உத்தமபாளையம் சின்ன சையது லெவை ராவுத்தர் - பாத்திமா தம்பதியரின் மகன் முகமது இஸ்மாயில் 1903 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். உத்தமபாளையத்தில் ஆரம்பக்கல்வியும், மதுரையில் அமெரிக்கன் கல்லூரியில் இண்டர் மீடியட்டும் படித்தார். கம்பம் பீர்முகமது பாவலரால் பாடப்பட்ட "உபகாரம் செய்ய என்றே நூல் கற்றோம். அபகாரம் செய்ய அல்ல" என்ற பாடல் மூலம் சுதந்திரப் போராட்ட தியாகியாக தன்னை இணைத்துக் கொண்டார். படிக்கும் காலத்தில் கதர் தொப்பியினை அணிந்து கொண்டுதான் செல்வார். அப்போது கல்லூரி முதல்வர் "தலையில் உள்ள குல்லாவை கழற்றிவிட்டு வா" என எச்சரிக்கை விடுத்தார். ஆனால் தன்னுடைய கொள்கையில் பிடிவாதமாக இருந்ததால் கல்லூரி படிப்புக்கு முழுக்கு போட்டார். அதன் பின்னர் அந்நிய துணிகளைப் புறக்கணிக்கும் போராட்டத்தின்போது காவலர்களால் கடும்  சித்திரவதைக்கு ஆளாக்கப்பட்டார்.

1923 ஆம் ஆண்டு பி.வரதராஜூலு தலைமையில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டில் கதராடை அணிந்து முதன் முதலாக மேடை ஏறி பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. 1932 ஆம் ஆண்டு சட்டமறுப்பு இயக்கத்தில் கலந்து கொண்டதற்காக 6 மாத சிறைத் தண்டனை பெற்றார். 1939 ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் கட்சி மாநாடுகளுக்கும்-கூட்டுறவு மாநாடுகளுக்கும் பிரதிநிதியாக இருந்து மாநாட்டிற்கான அனைத்து வேலைகளையும் மும்முரமாக செய்தார். 1940 ஆம் ஆண்டு திண்டுக்கல் ஜில்லா, மதுரை ஜில்லாவும் ஒருங்கிணைந்த காங்கிரஸ் கமிட்டியில் ஏ.வைத்தியநாதய்யர் தலைமையில் உபதலைவரானார். 

1941 ஆம் ஆண்டு தனிநபர் சத்தியாகிரகத்தில் பங்கேற்றதற்காக ஆங்கில அரசு இவருக்கு 500 ரூபாய் அபராதமும் ஆறு மாத சிறைத் தண்டனை வழங்கியதால் பாளையங்கோட்டை சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அதன் பின்னர் ஜப்பானுக்கு எதிராக நடந்த போருக்காக இந்தியர்களிடம் நிதி திரட்டியதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து துண்டறிக்கை விநியோகம் செய்தார். இதற்காக 6 மாதம் கடுங்காவல் தண்டனையும் பெற்று பெல்லாரி மாவட்டம் அலிப்பூர் சிறையில் வாடினார்.  சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர், 1958 ஆம் ஆண்டு முதல் 1970 வரை உத்தமபாளையம் பேரூராட்சித் தலைவராக பதவி வகித்தார். அதன் பின்னர் மறைந்தார்.

- வைகை அனிஷ்

Pin It

தமிழே வாழ்வாகவும், வாழ்வே தமிழாகவும் வாழ்ந்தவர்கள் மிகச் சிலரே. அச்சிலருள் ஒருவரே தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் தலைவர், மொழிஞாயிறின் முதல் மாணாக்கர் பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார். இவர் சேலம் மாவட்டத்தில் உள்ள சமுத்திரம் என்னும் சிற்றூரில் 10.03.1933 ஆம் நாள் பிறந்தார். இவர்தம் தந்தை துரைசாமி, தாய் குஞ்சம்மாள். ஆகவே, துரைமாணிக்கம் என்றானார்.

மனிதர்கள் தோன்றுகிறார்கள்; மறைகிறார்கள். அவர்களுள் இறந்தும் உயிர் வாழும் மாமனிதர்கள் மிகமிகச் சிலரே. அவர்களில் ஒருவரே பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார்.

ஒழுக்கத்தையும் பண்பாட்டையும் கற்பிப்பது மொழித் துய்மை தான், தூய்மையான ஒன்றுதான் பிரிதொன்றைப் படைக்க முடியும். எனவே ஒழுக்கத்தையும், பண்பாட்டையும்; கற்பிக்கும் மொழி, தூய்மையானதாகவும் இருக்க வேண்டும். மொழி, தூய்மை இழந்தால் அம்மொழி இன மக்கள் தூய்மை இழப்பர்; சீர்கெடுவர்; இறுதியில் அழிவர். சிலர் தமிழ் மொழியில் தேவையின்றிப் பிறமொழிச் சொற்களைக் கலந்து, தமிழை அழிக்கத் திட்டமிட்டுச் செயல்பட்டனர். மணிப்பிரவாள நடையை உருவாக்கி தமிழ்; மொழியைச் சிதைத்தனர். திட்டமிட்ட இந்தியச் செயலைத் தடுத்து நிறுத்தவும், தமிழ் மொழியின் தூய்மையைக் காக்கவும் தனித்தமிழ் இயக்கம் தோன்றியது. அதனைப் பலர் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு அவ்வியக்கத்தவரை தமிழ் மொழி வெறியர்கள் என்று குற்றஞ்சாட்டி இகழ்ந்து புறக்கணித்தனர்.

 தனித்தமிழ் இயக்கம் தமிழகத்தில் ஒரு தற்காப்புப் பேரியக்கமாகத் தலை தூக்கியது; வளர்ச்சி பெற்றது; தமிழர்களின் உள்ளத்தில் கிளர்ச்சியைத் தூண்டியது. தனித்தமிழ் இயக்க ஆலமரத்தின் ஓரு விழுதாக பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார் விளங்கினார். இவர் குழந்தைப் பருவத்திலேயே கூர்ந்த மதியும். சுட்டிதனமும் நிரம்பப் பெற்று விளங்கினார். சேலம் கோட்டை மாநகராட்சிப் பள்ளியிலும், ஆத்தூர் உயர் நிலைப் பள்ளியிலும் கல்வி கற்றார்.

 இவரதுத் தமிழ்ப்பற்று வளரவும் சிறக்கவும் காரணியாக இருந்தவர்கள் சேலம் நடேசனார், தமிழ் மறவர் புலவர் பொன்னம்பலனார் ஆகியோர். மேலும், மறைமலை அடிகளின் தனித்தமிழ்வழியைப் பற்றி நடந்த, பொன்னம்பலனார், புரட்சிக் கவி பாவேந்தர் பாரதிதாசனார்- ஆகியோரின் தனித்தமிழ் உணர்வில் ஊறி வளர்ந்தார்.

 தமிழர் நெஞ்சங்களில் பெருமிதமாக நிறைந்து வாழும் பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார், தமிழ் மொழி, இலக்கிய இலக்கண வரலாற்றில் புதியதொரு உத்தியைத் கையாண்டார், தாழ்ந்த தேசிய இனவரலாற்றில் என்றென்றும் அழிக்க முடியாத கல்வெட்டாகத் திகழ்ந்தார்; தமிழ் நில வரலாற்றில் எழுச்சிமிக்க திருப்புமுனையை ஏற்படுத்திட முனைந்தார்... அவர்தனி முத்திரை பதித்துச் சென்றிருக்கும் வரலாற்றுப் பதிவுகள் பலப்பல.
 
“இன்பத் தமிழ் மொழிக்கு என்றுமென் மூச்சும்
இனிய தமிழ்நாட்டைப் பற்றியென் பேச்சும்
அன்பின் பிணைப்பினுக்கு என்றன்கை வீச்சும்
என்றுமித் தரையில் நின்றோச்சும் ” - என்னும் அவரது கவிதை வரிகள், அவர் தமிழ் மொழியை தனது உயிர் மூச்சாகக் கொண்டு செயல்பட்டார் என்பதை உரத்துப்பாடும்... சாதிமதச் சழக்குரைகளை வேரறுத்து வினையாற்ற, அரசியல் கட்சிகளுக்கும் அப்பால் நின்று தமிழ் - தமிழர்-தமிழ்நாடு என்னும் உணர்வோடு வாழ்ந்து வழிகாட்டியவர் பாவலரேறு.

 ஆசியர் பயிற்சி முடித்துக் தொடக்கப்பள்ளியொன்றில் பணி புரிந்த போது கமலம் என்ற நங்கையைத் தம் வாழ்விணையாக ஏற்றுக் கொண்டார்.

 சேலம் நகராட்சிக் கல்லூரியில் தமது கல்லூரிக் கல்வியைத் தொடர்ந்தார். அக்கல்லூரியில் பேராசிரியாரகப் பணியாற்றிய மொழி ஞாயிறு தேவநேயப் பாவாணரின் மாணவரானர். அவர்களின் தொடர்பு வாழ்நாள் இறுதிவரை தொடர்;ந்தது.

“உழைப்போர் உலகம் வரல் வேண்டும்- ஒவ்
  வொருவர் நலமும் பெறல் வேண்டும்
  பொதுமை உலகம் வரல் வேண்டும் - ஓரு
  புதுமை விளைவு பெறல் வேண்டும்”
 என்று, பொதுவுடைமைச் சிந்தனைகளை தனது நெஞ்சத்தில் ஏந்தி பாடுபட்டார்.

 மக்கள் அனைவரும் சமமாக வாழ வேண்டும். இனிய உலகம் மலர வேண்டும். உழைப்பவர் வாழ்வு உயர வேண்டும் - என்பதற்காக குரல் கொடுத்தார்.

தீண்டாமைக் கொடுமைகளை பலமுனைகளிலும் பாலூற்றி வளர்த்தனர் இந்து மத அடிப்படைவாதிகள். அவர்களின் எதிர்ப்பு தனித்தமிழ் இயக்கத்தையும் தாக்கிற்று. அத்தாக்குதலை முறியடித்து நின்ற தனித்தமிழ்ப் போராளிகளை நடுவண் அரசும், மாநில அரசும் நேர்மையற்ற, நெறி பிறழ்ந்த அதிகாரங்களைச் செலுத்தி தகர்க்கவும், நசுக்கவும் துணிந்தது. “தமிழ், தமிழ் இனம்” என்று குரல் கொடுத்தவர்களின் ஆட்சியிலும் இக் கொடுமை அரங்கேறியது கவனத்தில் இருத்தப்பட வேண்டியதாகும். இந்தக் கொடுமைகள் பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனாரைப் பெரிதும் பாதிப்பிற்குள்ளாக்கியது. காரணம் ஏதுமின்றி இருள் சிறையில் தள்ளி அவரை அடைத்தது அரசு.

இந்தியாவைப் பொறுத்த மட்டில் அரசியல், அறவியல், பொருளியல், சமுதாயவியல், கல்வி, பண்பாடு, ஒழுக்கம், பொழுது போக்கு முதலிய அனைத்துத் துறைகளிலும் மதம் குறிப்பாக இந்து மதம் தன் வளர்ந்த கொடிய, நச்சுத் தன்மை கொண்ட இறகுகளைப் போர்த்திக் கொண்டு இருப்பதை பெருஞ்சித்திரனார் அம்பலப்படுத்தினார். மேலும் “இருபதாம் நூற்றாண்டு அறிவியல் வளர்ச்சிக் காலத்தில், எந்த ஒரு தனிப்பட்ட மாந்தனுக்கும் மதம் என்ற ஓர் இன உறுப்பு தேவையே இல்லை” என்றார்.

 “இந்து மதம் இவ்வுலகில் உள்ள அனைத்து மதங்களிலும் மிகவும் கேடான மதம். இழிவான மதம். இதில் தான் பல கோடிக் கடவுள்கள் கற்பிக்கப் பெற்றிருக்கின்றன. இந்து மதத்தில் எந்த வகையான மாந்த உயர்ச்சிக்கும் ஓர் எள்ளின் மூக்களவும் வழியில்லை. மக்களை பல நூறு சாதிகளாக வேறுபிரித்து, அவர்களுக்குள் இழிவு தாழ்வு கற்பிக்கின்ற ‘வருணாசிரமக்’ கொள்கையே இந்து மதத்திற்கு அடிப்படையானது”.

 “உலகில் மிகவும் மூத்ததும், முதலானதும், நாகரிகம், பண்பாடு, மொழி ஆகியவற்றால் சிறந்ததுமான தமிழினம்;, இந்து மதத்தாலேயே நலிவுற்றது, மெலிவுற்றது, அடிமையுற்றது. பல ஆயிரக்கணக்கான பிரிவுகளாக பிரிந்து வலிவு இழந்து, இன்று அழியும் நிலையில் உள்ளது. இந்த இழிநிலையை தந்தை பெரியார் போன்ற தலைவர்கள் எதிர்த்து போராடியதால் தமிழர்கள் ஓரளவு விழிப்புநிலை அடைந்தனர் ”.

 “மதம் மக்களுக்கு நஞ்சு... அது ஒரு பேரிருள் மடமைகளின் கலவைச் சேறு... அது மக்களின் முன்னேற்றத்திற்குத் தேவையற்ற ஒன்று. அன்பு, அறிவு, பண்பு, ஒழுக்கம், ஒப்புரவு, பொதுமை, அற உணர்வு போன்ற எந்த ஒரு நல்லியல்புகளுக்கும் ஓர் இம்மியளவும் கூட உதவுவது இல்லை”- என பெருஞ்சித்திரனார் இந்து மதக் கொடுமையைச் சாடுகிறார்.

தனித்தமிழ் இயக்கத்துக்காக “தென்மொழி’ எனும் இதழ், மொழி ஞாயிறு அவர்களைப் பொறுப்பாசிரியராகக் கொண்டு, 1959 ஆம் ஆண்டு முதல் வெளிவந்தது. பெருஞ்சித்திரனார் தென்மொழி, தமிழ்ச் சிட்டு, தமிழ் நிலம் ஆகிய இதழ்களின் ஆசிரியராக இருந்து வெளியிட்டார்.

 1965 ஆம் ஆண்டு இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் உச்சத்திலிருந்த காலம். “தென்மொழி” யில் சிவப்பு மையினால் ஓர் ஆசிரியர் உரை, அட்டை முகப்பில் வாளால் குத்துண்டு ஓடும் ஒரு காட்டெருமையின் படம்.

 இப்படிப் படம் போட்டதற்காகவும், ஆசிரியவுரை எழுதியதற்காகவும் பெருஞ்சித்திரனார். ம.இலெ. தங்கப்பா, தமிழ்க் குடிமகன் ஆகியோர் மீது இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டப்படி வழக்கு தொடரப்பட்டது. வழக்கு முடிவில் பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனாருக்கு மட்டும் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. தண்டம் கட்ட மறுத்துச் சிறை சென்றார்.

 தென்மொழி இதழின் தமிழ்த் தொண்டு தமிழ்மொழி இலக்கிய வரலாற்றில் சிறப்பிடம் பெறுகிறது. தனித்தமிழ் இயக்கம் காண வேண்டும் என்பதை உணர்ந்த பெருஞ்சித்திரனார். தென் மொழிக் கழகம் ஆரம்பித்தார். பின்னர் அது 1968 ஆம் ஆண்டு, ‘தமிழ் மறுமலர்ச்சிக் கழகம் ’- எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.

 “கலப்புத் தமிழே அழுக்குத் தமிழ்.
 அக்கலப்புச் சொற்களை நீக்கிய
 மூல முதல் தமிழே தூய தமிழ்”
எனத் தூய தமிழை வரையறுக்கிறார் பெருஞ்சித்திரனார்.

 தமிழைப் பிற மொழிப் பிணைப்பினின்றும் விடுவிப்பதும், தமிழை அனைத்துத் துறைகளிலும் வளர்த்து வளப்படுத்துவதும் பாவாணாரின் வாழ்க்கை நோக்கமாக இருந்தமையால், அதற்கேற்ப கொள்கைகளை வகுத்து உலகத் தமிழர் கழகம் தொடங்கப்பட்டது. அதன் செயலாளராகப் பெருஞ்சித்திரனார் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். பின்னர், அக்கழகத்துடன் அவருக்கு ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாட்டினால் பொறுப்பிலிருந்து விலகினார். பொறுப்பிலிருந்து விலகினாலும் அதன் செயல்பாடுகளில் தன்னை இணைத்துக் கொள்ள தவறவில்லை. பாவலரேறு தனது வாழ்நாள் முழுதும் தமிழர்-தமிழ்-தமிழ்நாடு ஆகியவற்றின் மேம்பாடு மற்றும் வளர்ச்சியை முன்னிறுத்தி வாழ்ந்தார். தன்னை நினையாமல், தன் குடும்பத்தை நினையாமல், எப்பொழுதும் தமிழையும், தமிழனையும், தமிழ்நாட்டையும் உயர்த்த உழைத்தவர். அதற்காகத் தன்னையே தியாகம் செய்தவர்.

 தந்தைப் பெரியாரைப் போன்ற கொள்கைத் துணிவும், பாவேந்தர் பாரதிதாசனையுப் போன்ற இலக்கிய ஏற்றமும், மறைமலை அடிகள், திரு.வி.க போன்றவர்களின் தனித்தமிழ் நடையும். மொழி ஞாயிறு பாவாணர் அடியொற்றிய மொழியறிவும் கொண்டு தமிழ் விடுதலைக்கும், தமிழர் விடுதலைக்கும் பாடுபட்ட தன்னல மறுப்பாளர் பெருஞ்சித்திரனார்.

பாவலரேறு தமிழுக்கு அளித்த நூல்களின் பட்டியல் வருமாறு

1 கொய்யாக்கனி
2 பாவியக் கொத்து
3 ஐயை
4 எண் சுவை எண்பது
5 கற்பனை ஊற்று
6 பள்ளிப் பறவைகள்
7 மகபு[கு வஞ்சி
8 கனிச்சாறு
9 நூறாசிரியம்
10 தன்னுணர்வு
11 இளமை உணர்வுகள்
12 பாவேந்தர் பாரதிதாசன்
13 இலக்கியத் துறையில் பணி வளர்ச்சிக்குரிய ஆக்கப் பணிகள்
14 வாழ்வியல் முப்பது
15 ஆரியப் பார்ப்பனரின் அளவிறந்த கொட்டங்கள்
16 சாதித் தீமைகளும் அதை ஒழிக்கும் திட்டமும்
17 இனம் ஒன்று பட வேண்டும் என்பது எதற்கு?
18 செயலும் செயற்திறனும்
19 தமிழீழம்
20 ஓ... ஓ... தமிழர்களே...
21 தனித் தமிழ் வளர்ச்சி வலராறு
22 நெருப்பாற்றில் எதிர் நீச்சல்
23 இளமை விடியல்
24 இட்ட சாவம் முட்டியது
25 நமக்குள் நாம்
26 கழுதை அழுத கதை
27 சாதி ஒழிப்பு
28 மொழி ஞாயிறு பாவாணர்
29 அறுபருவத் திருக்கூத்து
30 திருக்குறள் மெய்ப் பொருளுரை
31 வேண்டும் விடுதலை
32 பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார் கட்டுரைகள்
33 உலகியல் நூறு
 
  தமிழ் - தமிழர் - தமிழ் நாடு என்றும் மூன்றும் பெருஞ்சித்திரனார் நினைவில் இருந்து அழிந்த நாள் 15.06.1995. அதுவே அவர் தமிழனைப் பற்றி சிந்திப்பதை நிறுத்திக் கொண்ட இறுதி நாளும் ஆகும்.

- பி.தயாளன்

Pin It

 “ஓர் இனத்தை அழிக்க வேண்டுமென்றால் முதலில் அவ்வினத்தின் மொழியை அழித்துவிடுங்கள் இனம் தானாக அழிந்துவிடும்” என்பார் அறிஞர் இங்கர்சால். தமிழர்கள் தமிழீழத்திலே கொத்துக் கொத்தாக இனப்படுகொலை செய்யப்பட்டபோது நாம் அனைவரும் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது அரசியல் இயலாமையால் மட்டுமல்ல, மாறாக தமிழினம் மொழிப்பற்று, தாய்மொழியில் கல்வி பயிலாமல,; தமிழ்மொழியில் பேசவும், எழுதவும், சிந்திக்கவும் மறந்துபோனதன் விளைவேயாகும். மொழிப்பற்றும், மொழி உணர்வும் இருக்கும் நாட்டில்தான் அறிஞர்கள் போற்றப்படுவார்கள், மதிக்கப்படுவார்கள். அறிஞர்களும், ஆய்வாளர்களும் மதிப்போடும், மாண்போடும் சுதந்திரத்தோடும் வாழும் நாட்டில்தான் நல்ல பல இலக்கியங்கள் உருவாகும்.

thani_nayagamதமிழர்கள் மறந்துபோன தமிழ் அறிஞர்கள் ஏராளம். தலைமை வழிபாடு என்பது தமிழினத்தின் சாபக்கேடுகளில் ஒன்று. திரைப்பட நடிகை நடிகர்களுக்காக கொடிபிடிக்கும் ரசிகர்கள் கூட்டத்தில் ஒரு விழுக்காடு தமிழ் அறிஞர்கள் பின் சென்றிருப்பின் தமிழ் இனம், மொழி இன்று உலக அரங்கில் உயர்ந்து நின்றிருக்கும். நாம் மறந்தவைகள் ஏராளம். நமக்கு மறைக்கப்பட்ட வரலாறுகளும் எண்ணிலடங்கா. தமிழர்கள் மறந்துபோன ஒரு தமிழ் அறிஞரின் நூற்றாண்டு நினைவு நாளை நாம் கொண்டாடியாக வேண்டும். தனிநாயகம் அடிகள், தமிழ் மொழியை உலக அரங்கில் உயர்த்தி, பிற மொழிகளுக்கு இணையான இலக்கண இலக்கியங்களை தமிழ் மொழி தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது என்பதை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவந்தவர்.

தனிநாயகம் அடிகளாரின் இயற்பெயர் சேவியர் தனிஸ்லாஸ், தன் பெயரை தமிழ்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக தனிநாயகம் என்று மாற்றிக் கொண்டவர். 02.08.1913- அன்று ஈழத்தில் யாழ்பாணத்தை அடுத்த நெடுந்தீவில் பிறந்து, கொழும்பில் தத்துவவியல் பயின்று பின்னர் உரோமையில இறையியல் படித்து 1938-ல் கிறித்தவ குருவானவராக திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். தன்னுடைய 27-வது வயதில் திருநெல்வேலி மாவட்டம் வடக்கன்குளம் புனித தெரசா உயர்நிலைப் பள்ளியில் தமிழ், ஆங்கிலம், வரலாறு கற்பிக்கும் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்துள்ளார். தமிழ் இலக்கியத்தை முழுமையாக கற்க விரும்பிய அவர் அண்ணாமலை பல்கலை கழகத்தில் தன்னுடைய 32-ம் வயதில் சேர்ந்து தமிழ் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்.

 1948-ஆம் ஆண்டு தூத்துக்குடியில் ‘தமிழ் இலக்கியக் கழகம்’ என்னும் அமைப்பினையும், அத்துடன் எழுத்தாளர் இல்லம் ஒன்றினையும், உயர்நிலை தமிழ் ஆராய்ச்சிக் கழகம் ஒன்றினையும் நிறுவினார். இவர் ஒரு கிறித்தவ மறைபோதகர் என்றாலும் தன்னுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் தமிழ் தொண்டாற்றுவதையே பிறவிக்கடனாகக் கொண்டு செயல்பட்டார். அமெரிக்கா, தென் அமெரிக்கா, கனடா, செர்மனி, இத்தாலி, பிரான்ஸ் ஸ்காண்டிநேவியா, போர்ச்சுகல், இங்கிலாந்து, நியூசிலாந்து, மலேசியா, இந்தோனேசியா, கம்போடியா, தாய்லாந்து, வியத்நாம், சப்பான் என்று சுமார் 52 நாடுகளுக்கு பயணம் மேற்கொண்டு தமிழ்மொழி, தமிழர் வரலாறு, தமிழ் பண்பாடு குறித்து ஆய்வுக் கட்டுரைகளை முன்வைத்தும், உரைகள் ஆற்றியும் நம் மொழியின் பெருமையையும், நமது வரலாற்று, பண்பாட்டு அம்சங்களை உலகெங்கும் பறைசாற்றிய பெருமைக்குரியவர் தனிநாயகம் அடிகளார்.

தாய்லாந்தில் திருவெம்பாவை:

 தாய்லாந்து மன்னரின் முடிசூட்டு விழாவில் பாடும் பாடல் திருவாசகத்திலுள்ள திருவெம்பாவையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை என்பதை உலகுக்கு அறிவித்தார். 1954-ம் ஆண்டு தாய்லாந்து சென்ற போது அங்கு பாடப்பட்ட பாடல் இது.

 “ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அரும்பெருஞ்
 சோதியை யாம்பாடக் கேட்டேயும் வாந்தடய்கண்
 மாதே வளருதியோ வன்சேவியோ நின்செவிதான்
 மாதேவன் வார்கழல்கள் வாழ்த்திய வாழ்த்தொலிபோய்
 வீதியாய்க் கேட்டாலுமே விம்மி விம்மி மெய்மறந்து...”

இப்பாடல்களை அடிகளார்க்குப் படித்துக் காட்டிய தாய்லாந்து நாட்டு அரச குரு தாய்லாந்து மொழியிலும் கிரந்தந்திலும் எழுதப்பட்டிருந்த சில ஏடுகளையும் காட்டினார். தாய்லாந்தில் பின்பற்றப்பட்ட இந்து சமயமும், புத்த சமயமும் இந்தியாவிலிருந்து சென்றவைகள் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். தாய்லாந்து நாட்டிற்கும் தமிழகத்திற்கும் உள்ள தொடர்பினை முதன் முதலில் அறிந்து தெரிவித்தவர் தனிநாயகம் அடிகளாரே ஆவார்.

 மலாயாவையும் தாய்லாந்தையும் இணைக்கும் நீண்ட குறுகிய இடப்பரப்பில் அமைந்துள்ள ‘தாக்குவப்பா’ என்னும் இடமே சிலப்பதிகாரம் காட்டும் ‘தக்கோலம்’ என்பது அடிகளாரின் கண்டுபிடிப்பு. மேலும் அம்மாவட்டத்தில் மணிக் கிராமத்தார் பற்றிய கல்வெட்டொன்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டதும், அங்குள்ள இடப்பெயர்களும் சிவபெருமானின் பழைய சிலையும் தமிழ் கலைத் தொடர்பைக் காட்டுவதும் அடிகளாரின் கருத்துக்கு வலு சேர்க்கின்றன.

 “உலகின் மிகப் பழைய மொழிகளுள் ஒன்றும் உயர்தனிச் செம்மொழிகளுள் ஒன்றுமாகிய தமிழ் மொழியோடு தொடர்புள்ள செய்திகளும் ஆய்வுக் கட்டுரைகளும் ஆங்கிலத்தில் வெளியிடப்பெற்றால் மட்டுமே உலக அரங்கில் தமிழ் இடம் பெற இயலும்” என்று எண்ணிய தனிநாயகம் அடிகளார் “வுயஅடை ஊரடவரசந” என்ற ஆங்கில இதழைத் தொடங்கினார். தமிழ், ஆங்கிலம், இலத்தின் என்று 14 மொழிகளிலும் புலமை பெற்றவராக திகழ்ந்த அடிகளார் தமிழ்மொழியே அனைத்திலும் சிறப்பிடம் பெறுகிறது என்கிறார். திருவள்ளுவரை கிரேக்கத் தத்துவ ஞானிகளான பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் போன்றோருடன் ஒப்பிட்டுக்காட்டி வள்ளுவம் மேற்கத்திய தத்துவங்களைக் காட்டிலும் மேலோங்கி நிற்பதை சான்றுகள் மூலம் விளக்கினார். சமஸ்கிருதம், பாலி மொழி இலக்கியங்கள் பெரும்பாலும் சமயப்பின்னணியில் எழுதப்பட்டவைகளே. ஆனால், பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் மட்டுமே சமய சார்பற்று தனித்து விளங்கியதையும், இதன் மூலமாகவே தமிழ் இலக்கியம் வேறு எந்த மொழிக்கும் கடன்பட்டதில்லை என்பதையும் இந்த உலகிற்கு ஆய்வுகள் மூலம் விளக்கினார்.

தமிழர்களின் சிறப்பை உலகுக்கு உணர்த்தியவர்:

 தமிழராய்ச்சி என்பது ஆங்கிலேயர் காலத்திற்குப் பின்புதான் வந்தது என்ற கருத்து தவறானது என்பதை எடுத்துரைத்து, 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்களால் எழுதப்பட்ட தொல்காப்பியம், திருக்குறள் போன்ற நூல்களின் சிறப்புகளை உலகின் பல பகுதிகளுக்கு எடுத்துச் சென்ற மிகச் சிறந்த தமிழறிஞர். ஆசிய மொழிகளிலேயே முதன் முதலில் அச்சு நூல் வெளியானது தமிழில்தான் என்பதை சான்றுகளோடு உலகுக்கு எடுத்தியம்பியவர். தமிழ் மொழிதான் மூத்த மொழி என்பதை ஆய்வோடு நிரூபிக்க அம்மொழியில் அச்சேறிய நூல்களை தொடுக்க முற்பட்டு, பல நாட்டு நூலகங்களுக்கு பயணம் மேற்கொண்டார்.

 ஐரோப்பிய தமிழ் அறிஞர் என்றீக்கஸ் அடிகளார் 06-11-1950 எழுதிய தமிழ் மொழி இலக்கணக் கலை, தமிழ் அகராதி என்னும் இரு நூல்களை 1954-ம் ஆண்டு ஸிஸ்பன் தேசிய நூலகத்தில் கண்டுபிடித்தார்.

 தமிழில் முதலில் அச்சேறிய நூல் கார்த்தில்யா. 38 பக்கங்களை மட்டுமே கொண்ட இந்நூல் போர்த்துக்கல் மன்னராகிய மூன்றாம் ஜானின் ஆணைப்படி அச்சிடப்பட்டது. இதில் தமிழ்ச் சொற்கள் போர்த்துகீசிய மொழியில் எழுதப்பட்டிருக்கும், இது போர்ச்சுகல் நாட்டின் பெலம் நகரிலுள்ள இனவியல் அருங்காட்சியகத்தில் ஓர் இரும்புப் பெட்டியில் மிகவும் பத்திரமாக பாதுகாக்கப்பட்டுவருகிறது. இதனை உலகுக்கு வெளிப்படுத்தியவர் அடிகளார் என்றால் மிகையன்று.

 தமிழ் மண்ணில் 1586-ம் ஆண்டு அச்சிடப்பட்ட முதல் தமிழ் நூல் ‘அடியார் வரலாறு’ என்ற நூலாகும். இது தூத்துக்குடி மாவட்டம் புன்னைகாயல் என்னுமிடத்தில் அச்சிடப்பட்டது. இதனை வத்திக்கான் நூலகத்தில் கண்டுபிடித்து வெளிக்கொணர்ந்த பெருமை தனிநாயகம் அடிகளாரையேச் சாரும்.

 தம்பிரான் வணக்கம், கிரிசித்தியானி வணக்கம் இவையிரண்டும் தமிழ் நூல்கள் என்றாலும் இவை கொல்லத்திலும், கொச்சியிலும் அச்சிடப்பட்டவைகள் இவற்றையும் கண்டுபிடித்தவர் அடிகளாரே.

 1679-ஆம் ஆண்டு அச்சிடப்பெற்ற போத்துகீசிய-தமிழ் அகராதியை கண்டுபிடித்து அதனை மறுபதிப்பாக 1966-ம் ஆண்டு கோலம்பூர் உலகத் தமிழ் மாநாட்டில் வெளியிட்டார். இவரின் முயற்சியில்லையென்றால் இவ்வரிய தமிழ்நூல்கள் நமக்கு கிடைக்காமல் போயிருக்கும்.

சிங்கள மொழிச் சட்டத்திற்கு எதிர்ப்பு:

 இலங்கையில் தமிழ் மொழிக்கு சம உரிமை வேண்டும். தமிழர்கள் இலங்கையின் பூர்வகுடிகள் என்பதை உரக்க சொன்னவர் தனிநாயகம் அடிகளார். 1952-ம் ஆண்டில் கொழும்பில் தமிழ்ப் பண்பாட்டு சங்கம் ஏற்பாடு செய்திருந்த கருத்தரங்கில் “இலங்கையும் தமிழ் பண்பாடும் நேற்றும் இன்றும் நாறையும்” என்ற தலைப்பில் உரை நிகழ்த்தியுள்ளார்.

 “... தமிழ் மக்கள் (தென்னிந்தியாவுடன் இன, பண்பாட்டுத் தொடர்புடைய மக்கள); இலங்கையில் தொன்று தெட்டே வாழந்து வருகின்றனர் என்பதற்கு நிலவியல், மானுடவியல், வரலாற்று, இலக்கிய, மொழியியல் நிரம்ப உள்ளன. சிங்கள நூலாகிய ‘மகாவம்சம்’ இதனை உறுதிபடுத்துகிறது. 1754-ம் ஆண்டில் இலங்கை வந்த டச்சு பாதிரியார் வெளியிட்ட தமிழ் நூலில் இலங்கைத் தீவின் பெரும்பகுதி மக்கள் தமிழ்பேசும் மக்கள் என்னும் குறிப்பு காணப்படுகிறது. ஆலந்து நாட்டுக்கு இலங்கையிலிருந்து அனுப்பப்பட்ட குறிப்புகள் இதனைத் தெரிவிக்கிறது” என்று பல ஆதாரங்களோடு உரை நிகழ்த்தினார்.

 1956-ஆம் ஆண்டு “சிங்களம் மட்டுமே இயக்கம்” தீவிரமடைந்தது. அந்நாட்டின் பிரதமர் பண்டார நாயக “வாள்முனையில் இப்பிரச்சனைக்கு தீர்வு காண்பதையே நான் விரும்புகிறேன்” என்றார். 15-06-1956-ஆம் ஆண்டு சிங்களம் மட்டுமே இலங்கையின் ஆட்சிமொழி என்ற மசோதா பாராளுமன்றத்தில் நிலைவேற்றப்பட்டது.

 சிங்கள மொழிச்சட்டத்தை எதிர்த்து அடிகளார் மக்களோடு இணைந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். இதனை அ.அமிர்தலிங்கம், எம்.பி. அவர்கள் அடிகளாரின் இரங்கல் கூட்டத்தின் போது நிகழ்த்திய உரை உறுதிப்படுத்துகிறது. “1956-ம் ஆண்டு ஆனி மாதம் 3-ம் தேதி தனிச்சிங்களச் சட்டம் பாராளுமன்றத்தில் புகுத்தப்பட்டது. அன்று காலிமுகக் கடற்கரையில், மழையிலே ஈரமாக கிடந்த நிலத்திலே நாமெல்லாம் இருந்து சத்தியாக்கிரகம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, எம்மை ஆயிரக்கணக்கான காடையர் சுற்றி விளைத்து கல்மாரி பொழிந்து தாக்கிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், போலிசார் (காவல்துறை) எமக்கும் அவர்களுக்கும் இடையிலே இடைவெளியை ஏற்படுத்தி, ஓரளவிற்கு அந்த தாக்குதலுக்கூடாக ஒரு உருவம், துறவியின் உடையிலே, எங்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. எங்கள் மனம் ஒரு நிமிடம் பெருமிதப்பட்டது. இத்தனை துன்பங்களுக்கு மத்தியிலும் நான் மக்களோடு இருப்பேன், காடையர்களுக்கு கூட்டத்தை விலக்கிக் கொண்டு வரக்கூடிய உளம் படைத்தவராக, தமிழுக்காக நடைபெறுகின்ற சத்தியாக்கிரகத்திலே தாமும் பங்குகொள்ள வேண்டுமென்ற அந்தத் தைரியத்தோடு வந்திருந்த தனிநாயகம் அடிகளாரை நாம் மறக்க முடியாது” என்று உணர்ச்சி ததும்ப பேசியுள்ளார்.

உலக தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாடுகள்:

தமிழ்பணி செய்யவே இறைவன் தன்னை அழைக்கின்றான் என்று உறுதியாக நம்பிய அடிகளார்...

 “என்னை நன்றாய் இறைவன் படைத்தனன்
 தன்னை நன்றாய் தமிழ் செய்யுமாறே”

என்னும் திருமூலரின் வரிகளைச் சொல்லித்தான் தம் உரையை முடிப்பார். ஆனால் கோலாம்பூரில் முதல் உலகத் தமிழ் மாநாட்டின் முதல் அமர்வுக்கு அவர் தலைமை தாங்கிய போது மேற்கூறிய வரிகளைக் கூறிய பின்னரே ஆங்கிலத்தில் தம் உரையைத் தொடர்ந்தார். 1966-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 17-23-ம் தேதிவரை மலேசியாவில் முதல் உலக தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாடு அடிகளாரின் தலைமையிலேயே நடைபெற்றது. இதில் 132 பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டார்கள். 1968-ம் ஆண்டு சென்னையில் உலக தமிழ் அராய்ச்சி மாநாடு 1970-ம் ஆண்டு ஜீலை 15-18 நாட்களில் பிரான்சு நாட்டு தலைநகர் பாரீஸில் நடைபெற்றது. 1974-ஆம் ஆண்டு சனவரி 3-9 தேதிகளில் யாழ்பாணத்தில் நான்காம் உலக தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாடு நடைபெற்றது. இன்று ‘செம்மொழி மாநாடு’ என்ற பெயரில் அரசியல் நோக்கத்திற்காக மட்டுமே உலக தமிழ் மாநாட்டைக் கூட்டும் அரசியல் கட்சியினருக்கு மத்தியில் அடிகளார் தமிழை வளர்ப்பதற்காக இம்மாநாடுகளை நடத்தினார். மாநாட்டினால் ஏற்பட்ட நன்மைகளில் சில

* தமிழ் இலக்கியம், மொழி பற்றிய ஆய்வு உலக அரங்கில் பெருகியது.

* தமிழ், மக்கள் வரலாறு, தமிழ் மக்கள் மனிதவியல், தமிழ் மக்களின் சமயங்கள், தத்துவங்கள், தமிழ் தொல்பொருளியல், தமிழ் பண்பாடு, தமிழ்கலைகள் என்று ஆராய்ச்சி விரிவடைய வழிவகுத்தார்.

* அயல்நாட்டு பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ்மொழி ஒரு மொழிப்படையாக அமைய வழிவகுத்தார்.

* தமிழ் மொழியின் பெருமைகளை உலகறியச் செய்தவர் அடிகளாரே.

நாம் செய்ய வேண்டியது:

 தமிழன்னைக்கு ரூ 100 கோடியில் சிலை அமைக்க முற்பட்டுள்ள தமிழக அரசு தனிநாயகம் அடிகளாருக்கு நூற்றாண்டு விழா கொண்டாட வலியுறுத்த வேண்டும்.

 தனிநாயகம் அடிகளார் பற்றிய செய்திகளையும், அவரது படைப்புகளையும் அரசுடமையாக்க வேண்டும்.

 தாய்மொழி வழிக் கல்வி முறையை வலியுறுத்துவதன் மூலம் மட்டுமே மாணவர்கள் மொழியியல் அறிஞர்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள முடியும்.

 மொழியைக் கொச்சைப்படுத்தும் தமிழகத்து காட்சி ஊடகங்களை நாம் புறக்கணிக்க வேண்டும்.

 மொழி பாதுகாக்கப்பட வேண்டுமென்றால் அம்மொழிக்காக அயராது உழைத்த ஆன்றோர்களையும், சான்றோர்களையும் நினைவில் கூற வேண்டும்.

 தமிழகத்தில் தமிழர்கள் கொன்று குவிக்கப்பட்டபோது தமிழகம் உணர்வற்று சடலமாக வாழ்ததற்கு காரணம் நம்மிடையே தமிழர் என்ற இன மொழி உணர்வு இல்லாமற்போனதே மொழி உணர்வே இல்லாத போது எப்படி மொழிக்காகப் பாடுபட்ட அறிஞர்களை நாம் நினைவில் கொள்வோம்?

 தனிநாயகம் அடிகளார் தொடங்கிய தமிழ்மொழி ஆய்வை நாம் தொடர்வோம். மொழி பற்றை நம் கண்களாக்கிக் கொண்டு வாழும்போது தமிழ் சமூகத்தின் பிரச்சனைகளை நாம் நம் பிரச்சனைகளாக்கி போராட முற்படுவோம். தனிநாயகம் அடிகளார் நூற்றாண்டு விழாவை தமிழகத்தின் வீதிதோரும் கொண்டாடுவோம். தமிழர் மொழி, பண்பாட்டு, இன உணர்வை தட்டி எழுப்புவோம்.தமிழராய் நிமிர்ந்து நிற்போம்.

- ரா.பி.சகேஷ் சந்தியா

துணை நின்ற நூல்கள்:

1. அமுதன் அடிகள், தனிநாயகம் அடிகளார், சென்னை: உலக தமிழராய்ச்சி நிறுவனம், 1993.
2. தனிநாயகம் அடிகள். ஒன்றே உலகம்: காட்டாங்குளத்தூர்@ தமிழ் பேராயம், 2012.
3. தனிநாயகம் அடிகளார் நினைவுமலர், திருச்சிராப்பள்ளி, 1992.
4. அமுதன் அடிகள். உலகெல்லாம் தமிழ் முழக்கம், பாளையம், விடியல் பதிப்பகம் 1992.
5. தமிழர் தேசிய தமிழர் கண்ணோட்டம், 2013, சூலை 1-15.

Pin It

மதுரையைச் சேர்ந்த 1913 ஆம் ஆண்டு மதுரை காஜிமார் தெருவைச் சேர்ந்த முகமது சாதிக் மகனாகப் பிறந்தவர் முஹையதீன் பாட்சா.               

                பண்டைக் காலத்தில் குழந்தைகளை அடகு வைக்கும் முறை இருந்தது. அப்படி முஹையதீன் பாட்சாவையும நகைக்கடையில் அடமானம் வைத்து அவரை மீட்க முடியாமல் விட்டு விட்டனர். நகைக்கடையில் எடுபிடி வேலை செய்து வந்தபோது சித்த வைத்தியர் ஒருவர் இவர் மீது இரக்கம் கொண்டு பல சித்து வேலைகளையும், சித்த வேலைகளையும் சொல்லிக் கொடுத்துள்ளார். அதன் பின்னர் அந்தமான் இப்ராஹிம் என்பவர் மூலம் சிலம்பாட்டம், குஸ்தி மற்றும் பல வித வித்தைகளை கற்றுக் கொண்டார். அதன் பின்னர் மதுரையிலிருந்து போடிக்கு பிழைப்பதற்காக சென்று விட்டார்.

                உறவினர் ஒருவர் ஆதரவின் பேரில் போடிப்பகுதியில் இளைஞர்களுக்கு தற்காப்பு கலைகளை சொல்லிக் கொடுத்தார். கலையுலகில் வல்லவர் என அப்பகுதியினர் மத்தியில் பிரபலமானார். அப்பொழுது 'மகாத்மா காந்திஜிக்கு ஜே' எனக்கூறியவாறு விடுதலை வேட்கையைப் பற்றி சிவானந்தசாமி மற்றும் பழனியாண்டி என்பவர்கள் கொட்டு அடித்து கோஷங்களை எழுப்பியவாறு சென்றார்கள். அதனைக் காண நேர்ந்த மல்யுத்த வீரர் முகையதீனுக்கு சுதந்திரப் போராட்டத்தில்  இணைந்து கொள்ளவேண்டும் என்ற ஆசை எழவே, சிவானந்த சுவாமியின் ஆலோசனைப்படி விடுதலைப் போராட்டத்தில் குதித்தார்.

                1934 ஆம் ஆண்டு சின்னாளபட்டி, அம்மையநாயக்கனூர் பகுதிகளில் காந்தியடிகள் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார். அவரைக் காண முகையதீனும்  சென்றுள்ளார். கூட்டத்தில் சலசலப்பு ஏற்பட்டபோது போலிஸ் தடியடி நடத்தியது. அந்த தடியடியில் முகையதீன் மேலும் பட்டு தலையில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டது. அக்காயம் பின்னால் மாறாத தழும்பாக மாறியது. அதன் பின்னர் 1941 ஆம் ஆண்டு தனிநபர் சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தின் பேரில் கொடிபிடித்து போடியிலிருந்து சென்னை வரை நடந்தே சென்று சுதந்திரத்தைப்பற்றி எடுத்துக்கூறினார். சென்னையில் காவல்துறையினர் அவரை கைது செய்து சென்னை மத்திய சிறைச்சாலையில் அடைத்தனர்.

                சிறையில் இருந்து விடுதலை பெற்று போடிக்கு திரும்பி வந்த முகையதீன் சுதந்திர போராட்டத்தைப் பற்றியும், ஆங்கிலேயனை இந்நாட்டை விட்டு அகலும் வரை போராட வேண்டும் என்றும் காண்போர்களிடம் எல்லாம் சுதந்திர தாகத்தை எடுத்துரைத்துள்ளார்.

1968 ஆம் ஆண்டு போடியில் நாவிதர் கடையில் முடியை திருத்தம் செய்யச் சென்றபோது அங்கிருந்தவர்கள் அனைவருக்கும் தேநீரும், இனிப்புகளையும் வாங்கிக் கொடுத்தவாறு நாளை எங்கள் வீட்டிற்கு வாருங்கள், எங்கள் வீட்டிற்கு வாருங்கள் எனக்கூறிச் சென்றுள்ளார். மறுநாள் காலையில் அவருடைய வீட்டிற்குச்சென்று பார்த்தபோது இவ்வுலகை விட்டு பிரிந்து செல்லத் தயாராக இருந்த கபன் துணியில் உடலைப் போர்த்தும் வேலை நடைபெற்றதைக் கண்டு ஆச்சரியத்துடனும், அழுகையுடனும் அவரைப் பார்த்தார்களாம்.

- வைகை அனிஷ்

Pin It

 “பன்னூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர்..... மறைந்த சான்றோர்களைப் பற்றி மனிதன் அறிந்து கொள்வதற்குக் கருவியாய் அமைந்த நூல்களுக்குக் கருவாய் அமைந்தது மொழியேயாகும். ஏனைய உயிர்களிலும் மக்கள் உயிர் ஏற்றம் வாய்ந்தது என்று கொள்ளுவதற்குக் கருவியாய் அமைந்த பண்புகளுள் மொழித்திறமே முதலிடம் பெறுகின்றது என்று கூறலாம். இத்தகு சீரிய நலம் பயக்கும் மொழியினைச் செப்பமுற வளர்த்துப் பாதுகாத்தல் மக்கள் ஆற்றும் செயல்களுள் மாண்புறு செயல் எனக் கருதலாம்" - என மொழியினைச் சிதைவுறாமல் பேணிப் பாதுகாப்பதன் அவசியத்தை பெரும்புலவர் மே.வீ.வேணுகோபாலப்பிள்ளை குறிப்பிட்டுள்ளார்.

 தமிழகத்தில் " இலக்கணத் தாத்தா" எனவும், " மகாவித்துவான் " எனவும் அன்போடு அழைக்கப்பட்ட பெருமைக்குரியவர் மே.வீ.வேணுகோபாலப்பிள்ளை.

 சென்னை சைதாப்பேட்டைக்கு மேற்கில் உள்ள மேட்டுப்பாளையம் என்னும் சிற்றூரில் 31.08.1896 அன்று பிறந்தார். தந்தை வீராசாமிப்பிள்ளை. தாயார் பாக்கியம் அம்மையார்.

 வறுமையினால் மாதிரிப் பள்ளியில் இருந்து திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தில் படித்தார். தமிழறிஞர்கள் வி.ஆர். அரங்கநாத முதலியார், அருங்கலை விநோதர் கே.மாசிலாமணி முதலியார், பேராசிரியர் கா.நமச்சிவாய முதலியார், வழக்கறிஞர்களான எம்.தாமோதர நாயுடு, மோகனரங்கம் பிள்ளை ஆகியோர்களிடம் தமிழ்ப் பயின்று, பல்வேறு பட்டங்களும் பெற்றார்.

 சென்னை வேப்பேரியிலுள்ள எஸ்.பி.ஸி.கே. இல் அச்சகப் பணி புரிந்தார். பின்னர், அஞ்சலகத்தில் உதவியாளராகவும், வழக்கறிஞராகவும்;, ஒருவருக்கு குமாஸ்தாவாகவும், பின்னர் ஒப்பந்த அலுவலகத்தில் எழுத்தராகவும் பணிபுரிந்தார்.

 சென்னைப் புரசைவாக்கத்தில் உள்ள பெப்ரீ~pயஸ் உயர்நிலைப் பள்ளியில் 1924 முதல் 1938 வரை தலைமைத் தமிழாசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். பணிபுரிந்து கொண்டே சென்னைப் பல்கலைக் கழகம் நடத்திய வித்துவான் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார். 1938 ஆம் ஆண்டு ஆசிரியப் பணியைத் துறந்து, எழுத்துப் பணியிலும், பதிப்புத் தொழிலிலும் ஆர்வத்துடன் ஈடுபட்டார்.

 தமிழ்நாடு அரசாங்கம் மாணவர்களுக்காக வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கும் இலக்கிய, இலக்கணப் பாடநூல்கள் பலவற்றிற்கு இவர் தலைமைப் பதிப்பாசிரியராக பொறுப்பு வகித்தார். சென்னைப் பல்கலைக் கழகம் வெளியிட்ட தமிழ் பேரகராதி திருத்தக் குழுவில் தலைமைப் பதிப்பாசிரியராக இருந்து செயல்பட்டார்.

 திருவாய்மொழி ஏட்டின் தமிழாக்கம் பத்துத் தொகுதிகளையும் பதிப்பித்தார். அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம் ஏற்படுத்திய கம்பராமாயணப் பதிப்புக் குழுவின் உறுப்பினராக செயல்பட்டார். முத்தமிழ்க் காவலர் கி.ஆ.பெ.விசுவநாதம் நடத்திய தமிழகப் புலவர் குழுவின் தலைவராக விளங்கினார்.

 திருப்பனந்தாள் ஆதீனம் சோமசுந்தரத் தம்பிரான் தலைமையில் 29.10.1967 அன்று நடைபெற்ற விழாவில், அன்றைய தமிழக முதல்வர் அறிஞர் அண்ணா, அறிஞர் மே.வீ.வேணுகோபாலப் பிள்ளைக்கு "செந்தமிழ்க் களஞ்சியம் " என்னும் பட்டம் அளித்து சிறப்பித்தார்.

 காஞ்சியில் சமணக் காப்பியமான சிந்தாமணி பற்றி வகுப்பு நடத்தியதைப் பாராட்டி, திரு.வி.க. மூலம் "சிந்தாமணிச் செல்வர் " என்னும் பட்டம் அளித்து பாராட்டப்பட்டார்.

 கூத்த நூலைச் செம்மையாகப் பதிப்பித்ததற்காக, தமிழ்நாடு இயல், இசை, நாடக மன்றத்தின்ர் "கலைமாமணி" பட்டம் வழங்கிப் பெருமைப்படுத்தினர். அமெரிக்க உறவு பூண்ட உலகப் பல்கலைக் கழகம் 01.10.1981 அன்று அறிஞர் மே.வீ.வேணுகோபாலப் பிள்ளைக்கு டாக்டர் பட்டம் வழங்கிச் சிறப்பித்தது. மேலும், மதுரை காமராஜர் பல்கலைக் கழகம் அவருக்குத் "தமிழ்ப் பேரவைச் செம்மல்" என்ற பட்டம் வழங்கி கௌரவித்தது. இவையனைத்திற்கும் மேலாக, அன்னைத் தமிழ் இலக்கிய நற்பணி மன்றம் "இலக்கணத் தாத்தா" எனப் பட்டமளித்து சிறப்புப் செய்தது.

‘இன்சொல் இயல்பு‘ ‘குணவீர சிகாமணி‘, ‘தமிழ் அன்றும் இன்றும்‘, ‘துருவன்‘, ‘பொது நலப்புரவலர்கள்‘, ‘விமலன்‘, ‘விநோதரசமஞ்சரி‘ ஆகிய நூல்களை எழுதியுள்ளார். இளைஞர் தமிழ்க் கையகராதி, இறையனார் அகப்பொருள் உரை, தஞ்சை வாணன் கோவை, நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தம், நீதி நூல்கள், பஞ்ச தந்திரப் பாடல்கள், தொல்காப்பியம், சொல்லதிகாரம், விசாகப் பெருமாள், தமிழ் இலக்கணம்- எழுத்து, சொல், யாப்பருங்கலக் காரிகை போன்ற நூல்களை பதிப்பித்துள்ளார். பண்டைய ஏட்டுச் சுவடிகளைப் படித்தறிந்து நூல்களாகப் பதிப்பித்தார்.

 மொழிக்கட்டமைப்பில் மிகுந்த கவனம் செலுத்த வேண்டும். எளிமையாக எழுதுகிறோம் என்ற பெயரில் பேச்சுமொழி நடையில் எழுதினால், காலப்போக்கில் மொழி சிதைந்துவிடும் என்றும் எச்சரித்துள்ளார்.

 இலக்கணத்திலும், பதிப்புத்துறையிலும் வல்லவராக விளங்கி தமிழ்மொழி வளர்ச்சிக்குப் பாடுபட்ட அறிஞர் மே.வீ.வேணுகோபாலப் பிள்ளை, 04.02.1985 ஆம் நாள் இயற்கை எய்தினார். தமிழ் போல் அவரது தொண்டும் வாழும்.

Pin It