அண்மைப் படைப்புகள்

கீற்றில் தேட

கடந்த இரண்டாயிரம் ஆண்டு இந்திய வரலாற்றில் பார்ப்பனர்கள் ஆதிக்கம் இல்லாத அரசுகளைக் காண இயலவில்லை. இந்தியாவை அரசாண்ட இசுலாமியர் ஆட்சி நிருவாகங்களிலும் பார்ப்பனர்களின் ஆதிக்கம் இருந்தது என்பதை வரலாறு நமக்குக் காட்டுகிறது. அந்த வகையில் 1760 முதல் 1800 வரை மைசூரை ஆண்ட ஐதர் அலி, அவருடைய மகன் திப்பு சுல்தான் ஆகியோரின் ஆட்சிக் காலங்களில் அரசு நிருவாகங்களில் பார்ப்பனர் பெற்றிருந்த ஆதிக்கத்தை இக்கட்டுரையில் காணலாம்.

ஐதர்அலி, திப்புசுல்தான் ஆகிய இருவரும் சிருங்கேரி சங்கராச்சாரிக்கு எழுதிய மடல்களையும், அவற்றுக்குப் பதிலளித்துச் சிருங்கேரி சங்கராச்சாரி எழுதிய மடல்களையும் ஆய்ந்து திருமதி ஜலஜா சக்திதாசன் என்கிற பார்ப்பன அம்மையார் ‘திப்பு மதவெறியரா?’ என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் நூலாக எழுதியுள்ளார். அந்நூலிலிருந்து சில முக்கியப் பகுதிகளை மட்டும் தமிழாக்கம் செய்து இங்கே தருகிறோம். ஐதர்அலி சிருங்கேரி சங்கராச்சாரிக்கு எழுதிய மடல். மடல் எண். 42 : (1760 - 1761)

நீங்கள் பாலாஜி பண்டா அவர்களிடம் கொடுத்தனுப்பிய மடல் கிடைத்தது; மகிழ்ச்சி.

நீங்கள் பூனா செல்லும் பயணத்திற்காக ஒரு யானை, அய்ந்து குதிரைகள், ஒரு பல்லக்கு அய்ந்து ஒட்டகங்கள். அனுப்பி உள்ளேன். சிருங்கேரி, சாரதா தேவிக்காக ஒரு பட்டுப்புடவையும், உங்களுக்கு இரண்டு சால்வைகளும், இரண்டு வேட்டிகளும் அனுப்பி உள்ளேன். உங்கள் பயணச் செலவிற்காகப் பத்தாயிரத்து அய்ந்நூறு ரூபாய்களும் பாலாஜிபண்டா, வெங்கடேச ராமையா ஆகியோரிடம் கொடுத்தனுப்பி உள்ளேன். பெற்றுக்கொண்டு தகவல் தெரிவிக்கவும் உங்கள் பயணம் வெற்றியாக அமைய வாழ்த்துகிறேன்.

இதுபோன்று மேலும் 3 மடல்களை மடல் எண். 43, 44, 45 ஐதர்அலி பொருள் கொடை கொடுத்தது தொடர்பாகச் சிருங்கேரி சங்கராச்சாரியாருக்கு எழுதியுள்ளார்.

திப்புசுல்தான் தன்னுடைய அமைச்சரவைகளில் முதன்மையாக உபயதுல்லா என்ற இசுலாமியருக்கும், கோவிந்த பண்டிட் என்ற பார்ப்பனருக்கும் சிறப்பு இடம் கொடுத்திருந்தார் - குரான் மற்றும் இந்து சாஸ்திர விதிகளைக் கூறுவதற்காக.

1791இல் திப்புசுல்தானை பேரில் மராட்டியர்கள் ஒரு பக்கமும், ஆங்கிலேயர்கள் ஒரு பக்கமும். ஐதராபாத் நிசாம் ஒரு பக்கமுமாக மும்முனைத் தாக்குதல் நடத்தினர். அந்த நேரத்தில் இரகுநாதன் பட்டவர்த்தன் என்பவர் தலைமையில் மராட்டியர்கள் சிருங்கேரி மடத்தைத் தாக்கி அதில் இருந்த சுமார் அறுபது இலட்சம் ரூபாய் பெறுமானமுள்ள பொருள்களைக் கொள்ளை அடித்துச் சென்றனர். இது குறித்து சிருங்கேரி சங்கராச்சாரிக்குத் திப்பு மடல் எழுதினார்.

மடல் எண். 47 இல், மராட்டியர்கள் செய்த அக்கிரமத்தை என்னால் பார்த்துக் கொண்டு பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லை. மடத்திலிருந்த சில பார்ப்பனர்களையும் அவர்கள் கொன்றுள்ளனர். நீங்களும் மடத்தை விட்டு நான்கு சீடர்களுடன் வெளியேறிவிட்டீர்கள். சூரியன், சந்திரன் இருக்கும் வரை இந்த மடம் நிலைத்திருக்க நான் வழி வகைகளைச் செய்கிறேன் என்று கூறிச் சிதைந்து போன சிருங்கேரி சாரதா மடத்தைச் சீரமைக்க 200 ராகாட்டிஸ் (அப்போதைய ரூபாய்) பொருளும், 200 ரூபாய் பணமும் கொடுத்து அனுப்பிவிட்டு மேற்கொண்டு, தேவையெனில் நகர பரிபாவனத்தில் கொடுக்கும்படி உத்தரவிடுகிறேன் என்று எழுதியுள்ளார்.

மடல் எண் 48 இல்,

சிருங்கேரி சங்கராச்சாரிக்கு, உங்களுக்காக ஒரு பல்லக்கு அனுப்பி உள்ளேன். நகர ஆட்சியிடம் உங்களுக்கு வேண்டப்படும் பொருள்களைக் கொடுக்கும்படி உத்தரவிட்டுள்ளேன் என்று எழுதியுள்ளார்.

மடல் எண் 49 இல், நரசிம்மையா மூலம் நீங்கள் அனுப்பிய மடல் பார்த்தேன். உங்களுக்கு மேலும் ஒரு யானையும், ஒரு பல்லக்கும் 200 (ராகாடிஸ்) பணமும் கொடுத்தனுப்பி உள்ளேன். சாரதாம்பாளுக்காக விலை உயர்ந்த பட்டுப் புடவையை அனுப்பி உள்ளேன். நாட்டின் எதிரிகளை அழிக்க ஜபம் செய்ய வேண்டுகிறேன்.

மடல் எண் 50 இல், ஸ்ரீ சச்சினாந்த சுவாமிஜி உங்கள் மடல் கண்டேன், உங்களுக்குத் தேவைப்படும் அளவுக்கு நெல் கொடுக்கும்படி, உத்தரவிட்டுள்ளேன். 400 ராகாடிஸ் (பணம்)மும், ஒரு பல்லக்கும் அனுப்பி உள்ளேன். நாராயணன் மூலம் ஒரு யானையையும் அனுப்பி உள்ளேன் பெற்றுக்கொண்டு சம்புரோசன பூசையை தொடக்குங்கள். கூடவே ரூ.500/- கருவூல அலுவலர் கொள்ளா மூலம் கொடுத்துள்ளேன். பெற்றுக் கொள்ளவும்.

மடல் எண் 51 இல், நாட்டின் எதிரிகளை அழிக்க விரைவில் சாத்திரசண்டி ஜபம் செய்ய ஏற்பாடு செய்ய வேண்டுகிறேன். 1000 பார்ப்பனர்கள் 40 நாட்கள் தொடர்ந்து ஜபம் செய்யட்டும். அதற்கான முழுச் செலவையும் அரசே ஏற்றுக்கொள்ளும் என்றும் வேண்டுகோள் வைத்தார். சங்கராச்சாரிக்குச் சொல்ல வேண்டுமா? அதற்கு ஒப்புக்கொண்டு அவ்வாறே ஏற்பாடு செய்தார். சாத்திர சண்டி ஜபம் நடைபெற்றது. எதிரிகள் அழியவில்லை. ஆனால், பார்ப்பனர்களுக்குப் பணத்தை வாரி இறைத்து ஜபம் செய்வித்த திப்புசுல்தான் போரில் மரணம் அடைந்தார்.

திப்புதல்தான் ஆட்சியில் பார்ப்பன ஆதிக்கம் நிறைந்திருந்தது. 45,000 முதல் 50,000 பேர் வரை பார்ப்பனர்கள் அரசு பணிகளில் இருந்தனர். அவர்களில் இரண்டுபேர் குற்றம் செய்துவிட்டனர். அந்தக்குற்றம் செய்த இரண்டு பார்ப்பனர்களையும் விடுதலை செய்யும்படி சங்கராச்சாரி திப்பு சுல்தானுக்கு மடல் அனுப்பினார். அதனை ஏற்றுக் கொண்டு குற்றவாளிப் பார்ப்பனர்களை விடுவித்தார்.

திப்புவின் மடல் எண். 58 இல் சங்கராச்சாரிக்கு எழுதுகிறார்.

என்னுடைய ஆட்சியின் நிருவாகத்தில் 45,000 முதல் 50,000 பேர் பார்ப்பனர்கள் பணியாற்றி வருகின்றனர். அவர்கள் ஏதாவது தவறு செய்தால் அவர்களைத் தண்டிக்கும் அதிகாரம் அரசுக்கு மட்டுமே உண்டு. ஆனால், அந்த அதிகாரத்தை இன்று முதல் உங்களுக்கே அளிக்கிறேன். (சங்கராச்சாரிக்கு) நீங்கள் உங்கள் சாத்திரங்களில் கூறியுள்ளபடி அவர்களின் குற்றங்களுக்கு (மதுகுடித்தல், திருடுதல் போன்றவை), தண்டனை அளிக்க உங்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறேன் என்று எழுதி உள்ளார்.

இப்படிப்பட்ட திப்பு சுல்தானைத் தான் இசுலாமிய மதவெறியர் என்று கூறுகின்றனர் இந்து மத வெறியர்கள்.

(சிந்தனையாளன் டிசம்பர் 2010 இதழில் வெளியானது)

Pin It

தமிழ்நாட்டில் 18, 19 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் கர்நாடக இசைக்குரிய சாகித்தியங்கள் நிறையவே இருந்தன. இந்த நூற்றாண்டுகளில் தென்னிந்தியாவின் பிற மாநிலங்களில் சங்கீதப்பயிற்சி வழக்காற்றில் இருந்தாலும் சாகித்தியங் களுக்குத் தமிழகத்தை எதிர்பார்க்கும் நிலையில் படைப்பாளிகள் இங்கே இருந்தார்கள்.

தமிழகத்தில் வாழ்ந்த பச்சைமரியன் ஆதிப்பையர், சாமா சாஸ்திரி, தியாகையர் போன்றோர் தெலுங்கிலும் முத்துசாமி தீட்சதர் வடமொழியிலும் ஆனை அய்யா, ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீனிவாசன், கனம் கிருஷ்ணையர், சண்பக மன்னார் போன்றோர்கள் தமிழிலும் பிறமொழிகளிலும் கீர்த்தனைகள் இயற்றி உள்ளனர்.

சங்கீத மும்மூர்த்திகள் எனப் பாராட்டப்படும் தியாகையர் (1767 - 1867) முத்துசாமி தீட்சதர் (1776 - 1895) சியாமா சாஸ்திரிகள் (1762 - 1827) ஆகியோர் இக்கால கட்டத்தில் தமிழகத்தில் வாழ்ந்தார்கள்.

சங்கீத மும்மணிகளின் சமகாலத்தவர் சுவாதித் திருநாள். மூவர்களின் இசைப்பரிமாணமும் ஆன்மிக ஒளியும் தமிழகத்தில் உச்சகட்டத்தில் வீசிக்கொண்டிருந்த போது அந்தத் தாக்கம் சுவாதித்திருநாளின் தீட்சண்யத்திற்கும் காரணமாய் இருந்திருக்கிறது. சுவாதித்திருநாளின் இசைஞானத்திற்குத் தமிழகமும் முக்கிய காரணம் என்பதை அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதியவர்கள் ஒத்துக்கொள்ளுகின்றனர். கேரளத்து இசைக் கலைஞர் களும் இதை மேற்கொள்காட்டுகின்றனர்.

மலையாள இலக்கியங்கள் இசையை உள்ளடக்கியவை தான், திருவாதிரைப் பாட்டு, சர்ப்பப்பாட்டு, அம்மானைப் பாட்டு, புள்ளுவன் பாட்டு, நந்துனிப் பாட்டு, போன்ற வற்றில் இசைக்கூறுகள் - உள்ளன. என்றாலும் மலையாள இலக்கிய விமர்சகர்கள் அவற்றை இலக்கிய வகையில்தான் அடக்கிக் காட்டுகின்றனர்.

கேரளத்தின் ராமபுரத்து வாரியாரின் கீதா கோவிந்தமும், அசுவினித் திருநாள் அமைத்த சில கீர்த்தனைகளும் சுவாதித் திருநாளுக்கு முந்திய காலத்தில் உள்ளவை. கேரளச் சங்கீதக் கிருதிகள் என்ற நிலையில் இவற்றிற்கு இடம் உண்டு. சுவாதித்திருநாள் காலத்துக்கு முன்பு கேரளத்தில் கர்நாடக இசை மந்த நிலையில் இருந்தது. பெருமளவு பரவலாக நிலவிய நாட்டார் இசை வடிவங்களும் சோபன சங்கீதமும்தான் அப்போது வழக்காற்றில் இருந்தன. கதகளி என்னும் கலை அப்போது நடைமுறையில் இருந்தாலும் அதில் பயன்படுத்திய பாடல்கள் இலக்கணமுடைய இசைவடிவத்தின் அடிப் படையில் இருந்தன. ஆனால் அதில் பயன்படுத்திய பாடல்கள் இலக்கணமுடைய இசைவடிவத்தின் அடிப் படையில் உருவாக்கப்பட்டவை என்று கூற முடியாது, கதகளிப் பாடல்களில் இசைத்தன்மையை விட இலக்கியத் தன்மை விஞ்சிநின்றது. சுவாதித்திருநாளின் தோற்றத்திற்குப் பிறகு மலையாள நாட்டின் இசையிலும் மோகினிஆட்டம் என்ற நடனத்தின் வடிவிலும் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் கேரளக் கலைக்குப் புதிய மெருகைக் கொடுத்தன.

செம்மங்குடி ரா. ஸ்ரீனிவாசய்யர் சுவாதித்திருநாளை அரசர்களில் சங்கீத வித்துவானாகவும் சங்கீத வித்துவான் களில் அரசராகவும் விளங்கியவர் எனப் போற்றுகின்றார். அவர் அரசர் என்ற நிலையிலும் கலைஞர் என்ற நிலையிலும் தன் முழு முத்திரையைப் பதித்தவர் எனத் திருவிதாங்கூர் வரலாற்றை எழுதிய நாகம்அய்யா குறிப்பிடுகிறார்.

சுவாதித்திருநாள் என்ற ராமவர்மா (1813 - 1846) திருவிதாங்கூர் அரசவம்சத்தின் ஆறாவது அரசர். அவரது தந்தை சங்களாச்சேரி ராஜராஜவர்மா கோயில் தம்புரான் என்ற பரணித்திருநாள் மலபார் அரச வம்சத்தைச் சார்ந்தவர். இவர் சமஸ்கிருத மொழியில் வல்லுநர். தத்துவம், கலை, அரசியல், தர்க்கம் எனப் பல துறைகளில் ஆழ்ந்து கற்றவர். சுவாதித்திருநாளின் தாய் கௌரி லட்சுமிபாய் கோலத்து நாட்டிலிருந்து திருவிதாங்கூர் அரச குடும்பத்திற்கு வந்தவர். லட்சுமிபாயின் தங்கை பார்வதிபாய்.

சுவாதித்திருநாள் பிறந்தநாளில் (1813 ஏப்ரல் 13) திருவிதாங்கூர் அரசவம்சம் இந்திய நாட்டில் பெரும் மதிப்பைப் பெறப் போகிறது என்பதை அவரது தாய் லட்சுமிபாய் நம்பினார். அன்று நடந்த நிகழ்ச்சி அதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. அவர் பிறந்த அன்று சாத்த மட்டம் மலையில் வெள்ளைநிற யானை ஒரு குழியில் தானாக வந்து விழுந்தது என்ற நிகழ்ச்சி லட்சுமிபாய் ராணியைப் பரவசமடையச் செய்திருக்கிறது. இந்த நிகழ்ச்சியையும் சுவாதித்திருநாள் பிறந்ததையும் தொடர்பு படுத்தி அது நாட்டிற்கு நல்ல சகுனம் என ராணி நம்பினார். இதை அன்றைய ஆங்கிலக் கம்பெனி ரெசிடென் கர்ணல் மன்றோவுக்கு ஒரு கடிதம் வழி தெரிவித்திருக்கிறார்.

சுவாதித்திருநாள் பிறந்த நான்காம் மாதத்தில், அவருக்கு இளவரசுப் பட்டம் கட்டினார்கள். அந்த விழாவின் ராஜசபையில் ராணி லட்சுமிபாய் “என் புதல்வனாகிய இச்சிறுகுழந்தையைக் கம்பெனியின் வசம் ஒப்படைக்கிறேன். இவனையும் இந்த நாட்டையும் பாதுகாக்க வேண்டியது கம்பெனியின் பொறுப்பு” என அறிவித்தார். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்குத் திருவிதாங்கூர் அரசு என்றும் விசுவாசம் உடையதாக இருக்கும் என்றும் உறுதி கூறினார். சுவாதித்திருநாளின் ஐந்து வயதில் தாய் லட்சுமிபாய் இறந்தார்.

திருவிதாங்கூர் அரசு வழக்கப்படி லட்சுமி பாய்க்குப் பின் அவரது தங்கை பார்வதிபாய் நாட்டின் அரசியாகப் பொறுப்பேற்றார். அப்போது அவருக்கு வயது பதின்மூன்று தான். பார்வதிபாய் சுவாதிக்குத் தாயாகவும் இருந்தார். பிற்காலத்தில் அவரை அரசராக்கும் பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொண்டார். பார்வதிபாயின் அரசியல் நிர்வாகத்தில் சுவாதித்திருநாளின் தந்தை ராஜ ராஜவர்மா மிகவும் உதவியாக இருந்தார்.

சுவாதித்திருநாள் ஐந்தாம் வயதில் ஹரிப்பாட்டு கொச்சுபிள்ளை வாரியாரிடம் மலையாளமும் சமஸ் கிருதமும் கற்றார். கேரளத்தில் சிறந்த படைப்பாளியும் கவிஞருமான ராஜராஜவர்மாவும் தன் மகனுக்குக் காவியங்களையும் சாத்திரங்களையும் கற்பித்தார்.

மன்னர் ஆங்கில மொழியை அவசியம் அறிந்திருக்க வேண்டும் என திருவிதாங்கூரின் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி ரெசிடென் கர்ணல் மன்றோ விரும்பியதால் இளவரசர் ஆங்கிலம் கற்க தஞ்சாவூர் சேஷாபண்டிதர் சுப்பராயர் என்பவரை சிபாரிசு செய்தார். சுவாதித்திருநாள் 7 வயதில் ஆங்கிலம் படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்; 14 வயதில் மொகைதீன் சாயிப் என்பவரிடம் பாரசீகம் கற்றார்.

இக்காலகட்டத்தில் திருவிதாங்கூரின் அரசியல் நிர்வாகப் போக்கை அறிய ஆங்கிலக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி சார்பாக கர்ணல் வெல்ஷ் என்பவர் திருவனந்த புரத்திற்கு வந்தார். அவர் இளவரசரின் படிப்பறிவு குறித்து ஒரு அறிக்கையைக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு அனுப்பினார் (1827). அதில் “நான் அந்த இளவரசரைச் சந்தித்தபோது Malcolms Central India என்ற நூலின் ஒரு இயலையும் ரங்கூனை ஆங்கிலேயர் பிடித்த வரலாறு குறித்த பார்சியக் கட்டுரையையும் எனக்குப் படித்துக் காட்டினார். யுக்லிட்டின் 97ஆம் சித்தாந்தத்தைக் கரும்பலகையில் எழுதிக்காட்டினார். ஜியாமெட்ரி என்ற சொல் ஜயாமாத்ரா என்னும் சமஸ்கிருதச் சொல்லிலிருந்து வந்ததென்றும் ஷெக்கையின் (எண்கோணம்) ஸெப்டகன் (எழுகோணம்) ஆக்டகன் (எண்கோணம்) டெக்ககன் (பத்துகோணம்) முதலிய கணிதச் சொற்கள் வடமொழிச் சிதைவுதான் என்றும் விளக்கிச் சொன்னார். அது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் ஆங்கிலத்தில் சரளமாகப் பேசினாலும் அது கொஞ்சம் பிழையுடையதாக இருந்தது. இவர் இந்தியாவில் மிகவும் உன்னதநிலையை அடைவார்” என்கிறார்.

சுவாதித்திருநாள் தமிழ், மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு, ஆங்கிலம், பார்சி, இந்துஸ்தானி, மராட்டி, சமஸ்கிருதம் போன்ற 18 - மொழிகளைக் கற்றவர் என ராமவர்ம விஜயம் என்னும் மலையாள நூல் கூறும். இவர் கன்னடம், தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம், மலையாளம், இந்தி ஆகிய மொழிகளில் கீர்த்தனைகள் இயற்றும் அளவுக்குப் புலமை பெற்றிருந்தார்.

கர்ணல் கோலன் திருவிதாங்கூர் ரெசிடென்டாக வந்தபின்பு சுவாதித்திருநாள் நிரந்தரமாக அமைதி இழந்தார். இசையும் இறைவழிபாடும் அவருக்கு நிம்மதியைக் கொடுத்தன. திவான்களின் சூழ்ச்சி, ஊழல், திவான்கள் அடிக்கடி மாறியது, தந்தை இழப்பு, அக்காவின் குழந்தை இறப்பு எல்லாம் மன்னரை நிலைகுலையச் செய்தது. ஒருநாள் (1846) அவர் உறக்கத்தில் அமரரானார்.

18 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்த இவர் திருவிதாங்கூரில் பல மாற்றங்கள் செய்திருக்கிறார். திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் விளைச்சல் நிலம் அளக்கப்பட்டது (1838), மக்கள் தொகை கணக்கிடப்பட்டது (1837), மராமத்து இலாகா ஆரம்பித்தது (1836), இலவச அலோபதி மருத்துவ மனை நிறுவியது (1840), ஆங்கில மாதிரிப்பள்ளி உருவாக்கியது (1834) என்பன இவர்காலச் சாதனைகள்.

சுவாதி இந்தியாவின் பல இடங்களில் உள்ள கலைஞர்களுடன் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறார். திருநெல்வேலி வெங்கு அய்யர், ஸ்ரீரங்கம் நாகரத்தினம், திருச்செந்தூர் ராமநாத மாணிக்கம் என்னும் தமிழர்கள் இவர் அவையில் நிகழ்ச்சி நடத்தியுள்ளனர்.

மன்னரிடம் பரிசும் விருதும் பெற்ற கலைஞர்களின் பட்டியலைச் சூரநாடு குஞ்சம் பிள்ளை தயாரித்திருக்கிறார். இவர் “மன்னரின் ராஜசபையில் இருந்த சங்கீதக்காரர்களில் பெருமளவினர் தஞ்சாவூர்க்காரர்கள். வடிவேலு, பொன்னையா, சின்னையா, சிவானந்தா சகோதரர்கள், தஞ்சாவூர் சிந்தாமணி (ஸாரங்கி கருவி இசைத்தவர்) மோகினி ஆட்டக்காரி நீலாள் என இவர்களுக்கு நிரந்தரமாய்ச் சம்பளம் கொடுத்திருக்கிறார் அரசர். கர்நாடக சங்கீதத்திற்குப் பக்கவாத்தியமாக முதன்முதலில் வயலினை அறிமுகம் செய்த வடிவேலுவிற்குத் தந்தத்தால் ஆன வயலினைப் பரிசளித்திருக்கிறார்.

தியாகராஜரின் சீடரான கன்னையா பாகவதர், வீணைவித்துவான் சுப்புக்குட்டி அய்யா ஆகியோர் மன்னரின் அவையில் இருந்தனர். தஞ்சையில் புகழ்பெற்ற மேருசாமி என்பவர்தான் திருவிதாங்கூரில் கதாகால nக்ஷபத்தை அறிமுகப்படுத்தினார்.

சுவாதித்திருநாள் ஓவியம், சிற்பம் இரண்டிலும் ஈடுபாடுள்ளவர், தஞ்சை தாசனி என்ற ஓவியர் திருவனந்த புரத்தில் சிலருக்கு அவரே ஓவியப் பயிற்சியளித்திருக்கிறார். முத்துசாமி தீட்சதரின் சீடரான வடிவேலுவும், மற்றும் பொன்னையா, பழனியாண்டி ஆகியோரும் தஞ்சை தேவதாசிப் பெண்களைத் திருவனந்தபுரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். இவர்கள் மன்னரின் 60 பதங்களுக்கும் ஆடிக் காட்டியிருக்கின்றனர். இதன் பின்னர்தான் மோகினி யாட்டத்தில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. கேரள மோகினி யாட்டம் வளர்ச்சியடைந்ததற்கு திருச்செந்தூர் ராமநாத மாணிக்கம் காரணமாயிருந்திருக்கிறார்.

கார்த்திகைத் திருநாள் ராமவர்மா என்ற திருவிதாங்கூர் அரசரின் காலத்திற்குப் பின்னர்தான் மோகினியாட்டம் முறைப்படுத்தப்பட்டது என்பர். இந்த மன்னரின் பாலராம பரதம் என்ற சமஸ்கிருத நூல் மோகினியாட்டத்தின் இலக்கண நூலாகக் கருதப்பட்டது. சுவாதித்திருநாளின் பதங்களும், தஞ்சை வடிவேலு பொன்னையாவின் உழைப்பும் மோகினியாட்டத்தை வரன்முறைப்படுத்தியிருக்கின்றன.

சுவாதித்திருநாள் வாழ்ந்தது 35 ஆண்டுகள்தாம். இதில் 18 ஆண்டுகள் ஸ்ரீபத்மநாபதாசனாக மட்டுமன்றிக் கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கும் தாசனாக வாழ்ந்தார். இவர் கலைஞர்களுக்கு அள்ளிக்கொடுக்கிறார் என்ற குற்றச் சாட்டு அறிக்கை சென்னை கவர்னருக்குச் சென்றது. நாட்டில் ஏற்பட்ட பெரும்மழையால் அழிவு, கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கொடூர வரிப்பிரிப்பு, ஆங்கிலச் சிப்பாய் களை ஆடம்பரமாகப் பராமரிப்பது போன்ற செயல் களால் கஜானா காலியாகிக் கொண்டுவந்த நேரத்திலும் 3085 ரூபாய்க்கு (1842ல்) ஒரு இசைக்கருவியை வாங்கியிருக்கிறார். தமிழ்நாட்டு சங்கீத வித்துவான்களுக்கும், நடனப்பெண்களுக்கும் அவர் அள்ளிக் கொடுக்கிறார் என்று மலையாளிகள் முணுமுணுத்தனர்.

சுவாதித்திருநாள் எழுதிய நூற்கள் பெரும்பாலும் வடமொழியில்தான் உள்ளன. அவர் எழுதியவையாக பக்தி மஞ்சரி, சியாளந்தூர புரவர்ணம், பத்மநாப சதகம், முகனாப்பிராசா, அந்த்ய பிராசவ்ய வஸ்தா, நவரத்தின மாலா, குசேலாபாக்கியானம், அனூமிளொ பாக்கியானம் ஆகிய நூல்கள் கிடைத்துள்ளன.

சுவாதித்திருநாளின் 175 ஆம் ஆண்டுவிழா (1988) திருவனந்தபுரத்தில் கொண்டாடப்பட்ட போது அவர் 394 கீர்த்தனங்களை எழுதியுள்ளார் என்ற செய்தியை ஆதாரபூர்வமாக வெளியிட்டனர். இவரது கீர்த்தனைகள் விஷ்ணுவின் பெருமையைக் கூறுவன. எல்லாக் கீர்த்தனை களின் முடிவிலும் பத்மநாபா என்ற முத்திரை இருக்கும். இவர் நாட்டியம் தொடர்பாக பதம், பதவர்ணம், ஜாவளி, தில்லானா போன்ற கீர்த்தனைகள் 80 இயற்றியுள்ளார். இவை எல்லாமே தஞ்சைமண் செல்வாக்கால் பாடப் பட்டவை.

சுவாதித்திருநாள் சங்கராபரணம், சாரங்கா, நாட்டை என 34 அபூர்வராகங்களைக் கையாண்டுள்ளார். சுவாதித்திருநாள் இசைக்கும் நடனத்திற்கும் செய்த பணிக்குத் தமிழகம் பெரும் அளவில் உதவியிருக்கிறது. மோகினியாட்டத்தின் நெறிப்படுத்தலுக்குத் தமிழகத்தின் உதவி அதிகம். முந்திய திருவிதாங்கூர் வரலாற்றாசிரியர்கள் இதைஎல்லாம் ஒத்துக்கொண்டு எழுதினர். இன்றைய நிலையில் தஞ்சைமண்ணின் கேரளநன்கொடை பெரும் அளவில் மறைக்கப்படுவது வேதனைக்குரிய விஷயம்.

(உங்கள் நூலகம் செப்டம்பர் 2010 இதழில் வெளியானது)

Pin It

உள்கட்சி சனநாயகத்தை ஒழித்தவர் உலகறிந்த நேருவின் மகள் இந்திராகாந்தி

இராமாயணமும் பாரதமும் இந்தியா முழுவதிலும் அறியப்பட்ட இதிகாசங்கள். அவை புனித நூல்களாக இந்துக்களால் போற்றப்பட்டன. அப்படிப்பட்ட சிந்தனை இந்துக்களிடையே ஓர் இனம்புரியாத ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இது பண்பாடு சார்ந்தது.

ஆதி சங்கரர் காலத்துக்குப் பிறகு (கி.பி. 830) இந்தியா முழுவதிலும் பார்பபனப் புரோகிதம் வேகமாகப் பரவியது. பார்ப்பான் உயர்ந்த சாதிக்காரன் - இந்துக்களின் மதகுரு என்கிற இடத்தைப் பிடித்துக் கொண்டான். வெள்ளையன் ஆட்சிக் காலத்தில் பார்ப்பனர்களும் இராச புத்திரர்களும் காயஸ்தர்களுமே படித்தவர்களாக இருந்தார்க்ள. இவர்களும் உருது பேசிய இஸ்லாமியர்களுமே அரசுக் கல்வி, அரசுப் பதவிகளைக் கைப்பற்றிக் கொண்டார்கள்.

வெள்ளையனை எதிர்த்துப் போராடிய காங்கிரசுக் கட்சியை வெள்ளையர்களே உருவாக்கினர். அக் கட்சியின் பெருந்தலைவர்களாகப் பார்ப்பனர்களே விளங்கினர். பார்ப்பன சனாதனப் பாதுகாவலரான காந்தியார் 1920க்குப் பிறகு காங்கிரசில் செல்வாக்குப் பெற்றார். வட நாட்டில் மோதிலால் நேரு, அவருடைய மகன் ஜவஹர்லால் நேரு இருவரும் காந்தியாரால் வளர்க்கப்பட்டனர். தென்னாட்டில் அய்யங்கார் பார்ப்பனர் ஆச்சாரியாரும், அய்யர் பார்ப்பனர் சத்திய மூர்த்தியும் காங்கிரசில் செல்வாக்குப் பெற்றனர்.

இந்தச் சூழலில்தான் இந்தப் பார்ப்பனர்களிடமும்; அவருடைய பணிகளுக்கு நிதி உதவிய டாட்டா, பிர்லா, பஜாஜ் ஆகிய பணக்காரர்களிடமும் அதிகாரத்தை மாற்றிக் கொடுத்து விட்டு, 1947 ஆகஸ்ட்டில் வெள்ளையன் வெளியேறினான். காந்தியார் கட்சி - வெள்ளையனை வெளியேற்றிய கட்சி- இந்திய தேசியக்கட்சி என்கிற எண்ணமும் சிந்தனையும் - காங்கிரசுக் கட்சி மட்டுமே 6 இலட்சம் ஊர்களிலும் அறியப்பட்ட கட்சியாக இன்றுவரை நிலைத்திருக்க உதவுகின்றன.

இந்து - இஸ்லாம் - சீக்கியர் - கிறித்துவர் என்கிற எல்லா மதத்தினரிடமும் வாக்கு வங்கியை காங்கிரசு மட்டுமே பெற்றிருக்கிறது. எல்லா உள் சாதிகளிடமும் சிலவாக்குகளையேனும் பெறுகிற கட்சியாக இருப்பது காங்கிரசு மட்டுமே.

1925இல் தோற்றுவிக்கப்பட்ட பொதுவுடைமைக் கட்சிகள் அனைத்திந்தியக் கட்சிகள். அதிலும் முன்னணித் தலைவர்களாக விளங்கியவர்கள் பார்ப்பனர்களே. அவர்களுள் சிலர் பூணூலையும் உச்சிக்குடுமியையும் நீக்கிவிட்டாலும், பார்ப்பன ஆதிக்க மனப்பான்மையிலிருந்து விடுபடவில்லை. பார்ப்பன - பார்ப்பனிய ஆதிக்கத்தைக் குலைக்க அவர்கள் ஆற்றியிருக்க வேண்டிய பங்களிப்பை 1980 வரையில் புறக்கணித்தனர். இந்தியாவில் எல்லா ஊர்களிலும் இவர்கள் இன்றுவரை கால் கொள்ள முடியவில்லை.

தென்னாட்டிலும், வட நாட்டிலும் 1920களில் உருவாக்கப்பட்ட பார்ப்பனர் அல்லாதார் இயக்கமும், தீண்டப்படாதார் இயக்கமும் அனைத்திந்திய இயக்கங்களாக வளர்க்கப்படவில்லை. 1937இலேயே இத்தகைய எண்ணங் கொண்ட பெரியார் ஈ.வெ.ரா-வின் விருப்பம் இன்றளவும் ஏட்டிலேயே உள்ளது. டாக்டர் அம்பேத்கரின் வளர்ச்சியை தேசியக் கட்சிகளும் காந்தியக் கொள்கையாளரும் விரும்பவில்லை.

இந்த இடைவெளியில் 1948 முதல் திட்டமிட்டு முயற்சித்த பாரதிய சனதாக் கொள்கையினர் - காங்கிரசையும் மிஞ்சிய ஏக இந்தியவாதிகளாக - இந்துத்துவ ஆதிக்கவாதிகளாக - 1980க்குள் வளர்ந்து விட்டனர்.

1947க்குப் பிறகு முதலில் அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய வயது “வந்தோருக்கான வாக்குரிமை” 1952இல்தான் வந்தது.

1960க்குள் எல்லோருக்கும் தரப்பட்டிருக்க வேண்டிய தொடக்கக் கல்வி தரப்பட இணக்கமான முயற்சி 2010 வரையில் எடுக்கப்படவில்லை.

1946 முதல் 1964 வரை பார்ப்பன நேருவே பிரதமர்; 1966 சனவரி முதல் 1977 வரையில், 1980 முதல் 1984 வரையில் நேருவின் மகள் இந்திராவே பிரதமர்; 1984 இறுதி முதல் 1989 முடிய இந்திரா காந்தியின் மகன் இராஜீவே பிரதமர், இப்போது 2004 முதல் இந்திரா காந்தியின் மருமகள் சோனியா காந்தியே காங்கிரசின் ஆளும் கூட்டணியின் ஒரே தலைவி.

இவ்வாறு நேருவின் குடும்பமே 43 ஆண்டுகளுக்கு மேல் இந்தியாவை ஆண்டிருக்கிறது. காங்கிரசு 48 ஆண்டுகள் ஆண்டிருக்கிறது. அதனால் தான் இந்தியாவின் வளர்ச்சி என்றாலும், தளர்ச்சி என்றாலும் அதற்குப் பெரும் பொறுப்பை காங்கிரசே ஏற்க வேண்டும் என நாம் கருதுகிறோம். அதில் மிகப் பெரும் தளர்ச்சிக்குக் காரணமானவர் இந்திரா காந்தியே ஆவார்.

பண்டித நேருவே காங்கிரசுக் கட்சியின் தலைவராகவும், தலைமை அமைச்சராகவும் முடி சூடா மன்னராகவும் 1955 வரையில் விளங்கினார். அவர்தான் 1955 இலேயே இந்திரா காந்தியை காங்கிரசுக் கட்சியின் தலைவராக அமர்த்தினார். காங்கிரசை ஆட்டிப் படைப்பதை 29 ஆண்டுகள் இந்திரா காந்தி செய்தார்.

இந்திய மாநிலங்கள் பெரும்பாலானவற்றை 1967 வரையில் காங்கிரசுப் பார்ப்பனர்களும், காரியஸ்தர்களுமே முதலமைச்சர்களாக இருந்து ஆண்டனர். இதற்கு ஒரு அடியை கேரள மக்கள் கொடுத்தனர்.

1957இல் கேரள மாநில ஆட்சியைப் பொதுவுடைமைக் கட்சி கைப்பற்றியது. அந்த ஆட்சியைக் கலைத்தே தீரவேண்டும் என்று ஒற்றைக் காலில் நின்றவர். இந்திரா காந்திதான். அதை அப்படியே நேரு செய்தார். மக்கள் நாயகத்தின் மாண்பைக் கெடுத்திடத் தந்தையும் மகளுமே காரணம் ஆயினர். 1967க்குப் பிறகு 40 ஆண்டுகளாக காங்கிரசு, கம்யூனிஸ்ட் (வலது) - கம்யூனிஸ்ட் (இடது) என மாறி, மாறி கேரளாவில் ஆட்சி நடைபெறுகிறது.

மேற்கு வங்கத்தில் ஜோதிபாசு தலையில் 27 ஆண்டுகள் இடதுசாரிக் கூட்டணி ஆட்சி நடைபெற்றது. இவர் ஒரு காயஸ்தர். காங்கிரசு, பாரதிய சனதா என எந்தக் கட்சி ஆட்சியானாலும் ஒரிசாவை ஒரு பட்நாயக், அசாமை ஒரு மகந்தா இவர்களே ஆண்டனர். இவர்களும் காயஸ்தர்கள். இந்திய மக்கள் தொகையில் ஒரு விழுக்காடு கூட, காயஸ்தர் இல்லை. ஆனால், இவர்களே. மூன்று மாநிலங்களை 30 ஆண்டுகள் ஆண்டனர். இப்போது இடது சாரிகள் ஆட்சி மேற்கு வங்கத்தில் - ஒரு பார்ப்பனர் தலைமையில் உள்ளது.

தமிழகத்தில்தான், காங்கிரசு உள்கட்சி சன நாயகத்தை ஒழிக்கும் பணியை, 1969 ஆகஸ்டில் இந்திரா காந்தி தொடங்கி வைத்தார்.

1969இல் காங்கிரசுக் கட்சியின் சார்பில், குடி அரசுத் தலைவர் பதவிக்கு வேட்பாளராக என். சஞ்சீவி ரெட்டியை இந்திரா காந்தியே முன்மொழிந்தார். சஞ்சீவி ரெட்டி தென்னாட்டவர்; பார்ப்பனர் அல்லாதவர்; காமராசரின் நண்பர். அவரைத் தோற்கடித்திடத் திட்டமிட்டு வெங்கடகிரி - வி.வி. கிரி என்கிற பார்ப்பனரைப் போட்டி வேட்பாளராக அறிவித்தார் இந்திராகாந்தி.

தமிழகத்தில் 1969இல் தி.மு.க. ஆட்சி நடைபெற்றது. கலைஞர் முதலமைச்சராக விளங்கினார். அவருடைய முழு ஆதரவைப் பெற்று - காங்கிரசின் அதிகாரபூர்வ வேட்பாளர் சஞ்சீவ ரெட்டியைத் தோற்கடித்தார், இந்திரா காந்தி. அதன் வழியாகக் காமராசரை வீழ்த்தினார். தமிழ்நாட்டுக் காங்கிரசை வீழ்த்தினார். அப்போது முதல் தமிழ்நாட்டுக் காங்கிரசுக் கட்சியின் எல்லா மட்டத் தலைவர்களையும் தானே நியமனம் மூலமே தெரிவு செய்தார். 1969இல் குப்புற விழுந்த தமிழ்நாட்டுக் காங்கிரசு, 1975இல் காமராசர் மறைவுக்குப் பிறகு சவலைப் பிள்ளையாக மாறிவிட்டது.

இந்திராகாந்தியின் கைப்பாவைகளாக கோ. கறுப்பய்யா மூப்பனாரும், வாழப்பாடி கூ. இராம மூர்த்தியும் மாறி மாறி விளங்கினாலும் குப்புற விழுந்த தமிழ்நாடு காங்கிரசு, மாறி, மாறி, தி.மு.க.விடமோ - அ.தி.மு.க.வி-டமோ தேர்தலுக்கான இடங்கள் கேட்டுப்பேரம் பேசும் அளவுக்குச் சீர்குலைந்து விட்டது. அந்தப் போக்கை இராசீவ் காந்தி, பி.வி. நரசிம்ம ராவ், சோனியா காந்தி என்கிற எந்தத் தலைவரும் மாற்ற முடியவில்லை. ஏன்?

தந்தை பெரியார் அவர்கள் உருவாக்கி வைத்த காங்கிரசு எதிர்ப்பு - இந்தி ஆதிக்க எதிர்ப்பு - பார்ப்பன ஆதிக்க எதிர்ப்பு உணர்வுகள் வெற்றி முகட்டை எட்டவில்லை என்றாலும், தமிழ் மக்களின் நெஞ்சங்களில் கனன்று கொண்டிருக்கின்றன. அதனை வெற்றி முகட்டுக்கு எடுத்துச் செல்ல தி.மு.க.வோ, அ.தி.மு.க.வோ ஆவன செய்யவில்லை என்றாலும், தமிழக மக்கள் இந்த இரண்டு கட்சிகளின் தலைமையில்தான் பிரிந்து கிடக்கின்றனர். இவர்கள் பெரும்பாலோராக உள்ளனர். எனவே, “காமராசர் ஆட்சி”, “காங்கிரசு ஆட்சி”, என்ற எந்த முழக்கத்தை வைத்தும், தமிழ்நாட்டில் காங்கிரசு கரையேற முடியவில்லை; கரையேற முடியாது. தமிழர்களின் நலன்களை இந்திய அரசு எவ்வளவு புறக்கணித்தாலும் - இந்த இரண்டு திராவிடக் கட்சிகளையும் காங்கிரசுக் கட்சி புறக்கணிக்க முடியாது.

இது, காங்கிரசுக் கட்சியைக் கொன்ற பணிக்கு இந்திரா காந்தி, செய்த தொண்டு.

அடுத்து, 60 ஆண்டுகளாகத் தன்னுரிமை வேண்டித் தத்தளிப்பது ஜம்மு - காஷ்மீர்.

1966க்கும் 1976க்கும் இடையில் திட்டமிட்டு, ஜம்மு - காஷ்மீர், அசாம், மீசோரம், நாகாலாந்து மாநிலங்களில் வீறிட்டெழுந்த தன்னாட்சி உரிமைப் போராட்டங்களை, உளவு நிறுவனங்கள் மூலமும், பேச்சு வார்த்தை என்கிற இழுத்தடிப்பு மூலமும், அடக்கு முறை மூலமும் நசுக்கியவர் இந்திரா காந்தி.

1977 இல் பதவியை இழந்த அவர், 1980இல் மீண்டும் பிரதமர் ஆனார்.

ஜம்மு - காஷ்மீர் பகுதியில் 1980 தேர்தலின்போது ஆயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டதையும் புறந்தள்ளிவிட்டு, அவரே நேரில் அங்கு சென்று, “காஷ்மீரப் பிராமணப் பண்டிட் பெண்மணி நான். எனக்கு வாக்குப் போடுங்கள்” என்று கோரி, இந்து - முஸ்லீம் பிரிவினை உணர்ச்சியைத் தூண்டுவிட்டு வெற்றி பெற்றார். ஆனாலும், ஜம்மு - காஷ்மீர் சிக்கல் அப்படியே நீடிக்கிறது.

அசாம் மாநிலத்தை 700 ஆண்டுகள் ஆண்ட “அஹோம்” என்னும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் எழுச்சி பெற்றுத் தங்களின் இழந்த உரிமையை மீட்கப் போராடினர். அவர்களை வீழ்த்திட இந்திரா காந்தியே திட்டமிட்டார். RAW உளவுப்படையினரைப் பயன்படுத்தி, பார்ப்பனர், காயஸ்தர், கொலிதா முதலான மேல் வகுப்பு மாணவர்களைத் தூண்டி விட்டு, அவர்கள் “அன்னியரை வெளியேற்றுவோம்” என்ற முழக்கத்தை முன் வைத்து - அசாமிலிருந்து இஸ்லாமியரையும் பழங்குடிகளையும் வெளியேற்றும் போராட்டம் நடைபெற வழி அமைத்தார்.

இந்திராகாந்தியே போடோ பழங்குடி மக்களைத் தூண்டிவிட்டு, “சமவெளி போடோக்களும்”, “மலைவாழ் போடோக்களும்” ஒருவரை ஒருவர் கொன்று அழித்துக் கொள்ளக் காரணராக விளங்கினார்.

பஞ்சாபில் அகாலிதள சீக்கியர்களின் ஆதிக்கம் மாநில ஆட்சியில் வலிமையாக இருந்தது. அதைச் சிதைத்து காங்கிரசுக் கட்சி பதவிக்கு வரவேண்டும் என்பதற்காக பிந்தரன் வாலே என்கிற வரை, கியானி ஜெயில்சிங் மூலம், இந்திரா காந்தி உருவாக்கினார். வெறிபிடித்த சீக்கியரான அவர், அயல் நாட்டிலிருந்த சீக்கியப் பணக்காரர்களின் ஆதரவைத் திரட்டிக் கொண்டு “சீக்கிஸ்தான்” - “சீக்கியர் நாடு” என்னும் உள்ளடக்கத்துடன் கூடிய, “காலிஸ்தான்” பிரிவினைப் போராட்டத்தை நடத்தினார். கண்மண் தெரியாமல், தங்கள் கோரிக்கைக்கு எதிரானவர்களைக் கொன்று குவித்தார்.

அவரை அடக்கிடும் முயற்சியில், அமிர்தசரஸ் பொற்கோயிலில் ஒளிந்துகொண்ட அவரைப் பிடிக்கும் பெயரில் 1984இல் ஆயிரக்கணக்கான சீக்கிய ஆண், பெண், குழந்தைகளை இந்திரா காந்தி கொன்று குவித்தார். அந்தக் கொடுஞ்செயலுக்காக அவரைப் பழிவாங்கத் திட்டமிட்ட அவருடைய மெய்க்காப்பாளர்களாலேயே 1984 அக்டோபர் 30 இல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார், இந்திரா காந்தி.

அப்படிப்பட்ட சாவு தனக்கு நேரும் என்பதை, 1984 ஆகஸ்டிலேயே அவர் ஊகித்திருந்தார். அதனால்தான், 15-8-1984இல் சுதந்தர நாளில் தில்லி செங்கோட்டையில் கொடியேற்றச் சென்ற அவர் மாறுவேடத்தில் - எந்த ஊர்தியில் பயணிக்கிறார் என்பதை மறைத்துக் கொண்டே - 3 வேடங்களில் ஒருவராக அவர் சென்றார். அவருக்கு அணுக்கமாக இருந்த RAW உளவுப் புலன் செய்திகளையும் மீறி, அவருடைய இல்லத் தோட்டத்திலேயே - அவருடைய மெய்க்காப்பாளர்களாலேயே குருவிபோல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

தம் பதவிக்காலத்தில் தனக்குப் பணம் தேவைப்பட்டபோது, நிதி நிறுவனத்துடன் வேறு ஒருவரைத் தொலைபேசியில் பேச வைத்துப் பெருந்தொகையைப் பெற்றுக்கொண்டு, அதை மூடி மறைத்திட, அந்த ஆளையே தீர்த்துக் கட்டிய கொலைகாரர் இந்திரா காந்தி.

1975இல் அவசர கால ஆட்சியை அறிவித்து, மக்கள் நாயகத்தின் மாண்பையே அழித்தார்.

தானடித்த மூப்பாக - அவர் செய்த ஏற்பாடுகளை எதிர்த்த எதிர்க்கட்சிகளின் தலைவர்களைச், சிறையில் தள்ளினார். காமராசர் போன்றவர்கள் இது கண்டு நெஞ்சம் கொதித்தனர். காமராசரை வீழ்த்திட, 1969 ஆகஸ்டில் எந்தக் கலைஞரின் ஆதரவைத் தேடிப் பெற்றாரோ, அந்தக் கலைஞரின் ஆட்சியை 1976 சனவரியில் கலைத்தார்.

1966 சனவரியில் தாம் பிரதமராக வர வழிகண்ட காமராசரை அதே இந்திரா காந்தி 1969இல் வீழ்த்திவிட்டார்.

இந்திரா காந்தி காமராசரை வீழ்த்தியதன்மூலம், இங்கே, காங்கிரசு அடியற்றுப் போகச் செய்தார். அடியற்ற காங்கிரசு, திராவிடக்கட்சிகளின் தோள்களின் மீது நின்றே தில்லியில் இந்திய ஆட்சியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள, ஒரு தூணாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. மேலும், மாநில உரிமைகளைப் பறிப்பதற்கென்றே இந்திய அரசு புதிய புதிய சட்டங்களைத் தொடர்ந்து செய்கிறது.

மேலும், வெள்ளையர் காலம் முதல் மாகாண (அ) மாநில அரசுகளிடம் இருந்த கல்வி, 1976இல் கூட்டு அதிகாரப் பொதுப்பட்டியலுக்கு மாற்றப்பட்டுவிட்டது. இன்று உயர்நிலைப் பள்ளிக் கல்வி மட்டுமே மாநில அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டதாக உள்ளது.

வேளாண்மை, மருத்துவம் முதலான துறைகளின் அதிகாரங்களும் இந்தியப் பொது அதிகாரப்பட்டியலின்கீழ் வைக்கப்பட்டு விட்டன.

ஒரு விடுதலை பெற்ற நாட்டில் ஒவ்வொரு தேசிய இனமும் தன்னுரிமை பெற்றதாகத் திகழ வேண்டும். இன்று இந்தியாவில் இப்படி இல்லை. இதுபற்றி அனைத்திந்திய அளவில் உள்ள பொதுவுடைமைக் கட்சிகளும், தேசிய இன உரிமைக்குப் போராடும் அமைப்புகளும், மாநிலக் கட்சிகளும் - தமிழ்நாட்டில் உள்ள திராவிடக் கட்சிகளும் தீவிரமாகச் சிந்திக்க வேண்டும். இதற்கான இணக்கமான முயற்சிகளை அனைத்திந்திய அளவில் இவர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இவர்களோடு இணைந்து செயல்பட, மா.பெ.பொ.க. ஆயத்தமாக உள்ளது.

- வே. ஆனைமுத்து

(சிந்தனையாளன் ஜூலை 2010 இதழில் வெளியானது)

Pin It

உத்திரப்பிரதேச மாநிலத்தில் உள்ளது “அமேதி” பாராளுமன்றத் தொகுதி. சென்ற வருடம் நடந்த பாராளுமன்றத் தேர்தலில், அங்கு போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றவர் - காங்கிரஸ் கட்சியின் மிகப்பெரும் தலைவர்களில் (!?) ஒருவரான ராகுல் காந்தி ஆவார். உ.பி. முதல்வர் மாயாவதி அமேதியை ஜுலை 1, 2010 அன்று மாவட்டத் தகுதிக்கு உயர்த்தி அறிவிப்புக் கொடுத்தார். அதன்படி, அம்மாநிலத்தின் 72-ஆவது மாவட்டமானது அமேதி. ஆனால், இதுவல்ல செய்தி. அம்மாவட்டத்திற்கு  சத்ரபதி சாகு மகராஜ் மாவட்டம் எனப் பெயர் சூட்டி மிகவும் பாராட்டத்தக்க செயலை செய்துள்ளார் மாயாவதி.

மராட்டிய மாநிலத்தில் பிறந்த சாகுமகராஜ் பெயரை, உ.பி.யில் உள்ள ஒரு மாவட்டத்திற்கு சூட்ட வேண்டியத் தேவை என்ன? பிற்படுத்தப்பட்ட இனத்தில் பிறந்த ஒருவரின் பெயரை, தான் ஆளும் மாநிலத்தின் ஒரு மாவட்டத்திற்கு தலித் தலைவர் செல்வி மாயாவதி இடவேண்டிய அவசியம் என்ன ? கிட்டத்தட்ட 90 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்த மன்னர் ஒருவரின் பெயரை மக்களாட்சியின் ஒரு நிலப்பரப்பிற்கு தற்போது சூட்ட வேண்டிய முக்கியத்துவம் என்ன ?

இது போன்ற எண்ணற்ற வினாக்களுக்கு விடை பகர்கிறது புரட்சியாளர் சாகுமகராஜ் அவர்களின் பொது நலன் சார்ந்த வாழ்க்கை. சிற்றம்பரி என்ற இயற்பெயர் கொண்ட சாகுமகராஜ் (1874 - 1922) அவர்கள் சத்ரபதி சிவாஜியின் மரபு வழி வந்தவர். பிரிட்டிஷ் நிர்வாகத்திற்கு உட்பட்டு, மராட்டிய மாநிலம் கோலாப்பூர் சமஸ்தானத்தின் மன்னராக தமது 20-ஆவது வயதில் பதவியேற்று 28 ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிந்தவர்.

இவரது பல்வேறு சாதனைகளிலும், இவரை ஒளி வட்டத்தில் கொண்டு நிறுத்தி, மற்றவர்களின் கவனத்தை இவர்பால் ஈர்த்தது - ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இவர் அளித்த இடஒதுக்கீடே ஆகும். கோலாப்பூர் சமஸ்தானத்தில் உள்ள அனைத்துப் பணிகளிலும் தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கு 50 விழுக்காடு இடங்களை ஒதுக்கீடு செய்து 1902-இல் ஆணை பிறப்பித்தார். இந்தியத் துணைக்கண்டம் என்று அழைக்கப்படுகிற இன்றைய மொத்த நிலப்பரப்பிலும் இட ஒதுக்கீடு என்ற ஒன்றை முதன்முதலில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு மனமுவந்து அளித்தவர் புரட்சியாளர் சாகுமகராஜ் அவர்கள் தான்.

1900 ஆண்டுகளில் யார் ஆட்சியில் இருந்தாலும், அதிகாரமய்யங்களாக இருந்தவர்கள் பார்ப்பனர்கள் தான் என்பதை சொல்லவேண்டிய அவசியமே இல்லை. தகுதி, திறமை என்று இப்போதும் திரிபு வாதம் பேசும் பார்ப்பனர்கள், 1902 - இல் சாகுமகராஜ் ஒடுக்கப்பட் டோருக்கு அளித்த இடஒதுக்கீட்டுக்கு எவ்வளவு இடையூறு செய்திருப்பார்கள் என்பதை நம்மால் உணரமுடியும். ஆனால், அத்தனை இடையூறுகளையும் புறந்தள்ளிய பெருமைக்குரியவர் சாகுமகராஜ்.

நீதிக்கட்சியின் தலைவர்களில் ஒருவராக விளங்கிய டாக்டர் தரவாத் மாதவன் நாயர் (டி.எம்.நாயர்) மைசூர் சமஸ்தான மன்னராக விளங்கிய கிருஷ்ணராஜு (உடையார்), சாகுமகராஜ் - ஆகிய மூவரும் இங்கிலாந்தில் ஒரே காலத்தில் படித்தவர்கள். ஒத்தக் கருத்துடை யவர்களும்  கூட. படிப்பை முடித்ததும் மூவரும் தத்தமது பகுதிகளில் தங்கள் எண்ணங்களுக்கு செயல் வடிவம் கொடுத்தனர்.

சாகு மகராஜைப் பின்பற்றி 1921 - இல் தனது மைசூர் சமஸ்தானத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு மன்னர் கிருஷ்ணராஜு (உடையார்) இட ஒதுக்கீடு அளித்தார். 1916 முதல் பார்ப்பனரல்லாத இயக்கத்தை முன்நின்று நடத்தினார் டாக்டர் டி.எம். நாயர். எல்லாக் காலத்திலும் தங்கள் இனத்தை காப்பற்ற அடுத்த இனத்தின் மீது ஏறி மிதிப்பது என்ற கொடூரக்கொள்கையுடைய பார்ப் பனர்கள், மைசூர் மன்னர் அளித்த இடஒதுக்கீட்டையும் எதிர்த்தனர். மைசூர் சமஸ்தானத்தின் அப்போதைய திவானாக இருந்த விசுவேசுவரய்யா என்ற பார்ப்பனர், இடஒதுக்கீடு கொள்கையை எதிர்த்துப் பதவி விலகினார். மன்னர் கிருஷ்ணராஜு (உடையார்) அதைப்பற்றி கிஞ்சித்தும் கவலைப்படாமல் இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்தினார். 

“தொட்டால் தீட்டு ; கை பட்டால் பாவம்” என்ற நிலையில் அன்று ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் உணவுக்கடைகளை கோலாப்பூர் சமஸ் தானத்தில் வைத்துக் கொள்ள சாகுமகராஜ் அனுமதி யளித்தார். அது மட்டுமன்றி, தனது பரிவாரங்களுடன் வழக்கமாகச் அங்கே சென்று உணவருந்தி ஒரு முன் மாதிரியாகத் திகழ்ந்தார். இவர் ஆட்சிப் பொறுப்புக்கு வருவதற்கு முன் கோலாப்பூரில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கட்டாயம் உடலுழைப்புக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற முறை இருந்தது. சாகுமகராஜ் ஆட்சிப்பொறுப்புக்கு வந்த 1894 - லேயே அதை முற்றுமுழுதாக ஒழித்தார்.

அனைவருக்கும் கல்வி என்பதில் முனைப்புக் காட்டினார். ஆனால், அனைத்து சாதியினரும் ஒன்றாகத் தங்கிப் படிக்க இருந்த ஒரே ஒரு விடுதியில் ஒடுக்கப்பட்ட இனத்தைச் சார்ந்த ஒரு மாணவர் கூட பல ஆண்டுகளாக சேர்த்துக் கொள்ளப்படாத நிலை கண்டு வருந்தினார். எனவே, தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களுக்கு என்று தனி விடுதியை ஏற்படுத்தி அவர்கள் படிக்க ஆவனசெய்தார். நிலைமை சற்று சீரானதும் - அரசின் கல்வி நிறுவனங் களிலும் அரசின் மானியம் பெறும் கல்வி நிறுவனங் களிலும் சாதியின் பெயரால் மாணவர்களிடையே பாகுபாடு (discrimination) காட்டக்கூடாது என்று அரசாணையே பிறப்பித்தார். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்காக மட்டும் என்று இருந்த தனிப்பள்ளிகளை மூடிவிட்டு, பொதுப்பள்ளிகளில் அவர்களைச் சேர்க்க ஆணையிட்டார்.

சாதி அடிப்பçயில் கோலாப்பூர் நகரசபைக்கு இட ஒதுக்கீடு அளித்து, தாழ்த்தப்பட்டோருக்கான இடங்களை அவர்களுக்கு அளித்தார். இவர் காலத்தில் தான் முதன் முதலில் தாழ்த்தப்பட்ட ஒருவர் கோலாப்பூர் நகரசபையின் தலைவராக ஆக்கப்பட்டார். கிராமங்களில் தாழ்த்தப் பட்டோர் உள்ளிட்ட எல்லா சாதிகளைச் சார்ந்தவர்களையும் கணக்குப்பிள்ளைகளாக (குல்கர்னிகளாக) நியமித்து ஆணையிட்டார். இதன் மூலம் கிராமங்களில் பார்ப்பனர் களின் ஆதிக்கத்தையும், சாதிகளுக்கு இடையில் சிண்டு முடியும் குள்ளநரித்தனத்தையும் ஒடுக்கினார். உடனே, “தாழ்த்தப்பட்டவர்களுடன் நாங்கள் பணிபுரிய மாட்டோம்” என்று வருவாய்த்துறையில் பணியாற்றிய பார்ப்பனர்கள் எதிர்ப்புக்காட்டினர். அதற்கு சாகுமகராஜ், “உங்களுக்கு 15 நாட்கள் அவகாசம் கொடுக்கிறேன் ; அதற்குள் அதே பணியை அதே இடத்தில் தொடர்வதா, இல்லை பணியி லிருந்து விலகி ஓடுவதா என்பதை நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்” என்று அறுதியிட்டுக் கூறியது மட்டுமன்றி, தாழ்த்தப்பட்டவர்களை மேலும் செல்வாக்குள்ள பதவிகளில் அமர்த்தினார்.

சாகுமகராஜ் தன்னுடைய தனி அலுவலர்களில் தாழ்த்தப்பட்டோரையும் சேர்த்துக்கொண்டார். யானை மீது ஏறி அமர்ந்து வழிநடத்திச் செல்லும் அரசுப் பதவியை அதுவரை எந்த தாழ்த்தப்பட்டவரும் வகித்ததில்லை என்ற நிலையை மாற்றி, தாழ்த்தப்பட்ட ஒருவருக்கு அந்த அரசுப் பதவியை வழங்கினார். இவ்வாறு, சாதிப்பாகுபாடு பேணும் பிற்போக்கானவர்களின் கெடுமதியில் 19-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே சுத்தியல் கொண்டு தாக்கினார் சாகுமகராஜ்.

சாதி அமைப்பையே தகர்க்க விரும்பி, பார்ப்பன ஆதிக்கத்தை எதிர்க்க முனைப்புக் காட்டினார். அதற்கு அவர் சார்ந்த சாதியாரின் முழு ஆதரவு கிடைத்தது. அதை நன்கு பயன்படுத்திக்கொண்டார். ஆனால், தாழ்த்தப்பட் டோரின் இழிவைப் போக்க இவர் முனைந்தபோது இவரின் சொந்த சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள்  அதற்கு உடன்பட வில்லை. ஆனால், தன்னுடைய குறிக்கோளில் கடைசி வரை உறுதியாக இருந்து கடமையாற்றினார் சாகுமகராஜ்.

அம்பேத்கருக்கும், சாகுமகராஜுக்கும் இடையில் நல்லத் தொடர்பு இருந்தது. 1920 ஜனவரி 31 ஆம் நாள் அம்பேத்கர் “மூக்நாயக்” (ஊமைகளின் தலைவன்) என்றொரு இதழைத் தொடங்கினார். “மூக்நாயக்” இதழ் தொடர்ந்து வெளிவர நிதி உதவி செய்தவர் சாகுமகராஜ். அம்பேத்கர் தன் ஆய்வுப் படிப்பை இங்கிலாந்தில் படித்தபோது; இடையில் அதை நிறுத்திவிட்டு இந்தியா திரும்ப வேண்டி வந்தது. மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இங்கிலாந்து சென்று மீண்டும் அப்படிப்பை அம்பேத்கர் தொடர உதவியவர்களில் சாகுமகராஜும் ஒருவர்.

சாகுமகராஜ் கடவுள் பற்றாளர் ; மதச்சடங்குகளில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடுடையவர். எனவே, அவருக்கான மதச்சடங்களை நிறைவேற்ற அரண்மனையில் பார்ப்பன புரோகிதர்கள் இருந்தனர். ஆனால், வேதச் சடங்குகளைச் செய்யாமல், புராணச் சடங்குகளை மட்டுமே செய்தனர். வேதம் என்பது இரு பிறப்பாளர்களான (துவிஜர்கள்) பார்ப்பனர்களுக்கு மட்டும் தான் என்பதால் வேதச் சடங்குகளை பார்ப்பனர்களுக்கு மட்டுமே செய்ய முடியும் என்பதில் இன்றுவரை அவர்கள் உறுதியாக இருக் கிறார்கள். இரு பிறப்பாளர்கள் என்பது, ஒரு பார்ப்பான் குழந்தையாகப் பிறக்கும் போது முதல் பிறப்பு ; பூணூல் அணியும் போது இரண்டாவது பிறப்பு.

சத்ரபதி சிவாஜியின் வழியில் வந்த சாகுமகராஜ் சத்திரியராகவே (போர் செய்யும் தொழிலைச் செய்பவர்கள்) இருந்தாலும், அவரை சூத்திரராகவே கருதி தான் கோலாப்பூர் அரண்மனையில் வேதச்சடங்குகள் செய்யப்படாமல், வெறும் புராணச் சடங்குகளை மட்டுமே பார்ப்பனர்கள் செய்தனர். தன் மானம் கொண்ட சாகுமகராஜ் இதை அறிந்ததும், தனக்கு ஏற்பட்ட இழிவை அடியோடு ஒழிக்க முற்பட்டு, ‘இனி அரண்மனையில் புரோகிதர்கள் வேதச்சடங்குகளை மட்டுமே செய்யவேண்டும் ; புராணச் சடங்குகளை செய்யக் கூடாது; அப்படி மீறுபவர்கள் பணி நீக்கம் செய்யப்படுவார்கள்’ என்றொரு அறிவிப்பைக் கொடுத்தார்.

அரண்மனைத் தலைமை புரோகிதர் ராஜோபாத்தியாயா, அந்த உத்தரவை செயல்படுத்த மறுத்தார். உடனடியாக, அவரைப் பணி நீக்கம் செய்து, அவருக்கு தானமாக கொடுக்கப்பட்ட நிலத்தையும் பிடுங்கினார் சாகுமகராஜ். தலைமைப் புரோகிதர் மறுத்தது சரிதான் என்று கோலாப்பூரில் இருந்த சங்க(ட)ர மடத்தின் சங்கராச்சாரி பிலவதிகர் என்பவரும் கூறினார். சினம் கொண்ட சாகுமகராஜ், கோலாப்பூர் சங்கரமடம் பற்றிய செய்திகளை தோண்டித் துருவினார். இவரின் காலத்திற்கு முன்பு 1863 இல் அன்றைய மன்னர் பெருமளவிலான  சொத்துகளை அந்த சங்கர மடத்திற்கு கொடுத்தது அப்போது தெரிய வந்தது.

ஒரு நிபந்தனையுடன் தான் அந்தச் சொத்துக்கள் கொடுக்கப்பட்டன. சங்கர மடத்தின் வாரிசை (ஜுனியர்) நியமிக்கும் முன், மன்னரின் ஒப்புதலைப் பெற்றே நியமிக்கவேண்டும் என்பதே அந்த நிபந்தனை. சங்கராச்சாரி பிலவதிகர், மன்னர் சாகுமகராஜின் ஒப்புதலைப் பெறாமலே தனக்கான வாரிசை நியமித்ததை அறிந்தவுடன், சங்கராச்சாரியின் சொத்துக்களைக் கைப்பற்றினார் ; வாரிசு நியமனத்தையும் செல்லாது என அறிவித்தார். சொத்தை திரும்பப்பெற்று, மீண்டும் அதை அனுபவிக்கும் ஆசையில் - சீனியர், ஜுனியர் சங்கராச்சாரிகள் போட்டி போட்டுக்கொண்டு செயல்படத்தொடங்கினர். (போலி காஞ்சி சங்கரமடத்தின் பெரியவா, சின்னவா இடையே சொத்து மட்டுமின்றி, பெண்களுக்காகவும் வெளிப்படையாக அடித்துக்கொண்டு நாறியதை அண்மைக்காலத்தில் நாம் நேரடியாகக் கண்டோம்.)

கடைசியில், சாகுமகராஜுக்கு பூணூல் அணிவிக்கவும், வேதச்சடங்குள் செய்யவும் சொத்தை அனுபவிக்கும் ஆசையில் ஜுனியர் சங்கராச்சாரி உடன்பட்டு, இழந்த சொத்துக்களைத் திரும்பப்பெற்றார்.

நடிகர் வடிவேலு நடித்த ஒரு திரைப்படத்தில் வரும் நகைச்சுவைக் காட்சியில், வத்தக்குழம்பை கூரியர் மூலம் அனுப்ப வந்த பார்ப்பனரின் பார்சல் சேதம் ஆகும். இதற்கு ‘நான் சுப்ரீம் கோர்ட் போவேன்’ என்று அந்த பார்ப்பனர் கூறுவதாக அக்காட்சி இருக்கும். வத்தக்குழம்புக்கே சுப்ரீம் கோர்ட் போவதாகக் கூறும் போது, சொத்துக் கணக்கு இல்லை என்றால் சீனியர் சங்கராச்சாரி விடுவாரா என்ன ? கோலாப்பூரில் அன்று இருந்த ஆங்கில அரசின் அரசியல் முகவர் கர்னல் ஃபெரிஸ், பம்பாய் அரசு, இந்திய அரசு என படிப்படியாக மேலே சென்று முறையிட்டார் சீனியர் சங்கராச்சாரி பிலவதிகர்.

அய்யோ பாவம் ! கடைசி வரை அவரால் வெற்றி பெறவே முடியவில்லை.சத்ரபதி சிவாஜிக்கு பூணூல் அணிவிக்கவும், வேதச் சடங்குகள் செய்யவும் மறுத்து அவர் மன்னராக முடிசூட பெரும் சிக்கலை பார்ப்பன புரோகிதர்கள் இதற்கு முன்பு ஏற்படுத்தினர். புரோகிதர்களுக்கு கோடி கோடியாக கொட்டிக்கொடுத்து தான் 1674 - இல் சத்ரபதி என்ற பட்டத்துடன் சிவாஜி முடி சூட்டிக்கொள்ள முடிந்தது. ஆனால், சிவாஜி மரபில் வந்த சாகுமகராஜ், புரோகிதர்களுக்குக் கொட்டிக் கொடுக்காமல் அவர்களை சுற்றிச் சுற்றி அடித்தே தனது உரிமையை நிலை நாட்டினார். ‘பார்ப்பான் கெஞ்சினால் மிஞ்சுவான் ; மிஞ்சினால் கெஞ்சுவான்’ என்ற சொற்றொடருக்கு அன்றே ஒரு முன் மாதிரியை நிலை நாட்டினார் சாகுமகராஜ்.

இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு மெச்சத்தக்க இரு செயல்களைச் செய்தார் சாகுமகராஜ். பார்ப்பனர்களை அழைக்காமல் திருமணம், சடங்கு போன்றவைகளை நடத்தவேண்டும் என்பதில் தனது கவனத்தைக் குவித்தார். 1920 -இல் பார்ப்பனரல்லாத மராத்திகளை அர்ச்சகர்களாக உருவாக்க ஒரு வேதப்பள்ளியை நிறுவினார். கோயில்களைச் சுரண்டும் பார்ப்பனர்களுக்கு ஆப்பு வைக்கும் விதமாக ‘தேவஸ்தான இனாம் துறை’ ஒன்றை நிறுவி அதை வருவாய்த் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் கொணர்ந்தார். அதன்படி, கோயிலின் வருமானத்தை கல்விக்காக திருப்பிவிட்டார். இதைப் பின்பற்றித்தான் 1925-இல் நீதிக்கட்சி சென்னை மாகாணத்தில் இந்து அறநிலையத்துறையை ஏற்படுத்தியது.

தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் உரிமையில், பார்ப்பனர் எதிர்ப்பில் மிகச் சரியாக செயல்பட்ட சாகுமகராஜின் பெயரைத்தான் உத்திர பிரதேசத்தில் உள்ள அமேதி மாவட்டத்திற்கு பெயரிட்டு தன்னையே பெருமைப்படுத்திக் கொண்டார் மாயாவதி.

- மேட்டூர் ஜஸ்டின் ராஜ்

(பெரியார் முழக்கம் ஆகஸ்ட் 2010 இதழில் வெளியானது)

Pin It

1799 மே மாதம் நான்காம் தேதி சாதாரண சிப்பாய் போல் ஆங்கிலேய அந்நிய படைக்கெதிராக களமிறங்கி தனது உடலில் கடைசி மூச்சு நிற்கும் வரை உறுதியுடன் போராடி உயிர் தியாகியானார் மாவீரன் திப்பு. அந்த வீரத் திருமகனின் வரலாற்றை நினைவு கூறுவது இந்திய தேசத்தின் விடுதலை வரலாற்றையே நினைவு கூறுவதற்கு சமமாகும்.

tippu sultan‘கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் குலை நடுக்கம்’ - திப்புசுல்தானின் மைசூர் அரசுக்கு அன்று லண்டன் பத்திரிகைகள் வைத்த பெயர் இதுவாகும். இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர்களின் உள்ளங்களில் பீதியை விதைத்த தீரர்தான் திப்பு. அதனால்தான் திப்பு சுல்தான் தனது இன்னுயிரை தியாகம் செய்த வேளையில் அவரின் வீரமரணத்தைக் கேள்விப்பட்டு மனம் மகிழ்ந்த ஆங்கிலேய ஜெனரல் ஹாரிஸ் இவ்வாறு கூறினான்: ‘இன்று முதல் இந்தியா நம்முடையது’ என்று.

அடுத்து வந்த நூற்றி ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆங்கிலேய ஆட்சி இந்தியாவில் நிலைபெற திப்புவின் மரணம் ஆங்கிலேயர்களுக்கு உதவியது. ஆனால் அந்த மாபெரும் வீரனின் தீரமிக்க போராட்டத்தை மறைப்பதற்காக அந்நியக் கைக்கூலிகள் இந்தியாவின் முதல் விடுதலைப் போராட்டம் 1857 ஆம் ஆண்டிலிருந்துதான் துவங்கியது என்ற வரலாற்றுப் புரட்டை எழுதி வைத்துள்ளனர்.

இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான பண்டிட் ஜவஹர்லால் நேரு அவர்கள் தமது டிஸ்கவரி ஆஃப் இந்தியா என்ற நூலில் “ஆங்கிலேயர்களுக்கு சிம்ம சொப்பனமாகவும், பெரும் சவாலாகவும் இருந்தவர்கள் ஹைதர் அலியும், திப்பு சுல்தானும். அவர்கள் பிரிட்டீஷாருக்கு கடுமையான தோல்வியின் மூலம் வேதனைமிக்க அனுபவத்தை ஏற்படுத்தினார்கள். கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் அதிகாரத்தை உடைத்தெறியும் அளவுக்கு அவர்கள் நெருங்கினார்கள்” எனக் குறிப்பிடுகிறார்.(‘Haider Ali and Tipu Sultan were formidable adversaries who inflicted a severe defeat on the British and came near to breaking the power of the East India Company’ - The Discovery of India, (6th edn., London, 1956, pp.272-73).

1750 நவம்பர் 20ல் ஹைதர் அலி ஃபக்ருன்னிஸா தம்பதியருக்கு மகனாய்ப் பிறந்த திப்புசுல்தான், தனது 17ம் வயதிலேயே போர்ப்படைத் தளபதியாக நின்று வாணியம்பாடி யுத்தத்தில் ஆங்கிலேயரை வென்றார்.

1761ல் மைசூர் மன்னராக பொறுப்பேற்ற திப்பு சுல்தானின் தந்தை ஹைதர் அலி 1767-1769ல் முதலாம் மைசூர் யுத்தம், 1780ல் இரண்டாம் மைசூர் யுத்தம் உட்பட ஆங்கிலேயரை எதிர்த்து பல யுத்தம் கண்டு வெற்றி பெற்றார்.

திப்பு கி.பி 1767ல் தமது 17 ம் வயதில் ஜோசப் ஸ்மித் தலைமையில் போரிட்ட ஆங்கிலப் படையை எதிர்த்து வாணியம்பாடியில் தமது முதல் வெற்றிக்கனியைப் பறித்தார். கி.பி.1767 முதல் கி.பி.1769 வரை தமிழ்நாட்டில் பரவலாக பல இடங்களில் ஆங்கிலப் படைக்கும் மைசூர் படைக்கும் நடந்த போர்களில் எல்லாவற்றிலும் வெற்றியே பெற்றார் திப்பு.

1782 டிசம்பர் 6ல் தந்தை ஹைதர் அலி மரணத்தைத் தொடர்ந்து 1782 டிசம்பர் 26ல் தமது 32ம் வயதில் திப்புசுல்தான் மைசூர் மன்னரானார். மேற்கு கடற்கரையிலிருந்து ஆங்கிலேயர்களைத் துரத்த வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு பிரெஞ்சுப் படையினரையும் சேர்த்துக் கொண்டு ஆவேசத்துடன் போரைத் தொடர்ந்தார் திப்பு.

ஆனால் பிரஞ்சு மன்னன் பதினாறாம் லூயி பிரிட்டனுடன் சமரசம் செய்துக் கொண்டதால் திப்பு வேறுவழியில்லாமல் போரை நிறுத்த வேண்டியதாயிற்று. 1784 ஆம் ஆண்டு முடிவுற்ற இப்போரில் ஆங்கிலேய தளபதி உள்ளிட்ட 4000 சிப்பாய்கள் திப்புவால் போர்க் கைதிகளாக பிடிக்கப்பட்டு பின்னர் விடுவிக்கப்பட்டனர். இந்த அவமானம் ஆங்கிலேயர்களுக்கு திப்புவை நினைத்து குலை நடுங்கச் செய்தது.

கி.பி.1790 ஆம் ஆண்டு முதல் 1792 ஆம் ஆண்டுவரை நடைபெற்ற மூன்றாவது மைசூர் போர் ஆங்கிலேயனின் கைக்கூலியான திருவிதாங்கூர் மன்னனான தர்மராஜாவால் தூண்டி விடப்பட்டது. திருவிதாங்கூர் எங்களது நட்பு நாடு அதனை போரில் ஆதரிப்பது எமது கடமை எனக்கூறி ஜெனரல் கார்ன் வாலிஸ் திப்புசுல்தானுக்கெதிராக போர் புரியத் தயாரானான்.

இச்சூழலில் திப்புவிற்கெதிராக போர் புரிய ஆற்காட்டு நவாபும், தொண்டைமான், ஹைதராபாத் நிஜாம், மைசூர் அரசின் முன்னாள் பாளையக்காரர்கள் அனைவரும் ஆங்கிலேயருடன் இணைந்து கொண்டனர். சற்றும் கலங்காத திப்பு எதிரிகளை தன்னந்தனியாக துணிச்சலுடன் எதிர்கொண்டார்.

ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம் 30 நாட்களுக்கு மேலாக முற்றுகையிடப்பட்ட போதிலும் எதிரிகளால் திப்புவின் கோட்டைக்குள் நுழைய இயலவில்லை. இதனைக் குறித்து ஆங்கிலேய தளபதி மன்றோ கூறுகையில், ‘30 நாட்கள் முற்றுகையிட்டும் எங்களால் அந்தக் கோட்டையையும், தீவையும் தூரத்திலிருந்து கொண்டு தரிசிக்கத்தான் முடிந்தது’ என்று குறிப்பிட்டான்.

போரின் துவக்கத்தில் வெற்றி பெற்ற திப்பு போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் மராட்டியர்கள் நயவஞ்சகத்தனமாக ஆங்கிலேயர்களுடன் இணைந்து கொண்டதால் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டார். மைசூரின் பாதி நிலப்பரப்பும் எதிரிகள் வசம் சென்றது. இழப்பீடுத் தொகையாக 3.3 கோடி நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இழப்பீடு தொகையை செலுத்தும்வரை திப்புவின் இருமகன்கள் பிணையக் கைதிகளாக பிடித்து வைக்கப்பட்டனர். இழப்பீட்டுத் தொகையை செலுத்தி தனது மகன்களை மீட்ட திப்பு 1792 ஆம் ஆண்டு நடந்த போருக்கு பதிலடி கொடுக்க வலிமையான முறையில் படையையும், பொருளாதாரத்தையும் கட்டமைத்தார்.

திப்பு சுல்தானை போரில் நேரில் சந்திக்க திராணியற்ற ஆங்கிலேயர்கள் குறுக்கு வழியை கையாள ஆரம்பித்தனர். லஞ்சத்தை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி திப்புவின் அமைச்சர்களையும் அதிகாரிகளையும் விலைக்கு வாங்கினர். இதனைக் குறிப்பிட்டு வெல்லெஸ்லி ஆங்கிலத் தலைமைக்கு இவ்வாறு கடிதம் எழுதினான், ‘இனி நாம் துணிச்சலாக திப்புவின் மீது போர்த்தொடுக்கலாம்’ என்று.

ஆங்கிலேயனுக்கு எதிராக நடைபெற்ற இறுதிப் போரில் தன்னந்தனியாக களமிறங்கினார் திப்பு. துரோகிகள் ஒருபக்கம், கூட இருந்தவர்களின் குழிபறித்தல் ஒருபக்கம் என எதிர்ப்புகள் ஒன்றிணைந்து தம்மை சந்தித்த பொழுதும் உதவிக்கு வருவதாக வாக்களித்திருந்த நெப்போலியனுக்கு வர இயலாத போதிலும் கலங்காமல் தமது 11 ஆயிரம் படைவீரர்களுடன் தானும் ஒரு போர் வீரனாக தீரமுடன் போரிட்டார் திப்பு.

எதிரிகள் உயிர் தியாகத்தின் வாசலை திப்புவுக்கு திறந்துக் கொடுத்தனர். குண்டுக் காயங்களுடன் கோட்டை வாயிலில் சரிந்து கிடக்கும் திப்புவிடம் “அரசே! யாரேனும் ஒரு ஆங்கிலேய அதிகாரியை அழைக்கட்டுமா, சரணடைந்து விடலாம்” என்று பதறுகிறான் அவருடைய பணியாள். “முட்டாள்… வாயை மூடு” என்று உறுமுகிறார் திப்பு. ஆம்! “ஆடுகளைப் போல 200 ஆண்டுகள் பிழைப்பதை விடப் புலியைப் போல 2 நாட்கள் வாழ்ந்து மடியலாம்” என்று பிரகடனம் செய்த அந்தப் வேங்கை போர்க் களத்திலேயே தன் கண்ணை மூடியது.

எதிரிகள் உயிர்த் தியாகத்தின் வாசலை திப்புவுக்கு திறந்துக் கொடுத்தனர்.

திப்பு சுல்தான் நவீன தொழில் நுட்பத்தின் முன்னோடி

ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியவாதிகளை எதிர்ப்பதற்கு தொழில் முறையில் பயிற்சி பெற்ற ராணுவமும், தொழில் நுட்பமும் தேவை என்பதை உணருகிறார் திப்பு சுல்தான். இதனால் ராணுவத்தில் ஏவுகணைத் தொழில் நுட்பத்தை புகுத்தியதில் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தார் அவர். இதனை டாக்டர் அப்துல்கலாம் தனது ‘அக்னி சிறகுகள்’ என்ற நூலில் தான் அமெரிக்காவின் ‘நாசா’ விண்வெளி மையத்திற்கு சென்றபொழுது திப்புசுல்தான் பயன்படுத்திய ஏவுகணையின் புகைப்படத்தை அங்கே பார்த்ததாக ஆச்சரியத்துடன் கூறுகிறார்.

இதனை இந்திய பாதுகாப்புத் துறையின் ஆராய்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சிப்பிரிவின் (Defence Research and Development Organisation – DRDO) தலைமை இயக்குனரும் இந்தியாவின் பிராமோ ஏவுகணையின் வளர்ச்சியில் முக்கியப் பங்காற்றிய விஞ்ஞானியான திரு. சிவதாணு பிள்ளை, ‘இரு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே திப்பு சுல்தான் பயன்படுத்திய ஏவுகணைகளுக்கான தொழில் நுட்ப அடிப்படைக் கோட்பாடுகளை விவரிக்கும் ஆதாரங்களுக்கான அனைத்து ஆவணங்களையும் தயார் செய்யும் பணியில் DRDO முழு மூச்சுடன் இறங்கும்’ என்றும் தெரிவித்துள்ளார்.

அத்துடன், ‘ஏவுகணை வரலாற்றில் ஒரு மைல் கல்லான திப்பு சுல்தானின் படைகள் பயன்படுத்திய 2 கி.மீ தூரம் வரை சென்று இலக்கைத் துல்லியமாகத் தாக்கக்கூடிய ஏவுகணைகளுக்கான பகுப்பாராய்வு ஆவணங்கள் தற்போது இலண்டனில் உள்ள ஆர்ட்டிலரி பொருட்காட்சி மையத்தில் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டுள்ளன’ என்று கூறியிருந்தார்.

வணிகத்தில் திப்புசுல்தானின் சாதனை

திப்புசுல்தான் வெறும் ஒரு போர்வீரர் மட்டுமல்ல அவர் ஒரு சிறந்த நிர்வாகியாகவும், நாட்டின் பொருளாதார முன்னேற்றத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு பொருளாதார வல்லுநராகவும் திகழ்ந்தார். ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்ப்பதற்கு வெறும் போர்ப்படை மட்டுமல்ல வணிகத்திலும் முன்னேற வேண்டும் என்பதை உணர்ந்து அதற்காக உயிர்துடிப்புடன் செயல்பட்டார்.

இந்தியா முழுவதும் 14 இடங்களில் வணிக மையங்கள், 20 வணிக கப்பல்கள், 20 போர்க்கப்பல்கள், கான்ஸ்டாண்டி நோபிள் என அழைக்கப்பட்ட இன்றைய துருக்கியின் தலைநகர் இஸ்தான்புல்லில் மைசூர் அரசின் கப்பல்துறை என பரந்து விரிந்தது திப்புவின் வணிகத் திட்டம். வணிகத்தில் பெருமளவில் ஈடுபட்டு ஆங்கிலேயன் நடத்திய போர்களுக்கு பொருளுதவிச் செய்து வந்தனர் பனியா, மார்வாடி, பார்ஸி வணிகர்கள். ஆனால் வணிகத்தையே ஏகாதிபத்திய அந்நிய எதிர்ப்பு ஆயுதமாக மாற்ற விழைந்தார் திப்புசுல்தான்.

நல்லொழுக்கத்தை போதித்த ஒழுக்க சீலர் திப்பு சுல்தான்

அரசிற்கு வருமானத்தை ஈட்ட மது விற்பனையை அனுமதித்த தமது அமைச்சரைக் கண்டித்த திப்பு இவ்வாறு கூறினார்: “மக்களின் உடல்நலனையும், ஒழுக்கத்தையும்,பொருளாதார நலனையும் காட்டிலும் நமது கருவூலத்தை நிரப்புவதுதான் முதன்மையானதா?” என்றார். ஆங்கிலேயர்கள் விவசாயிகளை கஞ்சா பயிரிடுமாறு வற்புறுத்தி துன்புறுத்திய வேளையில் கஞ்சா உற்பத்தியைத் தடை செய்தார் திப்புசுல்தான். ஆங்கிலேயர்கள் விபச்சாரத்திலும் காசு பார்த்த வேளையில் விபச்சாரத்தை தடை செய்ததோடு அநாதைச் சிறுமிகளை கோயிலுக்கு தேவதாசியாக தானமளிப்பதையும் தடை செய்தார்.

அடிமை விற்பனையை தடைச்செய்த திப்பு

‘எந்த அரசு வேலையானாலும் கூலி கொடுக்காமல் வேலை வாங்கக்கூடாது’ என ஆணை பிறப்பித்தார். கேரளாவில் மேல்ஜாதி நம்பூதிரிகளால் விதிக்கப்பட்ட கடுமையான சடங்குகளால் ஒரேநேரத்தில் பல கணவர்களைப் பெற்று ஆண்களுடனான தொடர்பில் எவ்விதக் கட்டுப்பாடுமில்லாமல் சொந்த தந்தையின் பெயர்கூட தெரியாத சமுதாயமாக நாயர் சமூகம் மாறியது. நம்பூதிரிகள் ஒழுக்க சீரழிவின் உச்சத்திற்கு சென்று சூத்திரப் பெண்களையும் பாலியல் பலாத்காரம் செய்த வேளையில் பல நம்பூதிரி கன்னிப்பெண்கள் தனியறைக்குள் சிக்கி கன்னியராகவே இறந்தனர்.

வரதட்சணைக் கொடுமை வேறு சமூகத்தில் புழக்கத்திலிருந்தது. இத்தகைய கலாச்சார, பண்பாட்டுச் சீரழிவு, குலவழக்கம் என்ற பெயரில் நடைமுறையில் இருந்த காலகட்டத்தில்தான் திப்புவின் சீர்திருத்த முயற்சிகள் தொடங்கின. சன்மார்க்க விதிமுறைகளை உறுதியாகப் பேணிய திப்பு, உடம்பை நிர்வாணமாகக் காண்பிப்பதைக் கடுமையாக வெறுத்திருந்தார். குளிக்கும் வேளையில் கூட உடம்பை மேலிருந்து கீழ்வரை மறைத்திருந்த அவரது வெட்க உணர்வு, மிகப் பிரபலமாக இருந்தது.

சட்டத்திற்கு உட்படாத ஆண்-பெண் தொடர்புகளைச் சமுதாய விரோதமாக திப்பு கருதியிருந்தார்; சன்மார்க்க அடிப்படைகளை உயர்ந்ததாகக் கருதவும் தனது சொந்த வாழ்க்கையில் அவற்றை உறுதியாகக் கடைபிடிக்கவும் செய்தார். அதன் காரணத்தினாலேயே, மேலாடையின்றி மதியத் தூக்கம் தூங்கும் தனது அறையில் நுழைந்த வேலைக்காரப் பெண்ணிடம் திப்பு, கடுமையாகக் கோபப்பட்டார். இதனை பி.கே.பாலகிருஷ்ணன் என்பவர் புகழ்ந்து பாராட்டுகிறார்.

இவ்விதம் சன்மார்க்கத் தத்துவங்களில் உறுதியான நம்பிக்கையுடன் அதன் கொள்கைகளைப் பின்பற்றிய திப்பு, தனது பிரஜைகளும் அசிங்கமான பழக்க வழக்கங்களைத் துறந்து, தூயவாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என ஆவல் கொண்டிருக்க வேண்டும். இந்த மனப்பூர்வமான நல்லெண்ணம், தான் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அதிகாரி என்ற அவரது உணர்வு ஆகியன கீழ்க்காணும் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு கட்டளையைப் பிறப்பிக்க அவரைத் தூண்டியது.

“உங்களுக்கு இடையில் ஒரு பெண் பத்து ஆண்களுடன் இணைந்து உறவு கொள்வதும் உங்களின் தாய், சகோதரிகளை இவ்விதம் நடப்பதற்கு நீங்கள் சம்மதிப்பதும் உங்களது பூர்வ ஆச்சாரமாக இருந்து வருகின்ற நிலையில், நீங்கள் அனைவரும் விபச்சாரத்தில் பிறந்தவர்களும் ஆண்-பெண் உறவு விஷயத்தில் நிலத்தில் மேய்ந்து நடக்கும் கால்நடைகளை விடக் கீழான வெட்கமற்றவர்களுமாகின்றீர்கள். இவ்விதமுள்ள பாவகரமான துர் ஆச்சாரங்களை விட்டொழித்து, சாதாரண மனிதர்களைப் போன்று வாழ்வதற்கு நாம் இதன் மூலம் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகின்றோம்.”

மேல்ஜாதி நம்பூதிரிகளால் ஒரு பெரும் சமுதாயமே கேவலமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்ததை நினைத்துப் பார்த்தால், எத்தனை மகத்துவமிக்க கட்டளை இது என்பது புரியும்!

கீழ்சாதிப்பெண்கள் மேலாடை அணியக்கூடாது என்று மேல்ஜாதி வர்க்கம் விதித்த சட்டத்தை மாற்றி மேலாடை அணிய சட்டம் வகுத்தவர் திப்பு.

திப்புவின் மத நல்லிணக்கம்

திப்புசுல்தான் இஸ்லாத்தில் பிடிப்புள்ளவராக சிறந்த முஸ்லிமாக வாழ்ந்தவர். அவருக்கு இஸ்லாத்தின் மீதான பிடிப்பு பிறமதங்களின் மீது எவ்வித காழ்ப்புணர்வையும் ஏற்படுத்தவில்லை. இந்துக் கோயில்களுக்கும், மடங்களுக்கும் திப்பு அளித்த கொடைகள் ஏராளம்.

திப்புவின் நிர்வாகத்தில் அரசால் சமய நிறுவனங்களுக்காக செலவழிக்கப்பட்ட ஆண்டு தொகையான ரூ.2,33,959 வராகன்களில் இந்துக் கோயில்களுக்கும் மடங்களுக்கும் மட்டும் 2,13,959 வராகன்கள் அளிக்கப்பட்டது என்ற கணக்கு விபரமே திப்பு தனது ஆட்சியில் பெருவாரியாக இருந்த இந்துக்களுக்கு பெருமளவில் ஆதரவளித்தார் என்பது புலனாகிறது.

இதனை சேலம் அரசு அருங்காட்சியக காப்பாட்சியராகயிருந்த க.இலக்குமிநாராயணன் தமது ‘திப்புவின் சமயக் கொள்கை’ என்ற நூலில் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் இதனை ஒப்புக்கொள்ளாத காழ்ப்புணர்வு கொண்ட கல்கத்தா பல்கலைக்கழக சமஸ்கிருத பிரிவின் தலைவராகயிருந்த டாக்டர் ஹரிபிரசாத் சாஸ்திரி என்பவர் ‘திப்பு முஸ்லிமாக மாறச்சொல்லி வற்புறுத்தியதால், 3000 பார்ப்பனர்கள் தற்கொலைச் செய்து் கொண்டனர்’ என்று எழுதிய அண்டப் புழுகு வங்காளம், அஸ்ஸாம், பீகார், ஒரிஸ்ஸா, உ.பி., ம.பி ஆகிய மாநிலங்களிலிலுள்ள பாடப் புத்தகங்களில் இடம் பெற்றிருந்ததை கண்ணுற்ற இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பங்குக் கொண்டவரும் ஒரிஸ்ஸா மாநிலத்தின் ஆளுநராக பதவி வகித்திருந்த பி.என்.பாண்டே இச்சம்பவம் நிச்சயமாக பொய்யான ஒன்று கூறி இதனை எழுதிய ஹரிபிரசாத்தைத் தொடர்புக் கொண்டு அவரது கூற்று அவதூறானது என்று நிரூபித்ததோடு பல்கலைக்கழக பாடத்திட்டத்தில் ஹரிபிரசாத் எழுதிய புத்தகத்தையே நீக்குவதற்குக் காரணமான மகத்தானதொரு பணியைச் செய்தார்.

திப்புவின் விவசாயக்கொள்கை

“எந்தச் சாதி மதத்தைச் சேர்ந்தவரானாலும் சரி, உழுபவர்களுக்குத் தான் நிலம் சொந்தமாக இருக்கவேண்டும்” என்று திப்பு பிரகடனம் செய்கிறார். ரயத்வாரி முறையை அமல்படுத்தியதுடன், பார்ப்பனர்களின் நிலங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வரிவிலக்கையும் திப்பு ரத்து செய்திருக்கிறார். இராணுவம் மற்றும் துணை இராணுவப் படையினர் 3 லட்சம் பேருக்கு நிலம் வழங்கியிருக்கிறார்.

சென்னை மாகாணத்தைப் போல அல்லாமல் மைசூர் அரசில் தலித் சாதியினருக்குப் பல இடங்களில் நிலஉடைமை இருந்ததாக எட்கர் தர்ஸ்டன் என்ற ஆய்வாளர் கூறுகிறார்.

1792 போருக்குப்பின் திப்புவிடமிருந்து ஆங்கிலேயர்கள் கைப்பற்றிக் கொண்ட சேலம் மாவட்டம் வேலூர் தாலூக்காவிலிருந்து வரிக் கொடுமை தாளாமல் 4000 விவசாயிகள் திப்புவின் அரசுக்கு குடி பெயர்ந்ததை 1796லேயே பதிவு செய்திருக்கிறான் ஆங்கிலேய அதிகாரி தாமஸ் மன்றோ.

1792 ஆம் ஆண்டு தோல்விக்குப் பிறகும் கூட ஆங்கிலேயரை வர்த்தகம் செய்ய தமது எல்லைக்குள் அனுமதிக்கவில்லை திப்புசுல்தான். அதுமட்டுமல்லாமல், உள்ளூர் வர்த்தகர்களை ஊக்குவித்தார். பணப் பயிர் உற்பத்தி, பெங்களூர் லால் பாக் என்ற தாவரவியல் பூங்கா, பட்டுப் பூச்சி வளர்ப்பு என விவசாயத்தை பிற உற்பத்தித் துறைகளுடன் இணைப்பதிலும் பாசன வசதியைப் பெருக்கி விவசாயத்தை விரிவுப்படுத்துவதிம் கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார்.

1911 இல் ஆங்கிலேயப் பொறியாளர்கள் கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணையக் கட்ட பணிகளைத் துவக்கியபொழுது அதே இடத்தில் அணைக்கட்டு கட்டுவதற்கு 1798 ஆம் ஆண்டு திப்பு அடிக்கல் நாட்டப்பட்ட கல்லைக் கண்டனர். இந்த அணைநீரைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்படும் விளைநிலங்களுக்கு வரிவிலக்கு அளிக்கவேண்டும் என்ற திப்புவின் ஆணையையும் கண்டனர்.

திப்புவின் ஜனநாயக பண்பு அவருடைய நிர்வாகம் தொடர்பான உத்தரவுகள் அனைத்திலும் வெளிப்பட்டது. “விவசாயிகள் மீது கசையடி போன்ற தண்டனைகளை நிறுத்திவிட்டு, 2 மல்பெரி மரங்களை நட்டு 4 அடி உயரம் வளர்க்க வேண்டும்” என்று தண்டனை முறையையே மாற்றுமாறு அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட்டார்.

போர்களத்தில் நேர்மை

“தோற்கடிக்கப்பட்ட எதிரி நாட்டின் சொத்துக்களைச் சூறையாடுவதன் மூலம் சிலர் பணக்காரர்கள் ஆகலாம். ஆனால் தேசத்தை அது ஏழ்மையாக்கும்; மொத்த இராணுவத்தின் கவுரவத்தையும் குலைக்கும். போர்களை போர்க்களத்தோடு முடித்துக் கொள்ளுங்கள். அப்பாவி மக்கள் மீது போர் தொடுக்காதீர்கள். பெண்களைக் கவுரவமாக நடத்துங்கள். அவர்களது மத நம்பிக்கைக்கு மதிப்புக் கொடுங்கள். குழந்தைகளுக்கும் முதியோருக்கும் பாதுகாப்பு கொடுங்கள்” என்று தன் இராணுவத்துக்கு எழுத்துப் பூர்வமாக ஆணை பிறப்பிக்கிறார் திப்பு. ஆங்கிலேயக் காலனியாதிக்கவாதிகளிடமிருந்து ஒரு பேச்சுக்குக் கூட இத்தகைய நாகரிகமான சிந்தனை அன்று வெளிப்பட்டதில்லை.”

மக்கள் சக்தியை திரட்டியவர்

ஆங்கிலேயனுக்கு எதிரான போரில் படைவீரர்கள் மட்டுமல்ல பொதுமக்களும் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என விரும்பினார். ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டம் மக்கள் சக்திப் போராட்டமாக வெடிக்கவேண்டும் என்று திப்பு கனவு கண்டார். இதற்காக ஒரு உத்தரவையும் பிறப்பித்தார் திப்பு. “அனைத்து விவசாயிகளுக்கும் துப்பாக்கி பயிற்சி வழங்கப்பட வேண்டும். தினமும் ஊருக்கு வெளியே துப்பாக்கி ்சுடும் பயிற்சி அளிக்கப்படவேண்டும்” என்பதே அந்த ஆணை.

தம் குடிமக்கள் மீது எவ்வளவு நம்பிக்கை இருந்தால் ஒரு ஆட்சியாளரே அவர்களுக்கு ஆயுதம் வழங்க உத்தரவிட முடியும்?.

விடுதலைப்போரின் முன்னோடியாகவும், ஆங்கிலேயனுக்கு சிம்மசொப்பனமாகவும் திகழ்ந்து தனது இந்திய குடிமக்களின் வாழ்வில் வசந்தங்களை வீசச்செய்த மாவீரன் திப்புவின் வாழ்க்கை வரலாற்றை சஞ்சய்கான் என்பவர் தொலைக்காட்சித்தொடராக தயாரிக்க முற்பட்டபொழுது இந்தியாவின் நாசகரசக்திகளான பாசிஸ்டுகள் கொடுத்த இன்னல்கள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல.

சஞ்சய்கான் ’the sword of tippu’ என்ற தொலைக்காட்சித் தொடரை படமாக்கிய ப்ரீமியர் சினிமா ஸ்டுடியோவுக்கு தீவைக்கப்பட்டதால் 55 பேர் உயிரிழந்தனர். பலர் காயமடைந்தனர். ஏராளமான பொருள்சேதம் ஏற்பட்டது. சஞ்சய்கான் பலத்தகாயங்களுடன் பலமாத சிகிச்சைக்குப் பின்னர் உயிர் தப்பினார். இந்தியாவை ஆட்சி செய்த காங்கிரஸ் அரசு திப்பு சுல்தானின் உண்மையான வீரமிக்க வரலாற்றை ஒளிபரப்ப ஒரு நபர் தணிக்கை குழுவை நியமித்தது. அந்த நபர் பாசிச சிந்தனைக் கொண்ட மல்கானியாவார். அவரோ தீரன் திப்புவின் தியாகவரலாற்றை ‘கற்பனைக்கதை’ என்று குறிப்பிடவேண்டும் என்று கூறினார்.

புராணங்களும், நம்ப முடியாத சம்பவங்களெல்லாம் உண்மை நிகழ்வுகளைப்போல் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்படும்பொழுது மாபெரும் வீரனின் வரலாற்றை ‘கற்பனைக் கதை’ எனக்குறிப்பிட்டதன் மூலம் இந்தியாவை நெடுங்காலம் ஆளும் காங்கிரஸ் அரசு திப்புசுல்தானுக்கு அவமரியாதையை செய்தது.

சமீபத்தில் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் திப்புவிடமிருந்து ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியவாதிகள் அபகரித்த பொருட்களில் ஒன்றான வாள் 3.5 கோடிக்கு லண்டனில் ஏலமிடப்பட்ட பொழுது அதனை வாங்கி நினைவுச்சின்னமாக பாதுகாக்கக்கூட நமது இந்திய அரசு தயாராக இல்லை.

அந்நிய கரன்சிக்கும், சொகுசு வாழ்க்கைக்கும் ஆசைப்பட்டு பிறந்த தேசத்தின் ரகசியங்களை அந்நியனுக்கு தாரைவார்க்கும் கும்பல்களுக்கு திப்புவின் தியாக வாழ்க்கையில் பாடம் பெறவேண்டியுள்ளது. ஏகாதிபத்தியத்திற்கும், பயங்கரவாத தேசத்திற்கும் கொடை பிடித்து இந்திய தேசத்தின் இறையாண்மையை காவு கொடுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கு திப்புவின் தியாகத்தில் படிப்பினைகள் உள்ளன.

அநீதிக்கெதிராகவும், அக்கிரமத்திற்கெதிராகவும், பாரபட்ச நீதிக்கெதிராகவும், அரச பயங்கரவாதத்திற்கெதிராகவும், மனித உரிமை மீறல்களுக்கெதிராகவும், வறுமை, லஞ்சம், ஊழல், நிர்வாக சீர்கேடுகள், தேசத்தை அழிக்க காத்திருக்கும் பாசிசம், உலகமயமாக்கல் போன்ற கொள்கைகளுக்கும் எதிராகவும் போராடுபவர்களுக்கு திப்புவின் தியாக வாழ்க்கை உத்வேகமாகவும், உந்துசக்தியாகவும் மாற வேண்டும் . அதுவே இந்நாளில் அந்த மாபெரும் தியாகிக்கு நாம் செய்யும் மரியாதையாகும்.

முத்துப்பேட்டை

Pin It