பருத்தி, நெல் விளைச்சலுக்கு உரிய தட்பவெப்பம், பருவகாலங்கள், நோய் தடுப்பு முறைகள், மண்வளம், உரங்கள் போன்ற வேளாண் தொழில்நுட்பங்களை அளித்து இந்திய அறிவியல் துறைக்கு பெரும் பங்களிப்புச் செய்தவர் ருஸ்தம் ஹார்முஸ்ஜி தஸ்தூர்.

                குஜராத் மாநிலம் சூரத் நகரில், ஹார்முஸ்ஜி-நவாஸ்பாய் தம்பதியினருக்கு மகனாக 07.03.1896-ஆம் நாள் பிறந்தார். சூரத் சர்வஜானிக் உயர்நிலைப்பள்ளியில் மெட்ரிகுலேஷன் கல்வியையும், அகமதாபாத்தில் உள்ள குராத் கல்லூரியில் பயின்று தாவரவியலில் முதுகலைப் பட்டத்தையும் பெற்றார்.

                குஜராத் கல்லூரியின் தாவரவியல் துறைத் தலைவரான பேராசிரியர் டபிள்யூ.டி.சாக்டன் வழிகாட்டுதலால், மும்பையில் ராயல் அறிவியல் நிறுவனத்தில் துணை விரிவுரையாளராகவும், சிறந்த தாவரவியல் நிபுணராகவும் விளங்கினார் தஸ்தூர்.

                ஒளிச்சேர்க்கையில் நீரின் அளவு முக்கிய காரணி என்பதை ஆராய்ந்து தமது முதல் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையை 1924-ஆம் ஆண்டு இலண்டனிலிருந்து வெளியாகும் தாவரவியல் காலாண்டிதழில் எழுதினார் தஸ்தூர். மேலும், தாவர ஒளிச்சேர்க்கை வினை வேகத்தினை அளக்கும் நுட்பத்தினையும் கண்டுபிடித்தார்.

                எள், மிளகு, அவரை முதலிய படர்கொடிகள் சுருண்டு வளர்வதற்கான காரணத்தைக் கண்டறிந்து வெளியிட்டார். அதாவது, இவ்வகைக் கொடிகளின் உட்சுவர் செல்கள் ஒரே மாதிரி அமைவதில்லை. இவை சுவாசிக்கும்போது சாதாண செடிகளைவிடக் குறைவான அளவே மூச்சுவிடுகின்றன. அதனால், கரியமில வாயுவை குறைந்த அளவே வெளியிடுகின்றன. அவைகளின் உள்வெப்பம் அதிகரிப்பதும் இல்லை. ஆதலால் முதிர்ச்சியடைந்த கொடிகளில் உறிஞ்சப்படும் நீரின் அளவு அதிகரிக்கிறது என்பதையும் அறிவித்தார்.

                வெங்காயத்தோல் சாதாரண மின் விளக்கு வெளிச்சத்தைக் காட்டிலும் பகல் சூரிய ஒளியில் மூன்ற மடங்கு கார்போஹைட்ரேட் மாவுச் சத்தைத் தயாரிக்கிறது என்பதை மற்றொரு சோதனை மூலம் அறிவித்தார்.

                நெல்பயிருக்கு அம்மோனியம் நைட்ரேட்டு மிக உகந்தது எனும் உண்மையைக் கண்டறிந்தார். சாதாரண நெற்பயிர் வளரும்போது மண்ணிலிருந்து வேர்கள் மூலமாகவும், இலைகள் வழியாகவும் நீர் உறிஞ்சும். அம்மோனியம் உரமிட்டால் ஆரம்ப நிலையில் பயிரின் நீர் உறிஞ்சும் வேகம் அதிகரிக்கும். பயிர் முற்றும் நிலையில் பொட்டாசியம் உரம் இவ்வினையை ஊக்குவிக்கிறது. எனவே, அம்மோனியம் நைரட்ரேட்டு உரம் நெல் மகசூலுக்கு மிக ஏற்றது என்பதைக் கண்டுபிடித்தார்.

                ஒளிச்சேர்க்கை மூலம் பயிர்கள் கார்போஹைட்ரேட் சத்து தயாரிக்கும் வேகம் பருவகாலங்களுக்கு ஏற்ப மாறுபடும் என்பதைத் தமது பல்வேறு ஆராய்ச்சிகள் மூலம் கண்டுபிடித்தார்.

                அமெரிக்கப் பருத்தி வகை பஞ்சாப் மாநிலத்தில் அதிகம் விளையும்; அப்பருத்தி வகை “திரக்” என்னும் நோய் ஏற்பட்டு விவசாயிகள் கடனாளியானார்கள். இந்நோய் பருத்தியில் ஏற்படக் காரணம் நைட்ரஜன், சுண்ணாம்பு, பொட்டாசியம் சத்துகள் குறைவேயாகும் என்பதையும் கண்டுபிடித்தார். இந்த நோயைப் போக்க, மண்ணில் அம்மோனியம் சல்பேட்டு உரம் கலந்திட வேண்டுமென வலியுறுத்தினார். தஸ்தூரின் கண்டுபிடிப்பினால் நாடு முழுவதும் விளைச்சல் அமோகமடைந்தது.

                இந்திய தேசிய அறிவியல் நிறுவனத்தின் அடிப்படைச் சான்றோராக 1935-ஆம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். மேலும், இந்திய அறிவியல் பேரவையின் தாவரவியல் பிரிவிற்கும், தாவரவியல் கழகத்திற்கும் தலைவராக 1959-ஆம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

                பஞ்சாப் மாநிலத்தில் பருத்தி வேளாண்மை பெருக்கத்திற்காக தஸ்தூர் ஆற்றிய மகத்தான தொண்டினைப் பாராட்டி 1945-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு ஓ.பி.இ. (O.B.E) விருது வழங்கிச் சிறப்பித்தது.

                வேளாண் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அயராது பாடுபட்ட தஸ்தூர், மும்பையில் நடைபெற்ற இந்திய மத்திய பருத்திக்குழு கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ள மும்மைபக்குச் சென்றார். அங்கு 01.10.1961-ஆம் நாள் திடீர் மரணமுற்றார். அவர் மறைந்தாலும், இந்திய வேளாண் அறிவியலுக்கு அவர் செய்த தொண்டு என்றம் வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கும்.

Pin It

"இலக்கியம் படைக்க வேண்டும் என்பதற்காக நான் எழுதவில்லை. எழுத்தாளனாக வேண்டும் என்பதற்காகவும் நான் எழுதவில்லை. இலக்கியம் எப்போதும் எனது முழு கவனத்துக்கு உரியதாக இருக்கவில்லை. என்னைச் சுற்றியுள்ள வாழ்க்கைதான் எனது அக்கறையுள்ள பிரச்சனையாக நெடுகிலும் இருந்து வந்துள்ளது. நான் வாழ்க்கையை விமர்சிப்பவன்; வாழ்க்கைக்கு விளக்கம் தருபவன்; அந்த வேலையை நான் செய்யும்போது, அது சிறிதும் எதிர்பாராத விதமாக, ஒர் இலக்கியப் படைப்பாக மாறிவிடுகிறது. எனது அனைத்து இலக்கிய படைப்புகளும் இவ்வாறு உருவானவையே; யாராவது விமர்சகர் ஒருவர் எனது படைப்புக்களில் 'இலக்கியப் படைப்பு' ஒன்று இல்லை என்று கூறுகிறார் என்றால், அது என்னைச் சிரமப்படுத்தாது; நிச்சயமாக அதற்காக நான் வருத்தப்பட மாட்டேன்" – என அறிவித்தவர் மலையாள இலக்கிய முன்னோடி கேசவதேவ்!

kesavadevமுன்னாளில் 'கொச்சின்' மாநிலம் என்றழைக்கப்பட்ட மாநிலத்தில், கேட்ட மங்கலம் என்னும் மிகவும் சிறிய கிராமத்தில் 1904 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 20ஆம் தேதியன்று கேசவதேவ் பிறந்தார். அவரது தாயாரின் பெயர் 'நல்லேட்டத்து கார்த்தியாயினி அம்மா' என்பதாகும். தந்தையார் பெயர் ‘கொச்சு வீட்டில் அப்புபிள்ளை' என்பதாகும்.

கேசவதேவ் பள்ளியில் ஆறு ஆண்டுகள் மட்டுமே பயின்றார். பள்ளியில் பயிலும் போது நியாயத்திற்காக ஆசிரியருடன் சண்டை போட்டு விட்டு வகுப்பறையை விட்டு வெளியேறினார். பின்னர், வேலை தேடி பல இடங்களுக்குச் சென்றார். வட்டிக் கடையில் கணக்கு எழுதுபவராக சில காலம் பணியாற்றினார். பின்னர், குழந்தைகளுக்கு 'டியூசன்' சொல்லித் தரும் பணியில் ஈடுபட்டார். ஆனாலும், புத்தகங்களையும், இதழ்களையும் தேடித் தேடி படித்தார். மலையாள நாவல்களையும், சிறுகதைகளையும் சேகரித்து படித்தார்.

சுவாமி விவேகானந்தரின், 'என் குருநாதர்' என்னும் ஆங்கில நூலைப் படித்து, அகராதியின் துணையோடு மலையாளத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

ஆரியசமாஜக் கொள்கையின் மீது ஈடுபாடு கொண்டு, திருவனந்தபுரம் சென்று ஆரிய சமாஐத்தில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார். அந்த அமைப்பில் புத்தக நிலையத்தின் பொறுப்பாளராகச் செயல்பட்டார்.

பாலக்காட்டு நகரத்திற்குள், பார்ப்பனர்கள் வசிக்கும் தெருக்களில், தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் பிரவேசிக்கக் கூடாது எனத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த பார்ப்பன சாதிய ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து, கேசவதேவ் குத்துவாள் ஆயுதம் தாங்கி, ஆரிய சமாஜத்துத் தொண்டர்களுக்குத் தலைமையேற்று, ஓர் எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டத்தை நடத்தினார். அப்போது, பார்ப்பன ஆதரவாளர்கள், ஆயுதம் கொண்டு சமாஜத் தொண்டர்களை கடுமையாகத் தாக்கினார்கள். ஆர்ப்பாட்டத்தை தலைமையேற்று நடத்திய இளைஞர் கேசவதேவையும் கடுமையாகத் தாக்கினர். தாக்குதலைக் கண்டு அஞ்சாமல், கேசவதேவ் தமது பார்ப்பன சாதி ஆதிக்க எதிர்ப்புப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தினார்.

எங்கேயெல்லாம் மனிதனுக்கு, சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவமானம் இழைக்கப்படுகிறதோ, அங்கேயெல்லாம் தமது எதிர்ப்பைப் காட்டினார். தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்டத்தில், மிகக் கூடுதலான, துடிப்பு மிகுந்த தமது பங்களிப்பைச் செய்தார்.

'கேசவன்' என்னும் தமது பெயரை 'கேசவதேவ்' என மாற்றிக் கொண்டார். ஆரிய சமாஜத்தில் தோத்திரப் பாடல்கள் இசைப்பது, மதச் சடங்குகளை நிறைவேற்றுவது முதலியவைகளுக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. இவைகளையும் தாண்டி, பொருளாதாரக் கோட்பாடுகள், அரசியல் நடைமுறை பற்றிய கோட்பாடுகள் முதலியவைகள் மிகவும் முக்கியமானவை எனச் சிந்தித்த கேசவதேவ் ஆரிய சமாஜத்திலிருந்து வெளியேறினார்.

பின்னர், தமது கிராமத்திற்குத் திரும்பினார். 'சகோதரன்’ என்னும் வார இதழில் 1926 ஆம் ஆண்டு, கேசவதேவின் முதல் சிறுகதை வெளியானது. ‘மகிழமந்திரம்', 'சுதேசாபிமானி' முதலிய இதழ்களிலும் அவரது சிறுகதைகள் வெளியானது. 'பஜே பாரதம் ’, ‘பிரதி தினம்' முதலிய இதழ்களில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார்.

காந்தியடிகளின் கொள்கைகளின் மீது மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு விளங்கியவர் கேசவதேவ். தேசத்தின் இளைஞர்களின் வீரநாயகன் பகத்சிங்கிற்குத் தூக்குத் தண்டனை! அதை அறிந்த காந்தியடிகள், வைஸ்ராய் ஏற்பாடு செய்திருந்த கூட்டத்தைப் புறக்கணித்து, தமது எதிர்ப்பைத் தெரிவித்து இருக்கலாம். அதைச் செய்ய காந்தியடிகள் முன்வரவில்லை. அதனால், மிகவும் கோபமடைந்த கேசவதேவ், தமது கரங்களில் இருந்த 'யங் இந்தியா' இதழைத் தூக்கி வீசி எறிந்தார். காந்தியடிகளின் கொள்கையிலிருந்து விலகினார்.

தமது கிராமத்தில் தங்கிக் கொண்டு மக்களிடம் புரட்சி குறித்து பிரச்சாரம் செய்தார். பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு எதிராகவும், முதலாளிகளுக்கு எதிராகவும் கிளர்ந்து எழுந்து போராடுமாறு தொழிலாளர்களையும், இளைஞர்களையும் அறைகூவி அழைத்தார்.

ஆலப்பே தொழிலாளர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு, சுரண்டிக் கொண்டிருக்கும் முதலாளிகளுக்கு எதிராகவும், அடக்குமுறை செய்து கொண்டிருக்கும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராகவும் பேராட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி உரை நிகழ்த்தினார். அம்மாநாட்டில், தொழிலாளர்கள் கேசவதேவை, தமது சங்கத்தின் பொதுச் செயலாளராகத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

கேசவ‌தேவின் தீவரமான பேச்சைக் கேட்ட சமஸ்தானத்துக் திவானின் கைப்பொம்மையாக இருந்த நீதிபதி, ஆலப்பே மாவட்டம் மற்றும் அதன் அருகில் உள்ள மாவட்டங்களில், எந்த இடத்திலும் பதினைந்து நாட்களுக்கு அரசுக்கு எதிரான, முதலாளிகளுக்கு எதிரான பிரச்சாரங்களில் ஈடுபடக்கூடாது என கேசவதேவுக்குத் தடை விதித்து உத்தரவு பிறப்பித்தார்.

கேசவதேவ், நீதிபதியின் தடை உத்தரவைக் கண்டு அஞ்சிவிடவில்லை. மேலும், தீவிரமாகத் தொழிலாளர்களை ஒன்று திரட்டி, ஒற்றுமைப் படுத்தினார்; சங்கமாக்கினார். இது தான் கேரள மாநிலத்தின் முதல் தொழிற்சங்கப் பணியின் தொடக்கம் ஆகும்.

மேலும், ஏழைத் தொழிலாளர்களின் உழைப்பையும், கூலியையும் சுரண்டித் திருடும் தொழிற்சாலை முதலாளிகளுக்கு எதிராகவும், ஆட்குறைப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராகவும், நியாயமான, சரியான கூலி நிர்ணயம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவும், தொழிற்சாலைகள் முன்பு பல வேலை நிறுத்தப் போராட்டங்களை தலைமையேற்று நடத்தினார்.

கேசவதேவின் வாழ்க்கை நீண்ட நெடிய போராட்டக்கள வாழ்க்கையாகவே அமைந்தது. அவரது போராட்டம் அனைத்துத் தீய சக்திகளுக்கு எதிராக, முதலாளிகளுக்கு எதிராக, சமஸ்தான ராஜா-ராணிகளுக்கு எதிராக, 'ரஸ்புட்டீன்’ மாதிரி இருந்த திவான்களுக்கு எதிராக, பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராக, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஆட்சியில் அமர்ந்த தகுதியில்லாத, லஞ்ச லாவண்யத்தில் ஈடுபட்ட ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராக- என அவரது போராட்டம் தொடர்ந்து நடைபெற்றது.

மலையாள மொழியில் புரட்சிகர இலக்கியம் என்னும் இயக்கத்தின் தொடக்கம் 1930 ஆகும். அந்தக் காலகட்டத்தின் முதலாவது வெற்றிப் படைப்பு, திசையெங்கும் எதிரொலித்த படைப்பு, கேசவதேவ் எழுதிய ‘சாக்கடையிலிருந்து’ என்னும் நாவலாகும். இந்த நாவல் 1942 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. அந்த நாவல் மலையாள இலக்கியத்தின் மிகச் சிறந்த சாதனைப் படைப்பு என்னும் சிறப்பையும், பாராட்டையும் பெற்றது.

‘நடிகை' என்னும் நாவல் 1945 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. அந்நாவலில் நடிகைகளின் உலகம் பற்றியும், நாடக மேலாளர்கள் குறித்தும், நாடகத்துறையில் காணப்படும் தீய ஒழுக்கங்களையும், ஊழைலையும் மிகக் கடுமையாகக் கண்டனம் செய்தார். ‘உலக்கை' நாவல், இதயமற்ற நிலப்பிரபுத்துவத்தின் மீது, மிகச்சரியாகப் படைக்கப்பட்ட சமுதாய விமர்சனம் மற்றும் கண்டனம் ஆகும்.

உலக்கை, விற்பனையாளன், யாருக்காக, அதிகாரம், நடிகை, கனவு, கண்ணாடி, பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள், சாக்கடையிலிருந்து முதலிய 27 நாவல்களை படைத்துள்ளார்.

கேசவதேவ், ‘பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள்' என்னும் நாவலுக்காக இந்திய அரசின் சாகித்ய அகாதெமியின் விருதினை 1964 ஆம் ஆண்டு பெற்றார். மேலும், சோவியத் நாட்டின், 'நேரு விருதையும்' 1970 ஆம் ஆண்டு பெற்றார்.

கேசவதேவ், வாழ்க்கைச் சக்கரம், துப்புரவுத் தொழிலாளி, காதலிக்க நேரமில்லை, எதிர்கால மாப்பிள்ளை முதலிய 17 சிறுகதைத் தொகுதிகளையும் வெளியிட்டார்.

மேலும், பிரதம மந்திரி, கொள்ளைக் கூட்டம், மந்திரக்கோல், மூதாதையர் வீடு முதலிய 11 நாடகங்களையும், புரட்சிக் கவி, காதல் பிச்சை, மழை அங்கே குடை இங்கே முதலிய 7 ஓரங்க நாடகங்களையும், நெருப்பும் பொறியும், சித்திரக் கூடம், வாழ்க்கைப் பரப்பு முதலிய 7 கட்டுரை நூல்களையும் மலையாள இலக்கிய உலகிற்கு படைத்தளித்துள்ளார்.

கேசவதேவ், 'பிசாசுக்கும் கடலுக்கும் இடையில்’ என்னும் நாடகத்தில், “ஆளும் கட்சி எதுவாக இருந்தாலும், பணம் படைத்த வர்க்கமும், திருட்டுக் கூட்டமும் எப்படியாவது அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்ளுகிறார்கள். ஏழைகளை ஏமாற்றுகிறார்கள்; அவர்கள் அனைவரும் கடைசியில் ஒன்றாகி விடுகிறார்கள்; மக்களாகிய நாம் தான் வெளியில் நிற்கிறோம்” – என நாட்டு நடப்பின் நிலைமையை படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார்.

"சனநாயகத்தின் நான்காவது தூண் எனப்படும் பத்திரிக்கை என்பது, கலை, இலக்கியத்தைப் படுகொலை செய்யும் ஒரு அசலான கசாப்புக் கடையாகி விட்டது. இனவாதிகளின் தனிப்பட்ட ஆசாபாசங்களுக்கு இரையாகி, இச்சை மொழி பேசும் நிறுவனமாகிவிட்டது"- என தமது 'கொள்ளைக் கூட்டம்' என்னும் நாடகத்தில் சாடுகிறார்.

கேசவதேவ், புரட்சிகர இலக்கியம் படைத்தார். அந்த இலக்கியம், அவமானப்படுத்தப்பட்டவர்கள், காயம்பட்டுப் போனவர்கள், நசுக்கப்பட்டவர்கள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், அடக்கப்பட்டவர்கள் ஆகியோர் சார்பாக போராடும் இலக்கியம் ஆகும். மனிதன் மீது விசுவாசம் வைத்து, மனிதனின் அளப்பறிய ஆற்றல் மீது நம்பிக்கை கொள்ளும் இலக்கியம். "இந்த மனிதன் என்பவன் தான் எத்தகைய படைப்பு! அவன் வாழும் வாழ்க்கை எவ்வளவு வெறுக்கத்தக்கதாய் இருக்கிறது" என்று பேசும் இலக்கியம். சுதந்திர இந்தியாவின், துணிவு மிக்க இந்தியாவின் மானுடத்தை, மறுபடியும் விழித்து எழச் செய்ய வல்லதாக இந்த இலக்கியம் இருக்கும். கேசவதேவும், தகழியும் மலையாள இலக்கியத்தில், இந்தப் புதிய இயக்கத்திற்கு தலைமையேற்று முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள் என மலையாள இலக்கிய ஆய்வாளர்கள் கருத்துரைத்து உள்ளனர்.

கேரளா மாநிலத்தின் கம்யூனிஸ்டு அரசாங்கத்தின் முதல்வராக இருந்த சி.அச்சுதமேனன் 1974 ஆம் ஆண்டு, கேசவதேவை, கேரள மாநில சாகித்திய அகாதெமியின் தலைவராக நியமித்தார். இப்பதவியில் அவர் மூன்றாண்டுகள் இருந்து சிறப்பாகச் செயல்பட்டார்.

‘கட்டுக்கல்யாணம்' என்பது கேசவதேவ் சார்ந்திருந்த இனத்தில் அன்று வழங்கி வந்த வெறுக்கத்தக்க ஒரு வழக்கம்! அந்த வழக்கத்தின்படி, அந்த இனத்தின் சம்பிரதாயத்தின்படி, மிகவும் இளைய பருவத்துப் பெண்களைச் சடங்கு நியமனங்களோடு மணப் பெண்ணாகக் கருதி, எண்பதுக்கும், தொண்ணூறுக்கும் இடைப்பட்ட வயதுள்ள முதிய நம்பூதிரிகளுக்கு வழங்குவார்கள். இந்த கொடிய வழக்கத்தை கேசவதேவ் தமது இறுதி மூச்சுள்ளவரை தீவரமாக எதிர்த்துப் போராடினார்.

"நவீன காலத்து எழுத்தாளன் ஒருவனது கடமை தன்னைச் சுற்றியுள்ள ஆண்-பெண்- குழந்தைகள் ஆகியோரது முன்னேற்றத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு, யதார்த்தத்தைத் தவறுதல் இல்லாமல் பிரதி செய்து எழுத்தாக்குவது தான்.” என்னும் ஜான் ரஸ்கின் கூற்றின் அடிப்படையில் கேசவதேவ், இலக்கியத்தின் நோக்கம் மனித உலகத்தை மானுடப்படுத்துவதே என்பதை தமது உயர்ந்த லட்சியமாகக் கொண்டு இலக்கியம் படைத்தார். கேசவதேவ் 1-07-1983 ஆம் நாள் இவ்வுலகைவிட்டு மறைந்தார். அவர் மறைந்தாலும், அவரது பெயர் மலையாள இலக்கியத்தில் என்றும் நிலைத்து நிற்கும்.

Pin It

பத்து வயது சிறுவனாக இருந்தபோது, சிறிய துப்பாக்கியால் தன் தோட்டத்தின் மரங்களிலிருந்த குருவியின் கூட்டத்தை நோக்கி சுட்டான். ஒரே ஒரு குருவி மட்டும் கீழே விழுந்தது. அதை உற்று நோக்கினான். அந்தக் குருவியின் தொண்டையில் மஞ்சள் நிறத் திட்டு இருந்தது. அது அச்சிறுவனது சிந்தனையைத் தூண்டியது. அவன், பறவைகளைப் பற்றிய ஓரளவு அறிவு பெற்ற தனது மாமாவிடம் விளக்கம் கேட்டான். அவர், “மும்பை இயற்கை வரலாற்றுக் கழக”த்திற்கு சென்று விபரம் அறிந்து கொள்ளும்படி கூறினார். அங்கு சென்று அக்கழகத்தின் செயலாளர் மில்லர்ட் என்பவரைச் சந்தித்தான். அவரிடம் தான் துப்பாக்கியால் சுட்ட குருவி பற்றிய விபரம் தெரிவித்தான். அச்சிறுவன் தான், பிற்காலத்தில் பறவையியல் அறிவியலாளராகப் புகழ் பெற்ற சலீம் அலி.

மில்லர்ட் சேகரித்து வைத்திருந்த பறவைகளின் ஆல்பத்தைப் பார்த்தான். பறவைகளை எப்படி பதப்படுத்தி பாதுகாப்பது என்பதைக் கற்றுக்கொண்டான். பறவையின் பெயர், அவை வாழும் இடம் ஆகிய விபரங்களை குறித்துக் கொண்டான்.

Salim aliபறவைகளிடம் சலீம் அலி மிகுந்த நேயம் கொண்டு, அன்பும், பாசமும் காட்டினான். அதனால், “பறவைகளின் பாதுகாவலன்” என்று பிறரால் பாராட்டப்பட்டான்.

சலீம் அலி நவம்பர் 12, 1896 ஆம் ஆண்டு மும்பை நகரில் பிறந்தார். மிகச் சிறிய வயதிலேயே தனது தாய், தந்தையரை இழந்தார். தன் மாமாவின் ஆதரவில் வளர்ந்தார்.

பள்ளி மாணவனாக இருந்த போதே, பறவைகளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டு விளங்கினார் சலீம் அலி. கல்லூரியில் அல்ஜிப்ரா கணக்கு பாடத்தில் சேர்ந்தார். ஆனால், அந்தப் படிப்பின் மீது கவனம் செல்லவில்லை. சலீம் அலி, பறவைகள் எங்கெங்குச் செல்கின்றன? எவ்வாறு இரை தேடுகின்றன? எப்படி முட்டையிட்டுக் குஞ்சு பொறிக்கின்றன? – போன்ற தகவல்களை அறிந்து கொள்வதில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டார்.

தனது இருபதாவது வயதில் பிழைப்புக்காக பர்மா நாட்டுக்குச் சென்றார். மர வியாபாரத்தில் உதவியாளராகச் சேர்ந்தார். அந்த வாய்ப்பையும், தனது பறவைகள் குறித்த ஆராய்ச்சிக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். பர்மாவில் உள்ள டாவாய் என்ற ஆறு பாய்ந்து செல்லும் வழிகளில் உள்ள காடுகளில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த பறவைகளைப் பற்றி ஆராய்ந்தார்.

தெஹ்மினா பேகம் என்பவரை 1917 ஆம் ஆண்டு, சலீம் அலி தனது வாழ்க்கைத் துணைவியாக ஏற்றார். அவர் தனது கணவரின் பறவைகள் குறித்த ஆராய்ச்சிக்கு உறுதுணையாக விளங்கினார்.

மும்பை செயின்ட் சேவியர் கல்லூரியில் சேர்ந்து விலங்கியல் பட்டப் படிப்பை முடித்தார். மும்பை இயற்கை வரலாற்றுக் கழகத்தோடு தன்னை இணைத்துக் கொண்டார்.

பறவைகள் வாழ்கின்ற இயற்கைச் சூழலுக்கே சென்று, அவற்றின் இயல்புகள், பழக்க வழக்கங்கள் ஆகியவற்றைக் கண்டறிந்து பல உண்மைகளை அறிந்தார் சலீம் அலி.

ஜெர்மன் நாட்டின் தலைநகரம் பெர்லினுக்குச் சென்று பறவைகளின் பாதுகாப்பு குறித்து படித்தும், பயிற்சியும் பெற்றுத் தாயகம் திரும்பினார்.

பறவைகளால் மகரந்தச் சேர்க்கை நடைபெறுவதையும் கண்டறிந்தார். உழவியல், தோட்டக்கலையியல், வனயியல் ஆகியவற்றின் வளர்ச்சிக்குப் பறவைகள் பயன்படும் உண்மைகளைக் கண்டறிந்து உலக்குத் தெரிவித்தார். தான் கண்டறிந்தவைகளைப் பற்றி ஆய்வுக் கட்டுரைகள் எழுதி வெளியிட்டார்.

சலீம் அலி தயாரித்த, “இந்தியப் பறவைகள்” – என்ற நூலில் பறவைகள் இயற்கையான, அழகான வண்ணங்களில் அச்சிடப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது. அந்நூலில் பறவைகளின் வகைகள், வாழ்க்கை முறைகள் ஆகியவைகள் குறித்து சாதாரண மனிதனும் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் எளிமையாகவும், சுவையாகவும் பல செய்திகளை எழுதியுள்ளார் என்பது சிறப்பானதாகும்.

மும்பை நகரில் துறைமுகம் அருகில் தோட்டத்துடன் கூடிய வீட்டில் சலீம் அலி வாழ்ந்தார். அவர் வீட்டிலிருந்த மரங்களில் ஏராளமான தையற்காரப் பறவைகள் கூடுகட்டி வாழ்ந்தன. தையற்காரப் பறவைகள் குறித்து 1930 ஆம் ஆண்டு நூல் எழுதி வெளியிட்டார். அந்நூல் அனைவரின் பாராட்டையும் பெற்றது.

மகாராஷ்டிரா கட்சிப் பகுதிக்குச் சென்று பிளமிங்கோ பறவைகள் பற்றி ஆராய்ந்தார். அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த டாக்டர் டில்லான் ரிப்ளேவுடன் இணைந்து சலீம் அலி, “இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் பறவைகள்” என்ற அரிய நூலை எழுதினார்.

சில பறவைகள் பல்லாயிரம் கிலோ மீட்டர் தூரம், கண்டம் விட்டு கண்டம், நாடுவிட்டு நாடு சென்று பல மாதங்கள் தங்கி வாழ்ந்துவிட்டு திரும்பி தங்களது இடத்திற்கே வருவது குறித்து ஆய்வுக் கட்டுரையை வெளியிட்டார்.

மும்பை இயற்கை வரலாற்றுக் கழகத்தின் காப்பாளராக 1950 ஆம் ஆண்டு பொறுப்பேற்றார்.

சுவிடன் நாட்டில், 1950 ஆம் நடைபெற்ற, 10 வது உலக பறவையியல் மாநாட்டில் இந்தியாவின் பிரதிநிதியாக கலந்து கொண்டார்.

சலீம் அலியின் தீவிர முயற்சியால், மும்பை பல்கலைக் கழத்தில், பறவையியல் பற்றிய இளங்கலை, முதுகலை, முனைவர் (ஆராய்ச்சியாளர்) ஆகிய படிப்புகள் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.

சலீம் அலி, “ஆசியாவின் பறவையியல் மனிதர்” எனப் போற்றப்பட்டார்.

நெதர்லாந்து நாட்டு அரசின் பொற்படகு விருது சலீம் அலிக்கு 1973 ஆம் வழங்கப்பட்டு சிறப்பிக்கப்பட்டது.

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக பறவைகள் பாதுகாப்புக்காகப் பாடுபட்ட சலீம் அலிக்கு, உலக வன வாழ்வு அமைப்பினர் பரிசளித்துப் பாராட்டினர்.

சலீம் அலி பறவைகளின் வரலாற்றை 1930 ஆம் ஆண்டு முதல் 1941 ஆம் ஆண்டுவரை தொகுத்து, “தி புக் ஆப் இண்டியன் பேர்ட்ஸ்” (The Book of Indian Birds) என்ற சிறந்த நூலாக எழுதி வெளியிட்டார்.

தமிழ் நாட்டில் உள்ள மலைகளின் அரசியாகப் போற்றப்படும் நீலகிரி மலைக்காடுகளுக்கு 1932 ஆம் ஆண்டு வருகை தந்து, பறவைகள் பற்றிய ஆராய்ச்சியில் சலீம் அலி ஈடுபட்டார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

காஷ்மீர் அரசாங்கத்தின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க, காஷ்மீரில் வாழும் பறவைகள் பற்றி ஆராய்ந்து பல அறிய கண்டுபிடிப்புகளை வெளியிட்டார். கேரளக் காடுகளில் ஆராய்ச்சி மேற்கொண்டு, கேரளப் பறவைகள் பற்றியும் ஆய்வு நூல் எழுதியுள்ளார்.

சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்பட்டுள்ள ஆபத்துக்கள் குறித்து, சலீம் அலி அன்றே சுட்டிக்காட்டியதுடன், சுற்றுச் சூழலை பாதுகாக்க மத்திய மாநில அரசுகள் உரிய நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தினார்.

அவர் கூறியது போல், நமது நாட்டில் உள்ள அனைத்து பறவைகள் சரணாலயங்களையும் நன்கு பராமரித்து, பாதுகாத்திட வேண்டும். வேட்டையாடுபவர்கள், சமூக விரோதிகள் ஆகியோரிடமிருந்து பறவை இனங்களை பாதுகாத்திட உரிய நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டியது மிக அவசியம்.

இந்திய அரசு சலீம் அலிக்கு “பத்ம பூஷன்” விருது அளித்து சிறப்பித்தது.

பறவையியலுக்காகவே தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்த சலீம் அலி மும்பையில் ஜூன் 20, 1987-ல் இயற்கை எய்தினார்.

Pin It

கடந்த 2012ம் ஆண்டு ஜூலை 12ம் நாள் அன்று மாலை ஸ்வபன் தாஸ் குப்தா தொலைக்காட்சியில் ஓர் உண்மையை வெளிப்படுத்தினார். வி.டி. சாவர்க்கருக்கு மகாத்மா காந்தியின் படுகொலையில் பங்குண்டு என்றும், ஆனால் அவர் தப்பித்து விட்டார் என்றும் மொரார்ஜி தேசாய் சொன்னதாக எல்.கே. அத்வானி தன்னிடம் கூறினார் என்பதுதான் அந்தச் செய்தி.

அன்றைய பாம்பே மாகாணத்தின் உள்துறை அமைச்சராக இருந்த மொரார்ஜி தேசாய் ஒருமுறை இவ்வாறு கூறினார்: “காந்தியின் படுகொலை குறித்த புலன் விசாரணை பாம்பே மாகாணத்தில் நடந்து வருகிறது. அதில் நான் நேரடியாகத் தொடர்பு வைத்து கேட்டு அறிந்து வருகிறேன்.”

gandhi and nehruஅவருக்கு உண்மை என்ன என்று தெரியும். பாம்பே குற்றவியல் புலனாய்வுத் துறை (CID) சிறப்புக் கிளையின் துணை கமிஷனராக இருந்த ஜாம்ஷெட் நகர்வாலாவுக்கும் அது தெரியும். அவர் உள்துறை அமைச்சர் மொரார்ஜிக்கு மிக நெருங்கியவராக இருந்தார்.

1948ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 27 அன்று மத்திய உள்துறை அமைச்சர் வல்லபாய் பட்டேல் அன்றைய பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவுக்கு இவ்வாறு எழுதியனுப்பினார்:

“காந்தியின் படுகொலை வழக்கு விசாரணையின் முன்னேற்றத்தை நான் தினமும் கவனித்து வருகிறேன். சாவர்க்கரின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள ஹிந்து மகாசபாவின் தீவிரவாதப் பிரிவுதான் இந்தப் படுகொலைக்கான சதித் திட்டத்தைத் தீட்டி, அதனை நிறைவேற்றியது.” (Sardar Patel’s Correspondence, Volume 6, Page 56)

அன்றைய மத்திய அமைச்சரவையில் ஓர் அங்கமாக இருந்த சியாம பிரசாத் முகர்ஜி சாவர்க்கருக்காக பட்டேலிடம் பொருத்தமற்ற முறையில் வக்காலத்து வாங்கி வேண்டுகோள் விடுத்து கடிதம் எழுதினார். சிறப்பு நீதிமன்றம் அமைக்கப்பட்ட அதே நாளில் சாவர்க்கரின் சார்பில் முகர்ஜி பட்டேலிடம் பேசினார். சியாம பிரசாத் முகர்ஜிதான் சாவர்க்கருக்கு அடுத்தபடியாக ஹிந்து மகாசபாவின் தலைவரானார்.

பட்டேல் சியாம பிரசாத் முகர்ஜிக்கு இவ்வாறு பதிலனுப்பினார்:

“இந்த வழக்கின் பொறுப்பாளரான பாம்பேயின் அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர், இன்னபிற சட்ட வல்லுனர்கள், புலனாய்வுத்துறை அதிகாரிகள் ஆகியோர் என்னை டெல்லியில் நடந்த ஒரு மாநாட்டில் சந்தித்தனர். நான் அவர்களிடம் ஒன்றைத் தெளிவாகச் சொன்னேன். சாவர்க்கரை இந்த வழக்கில் சேர்ப்பது என்பது முழுக்க முழுக்க சட்டம், நீதிமன்றம் ஆகியவற்றின் நிலைப்பாட்டைப் பொறுத்துதான்.

இந்த விவகாரத்தில் அரசியல் வந்து விடக்கூடாது. சாவர்க்கரை வழக்கில் சேர்க்கவேண்டும் என்ற கருத்திற்கு அவர்கள் வருவார்களேயானால் நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு முன்பு அதற்கான ஆவணங்கள் என் மேஜைக்கு வரவேண்டும் என்று நான் மீண்டும் அவர்களுக்குத் தெளிவு படுத்தி விட்டேன்.

ஹிந்து மகாசபா ஓர் அமைப்பு என்ற ரீதியில் காந்தி படுகொலையின் சதிக்குக் காரணமில்லை என்பதில் நான் உங்களுடன் உடன்படுகிறேன். ஆனால் அதே வேளை, அதன் கணிசமான உறுப்பினர்கள் காந்தி படுகொலை நடந்தவுடன் இனிப்பு வழங்கி கொண்டாடியதையும் நாம் கவனிக்காமல் கண் மூடி இருந்துவிட முடியாது. இந்த (இனிப்பு வழங்கப்பட்ட) விவகாரம் தொடர்பாக நம்பகமான தகவல்கள் நாட்டின் பல பாகங்களிலிருந்தும் வந்துள்ளன. அத்தோடு ஆபத்தான இன்னொன்றும் உள்ளது. அது தீவிரவாத வகுப்புவாதம்.

மகந்த் திக்விஜய் நாத், பேரா. ராம் சிங், தேஷ்பாண்டே போன்ற ஹிந்து மகாசபாவின் பேச்சாளர்கள் சில மாதங்களுக்கு முன்பு இந்த மதவெறி பிடித்த தீவிரவாத வகுப்புவாதத்தைப் பிரச்சாரம் செய்து வந்தனர். இது பொதுமக்களின் பாதுகாப்புக்கு பெருத்த ஆபத்தை உண்டு பண்ணும் என்பதையும் நாம் மறுக்க முடியாது. இதே ஆபத்து ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பிடமிருந்தும் உள்ளது. இராணுவ நடவடிக்கைகள் அல்லது பகுதி இராணுவ நடவடிக்கைகளை அது மறைமுகமாக நடத்தி வருகிறது.” (Sardar Patel’s Correspondence, Volume 6, Pages 65-66)

பட்டேல் முகர்ஜிக்கு மீண்டும் எழுதினார்:

“காந்திஜியின் படுகொலை குறித்த வழக்கு நீதிமன்ற விசாரணையில் நிலுவையில் இருக்கும் நிலையில், இந்தப் படுகொலையில் ஆர்.எஸ்.எஸ்., ஹிந்து மகாசபா ஆகிய இரு அமைப்புகளின் பங்கு குறித்து நான் இப்பொழுது கருத்து கூறக்கூடாது. ஆனால் ஒன்றை எனக்குக் கிடைத்த தகவல்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. இந்த இரண்டு அமைப்புகள் எடுத்த நடவடிக்கைகளின் விளைவால், குறிப்பாக ஆர்.எஸ்.எஸ்.ஸின் நடவடிக்கைகளின் விளைவால், நாட்டில் ஒரு சூழல் உருவானது. எப்படிப்பட்ட சூழல் என்றால் இப்படிப்பட்ட கொடூரக் கொலைகள் நடப்பதற்கு சாத்தியப்படக்கூடிய அளவுக்கு மோசமான சூழல் உருவானது.

ஹிந்து மகாசபாவின் மதவெறி பிடித்த தீவிரவாதப் பிரிவுதான் இந்தப் படுகொலையைச் செய்தது என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமுமில்லை. ஆர்.எஸ்.எஸ்.ஸின் நடவடிக்கைகள் அரசின் இருப்புக்கே பெரும் அச்சுறுத்தலாக மாறியுள்ளது. அது தடை செய்யப்பட்ட பின்பும், அதன் இத்தகைய நடவடிக்கைகள் நிறுத்தப்படவில்லை என்று எனக்குக் கிடைத்த தகவல்கள் கூறுகின்றன. மாறாக, உண்மையில் சொல்லவேண்டும் என்றால், அதன் கீழறுப்பு நடவடிக்கைகள் அதிகமாகத்தான் ஆகியிருக்கின்றன.” (Sardar Patel’s Correspondence, Volume 6, Page 323)

“மகாத்மா காந்தியின் வாழ்வும், மரணமும்” (The Life and Death of Mahatma Gandhi) என்ற நூலை ராபர்ட் பெய்ன் (Robert Payne) என்பவர் எழுதி 1969ல் வெளியிட்டார். அதில் சாவர்க்கர் குறித்து அவர் இவ்வாறு எழுதுகிறார்:

“காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்டு 8 மணி நேரத்துக்குள் சாவர்க்கர் வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட்டார். அவர்தான் இந்தப் படுகொலையின் முதல் சந்தேகத்திற்குரியவர். ஆனால் ஆச்சரியப்படவேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால் அவர் ஆரம்பத்தில் கைது செய்யப்படவில்லை. அவர் லண்டனில் வசித்திருந்தால் உடனே அவர் மீது சந்தேகம் பாய்ந்திருக்கும்.

நாதுராம் வினாயக் கோட்சேதான் சதித் திட்டம் தீட்டுவதற்கு ஒருங்கிணைப்பு செய்தவர் என்று காட்டுவதற்கு அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞருக்கு எந்தக் கஷ்டமும் இருந்திடவில்லை.

ஆனால் சாவர்க்கர் நேரடியாக இதில் ஈடுபட்டார் என்பது நிரூபிக்கப்படுவதற்கு மிகுந்த கஷ்டம் இருந்தது. படுகொலை நடப்பதற்கு முன்பாக பல மாதங்கள் தான் நோய்வாய்ப்பட்டு இருந்ததாகவும், சொற்ப நபர்களே தன்னை வந்து சந்தித்ததாகவும், கோட்சேயோ, நாராயண் டி. ஆப்தேயோ தன்னை ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக சந்திக்கவேயில்லை என்றும் சாவர்க்கர் கூறினார்.

காந்திப் படுகொலைக்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்னர், அதாவது ஜனவரி 17ம் நாள், திகாம்பர் பாட்கே என்பவர் கோட்சேவையும், ஆப்தேவையும் பாம்பேயில் சாவர்க்கர் இல்லத்திற்கு காலை 9 மணிக்கு அழைத்துச் சென்றார். பாட்கே கீழ்த்தளத்தில் காத்திருக்க, தங்கள் அரசியல் குருவான சாவர்க்கரை கடைசியாக ஒரு முறை பார்க்கவும், இறுதிக் கட்ட அறிவுரைகளைக் கேட்டு விட்டுப் போகவும் கோட்சேவும், ஆப்தேவும் மேல் தளத்திற்குச் சென்று சாவர்க்கரைச் சந்தித்தனர்.

ஐந்திலிருந்து பத்து நிமிடங்களுக்குள் கோட்சேவும், ஆப்தேவும் திரும்பி கீழ்த்தளத்திற்கு வந்தனர். அவர்களுடன் சாவர்க்கரும் வந்தார். “வெற்றியுடன் திரும்பி வாருங்கள்” என்று சாவர்க்கர் அவர்களிடம் சொன்னார். இந்தப் படுகொலைக்கு தார்மீக ரீதியான அதிகப் பொறுப்பு சாவர்க்கருக்கே உள்ளது.” (Sardar Patel’s Correspondence, Volume 6, Page 323)

1975ம் ஆண்டு லாரி காலின்ஸ், டொமினிக் லேப்பியர் ஆகியோர் எழுதிய மிகப் பிரபலமான “நள்ளிரவில் சுதந்திரம்” (Freedom at Midnight) என்ற நூல் வெளிவந்தது. அந்த நூல் காவல்துறை ஆவணங்களின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டது. மேற்கு பாகிஸ்தானிலிருந்து இங்கே வந்த அகதியான மதன்லால் கே. பஹ்வா 1948ம் ஆண்டு ஜனவரி 20 அன்று காந்தி பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் ஒரு குண்டை வெடிக்கச் செய்தான். அவனுடன் கூட வந்த கோட்சேயும், இன்னும் சிலரும் தப்பி ஓடி விட்டனர்.

அடுத்த நாள், இந்த வழக்கு விசாரணையை பாம்பே மாகாண உள்துறை அமைச்சராக இருந்த மொரார்ஜி தேசாய் காவல்துறை அதிகாரி நகர்வாலாவிடம் ஒப்படைத்தார். “நள்ளிரவில் சுதந்திரம்” நூலில் அதன் ஆசிரியர்கள் எழுதுகிறார்கள்:

“நகர்வாலா மதன்லாலைப் பிடிக்க அரசு இயந்திரத்தை முடுக்கி விட்டார். காந்தியைக் கொல்ல முனைந்தவர்கள் பனை மரங்களுக்கிடையில் அமைதியாக இருந்த வீடுகளைக் கடந்து பாம்பேயின் கெலுக்சர் சாலையில் அமைந்துள்ள சாவர்க்கரின் வீட்டிற்குச் சென்றார்கள் என்பதைக் கண்டறிய அந்த இளம் அதிகாரிக்கு வெகு நாட்கள் பிடிக்கவில்லை. மதன்லால் அந்தக் கொலை முயற்சிக்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு சாவர்க்கரை அவரது வீட்டில் வைத்து சந்தித்ததை அடிப்படையாக வைத்து சாவர்க்கரைக் கைது செய்ய நகர்வாலா மொரார்ஜியிடம் அனுமதி கேட்டார்.

மொரார்ஜி கோபத்துடன் அதற்கு மறுத்ததுடன் இவ்வாறு அந்த அதிகாரியிடம் எரிந்து விழுந்தார்: “உமக்கென்ன பைத்தியமா? இந்த மொத்த மாகாணமும் தீக்கிரையாகிப் போக வேண்டும் என்று நீர் எண்ணுகிறீரா?”

நகர்வாலாவால் சாவர்க்கரை சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால்தான் போட முடியவில்லை. ஆனால் ஒரு காரியம் செய்தார். பிரிட்டிஷாரால் உருவாக்கப்பட்ட அதிபுத்திசாலிப் பிரிவான ‘கண்காணிப்பாளர் பிரிவு’ (Watchers’ Branch) என்ற பிரிவுக்கு சாவர்க்கரைக் கண்காணிக்கும் பொறுப்பை ஒப்படைக்க முடிந்தது.” (நள்ளிரவில் சுதந்திரம், பக். 417)

சாவர்க்கர் தீவிரக் கண்காணிப்பின் கீழ் வந்தார். ”ஜிம்மி நகர்வாலாவின் பாம்பே புலன் விசாரணை முதல் 48 மணி நேரத்தில் கொஞ்சம் புதிய செய்திகளைக் கொண்டு வந்தது. பாம்பே கண்காணிப்பாளர் பிரிவு சாவர்க்கர் சதான் என்னும் சாவர்க்கர் இல்லத்தின் முன்பு தொடர்ந்து கண்காணிப்பில் ஈடுபட்டது. ஆனால் அதிபுத்திசாலியான சாவர்க்கர் தன் உள்ளத்தில் உள்ளதை வெளிப்படுத்தவில்லை. சில ஆபத்தான மர்ம அலை அந்த இல்லத்திலிருந்து வெளிவருவது போலிருந்தது.

சாவர்க்கரின் வீட்டைச் சுற்றி அவரின் சீடர்களின் நடமாட்டங்களில் நகர்வாலாவுக்கு சந்தேகம் பிறந்தது. அவரது போலீஸ் மூளை ஏதோ ஒரு விபரீதம் நடக்கப்போவது குறித்து அவருக்கு எச்சரிக்கை விடுத்தது. டெல்லி காவல்துறைத் தலைவரிடம் நகர்வாலா இவ்வாறு கூறினார்: “ஏன் என்று கேட்காதீர்கள். இன்னொரு கொலை முயற்சி நடக்கவிருக்கிறது. இங்கு நிலவும் சூழ்நிலையை வைத்து நான் இதனை உணர்கிறேன்.” (நள்ளிரவில் சுதந்திரம், பக். 429-430)

மொரார்ஜியின் மௌனம், ஒரு நீதிபதியின் தடை

மெரார்ஜி மிகத் தாமதமாக தன் கருத்தைத் தெரிவித்தார். காந்தி படுகொலை வழக்கில் அவர் ஆதாரங்களைத் தந்தார். அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் சி.கே. தஃப்தாரி என்பவர் நீதிபதி அத்மா சரணுக்கு அளித்த மனுவின் உள்ளடக்கச் செய்தியை 1948ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 1 தேதியிட்ட டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா ஆங்கில நாளிதழ் வெளியிட்டது. அதில் சாவர்க்கர் சம்பந்தப்பட்ட செய்தி உள்ள பகுதியில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது:

“கண்ணியத்திற்குரிய மொரார்ஜி தேசாய் அவர்களைக் குறுக்கு விசாரணை செய்தபொழுது, குற்றவாளி எண் 7ன் (வி.டி. சாவர்க்கர்) வழக்கறிஞர் கீழ்க்கண்ட கேள்வியைக் கேட்டார்: “சாவர்க்கரின் மேல் நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும் என்ற பேரா. ஜெய்னின் கூற்று போக, உங்களுக்கு சாவர்க்கர் குறித்து வேறு ஏதேனும் தகவல் தெரியுமா?”

savarkkar“மொரார்ஜி இதற்கு இவ்வாறு பதிலளித்தார்: “நான் முழு உண்மைகளையும் சொல்லட்டுமா? நான் பதிலளிக்கத் தயாராகவே வந்திருக்கிறேன். சாவர்க்கர்தான் இதுகுறித்து முடிவெடுக்க வேண்டும்?”

குற்றவாளி எண் 7ன் (வி.டி. சாவர்க்கரின்) வழக்கறிஞர் தான் கேட்ட கேள்வியைப் பின்வாங்கிக் கொள்வதாக அறிவித்தார். அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் இந்தக் கேள்வி, பதில், சாவர்க்கரின் வழக்கறிஞரின் கூற்று இவையனைத்தையும் நீதிமன்றத்தில் பதிவு செய்ய அனுமதிக்கும்படி நீதிபதியிடம் கோரிக்கை வைத்தார். ஆனால் நீதிபதி அவ்வாறு பதிவு செய்வதற்கு அனுமதி தர மறுத்துவிட்டார்.”

இப்படி நீதிபதி போட்ட தடையை யாராலும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஏப்ரல் 8, 1948 அன்று பாம்பே சட்டசபையில் மொரார்ஜி வெளிப்படையாக இவ்வாறு சொன்னார்: “சாவர்க்கரின் கடந்த கால சேவைகள் அனைத்தும் இந்தத் தீய சேவையின் மூலம் அழிந்துவிட்டது.”

அனைத்துக் கொலைகளிலும் முக்கிய குற்றவாளிக்கெதிரான வழக்கில் அவருடன் கூட சென்று, அந்தக் குற்றத்துக்கு உடந்தையாக இருந்து, பிறகு குற்றவாளிக்கு எதிராகச் சான்று கூற அனுமதிக்கப்பட்ட ஒருவரின் (அப்ரூவராக மாறியவரின்) வாக்குமூலம் மிகுந்த முக்கியத்துவத்தைப் பெறும்.

காந்திப் படுகொலை வழக்கில் அது நடந்தது டிகாம்பர் பாட்கே என்ற அப்ரூவரால். இந்த வழக்குக்குத் தீர்ப்பளித்த நீதிபதி ஆத்மா சரண் தனது தீர்ப்பில் டிகாம்பர் பாட்கேவின் வாக்குமூலத்தை மிகத் துல்லியமாக அலசுகிறார்.

“டிகாம்பர் பாட்கே என்ற அப்ரூவரிடம் விசாரணையும், குறுக்கு விசாரணையும் 20.07.1948 முதல் 30.07.1948 வரை நடைபெற்றது. அவர் ஏழு நாட்கள் குறுக்கு விசாரணை மட்டும் செய்யப்பட்டார். ஆதலால் அவரது ஆதாரம் கொடுக்கும் விதம், அவரது அந்தஸ்து அனைத்தையும் அறிய முடிந்தது. அவர் அவரது தரப்பு உண்மைகள் அனைத்தையும் சுற்றி வளைக்காமல் நேரடியாக விவரித்தார். அவர் எந்தவொரு குறுக்கு விசாரணைக் கேள்விக்கும் நழுவலாக பதில் சொல்லவில்லை. அல்லது அந்தக் கேள்வியிலிருந்து தப்பிக்க முயலவில்லை. இவ்வளவு நீண்ட நெடிய சம்பவத்தை பிசிறில்லாமல் துல்லியமாகச் சொல்வது வேறு யாருக்கும் சாத்தியப்பட்டிருக்காது. இவ்வளவு நீண்ட விஷயங்களை எவராலும் மனனம் செய்யமுடியாது.

“அப்ரூவர் அவரது ஆதாரத்தில் சொல்லும்பொழுது, 20.01.1948 அன்று மெரினா ஹோட்டலில் வைத்து அவர்கள் வெடிப்பஞ்சுகளுக்கு பிரைமர் பொருத்தியதாகவும், கையெறி குண்டுகளுக்கு வெடிக்கருவி பொருத்தியதாகவும், சதித்திட்டம் குறித்து கலந்தாலோசித்ததாகவும், அவர்களிடையே சில “விஷயங்களை” பரிமாறிக்கொண்டதாகவும் கூறுகிறார்.

ஆனால் இதற்கு நேரடி தொடர் ஆதாரம் எதனையும் அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் சார்பில் சமர்ப்பிக்க முடியவில்லை ஆனால் மறுமகமான தொடர் ஆதாரம் அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் சார்பில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. நைன் சிங் என்பவரின் ஆதாரத்தின் படி (விசாரணைகள் பி-17, பி-24 ஆகியன ஆதரித்தபடி) மூன்று தேநீர்கள் சொல்லப்பட்டு, அறை எண் 40ல் வினியோகிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

“ஆதாரங்களை ஆராயும்பொழுது ஒரு விஷயம் எல்லோருக்கும் நன்றாக விளங்கும். அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளைக் கூறும்பொழுது அதன் வெளிச்சத்தில் முந்தைய நடப்புகளையும் நாம் கணித்துக்கொள்ளலாம். அப்ரூவரின் வாக்குமூலம் அடுத்தடுத்து நடந்த நிகழ்வுகளுக்கு முழுமையாகப் பொருந்துகிறது. தொடராகவும் அமைந்துள்ளது. ஆனால் வி.டி. சாவர்க்கர் போன்ற சில குற்றவாளிகளை அடையாளப்படுத்தும் விஷயத்தில் அப்ரூவரின் ஆதாரம் தொடராக இல்லை.

“அப்ரூவர் (சாவர்க்கர் விஷயத்தில்) கூறிய ஆதாரம் என்னவென்றால் 14.01.1948 அன்று நாதுராம் வி. கோட்சேயும், நாராயண் டி. ஆப்தேவும் அவரை தாதரில் உள்ள ஹிந்து மகாசபா அலுவலகத்திலிருந்து சாவர்க்கர் சதான் என்னும் சாவர்க்கரின் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். “விஷயத்தை” வைப்பதற்கு சில ஏற்பாடுகளைச் செய்யவேண்டியிருப்பதாக அவரிடம் சொல்லப்பட்டது. “விஷயம்” அடங்கிய பையைக் கையில் வைத்திருந்த கோட்சேவும், ஆப்தேவும் சாவர்க்கர் சதானின் வெளியில் அப்ரூவரை விட்டு விட்டு வீட்டின் உள்ளே சென்றனர். 5 முதல் 10 நிமிடங்கள் கழித்து அவர்கள் அதே பையுடன் வெளியே வந்தனர்.

“அதன் பிறகு அப்ரூவர் என்ன சொல்கிறார் என்றால், 15.01.1948 அன்று, தீட்சித் மகாராஜ் கோயிலின் சுற்றுச்சுவருக்கருகில் வைத்து நாராயண் டி. ஆப்தே அப்ரூவரிடம் இவ்வாறு கூறினார்: “காந்தி கொல்லப்படவேண்டும் என்று சாவர்க்கர் தீர்மானித்திருக்கிறார். அந்த வேலையை எங்களிடம் நம்மிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார்.”

“அதன் பிறகு அப்ரூவர் சொல்வது என்னவென்றால், 17.01.1948 அன்று கடைசியாக ஒரு தடவை சாவர்க்கரைப் பார்த்து விட்டு வரவேண்டும் என்று நாதுராம் வி. கோட்சே சொன்னார். அதன்படி அவர்கள் சாவர்க்கர் சதானுக்குச் சென்றனர். நாராயண் டி. ஆப்தே தரைத் தளத்திலுள்ள ஓர் அறையில் அப்ரூவரைக் காத்திருக்குமாறு கூறிவிட்டு, அவரும், கோட்சேவும் முதல் தளத்திற்குச் சென்றனர். 5 முதல் 10 நிமிடங்கள் கழித்து அவர்கள் கீழே வந்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் சாவர்க்கரும் தொடர்ந்து வந்தார். நாதுராம் வி. கோட்சேவையும், நாராயண் டி. ஆப்தேவையும் நோக்கி சாவர்க்கர் “யஷஸ்விஹூன்யா” (சென்று வாருங்கள், வென்று வாருங்கள்) என்று கூறினார்.

“சாவர்க்கர் சதானிலிருந்து திரும்பி வரும்பொழுது நாராயண் டி. ஆப்தே அப்ரூவரிடம் சாவர்க்கர் தங்களிடம் இவ்வாறு கூறியதாகக் கூறினார்: “காந்தியின் 100 வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன. இந்த வேலை வெற்றிகரமாக முடியும் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமுமில்லை”.

“வினாயக் டி. சாவர்க்கர் மேல் அரசுத்தரப்பு தொடுத்துள்ள வழக்கு அப்ரூவரின் ஆதாரத்தை மட்டுமே மையமாக வைத்து அமைந்துள்ளது. வினாயக் டி. சாவர்க்கருக்கெதிரான அப்ரூவரின் கூற்றே அரசுத் தரப்பு விளக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக அமைந்துள்ளது. அப்ரூவர் கூறும் நிகழ்வுகளின் இடைத்தொடர்ச்சிக்கு செல்வி ஷாந்தாபாய் பி. மோடக், அய்தப்பா கே. கோடியான் ஆகிய இருவரின் ஆதாரங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் நீதிமன்றம் அந்த இருவரையும் அவ்வளவு முக்கியமாகக் கருதவில்லை.

“சாவர்க்கரின் இல்லத்தில் முதல் தளத்தில் நாதுராம் வி. கோட்சேவுக்கும், நாராயண் டி. ஆப்தேவுக்கும் இடையில் என்ன உரையாடல் நடைபெற்றது, அவ்விருவருக்கும், சாவர்க்கருக்குமிடையே என்ன உரையாடல் நடைபெற்றது என்பது குறித்த எந்த விவரமும் வழக்குப் பதிவில் இல்லை. ஆதலால் சாவர்க்கர் அப்ரூவர் முன்னிலையில் கோட்சேயிடமும், ஆப்தேவிடமும் (சென்று வாருங்கள், வென்று வாருங்கள் என்று) வாழ்த்துக் கூறியது மகாத்மா காந்தியின் படுகொலை சம்பந்தப்பட்டதுதான் என்பதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை.

“ஆதலால் அப்ரூவரின் கூற்றை வைத்து சாவர்க்கருக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கும் முடிவுக்கு வருவது உறுதியில்லாததாக ஆகிறது.”

ஆக, அப்ரூவராக மாறிய பாட்கே உண்மையான ஒரு சாட்சிதான் என்று நீதிபதி ஒப்புக்கொண்டாலும், சாவர்க்கர் சம்பந்தப்பட்டு அவர் கூறிய நிகழ்வுகள் ஒப்புறுதிப்படுத்தப்படாததால் (uncorroborated), அதன் தொடர்ச்சி உறுதிப்படுத்தப்படாததால் சாவர்க்கருக்கு தண்டனை அளிப்பது “பாதுகாப்பற்றது” என்று நீதிபதி கருதுகிறார்.

ஆனால், ஏழு பக்கங்கள் கழித்து, அடுத்த அத்தியாயத்தில் (XXV), பாட்கே குறித்து நீதிபதி கூறிய கருத்துகளுக்கு அவரே முரண்படுகிறார். ஆதாரச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் சாவர்க்கரை சிறைக்கு அனுப்புவது “பாதுகாப்பற்றது” என்றுதான் நீதிபதி கூறியுள்ளார். ஆனால் சாவர்க்கரின் பங்கு குறித்து நீதிபதி இவ்வாறு கூறுகிறார்:

“வினாயக் டி. சாவர்க்கர் அவரது வாக்குமூலத்தில் இந்தச் ‘சதி’யில் தனக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை என்று கூறுகிறார். தனக்கு கோட்சே, ஆப்தே ஆகியோர் மேல் எந்தக் கட்டுப்பாடும் கிடையாது என்றும் கூறுகிறார். மேலே குறிப்பிடப்பட்டது போல் அரசுத்தரப்பு வழக்கு அப்ரூவரின் ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே அமைந்துள்ளது. அதற்கடுத்ததாக குறிப்பிடப்பட்டது போல் அப்ரூவரின் கூற்றை மட்டுமே வைத்து சாவர்க்கரின் மேல் நடவடிக்கை எடுக்கும் முடிவுக்கு வருவது பாதுகாப்பற்றது. ஆதலால் 20.01.1948 அன்றும், 30.01.1948 அன்றும் டெல்லியில் நடந்த சம்பவங்களில் சாவர்க்கருக்குப் பங்கிருக்கிறது என்று கருதுவதற்கு எந்தவிதக் காரணமும் இல்லை.”

இந்த இறுதி வாக்கியம் தீர்ப்பின் இடைக்கூற்று மட்டுமே. இதற்கு சட்டரீதியாக எந்த மதிப்பும் இல்லை. அப்ரூவர் பாட்கேயின் வாக்குமூலத்தில் 20.01.1948 அன்றும், 30.01.1948 அன்றும் டெல்லியில் நடந்த சம்பவங்களில் சாவர்க்கருக்குப் பங்கிருக்கிறது என்பதற்கு போதிய ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன.

அப்ரூவரின் கூற்றில் நம்பகத்தன்மைக்கு எந்தக் குறைவுமில்லை. ஆனால் ஒப்புறுதிப்பாடு (corroboration) குறைபாடு மட்டுமே உள்ளது.

ஆதாரம் ஒப்புறுதிப்படுத்தப்பட்டது, ஆனால் மிகத் தாமதமாக!

சாவர்க்கரின் மரணத்திற்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு, அவரது உதவியாளர்கள் ஓய்வு பெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஜே.எல். காபூர் கமிஷன் முன் காந்திப் படுகொலை குறித்து பேசினார்கள். அப்பொழுது அப்ரூவர் பாட்கேவின் கூற்றுகளுக்கு போதுமான அளவு ஒப்புறுதிப்பாட்டைக் கொடுத்தார்கள்.

நீதிபதி ஜே.எல். காபூர் கமிஷனின் அறிக்கை இவ்வாறு கூறுகிறது: “1948 மார்ச் 4ம் தேதி பாம்பே போலீசில் பதிவு செய்யப்பட்டபடி, சாவர்க்கரின் மெய்க்காப்பாளரான அப்பா ராம்சந்த்ர காசரின் வாக்குமூலம் இவ்வாறு கூறுகிறது: 1946லேயே ஆப்தேவும், கோட்சேவும் சாவர்க்கரை அடிக்கடி சந்திக்க வருவர். கர்க்கரேயும் சில நேரங்களில் சாவர்க்கரைச் சந்திக்க வருவார். 1947 ஆகஸ்ட் மாதம் சாவர்க்கர் ஒரு கூட்டம் சம்பந்தமாக பூனா சென்றிருந்தபொழுது கோட்சேயும், ஆப்தேயும் அவர் கூடவே எப்பொழுதும் இருந்தனர். அவர்கள் சாவர்க்கருடன் ஹிந்து மகாசபாவின் எதிர்காலத் திட்டங்கள் குறித்து கலந்தாலோசித்தனர். தனக்கு வயதாகிக்கொண்டு வருவதாகவும், அவர்கள்தான் இந்தப் பணியை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்றும் சாவர்க்கர் ஆப்தேவிடமும், கோட்சேயிடமும் கூறினார். 1947 ஆகஸ்ட் 5 அல்லது 6ம் தேதி, டெல்லியில் அனைத்திந்திய ஹிந்து மாநாடு நடைபெற்றது. அதற்கு சாவர்க்கரும், கோட்சேயும், ஆப்தேவும் விமானத்தில் சென்றனர். அதேபோல் அங்கிருந்து பாம்பேக்கு ஒன்றாகவே விமானத்தில் திரும்பினர். 1948 ஜனவரி 13 அல்லது 14 அன்று, கர்க்கரே ஒரு பஞ்சாபி இளைஞனோடு சாவர்க்கரிடம் வந்தார். அவர்கள் சாவர்க்கரை 15 முதல் 20 நிமிடங்கள் வரை பேட்டி கண்டனர். அதேபோல் 15 அல்லது 16ம் தேதி, ஆப்தேவும், கோட்சேவும் இரவு 9.30 மணியளவில் சாவர்க்கரைப் பேட்டி கண்டனர். அதற்கு ஒரு வாரம் கழித்து, 23 அல்லது 24 தேதியாக இருக்கலாம், ஆப்தேவும், கோட்சேவும் மீண்டும் சாவர்க்கரைச் சந்திக்க வந்தனர்.காலை 10 முதல் 10.30 மணியளவில் அவருடன் அரை மணி நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.”

இப்படிப் போகிறது அந்த அறிக்கை.

ஆக, சாவர்க்கர் காந்திப் படுகொலையில் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதுது முழு முதல் உண்மை. வழக்கு நடந்த நேரத்தில் அப்ரூவரின் ஆதாரங்கள் போதுமானதாக இல்லை என்று நீதிபதி கருதியதால் சாவர்க்கர் குற்றத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார்.

ஆனால் அதற்குப் பின்னால் வந்த அனைத்து ஆதாரப்பூர்வ தகவல்களும் காந்தியின் படுகொலையில் சாவர்க்கருக்கு முழு பங்கிருக்கிறது என்பதைத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

இதனை உணர்ந்து நாட்டையே களங்கப்படுத்தும் விதமாக பா.ஜ.க. அரசு பாராளுமன்றத்தில் சாவர்க்கருக்கு வைத்த சிலை அகற்றப்படுமா?

நன்றி : Frontline

தமிழில் (சுருக்கம்) : MSAH

நன்றி : விடியல் வெள்ளி ஏப்ரல் 2013

Pin It

vallabhaipatel thamildesam jan16 2014

சர்தார் பட்டேல் உண்மையிலேயே மதச் சார்பற்றவரா? ஒரு துணை பிரதமர் மற் றும் உள்துறை அமைச்சர் என்ற முறையில் அவர் தன் கடமைகளை ஆற்றினாரா? 1948இல் இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையை ஒட்டி எழுந்த வகுப்புக் கலவரங்களை அவரால் சமாளிக்க முடிந்ததா?

கடந்த கலவரங்களும் அதற்கு பட்டேலின் எதிர்வினையும் அவரு டைய நிர்வாகத் திறனுக்குச் சான்று கூறுகின்றனவா? காவல் துறைக்குப் பொறுப்பான உள்துறை அமைச்சர் என்ற முறையில் காந்தியைப் படு கொலையிலிருந்து காக்க, கொலை முயற்சிகள் முன்னமே தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன எனத் தெரிந்திருந்தும், என்ன ஏற்பாடுக ளைச் செய்திருந்தார்? கொலையாளிகள் உறுப்பு வகித்த மதவாத அமைப்புகளிடம், காந்தியின் கொலைக்கு முன்னும் பின்னும், கரிசனம் காட்டியமைக்கு என்ன காரணம்? இந்துக்களையும், முஸ்லிம்களையும் பட்டேல் சமமா கத்தான் கருதினாரா?

முஸ்லிம்களை இந்து மதவாதிகளும், கோப முற்ற இந்து மக்களும் தாக்கிய போது அதை வரவேற்கும் போக்கு பட்டேலிடம் காணப்பட என்ன காரணம்? நேருவுக்கும் பட்டே லுக்கும் இடையிலான முரண் பாடுகள் தெரிந்தவை; தன்னைத் தலைவராக உருவாக்கிய காந்தியா ருடன் பட்டேல் முரண்பட என்ன காரணம்? இந்தியா முழுவதும் இருந்த சமஸ்தானங்கள் வல்லபாய் பட்டேலின் அருமுயற்சியால் தான் இந்தியாவுடன் ஒருங்கிணைக் கப்பட்டனவா?

உள்துறைச் செயலர் வி.பி.மேனன் மற்றும் மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு அல்லாமல் சமஸ்தானங் களையும், மன்னர் ஆட்சிப் பகுதிகளையும் இணைத்ததில் பட்டே லின் பங்கு என்ன? - இக்கேள்வி களுக்கு வரலாறு புதைத்து வைத்திருக்கும் பதில்கள் வெளிப்படும் போது, வல்லபாய்பட்டேல் அளவுக்கு அதிகமாகப் புகழப்பட்டிருக்கிறார்; மிகைப்படுத்திக் காட்டப் பட்டிருக்கிறார் என்ற உண்மை தெளிவாகாமற் போகாது. அப்படிப் பட்ட மிகைத் தோற்ற உருவாக்கத் திற்கும் அவர் மதவாத அரசியல் சார்பு கொண்டிருந்தார் என்பதன்றி, வேறு காரணங்கள் இல்லை என்பதும் புலனாகும்.

மதக்கலவரமும் பட்டேலும்:

இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்குப் பின் நிலப்பகுதிகள் வரையறுக்கப்படும் வரை அதன் விளைவு எவருக்கும் சரியாகப் புரியவில்லை, ஆனால் பஞ்சாபும், வங்காளமும் மத அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டு, கிழக்கு பஞ்சாபில் உள்ள முஸ்லீம் கள் மேற்கு நோக்கியும், மேற்கு பஞ்சாபிலிருந்தும் பிற பகுதிகளிலி ருந்த சீக்கியரும், இந்துக்களும் இந்தியப் பகுதி நோக்கியும் இடம் பெயர வேண்டிய நிலை ஏற்பட்ட போதுதான் பிரச்சினையின் தீவிரம் புரிந்தது. பிரிட்டிஷ் வழக்கறிஞரான சிர்ல் ராட்கிளிப் வரைந்த இந்திய-பாகிஸ்தானிய எல்லைக்கோடு மொழிவழி இனத்தவர்களை மத அடிப்படையில் பிரித்தது. ஆனா லும் இந்துக்களை யும் முஸ்லீம் களையும் துல்லியமாக வாழ்விடங்க ளோடு பிரிக்க முடியவில்லை.

வரலாற்றின் மிகப் பெரிய மாந்த இடப்பெயர்வு நிகழ்ந்தது. 15 மில்லி யன் மக்கள் (1 கோடியே 50 இலட் சம்) இடம் பெயர்ந்தார்கள். இந்து-முஸ்லிம் கலவரம் மீண்டும் தொடங்கி விட்டது. ராட்கிளிப்பின் எல்லைப் பிரிவு ஆகஸ்ட் 17 1947 அன்று அறிவிக்கப்பட்டது. மேற்கு பஞ்சாபிலிருந்து இந்துக்களையும் சீக்கியர்களையும் விரட்டத் தொடங்கினர். அது போன்றே கிழக்கு பஞ்சாபில் அமிர்தசரசில் முஸ்லிம் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் தொடங்கின. தொடர்ந்து எல்லை யோரப் பகுதியெல்லாம் கலவரம் தொடங்கியது.

பாகிஸ்தான் பகுதியிலிருந்து வெளியேறிய இந்துக்களும் சீக்கியர்களும் டில்லி மாகாணம் வரை வந்து, அன்றைய ஒருங்கி ணைக்கப்பட்ட மாகாண (United Province ) மேற்கு மாவட்டங்களில் குடியேறினர். அது போன்றே வன் முறைக்கு இலக்கான முஸ்லிம் கள் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு மேற்கு பாகிஸ்தான் நோக்கி ஓடி னர். தலைநகரமான டில்லி பெரும் கலவரத்தை சந்தித்தது.

டில்லியின் இந்துக்கள் வாழும் பகுதியான கரோல்பாக்கில் யாரோ வெடித்த குண்டு ஒன்று கலவரத்தைத் தொடங்கி வைத்தது. இக்கலவரங்கள் முன்னமே திட்டமிடப்பட் டவையாக இருந்தன. தன் கண் முன்னேயே, வாடி வதங்கி வந்து கொண்டிருந்த கூட்டத்தில் ஒருவரு டைய 10 வயது மகளை முஸ்லிம் வன்முறையாளர்கள் சிலர் பறித்துக் கொண்டு ஓடியதைக் கண்டு நேரு இரவு முழுவது தூங்க முடியாமல் கிடந்தார். இது போன்றே, இஸ்லாமியப் பெண்களை இந்து, சீக்கிய வன்முறையாளர்கள் அள்ளிச் சென்றனர்.

“தனது மக்கள் திடீரென்று வகுப்புவாதக் கொடூரத்தில் இவ் வளவு வல்லமையுடன் ஈடுபட்டது நேருவுக்கு அதிர்ச்சியளிக்கும் விஷயமாக இருந்தது. ஏற்கெனவே ஒரு கூட்டத்தின் போது, இதையெல் லாம் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு தோள்களைக் குலுக்கியபடி, ‘ஆங்ஞ் இது நடக்க வேண்டியதுதான்’ என்று கூறிய நேருவின் நட்புள்ள எதிரி யான பட்டேலால் சகிக்க முடியும். ஆனால் நேருவால் முடியவில்லை.” (டொமினிக் லேப்பியர் - லேரி காலின்ஸ், ‘நள்ளிரவில் சுதந்திரம்’, அலைகள் வெளியீட்டகம் சென்னை, 1997, பக்-422)

1947 ஜீலை மாதம், காந்தியும் நேருவும் பஞ்சாப் எல்லையில் அகதிகளைச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்த போது, பட்டேல் முஸ்லிம்களை டெல்லியிலிருந்து விரட்டு வதில் குறியாக இருந்தார். ஒருமுறை சர்ஸ்ட்ராபோர்டு கிரிப்சிடம் பட்டேல் ஒரு முறையீடு செய்தார்: ’கலவரம் என்பது முஸ்லிம்-இந்து ஆகிய இருவருமே ஈடுபடும் விளை யாட்டுதான் என்பதும், பாதிப்புக்கு உள்ளாகும் நிலையில் சாத்வீக இந்துக்களும் பழிவாங்கலாம் என்ப தையும் புரிந்து கொண்ட நிலையில், முஸ்லிம் லீகை இலண்டனுக்கு அழைத்தீர்கள்.

ஒரு தீர்வை எட்டிய போது ஜின்னாவுக்கு அழைப்பு வந்தது. மேலும் பிரச்சினைகளிலும் வன்முறைகளிலும் ஈடுபடுவதன் மூலம் மேலும் சலுகைகளைப் பெறலாம் என்ற புரிதலை இஸ்லா மியருக்கு ஜின்னா உருவாக்கினார். படுகொலையில் ஒரு சமூகம் மற்றொன்றை விஞ்சிய போது, தீர்வுக்கான நேரம் வந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் இரத்தம் சிந்தப்பட்டிருந் தால் அது காங்கிரசுக்கு உதவியிருக்கும்; முஸ்லிம்லீகை பலவீனப்படுத் தியிருக்கும்’ (வல்லபாய் பட்டேல் கடிதங்கள், தொகுப்பு 3, பக்-314; A.G.Noorani, ‘Patel’s Communalism - a documented record’, Frontline, Chennai, 13 December 2013, pp.4-21)

வங்காளத்தில் கலவரத்தில் முஸ்லிம்கள் பெரும் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகி, அதைத் தடுக்கவே ஆள் இல்லா நிலை ஏற்பட்ட போது, பட்டேல் 1946 ஆகஸ்ட் 21 அன்று இராஜகோபாலாச்சாரியாருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “பாதுகாப்பும் ஒழுங்கும் முற்றிலுமாக நொறுங்கியது; இவற்றைத் தடுக்க எவருமே இல்லை. ஆனாலும், முஸ்லிம் முஸ்லீம்களுக்கு இது ஒரு பாடமாக அமையும். ஏனெனில், இறந்தவர்களில் விகிதாச்சாரத்தில் முஸ்லிம்களே கணிசமாக அதிகம் என்று நான் கேள்விப்படுகிறேன்.’’

நேரு பீகார் கலவரம் (அக்டோபர் 1946) பற்றி பட்டேலுக்குக் கடிதம் எழுதினார்; “முஸ்லிம்களை ஒழிக்க இந்து கலகக் கும்பல்களால் முன்னெடுக்கப்பட்ட தெளிவான முயற்சி’’ என்று நேரு குறிப்பிட் டார். பட்டேல் அதைப் பற்றிக் கவலைப் படவில்லை. ‘முஸ்லிம்கள் தாக்கினார்கள்’ என்ற புகார் வந் தாலே, அதைப் பற்றி விசாரிக்கா மலே “அப்பகுதிகளில் உள்ள இந்துக்களின் கோழைத்தனம் அவ மானகரமானது’’ என்று பட்டேல் கருத்துரைத்தார். (A.G.Noorani, Patel’s Communalism, p.16)

ஆர்.எஸ்.எஸ். மற்றும் பா.ஜ.க. தலைவர்கள் பட்டேலின் புகழ்பாடு வதற்குக் காரணங்கள் இருக்கின்றன. இந்துமகாசபையிலும், ஆர்.எஸ்.எஸ்.இலும் இருந்த பலர் காங்கிரசிலும் இருந்தார்கள். ஜனசங்கத்தை (இன்றைய பா.ஜ.க) உரு வாக்கிய சியாமா பிரசாத் சாட்டர்ஜி கூட காங்கிரசில்தான் இருந்தார். அத்வானி கூறுகிறார்.

“இந்திய இஸ்லாமியர்கள் குறித்த சர்தார் பட்டேலின் அணுகுமுறை பல்வேறு தருணங்களில் தவறு தலாகப் புரிந்து கொள்ளப் பட்டுள்ளது; அவற்றை நீக்குவது அவசியம்.’’ (தினமணி, திருச்சி, 25 டிசம்பர் 2013)அது ஏன் அவசியமென்றால், இவர்களுடைய இப்போதைய அரசியல் தேவையை மதவாதப் போக்கைக் கொண்டிருந்த வல்லபாய் பட்டேல் நிறைவு செய்ய இருக்கிறார்.

காந்தி ஆன்மிகவாதியும் அரசியல் வாதியுமாக இருந்தார். பல குறைபாடுகள் இருந்தாலும் கூட, அவர் ஓர் ஒப்பற்ற மக்கள் தலைவராகப் பரிமாணங் கொண்டிருந்தார். இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமையில் உண்மையிலேயே நாட்டமும் நம்பிக்கையும் கொண்டிருந்தார். இஸ்லாமியர்களைப் பொறுத்த வரை ஜின்னாவைவிடவும் நம்பிக் கைக்குரியவராய் காந்தியே திகழ்ந்தார். இஸ்லாமியர் பால் அவர் கொண்டிருந்த பரிவு தான் அவரது இறப்பையும் கொண்டுவந்தது. கலவரம் வெடித்த போதெல்லாம் உண்ணாநிலை மேற்கொண்டு தன் இறப்பைக் காட்டி இந்து-முஸ்லிம் இருதரப்பாரையும் வழிக்கு கொண்டு வந்தார். இந்த வழிமுறை யில் அவர் தொடர்ந்து வெற்றி கண்டார்.

நேருவைதன் ‘தெரிவு செய்யப் பட்ட மகன்’ என்று காந்தி அறிவித்தார். பட்டேலை அரசியலுக்குக் கொண்டு வந்த வரும், தலைவராக உருவாக்கியவரும் காந்திதான். காந்திதான் பட்டேலின் குரு. பட்டேல் காங்கிரசைத்தன் கட்டுப் பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்து விட்டார். பட்டேல் கை காட்டு பவர் தான் காங்கிரசின் தலைவர் என்ற நிலை உருவானது. அப்படி தான் இன்னொரு மதவாதியான புருஷோத்தம் தாஸ் டாண்டனை, நேருவின் எதிர்ப்புக்கிடையே, காங்கிரசின் தலைவராகத் தேர்ந் தெடுக்கச் செய்தார் பட்டேல். நிலைமை.

இவ்வாறு இருந்தாலும் காந்தி நேருதான் இந்தியாவின் பிரதமராக வர வேண்டும் என்று கருதினார். காந்தியின் வற்புறுத்தலாலேயே பட்டேல் போட்டியிடாமல் ஒதுங்கிக் கொண்டார். நேரு இந்தியாவின் பிரதமராக வர வேண்டும் என்று காந்திக் கருதிய மைக்குக் காரணம், நேருவின் பால் அவருக்கு இருந்த அன்பு காரண மல்ல; இந்திய முஸ்லிம்கள் பற்றிய அவருடைய கவலைதான் முக்கிய காரணம். கட்சியின் பெருத்த ஆதர வில்லாமலேதான் நேரு பிரதம ரானார். இதற்குக் காரணம் நேருவிடம் குடிகொண்டிருந்த மதச்சார் பின்மைதான், இன்று சங்பரிவார் நேருவை வெறுக்கிறது, பட்டேலைத் துதிக்கிறது. என்ன காரணம்? அதே காரணத்திற்காகத் தான் பட்டேலைப் புறந்தள்ளி விட்டு நேருவை இந்தியாவின் பிரதமராகச் செய்தார் காந்தி.

வல்லபாய் பட்டேல் நிர்வாகத்திறன் உள்ளவரா?

வல்லபாய் பட்டேல் மிகப்பெரிய நிர்வாகி என்று பலரும் பதிவு செய்கிறார்கள். வல்லபாய் பட்டேல் பெரிய குற்றவியல் வழக்கறிஞர் என்பதிலும் காங்கிரசு கட்சியைத் தன் கைப்பிடிக்குள் வைத்துக் கொண்டவர் என்பதிலும் சந்தேக மில்லை. ஆனால், நாட்டின் நிர்வாகத்தில் என்னவாக இருந்தார்? “நாடுசுதந்திரம் பெற்றபிறகு, துணை பிரதமர், உள்துறை அமைச்சர் ஆக, தேசப்பிரிவினை உள்ளிட்ட நெருக் கடியான காலத்தில் நாட்டை உறுதியாக வழி நடத்தினார்’’ என்று நரேந்திர மோடியின் முன்னெடுப்பின் வல்லபாய் பட்டேலுக்கு சிலையெடுக்கும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுள்ளோர் ஊடகங்களில் பதிவு செய்கின்றனர். (தினகரன், 16.12.2013)

இந்தியா - பாகிஸ்தான் பிரிவினை போன்ற நெருக்கடியான காலக்கட்டத்தில் பட்டேலின் நிர்வாகத்திறமை வெளிப்பட்டதால் டில்லியில் வன்முறை உச்சக் கட் டத்தை எட்டியது. ’அல்லாஹூ அக்பர்’ என்று குரல் கொடுத்து, பதிலுக்குக் குரல் வந்தால் அங்கே புகுந்து முஸ்லிம்களை சீக்கியர்கள் வெட்டி சாய்த்தார்கள். ‘ஆர்.எஸ்.எஸ் கும்பல் பர்தா அணிந்த ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணைக் கடத்தியது. அந்தப் பெண் மீது பெட்ரோலை ஊற்றி, நேருவின் யார்க் சாலை வீட்டு வாசலுக்கு முன்னால் தீ வைத்துக் கொளுத்தினார்கள்.

’அகதிகளாக வந்த இந்துக்களும், சீக்கியர்களும் மசூதிகளுக்குள் குடியேறினார்கள். காவல் துறையிலிருந்த முஸ்லிம்கள் ஓடிப்போய் விட்டார்கள் செப்டம்பர் 4ஆம் தேதி பிற்பகலில், 1000க்கும் அதிக மானவர்கள் ஏற்கனவே இறந்து விட்ட நிலையில், இந்திய சிவில் சர்விஸ் ஊழியர்கள் கூட்டத்தை க்ஷி.றி.மேனன் கூட்டினார். “டில்லியில் வலுவான நிர்வாகம் இல்லை. தலை நகரும் நாடும் சீரழிவை எதிர்நோக் கியுள்ளன என்பது அவர்களின் ஒரு மனதான முடிவாக இருந்தது.’’ (டொமினிக் லேப்பியர், பக்.433)

பொறுப்புகளை ஒப்படைத்து விட்டு சிம்லாவில் ஒய்வுக்குச் சென்று விட்டார் மவுண்ட் பேட்டன் பிரபு. அவர் இப்போது முன் னாள் கவர்னர் ஜெனரல். ஏனெ னில் இந்தியா விடுதலை பெற்று விட்டது. பொறுப்பு பிரதமர் நேருவின் கையிலும், உள்துறை அமைச்சரும் துணை பிரதமருமான பட்டேலின் கையிலும் இருந்தன. இந்நிலையில் ஓய்வில் இருந்த மவுண்ட்பேட்டன் பிரபுவை தொலைபேசியில் உள்துறைச் செயலர் வி.பி.மேனன் அவசரமாகத் திரும்பி வரும்படி அழைத்தார். இருபத்து நான்கு மணி நேரத்துக்குள் மவுண்ட் பேட்டன் வராவிட்டால், நாம் இந்தியாவை இழந்திருப் போம் என்று மேனன் குறிப்பிட்டுக் கெஞ்சினார்.

1947 செப்டம்பர் 6 அன்று காலை மவுண்ட்பேட்டன் அறையில், மவுண்ட் பேட்டன், நேரும் பட்டேல் ஆகிய மூவரின் இரகசியக் கூட்டம் நடந்தது. “அங்கே மவுண்ட்பேட்டன், நேரு, பட்டேல் என மூன்று பேர் இருந்தனர். இரண்டு இந்தியத் தலைவர்களும் சோகமாகவும், சோர்ந்து போயும் இருந்தார்கள். ‘தண்டனைக் குள்ளான பள்ளிச் சிறுவர்கள் இருவரைப் போல்’ அவர்கள் கவர்னர் ஜெனரலைப் பார்த்தனர்’’. (டொமினிக் லேப்பியர், பக்.435)

nehru ghandhi thamildesam jan16 2014நேருவுக்கும், பட்டேலுக்கும் நெருக்கடி காலத்தில் எப்படி நிர்வாகம் செய்வது என்பது தெரிய வில்லை. ‘எங்களின் அனுபவம் போராட்டம்தானே தவிர நிர்வாகம் அல்ல’ என்று தெரிவித்தனர்.நேருவும் பட்டேலும் முன்வைத்த வேண்டுகோள்:“காலனியா திக்கம் எங்களுக்கு அளிக்க மறுத்த அனுபவத்தையும் அறிவையும் நீங்கள் பெற்றிருக்கிறீர்கள்.

ஆங்கிலேயரான நீங்கள் எங்கள் வாழ் நாள் முழுவதும் இங்கேயே இருந்து விட்டு இப்போது நாட்டை எங்களிடம் விட்டு எளிதாக வெளியேறுவது முறையல்ல. நாங்கள் நெருக் கடியில் இருக்கிறோம். எங்களுக்கு உதவி தேவைப்படுகிறது. இந்த நாட்டை நீங்களே ஆள முடியுமா?’’ (மேலது. பக்.436)

மவுண்ட்பேட்டன், இந்த நாட்டை நீங்கள் மீண்டும் என்னிடம் ஒப்படைக்கிறீர்கள் என்று தெரிந்தால் அத்தோடு உங்கள் அரசியல் முடிந்துவிடும். என்று கூறினார். “அதனை மறைத்து வைக்க நாங்கள் ஒரு வழி கண்டு பிடிக்கிறோம்.’’ என்று நேரு கூறினார்.

கடற்படைத் தளபதியாக அனுபவம் பெற்றிருந்த மவுண்ட்பேட்டன் நெருக்கடிக் காலக் கட்டத்தில் எப்படி செயல்படவேண்டும் என்று அறிந்தவர். நேருவையும், பட்டேலையும் பொம்மையாக முன்னிறுத்தி, மளமளவென செயல் திட்டங்களை வகுத்தார். “சுதந்திரம் பெற்ற மூன்றே வாரங்களுக்குப் பின் கடைநேர சமாளிப்புக்காக இந்தியா மீண்டும் ஒரு முறை ஆங்கிலேயர் ஒருவரால் ஆளப்படவிருக்கிறது.’’ (மேலது.)

லுயூட்டன்ஸ் அரண்மனையைப் போர்க்கால இராணுவத் தலைமையகம் போல் மவுண்ட்பேட்டன் மாற்றினார். அவரது மனைவி எட்வினா செஞ்சிலுவைச் சங்கம் பொறுப்பேற்று அவசரகதியில் நிவாரணப்பணி மேற்கொள்ளப் பட்டது. நேரு அமைதியாயிருந்தார். பட்டேல் விரக்தியில் இருந்தார். மவுண்ட்பேட்டன் முழு நிர்வாகியாக மாறிப் போயிருந்தார். நிலைமை சமாளிக்கப்பட்டது.

“ஒரே இரவில் நிலைமையில் மாற்றம் ஏற்பட்டது, மாட்டு வண்டி வேகத்திலிருந்து ஜெட் வேகத்தை அது அடைந்தது’’ என்று குழுவில் பங்கேற்ற இந்தியர் ஒருவர் குறிப்பிட்டார். (மேலது, பக்.440) இன்னோருபுறம், காந்தி இந்து, முஸ்லிம், சீக்கியர்களிடையே மன் றாடிக் கொண்டிருந்தார். மவுண்ட் பேட்டன் பிரபுவால் ‘ஒரு மனிதன் - ஒரு படை’ (Single Man Army) என்று வருணிக்கப்பட்ட காந்தி மக்களைத் தன் வழிக்குக் கொண்டு வருவதில் வெற்றிகண்டார். அவருடைய நடை பயணமும், சாகும் வரை உண்ணா நிலையும், மன்றாட்டுகளும் டில்லியிலும் பிற பகுதிகளிலும் அமைதியை கொண்டுவர உதவின.

இந்து-முஸ்லிம் கலவரங்களில் 2,25,00 பேர் முதல் 5,00,000 பேர் வரை இறந்ததாக. வெவ்வேறு கணக்கீடுகள் தெரிவிக்கின்றன. அமைதியைக் கொண்டு வருவதில் மவுண்ட்பேட் டனும், காந்தியும் பெரும் பங்கு வகித்தனர்.

வல்லபாய் பட்டேலின் நிர்வாகத் திறமை எப்போது வெளிப்பட்டது என்பது இன்று வரை அறியப்படாத ஒன்று. வல்லபாய் பட்டேல் இந்தியாவின் துணை பிரதமாராகவும் உள்துறை அமைச்சராகவும் 15 ஆகஸ்ட் 1947 முதல் 15 டிசம்பர் 1950 வரை (அவரது இறப்பு வரை) பதவிவகித்தார். இக்காலக் கட்டத்தில் அவருடைய பெருஞ்சாதனையாக எதையும் குறிப்பிடுவதற்கில்லை. ‘இந்தியாவை ஒருங்கிணைத்தார்’ என்றும் அது அவருடைய இமாலய சாதனை என்றும் குறிப்பிடுவோர் உண்டு. அது குறித்தும் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய செய்திகளும் உண்டு.

சமஸ்தானங்களை ஒருங்கிணைத்தது யார்?

ஏ.ஜி.நூராணி, “பட்டேலின் சாதனைகள் பெரிய அளவில் மிகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; அவருடைய மோசமான தோல்விகள் காணப்படாமல் புறக்கணிக் கப்பட்டுள்ளன. அவரை இந்தியாவின் பிஸ்மார்க் என்று அழைக்கும் ‘வரலாற்றுத் தற்குறிகள்’ இவை இரண்டு பற்றியும் அறிய மாட்டார்கள்.”என்கிறார்(A.G. Noorani, Patel’s Commuan alism, Frontline 13 December, 2013, p-10)

ஏ.ஜி.நூராணி இந்தியாவுடன் மன்னராட்சிப் பகுதிகள் ஒருங்கி ணைக்கப்பட்டது பற்றி இப்படிக் கூறுகிறார். ஒருங்கிணைப்பு இரு கட்டங்களைக் கொண்டது. முதற் கட்டம், சமஸ்தானங்கள் இந்தியா வுடன் ஒப்பி வருதல் (accession). இரண்டாவது கட்டம், அவை மறுசீரமைப்பு செய்யப்பட்டு B-பிரிவு மாநிலங்களாக ஒருங்கி ணைக்கப் படுவது (merger). இவற் றுள் முக்கியமானது முதற்கட்டம். இக்கட்டத்தில்தான், சமஸ்தானங் கள் மற்றும் மன்னராட்சிப் பகுதி களின் மிக முக்கிய ஒப்புதலைப் பெறுதலும் (ஒப்பந்தங்கள்)

ஒருங்கிணைப்பும் நடைபெற்றன. “முன்பு நம்பிக்கையற்று, அந்தப்புரங்களில் கிடந்த, மன்னர்களுடைய நாடுகளை இந்தியாவுடன் இணைக்க அதிகம் பேச வேண்டிய தேவை கூட இருக்கவில்லை. 1947 ஆகஸ்ட் 15க்குள் (அதாவது வல்லபாய் பட்டேல் உள்துறை அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்பதற்கு முன்னரே) அனைத்து சமஸ்தானங்களின் அரசர்கள் - ஜீனகத், காஷ்மீர், ஐதரா பாத் தவிர - இந்தியாவுடன் இணைந்து ஒப்பந்தங்கள் கையொப் பமிடப் பட்டுவிட்டன.”

இதை சாதித்தது யார்? மவுண்ட் பேட்டன் பிரபுவும் உள்துறைச் செயலராகப் பொறுப்பேற்ற வி.பி. மேனனும்தான் இந்திய ஒருங்கி ணைப்பைச் சாதித்தவர்கள். 1947 ஜீலை 28 முதல் மவுண்ட்பேட்டன் முயற்சிகளை வி.பி.மேனன் வல்ல பாய் பட்டேலுக்கு தெரிவித்து வந்தார். மவுண்ட்பேட்டனின் திறன்களும், மேனனின் சட்டபூர்வ மாகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் திறமையும் உண்மையில் இதைச் சாதித்தன. (மேலது.)

இந்தியாவுடன் சமஸ்தானங்கள் ஒருங்கிணைப்பு குறித்து சில கருத் துக்களை ஏ.ஜி.தூரானி பதிவு செய்திருக்கிறார்.

இணைப்பு ஒப்பந்தம் (Instrument of Accession) என்பது முன்னமே 1935ஆம் ஆண்டு சட்டம் செயல்படத் தொடங்கியதுமே தயாரிக்கப்பட்டது. ஆனால் அச்சட்டத்தில் கூட்டாட்சி முறை செயல்பாட் டுக்கு வராமல் இருந்தது. சமஸ்தா னங்கள் இணைவது குறித்து சர்தார் பட்டேலுக்கு இப்படி ஒரு கருத்து இருந்தது: ‘ஆங்கிலேயர் வெளியேறியதும் மன்னராட்சிப் பகுதிகளில் உள்ள மக்கள் புரட்சி செய்து மன்னர்களை நீக்கி விட்டு, காங்கிரசை ஆதரித்துக், இந்தியாவுடன் இணைவார்கள்.’ ஆனால் அந்தந்த மன்னர்களுக்கும் தனித்தனிப் படைகள் இருந்தன. அவற்றை ஆங்கிலேயர்களே பயிற்றுவித்தி ருந்தனர். அவற்றைக் கொண்டு கலகத்தை மன்னர்களால் அடக்க முடியும் என்று மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு நினைவூட்டினார்.

ஆங்கிலேயர்களின் அரசியல் அமைச்சகத் துறையின் அறிவுறுத்தலின் பேரில் அப்படைகளும் தயார் நிலையி லேயே இருந்தன. ஆகவே, அமைதியான வழியிலேயே மன்னராட்சிப் பகுதிகளை இணைப்பது குறித்து வைசிராய் மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு ஆலோசனை வழங்கினார். மன்னர்கள் தங்கள் பட்டங்களையும், தனிச் சொத்துக்களையும் வைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டு, இந்தியா- பாகிஸ்தான், ஆகியவற்றில் ஏதாவது ஒரு டொமினியனில் சேர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று கூறினார். இதை ஏற்றுக் கொண்டு பகல்பூர் போன்றவை பாகிஸ்தா னுடன் சேர முடிவெடுத்தன.

மேலும் பாதுகாப்பு, வெளியுறவு, தொடர்வழிகள் போன்ற துறைகள் மட்டுமேமைய அரசுடன் இருக்கும் என்றும் இது பற்றி சிந்திக்குமாறு மவுண்ட்பேட்டன் வல்லபாய் படேலிடம் கூறினார்.

பட்டேல் வி.பி.மேனனிடம் தன் கருத்தைக் கூறினார். மவுண்ட் பேட்டன் கூறியதைத் தாம் ஏற்ப தாகவும், 565 மன்னர் நாடுகளும் தம் பழக்கூடையில் விழ வேண்டும் என்றும் பட்டேல் கூறினார். சில பிரிந்து செல்வதைத் தவிர்க்கவி யலாது என்று மவுண்ட்பேட்டன் கூறினார். இத்திட்டத்தை வகுத் தவர்கள் மவுண்ட்பேட்டனும், வி.பி.மேனனும் ஆவர். இதன்படி மூன்று நாடுகளைத் தவிர (ஜீனகத், ஐதராபாத், காஷ்மீர்) பெரும்பான் மையானவை இந்தியாவுடன் இணைவு ஒப்பந்தத்தில் கையொப்ப மிட்டன. ஜீனகத், ஐதராபாத், காஷ்மீர் ஆகியவற்றின் இணைப்பு முயற்சிகள் பற்றி அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஜீனகத் இந்தியாவுடன் இணைய மறுத்துவிட்டது. இதில் இந்துக்களே பெரும்பான்மையர், ஆனால் மன்னர் மொகம்மத்கான் இஸ்லாமியர் வி.பி.மேனன், இந்துக்கள் அதிகம் உள்ள ஜீனகத் இந்தி யாவுடன் தான் இணைய வேண்டும் என்றார். குஜராத்தைச் சேர்ந்த பட்டேலின் விருப்ப தெய்வமான சோமநாதரின் ஆலயம் கஜினி முகமதுவால் முன்பு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இடிக்கப் பட்டது, அந்த கோயில் ஜீனகத்தில் இருக்கிறது என்பதற்காகவே அதை இந்தியாவுடன் இணைக்கபட் டேல் விரும்பினார். 1942இல் ஒரு கருத்து வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டு, இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது.இதன் பிறகு சோமநாதபுரம் ஆலயத்தை அரசுப் பணத்தில் மறு கட்டுமானம் செய்து, தம்மத உணர்வை வெளிக்காட்டிக் கொண்டார் பட்டேல்.

ஐதராபாத் இராணுவ நட வடிக்கை மூலம் இணைக்கப் பட்டது. சவகர்லால் நேரு ஐதரா பாத் விவகாரத்தை ஐக்கிய நாடுகள் அவையின் பாதுகாப்பு கவுன்சில் மூலம் தீர்த்துக் கொள்ளலாம் எனக் கருதினார். ஐதராபாத் இணைக்கப் பட்ட விதம் குறித்து, எம்.கே. கே.நாயர் தம் ‘the story of an era told without it’swill என்ற நூலில் குறிப்பிடுகிறார் (<http://www.outlookindia.com/article.aspx?288433>).

1948ஏப்ரல் 30, ஆங்கிலேய அரசின் இந்தியப்படைகள் ஐதரா பாத்திலிருந்து வெளியேறி விட்டது. ஐதராபாத்தில் கடுமையான நிலைமை நிலவியது. நிசாம் பாகிஸ்தானுடன் தொடர்பில் இருந்தார். பட்டேல் இந்திய இராணுவத்தை அனுப்பி ஐதராபாத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று கருதினார். இதை அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் வைத்தபோது, நேரு ‘நீங்கள் ஒரு முழு மதவெறியாளர். உங்கள் பரிந்துரையை ஒரு போதும் ஏற்க மாட்டேன்’ (<http://www.outlookindia.com/article.aspx?288433>).என்று அமைதியிழந்து கூறினார்.

பட்டேல் அறையை விட்டு வெளியேறினார். இதன் பிறகு அன்றைய கவர்னர் ஜெனரல் இராஜாஜி, இது குறித்து நடவடிக்கைகள் மேற்கொண்டார். வி.பி.மேனனிடம் இராஜாஜி பேசினார். படைகள் தயாராக இருப்பதாக வி.பி.மேனன் கூறினார். இதன் பிறகு, நேருவையும், பட்டேலையும் இராஷ்டிரபதி பவனுக்கு அழைத்தார். இதற்கிடையில் பிரிட்டிஷ் ஹைகமிஷனரிடமிருந்து வந்த கடிதத்தை வி.பி.மேனன் இராஜா ஜியிடம் அளித்தார். ஐதராபாத்தில் ரசாக்கர்கள் என்னும் நிசாம் படையினர் 70 வயது அருட்சகோத ரியரை ஒரு கிறித்தவ கான்வென்ட்டில் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆட் படுத்தியதைப் பற்றி சொல்லப் பட்டிருந்தது.

இதைப் பற்றி இராஜாஜி கூறிய தும் நேரு பொறுமை இழந்தார். இந்தியாவின் நற்புகழுக்குக்களங்கம் வந்துவிடக் கூடாது என்று கருதினார். ‘ஒரு கணம் கூட தாமதிக்கக் கூடாது; அவர்களுக்கு நாம் ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும்’ என்று நேரு கத்தினார். இராஜாஜி வி.பி. மேனனிடம் தலைமைத் தளபதியிடம் திட்டப்படி தொடரும்படி கூறினார். இதன்படி இந்தியப் படைகள் ஐதராபாத்துக்குள் நுழைந்தன. ஐதராபாத் விவகாரத்தில் இராஜாஜி, வி.பி.மேனன் ஆகியோரின் கருத்து இராணுவ நட வடிக்கைக்குச் சார்பாக இருந்தது.

ஐதராபாத்தில், இதற்கு முன்பு, முஸ்லிம்கள் இந்து வெறியர்களால் படுகொலை செய்யப்பட்ட போது பட்டேல் கண்டு கொள்ளவில்லை பண்டிட் சுந்தர்லால் இப்படு கொலைகளை ஆவணப்படுத்தியுள்ளார். முஸ்லிம் படுகொலைகளை ஆவணப்படுத்தியவர்கள் மீது பட்டேல் கடுமை காட்டினார் (Frontline, 13 December 2013, p-20) ஐதராபாத்துக்கு மிதமிஞ்சிய இந்து உணர்வாளர் கே.எம்.முன்ஷியை இந்தியப் பிரதிநிதியாகப் பட்டேல் அனுப்பி வைத்தார். இப்போது, இராணுவத்தை அனுப்புவது என்று முடிவு எடுக்கப்பட்டதும், ஒரு லெப்டினன்ட் ஜெனரல், மூன்று மேஜர் ஜெனரல்கள், முழு கவசப் படையணி மற்றும் விமானப்படை ‘போலிஸ் நடவடிக்கை’ என்ற பெயரில் அனுப்பப்பட்டது.

பதவி இழந்த ஐதராபாத் நிசாமை பட்டேல் இழிவு படுத்திப் பேசி னார். ‘முஸ்லிம்களின் இரத்தத்தை நாடு கிற ஆர்.எஸ்.எஸ்., இந்து மகாசபா ஆகியவர்களுடன் சேர்ந்து திட்ட மிடுகிற முஸ்லிம்-விரோதத் தலைவராக பட்டேல் இருந்தார்.’ (மேலது)

காஷ்மீர் இணைப்புப் பிரச்சினை யிலும் பட்டேல் ஒரு மதவாதி யாகவே அணுகினார். காஷ்மீர் மன்னர் ஹரிசிங் ஓர் இந்து என்ப தால் ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர் கோல் வால்கரின் உதவியை பட்டேல் நாடினார். பட்டேல் எப்போதுமே ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் அதன் தலைவர்களிடம் உளப்பூர்வமான அன்பைக் காட்டிவந்தார். முஸ்லிம் களைப் படுகொலை செய்வது தொடர்பான ஆவணத்தாள்களை தலைமைச் செயலர் ராஜேஸ்வர் தயாள் கைபற்றிவிட்டார். ஆனாலும் கோல்வால்க்கர் காவந்து செய்யப்பட்டார்.

1947 அக்டோபரில் கோல்வால்க் கர் பட்டேல் கேட்டுக் கொண்ட படி காஷ்மீர் மன்னர் ஹரிசிங்கைச் சந்தித்துப் பேசினார் பஞ்சாபிய இந்துக்களையும், சீக்கியர்களையும் காஷ்மீர் படைகளில் சேர்க்கும்படி கூறினார். இதன் பொருள், காஷ் மீரத்து முஸ்லிம்களைத் தாக்குதல் நடத்தி வழிக்குக் கொண்டு வருவது என்பதாகும்.

காஷ்மீரில் முஸ்லிம் மக்களை இந்து வெறியர்கள் தாக்கினர். ஆனால், இந்திய உளவுத்துறை அதிகாரி பி.என்.முல்லிக் தமது அறிக்கைகளை மாற்றி எழுதும் படிச் செய்தார் பட்டேல். (Frontline, 29 November 2013)

காஷ்மீரின் பிரச்சினை தனித் துவமானது. அதை இந்தியாவுடன் சேர்ப்பதா,அல்லது பாகிஸ்தானுடன் சேர்ப்பதா என்று காஷ்மீர் பிரச்சனையைக் குறுக்கிப் பாக்க முடியாது. காந்தி இவ்வாறு கருத்து தெரிவித்திருந்தார்.

“ஒரே மொழி, ஒரே கலாச்சாரம் இவர்களிடம் (காஷ்மீரிகளிடம்) இருந்து வருகிறது. நான் பார்த்த வரையில் இவர்கள் ஒரே மக்களாகவே இருந்து வருகிறார்கள். காஷ்மீரி இந்துவுக்கும், காஷ்மீரி முஸ்லீமுக்கும் இடையே எந்த வேறுபாட் டையும் என்னால் காண முடிய வில்லை. ஜம்மு-காஷ்மீர் ஆகியவற் றின் எதிர்காலத்தை காஷ்மீரிகளின் விருப்பமே தீர்மானிக்க வேண்டும் என என் அறிவு கட்டளையிடுகிறது.’’ (மேற்கோள். காஷ்மீரின் தொட ரும் துயரம், கோவை, 1999, பக்.86)

நேரு நிதானமாக மன்னரின் ஒப்புதலோடு, ஷேக் அப்துல்லாவின் ஆதரவோடு இராணுவத்தை அனுப்பி வைத்தார். காஷ்மீரை அதிரடியாகக் கைப்பற்றியிருக்க வேண்டும் என்று பட்டேலை உயர்த்திப் பிடிக்கும் இந்து மதவாதி கள் கருத்துரைக்கின்றனர். அவ்வாறு செய்திருந்தால், இன்று காஷ்மீர் பிரச்சினை இருந்திருக்காது என்பது இவர்கள் கருத்து. இது மிகத் தவறானது. அவ்வாறு ஒரு தேசிய இனம் அடிமை கொள்ளப் பட்டால், அது வாளாவிருக்காது ஐ.நா. உதவியுடன் கருத்துக் கணிப்பை எப்போதோ பாகிஸ்தா னின் முன்முனைப்புடன் நடத்தியிருப்பர். காஷ்மீர் விடுதலை பெற்றி ருக்கும் நேருவின் நயமான, வஞ்சக மான போக்கு காஷ்மீரின் விடு தலையை ஒத்திப் போட்டிருக்கிறது.

1952இல் கல்கத்தாவில் நேரு இவ்விதம் பேசினார். “காஷ்மீரில் நிகழ்வுகளைத் தீர்மானிக்கும் இடத்தில் ஜனசங்கம் அல்லது வேறு மதவாதக் கட்சி இருந்திருந் தால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஜன சங்கம் அல்லது ஆர்.எஸ்.எஸ். தங்களை நிரந்தரமாக முற்றுகை யிடுகிற நாட்டில் எதற்காக வாழ வேண்டும் என்று வேறு எங்காவது போய் விடுவார்கள்; நம்முடன் இருக்க மாட்டார்கள்’’ (Selected Works of Jawaharlal Nehru, Vol. 17 pp.77-78; A.G.Noorani, Patel’s Communalism P.20)

ஆங்கிலேயர்கள் சேர்த்து பயிற்சி கொடுத்து வைத்திருந்த இராணுவத் தைப் பயன்படுத்தி எல்லா பகுதிகளையும் வலுவில் பிடுங்கி ஒருங்கிணைத்துவிட வேண்டும் என்ற உந்துதலும் முனைப்பும் பட்டேலி டம் மிகுந்து கிடந்தன. இதே கனவுதான் ஆர்.எஸ்.எஸ் இடமும் ‘அகண்டபாரதம்’ என்ற திட்டமாக வும், காந்தியைக் கொலை செய்த நாதுராம் கோட்சேயிடம் ‘இந்து ராஷ்டிரம்’ என்ற பெயரிலும் இருந்து வந்தது. இன்று நரேந்திர மோடியும், வல்லபாய் பட்டேலும், பிற இந்து மதவாத அமைப்புகளும் எந்த புள்ளியில் சந்திக்கிறார்கள் என்பது இப்போது புரியும் ‘இந்து மயமே இந்தியம்’, ‘வன்முறையே வழிமுறை’ என்பதில் கோட்சேவுக்கும், பட்டேலுக்கும், நரேந்திர மோடிக்கும் வேறுபாடே கிடையாது.

ஆர்.எஸ்.எஸ். - பட்டேல் உறவுநிலை

பட்டேல் காங்கிரசில் இருந்தார். ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பை அப்படியே காங்கிரசுக்குள் கொண்டு வர முயற்சி செய்தார். அது நேருவின் கையை பலவீனப் படுத்தி, தன்னைப் பலப்படுத்திக் கொள்ள அவர் எடுத்த முயற்சியாக இருக்கலாம். ஆர்.எஸ். எஸ். காரர்களுக்கு தன்னலக்குறிக்கோள்கள் இல்லை என்று கருத்துரைத்தார். இந்து மகா சபையினரையும் காங்கிரசில் சேர அழைத்தார். ‘இந்து மதத்தின் பாதுகாவலர்கள் நீங்கள் மட்டுமே என்று நீங்கள் கருதியிருந்தால், தவறு செய்கிறீர்கள்’ என்று கூறினார்.

‘ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பினர் தங்கள் அறிவுத் திறனைப் பயன்படுத்தி சாதுர்யமாக செயல்பட வேண்டும்’ என கூறிய பட்டேல், இஸ்லாமியர்களை நோக்கி, ‘நாட்டுப்பற்று அற்றவர்கள் பாகிஸ்தானுக்குப் போய்விட வேண்டும். இன் னமும் இரண்டு குதிரைகளில் சவாரி செய்கிறவர்கள் (முடிவெடுக்காதவர்கள்) இந்துஸ்தானத்தை விட்டு வெளியேறி விட வேண்டும்’ என்றார் இந்தியா என்று சொல்லை விட இந்துஸ்தானம் என்ற சொல் பட்டேலுக்கு இனிப்பானது.

ஆர்.எஸ்.எஸ்., அமைப்பை அடக்கி வைக்க வேண்டும் என்று கோருவோர் காங்கிரசில் இருந்தனர். பட்டேல் அவர்களுக்குக் கூறினார்.

‘காங்கிரசின் அதிகாரமான இடத்தில் இருப்பவர்கள் தங்கள் அதிகார நிலையைப் பயன்படுத்தி ஆர். எஸ். எஸ் அமைப்பை நொறுக்கிவிடலாம் என்று கருது கிறார்கள். ‘தடி’ எடுத்து ஓர் அமைப்பை அடக்கி விட முடியாது. மேலும் ‘தடி’ என்பது திருடர்களுக்கும் கொள்ளைக்காரர்களுக்குதான். தண்டம் எடுப்பது அதிக பலனைத்தராது. அது மட்டுமல்லாது, ஆர்.எஸ். எஸ். அமைப் பின் திருடர்களோ கொள்ளைக்காரர்களோ அல்லர். அவர்கள் தேச பக்தர்கள். அவர்களின் சிந்தனைப் போக்கு மட்டுமே மாறுபட்டது. காங்கிரசுக் காரர்கள் அவர்களை அன்பால் வெற்றி கொள்ள வேண்டும் (‘For a United India’, Speeches of Sardar Patel, Publi cation Division, Govt. of India, pp.64-69; A.G.Noorani, Patel’s Communalism, p.15)

நேரு வெளிநாடு சென்றிருந்த நேரம், அவர் அருகே இல்லாததைப் பயன்படுத்தி, 1949 நவம்பர் 10ஆம் தேதி, ஆர்.எஸ்.எஸ்.அமைப்பினரை காங்கிரசில் சேர அனுமதித்து தீர்மானம் இயற்றினார் நேரு திரும்பி வந்து, நவம்பர் 17 அன்று இத் தீர்மானத்தை இரத்து செய்தார்.

பட்டேலும் அவர் குழுவினரும் நேருவுக்கு ஒரு தொல்லையாகவே இருந்தனர். நேரு தன் அமைச்சரவையைக் கூடத் தன் விருப்பப்படி அமைத்துக் கொள்ள முடியாத நிலை இருந்தது. 1947 ஜீலை 24 அன்று காந்தி நேருவிடம் அவரது முதலாவது அமைச்சரவையில் அபுல்கலாம் ஆசாத்தை சேர்க்க வேண்டாம் என்றார். காரணம் சர்தார் பட்டேல் அதை எதிர்க் கிறார் என்றார். இந்திய விடுதலை வீரரும், அறிஞரும், சமய சார்பற்ற வருமான அபுல் கலாம் ஆசாத்தின் நாட்டுப் பற்றைப் பொய்யானது என்று லக்னோவில் பேசினார்.

vallabhaipatel 600

காந்தி கொலையும், பட்டேலின் போக்கும்

1948 சனவரி 30ஆம் நாள் காந்தி டில்லியில் பிர்லா மாளிகையின் பின்புறம் அங்கேயே வழிபாட்டுக் கூட்டத்திற்குச் சென்று கொண் டிருக்கும் போது மாலை 5.12 மணிக்கு நாதுராம் விநாயக் கோட்சே என்ற சித்பவன் பிரா மண இந்து வெறியனால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். மாலை 4 மணிக்கு வந்திருந்த பட்டேலுடன் ஒரு மணி நேரமாக நேருவும் பட்டேலும் ஒத்துப்போக வேண்டியதன் அவசியம் குறித்து வாதாடிக் கொண்டிருந்தார். இடம் பெயர்ந்து அல்லல்படும் இஸ்லாமியர் அவரவர் இடங்களுக்கு கொண்டு வரப்பட்டு குடியமர்த்தப்பட வேண்டும் என்றும், மசூதிகளில் குடியேறிய இந்துக்கள் வெளியேற வேண்டும் என்றும், மதக்கலவரம் நிற்க வேண்டும் என்றும், பாகிஸ்தானுக்குச் சேர வேண்டிய 55 கோடியை நேருவும், பட்டேலும் கொடுத்து விட வேண் டும் என வலியுறுத்தி அனைத்து சமூகத்தினரும் கலவரத்தை நிறுத் திக் கொள்ள உறுதி கொடுத்தால் மட்டுமே உண்ணா நிலையைக் கைவிட முடியும் என்று கூறி மேற்கொண்ட அவரது உண் ணாநிலை சனவரி 18ஆம் தேதி முடிவுக்கு வந்தது. கலவரமும் நின்றி ருந்தது.

பட்டேல் காந்தியின் உண்ணா நிலை தன்னை எதிர்த்தே நடப்பதாகக் கருதினார். காந்தியாரிடம் பட்டேல் கொண்ட முரண்பாடு இயல்பானது. மதவாத பட்டேலால் காந்தியின் சமயசம உணர்வைச் சகிக்க முடியவில்லை. கலவரம் குறித்து காந்திக்குக் கிடைக்கும் தகவல்கள் தவறானவை என்றார்; முஸ்லிம்கள் குறை கூறவோ பயப்படவோ தேவை இல்லை என்றார்.

“பட்டப்பகலில் டெல்லியில் முஸ்லிம்கள் கொலைசெய்யப் பட்டு வந்த அந்தக் காலத்தில் ஜவகர்லாலின் குற்றச்சாட்டுகள் அடியோடு புரிந்து கொள்ள முடியாத வையாக இருக்கின்றன என்று அவர் (பட்டேல்) அமைதியாக காந்தியிடம் தெரிவித்தார்’’. (மௌலானா அபுல்கலாம் ஆசாத், ‘இந்திய விடுதலை வெற்றி’ (India Wins Freedom), அடையாளம், 2010, பக்.278)

சர்தார் படேலின் உளநிலை காந்திக்கு உறுத்தலைத் தந்தது. காந்தியின் கடைசி (15ஆவது) உண்ணாநிலை தொடங்கிய போது, பட்டேல் காரணமில்லாமல் உண் ணாநோன்பைக் காந்தி மேற் கொண்டுள்ளதாகக் குறை கூறி னார். அதற்கு பதிலாகக் காந்தி ‘என் கண்களையும் காதுகளையும் நான் இன்னும் இழந்து விடவில்லை.’ என்று பதில் கூறினார். (மேலது, பக்.281)

தன் உண்ணாநிலை கலவரக் காரர்கள் கண்ணைத் திறந்து விடும் என்று காந்தி கூறியதும் சர்தார் பட்டேல் காந்தியிடம் கடுமையாகப் பேசினார்; அவர் குரலை உயர்த்திப் பேசியதை ஆசாத்தம் நூலில் பதிவு செய்கிறார். (மேலது, பக்.282). பட்டேல் பம்பாய்க்குப் புறப்படு வதாகக் கூறிவிட்டு,

“எனக்கு செவி சாய்க்க காந்திஜி தயாராக இல்லை, உலகத்தின் முன் இந்துக்கள் முகத்தில் கரிபூச அவர் உறுதி கொண்டிருப்பதாகவே தோன்றுகிறது.’’ (மேலது.)

பட்டேல் புறப்பட்டுச் சென்று விட்டார். ஆனால் காந்தியின் உண்ணாநிலை கலவரத்தைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்தது.

அகண்ட பாரதம் ஆரிய மேலாண்மை, வருணாசிரமப் பாதுகாப்பு, சித்பவன் பார்ப்பன அரசியல் தலைமை ஆகியவற்றை யெல்லாம் கொண்ட இந்துராஷ் டிரத்தைத் தங்கள் இலக்காகக் கொண்ட இந்துமகாசபை மற்றும் ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பினர் காந்தியை கொலை செய்துவிட ஆலாய்ப் பறந்தனர்.

காந்தியாரைக் கொலை செய்ய ஐந்து முறை முயற்சிகள் மேற் கொள்ளப்பட்டன. ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பை உருவாக்கிய ஐவருள் ஒருவரான வி.டி.சாவர்க்கரின் வாழ்த்துக்களைப் பெற்று நாது ராம் கோட்சே, நாராயண் ஆப்தே, மதன்லால் பாவா, திகம்பர் பாட்கே, கோபால் கோட்சே, கார்கரே போன்றோர் டில்லி வந்திருந்தனர்.

நான்காவது முயற்சியாகக் காந்தி யைக் கொல்ல மதன்லால் பாவா மேற்கொண்ட முயற்சி (20 சனவரி 1948) தோல்வியுற்றது. மதன்லாலை ஒரு கிழவி பிடித்துக் கொடுத்தாள். இதன்பிறகு வி.டி.சாவர்க்கர் மீது சந்தேகம் விழுந்தது.

பிற்காலத்தில் 1965 மார்ச் மாதம் நியமிக்கப்பட்ட உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி ஜே.கே.கபூர் விசாரணை குழு, ‘அனைத்து உண்மைகளையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் சாவர்க்கரும் அவருடைய குழுவினருமே காந்தி யைக் கொலை செய்ததாகத் தெரி கிறது’ என்று உறுதிபடத் தெரிவித்தது.

சனவரி 20ஆம் தேதி, மதன்லால் பாவாவின் வெடிகுண்டு வீச்சு தோல்வியடைந்தது. அவன் காவல் துறையிடம் தான் சாவர்க்கரை சந்தித்து விட்டு வந்ததையும், தன்னுடன் வந்த கோட்சே அடையா ளத்தை வெளியிட்டு விட்டான். இடத்தை விட்டுத் தப்பியோடிய நாதுராம் வினாயக் கோட்சே பூனா விலிருந்து வெளியாகும் மராத்தி இதழ் ‘இந்து ராஷ்டிரா’ வின் ஆசிரியர் என்றும் தப்பியோடிய நாராயண் ஆப்தே அவ்விதழின் உரிமையாளர் என்றும் காவல் துறைக்குத் தெரிந்து விட்டது.

கொலைகாரர்கள் குழுவில் ஏழு பேர் என்பதையும், தனது சகாக்களுடன் சாவர்க்கர் சதனில் இருந்ததையும் தெரிவித்தான்.

“மே மாதத்திலிருந்து காவல் துறை கண்காணிப்பில் இருந்து வரும் வீர சாவர்க்கரின் ஆதரவா ளர்கள் இதில் ஈடுபட்டிருக்கிறார் கள் என்பதும் தெரிந்துள்ளது. அன்றிரவே சதிகாரர்கள் பற்றிய அடையாளங்கள் அறியப் பட்ட நிலையில் அவர்களைக் கைது செய்ய டில்லியில் இருந்த சாதாரண காவலருக்குக் கூட வெகுநேரம் பிடித்திருக்காது ஆனால், நன்றாகத் தொடங்கப்பட்டஇந்த விசாரணை பின்னர் முறையாகத் தொடரப் படாமலும்,தீவிரமிழந்தும் போனது’’.

(டொமினிக் லேப்பியர் - லேரி காலின்ஸ், நள்ளிரவில் சுதந்திரம், அலைகள் வெளியீட்டகம், சென் னை, 1997, பக்கம்.563)

டில்லி காவல்துறை மெத்தனமாக இருந்தது. சதிகாரர்கள் பூனாவைச் சேர்ந்தவர்கள். பம்பாய் போலீஸ் உதவி கமிஷனர் ஜம்ஷித் நாகர்வாலாவிடம் பம்பாய் உள் துறை அமைச்சர் மொரார்ஜி தேசாய் சதிகாரர்களைக் கண்டு பிடிக்கும் வேலையை ஒப்படைத் தார். அவர் முஸ்லிமும் இந்துவும் அல்லாதவர்,ஒரு பார்சி; மிகத் திறமையான அதிகாரி.

நாகர்வாலா என்ற பம்பாய் காவல்துறைத் துணை கமிஷனர் குற்ற அறிக்கை 1 இல் ‘சாவர்க்கரே இச்சதியின் பின் னணி என்பதைத் தெளிவு படுத்தி யது. காந்தி 30 சனவரி 1948 அன்று கொலை செய்யப்பட்டார். அதற்கு மறுநாள், (31 சனவரி 1948) நாகர் வாலா அரசுக்கு அனுப்பிய கடிதத் தில், கொலையாளிகளான கோட்சேயும், நாராயண் ஆப்தேயும் டில்லிக்குப் புறப்பட்டு வருதற்கு முன்பு சாவர்க்கரை சந்தித்து 40 நிமிடங்கள் பேசினர் என்று தெரிவித்திருந்தார்.

இது சாவர்க்கரின் மெய்க்காப்பாளர் காசர் மற்றும் செயலர் தம்ளே ஆகியோர் அளித்த தகவல் ஆகும். இதற்கு முன்பே சனவரி 14 மற்றும்17 தேதி களில் சதிகாரர்கள் சாவர்க்கரை சந்தித்திருந்தனர். சாவர்க்கரின் பணியாளர்கள் குறிப்பிட்டது கொலைப் பணிக்குப் புறப்படும் போது சந்தித்த நிகழ்ச்சி பற்றியது.’

காந்தி கொலை வழக்கில் தலைமை வழக்குரைஞராகத் தோன்றி வழக்கு நடத்தியவர் சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல், அன்றைய துணை பிரதமரும் உள்துறை அமைச்சரும் ஆவார். காந்தியின் படுகொலைக்கு மறுநாளே நாகர் வலா கண்டுபிடித்த முக்கியத் தகவல்கள் நீதிமன்றத்தில் பேசப்பட வில்லை. சாவர்க்கரின் பணியாளர்கள் சாட்சிகளாக இறுதிவரை நிறுத்தப்படவே இல்லை, சாவர்க்கர் தண்டனையிலிருந்து தப்பினார்.

உள்துறை அமைச்சர் என்ற முறையில், காந்தியாரின் படு கொலை பற்றிய தகவல்களைத் திரட்ட வேண்டிய வேலைகளை முடுக்கிவிடும் பொறுப்பு பட்டேலுடையது. நேருவுக்கு பட்டேல் 27 பிப்ரவரி 1948இல் எழுதிய கடிதத் தில் காந்தியின் படுகொலை பற்றிய விசாரணயின் முன்னேற்றம் குறித்து தினந்தோறும் தொடர்பில் இருப்பதாகவும், இதை நடத்தியவர்கள் சாவர்க்கரின் கீழ் உள்ள இந்து மகாசபையின் ஒரு பிரிவினர்தான் என்றும் ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்புக்கு காந்தி கொலையில் தொடர்பில்லை என்றும் குறிப்பிட்டி ருந்தார்.

1948 செப்டம்பர் 9 அன்று ராஷ்டிரிய ஸ்வயம் சேவக் சங் (ஆர்.எஸ். எஸ்) அமைப்பின் தலை வர் குருஜி கோல்வால்கருக்கு பட்டேல் எழு திய கடிதத்தில் ‘ஆர்.எஸ்.எஸ். பரப் பிய வகுப்பு வாத நஞ்சினால்தான் காந்தியை இழக்க வேண்டி வந்தது’ என்று எழுதினார். ஆனால், அதே கடிதத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ் தனது தேசப் பற்று செயல்பாடுகளை காங்கிரஸ் சேர்வதன் மூலமே செய்ய முடியும் என்று அழைப்பு விடுத்தார். பட்டேலின் பார்வை யில் ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பு ஒரு தேசப்பற்றாளர் அமைப்பு.

ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பை உருவாக்கிய குருஜி கோல் வால்க்கர் 1948 நவம்பர் 13 அன்று கைது செய் யப்பட்டார். அவருடைய அழைப்புக்கு ஏற்ப அவருடைய ஆதரவா ளர்களும் அமைப்பினரும் டிசம்பர் 9ஆம் தேதி பல இடங்களில் சத்தியாகிரகப் போராட்டம் நடத்தினர். இப்பிரச்சினைக்கு வல்லபாய் பட் டேல் ஒரு வழியைக் கூறினார். ஆர். எஸ்.எஸ் அமைப்புக்கு ஒரு அமைப்பு வரைவைத் தயாரித்து அரசாங்கத்துக்கு அனுப்பி வைக்கும் படிக் கூறினார். இதைப் பெற்றுக் கொண்டு (சூன் 1949) ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் மீதான தடையை பட்டேல் நீக்கினார். (12சூலை 1949) மறுநாள் குருஜி கோல்வால்க்கரும் விடுதலை செய்யப்பட்டார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ். மீது கட்டாயத் தின் பேரிலேயே பட்டேல் தடை விதிக்க நேர்ந்தது. 1949 ஜீலை 12இல் ஆர்.எஸ்.எஸ் மீதான தடை நீக்கப் பட்டது. பட்டேல் குருஜி கோல் வால்கருக்குக் கடிதம் எழுதினார். அதில். ‘எனக்கு அருகாமையில் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும், சங்கத்தின் மீதான தடை நீக்கப்பட்ட போது எவ்வளவு மகிழ்ச்சிய டைந்தேன் என்பது’ என்று எழுதி னார்.

ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பை பாதுகாக்கிற வேலையை சர்தார் பட்டேல் செய்தார். ஆர்.எஸ்.எஸ். அல்லது இந்து மகா சபை முழுவதும் பாதிக்கப்பட்டு விடாமல், அகப்பட்டுக் கொண்ட அந்த சிலரோடு பிரச்சினை முடிக்கப்பட வேண்டும் என்பது அவருடைய உள்ளார்ந்த விருப்பமாக இருந்தது. 1948 பிப்ரவரி 27இல் நேருவுக்கு எழுதிய கடிதத் தில், பட்டேல் ‘பாபு (காந்தி)வின் கொலைச் சதி பலரும் பொதுவாகக் கருதுகிறபடி விரிவான ஒன்று அல்ல. ஜின்னாவும் பேச்சுவார்த் தைக்குக் காந்தி போனதிலிருந்து அவருக்கு விரோதமாகப் போன சில மனிதர்களோடு மட்டுமே குறுகிப் போன ஒன்று’. காந்தியின் படுகொலையை ஆர்.எஸ்.எஸ். மற்றும் மகாசபைக்காரர்கள் வரவேற்றார்கள் என்பது உண்மை.

நமக்கு முன் உள்ள சான்றுகளின் அடிப்படையில், ஆர்.எஸ்.எஸ். அல்லது இந்து மகா சபையின் வேறு எந்த உறுப்பினரையும் தண்டிக்க இயலாது என்றே நான் கருதுகிறேன்’ என்று குறிப்பிட்டார். இது ஆர்.எஸ்.எஸ் செய்தது அல்ல என்பதே கடிதத்தில் வலியுறுத்தப் பட்ட செய்தி.

ஆர்.எஸ்.எஸ்க்கும் சாவர்க் கருக்கும், கோட்சேக்கும் உள்ள தொடர்பு மறுக்க முடி யாத ஒன்று. ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸை உருவாக்கிய ஐந்து தலைவர்களுள் சாவர்க்கர் ஒருவர். கோட்சே அவருக்குக் கிடைத்த மிகச்சிறந்த சீடர். காந்தி யைக் கொலை செய்த நாதுராம் கோட்சே ஆர்.எஸ்.எஸ் சிலேயே வளர்ந்தவன். ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு பின்னர் விடுதலை யான கோட்சேயின் தம்பி கோபால் கோட்சே தாங்கள் ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பை சேர்ந்தவர்கள் என் பதை உறுதிப்படுத்தினார்.

“நாங்கள் அனைவரும் ஆர்.எஸ். எஸ்.இல் இருந்தோம் நாதுராம், தத்தாத்ரேயா, நான், கோவிந்த் எல்லோரும் எங்கள் வீட்டில் நாங்கள் வளர்ந்ததை விட ஆர்.எஸ். எஸ்.இல் வளர்ந்த வர்கள் என்று சொல்வதுதான் பொருத்தம். ஆர். எஸ். எஸ்.தான் எங்கள் குடும் பம். நாதுராம் அதில் பவுத்திக் காரிய வாஹ் ஆக (Intellectual Worker) பணியாற்றினார்.

தன் வாக்குமூலத் தில் நாதுராம் தான் ஆர்.எஸ்.எஸ்.ஐ விட்டு வெளியேறியதாகச் சொன்னார். காரணம், கோல்வால்கரும் ஆர். எஸ்.எஸ்சும் கொலைச் சம்ப வத்துக்குப் பிறகு மிகுந்த நெருக்கடிக்கு உள்ளானது தான். ஆனால் நாதுராம் ஆர்.எஸ். எஸ்.ஐ விட்டுப் போகவில்லை.’’ www.sscnet. ucla.edu/southasia/History/Hindu_Rashtra/nathuram.html) நாதுராம் கோட்சேக்கும் ஆர். எஸ். எஸ் அமைப்புக்கும் தொடர்பில்லை என்று காந்தி கொலை வழக்கை முடித்தார்கள். சர்வர்க் கருக்கும் தொடர்பில்லை என்று கூறி அவரையும் காப்பாற்றினார்கள். பட்டேலைத் தவிர வேறு எவராவது உள்துறை அமைச் சராக இருந்திருந்தால் சாவர்க்கர் தப்பியி ருக்க முடியாது.

ஆனால், கொலைச் சதியிலிருந்து காந்தி தப்பித்திருப் பார். காந்தி சில வாரங்களில் கொல் லப்படுவார் என்று முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தும், தகவல் உரிய காலத்தில் கிடைத்தி ருந்தும் உரிய பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை ஏன் செய்ய வில்லை? காந்தியை ஏன் காப்பாற்ற முடியவில்லை

நரேந்திர மோடி கோரும் மத சார்பின்மை வல்லபாய் பட்டேலிடம் இருந்தது. அது முஸ்லிம்கள் விரட்டப்படுவதை, கொத்துக் கொத்தாய் கொல்லப்படுவதை ஏற்றுக் கொண்டது. 2002இல் இஸ்லாமியர்களைக் குஜராத்தில் படுகொலை செய்த நரேந்திரமோடி தனக்கு முன் மாதிரியாக சர்தார் பட்டேலைக் கொள்வதில் ஒரு பொருத்தப்பாடு இருக்கிறது.

(தமிழ்த் தேசியத் தமிழர் கண்ணோட்டம் இதழில் வெளியானது)

Pin It