பன்மொழிப் புலமையாளர், சொல்லாய்வில் ஒப்பாரும், மிக்காரும் இல்லாத அளவில் திகழ்ந்தவர். தமிழின் விடுதலைக்காகவும், வளர்ச்சிக்காகவும் பாடுபட்டவர். மொழியியற் சிந்தனையாளர், உலகத் தமிழ்க் கழகம் கண்டவர். அவர்தான் மொழிஞாயிறு தேவநேயப் பாவாணர் ஆவார்.

 தேவநேயன் என்ற இயற்பெயர் கொண்ட பாவாணர் சங்கரன்கோயில் அருகில் உள்ள பனைவடலி என்னும் சிற்றூரில் ஞானமுத்து, பரிபூரணம் தம்பதியருக்கு பத்தாவது குழந்தையாக 1902ம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 7ம் நாள் பிறந்தார். பாவாணர் ஆம்பூரில் எட்டாம் வகுப்பு வரை கல்வி பயின்றார். பாளையங்கோட்டைத் திருச்சபை விடையூழியக் கழக உயர்நிலைப்பள்ளியில் இறுதி வகுப்பு வரை பயின்றார்.

 பள்ளியில் படிக்கும்போது படிப்பில் சிறந்த மாணவராக விளங்கினார். மேலும் பாளையங்கோட்டையில் மேல்வகுப்புக் கல்வி பெற்றார். இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் உள்ள முறம்பு என்னும் சியோன் மலையில் உயர்தரப்பள்ளியில் முதன் முதலாக ஆசிரியராக பணிபுரிந்தார். பின்பு ஆம்பூர் பள்ளியில் தமிழ் கற்பிக்கும் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார்.

 1924-ல் பண்டிதத் தேர்வுக்கு விண்ணப்பித்து தேர்வு எழுதியவர்களில் பாவாணர் ஒருவர் மட்டுமே வெற்றி பெற்றார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

 சென்னையில் பெரம்பூர் கலவல கண்ணனார் உயர்நிலைப்பள்ளி, திருவல்லிக்கேணி கெல்லற்று உயர்நிலைப்பள்ளி, தாம்பரம் கிறிஸ்துவக் கல்லூரி உயர்நிலைப்பள்ளி ஆகியவற்றில் உதவித் தமிழாசிரியராகவும், தமிழாசிரியராகவும் பணியாற்றியுள்ளார்.

 “ஒப்பியன் மொழி நூல் முதன்மடலம் திராவிடம் முதற்பாகம்” என்ற நூலை 1940-ல் பாவாணர் படைத்தார். திருநெல்வேலி தென்னிந்திய தமிழ்ச்சங்கம் நடத்திய தனித்தமிழ் புலவர் தேர்வில் கலந்துகொண்டு தேர்ச்சி பெற்றார். பின்பு சென்னைப் பல்கலைக்கழக வித்துவான் தேர்வும், பி.ஓ.எல் என்னும் கீழ்க்கலைத் தேர்வும் எழுதி வெற்றி பெற்றார்.

 மன்னார்குடி பின்லேக் கல்லூரி உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஆறாண்டு காலம் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். மன்னார்குடியில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த போதுதான் சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழக தொடர்பும் பாவாணருக்கு ஏற்பட்டது. மொழியாராய்ச்சி என்ற கட்டுரை நூல் வெளியிடப்பட்டது. மன்னார்குடியிலிருக்கும்போது இசைத்தமிழ் மீது ஈடுபாடு ஏற்பட்டு இசைப்பா இயற்றுவதிலும் இசைக்கருவி இயக்குவதிலும் தேர்ச்சி பெற்றார்.

 மன்னார்குடியிலிருந்து வெளியேறிய பாவாணர் திருச்சிராப்பள்ளி பிசப்பு ஈபர் உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஒன்பது ஆண்டுகள் பணியாற்றினார். திருச்சியில் பாவாணர் பணியாற்றியபோதுதான் பன்மொழிகள் பயிலுவதற்கும், நூல்கள் எழுதவதற்கும் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார்.

 1937-ல் இந்தி கட்டாயப் பாடமாக புகுத்தப்பட்டபோது பாவாணர் இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் பெரும்பங்கு கொண்டார்.

 மாணவர்களுக்குப் பயன்படும் கட்டுரை நூல்களும், இலக்கண நூல்களும் எழுதி வெளியிட்டார். வேர்ச்சொற் சுவடி என்ற நூலையும் எழுதி வெளியிட்டார்.

 பணியாற்றிக் கொண்டே திராவிட மரபு தோன்றிய இடம் குமரி நாடே என்ற இடுநூலை (thesis) எழுதிப் பல்கலைக் கழகத்தில் எம்.ஓ.எல். பட்டத்திற்காக ஒப்படைத்தார். ஆனால், அந்நூல் பல்கலைக்கழகத்தால் தள்ளப்பட்டது. அப்போது பாவாணர் இனிமேல் இந்தியாவிற்குள் எனக்கு ஒரு தேர்வும் இல்லை ஆகையால் எனது நூல்களையெல்லாம் ஒவ்வொன்றாய் வெளியிடப் போகிறேன் என முடிவெடுத்து செயல்பட்டார்.

 பின்பு சேலம் நகராண்மைக் கல்லூரியில் பாவாணர் பணியில் சேர்ந்தார். சேலத்தில் பாவாணரிடம் பயின்ற மாணவர் தான் பின்னாளைய தென்மொழியாசிரியரும், உலகத் தமிழினக் கழக செயலாளருமான பெருஞ்சித்தரனார். சேலத்தில் பணி செய்த காலத்தில் பாவாணர் தாமே பயின்று தமிழில் முதுகலைப்பட்டம் பெற்றார்.

 அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் திராவிட மொழியாராய்ச்சித் துறையில் துணைப் பேராசிரியராக பணியில் சேர்ந்தார். அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் பாவாணர் பணிபுரியும்போது மொழி நூற் கல்வியும் ஆராய்ச்சியும் எனக்கு இன்பமான பாடத்துறைகள். அதனால் நான் இன்று பெறும் சம்பளம் கரும்பு தின்னக் கூலியாகும். ஆதலால் வேலை செய்யாது காலத்தைச் கழிக்கவோ வேற வேலை செய்யவோ இயலவே இயலாது என்று கூறினார்.

 பாவாணரின் சம காலத்தவர்கள் மாவட்ட ஆட்சியர்களாக, வங்கி அரிகாரிகளாக, அரசியல் கட்சித் தலைவர்களாக உயர்ந்தார்கள். ஆனால் பாவாணர் எப்படியும் வாழலாம் என்பதற்கு மாறாக இப்படித்தான் வாழவேண்டும் என்ற கொள்கையுடன் வாழ்ந்தவர். “எனக்கு வறுமையும் உண்டு; மனைவி மக்களும் உண்டு; அவற்றோடு மானமும் உண்டு” என்ற கொள்கையுடன் வாழ்ந்தவர்.

  பாவாணர் அவர்கள் எசுத்தர் என்ற பெண்மணியை மணந்தார். அவர்களுக்கு மணவாளதாசன் என்ற மகன் பிறந்தார். குழந்தைக்கு ஒரு வயதாகும் முன்னரே எசுத்தர் இயற்கை எய்திவிட்டார். பின்பு தமது அக்கா மகள் நேசமணி என்ற பெண்மணியை துணைவியராக ஏற்றார். பாவாணருக்கு நச்சனார்க்கினிய நம்பி, சிலுவையை வென்ற செல்வராயன், அருங்கலை வல்லான், அடியார்க்கு நல்லான், மடந்தவிர்த்த மங்கையர்கரசி, மணிமன்றவாணன் ஆகிய குழந்தைகள் பிறந்தனர். அவர்கள் படித்து பல நிலைகளில் பணியாற்றி வருகின்றனர். 27-10-1963-ல் நேசமணி அம்மையார் இயற்கை எய்தினார்.

 பாவாணர் தனித் தமிழ்க் கழகம், தென்மொழி, உலகத் தமிழ்க் கழகம், பாவாணர் நூல் வெளியீட்டுக் குழு, செந்தமிழ் சொற்பிறப்பியல் அகரமுதலி முயற்சி – ஆகியவைகளைத் தோற்றுவித்தார்.

 தென்மொழி இதழின் சிறப்பாசிரியராகப் பணியாற்றினார். 1965-ல் இந்தி எதிர்ப்புப் போர் நடைபெற்ற போது தென்மொழி இதழில் வெளியிடப்பட்ட கட்டுரைகள் அரசினால் ஊன்றி கவனிக்கப்பட்டது. அதனால் அரசின் அடக்குமுறை கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டது. இந்தியப் பாதுகாப்பு சட்டப்படி வழக்கு தொடரப்பட்டது. பாவாணர் மீதும் வழக்கு போடப்பட்டது. ஆனால் பெருஞ்சித்தனார் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளுக்கு பொறுப்பேற்றதால் பாவாணர் பெயர் வழக்கிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டது.

 பாவாணர் அவர்கள் அரசியல் கட்சித்தலைவர்கள் தமிழர்களிடம் ஏற்பட்ட தமிழ்ப்பற்றைத் தங்கள் கட்சியின் வளர்ச்சிக்காக பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். உண்மையில் தமிழை வளர்க்கும் பணியில் அவர்கள் ஈடுபடவில்லை என்று கருதினார். உலகத் தமிழ்ச் கழகத்தினை உருவாக்கி செயல்படுத்தினார். தமிழ் வளர்ச்சிக்காக பாடுபட்டார்.

 பாவாணர் அவர்கள்

 தமிழ் வரலாறு
 வடமொழி வரலாறு
 பண்டைத்தமிழ் நாகரிகமும் பண்பாடும்
 The  Primary Classical Language of the works என்ற ஆங்கில நூல்
 திருக்குறன் தமிழ் மரபுரை
 இந்தியாவில் தமிழ் எவ்வாறு கெடும்
 தமிழர் மதம்
 மண்ணில் விண் அல்லது வள்ளுவர் கூட்டுடமை
 தமிழ் வரலாறு

 ஆகிய நூல்களைப் படைத்துள்ளார். சுமார் 50-க்கும் மேற்பட்ட தமிழ் ஆராய்ச்சி நூல்களை எழுதியுள்ளார் பாவாணர் அவர்கள். மேலும் பழமொழிகள் பதிமூன்றாயிரம் தொகுத்துள்ளார் பாவாணர். இலக்கணத்தில் இணை மொழிகள், கட்டுரை வரையல், தமிழ்நாட்டு விளையாட்டுகள் ஆகியவைகள் குறித்தும் நூல்கள் எழுதியுள்ளார்.

 அகரமுதலித்திட்டம் தொடங்கினார். அரசு பாவாணரைப் புரிந்துகொண்டு அவரது அறிவை பயன்படுத்திக்கொள்ள முன்வரவில்லை. இருப்பினும் தமிழ் அறிஞர் பெருமக்களின் முயற்சியினால் 8-5-74-ல் தமிழ்நாடு அரசால் செந்தமிழ்ச் சொற்பிறப்பியல் அகர முதலித் திட்ட இயக்குநராக பாவாணர் அமர்த்தப்பட்டார்.

 சேலம் தமிழ்ப் பேரவை பாவாணரின் தமிழ்த் தொண்டினைப் பாராட்டி “திராவிட மொழி நூல் ஞாயிறு” என்று பட்டமும் வெள்ளித்தட்டும் வழங்கிப் பாராட்டியது.

 மதுரை தமிழ் வளர்ச்சிக் கழகம் பாவாணருக்கு “தமிழ்ப் பெருங்காவலர்” என்னும் விருது வழங்கி சிறப்பித்து பறம்புமலைப் பாரதி விழாவில் பாவாணருக்கு “செந்தமிழ் ஞாயிறு” என்னும் சிறப்பு விருது வழங்கப்பெற்றது.

 தமிழக அரசு 1979-ம் ஆண்டு பாவாணருக்கு “செந்தமிழ்ச் செல்வர்” என்னும் பட்டம் அளித்து சிறப்பித்தது.

 உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம் பாவாணர் அறக்கட்டளை, பெங்களூர் பாவாணர் பதிப்பகம், பாவாணர் ஆராய்ச்சி நூலகம் மதுரை, பாவாணர் பதிப்பகம், பாவாணர் மைய நூலகம் சென்னை முதலியவைகள் பாவாணர் கருத்துக்களையும், புகழையும் வெளிப்படுத்தும் மையங்களாக விளங்குகின்றன.

 ஆண்டில் ஒரு நாளைப் பெயர் மாற்றத் திருநாள் என்று ஆண்டுதோறும் கொண்டாடி, பிறமொழிப் பெற்றவரெல்லாம் அந்நாளில் தம் பெயரைத் தனித் தமிழ்ப் பெயராக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். அதை இல்லத்தில் விழாவாகக் கொண்டாடிடவேண்டும் எனத் தமிழர்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்தார் பாவாணர் அவர்கள்.

 விளம்பரம் தேடி அலையும் இந்த உலகில், என்னைப் பற்றி விளம்பரம் ஒன்றும் வேண்டேன். இது எனக்கு மிக மிக வெறுப்பானது. மலர் வெளியிடுதல் வேண்டா, பிறந்த நாள் கொண்டாடும் வழக்கம் இல்லை என புகழும் வேண்டாப் புகழாளராக பாவாணர் விளங்கினார்.

    பரிசச் சீட்டின் தீமைகள்

1) உழைப்பின்றி ஒருவன் திடுமெனச் செல்வனாதல்
2) மக்கட்குப் பேராசை உண்டாதல்.
3) செல்வரும் பிற நாட்டாரும் பரிசு பெறல்
4) பரிசு பெற்றவன் மீது அக்கம் பக்கத்தார்க்கு பொறாமை ஏற்படுதல்.
5) பெரும்பாலும் ஏழை மக்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பரிசு பெறாமை.
6) ஒரு சிலர் சம்பளம் முழுவதையும் இழந்துவிடுகின்றனர்.
7) ஒருவர் பிறர் உழைப்பின் பலனை அவர் விருப்பத்திற்கு மாறாக நுகர்தல்
8) சீட்டுத் தொலைந்தால் பரிசு பெற வழியின்மை
9) வீணாக ஏக்கம் கொள்பாரின் வினை கெடுதல்
10) ஒழுக்கங்கெட்டவரையும் ஊக்குதல்.

“பரிசச் சீட்டு வருமானத்தைக் கொண்டு அறப்பணி செய்யப்பட்டதெனின் கொள்ளையடித்த பொருளைக் கொண்டும் அது செய்யலாம் என்க” என வலியுறுத்தினார்.

 மக்கள் தொகை பெருக்கத்தைப் கட்டுப்படுத்தும் வழிமுறைகளை மக்களுக்கு எடுத்துரைத்தார்.

 சாதிப்பட்டம் நீக்கப்படவேண்டும், கலப்பு மணம் ஊக்குவிக்கப்படவேண்டும், வீண் சடங்குகளை விலக்க வேண்டும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு கட்டிக் கொடுக்கும் குடியிருப்புகளும் ஊரினின்று நீங்கியிராது ஏனைய வகுப்பார் குடியிருப்புகளோடு சேர்ந்தே இருத்தல் வேண்டும். வர்ண வேறுபாட்டை ஒழித்திடவேண்டும் ஆகிய கொள்கைகளை தமிழக மக்கள் பின்பற்றிட வேண்டுமென வலியுறுத்தினார்.

 வேலை இன்மையிலும், விளைவு இன்மையாலும் நேர்ந்த உணவின்மையே களவிற்கும், கொள்ளைக்கும் காரணமாகிறது என்றார்.

 சொல்பவரைப் பாராமல் சொல்லும் செய்தியைப் பார்த்து நடக்கும் நிலை உண்டானால் உலகம் எத்தனை எத்தனை நலங்களை எய்திருக்கும். தீமைகளை விட்டு ஒழித்திருக்கும் என்றார் பாவாணர்.

 15-1-1981 நள்ளிரவு பாவாணர் அவர்கள் இயற்கை எய்தினார்.

 பாவாணரின் அடிச்சுவட்டில் தமிழ்மொழி வளர்ச்சிக்கும், தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கும் பாடு படுவதே நாம் அவருக்கு செய்யும் மரியாதையாகும்.

Pin It

 
ஏப்ரல் 13. தமிழகத்தின் அரசியல் வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்படவேண்டிய நாள். இந்திய தேசத்தின் ஈடுஇணையற்ற தலைவர் பெருந்தலைவர் காமராஜர் தமிழகத்தின் முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற நாள்.

Kamarajar_pho_292விருதுபட்டியிலே பிறந்து, தன் இல்வாழ்வைத் துறந்து, பதினாறு வயதிலேயே பாரதத்தின் விடுதலைக்காகப் பாடுபடத் துவங்கி, அண்ணல் காந்தியின் அகிம்சை வழி நின்று, பலமுறை சிறைசென்று, தீரர் சத்தியமூர்த்தியின் பாசத்திற்குரிய சீடராகத் திகழ்ந்து, தமிழக காங்கிரஸின் தலைவராக உயர்ந்து, தன்னிகரற்ற தலைவராகத் திகழ்ந்த கர்மவீரர் காமராஜர், 13 ஏப்ரல் 1954-ம் ஆண்டு சென்னை மாநிலத்தின் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார். 1954-ம் ஆண்டு முதல் 1963-ம் ஆண்டு வரை, 9 ஆண்டுகள், காமராஜரின் ஆட்சிக்காலம். அது தமிழகத்தின் பொற்காலம்.

தமிழ்ப் புத்தாண்டு தினமான 13 ஏப்ரல் 1954 அன்று காமராஜர் தனது அமைச்சரவை சகாக்களுடன் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். எவருடைய தலையீடுமின்றி தனது அமைச்சரவையைத் தேர்வு செய்தார்.

காமராஜர் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றபோது சட்டமன்ற உறுப்பினராக இல்லை, மாறாக, ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் பாராளுமன்றத் தொகுதியின் உறுப்பினராக இருந்தார். ஆறு மாதங்களுக்குள் அவர் சட்டப்பேரவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும். மிக எளிதாக சட்டமேலவை உறுப்பினராவதற்கு அவருக்கு வாய்ப்பிருந்தது. ஆயினும், தேர்தலில் போட்டியிட்டு, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதையே அவர் விரும்பினார். எளிதில் வெற்றி பெறக்கூடிய சாதகமான பல சட்டப்பேரவைத் தொகுதிகள் அவருக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டன. பலர் அவருக்காக சட்டப்பேரவை உறுப்பினர் பதவியை ராஜினாமா செய்யவும் முன்வந்தனர். ஆனால் காமராஜர் அதை விரும்பவில்லை. மாநிலம் முழுவதற்குமான பிரதிநிதியாக, முதலமைச்சராக, இருக்கும் தான், மாநிலத்தின் எத்தொகுதியில் இருந்தும் போட்டியிட தயங்கக் கூடாது எனக் கருதினார். அப்போது வட ஆற்காடு மாவட்டத்தில் காலியாக இருந்த குடியாத்தம் தொகுதியில் போட்டியிட முடிவெடுத்தார். அத்தொகுதியில் காமராஜருக்கு எதிராக கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மட்டுமே கே. கோதண்டராமன் என்ற வேட்பாளரை நிறுத்தியது. பெரியார் ‘பச்சைத் தமிழனுக்கு’ தனது ஆதரவை வெளிப்படையாக அறிவித்தார். அண்ணாதுரை தனது கட்சியின் திராவிட நாடு இதழில் காமராஜருக்கு ஆதரவாகக் கட்டுரைகள் பல எழுதினார். ஏகோபித்த ஆதரவு பெற்ற காமராஜர் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கோட்டையாகக் கருதப்பட்ட குடியாத்தம் தொகுதியில் மாபெரும் வெற்றி பெற்றார்.

படிப்பறிவில்லாத காமராஜர் எப்படிப் பாராள முடியும் எனப் பலரும் பரிகாசம் செய்த நிலையில் பதவி ஏற்ற அவர் தனது அனுபவம் மிக்க திறமையான நடவடிக்கைகளால் தான் ஒரு சிறந்த நிர்வாகி என்பதை நிரூபித்தார். அவருடைய நியாயமான, எளிமையான அணுகுமுறை கட்சியில் மட்டுமின்றி, ஆட்சியிலும் அவருக்கு நற்பெயரைப் பெற்றுத்தந்தது. சரியான முடிவுகளை விரைந்து எடுப்பதில் அவர் வல்லவராகத் திகழ்ந்தார்.

தன் தலைமையை விரும்பாதவர்களாயினும் கூட அவர்களது திறமை இந்த தேசத்திற்குப் பயன்படுமானால், அவர்களையும் அரவணைத்துச் செல்ல காமராஜர் ஒருபோதும் தயங்கியதில்லை. அவ்வகையில், முதலமைச்சர் பதவிக்கான உட்கட்சித் தேர்தலில் தன்னை எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட சி. சுப்பிரமணியத்தை மட்டுமின்றி, இராஜாஜியின் அமைச்சரவையில் அங்கம் வகித்த எம். பக்தவச்சலம், ஏ.பி. ஷெட்டி ஆகியோரையும் தன்னுடைய அமைச்சரவையில் சேர்த்துக் கொண்டார்.

தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த பி. பரமேஸ்வரன் அவர்களை இந்துசமய அறநிலையத்துறை அமைச்சராக்கினார். அது தீண்டாமையை ஒழிப்பதற்கான காமராஜரின் ஒரு சிறந்த இராஜதந்திர நடவடிக்கையாக அமைந்ததோடு, தாழ்த்தப்பட்டோரின் முன்னேற்றத்தில் அவருக்கு இருந்த அக்கறையையும் வெளிப்படுத்தியது. அது தமிழகம் முழுவதும் இருந்த தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் ஏகோபித்த ஆதரவை அவருக்குப் பெற்றுத்தந்தது.

1956-ம் ஆண்டு மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட பிறகு, தமிழகத்தில் 1957-ம் ஆண்டு 205 தொகுதிகளுக்கு நடைபெற்ற இரண்டாவது சட்டமன்றப் பொதுத்தேர்தலில் சாத்தூர் தொகுதியில் போட்டியிட்டு வென்று காமராஜர் மீண்டும் முதல்வரானார். காங்கிரஸ் கட்சி 204 இடங்களில் போட்டியிட்டு 151 இடங்களைக் கைப்பற்றியது. இம்முறை அவருடைய அமைச்சரவையில் நான்கு புதியவர்கள் பொறுப்பேற்றனர். தமிழகத்தின் தொழில்துறையை முன்னேற்றம் காணச்செய்வதற்கு ஆர். வெங்கட்ராமன் அவர்களை தொழில்துறை அமைச்சராகவும், பெண்ணினத்திற்குப் பிரதிநிதித்துவம் வழங்குவதற்காக மீனவ சமூகத்தைச் சார்ந்த கிருஸ்தவப் பெண் லூர்தம்மாள் சைமன் அவர்களை உள்ளாட்சித்துறை அமைச்சராகவும், தியாக மனமும், திறமையும் ஒருங்கே பெற்ற தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தைச் சேர்ந்த தலைவர் பி. கக்கன் அவர்களை பொதுப்பணித்துறை அமைச்சராகவும், மின்சாரத்துறை அமைச்சராக வி. இராமையா அவர்களையும் தனது அமைச்சரவையில் புதிய அமைச்சர்களாக்கினார். உள்துறை அமைச்சராக எம். பக்தவச்சலமும், நிதித்துறை அமைச்சராக சி. சுப்பிரமணியமும், வருவாய்த்துறை அமைச்சராக எம்.ஏ. மாணிக்கவேலு நாயக்கரும் பொறுப்பேற்றனர்.

1962-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற மூன்றாவது சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று காமராஜர் மூன்றாவது முறையாகத் தமிழக முதல்வரானார். மொத்தமிருந்த 206 தொகுதிகளில் காங்கிரஸ் 130 இடங்களில் வெற்றி பெற்றது. இம்முறையும் பொது சுகாதாரம், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் நலத்துறை அமைச்சராகச் ஜோதி வெங்கடாசலம், கூட்டுறவு மற்றும் வனத்துறை அமைச்சராக என்.எஸ்.எஸ். மன்றாடியார், விளம்பரம் மற்றும் தகவல் துறை அமைச்சராக ஜி. பூவராகவன் மற்றும் உள்ளாட்சித்துறை அமைச்சராக எஸ்.எம். அப்துல் மஜீத் ஆகிய நான்கு புதியவர்கள் அவரது அமைச்சரவையில் இடம் பெற்றனர். கல்வித்துறை அமைச்சராக எம். பக்தவச்சலமும், நிதித்துறை அமைச்சராக ஆர். வெங்கட்ராமனும், விவசாயத்துறை அமைச்சராகப் பி. கக்கனும், பொதுப்பணி மற்றும் வருவாய்த்துறை அமைச்சராக வி. இராமையாவும் பொறுப்பேற்றனர். அஷ்டதிக்கஜங்களைப் போல் எட்டு அமைச்சர்களை மட்டுமே கொண்ட அவருடைய சிறிய அமைச்சரவை மிகத் திறமையாகச் செயல்பட்டது.

“எந்தப் பிரச்சனையாயினும் அதனை எதிர்கொள்ளுங்கள், பிரச்சனைகளைத் தவிர்க்காதீர்கள், அவற்றிற்கு உரிய தீர்வுகளைக் காணுங்கள், நீங்கள் செய்யும் காரியம் சிறிதாயினும் மக்கள் பெரிதும் மகிழ்ச்சி அடைவர்” என்பதே காமராஜர் தன் அமைச்சர்களுக்குச் சொன்ன அறிவுரையாகும்.

காமராஜர் ஒரு மக்கள் தலைவராவார். அவர் பாமர மக்களில் ஒருவராக இருந்து, இந்த தேசத்தின் விடுதலைக்காகவும், வாழ்விற்காகவும் தன் வாழ்வைத் தியாகம் செய்து, மக்களின் ஆதரவோடு காங்கிரஸ் தலைவராகி, தமிழகத்தின் முதல்வராகி, முதல்வரான பின்னரும் மக்களிடையே நடமாடி, அவர்களது இன்பதுன்பங்களில் பங்கேற்ற ஒரே அரசியல் தலைவர் காமராஜர் தான். அவர் மக்களின் நிலையை அறிவதற்காகவும், நெருங்கிப் பழகுவதற்காகவும் தமிழ் நாட்டின் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் சென்றார். மக்களின் பிரச்சனைகளை நேரில் கண்டறிந்து அவற்றிற்கு உரிய தீர்வுகளைக் கண்டார். தனிப்பட்ட தன் நலனைப் பெருக்கிக் கொள்ளாமல், பொது நலனைப் பேணிக்காப்பதில் முனைந்து நின்றார். ஊழலற்ற நிர்வாகத்தை வழங்கினார்.

1954-ம் ஆண்டு காமராஜர் முதன்முறை முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற போது முதலாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டம் நடைமுறையில் இருந்தது. 1957-ம் ஆண்டு அவர் இரண்டாவது முறை முதல்வராகப் பொறுப்பேற்றபோது இரண்டாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. 1962-ம் ஆண்டு அவர் மூன்றாவது முறை முதல்வராகப் பொறுப்பேற்றபோது மூன்றாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டம் செயல்படத்துவங்கியது.

ஐந்தாண்டுத் திட்டப் பணிகளைத் திறமையுடன் செவ்வனே செயல்படுத்திய காமராஜர் தமிழகத்தை வளர்ச்சிப் பாதையில் அழைத்துச்சென்றார். அதனால் “மிகச் சிறப்பாக ஆட்சி செய்யப்படுகின்ற மாநிலம் தமிழ்நாடு” எனப் பாரதப் பிரதமர் ஜவகர்லால் நேரு அவர்கள் மனதாரப் பாராட்டினார்.

காமராஜர் நிர்வாகத்தில் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு இடம் அளித்ததே இல்லை. பொதுப்பணம் பொதுமக்களின் நன்மைக்குப் பயன்பட வேண்டுமே தவிர யாரோ சிலரின் நலன்களுக்குப் பயன்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.

அவர் ஆட்சித்துறை அதிகாரிகளிடம் சுமூகமான உறவினைப் பராமரித்தார். காமராஜரின் எளிமையான, நேரிடையான அணுகுமுறை ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ். போன்ற ஆட்சிப்பணி அதிகாரிகளிடத்தில் அவருக்கு நன்மதிப்பைப் பெற்றுத்தந்தது. தன்னுடைய அமைச்சரவை சகாக்கள் அதிகாரிகளிடத்தில் சுமூகமான உறவுமுறையைப் பராமரிக்கத் தவறினால், அந்த அமைச்சர்களை நெறிப்படுத்தவும் அவர் தயங்கியதில்லை.

காமராஜர் மாநில முன்னேற்றத்தை இடைவிடாது கண்காணித்து முன்னெடுத்துச் செல்வதற்காக, ‘மாநில முன்னேற்றக் குழு’ ஒன்றினை ஏற்படுத்தினார். அதில் அனைத்து அமைச்சர்களும், அனைத்துத் துறையின் தலைவர்களும், செயலாளர்களும் இடம் பெற்றிருந்தனர். அக்குழு ஒவ்வொரு மாதமும் கூடி ஒவ்வொரு துறைகளின் திட்டம் சார்ந்த முன்னேற்றம், செயல்பாடுகள் மற்றும் அடைய வேண்டிய இலக்குகள் குறித்தும் ஆராய்ந்தது. இது துறையின் தலைவர்களுக்கும், செயலாளர்களுக்கும் திட்டங்களின் முன்னேற்றம் குறித்தும், தேக்கநிலை குறித்தும் அறிந்து கொள்வதற்கு உதவியாக இருந்தது. இந்த நடைமுறையானது திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்படுவதில் காலதாமதத்திற்கு இடமில்லாமல் செய்தது.

இராஜாஜி அவர்கள் கொண்டுவந்த கல்வித்திட்டமே அவர் ராஜினாமா செய்வதற்கும் காமராஜர் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்பதற்கும் காரணமாக அமைந்தது. அதனால் காமராஜர் முதல்வராகப் பொறுப்பேற்றதும், இராஜாஜி கொண்டுவந்த அத்திட்டத்தை ரத்து செய்தார். இந்திய அரசியலமைப்பின் வழிகட்டு நெறிமுறைக் கொள்கைகளில் தெரிவித்துள்ளபடி, 14 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகள் அனைவருக்கும் கட்டாய இலவசக் கல்வியை அளிக்க காமராஜர் முடிவு செய்தார். இராஜாஜியின் ஆட்சிக்காலத்தில் பூரண மதுவிலக்கைக் கொண்டு வந்ததால் ஏற்பட்ட வருவாய் இழப்பின் ஒரு பகுதியைச் சரிக்கட்டுவதற்காக மூடப்பட்ட 6000 பள்ளிகளும் மீண்டும் திறக்கப்பட்டன. அதேசமயம் காமராஜர் தமிழகத்தில் பூரண மதுவிலக்கை தொடர்ந்து நடைமுறைப்படுத்தினார். அதன் மூலம் ஏழைக் குடும்பங்கள் இன்னல் படுவதையும், மக்களின் உடல்நலம் பாழாவதையும் தடுத்தார்.

கர்மவீரரான அவர் தமிழகத்தில் கல்வி வளர்ச்சியைக் கொண்டுவருவதற்குக் கடுமையாக உழைத்தார். தமிழகத்தில் இருந்த 15,000 ஆயிரம் கிராமங்களில் 6000 கிராமங்களில் பள்ளிக்கூடங்களே இல்லாத நிலை இருந்தது. அதனால் 500க்கும் அதிகமான மக்கள்தொகை கொண்ட ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒரு பள்ளியைத் திறக்க அவர் உத்தரவிட்டார். அதன்படி 1954-55 ஆண்டுகளில் 12,967 கிராமங்கள் மற்றும் சிறிய நகரங்களில் பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டன. கிராமப்புற மாணவர்கள் பயன்பெறும் வகையில் தொடர்ந்து பல பள்ளிகளைத் திறப்பதற்குக் காமராஜரின் அரசங்கம் பெருமுயற்சிகளை மேற்கொண்டது.

கல்வியை மேலும் பரவலாக்க முடிவு செய்த காமராஜரின் அரசாங்கம் 1962-ம் ஆண்டு 300க்கும் அதிகமான மக்கள் தொகை கொண்ட ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒரு பள்ளியைத் திறக்க முடிவு செய்தது. அதன்படி, மேலும் 12267 பள்ளிகள் புதிதாகத் திறக்கப்பட்டன.

அதன் விளைவாகப் பள்ளி செல்லும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கைப் பெரிதும் உயர்ந்தது. காமராஜர் கண்ட கனவு நனவாகத் துவங்கியது. காமராஜர் ஆட்சி துவங்கிய 8 ஆண்டுகளில் பள்ளி செல்லும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கைப் பல மடங்கு உயர்ந்தது.

அதுவரையில் எங்கெல்லாம் பள்ளிகள் திறக்கப்படவில்லையோ, அக்கிராமங்களிலெல்லாம் மத்திய அரசின் நிதியுதவியுடன் ஓராசிரியர் பள்ளிகளை ஏற்படுத்தினார். அதன் மூலம் வேலைவாய்ப்பற்ற படித்த கிராமப்புற இளைஞர்களுக்கு ஆசிரியராகும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அங்கே கல்வியும் தழைக்கத் துவங்கியது.

ஆரம்பக்கல்வி மட்டுமின்றி மேல்நிலைக் கல்வியை மேம்படுத்தவும் காமராஜர் அரசாங்கம் பாடுபட்டது. அதற்காக அமைக்கப்பட்ட இலட்சுமணசாமி முதலியார் குழுவின் பரிந்துரைகளை ஏற்று, 7 ஆண்டுகள் தொடக்கக் கல்வி, 4 ஆண்டுகள் மேல்நிலைக் கல்வி, உள்ளடக்கிய 11 ஆண்டுகள் பள்ளிக் கல்விமுறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. கணிதமும், அறிவியலும், சமூக அறிவியலும் கட்டாயப் பாடங்களாக்கப்பட்டன. புதிதாகத் திறக்கப்பட்ட பள்ளிகளுக்கு பெருமளவில் ஆசிரியர்கள் தேவைப்பட்டதால், பயிற்றுவிக்கப்பட்ட ஆசிரியர்களை உருவாக்கும் பொருட்டு மாநிலமெங்கும் 40 ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரிகள் திறக்கப்பட்டன.

எவ்வளவு ஏற்பாடுகள் செய்தாலும் ஏழ்மையில் உழன்றுகொண்டிருந்த ஏதுமற்ற ஏழை மாணவர்களைப் பள்ளிகளுக்கு வரவழைக்க இயலவில்லை. பசியில் வாடும் பாலகர்கள் படிப்பைப் பற்றி நினைக்கக்கூட இயலாதநிலை இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த காமராஜர் நெஞ்சம் பதறினார். ஏழை மாணவர்களின் வாழ்வை எப்படியேனும் உயர்த்தியே தீருவது என்று முடிவு செய்தார். ஏழைக் குழந்தைகளின் பசியினைப் போக்கி அவர்களுக்குக் கல்வியைப் புகட்டுவதற்காக, 1956-ம் ஆண்டு மதிய உணவுத் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். அதன் மூலம் தமிழகத்தில் மாபெரும் கல்விப் புரட்சிக்கு வித்திட்டார். ஏழை மாணவர்கள் பள்ளிக்கு வருவது பெரிதும் அதிகரித்தது. அனைத்து மாணவர்களும் ஒன்றாக அமர்ந்து உணவருந்தும் சாதிப்பாகுபாடுகளற்ற சமத்துவநிலை பள்ளிகளில் ஏற்பட்டது.

ஓலைக்குடிசைகளையே உறைவிடமாகக் கொண்டிருந்த ஏழை மாணவர்களுக்கு, உணவு தந்து கல்வி கற்க வகை செய்த காமராஜர், அவர்களுக்கு உடையும் கொடுக்க முடிவு செய்தார். 1960-ம் ஆண்டு பள்ளிகளில் சீருடை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, இலவசமாக வழங்கப்பட்டது. அது மாணவர்களிடையே ஏழை, பணக்காரன் என்ற ஏற்றத்தாழ்வைப் போக்கியது.

காமராஜர் குழந்தைகளுக்கு கல்வி அளிப்பதை ஒரு கடமையாக மட்டும் கருதாமல் அதை ஒரு மக்கள் இயக்கமாக மாற்றியமைத்தார். “அன்னசத்திரம் ஆயிரம் வைத்தல், ஆலயம் பதினாயிரம் நாட்டல்... அன்னயாவினும் புண்ணியம் கோடி ஆங்கோர் ஏழைக்கு எழுத்தறிவித்தல்” என்ற மகாகவியின் வார்த்தைகளை நிஜமாக்கிக் காட்டுவதற்கான காமராஜரின் சீரிய முயற்சிகளுக்கு ஒட்டுமொத்த தமிழக மக்களும் ஒன்றிணைந்து ஆதரவளித்தனர். மாணவர்களுக்கு மதிய உணவு அளிப்பதிலும், சீருடைகள் வழங்குவதிலும் மக்களும் துணை நின்றனர். இயன்றவர்கள் பலரும் பணமாகவும், பொருளாகவும் வழங்கினர்.

கல்வி வளர்ச்சிக்கென மாவட்டம்தோரும் பள்ளி மேம்பாட்டு மாநாடுகள் நடத்தப்பட்டன. அம்மாநாடுகள் பொதுமக்களின் ஆர்வம் மிகுந்த பங்கேற்புடன் திருவிழாக்களைப் போல் நடந்தன. தமிழகத்தில் மக்கள் இயக்கமாக மலர்ந்த கல்வி வளர்ச்சிக்கு பொதுக் கல்வி இயக்குநராக காமராஜரால் நியமிக்கப்பட்ட நெ.து. சுந்தரவடிவேலுவும் பெரிதும் துணை நின்றார்.

மாணவர்கள் மட்டுமின்றி ஆசிரியர்கள் நலன்காப்பதிலும் காமராஜர் பெரிதும் அக்கறை கொண்டிருந்தார். ஆசியாவிலேயே முதன்முறையாக ஓய்வூதியம், சேமநலநிதி மற்றும் காப்பீடு ஆகிய மூன்றும் இணைந்த பயன்களை காமராஜரின் அரசாங்கம் ஆசிரியர்களுக்கு வழங்கியது. ஆரம்பப் பள்ளிகளைப் போன்று மேல்நிலைப் பள்ளிகளும் முன்னேற்றம் பெற்றன. 1954-55-ல் 1031 ஆக இருந்த மேல்நிலைப் பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை, 1962-63-ல் 1820 ஆக உயர்ந்தது. மேல்நிலைக் கல்வி கற்ற மாணவர்கள் எண்ணிக்கையும் 3.82 இலட்சத்திலிருந்து 6.2 இலட்சமாக உயர்ந்தது.

பள்ளிக்கல்வி மட்டுமின்றி கல்லூரிக் கல்வியை மேம்படுத்துவதிலும் காமராஜர் கவனம் செலுத்தினார். 1953-54 ஆண்டுகளில் 53 கல்லூரிகளும் அவற்றின் பயின்ற 39 ஆயிரம் மாணவர்களுமாக இருந்த நிலை, அடுத்த 9 ஆண்டுகளில் முன்னேற்றம் கண்டு 1962-63 ஆண்டுகளில் கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கை 63 ஆகவும் அதில் பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 49 ஆயிரமாகவும் அதிகரித்தது. பள்ளிகளிலும், கல்லூரிகளிலும் ஆய்வுக் கூடங்களும், நூலகங்களும் துவங்கப்பட்டன. பள்ளி ஆசிரியர்களைப் போலவே கல்லூரி ஆசிரியர்களையும் பாதுகாத்தார் காமராஜர். 1962-ம் ஆண்டிலிருந்து கல்லூரி ஆசிரியர்களுக்கு ஓய்வூதியம் மற்றும் குடும்ப ஓய்வூதியம் வழங்கப்பட்டது.

கல்விக்கு அடுத்தபடியாக காமராஜர் விவசாய மேம்பாட்டில் கவனம் செலுத்தினார். 2007 ஆயிரம் ஏக்கர் பாசன வசதி பெறும் வகையில் 10 கோடி ரூபாய் செலவில் கீழ்பவானி திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது. மேட்டூர் கால்வாய்த் திட்டமானது சேலம், கோயம்பத்தூர் மாவட்டங்களில் 45 ஆயிரம் ஏக்கர் நிலங்களுக்கு பாசன வசதி அளித்தது. தமிழகத்தின் பல்வேறு மாவட்டங்களில் 33400 ஏக்கர் நிலங்கள் பாசன வசதி பெறும் வகையில் 29 கோடி ரூபாய் செலவில் காவேரி டெல்டா பாசன மேம்பாட்டுத்திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது. ஆளியாறு-பரம்பிக்குளம், மணிமுத்தாறு, வைகை, அமாராவதி, சாத்தனூர், கிருஷ்ணகிரி போன்ற நீர்த்தேக்கத் திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. இவை அனைத்தும் முதலாவது ஐந்தாண்டு திட்டக் காலத்தில் செய்து முடிக்கப்பட்டன. இவற்றில் பல பணிகள் திட்டமிட்ட காலத்திற்கு முன்பாகவே நிறைவேற்றி முடிக்கப்பட்டது அவருடைய நிர்வாகத் திறமைக்குச் சான்றாகும்.

புதிய கட்டளை வாய்க்கால், புள்ளம்பாடி வாய்க்கால் மற்றும் வீடூர் அணை போன்றவை இரண்டாவது ஐந்தாண்டு திட்டக் காலத்தில் முடிக்கப்பட்டவை ஆகும். முதல் இரண்டு ஐந்தாண்டு திட்டங்களின் மூலம் தமிழகத்திலிருந்த அனைத்து நதிகளும் அதன் அதிகபட்சப் பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டுவரப்பட்டன. ஆகவே, மூன்றாவது ஐந்தாண்டு திட்டக் காலத்தில் காமராஜரின் அரசாங்கம் சிறிய பாசனத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தியது. ஏரிகள், குளங்கள் போன்றவை தூர்வாரப்பட்டு மேம்படுத்தப்பட்டன. 1957-61க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் 1600 ஏரிகளும், 1628 குளங்களும் தூர்வாரப்பட்டன. 2000 கிணறுகள் வடிகால் வசதியுடன் ஏற்படுத்தப்பட்டன. விவசாயிகளுக்கு 25 சதவீத அரசு மானியத்துடன் நீண்ட காலக் கடன்கள் வழங்கப்பட்டன.

விவசாய வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்துவதற்காகவும், கிராமப்புறங்களுக்கு மின்சாரம் அளிப்பதற்காகவும் அவர் மின் உற்பத்தித் திட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்தார். பெரியார் நீர் மின் உற்பத்தித் திட்டம், குந்தா நீர் மின் உற்பத்தித் திட்டம் ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை. விவசாயத்திற்கு மின்சாரம் பயன்படுத்தப்பட்டதன் விளைவாக 23103 கிராமங்கள் மின்சாரம் பெற்றதோடு, விவசாயத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட மின்சார நீரேற்றிகளின் எண்ணிக்கையும் 14 ஆயிரத்திலிருந்து 5,00,000 ஆக உயர்ந்தது. பாசனத் திட்டங்கள் மற்றும் மின் உற்பத்தித் திட்டங்கள் மிக நேர்த்தியாகச் செயல்படுத்தப்பட்டதன் விளைவாக காமராஜரின் ஆட்சிக் காலத்தில் தமிழகம் உணவு தானிய உற்பத்தியில் தன்னிறைவு அடைந்து, மிகை உற்பத்தி கொண்ட மாநிலமாக உயர்ந்தது.

மின் உற்பத்தி செய்வதற்கும் அவற்றைப் பகிந்தளிப்பதற்கும் அரசுக் கட்டுப்பாட்டில் மின்சார வாரியம் உருவாக்கப்பட்டது. விவசாயத்திற்கு மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்துவதில் தமிழகம் முதல் மாநிலமாகத் திகழ்ந்தது. விவசாயத்துறையில் மின்சாரத்தின் பயன் 44 கோடி யூனிட்டுகளிலிருந்து, 186 கோடி யூனிட்டுகளாக அதிகரித்தது. நீர் மின் உற்பத்தியில் தமிழகம் இரண்டாவது இடத்தில் இருந்தது. மின்சார உற்பத்தியிலும், பயன்பாட்டிலும் தொடந்து முன்னேறி மின்சாரத் தன்னிறைவு பெற்ற மாநிலமாகத் திகழ்ந்தது.

காமராஜரின் 9 ஆண்டுகால ஆட்சியில் தமிழகம் தொழில் துறையில் பெரும் ஏற்றம் கண்டது. அடிப்படையில் தமிழகம் விவசாய பூமியாக இருந்த போதிலும் தொழில்கள் பல தழைத்தோங்குவதற்கான சாத்தியக்கூறுகளும் இருந்தன. அவற்றைச் சரியான முறையில் பயன்படுத்திக் கொண்டார் காமராஜர். தொழிற்சாலைகளின் வளர்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் அளித்த இரண்டாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தின் திட்டங்களைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி, தமிழ் நாட்டின் தொழில் வளரச்சிக்கு வழிகோலினார்.

கிண்டி, விருதுநகர், அம்பத்தூர், இராணிப்பேட்டை போன்ற இடங்களில் தொழிற்பேட்டைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. அதன் மூலம் சிறுதொழில் வளர்ச்சி ஊக்கப்படுத்தப்பட்டது. காமராஜரின் ஆட்சிக்காலத்தில் தமிழகத்தில் கனரகத் தொழிற்சாலைகள் பல ஏற்படுத்தப்பட்டன. சென்னை, நெய்வேலி, தூத்துக்குடி, சேலம், கோயம்புத்தூர், திருச்சிராப்பள்ளி ஆகிய இடங்களில் தொழிற்சாலை மண்டலங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. ஆவடி டாங்க் தொழிற்சாலை, திருச்சி பாரத மிகுமின் நிறுவனம், ஊட்டி புகைப்படச் சுருள் தொழிற்சாலை, சென்னை ரயில்பெட்டித் தொழிற்சாலை, கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையம், கிண்டி தொலைநகல் தொழிற்சாலை, மணலி எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு நிலையம் போன்ற கனரகத் தொழிற்சாலைகள் வெளிநாட்டு முதலீட்டுடனும், மத்திய அரசின் உதவியுடனும் தொடங்கப்பட்டன. மேலும், பள்ளிப்பாளையம் சேஷாயி காகித ஆலை, ராஜபாளையம் ராம்கோ தொழிற்சாலை, சங்கரிதுர்க்கம் இந்தியா சிமெண்ட ஆலை, வண்டலூர் ஸ்டண்டர்டு மோட்டர் தொழிற்சாலை, எண்ணூர் ராயல் என்பீல்டு மோட்டார் தொழிற்சாலை, வடபாதி மங்கலம் சர்க்கரை ஆலை மற்றும் அசோக் லேலண்டு தொழிற்சாலை ஆகிய தனியார் துறை தொழிற்சாலைகளும் தமிழ் நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சியைத் துரிதப்படுத்தின.

கனரகத் தொழிற்சாலைகளைப் போலவே, கார்கள், டிராக்டர்கள், இரு சக்கர வாகனங்கள், டீசல் எஞ்ஜின்கள் போன்றவற்றைத் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகளும், மின்சார நீரேற்றிகள், மின் மீட்டர்கள், மின் கலங்கள் போன்றவற்றைத் தயாரிக்கும் சிறு தொழிற்சாலைகளும் வளர்ச்சி அடைந்தன. 9 ஆண்டுக் காலத்தில் தமிழ் நாட்டில் இருந்த தொழிற்சாலைகளின் எண்ணிக்கை 4500-ஐ தொட்டது. தொழில் வளர்ச்சியில் மகாராஷ்டிராவிற்கும், மேற்கு வங்காளத்திற்கும் அடுத்த நிலையில் இருந்த தமிழகம் மேற்கு வங்காளத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளி இரண்டாவது இடத்திற்கு முன்னேறியது.

காமராஜரின் ஆட்சிக்காலத்தில் சென்னை இராமானுஜம் கணித நிலையம், சென்னை இந்திய தொழில் நுட்ப நிலையம் (ஐ.ஐ.டி), அடையாறு புற்று நோய் ஆராய்ச்சி நிறுவனம், திருச்சி மண்டல தொழில் நுட்பக் கல்லூரி, கோவை அரசு பொறியியல் கல்லூரி, காரைக்குடி மின்-வேதியியல் ஆய்வு நிலையம், சென்னை அழகப்பா தொழில் நுட்பக் கல்லூரி போன்ற அறிவியல், தொழில் நுட்ப மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள் தோற்றுவிக்கப்பட்டன. அதுதவிர பல பாலிடெக்னிக் கல்லூரிகளும், தொழில் பயிற்சி நிறுவனங்களும் (ஐ.டி.ஐ.) துவக்கப்பட்டன. தனியார் துறையிலும் பல அறிவியல், தொழில் நுட்பக் கல்லூரிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.

காமராஜர் ஒரு இலட்சியவாதி மட்டுமல்ல அவர் ஒரு செயல் வீரரும் ஆவார். இந்திய தேசம் பருவ மழைகளையும், விவசாயப் பொருளாதாரத்தையும் சார்ந்தே இருக்கிறது என்பதை நன்கு உணர்ந்திருந்த அவர் விவசாயத்தை மேம்படுத்துவதிலும், அதன் மூலம் விவசாயிகளின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துவதிலும் தீவிர கவனம் செலுத்தினார்.

விவசாய முன்னேற்றத்தில், விவசாயத் தொழிலாளர்களின் பங்கு முக்கியமானது என்பதை உணர்ந்த காமராஜரின் அரசாங்கம், 1956-ம் ஆண்டு விவசாயக் குத்தகைதாரர்கள் சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. அச்சட்டம் உழுபவரின் உரிமைகளை உறுதிப்படுத்தியது. 1962-ம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட நில உட்சவரம்புச் சட்டத்தின் படி விவசாய நிலத்திற்கான உட்சவரம்பு நிர்ணயிக்கப் பட்டது. அச்சட்டம் அதிகப்படியான நிலம் வைத்திருந்த நிலச்சுவான்தார்களிடமிருந்து உட்சவரம்பிற்கு மேற்பட்ட நிலத்தை எடுத்து, அதை நிலமற்ற ஏழை விவசாயிகளுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பதற்கு அரசாங்கத்திற்கு அதிகாரம் அளித்தது.

காமராஜரின் ஆட்சியில் வீட்டுவசதியும், நகர்ப்புற வளர்ச்சியும் வேகம் பெற்றன. அரசு ஊழியர்களுக்கும், காவல் துறையினருக்கும், நேசவாளர்களுக்கும் வீட்டுவசதிகள் செய்து தரப்பட்டன.

காந்தியடிகளின் கொள்கை வழி நின்றவரான கர்மவீரர் கிராமப் பஞ்சாயத்து வளர்ச்சியிலும், சமூக முன்னேற்றத் திட்டங்களிலும் கவனம் செலுத்தினார். 1960-ம் ஆண்டு காந்தி ஜெயந்தி விழாவின் போது தமிழ் நாட்டில் புதிய கிராமப் பஞ்சாயத்துக்களும், பஞ்சாயத்து ஒன்றியங்களும், மாவட்ட வளர்ச்சி மன்றங்களும் துவக்கப்பட்டன. உள்ளாட்சி நிறுவனங்களுக்கு அதிகாரங்களும், நிதி ஆதாரமும், உள்கட்டுமான வசதிகளும் செய்து கொடுக்கப்பட்டன. உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மூலமாக சமூக நலத்திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டன. தழ்த்தப்பட்ட நிலையில் இருந்த எஸ்.சி., எஸ்.டி. மக்களுக்குக்கென்று சிறப்பு சமூக நலத்திட்டங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. பெண்களின் நலனைப் பாதுகாப்பதற்கும், பெண் தொழிலாளர்களின் நிலையினை உயர்த்துவதற்கும் திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டன. புதிய பஞ்சாயத்து ஆட்சி முறை காமராஜர் கொண்டு வந்த அமைதிப் புரட்சியாகும்.

தேசத்தின் வளர்ச்சிக்கு மக்கள் தொகைப் பெருக்கம் ஒரு பெருந்தடையாக இருப்பதை உணர்ந்த காமராஜரின் அரசாங்கம், குடும்ப கட்டுப்பாட்டுத் திட்டத்தை செயல்படுத்துவதற்காக, அத்திட்டத்தை மத்திய அரசு அறிவிப்பதற்கு முன்பாகவே ஒரு வாரியத்தை உருவாக்கியது.

எல்லாவற்றிக்கும் மேலாகத் தமிழ் மொழியின் வளர்ச்சிக்குக் காமராஜர் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவை. ஆனால், ஒரு போதும் தான் தமிழ் மொழியை வாழ வைத்ததாக அவர் தம்பட்டம் அடித்துக் கொண்டதில்லை. 1955-ம் ஆண்டு தமிழக சட்டப்பேரவையில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட நிதிநிலை அறிக்கை தமிழ் மொழியில் அச்சிடப்பட்டது. 1958-ம் ஆண்டு தமிழ் ஆய்வுக் குழுவினை நிறுவியது தமிழ் வளர்ச்சிக்குக் காமராஜர் செய்த மாபெரும் சாதனையாகும். அலுவல் மொழிச் சட்டத்தின் மூலம் தமிழ் ஆட்சி மொழியாக்கப் பட்டதைச் செயல்படுத்தவும், தமிழின் பயன்பாட்டை அதிகப்படுத்தவும் அக்குழு ஏற்படுத்தப்பட்டது. 14 ஜனவரி 1958-ம் ஆண்டு முதற்கொண்டு தமிழக அரசு அலுவலகங்களில் தமிழ் தட்டச்சு இயந்திரம் பயன்பாட்டிற்கு கொண்டுவரப்பட்டது. அதே நாளில் தமிழ் மொழி தமிழகத்தின் ஆட்சி மொழியாகவும் அறிவிக்கப்பட்டது. அதேசமயம், தேசிய ஒருமைப்பாட்டை உறுதி செய்வதற்காக காமராஜரின் அரசாங்கம் மும்மொழிக் கொள்கையினை ஏற்றுக் கொண்டது. 1961-ம் ஆண்டு காமராஜர் ஆட்சியில் தான் தமிழ் மொழி கல்லூரிகளில் பயிற்று மொழியாக்கப்பட்டது. 1962-ம் ஆண்டு தமிழ் அகாடமி தனது முதல் தமிழ் கலைக்களஞ்சியத் தொகுதியை வெளியிட்டது.

1962-ம் ஆண்டு நடந்த தேர்தலில் காமராஜரின் தலைமையின் கீழ் ஆட்சி அமைப்பதற்குத் தேவையான பலத்தைக் காங்கிரஸ் பெற்றிருந்த போதிலும் கூட, முந்தைய தேர்தலில் 15 இடங்களே பெற்ற தி.மு.க. இத்தேர்தலில் 50 இடங்களைப் பெற்று அங்கீகரிக்கப்பட்ட எதிர்க்கட்சியாக உருவெடுத்தது. காங்கிரஸ் கட்சியின் வீழ்ச்சியைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்காக, தான் மூன்றாவது முறையாக முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்று ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அப்பதவியை இராஜினாமா செய்ய காமராஜர் முடிவெடுத்தார். முதலமைச்சர் பதவியைத் துறந்து கட்சிப் பணிக்காக டெல்லி சென்ற காமராஜரை, பண்டித நேரு அவர்கள் அகில இந்தியக் காங்கிரஸ் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கச் செய்தார். தேசிய அரசியலிலும் தன் தனி முத்திரையைப் பதித்த காமராஜர் அசைக்கவியலாத ‘கிங் மேக்கர்’ ஆகத் திகழ்ந்தார்.

கடைக்கோடித் தமிழனும் கரம் கூப்பித் தொழுத கர்மவீரராக, அப்பழுக்கற்ற அரசியல் தலைவராக, தேசத்தின் முன்னேற்றமே தன் வாழ்வாகக் கொண்ட தீயாக சீலராகக் காமராஜர் திகழ்ந்தார். “ஏழைகளின் துன்பம் போக்காமல் எந்தப் பதவியிலும் இருப்பதில் எவ்விதப் பயனுமில்லை” என்பதைத் தன் கொள்கையாகக் கொண்டிருந்த காமராஜர் உண்மையிலேயே ஒரு ஏழைப் பங்காளனாகத் தமிழக மக்களின் மனங்களில் நீங்காது நிறைந்தார்.

- முனைவர் நா.சேதுராமன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

தன்னை எரித்து பிறருக்கு வெளிச்சம் தரும் மெழுகுவர்த்தி போல, தன் உடல், பொருள், உயிர் அனைத்தையும் மக்களின் விடுதலைக்காகவும், முன்னேற்றத்திற்காகவம் தியாகம் செய்தவர் கக்கன்.

இன்றைய அரசியல் உலகில் அமைச்சர்களும், அரசியல்வாதிகளும் கார், பங்களா, பணம் என கோடிகளில் புரளுகிறார்கள். ஆனால், ஒன்பது ஆண்டுகள் தமிழகத்தின் அமைச்சராகவும், ஐந்து ஆண்டுகள் பாராளுமன்ற உறுப்பினராகவும் பதவி வகித்த கக்கன், குடியிருப்பதற்கு சொந்த வீடுகூட இல்லாமல் இறுதிவரை வாடகை வீட்டிலேயே வாழ்ந்தார்.

தமது வாழ்நாள் முழுவதும் கதராடை அணிந்து எளிமையாகத் திகழ்ந்தார். மக்களோடு மக்களாக, பேருந்தில் பயணம் செய்தார். தமக்காகவும், தமது குடும்பத்திற்காகவும் அரசுப் பணத்தை கொள்ளையடிக்காமல், கையூட்டுப் பெறாமல், ஊழல் செய்யாமல், சொத்துச் சேர்க்காமல் வாழ்ந்த ‘அதிசய மனிதர்’ கக்கன்!. தமது இறுதி நாட்களில் நோய்வாய்பட்டு வாடிய போதும் அரசு மருத்துவமனையில் முன்னாள் அமைச்சர் என்று பெருமை கொள்ளாமல் சிகிச்சை பெற்றார்.

மதுரை மாவட்டம், மேலூருக்கு அருகில் உள்ள தும்பைப்பட்டி எனும் சிற்றூரில் பூசாரி கக்கன் என்பவருக்கும்-பெரும்பி அம்மாளுக்கும் மகனாக 18.06.1909-ஆம் நாள் பிறந்தார் கக்கன்.

இவரது தந்தை கிராம ஊழியராக (தோட்டியாக) பணியாற்றியவர். கக்கன் தமது தொடக்கப் பள்ளிக் கல்வியை மேலூரிலும், உயர்நிலைப் பள்ளிக் கல்வியை திருமங்கலத்திலிருந்த காகாதிராய நாடார் உயர்நிலைப் பள்ளியிலும் முடித்தார். பள்ளி இறுதி வகுப்பு தேர்ச்சி பெற்றவுடன் பசுமலை அரசு ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேர்ந்து ஆசிரியர் பயிற்சியையும் முடித்தார்.

ஆசிரியர் பயிற்சி முடிந்ததும், கக்கன் ஆதி திராவிட மக்கள் வாழும் சேரிப்பகுதிகளில் இரவுப் பாடசாலைகள் ஏற்படுத்தி மாணவர்களுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுத்து, பள்ளிகளில் சேர்த்து தேர்வுகளில் தேர்ச்சி பெறச் செய்தார்.

கக்கனுடைய மக்கள் தொண்டைப் பற்றி கேள்வியுற்ற, ‘மதுரை காந்தி’ என மக்களால் அழைக்கப்பட்ட ஆ. வைத்தியநாத ஐயர், இவரை அழைத்துப் பாராட்டினார். வைத்தியநாத ஐயருடன் இணைந்து கக்கன் சமூகப் பணிகளிலும், நாட்டு விடுதலைப் போராட்டத்திலும் ஈடுபட்டார். கக்கனுடைய சேவையைப் பாராட்டியதுடன், அவரை மகாத்மா காந்தியடிகளிடம் அறிமுகப்படுத்தினார் வைத்தியநாத ஐயர். கக்கனுடைய அரசியல் நடவடிக்கைகள் காந்தியாரை வியப்படையச் செய்தது.

வைத்தியநாத ஐயர், கக்கன் முதலியவர்களின் தீவிர முயற்சியால் ‘அரிசன சேவா சங்கம்’ மதுரை மாவட்டத்தில் சிறப்பாகச் செயல்பட்டு வந்தது. அதிக எண்ணிக்கையில் அரிசனப் பள்ளிகளையும், விடுதிகளையும் நடத்தி அரிசன மாணவர்களின் கல்விக்காகப் பாடுபட்டது. மேலூரில் மாணவியருக்கும், மாணவர்களுக்கும் தனித்தனியாக விடுதிகளை ஏற்படுத்தி, அவை இரண்டிற்குமே காப்பாளராகப் பொறுப்பேற்றுச் செயல்பட்டார் கக்கன். இவ்விடுதிகளுக்கு ‘காந்தி விடுதி’ எனப் பெயரிட்டு மகிழ்ந்தார்.

கக்கன், சிவகங்கையைச் சேர்ந்த சொர்ணம்பார்வதி என்பவரை 1938-ஆம் ஆடு மணம் புரிந்துகொண்டார்.

மகாத்மா காந்தியடிகளுக்கும், அண்ணல் அம்பேத்காருக்கும் 1932-ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட பூனா ஒப்பந்தப்படி, பத்து ஆண்டுகளில் தீண்டப்படாதவர்களுக்கு, இந்து மதத்தில், சாதி இந்துக்களுக்கு உள்ள அனைத்து சிவில் உரிமைகளும் வழங்கப்பட வேண்டும். பொது நடைபாதைகளில் நடந்துசெல்லும் உரிமை, பொது நீர்நிலைகளைப் பயன்படுத்தும் உரிமை, பொதுக் கிணறுகளில் நீரெடுக்கும் உரிமை, பொதவான இடங்களிலும், உணவு விடுதிகளிலும் செல்லும் உரிமை, கோவிலினுள் நுழைந்து வழிபடும் உரிமை, அரசு கல்வி நிலையங்களிலும், அரசுப் பணிகளிலும் தனி ஒதுக்கீடு பெறும் உரிமை முதலிய உரிமைகள் வழங்கப்பட வேண்டுமென ஒப்பந்தம் அறிவித்தது. அந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, இந்துக் கோவில்களுக்குள் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை அழைத்துச் சென்று வழிபாட்டில் ஈடுபடச் செய்யும் உரிமையை காங்கிரஸ் கட்சியினர் நடத்தினர். இக்கோவில் நுழைவுப் போராட்டம் சாதி இந்துக்களால் தடுக்கப்பட்டது. அதை மீறி மதுரை வைத்தியநாத ஐயரும், கக்கனும் கோவில் நுழைவு உரிமைப் போராட்டத்தைத் தலைமையேற்று நடத்தினர்.

சென்னை மண்டலத்திற்கு 1937-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சி வெற்றிபெற்றது. இராஜாஜி சென்னை மண்டல முதல்வராகப் பதவியேற்றார். இராஜாஜி தாழ்த்தப்பட்டோர் கோவில் நுழைவு இயக்கத்தை ஆதரித்தார். மேலும் ‘கோவில் நுழைவு’ என்பதைச் சட்டமாக்கினார். ‘மலபார் கோவில் நுழைவு சட்ட முன்வரைவு’ என்ற சட்ட முன்வரைவை 1938-ஆம் அண்டு கொண்டுவந்தார். இதற்குத் தடையாக இருந்த இந்து சமய அறநிலையச் சட்டங்களைத் திருத்தினார். தாழ்த்தப்பட்டோர் கோவில் நுழைவு உரிமைக்கு தடையாக நிற்கும் சாத்திர, சம்பிரதாயங்களை முறியடித்து அவர்களுக்கு முழு உரிமையும் அளிக்கும் சட்டத்தை 1938-ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றினார். ஆனால், இச்சட்டம் இந்துமதவாதிகளின் எதிர்ப்பினால் தோல்வியடைந்தது.

ஆனால், மதுரை அரிசன சேவா சங்கத்தின் செயல்வீரரான கக்கன் கோவில் நுழைவு உரிமையை எப்படியும் நிலைநாட்டிட வேண்டுமென உறுதி பூண்டார். அகில இந்திய அரிசன சேவா சங்கத்தின் துணைத் தலைவரான இராஜேஸ்வரி, நேருவை டெல்லியிலிருந்து மதுரைக்கு வரவழைத்தார். கோவில் நுழைவு உரிமை மாநாட்டை மதுரையில் கூட்டி, மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவிலை தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் வழிபட திறந்துவிட வேண்டுமென தீர்மானம் போட்டார். இராஜாஜி, மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவில் அறங்காவலர்களையும், அலுவலர்களையும் சந்தித்து, கோவிலை தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்குத் திறந்துவிடும்படி கூறினார்.

தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்குக் கோவிலைத் திறந்துவிட்டால், இந்து சமய அறநிலையச் சட்டங்களின்படி கோவில் அலுவலர்களும், அர்ச்சகர்களும், அறங்காவலர்களும், பிறரும் தண்டிக்கப்படுவார்கள் என்ற அவலநிலை இருந்தது. அதை அறிந்த இராஜாஜி, அன்றைய‌ ஆளுநராக இருந்த எர்ஸ்கின் பிரபுவிடம் எடுத்துக் கூறி 1935-ஆம் ஆண்டின் அரசியல் சட்டத்தின் 88-ஆவது பிரிவின்படி ‘அவசரப் பிரகடனம்’ ஒன்றை வெளியிடச் செய்தார். ஆதன்படி தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் கோவிலுக்குள் நுழைந்து வழிபட்டால் அதற்காக கோவில் அதிகாரிகள், அறங்காவலர்கள், அர்ச்சகர்கள் முதலியவர்கள் தண்டனைக்குள்ளாக மாட்டார்கள் என்ற நிலை உருவானது. அதற்குப் பிறகு தமிழகமெங்கும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் கோவிலில் நுழைந்து வழிபடும் உரிமை நிலைநாட்டப்பட்டது.

மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவிலில் 1939-ஆம் ஆடு ஜூலை 8-ஆம் நாள் ஆ. வைத்தியநாத ஐயர் தலைமையில் எல்.என். கோபாலசாமி, கக்கன், சாமி.முருகானந்தம், முத்து, வி.எஸ்.சின்னையா, வி.ஆர். பூவலிங்கம் முதலிய தாழ்த்தப்பட்டோர் தலைவர்களும், விருதுநகர் எஸ்.எஸ். சண்முக நாடார் என்ற நாடார் பிரமுகரும் கோவிலில் நுழைந்து வழிபட்டனர். கக்கனின் அரசியல் வாழ்வில் இந்த நிகழ்ச்சி வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. கக்கன் மக்களிடையே பிரபலமடைந்தார். இந்த கோவில் நுழைவுப் போராட்டத்தை இராஜாஜி ‘இரத்தம் சிந்தாப் புரட்சி’ எனக் கூறி வைத்தியநாத ஐயரையும், கக்கனையும் புகழ்ந்து பாராட்டினார். மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில் நுழைவுப் போராட்டத்தை அடுத்து, மதுரையிலுள்ள கள்ளழகர், கூடல் அழகர் கோவில்களும் திறந்துவிடப்பட்டன. இதைத் தொடர்ந்து தஞ்சை, திருநெல்வேலி, குற்றாலம், தென்காசி முதலிய இடங்களிலும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் கோவில் நுழைவு உரிமைப் போராட்டங்கள் வெற்றிகரமாக நடைபெற்றன.

கோவில் நுழைவுச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தபின்னும் கூட, கேரளாவின் மலபாரிலும், தமிழகத்திலும் கோவிலில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் நுழைந்து வழிபாடு செய்யும் உரிமை முழுதாக வழங்கப்படவில்லை. ஆங்காங்கே இந்துமத சனாதனியர்களும், சாதி ஆதிக்கம் கொண்டவர்களும் எதிர்ப்பாகச் செயல்பட்டனர். அரிசன சேவாத் தொண்டர்கள் தமிழகத்திலிருந்து கேரளாவின் மலபாருக்குச் சென்றனர். கக்கன் தலைமையில் அரிசன சேவாத் தொண்டர்கள் திருவனந்தபுரம் சென்று அங்குள்ள பவண மீனாட்சி கோவிலுக்குள் நுழைந்து உரிமையை நிலைநாட்டினர்.

மகாத்மா காந்தியடிகளின் தீண்டாமை ஒழிப்பு, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் முன்னேற்றம் முதலிய நடவடிக்கைகளில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டு தொண்டாற்றினார் கக்கன்.

‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ இயக்கத்தை 1942-ஆம் ஆடு மகாத்மா காந்தியடிகள் மும்பையில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டில் அறிவித்தார். காங்கிரஸ் தொண்டர்களுக்கு ‘செய் அல்லது செத்துமடி’ என்ற போராட்ட அறைகூவலை விடுத்தார். காமராசரின் நேரடிச் சீடராக விளங்கிய கக்கன் ‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ இயக்கத்தில் ஈடுபட்டதால் கைது செய்யப்பட்டு, தஞ்சைச் சிறைச்சாலையில் ஒன்றரை ஆண்டுகள் அடைக்கப்பட்டார். போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டதற்காக காவலர்களின் குண்டாந்தடி தாக்குதலுக்கு உள்ளானார். குருதி கொட்டியபோதும், குண்டாந்தடிகள் தாக்கிய போதும் நாட்டு விடுதலையே தமது உயிர் மூச்சாகக் கொண்டு பாடுபட்டார் கக்கன்.

மகாத்மா காந்தியடிகள், காமராஜர் முதலிய தலைவர்களின் மதிப்புக்கும், அன்புக்கும் பாத்திரமாக விளங்கினார் கக்கன். தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராக, 1955-ஆம் ஆண்டு ஆவடியில் நடைபெற்ற அகில இந்திய காங்கிரஸ் மாநாட்டில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். கக்கன் தான் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சியின் முதல் தாழ்த்தப்பட்டோர் தலைவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கக்கன் 1952-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற முதல் பொதுத் தேர்தலில் மதுரை வடக்குத் தொகுதியிலிருந்து பாராளுமன்றத்திற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஐந்து ஆண்டுகள் சிறப்பாகப் பணியாற்றினார்.

தமிழகச் சட்டமன்றத்திற்கு 1957-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தேர்தலில் மேலூர் தொகுதியில் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்றார். காமராஜர் தலைமையில் அமைந்த அமைச்சரவையில் அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்று, தாழ்த்தப்பட்டோர் நலம், வேளாண்மை, பொதுப்பணி, உணவு முதலிய துறைகளை திறமையாகவும், நேர்மையாகவும் கவனித்தார்.

தமிழக சட்டமன்றத்திற்கு 1962-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தேர்தலில் சமயநல்லூர் தொகுதியில் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்றார். எம். பக்தவசலம் அமைச்சரவையில், தாழ்த்தப்பட்டோர் நலம், மதுவிலக்கு, வேளாண்மை, உணவு, நீர்ப்பாசனம், கால்நடைப் பராமரிப்பு முதலிய துறைகளின் அமைச்சராக விளங்கி ஊழல் செய்யாமல் பணியாற்றினார்.

ஏழ்மையிலும், வறுமையிலும் வாடிய கக்கனுக்கு, தமிழக அரசு 1979-ஆம் ஆண்டு இலவச வீடும், இலவச பயணஅட்டையும், இலவச மருத்துவச் சலுகையும், மாதம் ஐநூறு ரூபாய் ஓய்வு ஊதியமும் வழங்கிட உத்திரவிட்டது.

ஏழையாகப் பிறந்து ஏழைமக்களின் வாழ்க்கை முன்னேற பாடுபட்டு, ஏழையாகவே வாழ்ந்த ‘தியாகச் சுடர்’ கக்கன், தமது எழுபத்திரண்டாவது வயதில் நோய்வாய்பட்டு 28.12.1981-ஆம் நாள் மறைந்தார். அவர் மறைந்தாலும், அவரது மேன்மையும், எளிமையும், தொண்டும் என்றும் வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கும்.

- பி.தயாளன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

'உலகம் சுற்றிய தமிழன்' என அழைக்கப்படும் ஏ.கே. செட்டியாரின் பயணநூல்களால் தூண்டப்பட்டு எழுத்தாளராக மாறியவர் சோமலே!

இராமநாதபுரம் மாவட்டம் 'நெற்குப்பை' என்னும் ஊரில் 11.02.1921 ஆம் நாள் பெரி.சோமசுந்தரம் செட்டியார் - நாச்சம்மை ஆச்சி தம்பதியயினருக்கு மகனாகப் பிறந்தார். இவரது முழுப்பெயர் சோம.லெ.இலக்குமணன். பள்ளிப் படிப்பை முடித்ததும் , சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் பயின்று இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். மும்பை சென்று 1947 ஆம் ஆண்டு ஹாரிமன் இதழியல் கல்லூரியில் பயின்று இதழியில் துறையில் நிறைச்சான்றிதழ் (Diploma) பட்டம் பெற்றார்.

விவசாயத் தொழில் இவருக்கு ஒத்து வராததால், தமது குடும்பத்தினர் செய்து வந்த ஏற்றுமதி, இறக்குமதி வணிகத்தில் ஈடுபட்டார். வணிகத் தொழிலில் தேர்ச்சி பெறும் பொருட்டு 1948 ஆகஸ்ட் மாதம் முதல் 1949 பிப்ரவரி வரை வெளிநாடுகளில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார்.

பிரிட்டன், சுவீடன், ஜெர்மனி, ஆஸ்திரேலியா, மலேசியா முதலிய பல நாடுகளுக்குச் சுற்றுப் பயணம் செய்தார். சுமார் நாற்பதாயிரம் மைல்கள் பயணம் செய்தார். மேலும், “யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்” என்னும் கூற்றுக்கு ஏற்பத் தாம் கண்ட வெளிநாட்டுக் காட்சிகள் அனைத்தையும் தமது பயண நூல்களின் வாயிலாகப் படம் பிடித்துக் காட்டியுள்ளார்.

இவர், தமது வெளிநாட்டுச் சுற்றுப் பயணங்களின் போது அந்நாடுகளில் உள்ள தொழில்கள், வணிக நிறுவனங்கள், கல்வி, வேளாண்மை, உணவு முறை, பத்திரிக்கைத் துறை, வங்கிகள் என ஒவ்வொரு துறையைப் பற்றிய செய்திகளையும், தகவல்களையும் திரட்டித் தமது பயண நூல்களில் இடம் பெறச் செய்தார் என்பது சிறப்புக்குரியது.

அமெரிக்காவில் பழமைப் பெருமையை உணர்த்தும் இடங்களைப் பேணி பாதுகாத்திட ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளை செலவிடுகின்றது அந்நாட்டு அரசு. ஆனால், இந்தியாவில் பழமைச் சின்னங்களையும், பழங்காலக் கோட்டைகளையும், கோயில்களையும் பாதுகாக்கவும் பராமரிக்கவும் போதிய கவனம் செலுத்துவதில்லை; இது வேதனையளிக்கும் செய்தி என்பதை மிகுந்த வருத்தத்துடன் தமது எழுத்துக்களில் பதிவு செய்து உள்ளார்.

தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்த பத்து மாவட்டங்கள் பற்றிய நூல்களும் எழுதியுள்ளார். ஓவ்வொரு மாவட்ட நூலிலும் இந்திய விடுதலைப் போரில் பங்கு கொண்ட தலைவர்கள் பற்றிய அரிய தகவல்களைத் தந்துள்ளார். ஓவ்வொரு மாவட்ட நூல்களுக்கும் அம்மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அறிஞர்களிடம் இருந்தே அணிந்துரை பெற்றுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

தமிழில் முதன் முதலாக 'தூதுவர் துறை' பற்றி, பல விளக்கங்களுடன், 'நீங்களும் தூதுவர் ஆகலாம்' என்னும் சிறப்பான நூலை எழுதியுள்ளார்.

செந்தமிழ் நடை, தனித்தமிழ் நடை, மறுமலர்ச்சி நடை முதலிய முன்று வகைகளில் தமிழ் உரைநடை வளர்ச்சி பெற்றதை 'வளரும் தமிழ்' என்னும் நூலில் ஆய்வு செய்துள்ளார்.

தொழில் நகரமான நெய்வேலியைப் பற்றியும் ஒரு நூல் எழுதியுள்ளார். அந்நூலில் நெய்வேலி நகரின் அமைப்பு, பழுப்பு நிலக்கரியின் தோற்றம், அதன் பயன்கள், அதிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் மின்சாரம் மற்றும் நிலக்கரியுடன் கிடைக்கும் மற்றப் பொருள்களின் பயன் முதலிய பல விவரங்களை விரிவாக எடுத்துரைத்துள்ளார்.

தமிழ்நாடு வேளாண்மைப் பல்கலைக் கழகத்தைப் பற்றி முழு அளவில் ஒரு நூலை எழுதி அளித்துள்ளார்.

செட்டி நாட்டாரின் தமிழ்த்தொண்டினையும், ஆலயப் பணிகளில் செட்டிநாட்டாரின் பங்கு, சங்கப் புலவர் கணியன் பூங்குன்றனார் முதல் கவியரசு கண்ணதாசன் வரை ஆற்றிய தமிழ்த் தொண்டினைப் படிப்பவர் உள்ளம் கவரும் வகையில் 'செட்டிநாடும் செந்தமிழும்' என்னும் நூலில் விரிவாக எழுதியுள்ளார்.

'உலக நாடுகள் வரிசை' 'இமயம் முதல் குமரி வரை' முதலிய நூல்களையும் எழுதியுள்ளார். மேலும், 'பண்டிதமணி மு.கதிரேசன் செட்டியார் வரலாறு' என்ற இவரது நூல் மதுரை பல்கலைக் கழக புகுமுக வகுப்புப் பாட நுலாக வைக்கப்பெற்றது.

தமிழகத்தின் முன்னாள் முதல்வர் ஓமாந்தூர் பி.இராமசாமி ரெட்டியாரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை 'விவசாய முதலமைச்சர்' என்னும் பெயரில் எழுதி வெளியிட்டார். இதழியல் குறித்து 'தமிழ் இதழ்' என்னும் நூலைத் தந்துள்ளார். 'தமிழ்நாட்டு மக்களின் மரபும் பண்பாடும்' என்பது இவரது தனிப்பெரும்நூல் கோயில் குடமுழுக்கு நீராட்டு விழாவினையொட்டி வெளியிடப்படும் மலர்களின் தொகுப்பாலான 'மாலை'யினைத் தமிழன்னைக்கு அளித்தவர் சோமலே. இதனால், 'மலர் மன்னர்' என்ற சிறப்புப் பெயருக்கு உரியவர் ஆனார்.

இவரது நூல்கள் அனைவரும் புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் எளிமையானவை. உவமைகள், மேற்கோள்கள், குட்டிக் கதைகள், பழமொழிகள், நகைச்சுவைகள் முதலியவற்றை உரிய இடங்களில் இடம் பெறச் செய்துள்ளார்.

தமிழில் பயண இலக்கியம் படைத்த சோமலேவின் புகழ் பயண இலக்கிய உலகில் என்றும் அழியாத புகழ் பெற்று விளங்குபவைகளாகும்.

- பி.தயாளன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

  “எப்பக்கம் வந்து புகுந்துவிடும்? – இந்தி
  எத்தனை பட்டாளம் கூட்டிவரும்?
  மாங்குயில் கூவிடும் பூஞ்சோலை – எம்மை
  மாட்ட நினைக்கும் சிறைச்சாலை”

 புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசனின் இப்பாடலைப் பாடிக்கொண்டு, சென்னை பெத்துநாயக்கன்பேட்டை காசி விசுவநாதர் கோயில் முன்பிருந்து பெண்கள் பெரும்படையாக அணி வகுத்தனர். “தமிழ் வாழ்க!”, “இந்தி ஒழிக!” என்ற முழக்கங்களுடன், பள்ளிகளில் இந்தி மொழி கட்டாயப் பாடமாக வைக்கப்பட்டதை எதிர்த்தனர். ‘இந்து தியாலஜிகல்’ உயர்நிலைப்பள்ளியின் முன்பு 14.11.1938-ல் டாக்டர் தருமாம்பாள் தலைமையில் மறியல் செய்தனர். காவல்துறையினரால் ஐந்து பெண்கள் கைது செய்யப்பட்டு வேலூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.

 Dharmambal_400டாக்டர் தருமாம்பாள் தஞ்சையை அடுத்துள்ள கரந்தையில் 1890-ஆம் ஆண்டு சாமிநாதன் - நாச்சியார் தம்பதியருக்கு மகளாகப் பிறந்தார். இளம் வயது முதற்கொண்டே நாடகக் கலையில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். அந்தக் காலத்தில் சிறந்த நாடக நடிகராக விளங்கிய குடியேற்றம் முனிசாமி நாயுடு என்பவரைக் காதலித்துக் கணவராக ஏற்றுக்கொண்டார்.

 கணவரோடு நாகப்பட்டினத்தில் சிலகாலம் வாழ்ந்தவர், பின்பு சென்னையில் குடியேறினார். சித்த மருத்துவத்தைப் பயின்று, நோயாளிகளின் நோய் தீர்க்கும் மருத்துவராக வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார்.

 தமிழ் மாதர் சங்கத்தின் செயலாளராகப் பொறுப்பேற்று, பெண்களை அணி திரட்டினார்: நாள்தோறும் வகுப்புகள் நடத்தினார். பெண்கள் கல்வி கற்க வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தி பரப்புரையு செய்தார்.

 பெண்ணுரிமை பேணவும், சமூகம் சீர்திருந்தவும், மூடபக்தி-குருட்டு நம்பிக்கை ஆகியவற்றைக் களையவும், அரும்பாடுபட்டார்.

 அன்றைய காலகட்டத்தில், பெரியபாளையத்தில் உள்ள கோயிலில் வேண்டுதல் எனக்கூறிக் கொண்டு ஆணும், பெண்ணுமாக பிறந்தமேனியில் வேப்பந்தழையினை சுற்றிக் கொண்டு வலம் வருவதை அறிந்து வெகுண்டு எழுந்தார். துணிவுடன் அங்கு நேரில் சென்று அம்மக்களிடம் மூட நம்பிக்கையைச் சாடியும் எதிர்த்தும் பரப்புரை செய்தார்.

 நாற்பதுகளில், உயர்நிலைப்பள்ளித் தமிழாசிரியர்களுக்கு, ஏனைய ஆசிரியர்களைவிடக் குறைவான ஊதியம் அளிக்கப்பட்டு வந்தது. இக்குறைபாட்டினை நீக்கிடக் கோரி தமிழாசிரியர்கள் போராடினார்கள். தமிழாசிரியர்களின் அப்போராட்டத்துக்கு முழு ஆதரவு அளித்துப் பேசினார் டாக்டர். தருமாம்பாள்!. “தமிழாசிரியர்களுக்கு ஊதியத்தினை தமிழக அரசு உயர்த்தவில்லையெனில் பெண்களாகிய நாங்கள் ஒன்று கூடி இழவு வாரம் கொண்டாடுவோம்” என்றும் அறிவித்தார். அப்போது, கல்வியமைச்சராக இருந்த டி.எஸ். அவிநாசிலிங்கம் செட்டியார், தமிழாசிரியர்களின் நியாயமான கோரிக்கையினை ஏற்று, மற்ற ஆசிரியர்களுக்கு இணையாக ஊதியத்தை உயர்த்தி வழங்கிட உத்தரவிட்டார்.

 டாக்டர் தருமாம்பாள் முன்னின்று நடத்திய சாதி மறுப்புத் திருமணங்கள் ஏராளம். விதவை மறுமணங்கள் பல. பெண்கள் கல்வி பெறவும், வேலை வாய்ப்புப் பெறவும் செய்த உதவிகள் எண்ணற்றன. பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்கு இவர் ஆற்றிய பணிகளின் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும்.

 தமிழ்க் கடல் மறைமலை அடிகளாரின் மகளான நீலாம்பிகை அம்மையாரின் தலைமையில் சென்னை ஒற்றைவாடை கொட்டகையில் 1938-ல் பெண்கள் மாநாடு நடைபெற்றது. அந்த மாநாட்டில்தான் ‘ஈ.வெ.ரா.’ அவர்களுக்கு “பெரியார்” என்ற பட்டம் அளிக்கப்பட்டது.

 சென்னை சட்டமன்றத்தில் தேவதாசி முறை ஒழிப்புச் சட்டம் கொண்டுவர டாக்டர் முத்துலெட்சுமி ரெட்டி முயற்சி எடுத்து மசோதா தாக்கல் செய்தார். காங்கிரஸ் தலைவர் சத்தயமூர்த்தி அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். திரு.வி.க., தந்தை பெரியார், மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் ஆகியோருடன் இணைந்து டாக்டர் தருமாம்பாள் வீடு வீடாகச் சென்று மக்கள் ஆதரவைத் திரட்டினார்.

 சென்னை மாணவர் மன்றம் 05.01.1952-ல் சென்னை கோகலே மண்டபத்தில், தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.க. தலைமையில் டாக்டர் தருமாம்பாளுக்கு மணிவிழா நடத்தியது. அவ்விழாவில், அம்மையாருக்கு “வீரத்தமிழன்னை” என்னும் பட்டம் வழங்கி வாழ்த்திப் பேசினார் திரு.வி.க. அவர் உரையாற்றும்போது . . . . “தருமாம்பாள் மக்களின் உடல் நோய் தீர்க்கும் மருத்துவராக மட்டும் மருவவில்லை என்றும், சமூக நோய் தீர்க்கும் மருத்துவராகவும் மருவுகிறார் என்றும் எண்ணச் செய்தது” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

 இந்தி எதிர்ப்பு – தமிழ் வளர்ச்சி – தமிழ் இசை இயக்கம் - தமிழாசிரியர்களின் உயர்வு – பெண்கள் முன்னேற்றம் - பெண் கல்வி - மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு – பகுத்தறிவுப் பிரச்சாரம் - பெண்ணடிமை நீக்கம் ஆகியவற்றுக்காகப் பாடுபட்ட அம்மையார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஒளவையார் ஆவார்! டாக்டர் தருமாம்பாள் 20.05.1959 அன்று காலமானார்.

Pin It