பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இலங்கையில் முஸ்லிம்களை புதிய கல்வி மரபிற்கு தயார் செய்வது, ஆங்கில மொழிக்கு எதிரான மனோபாவத்தை மாற்றுவது, கல்வியின் அவசியத்தை வலியுறுத்துவது முதலிய பணிகள் சவால் மிக்கதாக இருந்தன. அச்சூழலில் சித்திலெப்பை இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு கல்வி குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதை முக்கிய குறிக்கோளாகக் கொண்டு செயற்பட்டார்.

Siddilebbeமேலும், சமூக மாற்றமும், புதிய கல்வியின் அறிமுகமும் இன்றி முஸ்லிம் சமூகத்தின் பின்னடைவுகளும், பழமைப்போக்குகளும் தடுத்த நிறுத்த முடியாது என்பதை தீவிரமாக வலியுறுத்தினார். அதனால் சித்திலெப்பை இலங்கை முஸ்லிம் மக்களின் ‘மறுமலர்ச்சித் தந்தை’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

எம்.சி. சித்திலெப்பை 11.06.1838 அன்று கண்டியில் பிறந்தார். இவரது தந்தையின் பெயர் எம்.எல். சித்திலெப்பை.

எம்.சி. சித்திலெப்பையின் தந்தை சட்டக் கல்வியில் பயிற்சி பெற்று, 1833ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயே அரசினால் வழங்கறிஞராக நியமிக்கப்பட்டார்.

எம்.சி. சித்திலெப்பை திண்ணைப் பள்ளியிலும் குர்ஆன் மத்ரஸாவிலும் தமது ஆரம்பக் கல்வியை மேற்கொண்டார். ஆங்கிலம், தமிழ் ஆகிய இரண்டு மொழிகளையும் ஆர்வத்துடன் கற்றார். தமது மூத்த சகோதரர் முகம்மது லெப்பை ஆலிமிடம் தமிழ், அறபு, சிங்களம் ஆகிய மொழிகளைக் கற்றுத் தேர்ந்தார்.

எம்.சி. சித்திலெப்பை 1871 ஆம் ஆண்டு செய்யிதா உம்மாவை திருமணம் செய்து கொண்டார்.

கசாவத்தை ஆலிம் புலவரிடம் இஸ்லாமிய மார்க்க ஞானங்களையும், அறபு மொழியையும் கற்று தேர்ச்சி பெற்றார்.

பொது கல்வி, உலக அறிவு, உலகின் சமகால சிந்தனை, சமகால நிகழ்வுகள், இலக்கியம், சட்டம் ஆகிய பல துறைகளில் ஆர்வம் கொண்டு கற்றறிந்தார். சட்டத்துறையில் தந்தைக்கிருந்த பயிற்சியும் நிபுணத்துவமும் மகன் சித்திலெப்பைக்கும் இருந்தது. 1862 ஆம் ஆண்டு மாவட்ட நீதி மன்றத்திலும், 1864 ஆம் ஆண்டு உயர் நீதி மன்றத்திலும் எம்.சி. சித்திலெப்பை வழக்கறிஞராக கடமையாற்றினார். மேலும் 1874 முதல் 1878 வரை கண்டி மாநகர சபையின் நீதி மன்றத்தில் நீதிபதியாகவும் பணியாற்றினார். கண்டி மாநகரசபையின் உறுப்பினராக எட்டு ஆண்டுகள் செயற்பட்டார்.

“இலங்கையில் வாழும் முஸ்லிம் மதத்தவர்கள் கல்வித்துறையில் பின்தங்கியவர்களாகவும், பொருளாதாரத்துறையில் தேக்கமடைந்தவர்களாகவும், சமயத்துறையில் மாறாத மரபாளர்களாகவும், ஆய்வறிவாற்றலில் ஆர்வங்குன்றியவர்களாகவும், அரசியல் துறையில் கணக்கில் எடுக்கப்படாதவர்களாகவும் இருப்பதைக் கண்டு சித்திலெப்பை மனம் வெதும்பினார்” என அறிஞர் எ.எம்.எ.அஸீஸ் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சித்திலெப்பை ‘நவீன நோக்கிலான சமூக மேம்பாடு’ என்ற இலட்சியத்துடன் தமது பொதுப் பணிகளை தொடங்கினார். முஸ்லிம் மக்கள் மேம்பாட்டுக்குப் பாடுபட தமது வழக்கறிஞர் தொழிலையும், மாநகர சபை உறுப்பினர் பதவியையும் உதறித் தள்ளினார்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இலங்கையில் பொருளாதார மாற்றங்களும், கல்வித்துறை வளர்ச்சிகளும், அரசு வேலை வாய்ப்புகளும், கல்வி சார்ந்த தொழில்துறைகளும் உருவாகி வளர்ச்சி பெறும் நிலை ஏற்பட்டது. அதை அறிந்து கொண்டு சித்திலெப்பை மேல்நாட்டுக் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, அதை செயல்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார்.

எகிப்தில் சமூக அரசியல் மாற்றத்திற்காகப் பாடுபட்ட, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் முன்னின்ற அஹ்மத் ஒறாபி பாஷா போர்க்குற்றவாளியாக்கப்பட்டு அரசாங்கத்தினால் இலங்கைக்கு நாடு கடத்தப்பட்டார். சுமார் இருபது ஆண்டுகள் வீட்டுக் காவலில் அடைக்கப்பட்டார்;. அவருடன் சித்திலெப்பை தொடர்பு கொண்டு ஆங்கில மொழிக்கல்வி, நவீன கல்வி, சமூக மாற்றம் போன்றவற்றில் முஸ்லிம்கள் பிற்போக்கானவர்களாக இருக்கக் கூடாது என்பதை வலியுறுத்தி முஸ்லிம் மக்களை விழிப்படையச் செய்திடபாடுபட்டார். மேலும், இலங்கை முஸ்லிம்களின் தொடக்கக்கால கல்வி வளர்ச்சியில் அஹமத் ஒறாபி பாஷாவின் பங்களிப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும்.

கொழும்பு புதிய சோனகத் தெருவில் பெரிய பள்ளிவாசலுக்கு அருகில் 1884 ஆம் ஆண்டு ‘மத்ரஸ்த்துல் கைரியத்துல் இஸ்லாமியா’ பாட சாலையை சித்திலெப்பையும், அஹமத் ஒறாபி பாஷாவும், ஏ.எம். வாப்ச்சி மரைக்காயரும் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். ஆங்கிலேயரால் இது ‘ஆங்கிலோ முஹமதியன் பாடசாலை’ என்று அழைக்கப்பட்டது.

பல்வேறு எதிர்ப்புகளைச் சந்தித்த போதும் சித்திலெப்பை தமது நவீன கல்விக்கான முயற்சியிலிருந்து சிறிதும் பின்வாங்கவில்லை. சித்திலெப்பை 1891 ஆம் ஆண்டு முஸ்லிம்கள் கருத்து பேதங்களையும் போட்டி பொறாமைகளையும் கைவிட்டு ஒற்றுமையை கடைபிடிக்குமாறும், சமூகத்தின் கல்வி முன்னேற்றத்திற்குப் பாடுபட முன்வர வேண்டும் எனவும் மக்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

கொழும்பில் 1891-ஆம் ஆண்டு ‘முஸ்லிம் கல்விச் சங்கம்’ என்ற அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. 1892-ஆம் ஆண்டு கொழும்பு மருதானைப் பள்ளிவாசல் வளாகத்தினுள் ‘அல்-மத்ரஸத்துஸ் ஸஹிரா’ என்ற பாடசாலை தோற்றம் இலங்கை முஸ்லிம்களின் கல்வி மறுமலர்ச்சியில் மைல்கல்லாக அமைந்தது.

அறபு, தமிழ், சிங்களம் ஆகிய மொழிகளில் இலங்கை முஸ்லிம்கள் போதிய அறிவைப் பெற்றிருப்பது மிகவும் அவசியம் என்பதை வலியுறுத்தினார். “நாம் பேசும் மொழி தமிழ், அதை அறியாதவன் குருடன் போல் ஆவான்” என்று கூறினார். மேலும், இலங்கை முஸ்லிம்கள் தமிழ் அறிவைப் பெற்றிருப்பது அவசியம் என்பதை வலியுறுத்தினார்.

சித்திலெப்பையின் தீவிர முயற்சியால் ஆண்களுக்கான பல பாடசாலைகள் திறக்கப்பட்டன. 1891 ஆம் ஆண்டு குருணாகலையில் மொஹமடன் பெண்கள் பாடசாலை ஒன்றும் திறந்து வைக்கப்பட்டது. 1892 ஆம் ஆண்டு ஸாஹிறாக் கல்லூரி கொழும்பில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.

‘முஸ்லிம் நேசன்’ என்னும் வார இதழ் 1882 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 21 ஆம் தேதி சித்திலெப்பையின் முயற்சியால் வெளிவந்தது.

‘முஸலிம் நேசன்’ முஸ்லிம் மக்களின் விருப்பங்களையும், குமுறல்களையும் அரசாங்கத்திற்கு எட்டச் செய்யும் போராட்டக் கருவியாக விளங்கியது. “எழுத்தின் வேகத்தை மக்களோடிணைந்து மக்களை முன்னிறுத்தித் தனது எழுதுகோலை வன்மையுடன் பங்கு கொள்ளச் செய்த முஸ்லிம் எழுத்துக்களின் முன்னோடித் தலைவர் சித்திலெப்பை” என்று ஏ.இக்பால் பாராட்டியுள்ளார்.

‘முஸ்லிம் நேசன்’ இதழ் பொது மக்களுக்கு செய்திகளை தெரிவிக்கும் விதம், ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்திற்கும் அதிகாரவர்க்கத்திற்கும் எதிரான கருத்துக்கள் அடங்கிய கட்டுரைகள் இடம் பெற்றிருந்தன. ஆசிரியர் தலையங்கம் சிறப்பாக இடம் பெற்றிருந்தது. மக்களின் உணர்வுகளை பிரதிபலிப்பதாக அமைந்திருந்தது. மேலும் முஸ்லிம்களின் கல்வி முன்னேற்றத்திற்கும், சமூகச் சீர்திருத்தங்களுக்கும் தூண்டுதல் தரும் ஆயுதமாக விளங்கியது. அரசியல், கலாசாரம், பொருளாதாரம், தத்துவம், இலக்கியம் முதலியவைகள் குறித்தும் கட்டுரைகள் வெளியிடப்பட்டன. உலகச் செய்திகள், இந்தியா குறித்த செய்திகள், வியாபாரம், கல்வி, சமயம், அரசியல், சமூகம், வழக்கு முதலியனவற்றோடு உலகச் சம்பவங்கள், நிகழ்ச்சிகள் விரிவாக வெளியிடப்பட்டது,

இலங்கை முஸ்லீம்களின் வரலாற்றை எழுத்தில் பதிவு செய்யும் பணிகளை ஊக்கப்படுத்துவதிலும் ‘முஸ்லிம் நேசன்’ இதழ் முக்கியப் பங்கு வகித்தது.

இலங்கையில் தேசிய அளவிலான சட்ட நிரூபண சபையில் முஸ்லிம்கள் இடம் பெற வேண்டும் என்பதற்காக சித்திலெப்பை குரல் கொடுத்தார்.

தமிழிலக்கிய வரலாற்றில் அக்காலத்தில் எவரும் துணிந்து கைவைக்காத முயற்சியில் சித்திலெப்பை ‘அஸன் பேயின் கதை’ எனும் நாவலை எழுதி வெளியிட்டு உள்ளார்.

“தொடக்ககாலத் தமிழ்நாவல் மரபைச் சேர்ந்த ‘அசன்பே சரித்திரம்’ ஒரு வரலாற்றுக் கற்பனை நாவல். சாகசங்களும் மர்மங்களும் தீடீர் திருப்பங்களும் கிளைக்கதைகளும் கொண்டு விரியும் ஒரு புனைவு. வேதநாயகம் பிள்ளையின் பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்துடன் ஒப்பிடக் கூடியது” என இலங்கைத் தமிழிலக்கிய விமர்சகர் எம்.ஏ.நுஃமான் குறிப்பிட்டு உள்ளார்.

“கதாநாயகன் மத்திய கிழக்கு, இந்தியா, ஜரோப்பா ஆகிய நாடுகளுக்கெல்லாம் செல்கிறான். தமிழ்க் கதைக்குப் புதிதான பாத்திரங்களும் அறிமுகப்படுத்தி வைக்கப்படுகின்றன. அதே சமயத்தில் சித்திலெப்பை ஒழுக்கம் சமூக சீர்திருத்தம் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தினார்.” என சித்திலெப்பையின் ‘அசன்பேயுடைய கதை’ என்னும் நாவில் குறித்து மார்க்சிய இலக்கியத் திறனாய்வாளர் கலாநிதி க.கைலாசபதி மதிப்பீடு செய்துள்ளார்.

சரித்திரப் பின்னணியும், திகைப்பூட்டக் கூடிய சாகசங்களும் கொண்டதாக இந்நாவல் இருந்த போதும் சித்திலெப்பையின் அஸன்பே கதையில் முஸ்லிம் சமூக சீர்திருத்தத்தை நோக்காகக் கொண்ட ஒரு சமூக நாவல் என்ற மகுடத்திற்கு ஏற்றதாக சில சம்பவ அமைப்புக்களும், கருத்துக்களும் அமைந்திருப்பதை இங்கு சுட்டிக்காட்டுவது பொருத்தமானதாகும்.

சித்திலெப்பை 1892 ஆம் ஆண்டு ‘ஞானதீபம்’ என்னும் மெய்ஞ்ஞானம் குறித்த மாத இதழை வெளியிட்டார். இந்த இதழ் பன்னிரெண்டு மாதங்கள் வெளிவந்தன.

தமிழ் முதற் புத்தகம் என்றும் பாட நூலையும், அறபு மொழி இலக்கணம் சுருக்க நூல், கிதாப் அல் ஹிஸாப், அபூநவாசின் கதை, இலங்கைச் சோனகர் சரித்திரம், துருக்கி கிரேக்கர் யுத்த சரித்திரம், ஹிதாயத்துல் காஸிமிய்யா, அஸ்றாநுல் ஆலம். அவ்லா துர்றசூலும் உலமாக்களும் முதலிய நூல்களை எழுதி அளித்துள்ளார்.

இலங்கை முஸ்லிம்களின் அறிவிற்காகவும் சமூக மாற்றத்திற்காகவும் தமது இறுதி மூச்சுள்ளவரை பாடுபட்ட சித்திலெப்பை 05.02.1898 அன்று தமது 60ஆவது வயதில் காலமானார். 

- பி.தயாளன்

Pin It

பெண்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மருத்துவக் கல்வி பயில்வது சாதாரணமானது அல்ல. பெண்கள், படிப்பதற்கான உரிமை கூட மறுக்கப்பட்ட காலம் அது. பெண்கள் போராடித்தான் வாக்குரிமையைப் பெற்றனர். கல்வி கற்பதற்கான உரிமை, எட்டுமணி நேரம் வேலை செய்வதற்கான உரிமை முதலிய அடிப்படை உரிமைகள் கூட அவர்களுக்கு இயல்பாகவும், எளிதாகவும் கிடைக்கவில்லை.

      Gerty Theresa Cori          மருத்துவப் படிப்பிலும், ஆராய்ச்சியிலும் ஆண்களின் ஆதிக்கம் நிலவிய அக்காலத்தில், பெண்களும் மருத்துவ ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு உலகின் மிக உயாந்த நோபல் பரிசைப் பெற முடியும் என்பதைச் சாதித்துக் காட்டிய பெண்மணி, ‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’. அதுமட்டுமல்ல, மருத்துவ ஆராய்ச்சிக்காக நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் பெண்மணி அவர் என்பது உலகம் வியக்கும் உண்மையானது !.

‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’-1896-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் திங்கள் 15ஆம் நாள் அமெரிக்காவில் உள்ள பெரகு என்னுமிடத்தில் பிறந்தார். இவர் தனது தொடக்கக் கல்வியை வீட்டிலேயே பயின்றார். பின்னர் 1906-ஆம் ஆண்டு லைசியம் பெண்கள் பள்ளியில் சேர்ந்து படித்தார். பல்கலைக் கழக நுழைவுத் தேர்வு எழுதித் தேர்ச்சியடைந்தார். உடற்பயிற்சிப் படிப்பிலும் சேர்ந்து 1914-ஆம் ஆண்டு வென்றார்.

மருத்துவத்தை ‘பெரகு’ விலுள்ள ஜெர்மன் பல்கலைக் கழகத்தில் கற்றார்!, 1920 ஆம் ஆண்டு மருத்துவப் பட்டம் பெற்றார்.

கார்ல் பெர்டினண்ட் கோரி என்பவரை 1920-ஆம் ஆண்டு திருமணம் செய்து கொண்டார். இவரும் ஜெர்டி திரேசா கோரியுடன் சேர்ந்து மருத்துவம் பயின்று டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர்.

‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’ -1920 முதல் 1922 வரை ‘கரோலினின்’ குழந்தைகள் மருத்துவமனையில் மருத்துவராகப் பணிபுரிந்தார். பின்னர் அமெரிக்கா சென்று நியூயார்க் நகரத்தில் தமது கணவர் பணிபுரிந்த ஆய்வு மையத்தில் சேர்ந்தார். இருவரும் 1922 முதல் 1931 வரை இதே ஆய்வு மையத்தில் பணிபுரிந்தனர். கணவர் 1931 ஆம் ஆண்டு ஜெயிண்ட் லூயிஸில் உள்ள வாஷிங்டன் பல்கலைக் கழகத்தில் மருந்தியல் துறைப் பேராசிரியராகப் போனார். அவரைத் தொடர்ந்து ஜெர்டி திரேசா கோரியும் அப்பல்கலைக் கழகத்தில் ஆராய்ச்சியாளராகச் சேர்ந்தார்.

கணவனும், மனைவியும் இணைந்து மிருகங்களின் உடலில் உள்ள கொழுப்பு மற்றும் சர்க்கரை பற்றியும், இன்சுலின் செயல்பாட்டைப் பற்றியும் ஆய்வு செய்தனர். மிருகங்களில் கார்போஹைடிரேட் வளர்சிதை மாற்றம் எப்படி நடக்கிறது என்பதையும், அதற்கென்று தனியான திசுக்கள் எவ்வாறு வேலை செய்கின்றன என்பவற்றையும் ஆய்வு செய்தனர். திசுக்கள் எப்படியெல்லாம் ‘என்ஸைமை’ உற்பத்தி செய்து, தனியாகப் பிரிக்கின்றன என்பதையும், அப்படி பிரியும்போது சில படிகத்தன்மை கொண்டதாக அவை உள்ளனவா என்பதையும் கண்டறிந்தனர்.

இவர்கள் 1936-ஆம் ஆண்டு தனியாக குளுக்கோஸ்-ஐ, பாஸ்பேட்டைப் பிரித்தனர், ‘பாஸ்பேட்’ ஒரு தனிப்பட்ட கார்பன் மூலம் குளுக்கோஸ் மூலக்கூறில் கலந்துள்ளது என்பதையும், இது கிரியா ஊக்கியாக செயல்படுகிறது என்பதையும் கண்டு, இதற்கு ‘கோரி ஈஸ்டர்’ என்று பெயரிட்டு அழைத்தனர்.

குளுக்கோஸானது மிருக உடலில் சேமித்து வைக்கும், ‘கார்போ ஹைடிரேட் கிளைகோஜன்’ ஆகும். இது மிருகங்களில் கல்லீரலில் காணப்படுகிறது. இது செயல்புரிந்து, பல மாற்றம் ஏற்பட்டு மீண்டும் கடைசியாக இரத்த குளுக்கோஸிலிருந்து கிளைகோஜனாக மாறுகிறது. ஆறாண்டுகள் தொடர்ந்து ஆராய்ச்சி செய்து என்ஸைமை தனியாகப் பிரித்தனர். இதில் கோரி ஈஸ்டரானது கிரியா ஊக்கியாக இருந்து செயல்பட்டது. செயற்கை முறையில் கிளைக்கோஜனை 1943ஆம் ஆண்டு உருவாக்கிக் காட்டினர். மேலும் குழாயில் ஒன்றுடன் ஒன்றாக மாற அனுமதித்தனர். இதற்கு ‘கோரி சுழற்சி’ (Cori Cycle) எனப் பெயரிட்டனர்.

எளிய சர்க்கரை குளுக்கோஸிலிருந்து பாஸ்பேட்டைக் கண்டுபிடித்தனர். இது உலக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கண்டுபிடிப்பாகும். கார்போஹைடிரேட் வளர்சிதை மாற்றத்தை உலகம் முழுமைக்கும் அறிவித்தனர்.

விலங்களின் என்ஸைமானது மாவுப் பொருளாகி எப்படி ரத்த சர்க்கரையாய் மாறுகிறது என்று கண்டுபிடித்தற்காக, இவர்களுக்கு 1947-ஆம் ஆண்டு நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. சர்க்கரை வியாதி எப்படி உண்டாகிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளவும், அதைக் கட்டுப்படுத்த மேற்கொண்டு ஆய்வு செய்யவும் இது உதவிகரமாக உள்ளது.

‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’ 1947-ஆம் ஆண்டு உயிர் வேதியியல் துறையில் பேராசிரியரானார். கல்லூரியில் மாணவர்களுக்குச் சிறந்த வழிகாட்டியாக இருந்து உயிர் வேதியியல் பாடத்தைக் கற்பித்தார். ‘The Journal of Biological Chemistry’ உட்பட பல அறிவியல் இதழ்களில் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் எழுதினார்.

இவரும், இவரது கணவர் பெர்டினண்ட் கோரியும் அமெரிக்காவின் உயிரியல் வேதியியலாளர் கழகம், தேசிய அறிவியல் கழகம், மருந்தியல் கழகம், மனோதத்துவக் கழகம் முதலிய பல அமைப்புகளில் உறுப்பினர்களாகச் சேர்ந்து பணியாற்றினார்.

அமெரிக்க வேதியியல் கழகத்தின் விருதையும், 1946-ஆம் ஆண்டு ஸ்கியூபி விருதையும் பெற்றனர். மேலும் ‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’க்கு 1948-ஆம் ஆண்டு கார்வான் பதக்கமும் (Garvan Medal) செயின்ட் லூயிஸ் விருதும் (St. Louis Award) கிடைத்தது. பின்னர் 1950-ஆம் ஆண்டு சர்க்கரை ஆராய்ச்சி விருது வழங்கப்பட்டது.

பாஸ்டன் பல்கலைக் கழகம், ஸ்மித் கல்லூரி, யேல் பல்கலைக் கழகம், கொலம்பியா பல்கலைக் கழகம், ரோச்செஸ்டர் கல்லூரி முதலிய பல கல்லூரிகள் ஜெர்டி கோரிக்கு டாக்டர் பட்டம் வழங்கிச் சிறப்பித்தன.

‘டாக்டர் ஜெர்டி கோரி’ 1967-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 26-ஆம் நாள் இயற்கை எய்தினார். அமெரிக்காவின் அஞ்சல்துறை 2008-ஆம் ஆண்டு மார்ச் 6 ஆம் தேதி ஜெர்டி கோரியின் பணியைச் சிறப்பிக்கும் வகையில் தபால் தலை வெளியிட்டது!. மருத்துவத்திற்காகவும், உள இயல் ஆராய்ச்சிக்காகவம் நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் பெண்மணி இவரே !.

- பி.தயாளன்

Pin It

                ‘பூமிப் பந்து, முழுவதிலும் அமைதி ஏற்பட வேண்டும்! போரற்ற புது உலகம் பூக்க வேண்டும்! ஆயுதங்களுக்குத் தடை போட வேண்டும்! ஆயுதங்கள் உற்பத்தி செய்வதை அடியோடு நிறுத்த வேண்டும்! ஆயுதமற்ற சமுதாயம் அவணியில் மலர வேண்டும்! - என்றெல்லாம் எண்ணித் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர் அருமைப் பெண்மணி ‘ஆல்வா மைர்டல்!!

               alv myrdal ‘ஆல்வா, பெண்விடுதலைக்காகவும், பெண்களின் உரிமைக்காகவும், பெண்களின் சமுத்துவத்திற்காகவும் மிகத் தீவிரமாகப் பாடுபட்டார்.

                ‘ஆல்வா மைர்டல் - ஸ்வீடன் நாட்டிலுள்ள உப்சலா என்னுமிடத்தில் 1902 ஆம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மாதம் முதல் தேதி பிறந்தார். இவர் தமது பட்டப்படிப்பைப் பல்கலைக் கழகத்தில் 1924 ஆம் ஆண்டு முடித்தார். இவர் கன்னர் மைர்டல் என்பவரைக் காதல் திருமணம் செய்து கொண்டார்.

                இவரும், இவரது கணவரும் இணைந்து ஸ்வீடன் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் கடுமையாக உழைத்தனர்.

                இவர் தமது கணவருடன் இணைந்து ‘மக்கள் தொகைப் பெருக்கத்தால் ஏற்படும் நெருக்கடிக்கள் (The population problem in crisis) என்ற நூலை எழுதி இருவரும் வெளியிட்டனர். குடியிருப்புகள் மற்றும் பள்ளிகளின் பிரச்சனைகள் குறித்து ஆராய்ந்து, அவற்றில் உள்ள குறைபாடுகளை எப்படிக் களைவது என்பதை அறிக்கையாகவும் வெளியிட்டனர்.

                சுவீடன் நாட்டின், ‘சமத்துவ ஜனநாயகக் கட்சியின் (Social Democratic party) மிக முக்கிய அங்கத்தினராக இணைந்து செயல்பட்டார். போர்முடிந்த, 1943 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, கட்சியில் செய்ய வேண்டிய சீர்திருத்தங்கள் குறித்த முக்கியமான பணியை இவரிடம் கட்சி அளித்தது. யுத்தத்திற்குப் பின்னர் சர்வதேச சீரமைப்புப் பணிகள் மற்றும் உதவிகள் செய்வதற்கான குழுவின் தலைவராக அரசு இவரை நியமித்தது. 

                இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பிறகு தமது நேரத்தையும், உழைப்பையும் சர்வதேசப் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்காக ஒதுக்கினார். ‘ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பின் – (UNO) சமூக நலக்கொள்கை வகுப்பதற்கான பிரிவில் இரண்டாண்டுகள் தலைமைப் பதவி வகித்து சிறப்பாகப் பணியாற்றனார். பின்னர் யூனஸ்கோவில் சமூக அறிவியல் பிரிவின் தலைவராக 1950 முதல் 1955 வரை அய்ந்தாண்டுகள் பணியாற்றினார்.

                ஸ்வீடன் நாட்டின் தூதராக இந்தியாவில் 1955-ல் நியமனம் செய்யப்பட்டார். மேலும் ஸ்வீடன் நாட்டின் பிரதிநிதியாக ஜெனிவாவில் 1962ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஆயுத ஒழிப்பு மாநாட்டில் கலந்து கொண்டார். ஸ்வீடன் நாட்டுப் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக ஆல்வா 1962 ஆம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

                ஸ்வீடன் நாட்டின் அமைச்சரவையில் 1966 ஆம் ஆண்டு வெளியுறவுத் துறை அமைச்சராகப் பணிபுரிந்தார். ஆயுத ஒழிப்பைத் தமது முக்கியக் கடைமையாகக் கருதினார். ஜெனிவாவின் ஆயுத ஒழிப்புக் கமிட்டியில் 1973 ஆம் ஆண்டு வரை அங்கம் வகித்தார். மேலும் ஐக்கிய குடியரசு நாடுகளின் அரசியல் கமிட்டியில் உறுப்பினராக இடம் பெற்றார். ஆயுதப் பரவலைத் தடுப்பதற்கும், ஆயுத ஒழிப்பிற்கும் தம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

                ஜெனிவாவில் நடைபெற்ற ஆயுதக் குறைப்புக் குறித்து பேச்சு வார்த்தை விபரங்களைத் தொகுத்து ‘ஆயுதக் குறைப்பு விளையாட்டு (The game of disarmament) என்ற நூலை வெளியிட்டார். அந்நூலில் ஆயுதக் குறைப்பு ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக் கொண்ட பிறகும் அமெரிக்காவும் சோவியத் இரஷ்யாவும் ஆயுதங்கள் உற்பத்தி செய்வதைக் கண்டித்து எழுதினார். ஆயுதத் குறைப்பு சம்பந்தமாக வெளிவந்த நூல்களில் இதுவே சிறந்த நூலாகக் கருதப்படுகிறது.

                அணிசேரா நாடுகளின் தலைவராக இருந்து, வல்லரசு நாடுகளாக விளங்கிய அமெரிக்கா மற்றும் சோவியத் இரஷ்யா ஆகிய நாடுகள் தங்களின் ஆயுத உற்பத்தியை நிறுத்த வேண்டும் என குரல் கொடுத்தார். ஆயுதக் குறைப்புப் பேச்சுவார்த்தைக்கப் பிறகு பல அறிஞர்களைச் சந்தித்துப் பேசினார், அதன் அடிப்படையில் அறிவியல் நீதியாகவும், தொழில் நுட்பம் மூலமாகவும் ஆயுதப் பரவல் மற்றும் உற்பத்தியை எப்படித்தடுப்பது என்பதை அறிந்து உலகிற்கு அறிவித்தார். ஆயுதக் குறைப்பு நடவடிக்கைக்கு ஆதரவாக அறிஞர்களையும் அணிதிரட்டினார். மேலும் ஸ்டாக்ஹோம் சர்வதேச அமைதி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (Stockholm International peace Research Institute) என்ற அமைப்பு உருவாக முக்கியமான பங்காற்றினார். இந்த நிறுவனத்தின் மூலம் ஆயுத உற்பத்தியால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் குறித்தும், ஆயுதக் குறைப்பின் அவசியம் குறித்தும் முக்கிய விவாதத்தைப் பொதுமக்கள், அரசியல்வாதிகள், அறிஞர்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தினார். ஆயுதக் குறைப்புக் குறித்து நூல்களும், இதழ்களில் கட்டுரைகளும் எழுதி வெளியிட்டார்.

                ஆல்வா, ஐக்கிய நாடுகளின் தலைமைச் செயலகத்தில் பணியாற்றிய முதல் பெண் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவர் 1962 முதல் 1973 வரை ஆயுதக் குறைப்புக் கமிட்டியில் அங்கம் வகித்தார்.

                அமைதிக்கானப் இவரது பணியைப் பாராட்டி பல பட்டங்களும், விருதுகளும் அளிக்கப்பட்டன. அமைதிக்கான மேற்கு ஜெர்மனியின் பரிசு 1970 ஆம் ஆண்டு இவருக்கும், இவரது கணவர் கன்னர் மைர்டலருக்கும் வழங்கப்பட்டது. ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் அமைதிப் பரிசை 1980 ஆம் ஆண்டிலும், ஜவஹர்லால் நேரு விருதை 1981 ஆம் ஆண்டிலும் இவர் பெற்றார்.! நார்வே மக்களின் அமைதிப்பரிசும் இவருக்கே வழங்கப்பட்டது.!

                உலகில் அமைதி வேண்டி இவர் ஆற்றிய தொண்டிற்காக உலகின் மிக உயர்ந்த பரிசான ‘நோபல் பரிசு – 1982 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்டது. நோபல் பரிசை மெக்சிகோவைச் சேர்ந்த அல்போன்சா கார்சியா ரோபலஸ் என்பவருடன் சேர்ந்து பகிர்ந்து கொண்டார்.

                “நான் பெறும் பரிசுகளைவிட, நான் மனித சமூகத்திற்குச் செய்யும் தொண்டுதான் பெரியதுஎன உலகிற்கு அறிவித்த உன்னதமான பெண்மணி ‘ஆல்வா!

‘உலக அமைதிக்காகப் போராடியஉன்னதப் பெண்மணி ஆல்வா மைர்டல்!

- பி.தயாளன்

Pin It

மிகச்சிறந்த பகுத்தறிவாளர்; பிரிட்டன் நாட்டுத் தத்துவமேதை; பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் சுதந்திரச் சிந்தனையாளர்; மத மூடநம்பிக்கைகளைத் தகர்த்தெறியப் பாடுபட்டவர்; பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வேண்டும் என பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தில் முதன் முதல் குரல் எழுப்பியவர்; அடிமைத்தனத்திற்கு எதிராகப் போராடியவர்; ஆண்களுக்கு உள்ள அனைத்து உரிமைகளும் பெண்களுக்கும் வேண்டும் என வாதாடியவர்; ‘அறிவுச் சோம்பேறித்தனம் கண்டுபிடித்ததே கடவுள்’ எனக் கூறியவர்.   சிந்திக்க மறுத்த பழமைவாதிகளைத் தோலுரித்துக் காட்டியவர்; ‘எந்தவொரு கருத்தையும் பிறர் மீது திணிப்பதற்கு எவருக்கும் உரிமை கிடையாது’ என்று அறிவித்தவர்.  அவர் தான் இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த ‘ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில்’.

                ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில் 20.05.1806 ஆம் நாள், இங்கிலாந்து நாட்டில் லண்டன் மாநகருக்கு அருகில் உள்ள பென்டன்விலி என்னும் ஊரில், ஜேம்ஸ்மில் என்பவருக்கு மகனாகப் பிறந்தார்.  தமது தந்தையிடம் கல்வி கற்றார்.  சிறந்த அறிவுள்ள மனிதராக உருவாகும் வகையிலும், சமூகத்திற்குப் பயனுடையவராக விளங்கும் வகையிலும் வளர்க்கப் பட்டார். 

                தமது சிறுவயதிலேயே, சாக்ரடீசின் கருத்துகள், பிளாட்டோவின் உரையாடல்கள், லூசியன், டயோஜெனிஸ், ஸாரிடஸ் முதலிய தத்துவ மேதைகளின் நூல்கள் ஆகியவற்றை விரும்பிப் படித்தார்.  மேலும், லத்தீன், கிரேக்கம்  முதலிய மொழிகளையும் கற்றார்.  பொருளாதார மேதைகளான ஆடம் ஸ்மித், டேவிட் ரிகார்டோ ஆகியோரின் பொருளாதாரச் சிந்தனைகளையும் தேடித் தெரிந்துகொண்டார். 

                தமது பதினான்காவது வயதில் பிரான்ஸ் நாட்டிற்குச் சென்று ஓராண்டு தங்கினார்.  அங்கு ஒரு பேராசிரியரின் உதவியோடு வேதியியல், விலங்கியல், மேல்நிலைக் கணிதம் முதலியப் பாடங்களைப் பயின்றார். 

                ஒரு பல்கலைக் கழகத்தில் கற்பிக்கப்படும் அனைத்துக் கலைகளையும் கற்ற இவர், அக்காலத்தில் சிறந்து புகழ் பெற்று விளங்கிய ஆக்ஸ்ஃபோர்டு, கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகங்களில் சேர்ந்து படிக்க மறுத்துவிட்டார்.  அதற்குக் காரணம், அங்கே பிறப்பிக்கப்படும் கிறித்துவக் கட்டளைகளை ‘வெள்ளைப் பிசாசு’களிடம் இருந்து பெற்றிட அவர் விரும்பாததேயாகும். 

                அவரது தந்தை ஜேம்ஸ் மில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியில் பணி புரிந்தார்.  அவர் அரசியலிலும், நீதித் துறையிலும் சீர்திருத்தம் வேண்டுமென குரலெழுப்பினார்.  ‘இந்திய வரலாறு’ என்ற நூலை எழுதி வெளியிட்டார்.  அவரது தந்தை தன் நண்பர், ‘ஜோமி பென்தாம்’ என்பவருடன் இணைந்து, தமது கொள்கைகளையும், கருத்துக்களையும் பரப்பிட இதழ்கள் நடத்தினார்.  ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில்லும் அவர்களுடன் இணைந்து ‘லண்டன் ரெவ்யூ’ என்னும் இதழை நடத்தினார்.  அந்த இதழ் சீர்திருத்தத்தை விரும்பும் அனைவராலும் விரும்பிப் படிக்கப்பட்டது. 

                தாமஸ் கார்லைல், ஸ்பென்சர் முதலிய அறிஞர் பெருமக்களின் படைப்புகளைத் தேடிப் படித்துத் தமது அறிவை வளர்த்துக் கொண்டார். 

                தமது தந்தை வேலைபார்த்த கிழக்கிந்திய கம்பெனியில், சேர்ந்து, இருபது ஆண்டுகள் பணி புரிந்தார். 

                ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில், ‘ஹாரியட் டெய்லர்’ என்னும் பெயர் கொண்ட விதவைப்

பெண்மணியைத் திருமணம் செய்து கொண்டார்.  அவரது துணைவியார் ‘ஹாரியட் டெய்லர்’, பெண்களுக்கான உரிமைகள் குறித்து குரல் எழுப்பவும், நூல் எழுதவும், இவருக்குத் தூண்டுகோலாக விளங்கினார்.  ஏழு ஆண்டுகள் மட்டுமே இருவரும் இணைந்து வாழ்ந்தனர்.  ஹாரியட் டெய்லர் திடீரென்று  உடல் குறைவினால் 1853 ஆம் ஆண்டு காலமாகிவிட்டார்.  

                இங்கிலாந்து நாட்டுப் பாராளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார்.  பாராளுமன்றத்தில் 1867 ஆம் ஆண்டின் சீர்திருத்தச் சட்டம் விவாதிக்கப்பட்ட போது, ‘மனிதன்’ என்று வரும் இடங்களில் எல்லாம் ‘நபர்’ என்று மாற்ற வேண்டும் என வலியுறுத்தினார்.

                இன்று பெண்களும் தலைமைப் பொறுப்புக்கு வந்து விட்டனர்! ஆகவே, ‘சேர்மன்’ என்று எழுதுவதற்குப் பதில் ‘தலைவர்’ எனப் பொதுச்சொல்லால் குறிப்பிட வேண்டும் எனும் உணர்வு ஏற்பட்டுவிட்டது.  ஆனால், 1867 ஆம் ஆண்டு, ‘ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில்’ எழுப்பிய குரல், அன்று புதுமையாகவும் புரட்சியாகவும் இருந்தது.  ஆணாதிக்கத்திற்கு சாவுமணி அடிப்பதாகவும் இருந்தது.

                பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என உலகிலேயே முதன் முதலிய பாராளுமன்றத்தில் குரல் எழுப்பியவர் ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில், பாராளுமன்றத்துக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் இதற்காகவே வாதாடினார். 

                ஆன்ட்ரூ பல்கலைக் கழகத்தில் ‘ரெக்டர்’ (Rector) பதவிகயையும் வகித்தார்.  கலாச்சாரம், பண்பாடு முதலியன குறித்தும் பல்கலைக் கழகத்தில் சிறப்புமிகு சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்தினார்.

                “மனிதன் தன்னை அடிமையாக்கிக் கொள்ளும் வகையில் தங்களைத் தாங்களே விற்றுக் கொள்ளக் கூடாது’’ என்று  முழங்கினார்.

                ‘பெண்களின் அடிமைத்தனம்’ (Subjection of Women) என்ற நூலை எழுதி வெளியிட்டார்.  அந்த நூல் மிகப் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியது.  போகப் பொருளாக பெண்கள் பாவிக்கப்படுவதை கண்டித்தும், பெண்கள் முன்னேற்றத்தின் அவசியம் குறித்தும் உலகுக்கு உணர்த்திய முதல்நூல் அது, என்று வரலாற்று அறிஞர்கள் கருத்துரைத்துள்ளனர்.

                “பாலினத்தின் அடிப்படையில் ஒருவருக்கொருவர் ஏற்றத்தாழ்வு கிடையாது.  இருவரும் சமமானவர்களே’’- என்று மில் கூறினார்.  மேலும், ‘மானுடத்தின் மதம்’ (Religion of Humanity) என்ற கொள்கையைப் பரப்பினார்.

- பி.தயாளன்

Pin It

இந்தியக் கலைகள் குறித்து ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட நூல்களில் உண்மைக்குப் புறம்பான செய்திகள் இடம் பெற்றுள்ளன. இந்திய சிற்பக் கலை ஆரிய மக்களால் வளர்க்கப்பட்டுள்ளது எனத் தவறான வரலாறு ஆங்கில நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இந்திய சிற்பக்கலை திராவிட மக்களின் திறமையால் வளர்க்கப்பட்டது என்னும் உண்மை மறைக்கப்படுகிறது. எனவே, இந்தியக் கலைகள் குறித்த உண்மை வரலாறுகளை வெளிக்கொணர பழைய தமிழ் நூல்களை ஆய்வு செய்து, தமிழிலேயே வெளியிட வேண்டும். தமிழ் மக்கள் தமது பண்டைய வரலாற்றுச் சிறப்புக்களை கற்றறிய வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தினார் ‘கலைப்புலவர்’ எனப் போற்றப்படும் க. ரத்தினம்.

Kalaipulavar Navarathinamயாழ்ப்பாணம் வண்ணார்பண்ணையைச் சேர்ந்த த. கந்தையாப்பிள்ளை- பொன்னம்மாள் வாழ்விணையருக்கு மகனாக 15.09.1898 அன்று பிறந்தார். வெஸ்லியன் மிஷனால் நடத்தப்பட்ட தமிழ்ப்பாட சாலையில் தமது ஆரம்பக் கல்வியைப் பயின்றார். பின்னர் யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரியில் புகுமுக வகுப்பு படித்தார். கொழும்பிலுள்ள வர்த்தகக் கல்லூரியில் பயின்று வர்த்தகக் கல்வியில் பட்டம் பெற்றார்.

யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரியில் 1920 ஆம் ஆண்டு ஆசிரியராகச் சேர்ந்து 1958 வரை பணியாற்றினார்.

யாழ்ப்பாண மத்திய கல்லூரியில் வர்த்தகக் கற்கை நெறியை ஆரம்பித்தார். கல்லூரியின் நூலக வளர்ச்சிக்கும், சித்திர கைவேலை முதலியவற்றின் வளர்ச்சிக்கும் பாடுபட்டார்.

மகேஸ்வரிதேவி என்பவரை 1934 ஆம் ஆண்டு திருமணம் செய்தார். அவரது மனைவி மகேஸ்வரிதேவி மருதனார்மடம் இராமநாதன் உயர் கல்லூரியில் கல்வி பயின்றவர். தமது உயர் கல்வியை கொல்கத்தாவில் உள்ள சாந்தி நிகேதனில் மகாகவி இரவீந்திரநாத் தாகூரிடமும், தமிழ்நாட்டுத் தாகூர் எனப் போற்றப்பட்ட ஸ்ரீலெட்சுமணப்பிள்ளையிடமும் பயின்றார். மகேஸ்வரிதேவி வங்களாத்திற்குச் சென்று கல்வி பயின்ற தமிழ் மாணவி என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும், அவர், இந்திய இசையின் முதல் நூல், வீணை கற்றல் ஆகிய இசை நூல்களை எழுதி அளித்துள்ளார்.

க. நவரத்தினம், தமிழ்க் கலைகளின் சிறப்பினை வெளிப்படுத்துதல், தமிழ் மக்கள் அனைவரும் அவற்றை அறிந்திடச் செய்தல், திரிபுபடுத்தப்பட்ட கருத்துக்களை தமிழ் நூல்களின் வாயிலாக ஆய்வு செய்து உண்மை வரலாற்றைக் கூறுதல் ஆகிய நோக்கங்களை தமது கலை வரலாற்று எழுத்தியலுடனும், தமிழ் மொழியினூடும் கட்டமைத்தார்.

பண்டைக் காலம் முதல் இந்திய நாட்டிற்கும் இலங்கைக்கும் சமயம், சமூகம். கலாச்சாரம் ஆகிய துறைகளில் மற்ற நாடுகளைக் காட்டிலும் மிக நெருங்கிய தொடர்பு ஏற்பட்டிருந்தமையினால் இலங்கையின் கலைகளில் இந்தியக் கலைகளின் அம்சங்கள் பல காண முடியும்.

நெசவுத் தொழில், ஆபரணத் தொழில், உலோக வேலைகள் போன்றவற்றை மீண்டும் மறுமலர்;ச்சி பெறச் செய்திட வேண்டும் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு ‘யாழ்ப்பாணக் கலைகளும் கைப்பணிகளும்’ எனும் கட்டுரையை தமிழிலும், ஆங்கிலத்திலும் எழுதி வெளியிட்டார்.

ஓவியம், சிற்பம், இசை போன்றவற்றிற்கு அளித்த முக்கியத்துவம் கட்டிடக் கலைக்கோ, நடனக் கலைக்கோ வழங்கப்படவில்லை. மேலும், கிராமியக் கலை வடிவங்கள் பற்றியோ, நாடகங்கள், கூத்துக்கள் பற்றியோ ஆய்வு எதுவும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை.

இருபதாம் நூற்றாண்டில் கலை வளர்த்த நிறுவனங்களாக நாடக சபாக்கள், குழுக்கள் விளங்கின. இசை நாடக மரபினைப் பேணிய நிலையங்களுள் ஒன்றாக ‘சரஸ்வதி விலாசகான சபா’ விளங்கியது. இந்நிலையம் 05.12.1930 அன்று துவக்கப்பட்டது.

இலக்கியம், தத்துவம், ஓவியம், நாகரிகம், வரலாறு இவற்றில் இந்தியாவும் இலங்கையும் அடைந்த முன்னேற்றங்களை, வளர்ச்சிகளை ஆராய்ந்தறிதல், இவற்றை இக்கால ஆராய்ச்சி முறையில் விளக்குதல். கலைகளின் புத்துயிர்ப்புக்கும், நாட்டின் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்கும் முயற்சி மேற்கொள்ளுதல் முதலியவற்றை முக்கிய நோக்கங்களாக ‘சரஸ்வதி விலாசகான சபை’ கொண்டிருந்தது. இந்த நிலையத்தின் செயலாளராக க. நவரத்தினம் செயற்பட்டார்.

இந்த நிலையத்தில் இலக்கியம், தத்துவம், சமயம், பொருளாதாரம் போன்றவற்றில் தமிழ் மற்றும் ஆங்கில மொழியில் விரிவுரைகள் நிகழ்த்தப்பட்டன.

இந்த நிலையத்தின் மூலம், ‘ஞாயிறு’ எனும் தமிழ் இதழ் இரு திங்களுக்கொரு முறை வெளியிடப்பட்டது.

இந்நிலையத்தில் சு. நடேசுப்பிள்ளை, வி. இராமசாமி சர்மா, சி. கணேசையர், சுவாமி ஞானப்பிரகாசர், த. குமாரசாமிப்பிள்ளை, சி.முருகையர், சி.எஸ். கணபதி அய்யர், பண்டிதமணி மு. கதிரேசன் செட்டியார், பண்டிதர் சி. கணபதிபிள்ளை, சுவாமி விபுலானந்தர் முதலிய தமிழறிஞர்கள் விரிவுரை நிகழ்த்தினார்கள்.

“இந்திய சிற்பக் கலையினது வனப்பைப் பற்றிய சிறந்த ஆராய்ச்சி நூல்கள் பல ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்திருக்கின்றன. அவ்ஆங்கில நூல்களின் ஆராய்ச்சி முறைகளைப் பின்பற்றத் தமிழில் சிற்பக் கலையினை குறித்து ஒரு நூல் எழுதப்படின் அது தமிழ்மொழி அறிவு ஒன்றே உடையவர்களுக்குப் பெரிதும் பயனளிக்கும்” என ‘தென்னிந்திய சிற்ப வடிவங்கள்’ என்னும் நூலின் உருவாக்கம் பற்றி க. நவரத்தினம் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

க. நவரத்தினம் எழுதிய, ‘இலங்கையிற் கலை வளர்ச்சி’ என்னும் நூல் 1954 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. அந்நூல் வெளியீட்டு விழாவில் க. நவரத்தினத்திற்கு ‘கலைப்புலவர்’ என்னும் பட்டம் வழங்கப்பட்டது.

இலங்கையில் உள்ள கண்டியில் 1943 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சர்வமத கோட்பாடுகளின் மாநாட்டில் ‘சைவ சித்தாந்தம்’ பற்றி விரிவுரை நிகழ்த்தினார்.

புதுடெல்லியில் 1956ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஆசிய எழுத்தாளர்களின் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு, “சமயம் நிலைத்து நிற்க வேண்டுமானால் நவீன பண்பாட்டிற்குத் தக்கபடி அதில் மாற்றங்கள் ஏற்பட வேண்டும். மனித குல சகோதரத்துவத்தை ஏற்படுத்தவும், மனிதர்கள் மத்தியில் நல்லெண்ணத்தையும் இணக்கத்தையும் உண்டாக்கவும் சமயம் உதவுதல் வேண்டும்” என்பதை வலியுறுத்தினார்.

கலைப்புலவர் க. நவரத்தினம் சமூகத்தில் அக்காலத்தில் நிலவிய சீர்;கோடுகளை துணிவுடன் சுட்டிக்காட்டியதுடன், அவற்றைக் களைந்திடும் செயலிலும் ஈடுபட்டார். தீண்டாமையைக் கண்டித்தும், மது ஒழிப்பினை வலியுறுத்தியும் ஈழகேசரி, வீரகேசரி, இந்து சாதனம் போன்ற இதழ்களில் கட்டுரைகள் எழுதினார்.

ஆனைப்பகுதியில் 1920 ஆம் ஆண்டு தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கென ஒரு பள்ளியை ஆரம்பித்து, சம வாய்ப்பு அளித்த விபுலானந்த அடிகளாருடன் இணைந்து பாடுபட்டார்.

தமிழ்நாட்டில் கலை வளர்ச்சி, இலங்கையில் கலை வளர்ச்சி, இந்திய ஓவியங்கள், நாவலர் கோட்டம் முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை, சி. கணேசையர், நடராஜ் வடிவம் முதலிய தலைப்புகளில் க. நவரத்தினம் வானொலியில் உரை நிகழ்த்தியுள்ளார்.

இலங்கையில் வடமாகாண மதுவிலக்குச் சபை, கைத்தொழில் கண்காட்சி திட்டக்குழு, யாழ்ப்பாண கலை கைப்பணிகள் கழகம், யாழ்ப்பாண நூதன கலை ஆலோசனைக்குழு, இலங்கை அரசின் கலைக் கழக சிற்ப ஓவியப் பிரிவு முதலிய அமைப்புகளில் அங்கம் வகித்து செயற்பட்டார்.

கலைப்புலவர் க. நவரத்தினம், இந்திய ஓவியங்கள், இலங்கையில் கலை வளர்ச்சி, யாழ்ப்பாணக் கலையும் கைப்பணியும்; முதலிய கலை குறித்த நூல்களையும், கணக்குப் பதிவு நூல், உயர்தர கணக்குப் பதிவு நூல், இக்கால வாணிப முறை முதலிய பாட நூல்களையும் எழுதி அளித்துள்ளார். மேலும் மதம், கலாசாரம், கலை குறித்து ஒன்பது ஆங்கில நூல்களையும் எழுதி அளித்துள்ளார்.

கலைப்புலவர் க. நவரத்தினம் தமது அறுபத்து நான்காவது வயதில் 1962 ஆம் ஆண்டு இயற்கை எய்தினார். 

- பி.தயாளன்

Pin It