சங்க இலக்கியத்தில் வணிகம்: பழந்தமிழர் கடல்வணிகம் குறித்து அறிந்து கொள்ள சங்க இலக்கியத்தில் வணிகம் குறித்தும், கடல் வணிகம் குறித்தும் சொல்லப்பட்ட தரவுகள் மிக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ஆதலால் சங்க இலக்கியத்தில் வணிகம், கடல்வணிகம் முதலியன குறித்துப் பேசப்பட்ட விடயங்களை இக்கட்டுரை எடுத்துரைக்கிறது.

புகார் வணிகர்கள்:

  நெடுநுகத்துப் பகல்போல நடுவுநின்ற நல்நெஞ்சினோர்

  வடுஅஞ்சி வாய்மொழிந்து தமவும் பிறவும் ஒப்ப நாடி

  கொள்வதூம் மிகைகொளா கொடுப்பதூம் குறைகொடாது

  . . . . . . . . . . . . . மொழிபல பெருகிய பழிதீர் தேஎத்துப்

  புலம்பெயர் மாக்கள் கலந்துஇனி துறையும்    

    -பட்டினப்பாலை(வரிகள்: 206-217)

  shipசோழ வேந்தன் இரண்டாம் கரிகாலன் குறித்துக் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் பாடியது தான் பட்டினப் பாலை. இதன் காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு. “உழவர்களின், நீண்ட நுகத்தடியின் நடு போல, நடுவுநிலைமை தவறாத மனம் உடையவர்களாகவும், பழி அஞ்சி பொய்பேசாது மெய்யேபேசி, தம்மையும் பிறரையும், ஒன்றாக மதிப்பவர்களாகவும் இருப்பவர்கள் புகார் வணிகர்கள். தம்முடைய பொருட்களையும், பிறருடைய பொருட்களையும் ஒன்றாக மதிப்பவர் களாகவும் வாங்குகிறபோது அதிக அளவாக வாங்காமலும், கொடுக்கிறபோது குறைந்த அளவாகக் கொடுக்காமலும், பல பொருட்களையும் நியாயமான விலை கூறி விற்கின்றவர்கள் புகார் வணிகர்கள்.

  இவ்வளவு சிறப்புடைய வணிகர்கள் வாழுகின்ற தொண்மையான புகழையுடையது புகார் நகரம். புகழ் சிறந்த, பல நாடுகளில் இருந்து வந்துள்ள, பல மொழிகள் பேசுகின்ற, பல்வேறு மக்களும் ஒன்றுகூடி, உறவாடி மகிழ்ந்து, இனிதுறையும் பெரும்புகழ்ப் பேரூர் காவேரிப்பூம்பட்டினம்” என்கிறார் புலவர். நடுவு நிலைமையும், நேர்மையும், உண்மையும் உடையவர்களாய், நியாய விலைக்கு விற்கின்றவர்களாய் வணிகர்கள் இருக்கவேண்டும் என்கிறார் புலவர். தமிழ் வணிகர்கள் அப்படி இருந்ததால் தான் 500 வருடங்களுக்கும் மேலாக, மேற்கிலும் கிழக்கிலுமாகிய உலகளாவிய வணிகத்தைத் தொடர்ந்து செய்ய முடிந்தது. கி.மு. 500க்கு முன் தொடங்கிய தமிழர்களது உலகளாவிய வணிகம் கி.பி 200 வரை இடைவிடாது தொடர்ந்து நடைபெற்றது எனலாம். பல நாடுகளில் இருந்து, பல மொழி பேசும் மக்கள் வந்து புகாரில் ஒன்றாகத் தங்கி வாழ்ந்தனர் என்கிறார் புலவர். வணிகம் உலகளாவிய அளவில் நடைபெற்றது என்பதை இச்செய்தி உறுதிப்படுத்துகிறது.

புகார் நகரம்:

 பல்வேறு பொருட்கள் நீரின் மீதும் நிலத்தின் மீதும் தமிழகம் வந்தன என்பதைப் பட்டினப்பாலை(வரி: 185-193) ஆசிரியர்,

“நீரின் வந்த நிமிர்பரிப் புரவியும் காலின் வந்த கருங்கறி மூடையும்

வடமலைப் பிறந்த மணியும் பொன்னும் குடமலைப் பிறந்த ஆரமும்

அகிலும் தென்கடல் முத்தும் குணகடல்துகிரும் கங்கை வாரியும்

காவிரிப்பயனும் ஈழத்து உணவும் காழகத்து ஆக்கமும் அரியவும்

பெரியவும் நெரிய ஈண்டி வளம்தலை மயங்கிய நனந்தலை மறுகு”

  -என்கிறார். அதாவது, “வெளி நாடுகளில் இருந்து கடல்வழி வந்த குதிரையும், உள்நாட்டில் இருந்து தரை வழி வந்த கருமிளகும், வடமலையில் இருந்து வந்து, இங்கு மெருகிடப்பட்ட பொன்னும், மணிக்கற்களும், மேற்கு மலையில் இருந்து வந்த சந்தனமும், ஆரமும், தென்கடலில் தோன்றிய முத்தும், கீழ்க்கடலில் விளைந்த பவளமும், கங்கைக்கரையில் இருந்து வந்த பொருட்களும், காவிரிக்கரை வழங்கிய வளங்களும், ஈழத்து உணவுப் பொருட்களும், கடாரம் தந்த பண்டங்களும், இன்னும் பல நாடுகளில் இருந்து வந்த பல பொருட்களும் கலந்து நிறைந்திருக்கும் அகன்ற பரந்த தெருக்களைக் கொண்ட புகார் நகரம்” என்கிறார் பட்டினப்பாலை ஆசிரியர் கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார்.

 இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலிருந்தும், கிழக்கு மேற்கு நாடுகளில் இருந்தும் பல்வேறு பொருட்கள் தமிழகத்துக்குக் தமிழ் வணிகர்களால் கொண்டுவரப்பட்டு, மதிப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டும், நேரடியாகவும் அவை பிற நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியாகின எனலாம்.

 நீரினின்று நிலத்துஏற்றவும் நிலத்தினின்று நீர்ப்பரப்பவும்

 அளந்தறியாப் பலபண்டம் வரம்புஅறியாமை வந்துஈண்டி

 அருங்கடிப் பெருங்காப்பின் வலியுடை வல்அணங்கினோன்

 புலிபொறித்துப் புறம்போக்கி மதிநிறைந்த மலிமண்டபம்

 பொதிமூடைப் போர் ஏறி  -பட்டினப்பாலை(வரிகள்: 129-137)

 “பல்வேறு நாடுகளிலிருந்தும் கடல் வழியாகக் கப்பல்கள் மூலம் வந்து இறங்கிய பொருட்களும் (இறக்குமதி), வெளிநாடுகளுக்கு கப்பல்கள் மூலம் ஏற்றுமதி செய்யப்படுவதற்காக உள்நாட்டின் பலபகுதிகளில் இருந்தும் வந்துள்ள பொருட்களும் என, எண்ணமுடியாத அளவுக்கு பொருட்கள் குவிந்திருக்கும் புகார் நகரத்தில், காவல் மிகுந்த சுங்கச்சாவடி இருக்கும் சாலையில், சுங்கத்தீர்வையைப் பெற்றுக்கொண்டு, சோழப் பேரரசின் இலட்சினையான புலிச் சின்னத்தை அடையாளமிட்டு வெளியே அனுப்புவதற்காகக் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பண்டங்கள் மலைபோல் தோற்றம் தரும்” என்கிறார் அவர்.

புகார்த் துறைமுகம்:

  ஒரு துறைமுகத்தின் செயல் திறனைக் குறிப்பிடக் கப்பல்கள் வந்து தமது ஏற்றுமதி இறக்குமதி வேலைகளை முடித்துவிட்டுத் திரும்ப ஆகும் நேரத்தையே கணக்கில் எடுத்துக் கொள்கின்றனர். அதனை “கப்பல் வந்து திரும்ப ஆகும் நேரம்(SHIP TURN ROUND TIME)” என்கின்றனர். இதற்கென இன்று நமது துறைமுகங்களில் ஒற்றைச் சாளார முறை(SINGLE WINDOW SYSTEM )கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது என்கிறார் நரசய்யா அவர்கள். இதுபோன்ற ஒருமுறை புகாரில் கையாளப்பட்டது போலத் தெரிகிறது. பெருந்துறைகளுக்கு(BIG WHARF AND BERTHS) அருகிலேயே ஏற்றுமதி இறக்குமதிப் பொருட்களைப் பாதுகாப்பாக வைக்க நல்ல விசாலமான கிடங்குகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன என்றும், பொருட்களுக்குச் சுங்கத் தீர்வைகள் அங்கேயே வசூலிக்கப்பட்டு, புலிச்சின்னம் பொறிக்கப்பட்டு வெளியே அனுப்பப்பட்டன என்றும் பட்டினப்பாலை தெரிவிக்கிறது என்கிறார் நரசய்யா அவர்கள்.(நரசய்யா-கடல்வழி வணிகம், பக்: 52,53)

 பலதரப்பட்ட வணிகச் சரக்குகள், வங்கம் என்ற பெருவகைக் கப்பல்களில் வந்திறங்குகையில் எழும் ஓசையை வருணிக்கும், மதுரைக்காஞ்சியின் பாடல், இன்றைக்கும் பெரும் ஓசையுடன் பொருள்களைக் கப்பல்கள் இறக்குவதையே நினைவு படுத்தும் என்கிறார் நரசய்யா அவர்கள்(பக்: 49, 50). மதுரைக்காஞ்சியை எழுதிய மாங்குடி மருதனார் கப்பல்களை நன்கு அறிந்திருக்காவிடில் இவ்வாறு எழுதி இருக்க முடியாது எனவும், கப்பல்களிலிருந்து பொருட்களை இறக்குதல் என்பது மக்கள் வாழ்வில் ஒரு சாதாரணமான நிகழ்ச்சியாய் அமைந்திருந்தது எனவும் தெரிவிக்கிறார் நரசய்யா அவர்கள்(பக்: 49, 50). மதுரைக்காஞ்சியை எழுதிய மாங்குடி மருதனாரின் காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும்.

  துறைமுகப் பணித்துறையையும், கப்பல்கட்டுதலையும் அறிந்திருந்த தமிழர், அவற்றை நன்முறையில் வைத்திருக்கவும் கற்றிருந்தனர். பெரும்பாணாற்றுப்படை, பிற நாட்டுக்கப்பல்கள் நம் துறைமுகங்களை அடைய வழிகாட்டியாய் அமைக்கப்பட்டிருந்த கலங்கரை விளக்கங்கள் குறித்துக் கூறுகிறது எனவும், வெளிநாட்டு மாலுமிகள் ஓய்வு எடுத்து தங்குவதற்கு மாலுமி இல்லங்களும், கப்பல்களைச் செப்பனிட கப்பல்பணிமனைகளும், உலர்துறைகளும்(DRY-DOCKS ) இருந்தன எனவும் கூறுகிறார் நரசய்யா அவர்கள்(பக்: 51, 52)

“............கூம்பொடு மீப்பாய் களையாது மிசைபரந் தோண்டாது புகாஅர்ப் புகுந்த பெருங்கலத் தகாஅர் இடைப்புலப் பெருவழிச் சொரியும் கடல்பல் தாரத்த நாடுகிழ வோய!” -புறம், 30, வரி: 10-15.

  “ஆற்றுமுகத்துவாரத்தில் புகுந்த பெருங்கப்பல்களை, கூம்புடன் மேற்பாயைச் சுருட்டாமலும், பொருட்களின் பாரத்தைக் குறைக்காமலும் இடைவழியில் கொண்டு செல்லும்பொழுது பெருங்கப்பலில் இருந்த பல பண்டங்கள் கடலில் கொட்டுகின்ற வளமிக்க நாட்டினை உடைய சோழ வேந்தனே” என்கிறார் சோழன் நலங்கிள்ளி குறித்துப் பாடிய உறையூர் முதுகண்ணன சாத்தனார். இவரது காலம் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டாகும்.

  வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர் இராதா குமுத் முகர்ஜி(Radha kumud Mukherji) அவர்கள், இந்தியக் கப்பலியல்(Indian Shipping) என்கிற நூலில் சங்க இலக்கியத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் கூறுகையில், “ சங்க இலக்கியங் களிலிருந்து புகார்த் துறைமுகத்தின் பெருமையைத் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இதன் வாயிலாகத் துறைமுகத்தின் நீள அகலங்களும் நமக்குத் தெளிவாகுகின்றன. இத்துறைமுகத்தில் பெரிய பாய்மரக்கப்பல்கள், தமது பாய்களைத் தளர்த்தாமலேயே நுழைந்தன” என்ற விபரத்தைத் தருகிறார். பாய்மரக் கப்பல்கள், தமது பாய்களைத் தளர்த்தாமலேயே நுழையும் பொழுது, அவற்றின் வேகம் அதிகமாக இருக்கும் சரக்குகளுடன் கப்பல்கள் பளுவாகவும், ஆழமாகவும் மிதக்கும். அவற்றைச் சுலபமாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. அன்றே பாய்களைத் தளர்த்தாமலேயே நுழைய முடிந்ததெனின் அத்துறைமுகங்கள் நல்ல ஆழமும், பெரிய பரப்பளவும் கொண்டவையாக இருந்திருக்கவேண்டும். ஆகையால் பூம்புகார் மிகப் பெரியதொரு துறை முகமாகத்தான் இருந்திருக்கும் என்கிறார் நரசய்யா அவர்கள்(பக்: 48, 49)

கங்கை ஆற்றில் வணிகப் பயணம்:

 சங்க இலக்கியங்களில் தமிழர் வெளி நாடுகளுக்குச் சென்று வணிகம் செய்ததைப் பற்றிய குறிப்புகள் பல உள்ளன எனவும், இவை அயல் நாட்டுப் பயணிகள் மூலம் உறுதிபடுத்தப்பட்டுள்ளன எனவும் அயல்நாடு மட்டுமின்றி தமிழர்கள் கடல்மூலமாக வங்க நாட்டில் கங்கை நதி கடலில் கலக்கும் முகத்துவாரத்தில் அமைந்துள்ள தாமரலிபதி(TAMRALIPTI) என்ற துறைமுகத்தை அடைந்து, கங்கைநதியில் தமது கலங்களைச் செலுத்தி, வட நாட்டிலுள்ள உள்நாட்டுத் துறைமுகங்களை அடைந்து அங்கும் தமது வணிகத்தை நிலை நாட்டினர் எனவும் தெரிவிக்கிறார் நரசய்யா அவர்கள்(பக்: 59, 60).

  கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பட்டினப்பாலையில் “கங்கைவாரியும் காவிரிப்பயனும்”(வரி: 190) என வரும் வரிகள் கங்கைப் பகுதியில் விளைந்த பொருட்கள் தமிழகம் வந்தன என்பதை உறுதிப் படுத்துகின்றன. அவைகளை நிலவழியாகக் கொண்டு வருவதைவிடக் கடல் வழியாகக் கொண்டு வருவது எளிது என உணர்ந்த தமிழர்கள் தங்கள் கப்பல்கள் மூலம் அதனைக் கொண்டு வந்தனர். கங்கை ஆறு கடலில் கலக்கும் முகத்துவாரத்தில் இருந்த துறைமுக நகரமான தாமரலிபதி என்பதன் வழியே கங்கை ஆற்றில் நுழைந்து, கங்கை ஆற்றில் இருந்த பாடலிபுத்திரம், காசி போன்ற நகரங்களை தமிழர்கள் சென்றடைந்தனர் என்பதை நற்றினையின் பாடல் வரிகள் நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றன.

 “கங்கை வங்கம் போகுவர் கொல்லோ” – நற்றினை – 189, வரி: 5 இப்பாட்டின்படி, தலைவன் பொருள் தேட சூரைக்காற்றடிக்கும் கானகம் கடந்து தமிழகத் துறைமுகம் அடைந்து கடலில் செல்லும் வங்கம் என்ற பெரும் கப்பலில் ஏறி இனிய குரலை உடைய நாரைகள் வாழும் கங்கை ஆற்றுக்கு சென்றிருப்பார் எனவும் வேறு எதையும் செய்யாதவர் எனவும் வேறு இடத்துக்கும் போகாதவர் எனவும் அவர் விரைவில் வந்து விடுவார் எனவும் தோழி, THALAIVANPORUlTHAETAS SENrA KAnAVபொருள் தேடச்சென்ற தலைவன் உரிய காலத்தில் வந்து சேராததால் கவலையடைந்த தலைவிக்கு ஆறுதல் கூறுகிறாள். இந்த கங்கை ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் இருந்த துறைமுக நகரமான தாமரலிபதி என்பது தாமிரபரணி என்கிற தமிழக ஆற்றின் பெயரில் இருந்து தோன்றியதாக இருக்கலாம். தம்பப்பண்ணி என்ற இலங்கைத் துறைமுக நகரம் தாமிர பரணியின் பெயரில் இருந்து தான் தோன்றியதாகும். தாமரலிபதி(TAMRALIPTI) என்கிற இந்த நகரம் அன்று கலிங்க நாட்டின் கீழ் இருந்து வந்தது.

   கலிங்கத்தில் பண்டைய காலத்தில் இருந்த கலிங்கப் பட்டினம், பாளூர், மாணிக்கப்பட்டினம் போன்ற பல துறைமுகங்கள் தமிழ் பெயரோடு தொடர்புடையவை ஆகும். ‘பண்டைய ஒரியாவின் கடல்வணிகப் பெருமை’ என்கிற கட்டுரையை ஒரிசா ரிவியூ என்கிற மாத இதழில் எழுதிய பாலபத்ர காதை என்கிற எம்.கே. கல்லூரியின் பேராசிரியர் அவர்கள், ‘தந்தபுர’ என சமண, புத்த நூல்களில் குறிப்பிடப்படும் பண்டைய கடற்கரை துறைமுகம் என்பது பண்டைய பாளூர் துறைமுகமாகும் எனவும், தமிழில் பல்+ஊர்= பாளூர் என்பதன் வடமொழிப்பெயர் தான் ‘தந்தபுர’ என ஆயிற்று எனவும், அதாவது தமிழில் பல் என்பது வடமொழியில் தந்த எனவும் தமிழில் ஊர் என்பது வடமொழியில் புரம் எனவும் ஆகியது எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார். (Maritime Heritage of Orissa – Orissa Review , July- 2009, Balabhadhra Ghadai, Principal M.K. College Khiching Mayurbhanj P. 62-64). gaghadai

  கலிங்கத்தின் இரண்டாவது பெரிய துறைமுக நகரான பித்துண்டா நகரம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் தமிழர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது என்பதைக் கலிங்க மன்னன் காரவேலனின் அத்திக்கும்பா கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது. (சிரீகாரவேலா-சதானந்தா அகர்வால்). ஆகவே தாமரலிபதி(TAMRALIPTI) என்கிற பெயர் தாமிரபரணியில் இருந்து தோன்றி இருக்கலாம். மேலே கண்ட தரவுகள் மூலம், கங்கை நதியில் இருந்த வட இந்திய நகரங்களுக்கு, தமிழர்கள தங்கள் சொந்த கப்பல்களில் சென்று வணிகம் செய்தனர் என்பது உறுதிப் படுத்தப்படுகிறது எனலாம்.

வணிகத்துக்கான நீண்ட கடல் பயணம்:  

 கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த மதுரை மருதனிள நாகனார் என்கிற புலவர் பொருள் தேடி ஆழ்கடலில், மிகப்பெருங்கப்பலில் நீண்ட பயணம் செய்த தலைவன் குறித்து அகநானூற்றுப் பாடல் ஒன்றினைப் பாடியுள்ளார்(அகம்-255, வரி: 1-9).

“உலகுகிளர்ந்தன்ன உருகெழுவங்கம், புலவுத்திரைப் பெருங்கடல் நீரிடைப் போழ, இரவும் எல்லையும் அசைவின்றி ஆகி, விரைசெலல் இயற்கை வங்கூழ் ஆட்டக், கோடூயர் திணிமணல் அகன்துறை, நீகான் மாடஒள்எரி மருங்கு அறிந்து ஒய்ய, ஆள்வினைப் பிரிந்த காதலர் நாள்பல கழியாமையே, அழிபடர் அகல் வருவர் மன்னால்-தோழி!”

  ‘புலால் மணமுடைய கடலின் அலைகளில், உலகமே பெயர்ந்து வந்தது போன்று அச்சம்தரும் மிகப்பெரிய கப்பலை, இயற்கையான பருவக் காற்று வீசி, இரவு பகல் பாராது, எங்கும் நிற்காது, வேகமாக அதனைக் கொண்டு செல்ல, அப்பெருங்கப்பலை இயக்குபவனாகிய நீகான், கடற்கரைத் துறைமுகத்தில் இருக்கும் உயர்ந்த கட்டிடத்தின் மீதுள்ள கலங்கரை விளக்கத்தின் ஒளிகண்டு திசை அறிந்து அதனைச் செலுத்த, பொருள் ஈட்டும் பணி காரணமாக அக்கப்பலில் நெடு நாட்களுக்கு முன்சென்ற நமது தலைவர் மேலும் அதிக நாட்கள் அங்கு தங்காது, நமது துன்பம் நீங்குமாறு விரைவில் திரும்பி வருவார்’ எனத் தனது தோழியிடம் கூறி ஆறுதல் பெறுகிறாள் சங்ககாலத் தலைவி. தலைவனின் இப்பிரிவு கடலிடைப் பிரிவு என்றே சொல்லப்பட்டுள்ளது. இப்பாடல் அன்று தமிழர்கள் மிகப்பெருங் கப்பல்களில் வெளிநாடுகள் சென்று வணிகம் புரிந்து பொருள் ஈட்டினர் என்பதை மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்துகிறது எனலாம்.

  புறம் 400ஆம் பாடலில் கடல்வணிகம் குறித்துக் கோவூர்கிழார்,

“இருங்கழி யிழிதரும் ஆர்கலிவங்கம் தேறுநீர்ப் பரப்பின் யாறுசீத்துய்த்துத்

துறைதோறும் பிணிக்கு நல்லூர், உறைவின் யாணர், நாடுகிழ வோனே”

 என்கிறார். ‘ஆற்று நீர் கடலில் கலக்கும் துறைகளைச் செம்மை செய்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் கடற்கரை நகர் தோறும் கடலில் செல்லும் வங்கம் எனப்படும் பெருங்கப்பல்கள் மூலம் சென்று வணிகம் செய்யும் நல்ல ஊர்களையும் வணிகத்தையும் உடையவன் இவன் எனவும் அதன் மூலம் கிடைக்கும் புதுவருவாயை உடைய நாடு இவனுடையது எனவும் கூறுகிறார் புலவர். அதாவது கடலோரமாக இருக்கும் நகர்களில் எல்லாம் இவனது நாட்டுப்பெருங்கப்பல்கள் மூலம் வணிகம் நடைபெறுகிறது எனவும் அதனால் கிடைக்கும் வருவாயை உடையவன் இவன் எனவும் கூறுகிறார்’ புலவர். இவரது காலம் கி.மு. 2ஆம், 1ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும்.

கடற்படையெடுப்பு:

 பாண்டியன் முதுகுடுமிப் பெரு வழுதியைப் பாட வந்த காரிகிழார்,

  “செய்வினைக்கு எதிர்ந்த தெவ்வர் தேஎத்துக்

  கடற்படை குளிப்ப மண்டி” என்கிறார்(புறம்-6, வரி: 11, 12).

 இதற்குச் ‘செய்யும் தொழிலுக்கு எதிராக இருந்த பகைவர் தேயமே மூழ்கும் அளவு பெரும் கடற்படையை அனுப்பினான்’ எனலாம். பொதுவாக தமிழக வேந்தர்களை, பிற தமிழகச் சிறுகுறு ஆட்சியாளார்களை பகைவர் அல்லது எதிரி என மட்டுமே குறிப்பதுண்டு. அவர்களின் தேயத்தை, அது தமிழ் தேயமாக இருப்பதால், எதிரிகள் தேயம் எனக் குறிப்பதில்லை. சங்க இலக்கியங்கள் தமிழகம் தவிர பிற தேயங்களை மட்டுமே எதிரிகள் தேயம் எனக் குறிப்பிடுகின்றன. மேலும் தமிழரசுகளிடையே முதுகுடுமிப் பெருவழுதி காலத்தில் நல்ல ஒற்றுமை இருந்தது. ஆதலால் முதுகுடுமிப் பெருவழுதி இங்கு தமிழகம் அல்லாத பிற தேயத்து எதிரிகளின் மீது பெரும் கடற்படைகொண்டு தாக்குதல் நடத்தினான் என இப்பாடல் கூறுகிறது எனலாம். எதிரிகள் தேயமே மூழ்கும் அளவு அவ்வளவு அதிகமான கடற்படையை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி அனுப்பினான் என்கிறார் புலவர். அன்று தமிழர்கள் வணிகத்தைப் பிற நாடுகளில் பெருமளவு மேற்கொண்டிருந்தனர். வணிகத்துக்கான அதிகப் பொருள் உற்பத்தியும், உயர் தொழில்நுட்ப மேன்மையும், வணிக மேலாண்மையும் கொண்டதாக அன்றைய தமிழகம் இருந்தது. இந்தப் பாண்டியன் முதுகுடுமிப் பெருவழுதியின் காலம் கி.மு. 4ஆம், 3ஆம் நூற்றாண்டாகும்.

   புறம் 382ஆம் பாடலில் கோவூர்கிழார், கி.மு. முதல் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சோழ வேந்தன் நலங்கிள்ளியின் கடற்படையெடுப்பு குறித்து, “கடல்படை அடல்கொண்டி” என்கிறார். இதற்கு, கடலில் படை செலுத்திப் பகைவரை அழித்துப் பெரும் பொருளைக்கொண்டு வந்தவன் எனப் பொருள் கொள்கிறார் அ.ப.பாலையன் அவர்கள். ‘கடலிற் படைகொண்டு சென்று பகைவரை அடுதலாற் கொள்ளலாகும் பெரும்பொருள்’ எனப் பொருள் கொள்கிறார் ஔவை துரைசாமிபிள்ளை அவர்கள்(புறநானூறு, இரண்டாம் பாகம் பதிப்பு-2010). மேலே உள்ள இரு பாடல்களையும் இணைத்துப் பார்க்கும் பொழுது பாண்டியன் முதுகுடுமிப் பெருவழுதிக்கு முன்பிருந்தே சோழர்களும், பாண்டியர்களும், சேரர்களும் இந்த நலங்கிள்ளி வரை தமிழ் அரசுகள் பலவும் கடற்படைகொண்டு தமிழர் அல்லாத பிற தேயக் கடற்கரை நகரங்களைத் தாக்கித் திரையாகவும், வணிகம் செய்தலின் மூலமும் பெரும்பொருள் பெற்றுவந்துள்ளனர் என்பதையும், இந்தியாவின் மேற்குக், கிழக்குக் கடற்கரையின் கடல் வணிகம் சங்ககாலம் முழுவதும் தமிழர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது என்பதையும் இப்பாடல்கள் உறுதி செய்கின்றன.

தமிழர்களின் கடலாதிக்கம்:

  கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த வெண்ணிக்குயத்தியார் என்கிற பெண்பாற் புலவர் சோழன் முதல் கரிகாலன், சேரன் இமயவரம்பன் நெடுஞ் சேரலாதனை இரண்டாம் வெண்ணிப்பறந்தலைப் போரில் தோற்கடித்தான். அப்போரில் தோற்றதாலும், போரில் முதுகில் விழுப்புண் பெற்றதாலும் சேரலாதன் நாணி வடக்கிருந்து உயிர் துறந்தான். இந்நிகழ்வை, ‘இப்பாடலில் தோற்ற சேரலாதன் உன்னை விட நல்லவனும் புகழ் பெற்றவனும் ஆவான்’ என வெற்றிபெற்ற கரிகாலனிடமே நேரடியாகப் பாடியவர் இவர். இவர் ஒரு குயத்தி வகுப்பை சேர்ந்த பெண்பாற் புலவர். அதே சமயம் நேர்மையும், தைரியமும், புலமையும் உடையவர். அவர்,

‘நளியிரு முந்நீர் நாவாய் ஓட்டி, வளிதொழில் ஆண்ட உரவோன் மருக”

எனப் பாடலைத் தொடங்கிப் பாடியுள்ளார்(பு-66). “பெருங்கடலில் காற்றின் தொழில்நுட்பம் அறிந்து அதனைக் கட்டுப்படுத்தி ஆள்வதன் மூலம் பெரும் மரக்கலங்களைச் செலுத்தி வருகிற மரபில் வந்தவனே” எனச் சோழ மரபின் கடலாதிக்கப் பெருமையைப் இவ்வரிகளில் பாடியுள்ளார் வெண்ணிக் குயத்தியார். அதன்மூலம் சோழர்கள் மிக நீண்ட காலமாகவே கடலோடிகளாக இருந்தவர்கள் என்பதையும், சோழ மண்டலத்தை ஒட்டிய கடல்பரப்பையும், இந்தியாவின் மேற்குக் கடற்பரப்பு முழுவதையும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தவர்கள் என்பதையும் நாம் அறிய முடிகிறது. பெருங்கடலில் வீசும் காற்றின் தொழில் நுட்பம் அறிந்து அதனைக் கட்டுப்படுத்தி, பெரும் மரக்கலங்களைச் செலுத்தி வருகிற மரபில் வந்தவன் இந்தச் சோழன் என்கிறார் புலவர். இப்பாடலின் மூலம் பருவக்காற்று குறித்தும், கடல் நீரோட்டம் குறித்தும் அறிந்து கடலில் பெரும் மரக்கலங்களை செலுத்திய மரபில் வந்தவர்கள் சோழர்கள் என்பதைப் புலவர் தெரிவிக்கிறார்.

கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த மாறோக்கத்து நப்பசலையார் என்கிற இன்னொரு பெண்பாற்புலவர், மலையமான் குறித்தத் தனது பாடலில்(பு-126, வரி: 14-16), சேரர்களின் கடலாதிக்கம் குறித்து

“சினமிகு தானை வானவன் குடகடல்பொலந்தரு நாவாய் ஓட்டிய

அவ்வழிப்பிறகலம் செல்கலாது அனையேம்” என்கிறார்.

 சங்ககாலப் பெரும்புலவன் கபிலன் அறிவில் சிறந்தவன். பெரும்புகழ் பெற்றவன். அவன் இனி யாரும் பாடமுடியாதபடி மலையமானைப் புகழ்ந்து உயர்த்திப் பாடியுள்ளான். மேற்குக்கடலில் சேரன் தனது பெருங்கப்பல்களை செலுத்தும்பொழுது வேறு யாரும் அவனது ஆணையை மீறி மேற்குக் கடலில் கப்பல்களைச் செலுத்த இயலாது. அதுபோன்று கபிலன் பாடிய பிறகு பிறர் யாரும் மலையமானை அந்த அளவு உயர்த்திப் பாட முடியாது என்கிறார் புலவர். மேற்குக்கடலில் சேரர்கள் கடலாதிக்கம் உடையவர்களாக இருந்தனர் என்பதை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. சேரர்களது அனுமதி இன்றி யாரும் மேற்குக்கடலில் கப்பல்களை செலுத்த முடியாது என்பதும், மேற்குக் கடலில் சேரர்கள் கடலாதிக்கம் உடையவர்களாக இருந்தனர் என்பதும் இப்பாடலின் அடிக் கருத்தாக உள்ளது எனலாம்.

  மேற்கண்ட இரு பெண்பாற் சங்ககாலப் புலவர்களின் பாடல்களும் சேரர்கள் மேற்குக்கடலிலும், சோழர்கள் கிழக்குக் கடலிலும் கடலாதிக்கம் கொண்டவர்களாக இருந்தனர் என்பதையும், பருவக் காற்றையும், கடல் நீரோட்டத்தையும் பற்றிய தொழிநுட்பத்தை அறிந்து பெருங்கப்பல்களை கடலில் செலுத்தும் திறனைத் தமிழர்கள் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பே பெற்றிருந்தனர் என்பதையும் உறுதிப்படுத்துகின்றன எனலாம்.

கங்கை முகத்துவாரத்தில் இருந்த தாமரலிபத(Tamaralipta) எனப்பட்ட துறைமுக நகரம் பண்டைய கலிங்க அரசில் இருந்தது. அதன் பெயர் தமிழகத்தில் உள்ள தாமிரபரணி ஆற்றின் பெயரில் இருப்பது போலிருக்கிறது. இந்த ஆற்றின் பெயரில் இலங்கையின் வடமேற்கே அமைந்திருந்த தம்பப்பண்ணி எனப்படும் நகரம் கி.மு.500 வாக்கில் புகழ் பெற்றதாக இருந்தது. அதே காலகட்டத்தில் இந்தத் தாமிரலிபத(Tamaralipta) நகரமும் புகழ் பெற்றதாக இருந்துள்ளது. மெகத்தனிசு இந்த தாமிரலிபத என்கிற நகரம் குறித்து எழுதியுள்ளார். oriyaaஒரியா இரிவியு(ORISSA REVIEW) என்கிற மாத இதழில் 2011 நவம்பரில் டாக்டர் பிரபுல்லா சந்திர மொகந்தி(DR.PRAFULLA CHANDRA MOHANTY) என்பவர் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் ஒரிசாவில் உள்ள பாளூர் என்கிற பண்டைய துறைமுகத்தின் பெயரானது தந்தபுரா என்ற வடமொழிப் பெயருக்கு இணையான தமிழ் பெயராகும் என PAEபேராசிரியர் எஸ். இலெவி (PROF. S. LEVY) என்பவர் கருதுவதாகச் சொல்லியுள்ளார். SOURCE: MARITIME TRADE OF ANCIENT KALINGA –DR.PRAFULLA CHANDRA MOHANTY, ORISSA REVIEW, NOV-2011, PAGE: 41.

 அதுபோன்றே அதே மாத இதழில் டாக்டர் கார்த்திக் சந்திரா இரூட் (DR.KARTIK CHANDRA ROUT) என்பவர் எழுதிய கட்டுரையில் பாளூர் என்பது தமிழர்கள் தந்த பெயர் எனச் சில விமர்சகர்கள் கருதுவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் காரவேலன் தமிழரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணியிடம் இருந்து கைப்பற்றிய கலிங்கத்தின் முக்கியத்துறைமுக நகராக இருந்த பித்துண்டா நகரம் சிறிதுகாலமே காரவேலனுடைய அதிகாரிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்தது எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார். அப்படியானால் மீண்டும் அது தமிழர்களின் பொறுப்பில் வந்துவிட்டது எனப் பொருள் கொள்ளலாம். SOURCE: MARITIME HERITAGE OF GANJAM- DR.KARTIK CHANDRA ROUT, ORISSA REVIEW, NOV-2013, PAGE: 42, 43.

  மேற்கண்ட இரு தரவுகளின் படி, பண்டைய கலிங்கத்தின் மிக முக்கிய துறைமுகம் ஆன ‘பாளூர்’(PALUR) என்பது தமிழ் பெயர்(பல்+ஊர்= பாளூர்) என்பதும், அதன் வடமொழிபெயர் தான் தந்தபுரா என்பதும் இந்தப் பாளூர் என்பது தமிழர்கள் வைத்த பெயர் எனச் சில ஒரியா அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர் என்பதும் தெரிய வருகிறது. பாளூர் மட்டுமல்ல கலிங்கத்தில் இருந்த பண்டைய முக்கியத் துறைமுகங்களான கலிங்கப்பட்டினம், மசூலிப்பட்டினம், மாணிக்பட்டினம், கல்கதா பட்டினம், தாமரலிபத (KALINGA PATANAM, MASULI PATANAM, MANIK PATANA, KHALKATA PATANA, TAMARAL IPTA) ஆகிய அனைத்தும் தமிழ் பெயரோடு தொடர்புடையனவாகும். MARITIME TRADE OF ANCIENT KALINGA, MARITIME HERITAGE OF GANJAM ஆகிய இரு ஆங்கிலக் கட்டுரைகளில் சொல்லப்பட்ட பண்டைய கலிங்க நகரங்கள் தான் இந்த 5 நகரங்களும் ஆகும். இந்நகரங்களில் ‘தாமிரலிபத’ தவிர பிற அனைத்துத் துறைமுக நகரங்களும் இறுதியில் ‘பட்டினம்’ என்கிற தமிழ் பெயரைக் கொண்டுள்ளன.

 பொதுவாகத் தமிழில் நெய்தல் நிலத்து ஊர்கள் பட்டினம் என்கிற பெயரைப் பெரும். தமிழில் பட்டினம் என்றால் நெய்தல் நில ஊர் என்பது போக, பட்டினர் என்பது நெய்தல் நிலத்தில் வசிக்கும் மீனவரையும், பட்டினச்சேரி என்பது நெய்தல் நில மீனவர் வசிக்கும் ஊர் அல்லது அவர்களது தெருவையும், பட்டினவாசி என்றால் நகர மக்களையும் குறிக்கும். ஆகப் பட்டினம் என்பது மூலத்தில் ஒரு தமிழ் பெயராகும். ஆகவே கலிங்கத்தில் உள்ள பட்டினம் என்கிற பெயர்கொண்ட பண்டைய பெயர்கள அனைத்தும் தமிழோடும், தமிழர்களோடும் தொடர்புடையன எனலாம்.  அதுபோன்றே தாமிரலிபத(Tamaralipta) என்பது இலங்கையின் தம்பப்பண்ணி போன்று தாமிரபரணி என்கிற தமிழக ஆற்றின் பெயரில் அமைந்த பெயராகத் தோன்றுகிறது. கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கலிங்க மன்னன் காரவேலன் தனது அத்திக்கும்பா கல்வெட்டில் கலிங்கத்தின் பித்துண்டா நகரம் தமிழரசுகளின் காவல் அரணாக இருந்தது எனக் குறிப்பிட்டதும், தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி 1300 ஆண்டுகள் பழமையானது எனச் சொல்லியதும், கங்கை நதிவரை இருந்த கலிங்கத்தின் பண்டைய நகரங்கள் தமிழ்ப் பெயர்களோடு இருப்பதும் தமிழர்களின் கடல் ஆதிக்கத்தையும், வணிக மேலாண்மையையும் பறைசாற்றும் சான்றுகளாகும்.

  சங்க இலக்கியத்தரவுகளும், வெளி நாட்டினரின் குறிப்புகளும், நவீன எழுத்தாளர்களின் நூல்களும், கல்வெட்டுகளும், நாணயங்களும், தொல்லியல் சான்றுகளும், இன்னபிறத் தரவுகளும் தமிழர்கள் கிமு. 6ஆம் நூற்றாண்டு முதலே உலகின் பல நாடுகளுக்கும் சென்று அங்கு தங்கி வணிகம் செய்து வந்தனர் என்பதை, அவ்வணிகத்தைப் பாதுகாக்கத் தமிழரசுகள் பெரும் கடற்படைகளைப் பராமரித்து வந்தன என்பதை, தமிழகம் கி.மு. 600 முதல் கி.பி.200 வரை இடைவிடாத உலகளாவிய வணிகத்தை மேற்கொண்டிருந்தது என்பதை, இவ்வுலக வணிகத்தால் தமிழகம் பெரும் செல்வத்தைப் பெற்றது என்பதை உறுதி செய்கிறது எனலாம். பண்டையச் சங்ககாலத் தமிழகம் பொருள் உற்பத்தியிலும், தொழிநுட்பத்திலும், வணிக மேலாண்மையிலும் வேளாண்மையிலும் உயர்நிலையில் இருந்ததன் காரணமாகவும் தமிழரசுகள் இடையே இருந்த ஐக்கியக் கூட்டணியின்(தமிழ்கெழு மூவர் காக்கும் மொழிபெயர் தேஎத்த-மாமூலனார், அகம்-31, வரி: 14,15) காரணமாகவும் தான், உலகளாவிய வணிகத்தில் 800 வருடங்களாக இடைவிடாது, தமிழகம் உயர்ந்து நின்று தன்னை நிலை நிறுத்திக்கொண்டிருந்தது எனலாம்.

- கணியன் பாலன், ஈரோடு

Pin It

பழந்தமிழர்களின் வணிகத்தை, முக்கியமாக அவர்களின் கடல்வணிகத்தை அறிந்து கொள்ளவேண்டுமானால் தமிழ் அரசுகள் வெளியிட்ட நாணயங்கள் குறித்தும், தமிழகத்திற்கு கொண்டுவரப்பட்ட வெளிநாட்டு நாணயங்கள் குறித்தும் அறிந்துகொள்வது அவசியமாகும். அந்த அடிப்படையில் இக்கட்டுரை தமிழகத்தில் கிடைத்த நாணயங்கள் குறித்துப் பேசுகிறது. அத்துடன் வடநாட்டுடன் தமிழகம் நடத்திய வணிகம் குறித்தச் சில தரவுகளையும் இக்கட்டுரை தருகிறது.

தொன்மையான தமிழக நாணயங்கள்:

தொன்மையான தமிழக நாணயங்கள் குறித்து நாணய வியல் ஆய்வாளரும், தினமலர் ஆசிரியருமான இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் தனது ‘செழிய, செழியன் நாணயங்கள்’ என்கிற நூலில்(முதல் பதிப்பு, ஏப்ரல்-2014) தந்துள்ள பல தரவுகள் குறித்துக் காண்போம். காசுகள் என்பது பல பொருள் குறித்த ஒரு சொல் ஆகும். சங்க நூல்களில் இச்சொல் பல முறை வருகிறது. அன்று இக்காசு ஒருவகை அணிகலனாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இக்காசு வேப்பம் பழம் போன்றும், நெல்லிக்காய் போன்றும் இருந்ததாகப் பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் பேசுகின்றன. சிறியதாகவும் கோளவடிவிலும் இருந்த பொன்னாலான இக்காசுகள் அன்று வணிகத்திற்கும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்தத் தொண்மையான நாணயங்கள் குறித்து வால்டர் எலியட் அவர்கள், “தொண்மையான தங்க நாணயங்கள் அனைத்தும் வழுவழுப்பான உருண்டை வடிவில் காணப்பட்டன. இன்னதென்று இனங் காண முடியாத ஒரு சிறு முத்திரைப் பதிவே அவற்றில் இருந்தது. இந்தத் தங்க நாணயங்கள் மிக நீண்ட நெடுங்காலமாகவே வழக்கில் இருந்து வந்திருக்க வேண்டும். அலாவுதீனின் படைகளும் அவனுக்குப்பின் வந்தவர்களும் டெல்லிக்குக் கொள்ளையடித்துச் சென்றவற்றில் பெரும்பகுதி இந்த நாணயங்களாகவே இருந்திருக்கின்றன” என்கிறார் (1.இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களது ‘செழிய, செழியன் நாணயங்கள்’ நூல், பக்: 15; 2.வால்டர் எலியட் - தென்னிந்தியக் காசுகள், பக்: 53)

தமிழகத்தில் திருநெல்வேலியில் திரு. இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் வாங்கிய தொகுப்பில் தொண்மையான ஆறு சிறிய கோள வடிவ முடைய செப்பு நாணயங்களும், ஒரு வெள்ளி நாணயமும் இருந்ததாகக் குறிப்பிட்டு அதன் முழுத் தரவுகளையும் தனது நூலில் அவர் வெளியிட்டு உள்ளார். இதன் காலம் கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டு என்கிறார் அவர். இவை தாமிரபரணி ஆற்றுப் படுகையில் கிடைத்தவை. இந்தச் சிறிய கோளவடிவில் உள்ள நாணயங்களின் விளிம்புப் பகுதியில் ஒரு சிறிய சின்னம் உள்ளது. அதே தாமிரபரணி ஆற்றுப்படுகையில் முன்புறம் யானைச் சின்னம் உள்ள தொண்மையான ஐந்து நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளன. அதன் பின்புறம் எந்தச் சின்னமும் இல்லை. இந்த ஐந்து நாணயங்கள் குறித்தத் தரவுகளை இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் தனது அதே நூலில் வெளியிட்டுள்ளார். இதன் காலம் சுமார் கி.மு. 5ஆம் 4ஆம் நூற்றாண்டு என்கிறார் அவர். இவைபோக முன்புறம் செழிய என்கிற பெயரும் பின்புறம் யானைச் சின்னமும் உள்ள வெள்ளீயம், செம்பு, பித்தளை, வெண்கலம் ஆகிய உலோகங்களால் ஆகிய 50 நாணயங்களின் தரவுகளையும் இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் நிழற் படங்களோடு தனது அதே நூலில் வெளியிட்டு உள்ளார்கள். இவற்றின் காலம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு என அவர் கருதுகிறார்(அதே நூல், பக்: 18-54).

நீலகிரி வெண்கலக் கிண்ணம் (கி.மு. 500)

coins 211தாமிரபரணியில் கிடைத்த, கி. மு. 3ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த, முன்புறம் செழிய என்கிற பெயரும் பின்புறம் யானைச் சின்னமும் உள்ள வெள்ளீய நாணயம் ஒன்று கல்பாக்கம் அணுசக்தி ஆய்வு நிலையத்தில் ஆய்வு செய்யப்பட்டது எனவும், அதன்படி அந்நாணயத்தில் பெரும்பகுதி வெள்ளீயமும், இரும்பு, நிக்கல், செம்பு முதலியன தலா ஒரு விழுக் காட்டிற்கும் குறைவாகவும் இருப்பதாக அறியப் பட்டுள்ளது எனவும், இந்த வெள்ளீய நாணயங்களை கொற்கைப் பாண்டியர்கள் வெளியிட்டுள்ளனர் எனவும் தெரிவிக்கிறார் இரா.கிருஸ்ணமூர்த்தி அவர்கள். ஆதிச்சநல்லூரில் பல வெண்கலக் கிண்ணங்கள் கிடைத்துள்ளன. இதனை ஆய்வு செய்த ஆய்வாளர் டாக்டர் சாரதா சீனிவாசன் அவர்கள் இவைகளின் காலம் கி.மு. 1000 ஆம் ஆண்டுவரை இருக்கலாம் என கருத்துத் தெரிவித்துள்ளார். நீலகிரி அகழாய்வில் ஒரு அழகிய வெண்கலக் கிண்ணம் கிடைத்துள்ளது. அதனை ஆய்வு செய்த ஆய்வாளர் டாக்டர் சாரதா சீனிவாசன் அவர்கள் அதன் காலம் கி.மு. 500 க்குள் இருக்க வேண்டும் எனக் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளார். (SRINIVASAN, S., HIGH TIN BRONZEBOWL MAKING FROM KERALA, SOUTH INDIA AND ITS ARCHAEOLOGICAL IMPLICATIONS IN SOUTH ASIAN ARCHAEOLOGY, 1993, PP.695, 705).

இந்த வெண்கலக் கிண்ணங்கள், இந்த வெள்ளீய நாணயம் முதலியவற்றுக்கான மூலப் பொருட்களான வெள்ளீயம், தாய்லாந்து, மலேசியா ஆகிய நாடுகளில் இருந்து கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டிலேயே நேரடியாகக் கொற்கை துறை முகத்திற்குக் கொண்டுவரப் பட்டிருக்க வேண்டும் எனவும், அதற்கு தாய்லாந்து, மலேசியா நாடுகளில் மிகப் பழங்காலத்தில் இருந்து இந்த வெள்ளீயம் மிக அதிக அளவில் கிடைத்து வருவதே காரணம் எனவும், கூறுகிறார் இரா.கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள்(அதே நூல், பக்: 54-57)

முதுகுடுமிப் பெருவழுதியின் நாணயம்:

பிரித்தானிய-ஜெர்மன் ஆய்வுக்குழுவினர் மேற்கொண்ட இலங்கை அநுராதபுரம் அகழாய்வில் ‘பெருவழுதி’ நாணயங்கள் சில கிடைத்துள்ளன எனவும் அதன் காலம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு எனவும், அந்நாணயங்கள் எல்லாம் சம காலத்தவை எனவும் யாழ்ப்பாணப் ப. புஸ்பரட்ணம் என்பவர் தமிழகக் கடல்சார் வரலாறு என்கிற நூலில் தெரிவித்துள்ளார்(பக்: 24). இந்த நாணயங்கள் பெருவழுதி என்கிற பெயர் பொறித்த நாணயங்களாகும். அதாவது பெருவழுதி என்கிற பாண்டிய வேந்தனால் வெளியிடப்பட்ட நாணயங்களாகும். பெருவழுதி என்கிற பெயர் கொண்ட பாண்டியர்கள் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் சிலர் இருந்துள்ளனர். ஆனால் நாணயங்கள் எல்லாம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு எனும்பொழுது, கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பெருவழுதி என்கிற பெயர் பெற்றவன் முதுகுடுமிப்பெருவழுதி மட்டுமே ஆவான். கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டில் இவனுக்கு முன் பெரும்பெயர் வழுதி என்கிற ஒருவன் பாண்டிய வேந்தனாக இருந்துள்ளான். அவனது பெயர் பெருவழுதி அல்ல. பெரும் பெயர்வழுதி. அவனுக்குப்பின் வந்தவனே இந்த முதுகுடுமிப் பெருவழுதி ஆவான். இவன் அதிக வேள்விகளையும் செய்தவனாகக் கருதப்படுகிறான்.

ஆதலால் இந்தப் பெருவழுதி நாணயங்கள் முதுகுடுமிப் பெருவழுதி வெளியிட்ட நாணயங்களே ஆகும். முதுகுடுமிப் பெருவழுதி நாணயங்களைத் தினமலர் ஆசிரியர் ஆர். கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களும் தமிழகத்தில் கண்டறிந்துள்ளார். இதன் காலம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு என்கிறார் அவர். முன்னாள் அகழாய்வு இயக்குநர் நடன காசிநாதன் அவர்கள், ஆட்சியாளனின் உருவம் பொறிக்கப்படாததாலும், அதன் எழுத்தமைதியைக் கொண்டும் இந்நாணயத்தின் காலம் கி.மு. 4ஆம், 3ஆம் நூற்றாண்டு என்கிறார். நமது இலக்கியக் கணிப்புப்படி இவனது காலம் கி.மு. 320-280 ஆகும். அதாவது கி.மு. 4ஆம், 3ஆம் நூற்றாண்டு எனலாம்(ஆதாரம்: 1.பாண்டியர் பெருவழுதி நாணயங்கள் – டாக்டர் இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி, டிசம்பர்-2013, பக்: 18, 2.Natana Kasinathanan-Tamils Heritage page: 45).

மாக்கோதை, குட்டுவன் கோதை நாணயங்கள்:

யானைக்கண் சேய் மாந்தரஞ்சேல் இரும்பொறை என்பவன் தான் பத்தாவது பதிற்றுப்பத்தின் பாட்டுடைத்தலைவன் எனக் கருதப்படுகிறான். இவனுக்குப்பின் வந்தவன் பொறையர்களின் இறுதி வேந்தனாக இருந்த கணைக்கால் இரும்பொறை ஆவான். கணைக்கால் இரும்பொறைக்குப்பின் வாரிசுகள் இல்லை என்பதால், கோதைகுல வேந்தர்கள் சேர வேந்தர்களாக ஆகின்றனர். முதல் கோதை குல சேர வேந்தன் கோக்கோதை மார்பன் ஆவான். அவனுக்குப்பின் வந்தவன் தான் கோட்டம்பலத்துஞ்சிய மாக்கோதை என்கிற இரண்டாவது கோதை வேந்தன் ஆவான். இவன் தனது மனைவி இறந்தபின்பும் தான் வாழவேண்டிய துக்ககரமான சூழ்நிலை குறித்தும், உதியன் சேரலாதன் குறித்தும் புறத்தில் பாடியுள்ளான். நமது இலக்கியக் கணிப்புப்படி, கணைக்கால் இரும்பொறைக்கும், கோக்கோதை மார்பனுக்கும் பின் ஆட்சிக்கு வந்த இவனது காலம் சுமார் கி.மு. 135-100 ஆகும்.

coins 424

இவனுக்குப் பின் வந்தவன் தான் குட்டுவன் கோதை ஆவான். இவனே சங்ககால இறுதிச் சேர வேந்தன். இவன் முத்தொள்ளாயிரப்பாடலில் இடம் பெற்றவன். இவனது பெயரில் குட்டுவன், கோதை ஆகிய இரு சேர குலங்களும் சேர்ந்து வந்துள்ளன. நமது இலக்கியக்கணக்குப்படி, இவனது காலம் கி.மு. 100-70 ஆகும். கிரேக்கத் தலைவடிவ நாணயங்களின் மாதிரியில் ஆட்சியாளனின் உருவம் பொறிக்கப் பட்டிருப்பதாலும் அதன் எழுத்தமைதியைக்கொண்டும் தினமலர் ஆசிரியர் ஆர். கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களும் முன்னாள் அகழாய்வு இயக்குநர் நடன காசிநாதன் அவர்களும் மாக்கோதை, குட்டுவன்கோதை நாணயங்களின் காலம் முறையே கி.மு. 2ஆம் 1ஆம் நூற்றாண்டு, கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டு என்கின்றனர்.( Source: 1.paper on Makkothai coins presented at the first oriented numismatic conference, held at Nagpur, date: 29.10.1990. 2.Natana Kasinathanan-Tamils Heritage page: 45).

தலைவடிவப் பெருவழுதி நாணயங்கள்:

இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் “பாண்டியர் பெருவழுதி நாணயங்கள்” என்கிற தனது நூலில் (மூன்றாம் பதிப்பு, டிசம்பர் 2013), பல பெருவழுதி நாணயங்கள் குறித்துக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதில் அவர் தலைவடிவப் பெருவழுதி நாணயங்கள் குறித்தும் கூறியுள்ளார். தலைவடிவ நாணயங்களை முதன் முதலில் வெளியிட்டவர்கள் கிரேக்கர்களே எனவும்(பக்: 85), அயோனியன் என்கிற கிரேக்கச் சொல்லில் இருந்துதான் யவனர் என்கிற பெயர் வந்தது எனவும் கிரேக்கத்தொடர்பின் அடிப்படையில் தலைவடிவப் பெருவழுதி நாணயங்களின் காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்காலமாகக் கருதலாம் எனவும் கூறுகிறார்(பக்: 91). நமது இலக்கியக்கணக்குப்படியும், கானப்பேரெயில் கடந்த உக்கிரப் பெருவழுதி (கி.மு. 145-130), வெள்ளியம்பலத் துஞ்சிய பெருவழுதி(கி.மு. 115-105) ஆகியவர்களது காலம் கி.மு 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்காலமே ஆகும். ஆகவே இந்த உக்கிரப் பெருவழுதியும், வெள்ளியம்பலத் துஞ்சிய பெருவழுதியும் வெளியிட்டது தான் இந்தத் தலைவடிவப் பெருவழுதி நாணயங்கள் எனலாம்.

தமிழகத்தின் இதர நாணயங்கள்:

சங்ககாலப் பாண்டியரின் பண்டைய செப்பு நாணயங்களை ஆறு வகையாகப் பிரிக்கலாம். பாண்டியரது நாணயங்களில் ஒருபக்கம் மீன் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். 1990-91 ஆம் ஆண்டில் அழகன் குளத்தில் திமிலோடு கூடிய காளை உருவம் நின்ற நிலையில் உள்ள ஒரு நாணயம் கிடைத்துள்ளது. காளையின் முகத்திற்கு கீழே தொட்டி காணப்படுகிறது. இது சிந்துவெளி நாகரிகக் காளையின் உருவத்தோடு ஒப்பிடத்தக்கதாக உள்ளது. இதன் காலம் கிமு. 4ஆம், 3ஆம் நூற்றாண்டு எனலாம். பாண்டியர்களின் பெருவழுதி நாணயங்கள் குறித்து முன்பே பார்த்தோம். பாண்டிய அரசனது தலைவடிவ உருவம் கொண்ட நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளன. அதன்காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு எனலாம்(தொல்லியல், பேரா. முனைவர் நா. மாரிசாமி, பக்:257-261)

சங்க கால சேரர்கள் ஐந்து முத்திரைகளைக்கொண்ட வெள்ளி முத்திரை நாணயங்களை வெளியிட்டுள்ளனர். சேரர்களின் நாணயங்களின் பின்புறம் அவர்களின் சின்னமான வில்லும் அம்பும் இருக்கும். இந்த முத்திரைக் காசுகள் அச்சுக்குத்தப்பெற்ற காசுகள் எனவும் அழைக்கப்படுகின்றன. சேரர்கள் ஏராளமான பழங்காலச் செப்புக்காசுகளையும் வெளியிட்டுள்ளனர். இவைகளில் ஆறு வகைகள் உள்ளன. கரூரில் மட்டும் ஆறாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட சேரரது செப்புக்காசுகளும், 200க்கும் மேற்பட்ட வெள்ளிக்காசுகளும் கிடைத்துள்ளன. சேரர்களது செப்புக்காசுகளிலும் காளை உருவம் பொறித்தவை உள்ளன. இவைகளின் காலத்தை பாண்டியர் காசுபோல் கி.மு. 4ஆம் 3ஆம் நூற்றாண்டு என்லாம். எழுத்து பொறிக்கப்படாத இவைபோன்ற செப்புக்காசுகள் முதல் வகையாகும். இவைபோக மாக்கோதை, இரும்பொறை, கொல்லிப்பொறை கொல்லிரும்பொறை, குட்டுவன் கோதை காசுகள் கிடைத்துள்ளன. சேரர்களின் தலைநகரான் கரூரில் சீனம், கிரேக்கம், உரோம், சிரியா, பொனிசியா போன்ற நாடுகளின் நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளன.(தொல்லியல், பேரா. முனைவர் நா. மாரிசாமி, பக்:265-269)

சங்க காலச் சேர, பாண்டியரைப் போன்று அதிக நாணயங்களைச் சங்ககாலச் சோழர்கள் வெளியிடவில்லை. இவர்கள் நாணயத்தின் ஒரு புறம் புலிச் சின்னம் இருக்கும். எழுத்துக்கள் பொறிக்கப் பட்ட சோழ நாணயங்கள் இதுவரை எதுவும் கிடைக்கவில்லை. பழங்காலச் செப்பு நாணயங்களே கிடைத்துள்ளன. அவைகளின் காலத்தை கி.மு. 2ஆம், 1ஆம் நூற்றாண்டு எனலாம்(தொல்லியல், பேரா. முனைவர் நா. மாரிசாமி, பக்:278-279)

தாய்லாந்தில் சோழர் நாணயம்:

சோழர்களின் சதுரச் செம்பு நாணயம் ஒன்று தாய்லாந்திலுள்ள இலுக்பாட் என்கிற பண்டைய துறைமுக நகரத்தில் கிடைத்துள்ளது. அதன் முன் பக்கத்தில் குதிரைகள் இழுத்துச்செல்லும் தேர் ஒன்றும் யானை ஒன்றும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் பின் பக்கத்தில் சோழர்களின் புலிச்சின்னம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. இதே போன்ற நாணயம் தினமலர் ஆசிரியர் ஆர். கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களால் தமிழகத்தில் கண்டறியப் பட்டுள்ளது. இந்த நாணயத்தின் காலம் கிமு. 5ஆம் 4ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும் என்கிறார், முன்னாள் அகழாய்வு இயக்குநர் நடன காசிநாதன் அவர்கள். (Source: TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, p. 46 & Dr. P. Shanmugam, Avanam no: 111, p.82).

எகிப்திய டாலமிகளின் பதக்கம்:

எகிப்திய பதக்கம் (MEDALLION) ஒன்றும் அத்துடன் இரண்டு தங்க மோதிரங்களும், தங்க செயின் ஒன்றும், 6 இரோம நாண்யங்களும் 1932இல் நெல்லை மாவட்டத்தில் கிடைத்தன. இந்த பதக்கம் கி.மு. 284-81 வரை ஆண்ட கிரேக்க டாலமி அரச வம்சத்தார்களது என அதனை ஆராய்ந்து அறியப்பட்டுள்ளது. இதர பொருட்கள் கி.பி. முதலிரண்டு நூற்றாண்டுகளை சேர்ந்தது ஆகும். டாக்டர் சன்னாசு(DR.ZANNAS) என்பவர் எகிப்துக்கும் தென்னிந்தியாவிற்கும், ஆன வணிகத்தைத் தொடங்கியவர்கள் உரோமர்கள் அல்ல எனவும் அதற்கு முன்பே இந்த வணிகம் எகிப்திய டாலமிகளால் தொடங்கப்பட்டு நன்கு வளர்க்கப்பட்டிருந்தது எனவும் இதனை உரோமர்கள் பின் பற்றினார்கள் எனவும் தெவிவித்துள்ளார். ஆகவே எகிப்தியர்களோடு கொண்ட தமிழர்களின் வணிகம் கி.மு.3ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து நேரடியாக நடந்து வந்துள்ளது எனலாம்( Source: TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, P: 41, 42).

Source: DR. ELKI LAS CARIDES-ZANNAS, GREECE AND SOUTH INDIA, PROCEEDINGS OF THE 5TH INTERNATIONAL CONFERENCE- SEMINAR OF TAMIL STUDIES (1981) VOL.1 SECTION 6, P-25.

DR. R.NAGASAMY SOUTH INDIAN STUDIES(1978) EDITED P-107.

உரோமக் குடியரசு நாணயங்கள்:

கி.மு. 195 முதல் கி.மு. 35 வரையுள்ள 8 உரோமக் குடியரசு நாணயங்களான வெள்ளி நாணயங்கள் நெடும்கண்டம் (NETUMKANDAM) என்ற இடத்தில் கிடைத்துள்ளன. அதுபோன்றே கேரளாவில் கி.மு.2ஆம் நூற்றாண்டைச்சேர்ந்த பல உரோமக் குடியரசு நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளன என்கிறார் டாக்டர் பி.எல்.குப்தா (DR.P.L. KUPTA) அவர்கள். தமிழகத்தில் கி.மு. 79ஆம் ஆண்டு உரோம நாணயம் ஒன்று கிருட்டிணகிரியிலும், கி.மு. 46ஆம் ஆண்டு உரோம நாணயம் ஒன்று திருப்பூரிலும் கிடைத்துள்ளது என்கிறார் நடனகாசிநாதன் அவர்கள். கி.மு. 300-80 ஆம் காலத்தைச் சேர்ந்த சிசிலி நாட்டு செம்பு நாணயம் ஒன்று தினமலர் ஆசிரியர் கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களுக்குக் கிடைத்துள்ளது எனக் கூறுகிறார், முன்னாள் அகழாய்வு இயக்குநர் நடன காசிநாதன் அவர்கள். இவைகளின் மூலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு முதலே தமிழகத்துக்கும் உரோமுக்கும் நேரடி வணிகம் நடந்துள்ளது என்பதை அறிய முடிகிறது. அகஸ்டஸ் காலத்திலும் அதன் பின்னரும் நான்குமுறை தமிழகத் தூதர்கள் உரோம் சென்று தமது வணிகத்தை விரிவு படுத்தியுள்ளார்கள் எனத் தெரிகிறது.

1.NETUMKANDAM HOARDS OF ROMAN ‘DINANRII’, PAPER PRESENTED AT V.ANNUAL CONFERENCE OF S.I.N.S HELD AT TRICHY ON 18-19 FEB. 1995 2.DR.P.L. KUPTA , THE EARLY COINS FROM KERALA P.4. DR.T. SATHYA MURTHY. GOLD COINS OF TRAVAN CORE STATE STUDIES IN SOUTH INDIA COINS VOL-2 P.117. DR. T. SATYAMURTHY 3. 3.STUDIES TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, PAGE: 44, 56

இதர வெளிநாட்டு நாணயங்கள்:

இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் கரூரில் கிடைத்த கிரேக்க பொனீசியன் நாணயங்கள் குறித்து ஒரு ஆங்கில நூலை (ANCIENT GREEK AND PHOENICIAN COINS FROM KARUR, TAMIL NADU, INDIA.-R. KRISHNAMURTHY, CHENNAI-2009) வெளியிட்டுள்ளார். அதில் உள்ள நாணயங்கள் குறித்து இங்கு காண்போம்.

1. கி.மு. 300ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த தெராசியன்(THRACIAN) செம்பு நாணயம் ஒன்றும், தெசாலியன் (THESSALIAN) செம்பு நாணயம் ஒன்றும் கரூர் அமராவதி ஆற்றுப் படுகையில் கிடைத்துள்ளன(பக்: 20-23).

2. கிரீட்(CRETE) நாட்டு இரு செம்பு நாணயங்கள் கரூர் அமராவதி ஆற்றுப் படுகையில் கிடைத்துள்ளன (பக்: 25, 26). இதன் காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும்.

3. நான்கு இரொடியன்( RHODIAN ) செம்பு நாணயங்கள் கரூர் அமராவதி ஆற்றுப் படுகையில் கிடைத்துள்ளன (பக்: 29-31). இந்த நாணயங்களின் காலம் கி.மு. 200ஆம் ஆண்டு ஆகும்.

4. 15 செலூசிட்(SELEUCID) செம்பு நாணயங்கள் கரூர் அமராவதி ஆற்றுப் படுகையில் கிடைத்துள்ளன (பக்: 36-45). இந்த நாணயங்களின் காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும்.

5. 11 பொனீசியன்(PHOENICIAN) செம்பு நாணயங்கள் கரூர் அமராவதி ஆற்றுப் படுகையில் கிடைத்துள்ளன (பக்: 49-58). இந்த நாணயங்களின் காலம் கி.மு. 2ஆம், 1ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும்.

கிரேக்க நாணயங்கள்:

கி.மு. 350 முதல் கி.மு. 100 ஆம் ஆண்டு வரை சுமார் 50 கிரேக்க நாட்டு நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளன. அவை, கி.மு. KI3AAஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த 10 செலூக்கசு-2 (SELEUKOS) நாணயங்களும், கி.மு. 350ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த சுகைத்தாசு (SKIATHOS) நாணயம் ஒன்றும் (இதுவே மிகப் பழமையான நாணயம்), இவை போக 35 முதல் 40 வரையான கிரேக்க நகர அரசு நாணயங்களும், கிரேக்க அரசர்களின் நாணயங்களும் ஆகும். அதன்பின் கி.மு. 25 வரை கிரேக்க நாணயங்களோ, உரோம நாணயங்களோ தமிழகத்தில் கிடைக்க வில்லை. கி.மு.25க்குப்பின் மீண்டும் உரோம நாணயங்கள் தமிழகத்தில் நிறையக் கிடைக்கின்றன என்கிறார் இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள். கி.மு. 100க்குப் பிந்தைய உரோமக் குடியரசு நாணயங்களும் தமிழகத்தில் கிடைக்கவில்லை.

கி.மு. 100வரை கிடைத்த கிரேக்க, உரோம நாணயங்கள், அதன்பின் கி.மு. 25வரை கிடைக்காததற்குக் காரணம், கிழக்கு மத்தியதரைக் கடல் நாடுகளில் நடைபெற்றப் போர்களும், இதர அரசியல் பிரச்சினைகளும் சேர்ந்து அங்கு ஒரு நிலையற்ற சூழ்நிலை உருவாகி இருந்ததே ஆகும். அதனால் முறையான வணிகம் நடைபெறவில்லை. ஆதலால் அக்காலத்திய நாணயங்கள் கிடைக்கவில்லை. இவை இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் தரும் தவல்கள் ஆகும்(பக்:67-69). தமிழகத்தில் அக்காலகட்ட கிரேக்க நாணயங்கள் கிடைக்கவில்லை, ஆனால் உரோம நாணயங்கள் ஒன்றிண்டு கிடைத்துள்ளன. இவ்விடயம் கி.மு. 100க்கு முன்பே, கி.மு. 2ஆம் 3ஆம் நூற்றாண்டுகளில் கிரேக்க நாடுகளுக்கும் தமிழகத்திற்கும் இடையே நடைபெற்ற நேரடி வணிகத்தை உறுதிப் படுத்துகின்றன எனலாம்.

வட இந்திய வணிகம்:

தலைவன் பொருள் தேடுவதற்காக தலைவியைப் பிரிந்து மொழிபெயர்தேயம்(இன்றைய கர்நாடகா, ஆந்திரா, மராட்டிய மாநிலங்கள்) கடந்து வடநாடு சென்று பல மாதங்கள் தங்கி இருந்து, வணிகம் செய்தான் என்கிற தகவல் நூற்றுக்கணக்கான சங்ககால அகப்பாடல்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. முக்கியமாகப் பாலைப் பாடல்கள் பாடிய மாமூலனார் போன்ற சங்ககால புலவர்கள் இச்செய்தியை மிக விரிவாகவும், விளக்கமாகவும் தங்கள் பாடல்களில் குறிப்பிட்டுள்ளனர். கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பிருந்தே மகதப் பேரரசு மட்டுமில்லாமல், இந்தியாவின் பல்வேறு இடங்களுக்கும் தமிழ் வணிகர்கள் நேரடியாகச் சென்று அங்கு தங்கி வணிகம் செய்து வந்துள்ளனர் என்பதை சங்ககால அகப்பாடல்களில் உள்ள குறிப்புகளும், சாணக்கியரின் அர்த்தசாத்திரமும் உறுதி செய்கின்றன.

தமிழகத்திலிருந்து வணிகம் செய்ய வடநாடு செல்பவர்கள், முதலில் வெய்யூர்(இன்றைய வேலூர்) வழியாக அல்லது கொங்கு நாட்டில் உள்ள தகடூர்(இன்றைய தர்மபுரி) வழியாக வடக்கே சென்று, இன்றைய கர்நாடகத்தைக் கடந்து சாதவ கன்னர்களின் தலைநகராக இருந்த படித் தானம் போய்ச் சேர்ந்தனர். பின் படித்தானத்திலிருந்து தக்காணப் பாதை வழியாக உஜ்ஜயினி முதல் பாடலிபுத்திரம் வரையான வடநாட்டு நகரங்களுக்குச் சென்று வந்தனர். சங்ககாலத்தில் ஆந்திரம், கலிங்கம் வழியாக வடநாடு செல்லும் பாதையும் இருந்துள்ளது. மாமூலனார் தனது அகம்-61, 295, 311, 359, 393 ஆகிய பாடல்களில் புல்லி என்கிற குறுநில மன்னனின் வேங்கட மலையைக்(இன்றைய திருப்பதி) கடந்து மொழி பெயர் தேயம் வழியாக தமிழர்கள் சென்றது குறித்துப் பாடியுள்ளார்.

இவ்வழியில் செல்பவர்கள் கலிங்கத்துக்கு வணிகம் செய்யச் சென்றவர்களாக இருத்தல் வேண்டும். பின் கலிங்கத்திலிருந்து வடநாடு செல்லப் பாதைகள் இருந்தன. ஆனால் கர்நாடகம் வழியாக படித்தானம் சென்று, பின் வடநாடுகள் போகும் பாதையே புகழ் பெற்றத் தக்காணப் பாதையாக இருந்துள்ளது. இந்த ஆந்திர, கன்னட நாடுகளைக் கொண்ட தக்காணப் பகுதியும், இந்த வணிகப் பாதைகளெல்லாம் தமிழகத்தின் மூவேந்தர்களின் பாதுகாப்பின் கீழ் இருந்தது என்றும், இந்தத் தக்காணப் பகுதியில் கொடுந்தமிழே மக்கள் மொழியாக இருந்தது என்றும், தமிழகத்தின் வட எல்லைக்கு அப்பால் வடக்கே செல்லச் செல்ல தமிழ் மொழி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தேய்ந்து கொடுந்தமிழாக மாறியது என்றும் சங்க இலக்கியம் குறிப்பிடுகிறது.

மெகத்தனிசும் சாணக்கியரும் :

சந்திரகுப்த மௌரியரின் ஆட்சிக் காலத்தில், இந்தியா வந்திருந்த கிரேக்க தூதர் மெகத்தனிசின் காலம் கி.மு.350 முதல் கி.மு.290 வரை எனக் கருதப்படுகிறது. அதே காலகட்டத்தில்(கி.மு.350 முதல் கி.மு.283 வரை) வாழ்ந்தவர் தான் நந்தர்களிடமிருந்து மகத அரசைக் கைப்பற்ற சந்திரகுப்த மௌரியருக்கு உதவிய கௌடில்யர் எனப்படும் சாணக்கியர். மெகத்தனிசு மற்றும் அர்ரியன் என்பவர்கள் எழுதிய தகவல்களைக் கொண்டு 1877ல் “மெகத்தனிசு மற்றும் அர்ரியன் அவர்களால் விவரிக்கப்படும் பழமை இந்தியா” (Ancient India as described by Megasthenes and Arrian” By J.W. Mccrindle, M.A.,) என்kகிற ஆங்கில நூல் வெளியிடப்பட்டது.

அந்நூலில் “எராக்கிளிசு”(Herakles) என்பவருக்குப் பல மகன்களும், பாண்டைய் (Pandai) என்கிற ஒரு மகளும் இருந்தனர் என்றும், தனது அன்புக்குரிய மகளுக்கு தென்பகுதியிலுள்ள முத்து விளைகிற பாண்டிய நாட்டைக் கொடுத்து விட்டு, இந்தியாவின் வேறு சில பகுதிகளைத் தமது மகன்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்து விட்டு, தான் பாடலிபுத்திர அரசை வைத்துக் கொண்டார் என்றும், மெகத்தனிசு குறிப்பிட்டுள்ளார். அந்தப் பாண்டிய அரசின் சந்ததிகள் 300 நகரங்களும், 1,50,000 காலாட் படை வீரர்களும், 4000 குதிரைப் படைகளும், 500 யானைகளும் கொண்ட அரசை ஆண்டு வருகின்றனர் என்றும், அங்கு முத்து விளைகிறது என்றும், பாடலிபுத்திர அரசு 6,00,000காலாட்படைகளும், 30,000 குதிரைப் படைகளும், 9000 யானைகளும் கொண்டு ஆண்டு வருகிறது என்றும் குறிப்பிடுகிறார். (நூலின் பக்கங்கள் : 39, 114, 147, 156, 158, 201 to 203)

“மெகத்தனிசும், இந்திய மதமும்” (Megasthenes and Indian Religion) என்கிற நூலை எழுதிய ஆலன் (Allan Dahlaguist) என்பவர் தனது நூலில் மெகத்தனிசு குறிப்பிட்டுள்ள எராக்கிளிசு என்பவன் இந்திரனே என்றும், பாண்டைய் என்ற இளவரசிக்கு வழங்கப்பட்டது பாண்டிய நாடே என்றும், அது கி.மு.400க்கு முன்பிருந்தே இருந்து வருகிறது என்றும், அன்று அங்கு இந்திர விழா கொண்டாடப்பட்டு வந்தது என்றும் விரிவான ஆதாரங்களுடன் நிறுவுகிறார். மேலும் இந்திய வரலாற்றின் தந்தை எனக் கருதப்படும் மெகத்தனிசு பயணம் செய்த இந்தியப் பகுதிகள் குறித்த உறுதியான ஆதாரங்கள் உள்ளதாகவும், அவர் பாண்டிய அரசின் தலைநகர் மதுரைக்கு பயணம் செய்ததற்கான தகவல் குறிப்புகள் உள்ளதாகவும் (மதுரை அப்பொழுது வளர்ச்சி பெற்ற விறுவிறுப்பான நகரமாக இருந்தது) விக்கிபீடியா குறிப்பிடுகிறது. அர்ரியன், மெகத்தனிசு, ஆலன் ஆகியவர்களின் மேற்கண்ட பல ஆதாரக் குறிப்புகள் இந்தியாவில் கி.மு.4 ஆம் நூற்றாண்டளவில் மகதப் பேரரசுக்கு அடுத்த நிலையில் பாண்டிய அரசு இருந்தது என்பதையும், கி.மு.4 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பிருந்தே பாண்டிய அரசு இருந்து வருகிறது என்பதையும் உறுதி செய்கின்றது.

சாணக்கியன் தனது அர்த்தசாத்திரம் என்கிற நூலில் பாண்டிய நாட்டிலிருந்து பாண்டிய கவாடகா, தாமிரபரணிகா எனப்படும் பல்வேறு வகை முத்துக்களும், பல்வேறு வகை கல்மணிகளும், முசிறி துறையிலிருந்து சௌர்ணியா என்கிற கல்மணிகளும், முத்துக்களும் மகதத்துக்கு விற்பனைக்கு வருவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் வெண்மையும், மென்மையும் உடைய ‘துகுளா’, ‘வங்கா’ (துகில், வங்கம் ஆகிய தமிழ் சொற்களுக்கு துணி என்பது பொருள்) என்கிற பலவகைப் போர்வைத் துணிகளும்(Wool Fabrics), கருப்பாகவும் மதிப்பு மிக்க நவரத்ன கல்மணிகளின் மேற்பகுதி போன்று மிகவும் மென்மையாகவும் உள்ள “பாண்ட்ரகா” என்கிற போர்வைகளும், கசௌமா, பாண்ட்ரகா, சௌர்ணா குடியகா என்கிற பல்வேறு வகையான ஆடை வகைகளும் (Garments) தமிழ் நாட்டில் உற்பத்தியாகி, மகதத்துக்கு விற்பனைக்கு வருவதாகவும் சாணக்கியர் தனது நூலில் குறிப்பிடுகிறார் (ஆதாரம்: ஆங்கில நூல் கௌடில்யரின் அர்த்த சாத்திரம் (Kautilya’s Arthashastra), ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு திரு. R.சாம சாத்திரி அவர்கள் பக் : 101, 107, 109, 110)

ஆகவே, கி.மு.4-ம் நூற்றாண்டு அளவிலேயே பல்வேறு வகையான முத்துக்களும், நவரத்ன கல்மணிகளும், பல்வேறு வகையான போர்வைத் துணிகளும், பல்வேறு வகையான ஆடை வகைகளும், பல்வேறு வகையான வாசனைப் பொருட்களும் தமிழகத்திலிருந்து முக்கியமாக பாண்டிய நாட்டிலிருந்து பெருமளவில் உற்பத்தியாகி மகதப் பேரரசின் சந்தைகளுக்கு விற்பனைக்கு போயின என்பதை சாணக்கியரின் அர்த்தசாத்திரம் தெரிவிக்கிறது. எனவே, சங்க இலக்கியங்கள் மகத அரசு மற்றும் அதன் தலைநகர் பாடலிபுத்திரம் குறித்தும், அதன் அரச வம்சங்களான நந்தர்கள், மௌரியர்கள் குறித்தும் பேசுகின்றன. அசோகரின் கல்வெட்டும், சாணக்கியரின் அர்த்தசாத்திரமும், மெகத்தனிசின் இண்டிகாவும் தமிழரசுகளைப் பற்றி குறிப்பிடுகின்றன. அன்று வட இந்தியாவிற்கும் தமிழகத்திற்குமிடையே மிக நெருங்கிய வணிகத் தொடர்பும், பண்பாட்டுத் தொடர்பும் இருந்து வந்துள்ளது என்பதை இவை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

மேற்கண்ட தரவுகள் கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே தமிழகம் மேலைநாடுகளோடும், கீழை நாடுகளோடும், வட இந்தியாவோடும் வணிகத் தொடர்பு கொண்டிருந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

ஆசிரியர் குறிப்பு: வரலாற்றுப்பெரும்புலவர் மாமூலனார் அவர்கள் நந்தர்கள் காலத்திலும், அதன்பின் ஆட்சிக்கு வந்த மௌரியர்கள் காலத்திலும் வாழ்ந்து வந்தவர் ஆவார். அவரது காலம் கி.மு. 4ஆம், 3ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும். அவரது காலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டும் கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள், அகழாய்வு முடிவுகள் ஆகியனவற்றைக் கொண்டும் சங்க இலக்கிய நூல்களை ஆதாரமாகக் கொண்டும் கணிக்கப்பட்ட காலமே இங்கு இலக்கியக் கணிப்புக் காலமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. சங்ககாலச் சமுதாயமும் அதன் வரலாற்றுக் காலமும் என்கிற எனது ஆய்வு நூலில் இவை குறித்த விரிவான தரவுகள் தரப்பட உள்ளன.

Pin It

  பழந்தமிழர்களுடைய கடல்வணிகம் குறித்து இரு வருடங்களுக்கு முன் எழுதிய முதல் கட்டுரையில் பண்டைய காலம் முதல் கி.மு. 7ஆம் நூற்றாண்டுவரையான பழந்தமிழர்களின் கடல்வணிகம் குறித்து எழுதியிருந்தேன். கி.மு. 7ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டு வரையான காலகட்டத்தில் பழந்தமிழர் கடல்வணிகம் குறித்து மூன்று கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன். அதில் இது முதல் கட்டுரையாகும். இரண்டாவது கட்டுரை தமிழக வணிகத்தின் அளவீடைத் தெரிந்துகொள்ள நாணயங்கள் குறித்தும் வட இந்திய வணிகம் குறித்துமான கட்டுரையும், மூன்றாவது கட்டுரை சங்க இலக்கியத்தில் கடல்வணிகம் குறித்த கட்டுரையும் ஆகும்.

ship 270 “தங்களின் பண்டைய உருவாக்கமான சொந்தக் கப்பல்களைக் கொண்டு தமிழர்களின் கடல்வணிகம் பாதுகாப்பான முறையில் மிகச்சிறந்த வளர்ச்சி பெற்றிருந்ததோடு, இந்த வணிகத்தோடு கருத்துப்பரிமாற்றங்களும் தென்னிந்தியாவில் மட்டுமில்லாது, பாரசீக வளைகுடா, அரேபியக்கடற்கரை, ஆப்ரிக்க ஆகிய நாடுகளோடு தொடர்ந்து நடத்தப்பட்டும் பராமரிக்கப்பட்டும் வந்தன. புத்தமத, பிராமண நூல்கள் இந்த கடல்வணிகத்தின் காலத்தை கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டு எனச்சொல்வதற்கு, இந்நூல்கள் வட ஆரியர்களுடையது என்பதும், உள்நாட்டுப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களது என்பதும், தமிழர்கள் நன்கு வளர்ச்சியடைந்த பின்னரே இவர்கள் தென்னிந்தியாவிற்கு வந்தனர் என்பதும் தான் காரணமாகும். ஆனால் இக்கடல்வணிகத்தின் காலம் மிக முந்தையது ஆகும்(R. SEWELL, HINDU PERIOD OF SOURTHERN INDIA, IN IMP. GAZ.., -2, 322)”

 “ஆரியமொழி இங்கு நுழையவில்லை. வட இந்தியாவிலிருந்து முழுமையாக வேறுபட்டு, இந்த நாடுகள் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர். பிற உலக நாடுகளோடு கடல்வணிகம் மூலமாகத் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர். மிக ஆரம்பகாலம் முதல் அவ்வணிகம் மிகப்பாதுகாப்போடு நடைபெற்றுவந்தது. மன்னார் வளைகுடாவின் மிகச் சிறந்த முத்துக்களும், கோயமுத்தூரின் மணிக்கற்களும், மலபாரின் மிளகும் உலகின் வேறு எங்கும் கிடைக்காது, இங்குமட்டுமே கிடைக்கும். வெளிநாடுகளில் கி.மு. 7ஆம், 8ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இருந்து இவைகளுக்கு மிகப்பெரிய தேவை இருந்து வந்தது(VINVINCENT SMITH, EARLY HISTORY, 334)”.

  எரித்ரேயக்கடலில் பெரிப்ளஸ் என்கிற கிரேக்க நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த புகழ்பெற்ற வரலாற்று ஆய்வாளர் திரு.சுகாப் அவர்கள் (SOURCE ; THE PERIPLUS OF ERITHRYAN SEA-English translation by W.H.SCHOFF Page.3), தனது நூலில்(பக்: 209, 210) பண்டைய தமிழர்களின் கடல்வணிகச் சிறப்பை வெளிப்படுத்துவதற்காக மேற்கண்ட இரு பகுதிகளை சுவெல், வின்சென்ட் சுமித் ஆகிய இரு புகழ்பெற்ற வரலாற்று ஆசிரியர்களிடமிருந்து எடுத்து மேற்கோள்களாகத் தந்துள்ளார்.

திரு.சுகாப் அவர்களுடைய “எரித்ரேயக் கடலில் பெரிப்ளஸ்” என்கிற ஆங்கில நூல் மொத்தம் 325 பக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. அதில் பெரிப்ளஸ் அவர்களுடைய மூல நூலின் பக்கங்கள் 28 ஆகும்.(பக்:22-49). மீதி உள்ள பக்கங்களில் 234 பக்கங்கள்(பக்:50-283), சுகாப் அவர்களின் விரிவான விளக்கக் குறிப்புகளைக் கொண்டவை. பண்டையத் தமிழகத் துறைமுகங்கள், நகரங்கள், வணிகப்பொருட்கள் பற்றி மட்டும் 40 பக்கங்கள்(பக்:203-242) உள்ளன. பெரிபுளுசு அவர்கள் ஒரு கிரேக்கர். எகிப்தில் கி.பி. முதல் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒரு உரோமக் குடிமகன். எகிப்திலிருந்து கங்கைவரையான அவரது பயணம் குறித்த குறிப்புகளை விட்டுச்சென்றவர். அக்குறிப்புகளுக்கு, பெரிப்ளஸ் காலத்தில் இருந்த நாடுகள், நகரங்கள், வணிகப் பொருட்கள் குறித்த முழுமையான வரலாறுகளையும், நிலவியல் தரவுகளையும், இன்ன பிறவற்றையும் திரு.சுகாப் அவர்கள் நன்கு அறிந்து, விளக்கக் குறிப்புகளை அளித்துள்ளார். தமிழகம் குறித்துப் பல்வேறு நூல்களை நன்கு படித்து, ஆழ்ந்து புரிந்து கொண்டு சுகாப் எழுதியுள்ளார். ஆகவே பொதுவாக அவரது இந்த நூல், பண்டைய காலத்தியக் கடல் வாணிகம் குறித்த, முக்கியமாகத் தமிழர் கடல்வணிகம் குறித்த ஒரு அதிகாரபூர்வமான ஆவணம் எனலாம்.

  பிளினி, சுட்ராபோ, டாலமி போன்ற பண்டைய நூலாசிரியர்களை மட்டுமல்லாது வின்சென்ட் சுமித், சுவெல், கென்னடி போன்ற நவீன வரலாற்று ஆசிரியர்களையும் நன்கு ஆழ்ந்து படித்தே விளக்கக் குறிப்புகளை திரு. சுகாப் அவர்கள் எழுதி உள்ளார். அதனால்தான், சுகாப் என்னும் அறிஞரின் முடிவுகளை உண்மை என ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும் என கே.ஏ. நீலகண்ட சாத்திரி அவர்கள் தனது சோழர்கள் என்கிற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்(சோழர்கள், புத்தகம்-1, தமிழாக்கம்: கே.வி. ராமன், மூன்றாம் பதிப்பு, நவம்பர் 2009, பக்: 114).

 தமிழர்கள் தொடக்ககாலத்திலிருந்தே மிகப்பெரியக் கடல்வணிகத்தை வளர்த்து வந்தனர் என்றும் அன்றைய வட இந்தியர்கள் மாலுமித் தொழில் தெரிந்தவர்களல்லர் என்றும் பி.டி.சீனிவாசஅய்யங்கார் குறிப்பிடுகிறார்(தமிழக வரலாறு, பக்.32). கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டு முதலே மேலை நாடுகளுக்கும், சீனம் வரையிலுள்ள கீழை நாடுகளுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட வணிகத் தொடர்பில் தென்னிந்தியாவின் பெரும்பங்கு நன்கு தெரிந்ததாகும் எனவும், தென்னிந்தியாவிற்கும் மேற்கு நாடுகளுக்கும் இடையில் கடல் வாணிகத் தொடர்பு கி.மு 6 அல்லது 7ஆம் நூற்றாண்டு முதலே இருந்திருக்க வேண்டும் என்கிற கென்னடியின் முடிவு சரியானதாகவே தோன்றுகிறது என கே.ஏ. நீலகண்ட சாத்திரி அவர்கள் தனது சோழர்கள் என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்( பக்: 28, 38,).

  இந்தியாவில், கடல்வணிகத்தின் வளர்ச்சி என்பது அடிப்படையில் திராவிடர்களுடையது என்கிறார் சுகாப் அவர்கள்(பக்: 229). பழங்காலத்தில் வட இந்தியர்கள் கடல் வணிகம் செய்ததில்லை என்பதை, திராவிடியர்களே அதாவது தமிழர்களே கடல் வணிகம் செய்தனர் என்பதை வின்சென்ட் சுமித், சுகாப், கென்னடி, சுவெல் போன்ற பல உலகப் புகழ் பெற்ற வரலாற்று ஆய்வாளர்களும் உறுதி செய்துள்ளனர். மேலும் சுகாப் அவர்கள், தனது நூலில் தமிழரச வம்சங்கள் இந்திய வரலாற்றில் 2000 வருடங்களுக்கும் மேலான மிக நீண்ட இடைவிடாதத் தொடர்ச்சியைக் கொண்டவைகளாக இருந்துள்ளன என்கிறார் (பக்:238).

ஜவகர்லால் நேரு:

  நேரு அவர்கள் தனது ‘உலக சரித்திரம்’ என்கிற நூலில், “வட இந்தியாவைவிடத் தென் இந்தியா கடலோடு அதிக உறவு கொண்டாடியது. வெளிநாட்டு வியாபாரம் பெரும்பாலும் தென் இந்தியாவுடன் தான் நடைபெற்று வந்தது. பழந்தமிழ்பாடல்களிலே யவனர்களைப்பற்றிய குறிப்புகள் மிகுந்து காணப்படுகின்றன. யவன தேசத்து மதுவகைகள், பூந்தாழிகள், அணிவிளக்குகள், முதலியனவற்றைப்பற்றி தமிழ் நூல்கள் கூறுகின்றன(பக்: 184). தென்இந்தியாவுக்கும் ஐரோப்பாவிற்கும் இடையே நல்ல வியாபாரம் நடந்துகொண்டிருந்தது. முத்து, பொன், தந்தம், அரிசி, மிளகு, முதலியவைகளும், மயில்களும் குரங்குகளும் பாபிலோன், எகிப்து, கிரீஸ் ஆகிய நாடுகளுக்கும், உரோமாபுரிக்கும் அனுப்பப்பட்டன. திராவிடர்களால் ஓட்டப்பட்ட இந்தியக்கப்பல்களிலே இப்பொருள்கள் அனைத்தும் அல்லது பெரும்பாலும் கொண்டுபோகப்பட்டன. புராதன உலகத்தில் தென்இந்தியா எத்தகைய உன்னத இடத்தை வகித்ததென்று இதன்மூலம் அறிந்துகொள்ளலாம்(பக்: 153)” எனக் குறிப்பிடுகிறார். நேரு அவர்களும் தமிழர்கள் தங்கள் சொந்தக்கப்பல்களில் பாபிலோன், எகிப்து, கிரீஸ், உரோமபுரி போன்ற நாடுகளுக்கு பயணம் செய்து வணிகம் புரிந்தனர் என்பதையும், பெரும்பாலான பண்டைய வெளிநாட்டு வியாபாரங்கள் தென் இந்தியாவுடன்தான் நடைபெற்றன என்பதையும் இதன்மூலம் உறுதிப் படுத்துகிறார் எனலாம்.

கே. ஏ. நீலகண்ட சாத்திரி:

  “கிழக்கே மலேயா தீபகத்திற்கும், சுமத்திராவிற்கும், மேற்கே மலபார் பகுதிகளுக்குமிடையேயான வணிகமானது தமிழரிடமே இருந்தது” என கே. ஏ. நீலகண்ட சாத்திரி அவர்கள், ‘வார்மிங்டன் என்பவரது தி காமர்ஸ் பெட்வீன் தி ரோமன் எம்பயர் அண்ட் இந்தியா(கேம்பிரிட்ஜ், 1928) பக். 128-131’ என்கிற நூலை ஆதாரமாகக் காட்டி தனது ‘சோழர்கள்’ என்கிற தனது நூலில்(பக்: 112)’ குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் அவர் பெரிபுளூசின் ஆசிரியர்(THE PERIPLUS OF ERITHRYAN SEA-English translation by W.H.SCHOFF ) கூறுவதாகக் கீழ்கண்ட தரவுகளைக் குறிப்பிடுகிறார்.

  மூவகைக்கப்பல்கள் தமிழகத்தில் இருந்தன. 1.கரையோரமாக உள் நாட்டுப்பகுதிகளுக்கு அதிகக் கனமில்லாத பொருள்களை ஏற்றிச் செல்லும் கப்பல்கள்; 2.இவற்றைவிடச் சற்று பெரிய அளவில் கட்டப்பட்டு கூடுதலான பொருள்களை ஏற்றிச் செல்ல உதவும் சரக்குக் கப்பல்கள்; 3.கடல்கடந்து, மலேயா, சுமத்ரா, போனற நாடுகளுக்கும், கங்கை நதிவரையிலும் செல்லக்கூடிய பெரும் கப்பல்கள் ஆகிய் மூன்றுவகைக் கப்பல்கள் அன்று தமிழகத்தில் இருந்தன. அவர் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களும், பெரிபுளுசின் ஆசிரியரும் ஒன்றுபோல் குறிப்புகளைத்தருவது மிகுந்த வியப்புக்குரிய சான்றாகும் என்கிறார். மேலும் அவர் “தென்னிந்தியா(தமிழகம்), ஈழம் ஆகிய நாடுகளின் துறைமுகங்கள், பெரிபுளுசு கூறுவதைப்போல, தூரக்கிழக்கு நாடுகளுடலான வணிகத்தின் கேந்திரங்களாக விளங்கி, எகிப்திலிருந்து வந்த கலங்களைவிட அதிக அளவிலும், மிகப்பெரிய கலங்களையும் பயன்படுத்தின” என்கிறார்( சோழர்கள், புத்தகம்-1, தமிழாக்கம்: கே.வி. ராமன், மூன்றாம் பதிப்பு, நவம்பர் 2009, பக்: 110-114).

  அதாவது அன்றைய மேற்கத்திய நாடுகளான, உரோம், எகிப்து, கிரேக்கம், அரேபியா ஆகிய நாடுகளில் இருந்து தமிழகத்திற்கு வந்த கப்பல்களைவிடப் பெரியகப்பல்களைத் தமிழகம் பயன்படுத்தியது. மேலும் அப்பெருங்கப்பல்கள் எண்ணிக்கையிலும் மேற்கத்திய நாடுகளைவிட அதிக அளவில் தமிழகத்தில் இருந்தன என்கிறார் பெரிபுளுசு அவர்கள். பெரிபுளுசு அவர்கள் ஒரு கிரேக்கர். எகிப்தில் கி.பி. முதல் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒரு உரோமக் குடிமகன். எகிப்திலிருந்து கங்கைவரையான அவரது பயணம் குறித்த குறிப்புகளை விட்டுச்சென்றவர். அதாவது அன்றைய உலகில் தமிழர்களே மிகப்பெரிய கடலோடிகளாகவும், அதிக அளவிலான கடலாதிக்கமும், வணிக மேலாண்மையும் கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர் என்பதை இக்கூற்றுக்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன எனலாம்.

ஆதிச்சநல்லூர் அகழாய்வின் காலம் தற்பொழுது கி. மு. 2000வரை செல்கிறது என அழகப்பா பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் முனைவர் அ. இராமசாமி அவர்கள் தனது தொன்மைத்தமிழர் நாகரிக வரலாறு என்கிற நூலில் தெரிவித்துள்ளார்கள்(பக்: 61, 62). கொற்கை அதன் அருகில் தான் உள்ளது. ஆதலால் கொற்கைத் துறைமுகம் கி.மு. 1000 வாக்கில் இருந்துள்ளது என்பது உறுதியாகிறது. ஆகவே சாலமனின் கப்பல்கள் இங்கு வந்து பிற பொருட்களோடு 1)துகிம்-தோகை, அதாவது மயில்தோகை, 2). ஆல்மக் மரங்கள்-அகில் மரங்கள், 3.)கஃபி-கவி எனப்படும் குரங்கு ஆகியத் தமிழகப் பொருட்களைக் கொண்டு போனது உறுதிப்படுத்தப் படுகிறது எனலாம்.

 கால்டுவல், மேனாட்டார் மயிலுக்கு பயன்படுத்தும் துகி என்ற சொல் தோகை என்ற தமிழ் சொல்லிலிருந்து வந்தது எனவும், இது உவரித்(OOPHIR) துறைமுகத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்பட்டது எனவும் இதற்கு பழைய ஏற்பாட்டில் ஆதாரம் உள்ளது எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்(திருநெல்வேலியின் சரித்திரம், பக்:23). இங்கு உவரித்துறைமுகம் என கொற்கையைக் கால்டுவல் குறிப்பிடுகிடுறார். தஞ்சைத் தமிழ் பல்கலைக்கழகம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கல் நங்கூரம் ஒன்றினை தமிழகத்தின் குருசேடைத் தீவில்(CRUSADAI ISLAND) இருந்து கைப்பற்றியுள்ளது. சிசிலியைச்(SSICILY) சேர்ந்த வல்லுநர்கள் இதனை ஆராய்ந்து இந்நங்கூரம் பர்சியன்(PPERSIAN) வகையைச் சேர்ந்தது எனவும் இதன் காலம் கி.மு. 1000 எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளனர் (TAMILS HERITAGE-102) . இஸ்ரேலை ஆண்ட சாலமனின் காலம் கி.மு. 1000. ஆகவே அதே கால கட்டத்தைச் சேர்ந்த கல் நங்கூரம் தமிழகத்தில் கிடைத்திருப்பது என்பது முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

 கி.மு. 1000 அல்லது அதற்கும் சற்று முற்பட்ட காலகட்டத்தில் தொடங்கி கி.மு. 500 ஆண்டளவில் நன்கு மிளிர்ந்து படிப்படியாக பல்வேறு நிலைகளில் தமிழர் நாகரிகம் உயர்நிலையை அடைந்தது என்கிறார் தொன்மைத் தமிழகத்தின் செங்கடல் வணிகத்தொடர்பு என்ற கட்டுரையை எழுதிய சு.இராசவேல் அவர்கள்(நிகமம்-வணிக வரலாற்றாய்வுகள், தமிழ் பல்கலைக்கழக வெளியீடு, பக்: 13). அதே நூலில் சங்ககாலத் தமிழகத்தில் வெளி நாட்டு வணிகம் என்கிற கட்டுரையை எழுதிய மா.பவானி என்பவர், கி.மு. 500 ஆண்டுகளில் ஐரோப்பாவுடனான இந்திய வணிகத்தில் கிரேக்கர்கள் இடைத்தரகர்களாகச் செயல்பட்டனர் எனவும் பல நாடுகளுக்கு இடையிலான இப்பரிமாற்றத்தால் வணிகப்பண்டங்களின் தமிழ் பெயர்கள் கிரேக்க மொழியில் இடம் பெற்றுள்ளன எனவும் அரிசி, ஒரைஸ் ஆகவும் கருவா, கார்பியென் ஆகவும் இஞ்சி, ஜிஞ்சிபெரோஸ் ஆகவும் கிரேக்க மொழியில் வழங்கப்பட்டது எனவும் ஐரோப்பாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட பொருட்கள் அனைத்தும் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு வரை பெரும்பாலும் உரோமுக்குச் செல்லாமல் கிரேக்கத்திற்கே சென்றன எனவும் அதன் பின்னரே அவை இரோமுக்கு நேரடியாகக் கொண்டு செல்லபட்டன(சீனிவாச ஐயங்கார். பி.டி., 1989 மு.சு.நூ) எனவும், கிரேக்கர்கள் தமிழகத்தோடு வணிகம் செய்ததற்கு அடையாளமாக கிரேக்க நாணயங்கள் பல தமிழகத்தில் கிடைத்துள்ளன(R. Krisnamurthy.R. 1994coins from Greek islands, Rhotes and Crete found at Karur Tamil Nadu studies in South India coins vol. 4.p. 95) எனவும் அவர் கூறியுள்ளார்.

  மேலும் பவானி அவர்கள் கிறித்துவ சகாப்தத்திற்கு 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே நறுமணப்பொருட்கள், சிறுத்தைப்புலி, தந்தம், நூலாடை, கருங்காலி, அரிசி முதலான பொருட்களை எகிப்தியர்கள் விரும்பி வாங்கினார்கள் எனவும் எகிப்தியர்களோடு தமிழர்கள் வணிகம் செய்ததற்குச் சான்றாக எகிப்தின் செங்கடல் துறைமுகங்களான குசிர் அல் குவாதிம், பெரனிகே ஆகிய இடங்களில் கி.மு. 1ஆம், கி.பி.1ஆம் நூற்றாண்டுகளைச் சேர்ந்த தமிழி எழுத்துப் பொறிப்புகள் உள்ள ஓடுகள் கிடைத்துள்ளன(சாதன், கணன், கொற்றப்பூமான், பனைஒறி என்கிற ‘தமிழி’ பொறிப்பு ஓடுகள்) எங்கிறார் அவர்(SOURCE: Iravatham Mahadevan, 2003, Early Tamil Epigraphy from the Earliest to the 6th Century A.D. Cre-A, Chennai p-16). மேலும் அவர், தமிழர்கள் கங்கையாறு கடலில் கலக்கிற துறைமுகத்தின் வழியாகக் கங்கையாற்றில் நுழைந்து பாடலிபுரம், காசி ஆகிய ஊர்களில் வணிகம் செய்துள்ளனர் என்பதை ‘கங்கை வங்கம் போகுவர் கொல்லோ’ என்கிற நற்றினைப் பாடல்(189:5) வெளிப்படுத்துகிறது என்பதையும் சீனா, தாய்லாந்து, சாவகம் போன்ற கிழக்கத்திய நாடுகளோடும் தமிழர்கள் மிக நீண்ட காலம் முதல் வணிகம் புரிந்து வந்துள்ளனர் என்பதையும் தக்க சான்றுகளோடு கூறியுள்ளார்(நிகமம்-வணிக வரலாற்றாய்வுகள், தமிழ்ப் பல்கலைக் கழக வெளியீடு, பக்: 25-36).

   தமிழகத்தில் புதிய கற்காலத்துக்கு முந்தைய, கடைக் கற்காலக் கட்டத்துக்கு உரிய கருவிகள் திருநெல்வேலி மாவட்டம் சாயர்புரம் பகுதியில் கிடைத்துள்ளது. அதன் காலம் கி.மு. 4000 ஆகும். கடற்பயணம் மேற்கொள்வதற்குரிய திறமை ஏதோ ஒரு வகையில் இக்கடைக்கற்காலத் தமிழக மக்களிடம் அமைந்திருந்தது என்றும், கடற்கலங்கள் இவர்களிடம் இருந்திருக்க வேண்டும் எனவும் தமிழகத் தொல்பழங்காலம் குறித்து ஆய்வு செய்த ஆல்சின்அம்மையார் கருதுகிறார்(தமிழ்நாட்டு வரலாறு-தொல்பழங்காலம், பக்:181). அதாவது கி.மு. 4000 வாக்கிலேயே கடற்பயணம் மேற்கொள்வதற்குரிய திறமை ஏதோ ஒரு வகையில் தமிழக மக்களிடம் அமைந்திருந்தது என்றும், கடற்கலங்கள் அவர்களிடம் இருந்திருக்க வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார் ஆல்சின் அம்மையார் அவர்கள். அதன் பின்னரே உலோகக் காலம் தொடங்குகிறது. தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை உலோக காலம் பிற இடங்களைப் போல் அல்லாமல், நேரடியாக இரும்புக் கால நாகரிகமாகவே தொடங்குகிறது(தமிழக வரைவுகளும், குறியீடுகளும்-இராசு பவுன்துரை, பக்: 85-86). அப்பொழுதே கடல் வணிகமும் தொடங்கி விட்டது எனலாம். 

(தொடரும்)

Pin It

முஸ்லிம்களின் வசம் இருந்த அனைத்து வர்த்தகத்திலும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டினை இழந்த இத்தகைய நெருக்கடியான காலக்கட்டத்தில், தமிழகத்தின் உட்புற பிரதேசங்களில் இருந்து புதிதாக முஸ்லிம் வியாபார சமூகம் ஒன்று மதராஸின் வர்த்தக உலகை நோக்கி பயணித்தது, அவர்கள் தென்தமிழகத்தைச் சேர்ந்த இராவுத்தர்கள் மற்றும் வட ஆற்காடு பகுதியை சார்ந்த முஸ்லிம் பெருமக்கள், இவர்களில் இராவுத்தர்கள் முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சார்ந்த ஒரு உட்பிரிவினர், ஆனால் வட ஆற்காட்டு பகுதியை சார்ந்த முஸ்லிம்களின் பிண்னனி வேறுவிதமானது.

muslim merchantsஆற்காட்டினை தலை நகராகக் கொண்டு நவாப் சதாதுல்லா கான் ஆண்டபொழுது, தக்காணத்தில் இருந்தும், வட இந்திய பகுதிகளில் இருந்தும் வந்த முஸ்லிம்கள் இங்கே குடியேறினர், 1797 ஆம் ஆண்டு நவாப் ஆற்காட்டில் இருந்து மதராஸுக்கு இடம் பெயர்ந்த போது இந்தப் பகுதியை சார்ந்த ஏராளமான முஸ்லிம்கள் ஆற்காட்டினை விட்டு வெளியேறினர், பிறகு திப்பு சுல்தானின் வாரிசுகள் வேலூர் கோட்டையில் சிறை பிடித்து அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த போது, பல முஸ்லிம்கள் இந்த வட ஆற்காடு பகுதியை நோக்கி இடம் நகர ஆரம்பித்தனர், மேலும் தஞ்சாவூர் பகுதியை சார்ந்த ஏராளமான முஸ்லில் லெப்பை பிரிவினர் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்திய பகுதியில் முக்கியமாக வட ஆற்காடு பகுதிகளில் குறிப்பாக வாணியம்பாடி, மேல்விஷாரம், ஆற்காடு, ஆம்பூர், வந்தவாசி மற்றும் வேலூரில் குடியேற தொடங்கினர். மேலும் இந்த முஸ்லில் லெப்பை பிரிவினர் தங்களின் தாய் மொழியாக உருது மொழியை உள்வாங்கிக் கொண்டனர், காலத்தால் இவர்கள் தமிழ் மற்றும் உருது கலாச்சார அடையாளம் கொண்ட தனி முஸ்லிம் சமூகமாக உருமாற்றம் அடைந்தனர்.

17 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் விலங்குத் தோல்களும், தோல் மூலம் தயாரிக்கப்படும் உபயோக பொருட்களும் முஸ்லிம் வர்த்தகர்களால் கோரமண்டல துறைமுகங்களிலிருந்து தெற்காசியா மற்றும் ஜப்பான் சந்தைகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டு வந்தது, இந்து மதத்தைச் சேர்ந்த வணிகர்கள் பலர் தோல் பதனிடும் தொழில் அசுத்தமானது என்ற கருத்துக் கொண்டதால் இந்தத் தொழிலில் இருந்து சற்று ஒதுங்கியே இருந்தனர், இதுவே முஸ்லிம் வர்த்தகர்களுக்கு தோல் தொழிலில் போட்டியற்ற சாதகமான சூழலை தந்தது, இதன் காரணமாக 20 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்க காலங்களில் வட ஆற்காடு முஸ்லிம்கள் மற்றும் இராவுத்தர்களுக்கு தோல்வர்த்தகத்தில் போட்டிகள் இல்லாத சந்தையினைத் தென் இந்தியா மற்றுமின்றி வட இந்திய பகுதிகளிலும் உருவாக்கி மிகப் பெரும் ஆதாயத்தை ஈட்டி தந்தது என்றால் மிகையில்லை.

தோல் பதனிடும் தொழிலும், தோல் பொருட்கள் வர்த்தகத்திலும் திருச்சியைச் சேர்ந்த முகம்மது மியான் இராவுத்தரும், இராமநாதபுரத்தை சேர்ந்த ஜமால் முகைதீன் இராவுத்தரும் ஜாம்பவான்களாக வலம் வந்தனர். மியான் இராவுத்தர் 1883 ஆண்டு வாக்கில் ஒரு தோல் ஆலையுடன் இந்த வர்த்தகத்தில் நுழைந்து பிறகு திருச்சி செம்பட்டுப் பகுதியில் இயங்கி வந்த மூன்று ஆலைகளுக்கு அதிபரானார். ஜமால் முகைதீன் இராவுத்தரோ 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மதராஸ் நகருக்கு இடம்பெயர்ந்து இந்தத் தொழிலை திறம்பட நடத்தி வந்தார், பச்சை தோல்கள் மற்றும் பதனிடப்பட்ட தோல்களை ஏற்றுமதி செய்வது மட்டுமின்றி தென்னிந்தியா முழுவதும் தோல் பதனிடும் வர்த்தகர்களுக்கு முகவராகவும் செயல்பட்டு வந்தார், அன்னாரின் மறைவுக்குப் பிறகு இவரது மகன் ஜமால் முகம்மது இராவுத்தர், இந்தத் தொழிலை சீரிய முறையில் நடத்தி தொழிலுலகில் புகழுச்சியினை அடைந்தார், இவரின் ஏராளமான சொத்துக்கள் மற்றும் வருவாயின் அடிப்படையில் வர்த்தக உலகில் தென்னிந்தியாவில் முடிசூடா இளவரசராக அந்தக் காலகட்டத்தில் கருதப்பட்டார்., இந்த நிலையில் தமிழக மைய நகரங்களான மதுரை, திருச்சி போன்ற இடங்களுக்கு முஸ்லீம் இராவுத்தர்கள் பெருமளவில் வியாபாரத்திற்காக வரத்துவங்கினர்.

வட ஆற்காட்டைச் சேர்ந்த முன்னணி தோல் வர்த்தகர்களான ஹயாத் பாசா சாஹிப் மற்றும் இவரின் மகன் மலாங் அஹ்மது பாசா ஆகியோர் ஆம்பூர் நகரை வர்த்தக மையாமாக வைத்து செயல்பட்டு வந்தனர், மதராஸை வர்த்தக மையமாக வைத்து செயல்பட்டு வந்த சி. அப்துல் ஹக்கீம், மற்றும் அப்துல் சுப்ஹான் சாஹிப் போன்றோர், அரசியலில் ஈடுபட்டு மகானத்தில் முக்கியப் புள்ளிகளாகக் கருதப்பட்டனர், இந்த பெருமக்களின் வானளாவிய செல்வங்களும், சொத்துக்களும் இவர்களுக்கு அரசியலிலும், மக்கள் மத்தியிலும் கணிசமான செல்வாக்கை ஏற்படுத்தி தந்தது.

1948 ஆம் ஆண்டில் ஆற்காடு இளவரசர் தான் வகித்து வந்த மதராஸ் மகாண முஸ்லிம் லீக்கின் தலைவர் பதவியைத் துறந்த பின்பு உருதை தாய் மொழியாகக் கொண்டிராத முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சார்ந்த செல்வந்தர்கள் அரசியல் விவகாரங்களில் காய் நகர்த்தும் தகுதியினை அடைந்தனர், பாசா குழுமத்தின் வர்த்தகச் சாம்ராஜ்யம் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் சரிந்து வீழத்துவங்கியதும், புதிதாய் சந்தையில் நுழைந்த தமிழ் முஸ்லிம் வர்த்தகக் குழுக்களுடன் போட்டியிட முடியாத நிலையிலும், உருது பேசும் புது வர்த்தகர்கள் எவரும் சந்தையில் தடம் பதிக்காத சூழ்நிலையும் தமிழ் முஸ்லிம்களுக்கு பொருளாதாரத்தில் ஏற்றமடையும் வாய்ப்பை அள்ளிக் கொடுத்தது. ஒரு கட்டத்தில் தென்னிந்திய வர்த்தக உலகில் கோலோச்சிய யாக்கூப் ஹசன் அலி சேட் அவர்கள் வறுமையின் காரணமாகச் சி. அப்து ஹக்கிம் சாகிப் அவர்களின் நிறுவனத்தில் ஊதியதுக்குப் பணிபுரிய நேர்ந்த துரதிஷ்டவசமான நிலையே உருது பேசும் வர்த்தகர்களின் வீழ்ச்சிக்கு தகுந்த உதாரணமாகக் கொள்ளலாம்.

பெரும்பாலான தமிழ் முஸ்லிம் வர்த்தகர்கள் தங்களின் மார்க்கத்தையும், தங்கள் தொழிலையும் ஒன்றிணைக்காமல் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் கொள்கையினைக் கொண்டிருந்தனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியை எடுத்துக் கொண்டால், சென்னை மகானத்தில் முஸ்லிம்களே அங்கு வாழ்ந்த மாற்று மதத்தினரைவிட வர்த்தக உலகில் பெருமளவில் வியாபித்து இருந்தனர், முஸ்லிம் மக்கள் அதிக அளவில் வாழ்ந்து வந்த மதுரை, திருச்சி, திருநெல்வேலி, தஞ்சாவூர், மேலும் கடலோர மாவட்டங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் மீனவர்களாகவோ, படகோட்டிகளாகவோ, கடல் தொழில் புரிபவர்களாகவோ இருந்து வந்தனர்.

வட ஆற்காடு, சேலம், மற்றும் கோவை பகுதிகளைச் சேர்ந்த முஸ்லிம்கள் விவசாயத் தொழில் மற்றும் சிறு வணிகம் செய்து வந்தனர், இராமநாதபுரம் மற்றும் திருநெல்வேலி பகுதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் அயல் வணிகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர், குறிப்பாக மலேசியா, சிங்கப்பூர், பர்மா, ஜாவா, சுமத்ரா மற்றும் சைகோன் போன்ற நாடுகளுடன் கடல் வணிகத் தொடர்பினை கொண்டிருந்தனர், இருப்பினும் தாம் ஈட்டிய வருவாயினை இந்த நாடுகளில் முதலீடு செய்வதைத் தவிர்த்து, தம் சொந்த நாட்டில் நிலங்கள் அல்லது கட்டிடங்கள் ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்தனர், இதன் காரணமாக இந்தப் பகுதிகளில் வேளாண்மையில் நல்ல முண்னேற்றம் ஏற்பட்டது, இந்த நிலை பிறகு தஞ்சை மாவட்ட பகுதிகளும் தொடர்ந்தது, திருநெல்வேலியில் நிலத்தின் மதிப்பு மிகப்பெறும் ஏற்ற நிலை கண்டது. மேலும் இலங்கையுடனான கடல் வணிகத்தில் தமிழ் முஸ்லிம்கள் அசைக்க முடியாத சக்தியாக உயர்ந்தனர்.

மேலும் மேலப்பாளையத்தில் நெசவுத் தொழிலும், கயத்தாற்றில் பாய் முடையும் தொழிலும், திருநெல்வேலி பேட்டை பகுதி முஸ்லிம்கள் கொடிகட்டி பறந்தனர், இந்தத் தொழில்களில் முஸ்லிம் தொழிலாளர்களே பெரும்பாலும் கூலிக்குப் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருந்தனர், தஞ்சாவூர் மாவட்டம் கும்பகோணம் தாலுகாவை உள்ளடக்கி ஏராளமான முஸ்லிம் கிராமங்கள் உருவாக்கப்பட்டது, இதே போலக் கடலோர பகுதியும், வர்த்தகத் துறைமுகமுமான நாகப்பட்டினம் மற்றும் பட்டுக்கோட்டை தாலுகாவை சார்ந்து பல முஸ்லிம் கிராமங்கள் உருவாக்கப்பட்டது, இந்தப் பகுதி முஸ்லிம்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரம் தேடி, கடல் தொழில், சில்லறை, மொத்த வியாபாரம், பாய்முடையும் தொழில் மற்றும் பாக்கு உற்பத்தி தொழில்களில் ஈடுபட்டு வருவாய் ஈட்டி வந்தனர். திருச்சி பகுதியில் முஸ்லிம்கள் ஏராளமான பெட்டி கடைகள் அமைத்தும், ஜவுளி வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டு வருவாய்த் தேடியதாக 1931 இல் எடுக்கப்பட்ட சர்வே மூலம் அறிய முடிகிறது. மேலும் அந்தக் காலகட்டத்தில் 13 % முஸ்லிம் மக்கள் மதராஸ் பட்டினத்தில் வாழ்ந்து வந்தனர், அவர்களில் பெரும்பாலானோர் உருது முஸ்லிம்கள் இவர்களில் ஆண்கள் மட்டும் 3 % அரசு மற்றும் இராணுவ பணிகளில் இருந்து வந்தனர், ஏணையோர் தையல் தொழில் மற்றும் உற்பத்தி தொழிலில் ஈடுபட்டு வந்தனர்.

வட ஆற்காடு மாவட்டத்தில் பீடி கட்டும் தொழில், தோல் பதப்படுத்தும் தொழில் சந்தையில் முஸ்லிம்கள் ஏகபோக உரிமையினைக் கொண்டிருந்தனர், முஸ்லிம் தொழிலாளர்கள் பீடி சுற்றும் பணியிலும், தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினை சேர்த்தோர் தோல் பதனிடும் பணியிலும் அமர்த்தப்பட்டனர். ஒரு புறம் முஸ்லிம்கள் பெரும் நிலக்கிழார்களாகவும், செல்வந்தர்களாகவும் வலம் வர, மறுபுறம் மீனவர்கள், பாய்முடைவோர், பெட்டிக்கடை வியாபாரிகள், நெசவாளிகள் என ஏற்றத்தாழ்வு நிலையைக் கொண்டிருந்தனர். எனினும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தைப் பொறுத்தவரை செல்வந்த முஸ்லிம்களே மொத்த முஸ்லிம்களின் பிரதிநிதிகள் என்ற அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டனர். இததகைய பிரிவினை நிலையை அவர்கள் சார்ந்த இஸ்லாமிய மார்க்கமும் அது காட்டும் ஓரிறை கொள்கையும் ஒன்றிணைக்கும் பாலமாய் விளங்கியது. இதே போல இஸ்லாமிய கடமைகளில் ஒன்றான ஜக்காத் ( தானம்) கொடுப்பது, ஒருவர் ஈட்டிய வருவாயில் ஒரு பகுதியை ஏழை, எளியோருக்குத் தானம் வழங்குவது என்ற கடமை முஸ்லிம்கள் மத்தியில் ஏற்ற தாழ்வினை சரிப்படுத்தியது, , அவரின் ஈகை குணம் மட்டுமின்றி இறைவன் இட்ட கட்டளையை நிறைவேற்றுபவர் என்று கருதப்பட்டதால் இவ்வாறு ஜக்காத் வழங்குவோர் இஸ்லாமிய சமூகத்தில் மிக உயர்ந்தவராகக் கருதப்படுவார்

தமிழ் முஸ்லிம் புரதான இலக்கியமான பால்சந்த மாலையில் வள்ளல் தன்மையிலும், கொடை வழங்குவதிலும் முஸ்லிம் மன்னர்கள் பெரும் சிறப்புப் பெற்றவர்கள் எனக் குறிப்பிடுகிறது. வெகுவான இலக்கியங்களும், தயாள குனம், மற்றும் வள்ளல் தன்மை கொண்ட பல தமிழ் முஸ்லிம் பெருமக்களை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வந்திருப்பதை அறிய முடிகிறது, குறிப்பாகக் கீழக்கரையைச் சேர்ந்த லெப்பை நெய்னா மரைக்காயர், வள்ளல் மஹ்மூது நெய்னா மரைக்காயர், அபுல் காசிம் மரைக்காயர், செத்தும் கொடை கொடுத்த வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயர், மற்றும் சிக்கந்தர் இராவுத்தர். இதில் கீழக்கரை சீதக்காதி மரைக்காயர் அவர்களின் புகழ் 17 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற் பகுதியிலும் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் தென் நாடு முழுவதும் ஓங்கி ஒலித்த செய்தியினை வரலாறு மூலம் அறிய முடிகிறது.

மேலும் வள்ளல் சீதக்காதியின் வழித்தோன்றல்களான சுல்தான் செய்யது முகம்மது மரைக்காயர், மற்றும் “ஹபீப் அரசர்” என அழைக்கப்பட்ட வள்ளல் ஹபீப் முகம்மது மரைக்காயர் போன்றோரின் கொடை தன்மை மற்றும் வள்ளல் குனமும் பரவலாகப் புகழப்படுகிறது, ஹபீப் அரசரின் பொருளுதவியால் இராமநாதபுரம் கடற்பகுதிகளில் பல மசூதிகள் கட்டித் தரப்பட்டது, இவரின் சீரிய குனத்தை ஜவ்வாது புலவரின் காவியம் மூலம் அறியலாம்.

உருது முஸ்லிம்கள் மத்தியில் ஆற்காடு நாவாப் மிகப் பெரும் கொடை வள்ளலாகவும், சமூகச் செம்மலாகவும் அறியப்பட்டார், மேலும் பல மசூதிகள், தர்காக்கள், கல்வி நிறுவனங்கள், நூலகங்களுக்குக் காப்பாளராகவும் இருந்து வந்தார், தென்னகத்தின் புகழ்பெற்ற வாலாஜா மசூதி நவாபால் கட்டித்தரப்பட்டது.

20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதிகளில் மாறிய அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரச் சூழலில் தங்களின் சேவை மற்றும் பங்களிப்பின் காரணமாக மாகான அரசியலில் முஸ்லிம்கள் மீண்டும் முக்கியத்துவம் பெற தொடங்கினர். முக்கியமாகத் துருக்கி கலீஃபாவின் பிரதி நிதிகளாக அறியப்பட்ட பாஷா குடும்பத்தினர் , துருக்கி கலீஃபாவின் தலைமை பீடத்தை அங்கீகரித்த முஸ்லிம் மக்களின் மத்தியில் செல்வாக்கு பெற்றவர்களாக விளங்கினர். இந்தக் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவரான கான் பகதூர் முகம்மது அப்துல் அஜீஸ் பாசா சாகிப் அந்த நாளில் புனித ஹஜ் கடைமையை நிறைவேற்றியதும் , அவரின் கொடைத் தண்மையும் முஸ்லிம் மக்கள் மத்தியில் பெரும் மரியாதையைப் பெற்றுத் தந்தது, மேலும் இன்னொரு குடும்ப உறுப்பினரான கான் பகதூர் குத்துஸ் பாசா சாகிப், மக்கள் நலனிலும், முஸ்லிம் மக்களின் முன்னேற்றத்திலும் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார், பல கல்வி நிறுவனங்களுக்குக் காப்பாளராகவும், பல முஸ்லிம் அமைப்புகளில் உறுப்பினராகவும் இருந்து வந்தார். திருவல்லிக்கேணியில் அமைந்திருக்கும் குத்திஸியா மஸ்ஜித் இவரால் கட்டிமுடிக்கப்பட்டது. இவரைப் போல , தாவூது கான், கான் பகதூர் காதர் நவாஸ் கான் போன்ற உருது முஸ்லிம் செல்வந்தர்களும் சமூகத்திற்குச் சேவை செய்வதிலும், நிதி அளிப்பதிலும் பெரும் பங்கு கொண்டிருந்தனர். ஆண்மீக மற்றும் மார்க்க விசயத்தில் அறிஞரான யாக்கூப் ஹசன் சேட் அவர்கள் முஸ்லிம்களால் “ மௌலானா” என்று அழைக்கப்பட்டார்.

இவர்களைப் போலச் சேவை மனப்பான்மை மற்றும் சமூக அக்கரை கொண்ட செல்வந்தர்கள் தமிழ் முஸ்லிம் சமூகத்திலும் வியாபித்திருந்தனர், அவர்களில் சிலர்

1, மண்டபம் பி. ஆர். எம். காசிம் முகம்மது மரைக்காயர்

2, திருச்சி காஜா மியான் இராவுத்தர்

3, உத்தம பாளையம் ஹாஜி கருத்த இராவுத்தர்.

4, உத்தம பாளையம் எம். என் பீர் முகம்மது இராவுத்தர்.

5,குலசேகரப்பட்டினம் வாப்ப நெய்னா மரைக்காயர்

6, இராமநாதபுரம் ஜமால் முகைதீன் இராவுத்தர் மற்றும் ஜமால் முகம்மது இராவுத்தர்

7,மேலப்பாளையம் சேக் முகம்மது தரங்கனார்

8, வட ஆற்காடு நவாப் சி. அப்துல் ஹக்கீம் சாகிப்

9, காயல்பட்டினம் கான் பகதூர் சாஹுல் ஹமீது மரைக்காயர்

10, தஞ்சாவூர் கான் பகதூர் ஹமீது சுல்தான் மரைக்காயர்

இவர்களைப் போன்ற செல்வந்தர்கள் பல மசூதிகள், தர்ஹாக்கள், கல்வி ஸ்தாபனங்கள், நூலகம் போன்றவற்றை முஸ்லிம் மக்களுக்கு அமைத்து தந்திருக்கின்றனர். தங்களின் செல்வங்களை மக்கள் நலனுக்காக தானம் செய்தவர்கள், சமூக மேம்பாடு மற்றும் மார்க்க விசயங்களைக் குறித்த விழிப்புணர்வில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தமையால் முஸ்லிம்கள் இவர்களைத் தங்களின் தலைவர்களாகவும், பிரதிநிதிகளாகவும் ஏற்றுக் கொண்டனர். இந்த செயல்கள் இஸ்லாத்தின் நெறிமுறையாக இருந்த காரணத்தால் 14 ஆம் நூற்றாண்டு முதலே முஸ்லிம் சமூகத்தியில் இது போன்றோர் தோன்றி மறைந்தனர். சேவை என்பது இஸ்லாமிய கொள்கையாக இருந்ததால் முஸ்லிம் சமூகத்தில் இருந்த ஏற்ற தாழ்வுகளுக்குப் பாலமாய் இருந்தும், சமூகத்தின் உட்பிரிவுகளை இனைத்தும், உருது, முஸ்லிம் வேறுபாட்டினை கலைந்தும் இருந்ததை அறிய முடிகிறது. இந்த உயரிய கொள்கையின் வாயிலான ஒற்றுமையே முஸ்லிம்களின் பொருளாதார, அரசியல் வாழ்வில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திப் பெரும் எழுச்சியைக் கொடுத்தது என்றால் மிகையில்லை.

Pin It

17 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்திய காலம் - இந்தியாவை ஆண்டு வந்த ஆங்கிலேயர்கள் தென் இந்தியாவின் ஆளுமை விவகாரங்களில் தீவிரம் காட்டத் துவங்கிய சமயம். 1749 இல் ஆற்காடு நவாப் அன்வர்தீனின் மறைவுக்குப் பிறகு அவரது புதல்வர் முகம்மது அலி வாலாஜாவை புதிய நவாபாக நியமித்ததில் ஆங்கிலேயர்களின் பங்கு கணிசமானது, இந்த உதவியின் மூலம் தங்களது ஆளுமையயை மதராஸ் பட்டினத்தயும் கடந்து தென் தமிழகமான திருச்சி, மதுரை, நெல்லை போன்ற நகரங்களிலும் விரித்துப் பரப்பினர்.

வாலாஜா நவாப்களைப் பொறுத்தவரையில் ஆங்கிலேயர்கள் மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர்களாகவே கருதி வந்தனர், நவாப்களின் தலைநகரமான ஆற்காட்டில் இருந்து 1767 இல் மதராஸுக்கு பல ஆயிரம் உருது பேசும் முஸ்லீம் மக்களுடன் நவாப் இடம் பெயர காரணமானவர்கள் ஆங்கிலேயர்கள் என்ற அளவில் மட்டுமின்றி, மதராஸ் பட்டினத்திற்குச் சிறப்பு அந்தஸ்துடன் முஸ்லீம் மக்கள் வாழக்கூடிய அளவில் ஏற்புடைய நகரமாக மாற்றி அமைத்ததில் இவர்களின் பங்கு அதிமுக்கியமானதாகக் கருதினர்.

நவாப் வாலாஜாவின் மதராஸ் குடியேற்றமைக்கு முன்பே ஹைதராபாத் மற்றும் மத்திய பிரதேசத்தைச் சார்ந்த பல முஸ்லீம்கள் வியாபார ஸ்தலங்களைப் பரவலாக இங்கே அமைத்து இருந்தனர். இந்தக் காலக்கட்டங்கள்தான் தமிழக முஸ்லீம்களின் வியாபார வளர்ச்சிக்கான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த காலமாகும், பெருவாரியான வியாபாரிகள் தங்களின் வியாபாரத் தொடர்புகளை ஐரோப்பிய நிறுவனங்கள் அல்லது வட இந்தியப்பகுதியில் இருந்து வந்து வியாபார உலகில் கோலோச்சிய பத்தான்களிடமுமே தொடர்பு வைத்துக் கொள்ள விரும்பினர். இருப்பினும் கோரமண்டல கடல் வழி வர்த்தகத்தில் முக்கியத் துறைமுகமான போர்ட்டோ நோவா என அழைக்கப்பட்ட பரங்கிப்பேட்டையில் சரக்குகளின் கையாடல்கள் கணக்கில் அடங்காமல் விண்ணை முட்டிக் கொண்டிருந்தது, துறைமுக வர்த்தகம் அனைத்தும் கடலூர் முஸ்லீம்களிடம் கை கட்டி நின்று கொண்டிருந்த காலம் அது.

ஆனால் இது பல காலம் நிலை கொள்ள முடியவில்லை, 19 ஆம் நூற்றண்டின் தொடக்கக் காலக் கட்டத்தில் முஸ்லீம் கடல் வேந்தர்களின் முக்கியத்துவம் ஆங்கிலேய கம்பெனிகளின் தொழில் போட்டியால் சிறுக சிறுக குறைய ஆரம்பித்தது, மதராஸ் பட்டினத்தை அரசியல் மற்றும் நிர்வாகக் கேந்திரமமாக மட்டுமின்றி வர்த்தகத் தலை நகராக மாற்றும் முயற்சியில் வெற்றிக் காணப்பட்டது, பெரும்பாலன வர்த்தகர்கள் மதராஸ் நகருக்கு தங்களது தொழிலை மாற்ற விரும்பாததும் ஒரு பின்னடைவை ஏற்படுத்தியது. மற்றொரு புறம் மதராஸ் மகாணம் முழுவதிலும் நவாப்களின் செல்வாக்கு அரசியல் ரீதியாக அதிகரிக்கத் தொடங்கியது, ஏராளமான உருது பேசும் முஸ்லிம்கள் அரசு வேலைகளில் அமர்த்தப்பட்டனர். ஆனால் எதிர்பாராத விதமாக 1855ல் நவாப் என்ற பதவி ஆங்கிலேயர்களால் ஓழிக்கப்பட்டு அவர்களின் அதிகாரங்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டு நவாப்கள் அரசாங்கத்தால் மானியம் பெருபவர்களாக அங்கீகாரம் குறைக்கப்பட்டனர். இதனால் நவாப்களைச் சார்ந்து வாழ்ந்துவந்த சமூகங்கள் அனைத்தும் தத்தம் வாழ்வாதாரங்களை இழந்து மாற்று வழிகளைத் தேட முயன்றனர். பலர் வறுமையினை அரவணைத்து கொண்டனர். இதுவே தமிழகக் குறிப்பாக முஸ்லிம் மக்களின் சமூக, பொருளாதார வாழ் நிலையில் ஏற்பட்ட மிகப் பெரும் சரிவாகக் கொள்ளலாம்.

இத்தகைய சோதனையான சூழலில்,பிரிட்டீஷ் அரசாங்கத்தின் திடீர் அரசியல் முடிவால் முன்னாள் ஆற்காடு நவாப்கள், ஆற்காடு இளவரசர்களாக உருமாற்றம் செய்யப்பட்டு இன்று வரை அது தொடர்கிறது. அரசியல் அதிகாரத்தில் உச்சாணி கொம்பில் இருந்த உருது பேசும் முஸ்லிம்கள் தங்கள் அங்கீகாரத்தை மெல்ல மெல்ல இழந்தனர், அரசு உத்தியோகத்தில் இருந்த சிறப்புச் சலுகை முற்றோடு அழிக்கப்பட்டது. அரச உத்தியோகத்திற்காக மாற்று மதத்தினருடன் போரிடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுச் சில காலம் அலைக்கழிக்கப்பட்டனர்.

இப்படியான காலக்கட்டத்தில், புது வேகத்துடன் வியாபார முயற்சியில் உத்வேகத்துடன் சில இஸ்லாமியர்கள் மதராஸ் பட்டிணத்தை நோக்கி பயணித்தனர். 19 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் முஸ்லிம் வியாபாரிகள் மதராஸில் வேர் விட ஆரம்பித்தனர். இதில் முதன்மையானவர் திருவல்லிக்கேணியில் வியாபார ஸ்தலம் அமைத்து மிகப் பெரும் வெற்றியை ஈட்டிய முகம்மது அப்துல்லா பாஷா, 1866 ஆம் ஆண்டுகளில் ஏற்றுமதி இறக்குமதி தொழிலில் கொடி கட்டி பறந்த இவர் அரேபியா, எகிப்து மற்றும் பல மேலை நாடுகளுக்கு சுற்றுப் பயணம் மேற்கொண்டவர்.

1881 க்குப் பிறகு தொழிலில் இருந்து தனது மூப்புக் காரணமாக ஓய்வு பெற்ற முகம்மது அப்துல்லா பாஷா தனது தொழிலுலக வாரிசாகத் தனது மகன்களின் ஒருவரான முகம்மது குத்தூஸ் பாஷாவை நியமித்தார். தந்தையின் வர்த்தகத்துடன், சரக்குகளின் கமிஷன் ஏஜன்டாகவும் 1883 ஆம் ஆண்டு வரை நீடித்த இவர், தனது வியாபாரத்தில் புது யுக்தியை திடுமெனப் புகுத்தினார், இவரின் தொழில் விரிவாக்க திட்டத்திற்கு இவரது சகோதரர் முகம்மது அப்துல் ஹாதி பாஷாவின் பங்கு மிக முக்கியமானதாக விளங்கப்படுகிறது. இவரின் புது யுத்தியாக டீலர்ஷிப் என அழைக்கப்படும் மொத்த வினியோக உரிமையினை மிக முக்கியமான பொருட்களுக்கு எடுத்தது மட்டுமின்றி வங்கி மற்றும் காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் ஏஜன்ஸியாகவும் செயல் பட்டு மதராஸ் நகரின் முக்கியப் பிரமுகராகக் கருதப்பட்டு வந்தார், தற்பொழுது நூற்றாண்டு விழா கொண்டாடிய இந்தியன் வங்கி லிமிட்டடின் எட்டு நிறுவனர்களில் குத்துஸ் பாஷா சாகிபும் ஒருவர் என்பது குறிப்பிடதக்கது

குத்துஸ் பாஷா சாகிப் தனது தொழிலில் மட்டுமின்றி ,கல்வி, சமுதய நலன், அரசியல் மற்றும் சீர்திருத்தம் போன்ற மக்கள் நல மேம்பாட்டு பணிகளிலும் தீவிர அக்கரை காட்டினார், ஏராளமான சொத்துக்களும், பல வைர சுரங்கங்களுக்கும் அதிபரான இவரைப் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கான் பகதூர் பட்டம் வழங்கி கௌரவித்தது, மதராஸ் மாகானத்தில் முதல் மைக்கா தொழில் இவர் மூலம்தான் தொடங்கப்பட்டது. இவரின் பொது வாழ்க்கையின் முக்கிய அங்கீகாரமாக 1911 ஆண்டு டெல்லியில் நடந்த மூன்றாம் டெல்லி தர்பார் கொண்டாட்டத்தில் மதராஸ் மாகாணத்தின் முஸ்லீம்களின் பிரதிநிதியாகக் கலந்து கொள்ள ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னரால் அழைக்கப்பட்டார், பாஷா சாகிப் குடும்பத்தினரின் செல்வாக்கு கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டு காலம் மதராஸ் மாகானத்தின் வர்த்தக, அரசியல், சமூகப் பொருளாதாரத் துறைகளில் ஓங்கிய நிலையிலேயே இருந்தது காலத்தால் மறுக்க முடியாத உண்மை.

இவர் போலவே பல வியாபார வித்தகர்கள் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும், 20 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்க காலங்களில் மிகப் பிரபலமடைந்தனர், இவர்களில் சிலர், சாலே முகம்மது ஹாஜி இப்ராகிம் சேட், அப்துல் ஜப்பார் சேட், மாவீரர் திப்பு சுல்தானின் வாரிசான ஹுமாயூன் ஷா பகதூர், தாதா கான், தஸ்தகீர் சாஹிப், அப்துல் ஹுசைன் சம்பாஜீ, வால்ஜீ லால்ஜீ சேட், யாக்கூப் ஹஸன் சேட் போன்ற அனைவருமே மதராஸ் நகரத்தில் வர்த்தகம் புரிந்தவர்கள், மிக முக்கியமான தங்கள் சமூகம் சர்ந்த , மற்றும் சாராத இயக்கங்களிலும், அரசியல் சபைகளிளும் தவிர்க்க முடியாத இடம் பெற்றவர்கள், அதில் முக்கியமானவை அஞ்சுமன் சபை, மதராஸ் மஹாஜன சபை, இந்திய தேசிய காங்கிரஸ், இந்திய முகம்மதியர்கள் சங்கம் போன்றவை.

அதே சமயம் ஆற்காடு இளவரசர் குலாம் முகம்மது அலி மட்டுமின்றி ஆற்காடு நவாப் குடும்பத்து உறுப்பினர்களான அப்துல் லத்தீப் பரூக்கி, நவாப் முகம்மது ஹபீபுல்லா, 1884 இல் முஸ்லிம் ஹெரால்ட் ஆங்கிலப் பத்திரிக்கையின் நிறுவனரான அஹ்மது முகைதீன் போன்றோர்கள் மாகானத்தின் அரசியல் மற்றும் சமூக இயக்கங்களில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டு முஸ்லிம் மக்களின் பிரதிநிதிகளாகச் செயல் பட்டுக் கொன்டிருந்தனர.

1910 ஆம் ஆண்டு ஆற்காடு இளவரசர் ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தின் மேல் சபைக்கும், 1916ஆம் ஆண்டு மதராஸ் மகாண சட்ட சபைக்கும் முஸ்லிம் மக்களின் பிரதிநிதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார், 1906 ஆம் ஆண்டு டாக்கவில் தொடங்கப்பட்ட இந்தியன் யூனியன் முஸ்லிம்லீக் இயக்கத்துக்கு இந்திய இஸ்லாமியர்களின் நலனில் அக்கரை கொண்டு ஏராளமான நிதி உதவியும் செய்தார். தென்னிந்திய இஸ்லாமிய லீக்கின் தலைவராகவும், பின்பு தொடங்கப்பட்ட மதராஸ் மாகான முஸ்லீம் லீக்கின் தலைவராக 1908 முதல் 1917 வரையிலான காலக் கட்டங்களில் செயல்பட்டு வந்தார், அந்தச் சமயம் முஸ்லீம்லீக் இயக்கத்தில் தமிழ் மற்றும் மலையாள முஸ்லீம்களின் பிரதி நிதித்துவம் மிகக் குறைவாகவே இருந்து வந்தது.

உருது மொழியைத் தாய் மொழியாகக் கொண்ட இஸ்லாமிய பிரமுகர்களான அப்பாஸ் அலிகான், மீர் அகமது அலி, அப்துல்லா கட்டாலா, மஹபூப் அலி பெய்க், செய்யது அகமது பாஷா, பஷீர் அகமது செய்யது போன்றோர்கள் மாகான அரசியலில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் ஆங்கிலேயர்களின் நிழலான பெரும் வியாபாரிகள் மற்றும் அரசாண்ட நவாப்களின் கட்டுப்பாட்டிலேயெ இருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை இருந்தது. உருதை தாய் மொழியாகவும், வட இந்திய மற்றும் முகலாய கலாச்சாரப் பிண்னனி கொண்ட இவர்களை மாகான அரசியல் சூழ்நிலைகளை அறியவே வட இந்திய இஸ்லாமிய அரசியல்வாதிகள் பெரிதும் பயன்படுத்திக் கொண்டனர் என்பதே உண்மை.

ஆங்கிலேய அரசுக்கு நெருக்கமான பிரமுகர்களான முகம்மது அப்துல்லா பாஷா, ஹுமாயூன் ஷா பகதூர் போன்றோர் 1885 இல் துவக்கப்பட்ட இந்திய தேசிய காங்கிரசுக்கு ஆதரவாகவும், அஹமது முகைதீன் போன்ற மற்றவர்கள் காங்கிரசின் ஒரே இந்தியா கொள்கையினை எதிர்த்து அதனைத் தீவிரமாக எதிர்த்தும் வந்தனர். அதே காலக் கட்டத்தில் வட இந்தியாவில் சையது அகமது கான் காங்கிரசின் மேற்கத்திய ஆதரவு கொள்கைகளுக்கு எதிராகப் போர் கொடி தூக்கி வந்தது முஸ்லீமகள் மத்தியில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி வந்தது. ஆறு நூற்றாண்டுகளாக இந்திய அரசியலில் பெரும் செலவாக்குக் கொண்டிருந்த முஸ்லீமகளின் அரசியல் வாழ்வில் பெரும் பின்னடைவை இந்தச் சூழ்நிலை ஏற்படுத்தியது.

மதராஸ் உருது பத்திரிகையாளர்கள் சங்கம், காங்கிரஸ் இயக்கம் இந்துத்துவக் கொள்கைகளைக் கடை பிடிப்பதாகக் கடுமையாகச் சாடியது, இதன் காரணமாகச் சையது முகம்மது கான் மற்றும் அகமது முகைதீன் ஆகியோரின் போக்கை ஆதரிக்க முஸ்லீம்களை வலியுறுத்தவும் ஆரம்பித்தது.

இருப்பினும் உருது பேசும் மிகப் பெரும் தொழில் வணிகர்களே அரசியலில் பெரும் பங்கினை வகித்து வந்தனர். மற்றொரு பக்கம் வேறு விதமான சமூகக் கலாச்சார, வரலாற்று பிண்ணனி கொண்ட திராவிட மொழியான தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்ட தமிழ் முஸ்லீம்கள் மாகான அரசியலில் பெரும் கவணம் செலுத்தாமலேயே இருந்து வந்தனர். தொன்மையான தமிழ் கலாச்சாரப் பணபாட்டினை கொண்ட இவர்கள் தனிச் சமூகமாக அறியப்பட்டனர்.

உருது முஸ்லீம் மக்கள் போன்று இஸ்லாத்தினை மார்க்கமாகக் கொண்ட தமிழ் முஸ்லீம்கள் அரசியலினாலோ, அரசாங்க வேலையினாலோ கவரப்படவில்லை, நவாப்களிடம் இருந்து ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சியைப் பறித்துக் கொண்டது இவர்களைப் பாதிக்கவும் இல்லை, அரசியல் தலைமை மாறிவிட்டது என்ற அளவில் மட்டுமே இதனை எடுத்து கொணடனர். தமிழ் முஸ்லீம்கள் தங்களின் அரேபிய முன்னோர்கள் போன்றே வணிகத்துக்குப் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்தனர், கடல் வழி வணிகப் பாரம்பாரியம் கொண்ட இவர்கள் வணிகம் புரிவதில் பெருமிதமடைந்து வந்ததற்கு நபி பெருமானார் அவர்கள் வியாபாரத்தில் ஈடுபடுவதை உன்னதமான செயலாகக் கருதியதும் ஒரு காரணம்.

தாங்கள் பகுதி சார்ந்த சிறு துறைமுகங்களை வணிகத்துக்குப் பயன்படுத்தி வந்த தமிழ் முஸ்லீம் தொழில் சமூகம், மதராஸ் துறைமுகத்தில் இருந்து செயல்படுவதை விரும்பவில்லை, ஆங்கிலேயர்கள் அவ்வாறு செய்யத் தூண்டவும் இல்லை. ஆனால் 19 ஆம் நூற்றண்டில் தென் கோரமன்டல கடல் வழி வணிகத்தின் மீது தமிழ் முஸ்லீம்களான மரைக்காயர்கள், லெப்பை சமூகங்கள் தீவிர ஆதிக்கம் கொண்டிருந்த நிலை வரலாற்றில் தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு உள்ளது. தங்களின் பாரம்பரிய துறைமுகங்களின் மூலம் திரவியம் தேடி வந்த இவர்களை ஆங்கிலேய அரசு தங்களின் வர்த்தக வளர்ச்சிக்காக வர்த்தகத் தரகர்களாகவும், இடைத்தரகர்களாகவும்,பொது வணிகர்களாகவும் பயன்படுத்தி வந்தனர்.

இவர்களில் முக்கியமானோர், இராமநாதபுரம் கடற்பகுதி வணிகத்தில் கோலோச்சிய மண்டபம் மரைக்காயர் என்றழைக்கப்பட்ட கான் பகதூர் மண்டபம் பி.ஆர்.எம். காசிம் முகம்மது மரைக்காயர், காயல்பட்டினம் கான் பகத்தூர் ஷாஹுல் ஹமீது மரைக்காயர், தஞ்சாவூர் வி. ஹமீது சுல்தான் மரைக்காயர், நாகப்பட்டினம் சர் அகமது தம்பி மரைக்காயர் மற்றும் இவரது மகன் சர் அகமது தம்பி முகம்மது மரைக்காயர் போன்றோர்.

மண்டபம் பி.ஆர்.எம். காசிம் முகம்மது மரைக்காயரின் பரந்த வர்த்தக ஸ்தாபனத்தில் 30 க்கும் மேற்பட்ட பெரும் படகுகள் உபயோகத்தில் இருந்தது, அந்தப் படகுகளின் மூலம் சரக்குக் கையாடல்கள் தொடர்ந்து இராமநாதபுரம் கடற்பகுதிகளில் நடைபெற்று வந்தது, ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ஊழியர்கள் ஆண்டு முழுவதும் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருந்தனர், அதுமட்டுமின்றி ஆங்கிலேயர்களின் பிரிட்டிஷ் இந்திய கப்பல் கம்பெனியின் முகவராகவும் மண்டபம் மரைக்காயர் செயல்பட்டு வந்தார். அந்த நேரம், ஆற்காடு இளவரசரின் அபிமானியான இராமநாதபுரம் ராஜா சேதுபதி தமது அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நிலையில் ஸ்திரம் இல்லாத சூழலில், மரைக்காயர்களின் அயல் கடல் வணிகத்துக்கும், சங்கு குளிப்பு, முத்துச் சிலாபம் போன்ற கடல் சார் தொழில்களுக்கும் காப்பாளர்களாகப் பொதுவாக இருக்கும் நிலை ஏற்பட்டது.

காயல்பட்டினத்தைச் சார்ந்த தயாளக்குண சீலர் அஹ்மது நெய்னா மரைக்காயரின் மரியாதைக்குரிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் கான் பகத்தூர் ஷாஹுல் ஹமீது மரைக்காயர், கால் நடைகளைக் கப்பலில் கொழும்புக்கு ஏற்றுமதி செய்யும் தொழில் ஈடுபட்டிருந்தார், இதே போல வி. ஹமீது சுல்தான் மரைக்காயர் தஞ்சாவூர் பகுதியில் மிகப்பெறும் வர்த்தகராகவும், நிலக்கிழாராகவும் திகழ்ந்து வந்தார், மேலும் இவர் பயணிகள் கப்பலின் முகவராகவும், துபாஷாகவும், ஒப்பந்ததாரராகவும் செயல்பட்டு வந்தார். அத்தோடு ஆங்கிலேயர்களின் பிரிட்டிஷ் இந்திய கப்பல் கம்பெனியின் முகவராகவும் இருந்து வந்தார்.

நாகப்பட்டினத்தில் பிரிட்டிஷ் இந்திய கப்பல் கம்பெனியின் முகவராகச் செயல்பட்டு வந்த சர் அகமது தம்பி மரைக்காயர், மதராஸை மையப்படுத்தி ஏற்றுமதி –இறக்குமதி தொழிலில் கோலோச்சி வந்தார், 1924 ஆம் ஆண்டு இவரின் மறைவுக்குப் பின் இவரது பொறுப்பை ஏற்ற இவரது மகன் மதராஸ் பட்டினத்துக்குத் தமது வர்த்தகத்தை மாற்றம் செய்து சென்றுவிட்டார்.

பெரும்பாலான மரைக்காயர் வர்த்தகச் சமூகத்தினர் தென் தமிழகத்தினை மையமிட்டே வியாபாரம் செய்து வந்தனர், தொன்றுதொட்டு தென் கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் அயல் வணிகம் செய்வதற்கே முக்கியத்துவம் கொடுத்து வந்த நெடிய வர்த்தகப் பிண்ணனி கொண்ட மரைக்காயர்கள் தங்களின் முன்னோர்களின் வர்த்தகப் பாரம்பரியத்தினைத் தொடரமுடியாமல் திணறும் நிலை வந்ததும், மாறிய பொருளாதார, சமூகச் சூழலுக்குள் தங்களை உட்படுத்த முயற்சி செய்தனர், இந்த நிலையில் அவர்கள் சென்ற நூற்றாண்டில் தங்கள் வசம் இருந்த அணைத்து வர்த்தகத்திலும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டினை மெல்ல மெல்ல இழக்க நேர்ந்தது, பல முனைகளிலும் இருந்த வந்த தொழில் போட்டிகளை நேரிட வேண்டிய சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். – தொடரும்...

Pin It