அண்மைப் படைப்புகள்

கீற்றில் தேட

அமிர்தா ப்ரீதம், அறியப்பட வேண்டிய ஒரு இந்தியப் பெண். கவிஞர், எழுத்தாளர், இதழாளர், பெண்ணியவாதி என்ற பன்முகப் பரிமானங்களைக் கொண்டவர் இவர். சாகித்ய அகாதமி விருதும், ஞானபீட விருதும், பத்ம விருதுகளும் இவரது இலக்கிய ஆற்றலைப் பறைசாற்றுகின்றன .

amirtha pritamபிளவுபடாத /ஒருங்கிணைந்த இந்தியாவில், பஞ்சாபில் உள்ள குஜன்வாலா என்ற இடத்தில், 1919 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 31 இல் பிறந்தார். (இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்குப் பின் குஜன்வாலா பாகிஸ்தான் வசமானது.)

பெற்றோருக்கு ஒரே குழந்தையாக விளங்கிய அவர், 11ஆவது வயதிலேயே தம் தாயை இழந்தார். அது முதல் அவர் கடவுள் வழிபாட்டை விட்டு விலகினார். தாயின் இறப்புக்குப் பின் தந்தையுடன் லாகூர்க்குக் குடிபெயர்ந்தார். தாயை இழந்த வருத்தத்திலும், தனிமைத் துயரிலும் அவதிப்பட்ட அமிர்தா, அதிலிருந்து வெளிவர எழுத்தை நாடினார். பஞ்சாபியிலும், இந்தியிலும் எழுதும் திறம் பெற்ற அமிர்தா, இளமையிலேயே கவிதை இயற்றும் ஆற்றல் பெற்று விளங்கினார். அவருடைய முதற் கவிதை தொகுதி 1936 இல் வெளியான போது, அவருக்கு வயது 16. 1943க்குள் ஆறு கவிதைத் தொகுதிகளை எழுதி வெளியிட்டுள்ளார்.

அமிர்தாவிற்கு, 16ஆவது வயதில் திருமணம் நடந்தது. கணவர் ப்ரீதம் சிங் லாகூரில் உள்ள அனார்கலி பஜாரில் மிகச் சிறந்து விளங்கிய வணிகரின் மகன் ஆவார். அமிர்தா, தன் திருமணத்தை ஒரு விபத்தாகவே கருதினார். இருவருக்கும் ஒத்து வராத நிலையில் இரு குழந்தைகளுக்குத் தாயானார்.

அமிர்தா தம் 28 ஆவது வயதில் இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினையின் போது நடந்த விபரீதங்களைத் தன் கண்ணால் கண்டவர் ஆவார். அப்பிரிவினையின் போது நடந்த தீவிரவாத செயல்களைக் கண்டு திடுக்கிட்டார். சுமார் பத்து லட்சத்திற்கு மேற்பட்ட மக்கள் – இஸ்லாமியர், சீக்கியர், இந்து என்று பல மதத்தைச் சார்ந்தவர்களும் அக்கலவரத்தில் இறந்தார்கள். அவர், அவ் அனுபவங்களை ‘ஆஜ் ஆகான் வாரிஸ் ஷர நூ’ என்று தொடங்கும் கவிதையில் பிரதிபலித்தார். நம்பிக்கையின்மையை அக்கவிதையின் ஊடாக வெளிப்படுத்தினார். அக் கவிதையின் மூலம் மிகச் சிறந்த கவிஞராக அவர் அடையாளம் காணப்பட்டார்.

பின்பு அதே தீவிரவாதத்தை மையமாக வைத்துப் ‘பின்ஜார்’ (எலும்புக்கூடு) என்ற நாவலை எழுதினார். பிரிவினையின் போது நடந்த மதக்கலவரத்தில் பெண்கள் அனுபவித்த சொல்ல முடியாத துயரங்களையும், கொடுமைகளையும் இந்நாவலில் காட்சிப்படுத்துயுள்ளார். பாலியல் வன்முறைகள், கருக்கலைப்பு, குடும்ப நிராகரிப்பு, தந்தை யார் என்று தெரியாத குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்து அதை வளர்க்க இயலாது போராடும் நிலை, கணவர் ஒரு புறம், பெற்றோர்கள் மறுபுறம் என்று பிரிந்து நின்ற பொழுது எந்நாட்டுக்குச் சென்று யாருடன் வாழ்வது என்று முடிவு எடுக்க இயலாது தவித்த தவிப்பு என்று பெண்களின் அடுக்கடுகான துயரங்களை எடுத்துரைத்துள்ளார். ஆணாதிக்கச் சமுகத்தில் பெண்கள் பாலியல் நுகர்பொருளே என்பதை எடுத்துக்காட்டி, அவர்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுத்துள்ளார் . பின் நாட்களில் இந்நாவல் இந்தியில் திரைப்படமாக எடுக்கப்பட்டு, பல விருதுகளைப் பெற்றது.

1940களில், அமிர்தா அரசியல் மற்றும் பெண்ணிய எழுத்தாளராக அடையாளம் காணப்பட்டார். முதலில் பஞ்சாபி மொழியிலும், பின்பு இந்தி மொழியிலும் சிறந்த எழுத்தாளராக அடையாளம் காணப்பட்ட அவர், அதன் பின்பு உருது மொழிபெயர்ப்புகளிலும் ஈடுபட்டார்.

1950களில் பிரெஞ்சு மொழியில் சைமன் -தி- பெளவாயர் எழுதிய ‘இரண்டாம் பால்’( The second sex) என்ற நூலும்,1960களில் அமெரிக்காவில் பெட்டி ப்ரைடன் எழுதிய ’பெண்ணியல்பு புதிர் நிலை ’(Feminist Mystique) என்ற நூலும் அந்நாடுகளில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைப் போன்று, அமிர்தாவின் தன்வரலாற்று நூல்களும் இந்தியாவில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

அமிர்தா ஒரு பெண்ணாகத் தம் சொந்த வாழ்க்கையில் அனுபவித்தவை ஏராளம். அவற்றைத் தம் வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்களில் வெளிப்படையாகப் பதிவு செய்துள்ளார். விடுதலைத் தேடலையும், பெண் என்ற சுய அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துவதிலும், தன் பாலியல் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதிலும் தீவிரம் காட்டத் தொடங்கினார்.

அமிர்தா மனதுக்குப் பிடிக்காத கணவனுடன் வாழ விரும்பாது, 1960இல், சட்டரீதியாக அவரை விட்டுப் பிரிந்தார். உருதுக் கவிஞரும், புகழ் பெற்ற இந்தி திரைப்படப் பாடலாசிரியருமான சாகிர் லுதினவி மீது அமிர்தா தீராக் காதல் கொண்டார். அக்காதல் பற்றி ‘ ரெவன்யூ ஸ்டாம்ப்’ (Revenue Stamp) என்ற தன்வரலாற்று நூலில் விரிவாக எழுதியள்ளார். அமிர்தா- சாகிர் காதல் ஒருதலைக் காதலாகும். சாகிர்க்குப் பெண்கள் சகவாசம் அதிகம். சுதா மல்கோத்ரா என்ற பெண் பாடகியின் மீது அவருக்குத் தீவிர விருப்பம் உண்டு என்பதைத் தெரிந்து வைத்திருந்தபோதும். அமிர்தா அவரைத் தீவிரமாக விரும்பினார். சாகிர் குடித்துப் போட்ட சிகெரட் துண்டினை எடுத்துப் புகைப்பதில் அமிர்தா இன்பம் கண்டார். அச்சிகெரட்டைத் தொடும் போது தான் அவரையே தொடுவதாக உணர்ந்தாக எழுதியுள்ளார். அக்காலகட்டத்தில் வெள்ளைத் தாளும் பேனாவுமாகத் தான் எழுத உட்கார்ந்தால், அத்தாள் முழுவதும் அவரை அறியாமலேயே’ சாகிர்’,’சாகிர்’ என்று எழுதியதாகத் தன்வரலாற்று நூலில் அவர் பதிவு செய்துள்ளார்.

அவரோடு இணைந்து வாழ இயலாத நிலையில், அமிர்தாவிற்குப் புகழ் பெற்ற கலைஞர் இம்ரோஸ் என்பவருடன் நட்பு ஏற்பட்டது. இம்ரோஸ், அமிர்தாவின் நூல்கள் பலவற்றிற்கு அட்டைப் படங்களை வரைந்து தந்துள்ளார். இம்ரோஸ் அமிர்தாவைத் தீவிரமாகக் காதலித்தார். இப்படியான முக்கோணக் காதல் இவர்களுடையது. அமிர்தா இம்ரோஸுடன் இணைந்து, திருமணம் செய்து கொள்ளாமலேயே 40 ஆண்டு காலம் தம் இரு பிள்ளைகளுடன் வாழ்ந்தார். இவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையும் ‘அமிர்தா-இம்ரோஸ் காதல் கதை’ என்ற பெயரில் பின்பு நூலாக வெளி வந்தது.

அமிர்தா, தன்வரலாற்று நூலில் தன் கணவரைப் பற்றி ஒரு வரி கூடப் பேசவில்லை. தன் திருமணத்தை எந்த அளவு வெறுத்திருக்கிறார் என்பதை இதன் மூலம் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. திருமணத்தை அவர் ஒரு சமூக இணைப்பாக மட்டுமே கருதிள்ளார். மேலும் அவர் தனக்கும் ப்ரீதம் சிங்கிற்கும் பிறந்த இரு குழந்தைகளைப் பற்றியும் அந்நூலில் பேசவில்லை. ஆனால் அமிர்தா இயல்பாகத் தாய்மையை வரவேற்றுள்ளார். அது அவர் கனவாகக் கூட இருந்துள்ளது. தன் குழந்தையின் முகம் காதலை வெளிப்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பியுள்ளார். அதாவது அக்குழந்தையின் முகம் சாகிரைப் போல இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பியுள்ளார்.

மொத்தத்தில், அமிர்தாவின் வாழ்க்கை வரலாறு ஒரு திறந்த புத்தகமாக, அவரின் விருப்பு வெறுப்புகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒளிவு மறைவு அற்ற பிரதியாகக் காட்சியளிக்கிறது. அந்நூலில் அவர் ஒட்டு மொத்த இந்தியப் பெண்களின் சமுக நிலை பற்றியும் நிறைய பேசியுள்ளார். பொருளாதாரம் ஆண்களின் வசம் இருப்பதால் அவர்கள் ஆற்றல் வாய்ந்தவர்களாகவும், அது இல்லாததால் பெண்கள் அடிமைகளாகவும் இருக்கின்றனர் என்று கூறும் அவர், பெண்ணடிமைத்தனத்தைப் பாலினம்(Gender) சார்ந்து பார்க்க விரும்பவில்லை. மற்றொரு இடத்தில், ’ஆணும் பெண்ணும் எல்லாவிதத்திலும் சமமானவர்கள். இரு பாலினருக்குமிடையே உள்ள வேறுபாடு முகத்தில் தான் உள்ளதே ஒழிய அவர்கள் மனதில் இல்லை ‘ என்று உரைத்துள்ளார்.

அமிர்தா தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் எந்த தடைகளிலும் சிக்கிக் கொள்ள விரும்புவதில்லை. அவர் வாகாவின் இருபுறமும் உள்ள பஞ்சாபியர்களுக்காக மட்டுமன்றி, இந்தியாவில் உள்ள அனைத்துப் பெண்களுக்காகவும் குரல் ஒலித்துள்ளார்.

- இரா.பிரேமா

Pin It

               “விடை கொடு தாயே

                தூக்குமேடை செல்கிறேன்.

                மகிழ்வோடு தண்டனையை ஏற்கிறேன்.

                இந்தியர்கள் பார்க்கட்டும்”

                “அம்மா உன் வயிற்றில் மீண்டும்

                நான் பிறப்பேன் குழந்தையாய்,

                அப்போது என் கழுத்தை தடவிப்பார்

                தூக்குக் கயிற்றின் தழும்பிருக்கும்”!

                   -              குதிராம் போஸ்

                பதினான்கு வயதிலேயே ஆங்கிலேய அரசின் அட்டூழியங்களையும், அத்துமீறல்களையும், ஆதிக்கத்தையும் விவரிக்கும் துண்டு பிரசுரங்களை மக்கள் கூடும் இடங்களில் துணிச்சலுடன் வினியோகம் செய்தவன். தமது பத்தொன்பது வயதில் ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிராகப் போராடி, இந்தியத் தாய் திருநாட்டின் சுதத்திரத்திற்காக தூக்குக் கயிற்றை முத்தமிட்டவன் இளம் தியாகி குதிராம் போஸ்!.

                kudhiram boseவங்காளத்தில் மிட்னாபூர் மாவட்டத்தில் ஹபிப்பூர் கிராமத்தில் 03.12.1889ஆம் நாள், திரிலோகநாத் பாசு, லக்குமிபிரியா தேவி தம்பதியினருக்கு மகனாகப் பிறந்தார் குதிராம் போஸ். தமது ஏழு வயதிலேயே தாய், தந்தை இருவரையும் இழந்தார். பின்னர் தமது சகோதரி அபரூபா தேவியின் வீட்டில் வளர்ந்தார்.

                மிட்னாபூர் நகரில் உள்ள பள்ளியில் கல்வி பயின்றார். 1902-03-ஆம் ஆண்டுகளில் அரவிந்த் கோஷ், சகோதரி நிவேதிதா ஆகியோரின் உணர்ச்சி மிக்க உரைகளைக் கேட்டு, தாய் நாட்டு விடுதலையில் ஆர்வம் கொண்டார்.

                மிட்னாபூர் பள்ளியில் படிக்கும் போது, அங்கு ஆசிரியர்களாகப் பணியாற்றிய ஞானந்திர நாத் போஸ், ஹேமச்சந்திர கனுங்கோ ஆகியோர் குதிராம் போஸ் உள்ளத்தில் தேச பக்தியையும், தாய் நாட்டுப் பற்றையும் ஊட்டினார்கள்.

                வங்காளத்தைப் பிரிப்பதற்கான ஒப்புதலை கர்சன் பிரபு 1905 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் பெற்று, அக்டோபர் மாதம் 16-ம் நாள் முதல் அமல்படுத்தினார். அதன்படி முஸ்லீம் மக்கள் பெரும்பான்மையாக வசித்து வந்த கிழக்கு வங்காளம், இந்துக்களைப் பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட மேற்கு வங்காளம் எனப் பிரிக்கப்பட்டது.

                வங்கப் பிரிவினை தேச பக்தர்களின் நெஞ்சில் பாய்ச்சிய வேல் ஆயிற்று வேதனையால் துடித்த வங்க மக்கள் கொதித்தெழுந்தனர். புரட்சி இயக்கங்கள் தீவிரமாகச் செயல்படத் தொடங்கின. மாணவர்கள் தடையை மீறி ஊர்வலம் சென்றனர். பிரிட்டிஷ் படையினரின் தடியடிகளையும், துப்பாக்கிச் சூடுகளையும் கண்டு மக்கள் அஞ்சாமல் போராடினார்கள்.

                தேசவிடுதலைப் போராட்டத் தலைவர்களான கிருஷ்ணகுமார் மித்ரா, சுதேந்திரநாத் பானர்ஜி, விபின் சந்திர பால் முதலியவர்கள் 1906ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 14ஆம் தேதி பாரிஸால் மாவட்டத் தலைநகரில் கூடிய காங்கிரஸ் மாநாட்டில் வங்கப் பிரிவினையை எதிர்த்தும், கண்டித்தும் தேசத்தலைவர்கள் சிங்கம் போல் முழங்கினார்கள்.

                சுதந்திரப் போரை ஆதிரித்த இதழ் ஆசிரியர்களான பாண்டோபாத்யாயா, அரவிந்த் கோஷ், விபின் சந்திரபால் ஆகியோரைக் கைது செய்து வழக்குத் தொடர்ந்து சிறையிலடைத்தது பிரிட்டிஷ் அரசு. வழக்கு நடைபெற்று கொண்டிருக்கும் போதே பாண்டோபாத்யாயா சிறையிலேயே மரணமடைந்தார்.

                விபின் சந்திரபால் ஆறுமாத சிறைத் தண்டனையை அனுபவித்து விடுதலை பெற்றார். அவரை வரவேற்று ஊர்வலமாக அழைத்து வர பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்களும் இளைஞர்களும் தடையை மீறி சிறைவாசலில் திரண்டனர். கட்டுமீறிய இளைஞர்கள் மீது பிரிட்டிஷ் போலீஸ் படை தடியடித் தாக்கதல் நடத்தியது. சிலரை மடக்கிப் பிடித்தது. பிடிபட்ட இளைஞர்களை நடுத்தெருவில் நிறுத்தி பதினைந்து கசையடிகள் கொடுக்குமாறு உத்திரவிட்டான் முதன்மை மாஜிஸ்திரேட் `கிங்ஸ்போர்டு’.

                இதனால், முதன்மை மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டு மீது புரட்சி இயக்கத்தினர் கடும் ஆத்திரமும், கோபமும் கொண்டனர். அவனை ஒழித்துக் கட்டுவதன் மூலம், பிரிட்டிஷ் அரசுக்குப் பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தனர்.

                வங்கப் பிரிவினையின் போது குதிராம் போசுக்கு 15 வயது. அப்போது ஆங்கிலேயர்களை எதிர்த்துப் போராடிய `யுகாந்தர்’ என்னும் புரட்சி இயக்கத்தில் இணைந்தார்.

                வங்கப் பிரிவினைக்கு எதிராக 1905 ஆம் ஆண்டு, சத்யன் போஸ் என்பவர் எழுதிய `தங்கவங்கம்’ என்னும் துண்டுப் பிரசுரத்தை வினியோகம் செய்ததற்காக குதிராம் போஸ் கைது செய்யப்பட்டார். சிறுவனாக இருந்ததால் நீதிமன்றம் அவரை விடுதலை செய்தது.

                “ஒன்றுபட்ட வங்காளம் ஒரு மகத்தான சக்தி, பிளவுபட்ட வங்காளம் பல பிரிவுகளாகப் பிரிந்து ஒவ்வொரு பிரிவும் மூலைக் கொன்றாய் இழுத்துச் செல்ல முனையும், ஒன்றுபட்டு ஒரே சக்தியாக விளங்கும் வங்க மக்கள் நமக்குப் பலமான எதிரிகாளக விளங்குகின்றனர். அவர்களைப் பிரித்து பலவீனப்படுத்துவதே வங்கப் பிரிவினையின் முக்கியமான நோக்கம்” என்று `வங்கப் பிரிவினை ஏன்?’ என்ற தலைப்பில் ரைஸ்லி (சுளைநடல) என்ற ஆங்கிலேயர் எழுதியுள்ளார். அந்த அளவிற்கு வங்கம் விடுதலைப் போரில் முன்னணியில் நின்றது என்பது வரலாறு.

                குதிராம் போஸ், ஹட்கச்சா என்ற ஊரில் 1907-ஆம் ஆண்டு நடந்த பால் பை கொள்ளையிலும், 06.12.1907 ஆம் நாள் நாராயண கார்க் இரயில்வே நிலையத்திற்கு அருகில் வங்காள கவர்னர் சர் ஆண்ட்ரூ பிரேசர் பயணம் செய்த இரயிலை வெடிகுண்டு வைத்துக் கொலை முயற்சியிலும் ஈடுபட்டார். மேலும், 1908 ஆம் ஆண்டு இரண்டு கொலை முயற்சிகளிலும் குதிராம் போஸ் பங்கெடுத்துக் கொண்டார். பிரிட்டிஷ் கவர்னர் ஆண்ட்ரூ பிரேசரும், சர் பேம்பிள்டேயும் மயிரிழையில் உயிர் தப்பிவிட்டனர்.

                தேசபக்தர்களுக்க கடுமையான தண்டனைகள் அளித்து, அவர்களை விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபடாமல் தடுக்கும் நோக்கத்தில் வெள்ளைக்கார மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ் போர்டு செயல்பட்டு வந்தான்.

                அரவிந்த் கோஷ் தம்பி பிரிந்திரகுமார் கோஷ் புரட்சியாளர்களை ஒருங்கிணைந்து `அனுசீலன் சமிதி’ என்னும் புரட்சிகர விடுதலை அமைப்பை ஏற்படுத்தினார்.

                பிரீந்திரகுமார் கோஷ் தோட்ட வீட்டில் 1908 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் நடந்த இரகசியக் கூட்டத்தில் `அனுசீலன் சமிதி’ அமைப்பு உறுப்பினர்கள் கூடி விவாதித்தனர். “பிரிட்டிஷ் ஏகாபத்தியக் கொடுமைகளின் மொத்த உருவமாகத் திகழும் கிங்ஸ்போர்டை ஒழிப்பது நமது முதல் கட்டப் பணியாக இருக்க வேண்டும். புனிதமான அந்தப் பணியைச் செய்வதற்கு துணிவுமிக்க இளைஞர்கள் தேவை. அந்த வாய்ப்பு யாருக்கு கிட்டப் போகிறது?” என்று ஆவேசத்தோடு பேசினார் பரீந்திர குமார் கோஷ்.

                பத்தொன்பது வயதே நிரம்பிய குதிராம் போஸ் `கிங்ஸ்போர்டை ஒழித்துக் கட்டும் பணியை நான் செய்து முடிக்கிறேன்’ என வீரத்தோடு அறிவித்தான்.

                குதிராம் போசும், பிரபுல்ல சக்கியும், 1908 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தின் மூன்றாவது வாரத்தில் முஸாபர்பூருக்குச் சென்று, அங்கே உள்ள ஒரு தர்ம சத்திரத்தில் தங்கினார்கள். இருவரும் ஒரு வார காலம் வெள்ளைக்கார மாஜிஸ்திரேடின் நடவடிக்கைகளை கண்காணித்து வந்தனர். மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டு அடிக்கடி வெளியே செல்லாமல், காலையில் நீதிமன்றத்திற்கும், மாலையில் கிளப்புக்கு மட்டுமே சென்று வருகிறான் என்பதைக் கண்டறிந்தனர்.

                1908-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 30 ஆம் தேதியன்று இரவு 9.00 மணிக்கு குதிராம் போசும், பிரபுல்ல சக்கியும் மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டு தங்கியிருந்த பங்காளவுக்குள் சுவரேறிக் குதித்து, அங்கிருந்த மரங்களின் நிழலில் பதுங்கிக் கொண்டனர்.

                மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டு தமது மனைவியுடன் பக்கத்திருந்த கிளப்புக்குச் சென்று, `பிரிட்ஜ்’ விளையாடினார். அவர்களோடு `பிரிட்ஜ்’ விளையாடிய திருமதி கென்னடி என்ற பெண்மணியும், அவரது மகள் குமாரி கென்னடியும், வீட்டிற்குப் புறப்பட்டனர். கிங்ஸ்போர்டு தம்பதியினர் தங்களது வீட்டுக்கு வந்து தேநீர் அருந்திவிட்டுச் செல்லுமாறு கேட்டுக் கொண்டனர். அவர்களும் சம்மதித்து வந்தனர். பின்னர் மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டு தம்பதியினர் ஒரு விக்டோரியா கோச் வண்டியிலும், திருமதி கென்னடியும் அவரது மகளும் மற்றொரு கோச் வண்டியிலும் புறப்பட்டனர். இரண்டு கோச் வண்டிகளும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன.

                கிங்ஸ் போர்டு வீட்டுக்குள் திருமதி கென்னடியும் அவரது மகளும் ஏறி வந்த கோச் வண்டி தான் முதலில் நுழைந்தது. முதலில் வந்த கோச் வண்டிதான் மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டு தம்பதியினர் ஏறி வந்த கோச் வண்டி என்று கருதி மரங்களின் நிழலில் பதுங்கியிருந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறிய குதிராம் போசும், பிரபுல்ல சக்கியும் பாய்ந்து சென்று, கோச் வண்டியை மறித்து தங்களிடமிருந்த வெடிகுண்டுகளை வண்டியின் மீது வீசினார்கள்.

                வெடிகுண்டு வெடித்த சப்தம் முஸாபர்யூர் நகரையே குலுக்கியது. கோச் வண்டி சுக்கு நூறாக உடைந்து சிதறியது. குமாரி கென்னடி அந்த இடத்திலேயே மரணமடைந்தார். திருமதி கென்னடி மருத்துவமனைக்குச் சென்ற பின்னர் மரணமடைந்தார். பாவம் அந்தப் பெண்கள், மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டுக்கு வைத்த வெடிகுண்டு அவர்களை பலி கொண்டுவிட்டது. மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டு தப்பித்துவிட்டான். குதிராம் போசும், பிரபுல்ல சக்கியும் உடனடியாக அங்கியிருந்து தப்பித்துவிட்டனர்.

                பிரபுல்ல சக்கி சமஸ்திபூனரை நோக்கி ஓடினார். அங்கிருந்து மொகாமேகட் என்னும் ஊருக்கு செல்லும் இரயிலில் ஏறி அமர்ந்தார். அந்த இரயிலில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த நந்தலால் பானர்ஜி என்ற காவல் ஆய்வாளருக்கு, அவர் மீது சந்தேகம் ஏற்பட்டு முஸாபர்பூர் காவல் நிலையத்திற்கு தகவல் அளித்து விட்டார்.

                பிரபுல்ல சக்கி மொகாமேகட்டில் இறங்கியதும் அவரைக் கைது செய்திட காவல் ஆய்வாளர், நந்தலால் பானர்ஜி முயற்சித்தார். அவரது கையை இறுக்கிப் பிடித்தார். அவரை உதறித்தள்ளிவிட்டு, தமது பையில் வைத்து இருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து தன்னைத் தானே சுட்டுக் கொண்டு வீர மரணமடைந்தார்.

                குதிராம் போஸ் முஸாபர்பூரிலிருந்து அருகில் உள்ள `வாய்னி’ இரயில் நிலையத்தை அடைந்து, அருகிலுள்ள உணவு விடுதியில் சாப்பிடுவதற்கு ரொட்டி வாங்கும் போது, அங்கிருந்த காவல் துறையினரால் 1908 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 1 ஆம் நாள் கைது செய்யப்பட்டார்.

                குதிராம் போஸ் மீது கொலைக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, வழக்கு தொடரப்பட்டது. குதிராம் போஸ் தமது குற்றத்தை ஒப்புக் கொண்டார்.

                மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டு இந்திய தேச பக்தர்களுக்கு, விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களுக்கு கடுமையான தண்டனைகளை வழங்குவதில் தீவிரம் காட்டியதால், அவரைக் கொலை செய்ய தான் மனப்பூர்வமாக விரும்பியதாகவும், ஆனால் ஒரு பாவமும் அறியாத திருமதி கென்னடி மற்றும் அவரது மகள் குமாரி கென்னடி ஆகிய இரண்டு அப்பாவிப் பெண்களின் மரணத்திற்காகத் தாம் மிகவும் வருந்தவதாகவும் தெரிவித்தார்.

                குதிராம் போஸ் மீது கொலைக் குற்றமும், பயங்கர ஆயுதங்களை பதுக்கி வைத்திருந்தாகவும், வெடி குண்டுகளை வீசியதாகவும் நீதி மன்றத்தில் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது.

                முஸாபர்பூர் நீதிமன்றம் குதிராம் போசுக்கு தூக்குத் தண்டனை விதித்து தீர்ப்பளித்தது. நீதிமன்றத் தீர்ப்பைக் கேட்டு, அச்சமோ, கவலையோ, கலக்கமோ கொள்ளாத வீர இளைஞன் குதிராம் போஸ், “வந்தே மாதரம், வந்தே மாதரம் என்று நீதிமன்றமே அதிரும்படி முழங்கினார். அவரது துணிவைக் கண்ட நீதிபதி, `உனக்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனை என்ன என்பதை நீ உணர்ந்து கொண்டாய் அல்லவா?’ எனக் கேட்டார். `நன்றாக உணர்ந்து கொண்டேன். ஆனால் எனது வருத்தம் என்னவெனில் நான் எறிந்த வெடிகுண்டுகள், கொடுமைகளின் வடிவமான மாஜிஸ்திரேட் கிங்ஸ்போர்டைக் கொல்லாமல் வேறு அப்பாவி நபர்களை பலிவாங்கிவிட்டதே என்பது தான். தாய் நாட்டின் விடுதலைக்காக உயர்த்தியாகம் செய்வதை விட எனக்கு மகிழ்ச்சி வேறு என்ன இருக்க முடியும்?” எனப் பெருக்கோடு கூறினார் குதிராம் போஸ்.

                இந்தச் சதி வழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட புரட்சியாளர்கள் மீதான வழக்கு அலிப்பூர் நீதிமன்றத்தில் நடைபெற்றது. அதனால், இது அலிப்பூர் சதிவழக்கு என அழைக்கப்பட்டது. புரட்சியாளர்களுக்காக தேசபந்து சித்தரஞ்சன் தாஸ் நீதிமன்றத்தில் வாதாடினார். நீதிமன்றம் பதினைந்து பேருக்கு தண்டனை அளித்தது. பரீந்தர குமார் கோசுக்கும் மற்றும் சிலருக்கும் ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு அந்தமான் சிறைச்சாலைக்கு அனுப்பப்பட்டனர்.

                குதிராம் போசுக்கு விதிக்கப்பட்ட மரண தண்டனையை எதிர்த்து கொல்கத்தா உயர்நீதி மன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்யப்பட்டது. அங்கும் மரண தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டது.

                குதிராம் போஸ் முஸாபர்பூர் சிறையில் 11.08.1908 ஆம் நாள் தூக்கிலிடப்பட்டார். அப்போது அந்த வீர இளைஞனுக்கு வயது பத்தொன்பது.

                “குதிராம் போஸ் மகிழ்ச்சியோடும், புன்னகையோடும் அவன் மரணமடைந்தான். காலை 6.00 மணிக்கு அவனைத் தூக்கிலேற்றினார்கள். அவன் தூக்கு மேடையை நோக்கி கம்பீரமாக வீரத்துடன் நடந்து சென்றான். முகத்தில் கருப்புத்துணி மூடும் வரை மரணத்தை அலட்சியப்படுத்தும் புன்னகையோடு நின்றான்” என ‘அமிர்த பஜார்’ என்னும் இதழ் 12.08.1908 ஆம் நாள் குதிராமின் முடிவு என்ற தலைப்புச் செய்தி வெளியிடப்பட்டது.

                “குதிராம் போஸ் இன்று காலையில் தூக்கிலிடப்பட்டான். அவன் மிகவும் விரைப்பாக மகிழ்ச்சியோடு சிரித்த முகத்தோடு தூக்கு மேடையேறினான்” என்று ‘எம்பயர்’ என்ற பிரிட்டிஷாரின் ஆங்கில ஏடு செய்தி வெளியிடப்பட்டது.

- பி.தயாளன்

Pin It

                எம்.பி.டி ஆச்சார்யா சென்னை திருவல்லிக்கேணியில் 1887 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். தந்தையார் எம்.பி.நரசிம்மன், பொதுப்பணித்துறையில் மேலாளராகப் பணிபுரிந்தவர்.

                mpt acharyaதிருவல்லிக்கேணி இந்து உயர்நிலைப் பள்ளியில் கல்வி பயின்றார். தமது 19-ஆம் வயதிலேயே இந்திய விடுதலைப் போரில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டார்.

                ‘இந்தியா’ என்னும் இதழ் எம்.பி.டி ஆச்சார்யாவினால் 1906 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் துவக்கப்பட்டது. அவ்விதழின் ஆசிரியராக மகாகவி பாரதி விளங்கினார். திலகரின் தீவிரக் கொள்கைகளைப் பரப்பும் இதழாக ‘இந்தியா’ திகழ்ந்தது.

                ‘பால பாரத்’ என்னும் ஆங்கில வார இதழை 1906 ஆம் ஆண்டு ஆச்சார்யா துவக்கினார். ரஷ்யாவில் ஜார் மன்னருக்கு எதிராக நடைபெற்ற புரட்சியைப் பற்றியும், துருக்கி, எகிப்து மற்றும் அயர்லாந்து நாட்டு விடுதலைப் போராட்டங்கள் குறித்தும், இத்தாலிய விடுதலை வீரர்களான மாஜினி, கரிபால்டி முதலிய தலைவர்களைப் போற்றியும் ‘பால பாரத்’ இதழில் கட்டுரைகள் வெளியிடப்பட்டன. அந்த ஆங்கில இதழுக்கும் மகாகவி பாரதியே ஆசிரியராக இருந்தார்.

                தூத்துக்குடியில் வ.உ.சி. யால் நடத்தப்பட்ட சுதேசிக்கப்பல் கம்பெனிக்குப் பல தொல்லைகளை ஆங்கிலேய அரசு செய்து வந்தது. அப்போது, ‘இந்தியா’ இதழ், “அரசியல்  அதிகாரமின்றித் தொழில் வளர்ச்சி சாத்தியம் என இன்னமும் கனவு கண்டு கொண்டிருப்போர், தங்கள் தவறிலிருந்து விடுபட இது உதவக்கூடும்.”-என கருத்துரைத்தது.

                மகாகவி பாரதியார், ஆச்சார்யா, சக்கரை செட்டியார் ஆகியோர் இந்திய மக்கள் அரசியல் அதிகாரத்தை வென்றெடுக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதி கொண்டு செயல்பட்டார்கள்.

                ஆச்சார்யா, பூனாவிற்குச் சென்று திலகரைச் சந்தித்தார். திலகர் மக்களிடம் ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சி குறித்து விரிவாக பரப்புரை செய்ய வேண்டும் எனவும், பின்னர் உறுதியாக ஆங்கிலேயர்களை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும் எனவும் வழிகாட்டினார்.  ஆச்சார்யா சூரத்தில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டில் பிரதிநிதியாக கலந்து கொண்டார். சென்னை திரும்பிய ஆச்சார்யா ‘இந்தியா’ இதழைத் தொடர்ந்து நடத்தி வந்தார். ஆங்கிலேய அரசின் அடக்குமுறை தீவிரமடைந்தது. 1908 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 15 ஆம் தேதி ‘இந்தியா’ இதழின் அலுவலகம் சோதனையிடப்பட்டது. இனி மேலும் சென்னையிலிருந்து  ‘இந்தியா’ இதழை நடத்த இயலாது என்பதை உணர்ந்த ஆச்சார்யா, புதுவையிலிருந்து 1908 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் முதல் ‘இந்தியா’ இதழை நடத்தினார். லண்டனிலிருந்து வ.வே.சு ஐயர், புதுவையிலிருந்து வெளி வந்த ‘இந்தியா’ இதழில் தொடர்ந்து கட்டுரைகள் எழுதி வந்தார். 

                வ.வே.சு ஐயருடன் தொடர்பு கொண்டு 1908 ஆம் ஆண்டு லண்டனுக்குச் சென்றார். அங்கு இந்தியா இல்லத்தில் தங்கியிருந்த ஆச்சார்யா, இந்தியாவில் தடை செய்யப்பட்டிருந்த வீர சாவர்க்கர் எழுதிய ‘இந்திய சுதந்திரப் போர்’ என்ற நூலைப் பதிப்பித்து, ரகசியமாக இந்தியாவுக்குள் அனுப்பி வைத்தார். 

                ஆச்சார்யா, ஜெர்மன் கப்பல் மூலம் ஜிப்ரால்டர் வந்தடைந்து, ரிப்ஸ் குழுவினருடன் இணைந்து பிரெஞ்சு, ஸ்பானிஷ் படையெடுப்பாளர்களை எதிர்த்துப் போரிட்டார். மொரக்கோ சென்று, அங்கு தங்கள் தாயக விடுதலைக்காகப் போரிட்டுக் கொண்டிருந்த மூர்களுடன் ஆயுதப் போர்ப் பயிற்சினை மேற்கொண்டார்.

                வ.வே.சு. ஐயரின் ஆணைப்படி 1909 ஆம் ஆண்டு அக்டோபரில் ஆச்சார்யா பாரீஸ் சென்றார். ‘தால்வார்’, ‘வந்தே மாதரம்’, ‘இந்திய சமூகவியலாளர்’ முதலிய இதழ்களையும். ‘ஓ! தியாகிகளே!’  முதலிய பிரசுரங்களையும் ரகசியமாக இந்தியாவிற்கு அனுப்பி வைத்தார்.

                பிரிட்டனின் எதிரியான ஜெர்மனியோடு சேர்ந்து பொருளுதவி, ஆயுத உதவி பெற்று பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை வீழ்த்த ‘பெர்லின் இந்திய தேசியக்குழு’ செயல்பட்டது.

                                பெர்லின் இந்திய தேசியக் குழுவில் ஜெய்ஹிந்த் செண்பகராமன், வீரேந்திரநாத் சட்டோபாத்யாயா, பி.என்.டாட்டா,  எம். என். ராய்,  அபானி முகர்ஜி, ஆச்சார்யா முதலிய தலைவர்கள் குறிப்பிடத்தக்கவர்களாவர். இக்குழுவினர், இந்திய விடுதலையைத் தூண்டும் ஏராளமான பிரசுரங்களை ஐந்து இந்திய மொழிகளில் பிரசுரித்து இந்தியாவில் விநியோகித்தனர். ஏராளமான ஆயுதங்களையும், வெடி மருந்துகளையும் பர்மா எல்லையோரம் குவித்தனர். போர்க் கைதிகளாக ஜெர்மனியில் பிடிக்கப்பட்ட இந்தியச் சிப்பாய்களைக் கொண்டு, இந்திய தேசியப் போராளிகளை உருவாக்க முயன்றனர். மகேந்திர பிரதாப் தலைமையில் தற்காலிக இந்திய அரசை ஆப்கானில் நிறுவி, இந்திய கிளர்ச்சியைத் தூண்டினர்.

                மகேந்திரா பிரதாப் தலைமையில் 1915 ஆம் ஆண்டு ஆப்கனில் தற்காலிக இந்திய அரசு நிறுவப்பட்டது. ஜெர்மனியும், துருக்கியும் அதற்கு ஆதரவளித்தன.

                லண்டன், பாரீசு, பிரஸ்ஸல்ஸ், பெர்லின், ஜீரிச், வியன்னா, கான்ஸ்டாண்டிநோபிள், நியூயார்க், கலிபோர்னியாவிலுள்ள பர்க்லி, ஸ்டாக்ஹோம், காபூல், தாஷ்கண்ட், மாஸ்கோ எனப் பரவலாகச் சுற்றுப்பயணம் செய்து தமது பணிகளைத் தொடர்ந்தார் ஆச்சார்யா.!

                “ஒடுக்கப்பட்ட அனைத்து தேசிய இனங்களின் நலன்களும் ஒரே மாதிரியானவை தான் என்ற கருத்தினை நாங்கள் கொண்டிருக்கிறோம். ஆக்கிரமிப்புத் தன்மை கொண்ட ஏகாதிபத்தியம் வீழ்த்தப்படும் வரை உலக சமாதானத்திற்கு எதிர்காலமில்லை. அது மட்டுமின்றி, முதலாளிய, ராணுவ வர்க்கங்களின் அதிகாரமும் வீழ்த்தப்பட வேண்டும் என்பதே எங்களது கருத்தாகும்.”- என வெளிநாடுகளில் தீவிரமாகப் பணியாற்றி வந்த இந்திய தேசியப் புரட்சியாளர்கள் அறிவித்தனர்.

                ஜெர்மனி மீது நம்பிக்கையிழந்த இந்தியப் புரட்சியாளர்கள் ரஷ்யப்புரட்சி வெற்றிபெறும் தருவாயில் லெனினோடும், போல்ஷ்விக் கட்சியோடும் தொடர்பு கொள்ள விரும்பினர். 1917 ஆம் ஆண்டு மத்தியில் போல்ஷ்விக் கட்சிப் பிரதிநிதி ட்ராய நோவ்ஸ்கியைச் சந்தித்து, ரஷ்யக், கட்சியோடு ஆச்சார்யா தொடர்பு கொண்டார்.

                ஆப்கனில் தற்காலிக இந்திய அரகின் தலைவராக இருந்த மகேந்திர பிரதாப் தலைமையில், 1919 ஆம் ஆண்டு ஜீலை மாதம் இந்தியப் புரட்சியாளர் குழு இரஷ்ய புரட்சித் தலைவர் லெனினைச் சந்தித்தது. அக்குழுவில் ஆச்சார்யா, அப்துர் ராப்பார்க், தலீப்சிங்கில், முகம்மது பர்க்கத்துல்லா, இப்ராஹிம் ஆகியோர் இடம் பெற்றிருந்தனர். 1920 முதல் 1922 வரை ஆச்சார்யா இரஷ்யாவிலேயே தங்கியிருந்து, மூன்றாவது கம்யூனிஸ்ட் அகிலம் நடத்திய இரண்டாவது, மூன்றாவது மாநாடுகளில் பிரதிநிதியாகக் கலந்து கொண்டார்.

                ஸ்டாக்ஹோமில் போல்ஷ்விக் பிரதிநிதி கிரில் ட்ராயநோஸ்கியுடன் கொண்டிருந்த தொடர்பினாலும், சூரிட்ஸ், ரெய்ஸ்னர் முதலிய சோவியத் அரசுப் பிரதிநிதிகளின் தொடர்பினாலும் தான் கம்யூனிஸ்ட் ஆனதாக ஆச்சார்யா தெரிவித்துள்ளார்.

                தாஷ்கண்டில் 1920 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 17 ஆம் தேதி, எம்.என். ராய் மூலம் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அமைக்கப்பட்டது. அக்குழுவில் ஆச்சார்யா அங்கம் வகித்தார். 1920 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 15 ஆம் தேதி நடைபெற்ற கட்சிக் கூட்டத்தில் ஆச்சார்யா தலைவராகவும்,  சித்திக் செயலாளராகவும் அறிவிக்கப்பட்டனர். பதிமூன்று பேர் கொண்ட கட்சியாக அது திகழ்ந்தது.

                ரஷ்யாவிலிருந்து 1923 ஆம் ஆண்டு பெர்லின் சென்றார். 1935 வரை அவர் ஜெர்மனியில் இருந்தார். இருபத்து ஆறு ஆண்டுகள் வெளி நாடுகளில் வாழ்ந்த ஆச்சார்யா, பதினான்கு ஆண்டுகள் புரட்சிகரப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தார். மாக்டா நாட்ச்மன் என்ற போலந்து நாட்டுப் பெண்மணியை மணந்து வாழ்க்கை நடத்தினார். 1938 ஆம் ஆண்டு,  ‘மராட்டா’ என்ற இதழில், ‘ஒரு புரட்சியாளனின் நினைவுக் குறிப்புகள்’ என்ற தலைப்பில் எட்டுக் கட்டுரைகள் எழுதினார். மகாத்மா காந்தியடிகளின்  ‘ஹரிஜன்’ இதழில் இருபது கட்டுரைகள் எழுதினார். தாய் மண்ணின் அடிமை விலங்கொடிக்க, தரணியெங்கும், இந்திய சுதந்திரக் கொடியேந்தி சுற்றித் திரிந்த, தமிழகத்தில் பிறந்த புரட்சியாளர் ஆச்சார்யா. 1954 ஆம் ஆண்டு தமது 67-ஆம் வயதில் மும்பையிலுள்ள ‘பாட்டியா’ பொது மருத்துவமனையில் உயிர் நீத்தார், சுதந்திரக் காற்றை சுவாசித்தப்படியே!

- பி.தயாளன்

Pin It

இந்திய விடுதலைப் போரின் புரட்சித் தலைவர்களில் முதன்மையானவர், தேசபக்தி உணர்வு கொண்ட இளைஞர்களைத் திரட்டி புரட்சி படை அமைத்து, பிரிட்டிஷ் இராணுவத்துடன் நேருக்கு நேர் போரிட்டவர், தாய் நாட்டின் விடுதலைக்கு தூக்குக் கயிற்றை முத்தமிட்டவர். அவர் தான் புரட்சிப் போராளி சூர்யாசென்.

surya senசூர்யா சென் சிட்டகாங் மாவட்டத்தில் ராசூன் அருகில் உள்ள நோப்பரா கிராமத்தில் 1894-ஆம் ஆண்டு மார்ச் திங்கள் 22ஆம் நாள் பிறந்தார். தமது மாமாவின் ஆதரவில் வளர்ந்தார்.

பெர்ஹாம்பூர் கல்லூரியில் பி.ஏ. பட்டம் பெற்றார். கல்லூரியில் பயிலும் போது ‘யுகாந்தர்’ என்ற புரட்சிகர இளைர் இயக்கத்தினை 1918ஆம் ஆண்டு ஏற்படுத்தினார். தமது வாழ்க்கையை தாய் நாட்டின் விடுதலைக்காக அர்ப்பணிக்க உறுதிபூண்டார். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை அகற்றுவதற்கு ஆயுதம் தாங்கிய கொரில்லாப் போர் முறையே உகந்தது என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் அவர் பணிபுரிய விரும்பவில்லை. ஆங்கிலக் கல்வி முறைக்கு மாற்றாகத் தேசப்பற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட தேசியக் கல்வி அளிக்கும் பள்ளியை உருவாக்கி, அவரே ஆசிரியராகவும் பணியாற்றினார். மக்கள் அவரை அன்புடன் ‘மாஸ்டர்தா’ (ஆசிரிய சகோதரர்) என்று அழைத்தனர்.

இந்திய தேசிய காங்கிரசின் சிட்டகாங் மாவட்ட தலைவராக 1918-ஆம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். காங்கிரஸ் கட்சியின் அலுவலகத்தை தங்களது இரகசிய அமைப்பின் பணிகளுக்குப் பயன்படுத்துக் கொண்டார்.

காந்தியடிகள் அறிவித்த ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை சிட்டகாங்கில் தலைமையேற்று நடத்தினார். பள்ளிகள், கல்லூரிகள், நீதிமன்றங்கள் முதலியவைகளிலிருந்து மாணவர்களும், வழக்கறிஞர்களும், ஊழியர்களும் புறக்கணிப்பு செய்து, தெருக்களில் திரண்டனர். ஓத்துழையாமை இயக்கம் வெற்றிகரமாக நடைபெற்றது. சூர்யாசென் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளருக்கு எதிரான வெகுமக்கள் போராட்டமாக மாற்றினார்.

                செரளா சௌரியில் போராட்டம் நடத்திய மக்கள் மீது பிரிட்டிஷ் அரசின் காவல்துறை கண்மூடித் தனமாக துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி 14 பேரை கொன்றழித்தது. மக்கள் கோபம் கொண்டு காவல் நிலையத்தை தாக்கித் தீயிட்டனர். அதில் சில காவலர்கள் கொல்லப்பட்டனர். உடனடியாக காந்தியடிகள் திடீரென்று ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை திரும்பப் பெற்றார்.

                காங்கிரஸ் கட்சியின் அகிம்சா வழி முறையை சூர்யாசென் ஏற்கவில்லை. காந்தியடிகளின் திட்டம் தோல்வியைத் தழுவியது என்று சூர்யாசென் அறிவித்தார். சிட்டகாங்கை தளமாகக் கொண்டு செயல்பட்ட சூர்யாசென்னின் புரட்சிப் படையில் கணேஷ் கோஷ், சுபோத் சௌத்ரி, லோக்நாத் பால், ஆனந்த் குப்தா, பணீந்திர நந்தி, ஆனந்த் சிங், சகாய்ராம் தாஸ், பக்கீர் சென், லால்மோகன் சென், சுகேந்து தஸ்தகீர், ரணதீர் தாஸ் குப்தா, அணில் பந்து தாஸ், நந்திசின்ஹா, சுபோத்ராய், தாரகேஸ்வர் தஸ்தகீர், பிரசன்ன தாலுக்தார், சுபேந்திர தாஸ் முதலிய படித்த இளைஞர்களும், பிரிதிலதா வடகேர், கல்பனா தத் முதலிய வீராங்கனைகளும் சேர்ந்தனர். அந்த இளைஞர்களுக்கு இராணுவப் பயிற்சியும், துப்பாக்கிச் சுடும் பயிற்சியும், வெடிகுண்டு தயாரித்தல் மற்றும் உபயோகப்படுத்துவதற்கான பயிற்சியும் அளிக்கப்பட்டது. சூர்யாசென் அமைத்த புரட்சிப் படையில் பயிற்சி பெற்ற நூற்று ஐம்பது இளைஞர்கள் இணைந்து செயல்பட்டனர்.

                ‘அஸ்ஸாம்-பெங்கால் ரயில்வே’யின் கருவூலத்தை பட்டப்பகலால், சுட்டெரிக்கும் சூரிய வெளிச்சத்தில் 1923ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 23ஆம் நாள் தமது புரட்சிப்படை தோழர்களுடன் தாக்கிச் சூரையாடினார். சூர்யா சென் போலீசியிருந்து தப்பிச் சென்று தலைமறைவாகிவிட்டார். ஆனால் சூர்யா சென் 1926ஆம் ஆண்டு கைது செய்யப்பட்டு, விசாரணையின்றி சிறையிலடைக்கப்பட்டார். பின்னர் 1928ஆம் ஆண்டு விடுதலை செய்யப்பட்டார்.

                சிட்டகாங் நகரம் இன்றைய வங்காள தேசத்தின் கீழக்கரை துறைமுக நகரங்களில் முக்கியமானது ஆகும். ஒரு பக்கம் கடல், மறுபக்கம் ஏற்ற இறக்கங்களும் அடர்த்தியான காடுகளும் கொண்ட ஜலாலாபாத் மலைத் தொடர் மற்றும் மலைச் சரிவுகளுக்கு மத்தியில் அமைந்துள்ள அந்த நகரம் கொரில்லாப் போர் முறைக்கு மிகவும் உகந்த இடம்.

                லாகூரில் 1930ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மகாசபைக் கூட்டத்திற்கு ஜவஹர்லால் தலைமை வகித்து ‘பூர்ண சுயராஜ்ஜியத்’ தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து புரட்சி இயக்கங்களைப் பற்றி ஆற்றிய உரையில் “இந்திய இளைஞர்களின் சுதந்திர தாகத்தை இனிமேலும் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் எவ்வளவு விரைவில் உணர்கிறதோ அவ்வளவு அதற்கு நல்லது” என்று எச்சரித்தார்!.

                சிட்டகாங் துறைமுகப் பட்டிணத்தில் பிரிட்டிஷ் அரசு ஆயுதக் கிடங்கு ஒன்றை அமைத்திருந்தது. வங்கப் புரட்சியாளர்களை ஒடுக்குவதற்கு அங்கிருந்துதான் பிரிட்டிஷ் போலீசாருக்கும், இராணுவத்தினருக்கும் ஆயுதங்கள் வழங்கப்பட்டு வந்தது.

                அந்த ஆயுதக் கிடங்கை கைப்பற்றி சிட்டகாங் நகரை சுதந்திர நகராகப் பிரகடனப்படுத்த வேண்டுமென்று, ‘இந்துஸ்தான் குடியரசு இராணுவம்’என்ற புரட்சிப் படையின் தளபதியை சூர்யாசென்னும் அவரது தோழர்களும் திட்டமிட்டனர்.

                சிட்டகாங்க ஆயுதக் கிடங்கை கைப்பற்றும் திட்டம் 1930 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 18 ஆம் தேதி செயல்படுத்தப்பட்டது. புரட்சித் தளபதி சூர்யா சென் தலைமையில் 125 புரட்சி வீரர்கள் ஆயுதக் கிடங்கை முற்றுகையிட்டனர்.

                பிரிட்டிஷ் இராணுவ வீரர்கள் மீது வெடிகுண்டுகளை வீசினார்கள். எதிர்த்துப் போரிட்ட பிரிட்டிஷ் இராணுவ வீரர்களை துப்பாக்கியால் சுட்டுப் பொசுக்கினார்கள். வாள் வீச்சால் பலரை பலி கொண்டனர். புரட்சிப் படையின் ஒரு பிரிவு ஆயுதக் கிடங்கை சுற்றி வளைத்தது. மற்றொரு பிரிவு தொலைபேசி நிலையத்தை தகர்த்தெறிந்து தகவல் தொடர்பை துண்டித்தது. இன்னொரு பிரிவு இரயில் தண்டவாளங்களைத் தகர்த்து போக்குவரத்தைத் தடுத்தது. நான்காவது பிரிவு துறைமுகத்தை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்தது. ஆயுதக் கிடங்கில் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த துப்பாக்கிகளையும், வெடிகுண்டுகளையும் மூட்டைகளாக் கட்டி எடுத்துக் கொண்டு, ஆயுதக் கிடங்கை தீ வைத்து கொளுத்தினர். ஆயுதக் கிடங்கின் பிரிட்டிஷ் தளபதி மேஜர் பெர்ரோல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

                ஆயுதக் கிடங்கு சூரையாடப்படுவதை கேள்வியுற்ற பிரிட்டிஷ் அரசு, கூர்க்கா படைப் பிரிவின் தளபதி ஜான்சன் தலைமையில் பிரிட்டிஷ் இராணுவம் விரைந்த வந்தது. தாக்குதல் தீவிரமடைந்தது. பிரிட்டிஷ் இராணுவத்தினர் 75 பேர் கொல்லப்பட்டனர். புரட்சியாளர்கள் 42 பேர் வீரமரணமடைந்தனர். சூர்யசென் தலைமையிலான புரட்சிப்படை ஆயுத மூட்டைகளுடன் சிட்டகாங் நகரைக் கடந்து, ஜலாலாபாத் மலைப் பகுதிக்கு தப்பிச் சென்றது. 1930 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 18 முதல் 22 ஆம் தேதிவரை நடைபெற்ற போரில் தேவி குப்தா, மனோரஞ்சன் தாஸ், ரஜத்சென், சுதேஷ்ராய், அமரேந்திர நந்தி முதலிய புரட்சிப் படையின் வீரர்களும் களப்பலியானார்கள். புரட்சிப் படையின் வீரர்கள் சிலரை பிரிட்டிஷ் படையினர் கைது செய்தனர்.

                சூர்யா சென் தலைமையில் தப்பிச் சென்ற புரட்சிப் படையினர் ‘காலகட்டம்’ என்ற கிராமத்தில் சாவித்திரியம்மாள் என்ற விதவைத்தாயின் குடிசையில் தங்கி தலைமறைவு வாழ்க்கை நடத்தினார். சூர்யாசென் தலைமறைவு வாழ்க்கையில் விவசாயக் கூலியாகவும், பால்காரராகவும், புரோகிதராகவும், வீட்டு வேலைக்காரராகவும் வேடமிட்டு பல பணிகளைச் செய்தார்.

                சூர்யா சென் தலைக்கு பிரிட்டிஷ் அரசு பத்தாயிரம் ரூபாய் விலை வைத்தது. ஆனால், பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு கிராம மக்கள் யாரும் காட்டி கொடுக்க முன்வரவில்லை. மாறாக பாதுகாப்பு அளித்தனர்.

                பிரிட்டிஷ் அரசின் காவல்துறை எப்படியோ மோப்பம் பிடித்து, புரட்சித் தளபதி சூர்யா சென்னும் அவரது தோழர்களும் ‘காலகட்டம்’ கிராமத்தில் தலைமறைவாகத் தங்கியுள்ளனர் என்பதை தெரிந்து கொண்டனர்.

                பிரிட்டிஷ் இராணுவ கேப்டன் கெம்சன் என்பவனின் தலைமையில் இராணுவம் புறப்பட்டு, மறைந்திருந்த புரட்சியாளர்களை சுற்றி வளைத்தது. சூர்யா சென்னும் அவரது புரட்சித் தோழர்களும் வீரமுடன் போரிட்டனர். புரட்சியாளர்கள் வீசிய வெடிகுண்டுக்கு கேப்டன் கெம்சன் பலியானான். சூர்யா சென்னும், அவரது புரட்சித் தோழர்களும் தப்பிச் சென்றனர்.

                தலைமறைவான சூர்யா சென், கைராலா என்ற கிராமத்தில் தமது உறவினராக நேத்ரா சென் என்பவர் வீட்டில் தங்கியிருந்தார். பிரிட்டிஷ் அரசு அறிவித்த பத்தாயிரம் ரூபாய் பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு நேத்ரா சென் பிரிட்டிஷ் அரசின் காவல்துறைக்கு தகவல் தெரிவித்து விட்டான். துரோகி கேப்டன் கேமரான் தலைமையில் பிரிட்டிஷ் போலீஸ் படை கணப்பொழுதில் வீட்டைச் சுற்றி வளைத்து சூர்யா சென்னை கைது செய்தது. ஒரு துரோகி காட்டிக் கொடுத்ததால் பிரிட்டிஷ் அரசு சூர்யா சென்னை கைது செய்து சிறையிலடைத்தது,

                நேத்ரா சென்னின் துரோகத்தை அவனுடைய மனைவி சாவித்திரி தேவியால் ஏற்க முடியவில்லை. ஒருநாள் மாலைப் பொழுதில் தனது கணவனுக்கு உணவு பரிமாறிக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது சூர்யா சென்னின் புரட்சிப் படையின் வீரன் ஒருவன் வீட்டிற்கு வந்து காட்டிக் கொடுத்த துரோகி நேத்ரா சென்னின் தலையை வெட்டி வீசினான். சாவித்திரி தேவி அதை மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

                பிரிட்டிஷ் அரசின் போலீஸ் சாவித்திரி தேவியிடம், நேத்ரா சென்னை வெட்டிக் கொன்றது யார் என விசாரணை மேற்கொண்டது. அப்போது அவள், “கொலையாளியைத் தெரியும், ஆனால் கூற முடியாது”, என்றாள் துணிச்சலுடன்.

                “நேத்ரா சென் என்ற ஒரு தேசச் துரோகிக்கு மனைவியாக வாழ்க்கைப்பட்டதற்காக நான் வருந்துகிறேன். என் கணவன் இந்த சிட்டகாங் கண்டெடுத்த நாயகனைக் காட்டிக் கொடுத்த கயவன். அதன் மூலம் இந்தியத் தாயின் முகத்தில் மாறாத வடுவை உருவாக்கிவிட்டான். அதனால், அந்த நீசனைக் கொன்றவனின் பெயரை நான் கூற விரும்பவில்லை. எங்கள் ‘மாஸ்டர்தா’ சூர்ய சென்னை நீங்கள் தூக்கிலிடுவீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். நாங்கள் அவரை நேசிக்கிறோம். அன்பு ததும்ப எங்கள் நெஞ்சத்தில் வைத்து வணங்குகிறோம். “சூர்யா’ என்றால் சூரியன். ஆம், எங்கள் சூரியனின் புகழ் என்றும் மறையாது. இந்திய வரலாற்றில் சூர்யா சென் பெயர் என்றும் நீங்காது, சுடர் ஒளியாக பரவும்”- என்று அறிவித்தாள் சாவித்திரி தேவி.

                சிட்டகாங் சதி வழக்கு சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் 1930 ஆம் ஆண்டு ஜீலை மாதம் தொடங்கியது. 29 மாதங்கள் தொடர்ச்சியாக வழக்கு விசாரணை நடைபெற்றது.

                இந்த சதி வழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட சிலர் பிரிட்டிஷ் போலீசாரின் சித்ரவதைத் தாளாமல் புரட்சி இயக்கத்தைப் பற்றிய தகவல்களை கூறி விடுவார்களோ என்ற அச்சம் ஏற்பட்ட போது, தளபதி சூர்யா சென் கட்டளைப்படி, ஆனந்த்சிங் என்ற புரட்சி வீரர் போலீசாரிடம் தாமாகவே சரணடைந்து, சிறைக்குள் சென்று பிடிபட்ட புரட்சி வீரர்களைச் சந்தித்து எந்தவிதத் தகவலையும் பிரிட்டிஷாரிடம் கூறாமல் தடுத்துவிட்டார். புரட்சிக்காரர்கள் தமக்காக வாதாட வழக்கறிஞர்களை அமர்த்தவில்லை. குற்றத்தை மறுக்கவில்லை. முhறாக அதை நியாயப்படுத்தி வாதாடினார்கள்.

                சூர்யா சென் கட்டளைப்படி, 1932 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 23 ஆம் தேதியன்று, பிரிதிலதா வடேகர் சில புரட்சித் தோழர்களை அழைத்துக் கொண்டு பஹார்தலி என்ற இடத்தில் உள்ள ‘அய்ரோப்பியர் கிளப்’பை தாக்கினார்.

                ஆங்கிலேய உயர் அதிகாரிகள் கிளப்பில் மாலை நேரத்தில் மது அருந்தி, சீட்டாடி, நடனம் ஆடிக் கொண்டிருந்தனர். அங்கே ஒரே இடத்தில் கூடியுள்ள ஆங்கிலேய அதிகார வெறிபிடித்தவர்கள் அனைவரையும் வெடிகுண்டு வீசிக் கூண்டோடு கொன்றழிக்க வேண்டும் என்று பிரிதிலதாவிற்கு கட்டளையிட்டார் சூர்யாசென்.

                திட்டமிட்டபடி, இரண்டு புரட்சித் தோழர்கள் கோச் வண்டியில் கிளப்புக்குள் முன்புற வழியாக நுழைந்தனர். மற்ற தோழர்கள் பின்புற வழியாக நுழைந்தனர். பிரிதிலதா கரம் உயர்த்தி ஆணையிட்டதும், கிளப்புக்குள் வெடிகுண்டுகளை சரமாறியாக வீசினார்கள். வெடிகுண்டு வீச்சில் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் மது மயக்கத்தில் தள்ளாடிக் கொண்டு, பயந்து பீதியில் மூலைக்கொருவராய் ஓடி ஒளிந்தனர். ‘ஒருவனைக் கூட உயிர் தப்பவிடாமல் சுட்டுத் தள்ளுங்கள்’ என்று பிரிதிலதா உத்தரவிட்டார். தானும் தம்மிடம் இருந்த துப்பாக்கியால் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளை சுட்டுத் தள்ளினார். பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் பலர் துப்பாக்கிச் சூட்டில் மாண்டனர்.

                பிரிதிலதாவை பிரிட்டிஷ் காவலர்கள் சுற்றி வளைத்தனர். இனிமேல் தப்ப முடியாது என்ற நிலையில் தமது இடுப்பில் செருகியிருந்த ‘பொட்டாசியம் சயனைட்’ டை எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டு தற்கொலை செய்து கொண்டார்.

                பிரிதிலதா தற்கொலை செய்து கொள்ளும் முன்பு “இதோ என் துப்பாக்கி. இதை எடுத்துச் சென்று நம் தலைவரிடம் கொடுங்கள். போகும் வரை முடிந்த மட்டும் வெள்ளை நாய்களை சுட்டுப் பொசுக்குங்கள், இதுதான் என் கடைசி விருப்பம். அனைவரும் தப்பி விடுங்கள். தலைவருக்கு என் இறுதி வணக்கம்” என்று முழங்கினார்.

                பிரிட்டிஷ் காவல்படையினர் பிரிதிலதாவின் பிணத்தைத்தான் கைப்பற்ற முடிந்தது. இறுதிவரை அந்த புரட்சி வீராங்கனையின் நிழலைக் கூடத் தொடமுடியவில்லை.

                சிட்டகாங் ஆயுதக் கிடங்கு வழக்கில் சிறப்பு நீதிமன்றம் 1933ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் தமது தீர்ப்பை வெளியிட்டது. அத்தீர்ப்பில் அனந்த சிங் மற்றும் 12 புரட்சியாளர்கள் ஆயுள் முழுவதும் நாடு கடத்தப்பட வேண்டும் எனவும், மற்ற புரட்சியாளர்களுக்கு ஐந்தாண்டு சிறைத் தண்டனையும் அளிக்கப்பட்டது. சூர்யா சென் மற்றும் தாரகேஸ்வர் தஸ்தகீர் இருவருக்கும் தூக்குத் தண்டனை அளிக்கப்பட்டது.

                சிட்டகாங் மத்திய சிறையில் 1934 ஆம் ஆண்டு சனவரி மாதம் 12 ஆம் நாள் சூர்யா சென்னும், தாரகேஸ்வர் தஸ்தகீரும் தூக்கிலிடப்பட்டனர். தூக்குத் தண்டனை அளிக்கப்பட்ட சூர்யாசென், தாரகேஸ்வர் ஆகிய இருவரும் சிட்டகாங் சிறைச் சாலையில் சித்ரவதை செய்யப்பட்டு அடித்தே கொல்லப்பட்டனர் என்றும், அவர்கள் பிணத்தைத்தான் ஆங்கிலேய ஆட்சியினர் தூக்கிலிட்டனர் என்பது பின்னர் நிரூபிக்கப்பட்டது. பின்னர் அவர்களின் சடலங்களை பிரிட்டிஷ் போர்க்கப்பலில் எடுத்துச் சென்று நடுக்கடலில் வீசியெறிந்து தங்களது வெறியைத் தீர்த்துக் கொண்டனர்.

                இந்திய விடுதலைக்காக புரட்சிப்படை அமைத்து பிரிட்டிஷ் அரசின் இராணுவத்துடன் நேருக்கு நேர் நின்று போரிட்ட வீர வரலாறு சூர்யா சென்னுக்கு மட்டுமே உண்டு. ஆண்களோடு, பெண்களும் புரட்சிப் படையில் இணைந்து போராடிய வரலாறு சூர்யா சென்னின் புரட்சிப் படைக்கே உண்டு.

                “மரணம் என் வாழ்க்கையின் வாசற் கதவைத் தட்டுவது என் காதில் கேட்கிறது. என் மனம் எல்லையற்ற பெருவெளியை நோக்கி மெல்லப் பறக்கத் தொடங்கிவிட்டது. விழி மூடும் இந்த மரணப் பொழுதில் என் நண்பர்களிடம் நான் ஒன்றை மட்டும் என் நினைவாக விட்டுச் செல்கிறேன். அதுதான் ‘சுதந்திர இந்தியா’ என்ற என் பொற்கனவு. தோழர்களே! இந்தக் கனவை நனவாக்க நம் லட்சியத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லுங்கள். எந்த நிலையிலும் ஓரடிகூடப் பின்வாங்க முயல வேண்டாம். நம் தேசத்தின் அடிமைப் பொழுது முடிந்துவிடும். சுதந்திரத்தின் ஒளிக்கதிர்கள் பொன்னொளி வீசுவதைக் காணுங்கள். எல்லோரும் எழுங்கள், அவநம்பிக்கை அடையாதீர்கள். வெற்றி விரைவில் வந்து சேரும்” – இது தூக்கில் தொங்விடப்படுவதற்கு முன்பு சூர்யா சென் எழுதிய கடிதத்தில் இடம் பெற்றிருந்த அறைகூவல்.

- பி.தயாளன்

Pin It

                பெண்களின் உரிமைக்காகவும், பெண் கல்விக்காகவும் பாடுபட்ட உன்னத தலைவி கமலாதேவி சட்டோபாத்தியாயா. கமலாதேவி சட்டோபாத்தியாயா 1930-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 3-ஆம் நாள், மங்களூரில் பிறந்தார். தாயார் பெயர் கிரிஜாபாய்; அவரது தந்தை மாவட்ட ஆட்சித்தலைவராக பணிபுரிந்தார்.

            Kamaladevi Chattopadhyay    அக்காலத்தில் பெண்களுக்கு கல்வி மறுக்கப்பட்டது. பெண்கள் வீட்டிலும், வயலிலும் வேலை செய்திட நிர்பந்திக்கப்பட்டனர். மேலும் குடும்பச் சொத்திலும் பங்கில்லை. மேற்கண்ட கொடுமைகளுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தார் கமலாதேவி. இவைகளுக்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம் பெண்கள் கல்வியறிவு இல்லாமல் இருப்பதுதான். எனவே, பெண்களை கல்வி அறிவு பெற்றவர்களாகவும், அதன் வழி சுதந்திரப் பெண்களாகத் திகழவும் வேண்டும் என்பதற்காக பாடுபட்டார் கமலாதேவி.

                இந்தியநாட்டின் சுதந்திரத்திற்காகப், போராடியவரும், பெண்களின் உரிமைக்காகப் பாடுபட்டவருமான அன்னிபெசன்ட் அம்மையாரின் ஆசியைப் பெற்றார் கமலாதேவி!

                தமது ஆரம்பக் கல்வியை ஒரு ஆங்கில கான்வென்ட் பள்ளியில் பயின்றார். பள்ளியில் பயிலும்போதே, சுயக்கட்டுப்பாடு பற்றித் தெளிந்தார்! மனித குலத்திற்கு செய்யும் சேவையைக் கற்றார்!

                இளமையிலேயே தமது தந்தையாரை இழந்தார். தமது தாயாரின் அரவணைப்பில் வளர்ந்தார். படிப்பில் மிகவும் திறமை வாய்ந்தவராக விளங்கினார். இவரது பெற்றோர்களைப் பார்க்க வீட்டிற்கு வரும் மகாதேவ கோவிந்த ராணடே, கோபாலகிருஷ்ண கோகலே, ராமாபாய் ராணடே மற்றும் அன்னிபெசண்ட் அம்மையார் முதலிய தலைவர்களின் உரையாடல்களைக் கேட்டு, இளம் வயதிலேயே தேசிய சுதேச இயக்கத்தில் ஆர்வம் கொண்டார்.

                அன்றைய நாளில் சிறந்த தலைவராகவும், கவிஞராகவும், தத்துவ மேதையாகவும் விளங்கிய ஸ்ரீஅரவிந்தரின் வழிகாட்டுதல் கமலாதேவிக்குக் கிடைத்தது. அவரது அறிவுரைகளையும், வழிகாட்டுதல்களையும் ஏற்றார்.

                இந்திய சமுதாயத்தின் நிலை உயர்வடையச் சிந்தித்தார். ஆண்களும், பெண்களும் சம அளவில் சம உரிமையுடன் வாழ வேண்டுமென்றால், முதலில் பிறநாட்டு சமுதாயங்களின் நிலையை தான் அறிய வேண்டுமென்று நினைத்தார். எனவே, மேல்நாடு சென்று உயர்கல்வி பயில முடிவு செய்தார். இங்கிலாந்து நாட்டிற்குச் சென்று படிக்க அவரிடம் பணம் இல்லை. தமது நகைகளை விற்றார், இலண்டன் சென்று அங்குள்ள ‘பெட்போர்டு’ (Bed Ford) கல்லூரியில் சேர்ந்து சமூகவியல் பயின்று முதல் மாணவியாகத் திகழ்ந்தார். கல்வி முடிந்ததும் தாயகம் திரும்பினார்.

                இனிமேல் கமலாதேவி வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லக்கூடாது என்ற நோக்கத்தில், ஆங்கிலேயே அரசு அவரது பாஸ்போர்ட்டை ரத்து செய்துவிட்டது. ஆனால் அவர், அதுகுறித்து சிறிதும் கவலைப்படவில்லை. மேலும் ‘நான் இனி வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லத் தேவையில்லை, இந்தியாவிலிருந்தே, இந்திய பெண்கள் சமூகத்திற்கு முழுநேரமும் பாடுபடுவேன்’ என உறுதி பூண்டார்.

                இந்தியாவில் காந்தியடிகளின் தலைமையில் சுதந்திரத்திற்கான போராட்டம் தீவிரமாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த காலக்கட்டம் அது. காந்தியடிகளின் ஆலோசனையின்படி கமலாதேவி இந்திய நாட்டின் சுதந்திரத்திற்காகப் பாடுபடுவதென்று தீர்மானித்து அரசியலில் ஈடுபட்டார்.

                பெல்காம் காங்கிரஸில் உறுப்பினராகச் சேர்ந்தார். காங்கிரஸ் கட்சி தொண்டர்களுக்கு அளித்த பயிற்சியில் கலந்து கொண்டார். பல அரசியல் தலைவர்களின் தொடர்பும், நட்பும் ஏற்பட்டது.

                இந்திய நாகரிகம், பண்பாடு முதலியவைப் பற்றியும் அதனைப் பரப்புவதற்குமான ‘சேவாதளம்’ என்ற அமைப்பில் உறுப்பினரானார். சேவாதளப் பயிற்சியில் யோகாவும் கற்றுத் தரப்பட்டது.

                அகில இந்திய பெண்கள் மாநாட்டின் முதல் செயலாளராக 1926-ஆம் ஆண்டு தேர்வு செய்யப்பட்டார். பெண்கள் அமைப்பின் கிளைகளை நாடுமுழுவதும் அமைத்திட அரும்பாடுபட்டார்.

                கமலாதேவி, இந்தியா மட்டுமின்றி அய்ரோப்பிய நாடுகளிலும் விரிவாகச் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு பெண்களுக்கான கல்வி, சமுதாய வளர்ச்சிக்கான திட்டங்கள் முதலியவை குறித்து ஆராய்ந்தார். அதன் பயனாக டெல்லியில் பெண்களுக்கான ஹோம் சயின்ஸ் (Lady Irvin College for Home Science) கல்லூரியை ஆரம்பித்தார்.

                காந்தியடிகளால் 1930-ஆம் ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்ட உப்பு சத்தியாகிரகத்தின் ஏழு உறுப்பினர்களில் இவரும் ஒருவராக இருந்து மும்பை கடற்கரையில் பெண்கள் பிரிவில் உப்பு சத்தியாக்கிரகம் செய்தார். உப்பு சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தின்போது சுதேசி உப்பை மும்பை பங்குச் சந்தையில் விற்க முயன்றபோது கைது செய்யப்பட்டார். காங்கிரஸ் சோசலிஸ்ட் கட்சியின் தலைவராக 1936-ஆம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

                ‘லோக்நாயக்’ ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன், ராம்மனோகர் லோகியா, மினுமசானி முதலிய தலைவர்களுடன் இணைந்து பாடுபட்டார்.

                கமலாதேவி பள்ளியில் படிக்கும்போதே 1917-ஆம் ஆண்டு, தமது பதினான்காவது வயதில் கிருஷ்ணாராவ் என்பவருக்கு திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டார். இரண்டாண்டு காலத்திற்குள் கணவர் இறந்துவிட்டார். இந்துமத மூடநம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அவரது படிப்பு தடை செய்யப்பட்டது. தடைகளை மீறி சென்னை குயின்மேரீஸ் கல்லூரியில் சேர்ந்து பயின்றார்.

                கவிக்குயில் சரோஜினி தேவியின் சகோதரரும், புகழ்பெற்ற வங்காள கவிஞரான ஹிந்திரநாத் சட்டோபாத்தியாயாவைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

                கலைத்துறையில் ஆர்வம் கொண்டு தமது கணவர் ஹிந்திரநாத்துடன் இணைந்து நாடகங்கள் எழுதுவதிலும், அரங்கேற்றுவதிலும் ஈடுபட்டார். மேலும் சில திரைப்படங்களிலும் நடித்துள்ளார்.

                சுதந்திரப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டு பலமுறை சிறை சென்றார். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு தீவிர அரசியலிலிருந்து விலகி, பெண்களின் உரிமைக்காக பாடுபட்டார்.

                இந்தியா சுதந்திரமடையும்போது இந்தியா – பாகிஸ்தான் என இரண்டு பிரிவாக 1947-ஆம் ஆண்டு பிரிந்தது. இதனையொட்டி நாட்டில் இந்து –முஸ்லீம் கலவரம் ஏற்பட்டது. இக்கலவரத்தில் பல்லாயிரம்பேர் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். ஏராளமானவர்கள் படுகாயமடைந்தனர். பல லட்சம் இந்துக்களும், முஸ்லீம்களும் அகதிகளாக்கப்பட்டனர். இந்த வேளையில் மக்களுக்கு பரிதாபாத் நகரத்தில் சேவை மையம் அமைத்து மக்களுக்கு மருத்துவ உதவியும், உணவு வசதியும் செய்து கொடுத்தார். இவரது அரும்பணியை இன்றும் கூட பரிதாபாத் நகரம் நினைவு கூர்கிறது.

                சங்கீத நாடக அகாதெமியின் துணைத்தலைவர், பாரதீய நாட்டிய சங்கத்தின் தலைவர், அகில இந்திய கைவினைஞர்கள் போர்டு தலைவர், யுனெஸ்கோவின் உறுப்பினர் என பல பதவிகளை வகித்து சிறப்பாக பணியாற்றினார்.

                கமலாதேவி, ‘இந்திய பெண்களின் எழுச்சி’ (Awakening of Indian Womanhood); இவரது வாழ்க்கை வரலாற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ‘Inner Recesses and Outer Spaces’; ‘ஜப்பான் - அதன் பலமும், பலவீனமும்; ‘போர்ப் பயிற்சியில் சீனா’ (In War, Torn China); ‘தேசிய அரங்கை நோக்கி’; ‘அமெரிக்கா’ – The Land of Superlative’; ‘குறுக்குசாலை’; ‘சோசலிசமும் சமுதாயமும்’; ‘இந்தியாவில் ஆதிவாசிகள்’; ‘இந்திய கைவினைப் பொருட்கள்’; ‘சுதந்திரத்திற்காக இந்தியப் பெண்களின் போராட்டம்’ முதலிய நூல்களைப் படைத்துள்ளார்.

                கமலாதேவி, 29.10.1988-ஆம் நாள் காலமானார். இந்திய அரசு இவருக்கு ‘பத்மபூஷன்’ விருதையும், ‘பத்ம விபூசன்’ விருதையும் வழங்கிச் சிறப்பித்தது. சிறந்த சமுதாய தலைவர் என்ற முறையில் ‘ராமன் மகசேசாய்’ விருதைப் பெற்றார். சாந்திநிகேதன் தனது உயரிய விருதான ‘தெசி கோட்டாமா’ (Desikottama) பட்டமளித்து கௌரவித்தது.

                இந்திய நாட்டு விடுதலைக்கும், பெண்கள் உரிமைகளுக்கும் தமது இறுதி மூச்சுள்ளவரை பாடுபட்ட கமலாதேவி சட்டோபாத்தியாயாவின் புகழ் இந்திய வரலாற்றில் என்றும் நிலைத்து நிற்கும்.

- பி.தயாளன்

Pin It