(மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுப்பு I, 1943 பிப்ரவரி 11, பக்கம் 128-131)

      மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): மதிப்பிற்குரிய திரு.பாஜோரியா இந்த ஒத்திவைப்புத் தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்ததற்கு நான் உண்மையிலேயே மிக மகிழ்ச்சியடைகிறேன்; இந்த நாட்டில் காகித நிலைமை பற்றிய உண்மைகளை இந்த அவையின் முன்பு வைக்க இது அரசுக்கு வாய்ப்பளிக்கிறது. ஐயா! இந்த அவையில் ஆற்றப்பட்ட உரைகளில், அரசாங்கம் பற்றி மிகக் கடுமையான விஷயங்கள் கூறப்பட்டன. உணர்ச்சியற்றதாக, சுயநலம் வாய்ந்ததாக, கடின உள்ளம் கொண்டதாக அரசாங்கம் இருப்பதாக அதன்மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது; கல்வி நிறுவனங்களுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுக்கப்படவில்லை என்று கூறப்பட்டது. எக்காரணங்களால் இந்த ஆணையை அரசாங்கம் ஏன் பிறப்பிக்க வேண்டி வந்தது என்பது பற்றிய விவரங்களையும், நிலைமையை உடனடியாகவும் எதிர்காலத்திலும் தளர்த்துவதற்காக சர்க்கார் எடுத்துக் கொண்ட நடவடிக்கைகளையும் அவையில் எடுத்துரைக்க விரும்புகிறேன்.

     ambedkar 456அரசு வெளியிட்ட ஆணையின் தன்மை பற்றி சில தவறான கருத்துகள் எழுந்துள்ளன என்பதுபற்றி அவைக்கு சுட்டிக் காட்டிவிட்டு துவங்க விரும்புகிறேன். அரசாங்கத்தால் பிறப்பிக்கப்பட்ட ஆணை உண்மையில் காகித உற்பத்தியில் 90 சதவிகிதத்தை சர்க்கார் உரிமை கொண்டாடுகிறது என்பதையே காட்டுகிறது என உறுப்பினருக்குபின் உறுப்பினர் எழுந்து கருத்துத் தெரிவித்தனர். இது முற்றிலும் தவறான கருத்து என்பதை அவைக்குத் தெரியப்படுத்த விரும்புகிறேன். காகிதக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரி வெளியிட்ட ஆணை தேவைக்கோரிக்கை ஆணையல்ல. காகித உற்பத்தியாளர்கள் அவர்கள் உற்பத்தி செய்யும் காகிதத்தில் 90 சதவிகிதத்தைச் சர்க்காரிடம் ஒப்படைக்கக் கட்டுப்பட்டவர்கள் என்று அந்த ஆணை குறிப்பிடுகிறது. இந்த ஆணையை ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையில் காகித இருப்பைக் கட்டுப்படுத்தும் ஆணை என்று கூறலாம். நான் தெரியப்படுத்தும் வித்தியாசம் உண்மையான வித்தியாசம் என்று அவைக்குக் கூற விரும்புகிறேன்; இப்போதைய ஆணை கூறுவதெல்லாம், காகித உற்பத்தியாளர்கள் அவர்களின் உற்பத்தியில் 10 சதவிகிதத்திற்கு மேல் பொதுமக்களிடம் விற்பனைச் செய்யக் கூடாது என்பதே. மாறாக 90 சதவிகித காகிதத்தை, சர்க்காரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டுமென்று அது கூறவில்லை. அது அடிப்படையான மிக உண்மையான தனித் தன்மைகொண்டது என்று நான் கருதுகிறேன்; இதை அவை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

     பண்டிட் லட்சுமி காந்த மைத்ரா (ராஜதானிப் பிரிவு: முகமதியரல்லாத கிராமப்புறம்): நடைமுறையில் வித்தியாசம் என்ன?

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: 10 சதவிகிதத்திற்கு மேலும் சர்க்கார் விடுவிக்கலாம்.

     பாபூர் மைஜ்நாத் பஜோரியா: எவ்வாறு?

      டாக்டர் பி.என்.பானர்ஜி: சர்க்காருக்கு எப்பொழுது விவேகம் உதிக்கிறதோ அப்பொழுது?

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஆணை எப்படியுள்ளதோ அப்படியே கூறினேன். ஆணைக்குப் பொருள் விளக்கம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை நான். ஆணையின் ஷரத்துக்களை வரிசைக் கிரமமாக விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

     (ஒரு குறுக்கீடு இருந்தது, பல உறுப்பினர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.)

     தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): ஒழுங்கு, ஒழுங்கு.

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அவை கவனத்திற் கொள்ள வேண்டுமென்று நான் விரும்பும் இரண்டாவது விஷயம், இந்த ஆணை காகிதமில்களிடம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. அது சரக்குச் சேமிப்பாளர்களிடம் சேர்ப்பிக்கப்படவில்லை. ஏற்கெனவே இவர்கள் சேமிப்புக் கிடங்குகளில் அதிகமான கையிருப்புகளை வைத்திருக்கிறார்கள். இரண்டாவதாக, இந்த ஆணை பிறப்பிக்கப்படும் முன்பு சேமிப்பாளர்களிடம் சேமிக்கப்பட்ட, அவர்களால் பதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள காகித சேமிப்பிலிருந்து பெற்று தமது தேவையைப் பொதுமக்கள் பூர்த்தி செய்து கொள்வது இன்னமும் சாத்தியம். இந்த ஆணை பற்றி அவைக்கு ஞாபகப்படுத்த விரும்பும் மூன்றாவது விஷயம் இதுதான்: இந்த ஆணையின்படி, 10 சதவிகிதத்திற்கு மேல் விற்பனைசெய்ய காகிதக்கட்டுபாட்டு அதிகாரி மில்களை அனுமதிக்க முடியும். நவம்பர் 5 ஆம் தேதி பிறப்பிக்கப்பட்ட ஆணை இருந்தபோதிலும், பொதுமக்களின் தேவைக்கு 10 சதவிகிதத்திற்கு மேல் காகிதத்தை விடுவிப்பது சாத்தியம் என்று காகிதக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரி காண முடியுமென்றால், இந்த ஆணையின்படி அவர் அனுமதிப்பது சாத்தியம். அதற்குத் தடை எதுவுமில்லை. கட்டுப்பாடு, இடைஞ்சல் எதுவும் கிடையாது. அவ்வாறு செய்வதற்கு இன்னமும் வழி இருக்கிறது. சர்க்கார் வெளியிட்ட ஆணையில் உண்மையில் சம்பந்தப்பட்டது என்ன என்பதை அவைக்கு விளக்கி கூறிவிட்டதால், இந்த ஆணையை வெளியிட சர்க்காரை நிர்ப்பந்தித்த உடனடியான சூழ்நிலைமைகளை இந்த அவைக்குத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்.

     சுருக்கமாக, உண்மைகள் இவையே. முதல் ஆறு மாதங்களில் – அதாவது ஏப்ரல் முதல் செப்டம்பர் வரை, மத்திய எழுது பொருள்கள் அலுவலகம் முன்வைத்த காகிதத்திற்கான நமது தேவை 34,000 டன்கள் ஆகும். மத்திய எழுது பொருள்கள் அலுவலகத்தின் சார்பில் சர்க்காருக்கு 16,000 டன் காகிதத்தை மில்கள் ஏற்கெனவே ஒப்புவித்துள்ளன என்று தெரியவந்தது. 25,900 டன் வழங்க வேண்டுமென்று காகிதமில்களோடு நாம் ஒப்பந்தம் செய்துள்ளோம் என்பதை அவை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். கொஞ்சம் கணிதத்தை அவை பயன்படுத்தினால், நம்முடைய மதிப்புகளின் படி முதல் ஆறு மாதங்களுக்கு நம்முடைய ஒப்பந்தப்படி காகித மில்களிலிருந்து கிடைக்க வேண்டியது 9,000 டன்கள் மட்டுமே என்பதைக் காணமுடியும்; இன்னமும் ஆறு மாதங்கள் கடக்க வேண்டும். இதன் விளைவாக, சர்க்கார் செய்தது இதுதான்: கடந்த 6 மாதங்களில் தெரியவந்த சூழ்நிலைகளின் வெளிச்சத்தில், தன் மதிப்பீட்டை சர்க்கார் மாற்றியமைத்தது. சர்க்கார் செய்த இரண்டாவது விஷயம் என்னவெனில், காகிதத் தேவைக்கான கோரிக்கை பற்றிய வழிமுறையை வலுப்படுத்தியது; இந்த ஆணை பிறப்பிக்கப்படும் முன்பு, சர்க்கார் சார்பில் காகிதத்திற்கான தேவையை முன்வைப்பதற்கு இரு வழிமுறைகள் இருந்தன என்பதை அவைக்குத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்; ஒன்று மத்திய எழுதுபொருள் அலுவலகத்தின் கோரிக்கை – இது மத்திய சர்க்கார், மற்றும் வங்காளம், ஒரிஸ்ஸா, அஸ்ஸாம், வடமேற்கு எல்லை மாகாணம், மத்திய மாகாணங்கள் சார்பில் மற்றது மத்திய எழுதுபொருள் அலுவலகம் அல்லாத கோரிக்கை; மத்திய எழுதுபொருள் அலுவலகத்திற்கு உட்படாத மாகாணங்கள் மேற்படி மத்திய அலுவலகத்திற்கு அப்பால் சுதந்திரமாக வைக்கப்படுபவை – இந்திய சமஸ்தானங்கள், பாதுகாப்பு அச்சகம், வினியோக இலாகா, அரசு ரயில்வேக்கள் அல்லாதவை. சர்க்காருக்கு தேவையான காகிதத்திற்கான கோரிக்கையை இந்த இரு சுதந்திரமான முறைகளில் வைப்பது, காகிதத்தின் மொத்த தேவையைக் கறாராக கணிப்பதில் பல சிரமங்களை ஏற்படுத்தியது. இதனால், எடுக்கப்பட்ட முதல் நடவடிக்கை தேவைக்கு இருவழிகளில் உள்ள முறையை ஒரே முறையாக உறுதிப்படுத்துவதாகும்; மொத்த விஷயமும் மத்திய எழுது பொருள்களின் அலுவலகத்திடம் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

     அவையிடம் ஏற்கெனவே நான் தெரிவித்தபடி, காகிதத்தை அளவுக்கு அதிகமாக உபயோகிப்பதன் ஒப்பந்த அளவைவிட நடைமுறையில் அதிகமாக எடுத்துக்கொண்டதன் காரணமாக நெருக்கடிபோன்ற நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளதைத் தெரிந்து கொண்டதும், நாங்கள் மதிப்பீட்டை மாற்றி அமைத்து, கோரிக்கை வைப்பதை மையப்படுத்தினோம்; அக்டோபர் இறுதியில் உள்ள நிலைமைப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட புள்ளி விவரங்கள் வருமாறு:

 

டன்கள்

மத்திய எழுதுபொருள்கள் அலுவலகத்தின் கோரிக்கை அடுத்த ஆறு மாதத்திற்கு, அக்டோபர் முதல் 1943 மார்ச் வரை நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது

32,00

மத்திய எழுதுபொருள்கள் அலுவலகமில்லாத கோரிக்கை

9,500

மொத்தம்

41,500

     அந்த ஆண்டு மில்களின் உற்பத்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அக்டோபர் – மார்ச் இடைப்பட்ட காலத்தில், மில்கள் 47,575 டன் உற்பத்தி செய்யும் என்று கணக்கிடப்பட்டது; சர்க்காரின் தேவையான 41,500 டன் மில்களின் ஆறுமாத உற்பத்தில் 87 சதவிகிதமாகும். குத்துமதிப்பாக அது 90 சதவிகிதம்; எனவேதான் 90 சதவிகிதம் என்ற அளவை ஆணை கொண்டிருந்தது. நவம்பரில் இந்த ஆணையைப் பிறப்பிக்க வேண்டியது ஏன் அவசியமாயிற்று என்று அவை புரிந்து கொள்ளும். காகித உற்பத்தியை அதிகரிக்க என்ன நடவடிக்கைகளை சர்க்கார் எடுத்துள்ளது என்பதை அவைக்கு தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்.

     காகிதமில்கள் உற்பத்தியை அதிகரிப்பதை சாத்தியமாக்க அதிகப்படியான யந்திரங்களை இறக்குமதி செய்வதில் உதவுவது சர்க்காருக்கு சாத்தியமல்ல என்பதை அவை புரிந்துகொள்ளும் என்பது நிச்சயம். கப்பலில் கொண்டு வருவதன் கஷ்டம் நன்கு தெரிந்ததே; இது விஷயத்தில் ஏதாவது செய்வது என்பது சர்க்காரின் அதிகாரங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. எனவே, நமக்கு கிடைக்கக் கூடிய வசதிகளுக்கு உட்பட்டு காகித உற்பத்தியை அதிகரிக்க நாம் செய்யக் கூடியவற்றை நாம் திட்டமிட வேண்டும்; சர்க்கார் மேற்கொண்டுள்ள மூன்று விஷயங்கள் பற்றி அவையின் கவனத்தை ஈர்க்க விரும்புகிறேன்; உற்பத்தியை அதிகரிக்க, சர்க்கார் செய்த பயனுள்ளவை என்று குறிப்பிடக்கூடிய மூன்று நடவடிக்கைகள் பற்றி சபையின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறேன். காகித உற்பத்தி அதிகாரி ஒருவரை சர்க்கார் நியமித்துள்ளது; எந்த வழிகள் மூலம் காகித உற்பத்தியை அதிகரிக்க முடியும் என்பதை கண்டறிய வேண்டியது அவருடைய பணி…

     மதிப்பிற்குரிய ஓர் அங்கத்தினர்: அந்தக் கணவான் யார்?

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: திரு.பார்க்கவா. இரண்டாவதாக, அத்தியாவசியமில்லாத உயர்ரக காகிதத்தை நிறுத்திவிட்டு சர்க்காரின் தேவைகளை சுலபமாக நிறைவேற்றக் கூடிய சாதாரண ரகங்கள் சிலவற்றை உற்பத்தி செய்வதுடன் சர்க்கார் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டது. மூன்றாவதாக, ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட மில்லும் தன்னிடமுள்ள யந்திரங்கள், உபகரணங்களுக்கு ஏற்ப எந்த ரகமான காகிதத்தை அதிக அளவில் உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்பதைக் கண்டறிய அவை ஒவ்வொன்றுடனும் நேரடியாகத் தொடர்பு கொண்டுள்ளோம்.

     நிலைமையைத் தளர்த்துவதற்காக சர்க்கார் மேற்கொண்ட நடவடிக்கை, காகிதத்திற்கான பல்வேறு இலாக்காக்களின் கோரிக்கைகள் மீது தேவைக் குறைப்பைத் திணிப்பது, தன்னிச்சையாக குறைப்பைத் திணிப்பது, இந்தத் தேவைக் குறைப்புகள் வருமாறு: மாகாண மற்றும் சமஸ்தானங்களின் தேவைகள் தன்னிச்சையாக (அவற்றைக் கலந்து கொள்ளாமல்) 10 சதவிகிதம் குறைக்கப்பட்டது; இது 950 டன்னை மிச்சப்படுத்தும். மத்திய சர்க்காரைப் பொறுத்தவரை, காகிதத்தை பயன்படுத்தும் பல்வேறு இலாக்காக்கள் அளித்த வரவு செலவு திட்டத்தை அவற்றின் மதிப்பீட்டிலிருந்து திருத்தி கணிசமான அளவு குறைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை எடுத்துக்காட்ட கீழ்க்கண்ட புள்ளி விவரங்களை அவையின் முன் வைக்கிறேன். பொதுத்துறை சார்ந்த இலாக்காக்களின் ஆரம்ப மதிப்பீடு 11400 டன்னாக இருந்தது; ஆறுமாத காலத்திற்கு அது 4600 டன்னாக குறைக்கப்பட்டது. பாதுகாப்பு இலாக்காவின் ஆரம்ப மதிப்பீடு 15,000 டன்னாக இருந்தது. அது 10,000 டன்னாக குறைக்கப்பட்டது. கிழக்கிந்தியக் குழு வழங்கீட்டுக் கவுன்சிலின் முதல்மதிப்பீடு 9400 டன்னாக இருந்தது; அது 7900 டன்னாகக் குறைக்கப்பட்டது; வினியோக இலாக்காவின் தேவை 3100 டன்னிலிருந்து 4500 டன்னாக உயர்த்தப்பட்டது; இது தொழிற்சாலைகளுக்கு உபயோகப்படுத்தப்படும் வர்த்தகக் காகிதம். இலாக்காக்களின் ஆரம்ப மதிப்பீடு, நான் குறிப்பிட்டிருந்தபடி, 39,100 டன்; ஆனால் திருத்தி அமைக்கப்பட்ட மதிப்பீடு 27,600 டன்னாகும். நான் ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டியபடி, மாகாணங்கள் மற்றும் சமஸ்தானங்களின் தேவைகளை குறைப்பதன்மூலம் 950 டன் மிச்சப்படுத்தப்பட்டது என்பதை அவை தயவு செய்து கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அத்துடன் பல்வேறு இலாக்காக்களின் மதிப்பீடுகளை மாற்றியமைத்ததால் 11900 டன் பெற முடிந்தது. மொத்தம் மிச்சமானது 12850 டன். இப்பொழுது இந்தியாவில் பயன்படுத்தப்படும் காகிதத்தோடு இதை ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். திட்டவட்டமான புள்ளி விவரங்கள் இல்லை; அம்மாதிரி புள்ளிவிவரங்களை பெறுவதும் சாத்தியமல்ல. ஆனால் சர்க்கார் கொடுத்திருப்பதுபோல் இத்தகைய புள்ளி விவரங்கள் காண்பிப்பது என்னவெனில், இந்தியாவில் வருடத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படும் காகிதம் சுமார் ஒரு லட்சம் டன்; 6 மாதத்திற்கு அது 50,000 டன் ஆகிறது. அச்சகக் கண்காணிப்பாளர் வெளியிட்ட ஆணையின்படி ஏற்கனவே 10 சதவிகிதம் பொதுமக்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது என்பது சபையின் கவனத்தில் இருக்கும். அது பொதுமக்களுக்கு 5,000 டன்னை அளிக்கிறது. இப்பொழுது மீதப்படுத்தப்பட்ட அல்லது நான் எடுத்துக்காட்டியபடி குறைக்கப்பட்டதெனில் மிச்சமாகும் 12,850 டன்னையும் சேர்த்தால், மொத்தம் விடுவிக்கப்படும் காகிதம் 17,850 டன்; சமாதானகாலத்தில் பொதுமக்கள் உபயோகத்தில் இது 33 சதவிகிதமாகிறது என்பதை அவை காணமுடியும்.

     திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): மாண்புமிகு உறுப்பினரின் நேரம் கடந்து கொண்டிருக்கிறது; வேறுவழி இல்லை.

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: வீணடிப்பை தவிர்ப்பதற்காக நாங்கள் எடுத்துள்ள நடவடிக்கைகள் பற்றி அடுத்துக் குறிப்பிட விரும்பினேன். எனது நேரம் ஆகிக் கொண்டிருப்பதால், இந்த விவரங்களுக்குள் நான் போக விரும்பவில்லை. அவையின் கருத்து அதுவானால் நான் அவற்றைப் பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்ப முடியும்.

     மதிப்பிற்குரிய அவைக்கு அடுத்து நான் குறிப்பிட்டுக் கூறப்போவது, அடுத்த ஆண்டிற்கு நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதாகும். அடுத்த ஆண்டிற்கு மதிப்பீடு 70,000 டன். அதில் நாம் செய்துள்ளது இது; காகிதம் தேவைப்படும் ஒவ்வொரு இலாகாவிற்கும் நாங்கள் கோட்டாவை நிர்ணயித்துள்ளோம். உதாரணத்திற்கு, செய்தி ஒலிபரப்புக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரியிடம் 260 டன்னுக்கு மேல் அவருக்கு கிடைக்காது என்று கூறியுள்ளோம். எதிர் பிரசாரத்துறை இயக்குனர் அலுவலகத்திற்கு 100 டன்தான் கிடைக்கும்; தேசிய போர்முனைக்கு 350 டன் கிடைக்கும். பொதுச் செய்தித் துறைக்கு 300டன். எனக்கு நேரம் கிடைத்திருந்தால், மற்ற விவரங்களையும் அவைக்கு அளித்திருக்க முடியும். அவைக்கு நான் கூற விரும்புவதெல்லாம் என்னவெனில், சர்க்கார் மெத்தனப்போக்கோடு நடந்துகொள்கிறது என்று கூறுவது நியாயமாகாது. மிச்சப்படுத்துவதற்கு போதுமான வாய்ப்பு இன்னமும் இருக்கலாம் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை; மேற்கொண்டு எவ்வாறு சிக்கனம் கையாளப்படலாம் என்று பல்வேறு யோசனைகள் வழங்கிய அவை உறுப்பினர்களுக்கு நான் மிகவும் கடமைப்பட்டுள்ளேன். நடவடிக்கை எடுக்கப்படுவதற்காக இந்த யோசனைகளை சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு நிச்சயமாக அனுப்பிவைப்பேன். சாத்தியமான நடவடிக்கைகளை சர்க்கார் எடுத்து வருகிறது என்று மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் திருப்தி கொள்வார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

அகில இந்திய வானொலியின் பம்பாய் நிலையத்திலிருந்து டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் ஆற்றிய உரை

(1.இந்தியத் தகவல் ஏடு, 1943 ஜனவரி 10 தேதி, பக்கம் 16-19)

“இது புதிய நாஜி அமைப்பிற்கு எதிரான யுத்தம் என்கிற போது, பழைய அமைப்பிற்கு ஆதரவான யுத்தம் என்று இதற்கு அர்த்தமல்ல என்பதை தொழிலாளர் அறிவர். பழைய அமைப்பிற்கும் நாஜி அமைப்பிற்கும் எதிரான யுத்தமே இது. சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் ஆகியவை வெறும் கோஷங்களாக அல்லாமல் வாழ்க்கையின் யதார்த்தங்களாகத் திகழும் புதிய அமைப்பை ஏற்படுத்துவதுதான் இந்த யுத்தத்திற்குத் தரப்படும் விலையாக இருக்கும் என்பதையும் தொழிலாளர் அறிவர்”, என்று அகில இந்திய வானொலி பம்பாய் நிலையத்திலிருநது “ இந்த யுத்தத்தில் வெற்றி பெற ஏன் இந்தியத் தொழிலாளர்கள் உறுதிபூண்டுகள்ளனர்” என்ற தலைப்பில் ஆற்றிய உரையில் இந்திய சர்க்காரின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் குறிப்பிட்டார்.

     ambedkar 248டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் ஆற்றிய உரையின் முழுவாசகம் வருமாறு:

     தொழிலாளருடன் சம்பந்தப்பட்டவர்கள், அவர்கள் நலனில் அக்கறை கொண்டவர்கள் பலர் உரை நிகழ்த்தவிருக்கிறார்கள். இந்த வானொலி உரைகளின் வரிசையில் இன்றிரவு நான் ஆற்றும் இந்த உரை முதலாவதாகும். என் உரையின் பொருள் பொதுத் தன்மையுடையது. அடுத்து தொடர்ந்து வரிசையாக நிகழ்த்தப்படவிருக்கும் உரைகளுக்கு இது முன்னிலையாக இருக்கும். உரைக்கு நான் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட தலைப்பு, ‘இந்த யுத்தத்தில் வெற்றி பெற ஏன் இந்தியத் தொழிலாளர்கள் உறுதிபூண்டுள்ளனர்’ என்பதாகும். எல்லோருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்கும் ஒரு விஷயம் இதில் உள்ளது. யுத்தத்தின்பால் இந்தியத் தொழிலாளர்கள் கொண்டுள்ள கண்ணோட்டம் பற்றியதாகும் அது. இந்தியாவில் இப்பொழுது யுத்த முயற்சிக்கு எதிராக ஒத்துழையாமை இயக்கம் சூடு பிடித்திருக்கும் நிலைமையில் யுத்தத்தை நடத்துவதில் இந்தியத் தொழிலாளர் தீவிரமாக ஒத்துழைப்பை நல்கி வருகின்றனர். இதுபற்றி எத்தகைய ஐயப்பாட்டுக்கும் இடமில்லை. இதைச் செய்வதனின்று அவர்களைத் திசைதிருப்ப பல முயற்சிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தபோதிலும், தொழிலாளர் தங்களின் ஒத்துழைப்பை அளித்துக் கொண்டுவருகின்றனர். அதில் உறுதிபூண்டுள்ளனர்.

தொழிலாளர் விரும்புவது என்ன?

     யுத்தத்தின் போது, பல நன்மைகளைத் தொழிலாளர் பெற்றுள்ளனர்; இன்னும் பலவற்றை அடைவர் என்பது நிச்சயம். நான் அண்மையில் எடுத்துக்காட்டியது போல, சட்டத்தின் மூலம் தொழிலாளர் பாதுகாப்பைப் பெற்றுள்ளனர். தொழிலாளர் நலன்களுக்காக பல்வேறு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும்படி முதலாளிகளை மத்திய சர்க்கார் நிர்ப்பந்தித்துள்ளது. இதன்மூலம் தொழிலாளர்கள் பாதுகாப்பையும் பந்தோபஸ்தையும் சிலபல உரிமைகளையும் பெற்றனர். யுத்த முயற்சியை தீவிரப்படுத்த அனைத்தையும் செய்ய தொழிலாளர் உறுதிபூண்டிருப்பதற்கு இத்தகைய உடனடி நன்மைகளைப் பெற்றிருப்பது மட்டுமே காரணமல்ல. இந்த உறுதிக்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ள தேவையான நல்ல சூழ்நிலைகளைப் பெற்றுக் கொள்வதோடு தொழிலாளர் திருப்தியடையவில்லை. தொழிலாளர் விரும்புவது என்னவெனில், நல்ல வாழ்க்கை நிலைமைகள். நல்ல வாழ்க்கை நிலைமைகள் என்று தொழிலாளர் கருதுவது என்ன என்பதை விளக்குகிறேன்.

சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம்

      தொழிலாளர் சுதந்திரத்தை விரும்புகின்றனர். இதில் புதியது எதுவும் இல்லாமலிருக்கலாம். சுதந்திரம் பற்றி தொழிலாளர் கண்ணோட்டத்தில் புதியது என்ன? கட்டுப்பாடு இல்லாதது என்ற எதிர்மறையான கண்ணோட்டமல்ல சுதந்திரம் பற்றிய தொழிலாளர்களின் கண்ணோட்டம். வாக்கு அளிக்கும் உரிமையை மக்களுக்கு அங்கீகரிப்பதுடன் மட்டும் சுதந்திரம் பற்றிய தொழிலாளர் கண்ணோட்டம் முடிவடைந்து விடுவதில்லை. அவர்களது கண்ணோட்டத்தில் சுதந்திரம் என்பது ஆக்கப்பூர்வமானது; மக்களால் ஆன அரசாங்கம் என்ற கருத்தை அது உள்ளடக்கியுள்ளது. மக்களாலான அரசாங்கம் என்பது, தொழிலாளர் கருத்துப்படி, நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் என்று ஆகாது. நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் என்பது ஒரு அரசுவடிவம். அதில் மக்களின்பங்கு என்னவெனில் தங்களின் எஜமானர்களுக்கு வாக்களித்து, ஆட்சி செலுத்துவதை அவர்களிடம் விட்டுவிடும் அமைப்பாகும். அத்தகைய அரசாங்க அமைப்பு, தொழிலாளர் கருத்தில், மக்களாலான அரசு என்பதைக் கேலிக்கூத்தாக்குவதாகும். மக்களாலான அரசு பேருக்கு மட்டுமின்றி யதார்த்தமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று தொழிலாளர் விரும்புகின்றனர். இரண்டாவதாக, தொழிலாளர் கருத்துப்படி சுதந்திரம் என்பதில் சமசந்தர்ப்பத்திற்கான உரிமைகளையும், ஒவ்வொரு தனி நபரின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப அரசின் கடமையும் உட்படும்.

     தொழிலாளர் சமத்துவத்தை விரும்புகின்றனர். தொழிலாளர் சமத்துவம் என்று கூறுவது சட்டத்தில், அரசுப் பணிகளில், ராணுவத்தில், வரிவிதிப்பில், வாணிகம், தொழில்களில் எல்லா விதமான தனி உரிமைகளும் ரத்து செய்யப்பட வேண்டும் என்பதாகும். உண்மையில் சமத்துவமின்மைக்கு இட்டுச் செல்லும் எல்லா வழிமுறைகளும் நீக்கப்பட வேண்டும்.

     தொழிலாளர்கள் சகோதரத்துவத்தை விரும்புகின்றனர். சகோதரத்துவம் என்பதை சர்வவியாகமான மனிதநேய சகோதரத்துவம் என அவர்கள் கருதுகின்றனர்; உலகில் சமாதானம், மனிதன்பால் நல்லெண்ணம் என்ற அடிப்படையில் எல்லா வர்க்கங்களையும் எல்லா நாடுகளையும் ஐக்கியப்படுத்துவது அதன் லட்சியம்.

நாஜிகளின் புதிய அமைப்பு

     தொழிலாளரின் லட்சியங்கள் இவை. அவை புதிய அமைப்பின் அடிப்படை; அது அமைக்கப்பட்டால்தான் மனித சமுதாயத்தை நாசத்தினின்று காப்பாற்ற முடியும். நேசநாடுகள் யுத்தத்தில் தோற்றால் இந்தப் புதிய அமைப்பை ஏற்படுத்தமுடியுமா? அதுதான் தலையாய கேள்வி; இதிலிருந்து நழுவுவது அல்லது தவிர்ப்பது நாசத்தை விளைவிக்கும் என்று தொழிலாளர்கள் அறிவர். கைகட்டிக் கொண்டு சோம்பேறித்தனமாக உட்கார்ந்து கொண்டு போராட மறுத்தால் இந்தப் புதிய அமைப்பை ஏற்படுத்த முடியுமா? நேச நாடுகள் வெற்றி பெறுவதுதான் இத்தகைய புதிய அமைப்பைத் தோற்றுவிப்பதற்கான ஒரே நம்பிக்கை என்பதைத் தொழிலாளர்கள் உணர்ந்துள்ளனர். நேசநாடுகள் தோற்றாலும் நிச்சயம் ஒரு புதிய அமைப்புவரும்; ஆனால் அது நாஜி அமைப்பைவிட வேறு எதுவாகவும் இருக்காது. அந்த ஆட்சியில் சுதந்திரம் நசுக்கப்படும், சமத்துவம் மறுக்கப்படும், ஆபத்தான சித்தாந்தம் என்று சகோதரத்துவம் அகற்றப்படும்.

     நாஜிகளின் புதிய அமைப்பு என்பதன் முழுமை இத்துடன் முடிவதில்லை. நாஜி ஏற்பாட்டில் சில பகுதிகள் பற்றி ஒவ்வொரு இந்தியனும் – அவனுடைய மதம், அவனது சாதி, அவனது அரசியல் நம்பிக்கை இவை எதுவாக இருந்தாலும் – அதன் அபாயத்தைப் பற்றிக் கவலையுடன் சிந்திக்க வேண்டும். அதன் மிக முக்கிய பாகம் வருண இன அடிப்படையில் மனிதவர்க்கத்தை வகை பிரிப்பதாகும். நாஜி ஆட்சிமுறையில் இதுதான் பிரதான கோட்பாடாகும். ஜெர்மன் இனத்தை மிக உன்னதமான மனித இனமாக நாஜிகள் கருதுகின்றனர். மற்ற வெள்ளையர் இனத்தவர்களையும் ஜெர்மன் இனத்திற்கு கீழாகவே வைக்கின்றனர். பழுப்பு இனத்தாரை – இதில் இந்தியர்களும் உட்படுவர் – தர வரிசையில் கடைசியில் வைக்கின்றனர். இந்த அளவுக்குக் கேவலப்படுத்துவது போதாது என்பது போல், எல்லாப் பழுப்புநிற இனத்தவர்களும் ஜெர்மன் மற்றும் வெள்ளை இனத்தாருக்கு அடிமைகளாக இருக்க வேண்டும் என்றும் நாஜிகள் பிரகடனப்படுத்தியுள்ளனர். அவர்களுக்குக் கல்வி வசதி அளிக்கக்கூடாது; எந்த சுதந்திரமும் – அரசியல் அல்லது பொருளாதார சுதந்திரம் – அவர்களுக்கு வழங்கப்படக் கூடாது என்பது நாஜிகளின் சித்தாந்தம்.

நேரடி அபாயம்

     இந்தியர்களுக்குக் கல்வியும் அரசியல் சுதந்திரமும் அளித்ததற்காக ஹிட்லர் தனது மெயின்காம்ப் என்ற நூலில் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தை ஆத்திரத்துடன் கண்டித்திருப்பது நன்கு அறிந்த ஒன்றே. நாஜி சித்தாந்தம் இந்தியர்களின் விடுதலைக்கும் சுதந்திரத்திற்கும் நேரடி அபாயமாகும். இந்த உண்மையைக் கணக்கில் கொண்டால், நாஜிசத்தை எதிர்த்து போராட ஏன் இந்தியர்கள் கட்டாயம் முன்வர வேண்டுமென்பதற்கு மிகப் பலமான காரணம் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். நாஜி ஆட்சி அமைப்பை, தொழிலாளர்கள் தங்கள் மனத்தில் கொண்டுள்ள புதிய ஆட்சி அமைப்போடு ஒப்பிடும் எவரும், நேச நாடுகளுக்கு ஆதரவாகப் போராடி, நாஜிசத்தை அழித்தொழிக்க தொழிலாளர் உறுதிபூண்டிருக்கும் நிலை, எந்த புத்திசாலி மனிதனும் எடுக்க வேண்டிய நிலைதான் என்பதை பற்றி சந்தேகம் கொள்ள முடியாது. எனினும், இத்தகைய ஒரு கண்ணோட்டத்தை மேற்கொள்ள மறுக்கும் நபர்களும் இருக்கிறார்கள்.

     நாஜி வெற்றி பற்றியோ அதையடுத்து ஏற்படும் புது நாஜி ஆட்சி அமைப்பு பற்றியோ தங்களுக்கு கவலையில்லை என்று நினைக்கும் சிலர் உள்ளனர். ஆனால் நாட்டில் இத்தகையோர் அதிகம் இல்லை என்பது அதிர்ஷ்டவசமானது. இத்தகைய கருத்துக் கொண்டவர்கள் தங்களைப் பற்றியே அக்கறை கொள்ளாதவர்கள். அவர்களைப் பெரிதாக யாரும் எடுத்துக் கொள்வதில்லை. அதிருப்தியடைந்துள்ள அரசியல்வாதிகள் அவர்கள். அவர்கள் நினைக்கிற படி நடக்க அனுமதிக்காவிடில் அவர்கள் திருப்தியடைய மாட்டார்கள். அவர்களது தாரக மந்திரம் ‘எல்லாம் எனக்கே அல்லது நாசகமாகப் போகட்டும்.”

     யுத்தங்கள் தவறு என்று வாதிக்கும் அமைதிவாதிகள் உள்ளனர். ஏராளமான மனித முயற்சியினால் மனிதர்கள் கட்டி வளர்த்த மனித நாகரிகத்தை கெடுத்து நாசமாக்கியதற்கும், உலகத்திலுள்ள எல்லாக் கஷ்டங்களுக்கும் பிரதானமாக யுத்தங்களே காரணம் என்று அவர்கள் வாதிக்கின்றனர். அது உண்மைதான். அப்படியிருந்தும் அமைதிவாதத்தை வாழ்க்கையில் கோட்பாடாக ஏற்க தொழிலாளர்கள் மறுக்கின்றனர். தாக்கப்படும்போது போராட மறுப்பதால் மட்டும் யுத்தங்களை ஒழித்து விட முடியாது. பலாத்கார சக்திகளுக்கு சரணடைவதன் மூலம் கிடைக்கும் சமாதானம், சமாதானமே அல்ல. அது ஒரு தற்கொலைச் செயலாகும். அதற்கு எந்த நியாயத்தையும் காண்பது கடினம். ஒரு கண்ணியமான மனித வாழ்க்கையை பாதுகாப்பதற்கு உன்னதமானதும் தேவையானதுமான எல்லாவற்றையும் அநாகரிகத்திற்கும் காட்டுமிராண்டித்தனத்திற்கும், தியாகம் செய்வதாகும் அது.

     யுத்தத்தை ஒழிப்பதற்குத் தொழிலாளர்களுக்குள்ள வழி சரணடைவதல்ல. தொழிலாளர்கள் கருத்துப்படி இரண்டு விஷயங்கள் மட்டுமே யுத்தத்தை ஒழிக்கும்; ஒன்று யுத்தத்தில் வெல்வது; மற்றது நியாயமான சமாதானத்தை ஏற்படுத்துவது. தொழிலாளர் பார்வையில் இரண்டும் சம அளவில் முக்கியமானவை. யுத்தம் தோன்றுவது மனிதனின் ரத்த தாகத்தால் அல்ல. தோற்றவர்கள் மீது ஜெயித்தவர்கள் கேவலமான சமாதானத்தை அடிக்கடி சுமத்துவதில் யுத்தத்தின் தோற்றுவாயைக் காணலாம். யுத்தம் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது, அமைதியாளரின் கடமை நழுவுவதோ அல்லது போராட மறுப்பதோ அல்ல என்பது தொழிலாளர்களின் கருத்து. யுத்தம் நடக்கும்போது மட்டுமல்லாமல் சமாதான விதிமுறைகள் உருவாக்கப்படும்போதும் தீவிரமாக செயல்படுவதும் விழிப்பாக இருப்பதும் அமைதிவாதியின் கடமை என்று தொழிலாளர்கள் நம்புகின்றனர். சரியான காரியத்தைச் சரியான நேரத்தில் செய்யத் தவறுகிறார் அமைதிவாதி. யுத்தம் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது அதற்கு எதிராக அமைதிவாதி தீவிரமாகச் செயல்படுகிறார். யுத்தம் முடிந்து சமாதானம் மேற்கொள்ளப்படும்போது அவர் செயலற்றும் அக்கறை யற்றும் பேசுகிறார். இந்த விதத்தில் இரண்டையும், யுத்தத்தையும் சமாதானத்தையும் அவர் இழந்து விடுகிறார். இந்த யுத்தத்தில் போராட தொழிலாளர்கள் விரும்புகிறார்கள் என்றால், அமைதி வாதம் யுத்தத்தை ஒழிப்பதற்கான தொழிலாளர்கள் வழியல்ல என்பதால்தான்.

பிரெஞ்சுப் புரட்சியை நினைவுகூருவோம்

     வெற்றியைத் தொடர்ந்து புதிய அரசியல் அமைப்பு ஏற்படும் என்பதற்கு உத்திரவாதம் எதுவும் இல்லை என்று கூறும் அவ நம்பிக்கையாளர்கள் இருக்கின்றனர். இந்த அவநம்பிக்கைக்கு ஒருவேளை இடம் இருக்கலாம். தொழிலாளர்களுக்கு ஒரு சிறந்ததான நாட்டின் புதிய அரசியல் அமைப்புக்கான வேர்கள் பிரான்ஸ் நாட்டின் புரட்சியில் இருக்கின்றன. பிரெஞ்சு புரட்சி இரு கோட்பாடுகளை முன்வைத்தது சுயாட்சி என்ற கோட்பாடும் சுயநிர்ணய உரிமைக் கோட்பாடும் சுயாட்சி என்ற கோட்பாடு, மற்றவர்களால் மன்னர்கள், சர்வாதிகாரிகள் அல்லது சலுகைபெற்ற வர்க்கங்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களால் ஆட்சி செலுத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக மக்கள் தங்களாலேயே ஆட்சி செய்யப்பட வேண்டும் என்ற அபிலாஷையை வெளிப்படுத்துகிறது; பொதுவான லட்சியங்களாலும் நோக்கங்களாலும் ஒன்றுபடுத்தப்பட்ட மக்களின் அபிலாஷையை வெளிப்படுத்துகிறது. அதுதான் ‘ஜனநாயகம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. பொதுவான லட்சியங்களாலும் நோக்கங்களாலும் ஒன்றுபடுத்தப்பட்ட மக்களின் அபிலாஷை எதுவோ அதன்படி தங்களின் அரசியல் அந்தஸ்தை எந்தவித வெளி நிர்பந்தமும் இல்லாமல் முடிவு செய்யும் உரிமைதான் சுயநிர்ணய உரிமை; அது சுதந்திரம், பரஸ்பரம் சார்ந்திருப்பது அல்லது உலகத்தின் மற்ற மக்களுடன் இணைந்து இருப்பது எதுவானாலும் இதுதான் தேசியவாதம் எனப்படும். மனித சமுதாயத்தின் நம்பிக்கை இந்த கோட்பாடுகள் நிறைவேறுவதை மையமாகக் கொண்டிருக்கிறது. துரதிருஷ்டவசமாக, சுமார் 140 ஆண்டுகள் முடிந்தபின்பு இந்த கோட்பாடுகள் வேரூன்றி வளரத் தவறிவிட்டன. பழைய ஆட்சி முறை அதனுடைய எல்லா அப்பட்டமான தன்மையிலோ அல்லது இந்த இரு கோட்பாடுகளுக்கு போலித்தனமான சலுகைகளை அளித்தோ தொடர்ந்து உலகில் சுயாட்சி அரசுகளோ அல்லது சுய நிர்ணய உரிமையோ இல்லாமல் போயிற்று. இதெல்லாம் நிச்சயமாக உண்மைதான். ஆனால் தொழிலாளர் மேற்கொண்ட கண்ணோட்டத்திற்கு எதிரான வாதமல்ல இது; புதிய அரசியல் அமைப்பை ஏற்படுத்துவதற்குப் பூர்வாங்க நிபந்தனை நாஜிச சக்திகள் மீது வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதே தொழிலாளர்களின் கண்ணோட்டம். இதற்கு அர்த்தம் என்னவெனில், தொழிலாளர் அதிகம் உஷாரோடு இருக்க வேண்டும் என்பதே ஆகும். நாஜிகள் மீது வெற்றி பெறுவதோடு யுத்தம் முடிந்து விடக் கூடாது. அதேபோல் பழைய ஆட்சி அமைப்பு, அது எங்கிருந்தாலும் அதன் மீது வெற்றி பெறாமல் சமாதானம் கூடாது.

தொழிலாளர்களும் தேசியமும்

      தொழிலாளர்களை மிக அதிகமாக எதிர்ப்பவர்கள் நிச்சயமாக தேசியவாதிகளே. இந்திய தேசியத்திற்கு முரணான, அதற்கு தீங்கான கண்ணோட்டத்தை தொழிலாளர்கள் கொண்டுள்ளனர் என்று தொழிலாளரை அவர்கள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். இரண்டாவது ஆட்சேபனை, இந்தியாவின் சுதந்திரம் பற்றி எந்த வாக்குறுதியும் பெறாமலேயே, யுத்தத்திற்காக போராட தொழிலாளர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர் என்பது. இந்தப் பிரச்சினைகள் அடிக்கடி எழுப்பப்படுகின்றன; மிக அக்கறையுடன் வாதிடப்படுகின்றன; எனவே இவர்களைப் பற்றித் தொழிலாளர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை எடுத்துக் கூறுவது அவசியம்.

     தேசியத்தைப் பொறுத்தவரை, தொழிலாளர்களின் கண்ணோட்டம் மிகத் தெளிவானது. தேசியத்தை போலித்தன்மை வாய்ந்ததாக ஆக்க தொழிலாளர்கள் தயாராக இல்லை. தேசியம் என்றால் புராதன காலத்தை பூஜிப்பது, தோற்றுவாயில் ஸ்தல தன்மையில்லாத, வடிவம் இல்லாத எல்லாவற்றையும் தள்ளிவிடுவது – எனில், தேசியத்தைத் தனது கோட்பாடாக தொழிலாளர் ஒப்புக்கொள்ள முடியாது. கடந்த காலத்தின் சித்தாந்தத்தைத் தற்காலச் சித்தாந்தமாகத் தொழிலாளர்கள் ஏற்பதற்கில்லை. தொடர்ந்து விரிவடைந்துவரும் மனித உணர்வு கடந்த காலத்தின் கரத்தால் குரல்வளை பிடித்து நசுக்கப்படுவதை தொழிலாளர்கள் அனுமதிக்க முடியாது; இன்றைக்கு அதற்கு எந்த அர்த்தமும் கிடையாது; எதிர்கால நம்பிக்கையும் கிடையாது. ஸ்தலப் பிரத்தியேகத்தன்மை என்ற குறுகிய சட்டைக்குள் வட்டத்திற்குள் அதனை அமுக்கி விடுவதை அனுமதிக்கவும் முடியாது. மற்ற நாடுகளின் அனுபவத்தை வழிகாட்டியாகக் கொண்டும், நமது குறைகளை சீர்செய்தும், மக்களின் வாழ்க்கையை வலுப்படுத்தவும், அரசியல் வாழ்க்கையை மாற்றிப் புனரமைக்கவும் தொழிலாளர்கள் தொடர்ந்து வற்புறுத்த வேண்டும். மக்களின் வாழ்க்கையைப் புனர்நிர்மானித்து வடிவமைப்பதற்குத் தேசியம் குறுக்கே நின்றால், அப்பொழுது தேசியத்தைத் தொழிலாளர்கள் மறுதலிக்க வேண்டும்.

     தொழிலாளரின் கோட்பாடு சர்வதேசியமாகும். எனினும் தொழிலாளர்கள் தேசியத்தில் அக்கறை கொண்டுள்ளனர். ஏனெனில் ஜனநாயகத்தின் சக்கரம் – பிரதிநிதித்துவம் வாய்ந்த நாடாளுமன்றம், பொறுப்பான நிர்வாகம், அரசியல் சட்ட சம்பிரதாயங்கள் ஆகியவை – தேசிய உணர்வால் ஐக்கியப்பட்டுள்ள ஒரு சமுதாயத்தில் நன்றாகச் செயல்படுகிறது. தொழிலாளர்களுக்குத் தேசியம் என்பது தங்களது லட்சியத்தை அடையும் ஒரு வழிதான். அவ்வாறில்லாமல், வாழ்க்கையின் அத்தியாவசிய கோட்பாடுகள் என்று தொழிலாளர்கள் எவற்றைக் கருதுகிறார்களோ அவற்றைத் தியாகம் செய்ய அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளக்கூடிய இறுதி லட்சியமாக அது ஆகிவிட முடியாது.

சுதந்திரம்: ஒரு தவறான அணுகுமுறை

     சுதந்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அதன் முக்கியத்துவத்தைத் தொழிலாளர்கள் உணர்கின்றனர். ஆனால் சுதந்திரம் பற்றி ஒரு தவறான அணுகுமுறையும், அதன் முக்கியத்துவம் பற்றி தவறான கருத்தும் உள்ளது என்றும் தொழிலாளர்கள் நினைக்கின்றனர். ஒரு நாட்டின் சுதந்திரம் ஐய நிலையிலான எந்தக் குறிப்பிட்ட தன்மை கொண்ட சர்க்கார் அல்லது சமூக அமைப்புடன் முடிச்சுப் போட்டுக் கொள்வதில்லை. பெயரளவிலான சுதந்திரம் உள் அடிமைத்தனத்தையே தோற்றுவிக்கும்.

     சுதந்திரம் என்பது ஒரு நாடு வெளி நிர்ப்பந்தம் இல்லாமல் அதன் அரசாங்க வடிவத்தையும் அதன் சமூக அமைப்பையும் நிர்ணயிக்க அதற்குள்ள சுதந்திரத்தைக் குறிக்குமே தவிர வேறல்ல. எத்தகைய அரசாங்கம் அமைக்கப்படுகிறது, எத்தகைய சமுதாயம் நிர்மாணிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்துத்தான் உள்ளது சுதந்திரத்தின் மதிப்பு. எந்த நோக்கத்துக்காக உலகம் இன்று போராடிக் கொண்டிருக்கிறதோ அந்த நோக்கத்துக்கு எதிராக அரசாங்க வடிவமும் சமுதாய அமைப்பும் இருக்குமாயின் அந்த சுதந்திரத்திற்கு மதிப்பு அதிகம் இல்லை. புதிய இந்தியா என்ற கோஷத்துக்கு அதிக முக்கியத்துவமும், ‘இந்தியாவை விட்டு வெளியேறு’ என்ற கோஷத்துக்கு குறைந்த முக்கியத்துவமும் இருக்க வேண்டுமென்று தொழிலாளர்கள் கருதுகின்றனர். புதிய அரசியல் அமைப்புக் கொண்ட இந்தியாவை நிறுவ வேண்டும் என்ற அறைகூவல் சுதந்திரம் வேண்டும் என்ற அறைகூவலை விட அதிகம் வலுமிக்கதாக இருக்கும். ஒரு புதிய இந்தியாவில் ஒரு புதிய அரசியல் அமைப்பு என்ற கருத்தோட்டம் விடுதலை பெற வேண்டும் என்ற உறுதியைப் பெரிதும் பலப்படுத்தும். எதற்காக சுதந்திரம், யாருக்காக சுதந்திரம் என்றெல்லாம் இப்போது கேட்கப்படும் பல இக்கட்டான, தர்ம சங்கடமான கேள்விகளுக்கு இது முற்றுப்புள்ளி வைக்கும்.

     இரண்டாவதாக, யுத்த முயற்சிக்கு ஆதரவளிப்பதற்காக உடனடியாக சுதந்திரம் பெற வேண்டுமென்று ஒரு நிபந்தனை போடுவதை புரிந்து கொள்ள தொழிலாளர்களுக்கு கஷ்டமாக உள்ளது. சில நபர்களின் கண்ணோட்டத்தில் இந்த நிபந்தனை ஒரு திடீர் மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. விடுதலைபெற இந்தியாவிற்குள்ள உரிமையைக் கபளீகரம் செய்ய ஏதேனும் திடீர் சதி நடக்குமானால் இந்த நிபந்தனையை நியாயப்படுத்த முடியும். அவ்வாறு சதி நடைபெற்றுவருவதற்கான சான்று ஏதும் இல்லை. ஒருக்கால் அத்தகைய சதி ஏதாவது இருக்குமானால், சதிகாரர்கள் யாராக இருந்தாலும் நிச்சயம் வெற்றிபெற முடியாது. மக்களின் ஐக்கிய பலத்துடன் இந்தியா சுதந்திரம் கோரினால், சுதந்திரத்திற்கான அதன் உரிமையை யாரும் மறுக்க முடியாது. இந்தியாவின் சுதந்திரம் இன்னமும் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கிறது என்றால் அதற்குக் காரணம் இந்தியர்களிடையே உள்ள ஒற்றுமையின்மைதான். இந்திய சுதந்திரத்தின் எதிரிகள் இந்தியர்களே தவிர வேறு எவர்களும் அல்ல.

தொழிலாளர்களும் யுத்தமும்

     இந்த யுத்தத்தில் என்ன சம்பந்தப்பட்டுள்ளது என்பதை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்ட பின்பே யுத்தத்தின்பால் தொழிலாளரின் கண்ணோட்டம் உருவாயிற்று. உலகத்திலிருந்து யுத்தம் ஒழிக்கப்பட வேண்டுமெனில் யுத்தத்தையும் சமாதானத்தையும் அவசியம் வெல்ல வேண்டுமென்பதைத் தொழிலாளர் புரிந்து கொண்டுள்ளனர். நாஜிகளைத் தோற்கடித்து ஒரு புதிய நாஜி அரசியல் அமைப்புகான சாத்தியப்பாடுகளை அழித்தால் மட்டும் போதாது என்பதையும், இது பழைய அமைப்பிற்கான போர் அல்ல என்பதையும் தொழிலாளர்கள் அறிவார்கள். ஒரு புதிய அமைப்பை உருவாக்குவதே இந்த யுத்தத்திற்குத் தரப்படும் விலையாக இருக்கும் என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள். சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் வெறும் கோஷங்களாக இல்லாமல் வாழ்க்கையின் யதார்த்தமாகத் திகழும். ஆனால் இந்த கேள்விகளுக்கெல்லாம் மேலான கேள்வி, இந்தப் புதிய அமைப்பு எப்படி யதார்த்தமாகும் என்பதாகும். இந்தக் கேள்வி பற்றி தொழிலாளர்கள் உறுதியாக உள்ளனர். இந்த லட்சியங்களெல்லாம் நிறைவேற வேண்டுமானால், அதற்கு அடிப்படையான நிபந்தனை உண்டு. யுத்தத்தில் வெற்றி பெறுவதுதான் அந்த நிபந்தனை என்று தொழிலாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

இன்றைய யுத்தத்தின் இரு அம்சங்கள்

     இந்த யுத்தத்தால் ஏராளமான நல்ல பலன்கள் கிட்டும் சாத்தியப்பாடுகள் உள்ளன. ஒரு புதிய அமைப்பை தோற்றுவிப்பதை அது உறுதி செய்கிறது. இந்த யுத்தம் மற்ற யுத்தங்களிலிருந்து மாறுபட்டது என்பதைத் தொழிலாளர்கள் காண்கின்றனர். மற்றயுத்தங்களிலிருந்து வேறுபடுத்தும் இரு அம்சங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக முந்திய யுத்தங்களில் போல, உலகின் பிரதேசங்களை மிகவும் பலம் வாய்ந்த நாடுகளிடையே பங்கு போட்டுக் கொள்வதற்கான யுத்தமல்ல இது. இந்த யுத்தத்தில், உலகின் பிரதேசங்களை பங்குபோட்டுக் கொள்வது ஒரே காரணமாக இல்லை. எத்தகைய அரசு வடிவங்கள் மற்றும் அமைப்புகளின் கீழ் மனித சமுதாயம் வாழப்போகிறது என்பதுபற்றிய தத்துவார்த்த மோதல் இந்த யுத்தத்தில் இருக்கின்றன. இரண்டாவதாக, மற்ற யுத்தங்கள் போல் இந்த யுத்தம் வெறும் யுத்தம் மட்டுமல்ல. எதிரியை முறியடித்து அவனது தலைநகர்நோக்கி முன்னேறி, சமாதானத்தை திணிப்பது மட்டுமல்ல இந்த யுத்தத்தின் நோக்கம். இந்த யுத்தம், யுத்தமாக இருப்பதோடு ஒரு புரட்சியுமாகும்; வாழ்க்கையில் அடிப்படை மாற்றத்தை கொண்டு வந்து புனரமைக்கும் புரட்சியாகும். இந்த அர்த்தத்தில் இது ஒரு மக்கள் யுத்தமாக இருக்க முடியும். அப்படி இல்லாமலிருந்தால்தான் அதை ஒரு மக்கள் யுத்தமாக மாற்ற முடியும், மாற்ற வேண்டும்.

     இந்த உண்மைகளின் பின்னணியில் இந்த யுத்தம் பற்றியும் அதன் பலனைப் பற்றியும் தொழிலாளர்கள் அக்கறையில்லாமல் இருக்கமுடியாது. சென்றகாலத்தில் புதிய அமைப்பை ஏற்படுத்துவதற்கான முயற்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் முறியடிக்கப்பட்டன என்பதைத் தொழிலாளர்கள் அறிவர். அதற்குக் காரணம், ஜனநாயகம் அமைக்கப்பட்டபின், அது பிற்போக்காளர் கரங்களில் விடப்பட்டதேயாகும். எதிர்காலத்தில் இம்மாதிரி தவறு மீண்டும் செய்யப்படாமல் இருப்பதை உலக மக்கள் கவனித்து கொள்வார்களேயானால், இந்த யுத்தத்தில் போராடியும் புதிய அரசியல் அமைப்பை நிறுவி அதனை உலக ஜனநாயகத்திற்குப் பாதுகாப்பானதாக ஆக்க முடியும். 

சரியான தலைமை

     நாட்டிற்கு ஒரு தலைமை தேவைப்படுகிறது; யார் வழிகாட்டமுடியும் என்பதுதான் கேள்வி. நாட்டிற்குத் தேவைப்படும் தலைமையை அதற்கு அளிப்பதற்குத் தொழிலாளர்களுக்கு திறமை உள்ளது என்று துணிந்து கூறுவேன். மற்ற விஷயங்களோடு, சரியான தலைமைக்குத் தேவைப்படுபவை லட்சியநோக்கும் சுதந்திரமான சிந்தனையும். மேல்மட்டத்தினருக்கு லட்சியநோக்கு இருப்பது சாத்தியமே; ஆனால் சுதந்திரமான சிந்தனை சாத்தியமில்லை. நடுத்தரவர்க்கத்தைப் பொறுத்தவரை, லட்சியநோக்கும் சுயசிந்தனையும் சாத்தியமில்லை. மேல்தட்டினருக்கு உள்ள தாராளப்போக்கு மத்தியதரவர்க்கத்திற்குக் கிடையாது; ஏனெனில் லட்சியநோக்கை வரவேற்று வளர்க்க தாராளப்போக்கு அவசியம். புதிய அரசியல் அமைப்புக்கான வேட்கை மத்தியதர வர்க்கத்திடம் இல்லை; அந்த நம்பிக்கையில்தான் தொழிலாளர் வாழ்கின்றனர். எனவே தங்களின் அரசியல் லட்சியத்தை அடைய இந்தியர்கள் பின்பற்றிய சென்றகாலத்தின் நியாயமான, பாதுகாப்பான வழிகளை திரும்பக் கொண்டு வருவதில், தொழிலாளர்களுக்கு ஒரு தெளிவான பொறுப்பு உள்ளது. இந்தியாவுக்கும் இந்தியர்களுக்கும் தொழிலாளரின் தலைமை என்பது போராடுவதற்கும் ஐக்கியத்தை ஏற்படுத்துவதுமாகும். இந்த வெற்றியின் பலன்கள் சுதந்திரமும் புதிய சமூக அமைப்புமாகும். இத்தகைய வெற்றியை ஈட்ட எல்லோரும் போராட வேண்டும். வெற்றியின் பலன்கள் எல்லோருக்குமான மூதாதையர்கள் வழி சொத்தாக இருக்கும். அந்த சொத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு ஒரு ஐக்கிய இந்தியாவுக்குள்ள உரிமைகளை மறுப்பதற்கு யாரும் இருக்க முடியாது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

     (1942 ஆகஸ்ட் 7ம் தேதி புதுடில்லியில் நடைபெற்ற கூட்டுத் தொழிலாளர் மாநாட்டில், இந்திய அரசாங்கத்தின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்  மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் ஆற்றிய உரையின் முழு வாசகம் கீழே தரப்படுகிறது.)

(1.இந்தியத் தகவல் ஏடு, செப்டம்பர் 15, 1942)

     ambedkar 292இந்த முத்தரப்பு தொழிலாளர் மாநாட்டிற்கு உங்களை வரவேற்பதில் மிக்க மகிழ்ச்சியடைகிறேன். எங்கள் அழைப்பைத் தயக்கமின்றி ஏற்றுக் கொண்டதற்கும் இன்று காலையில் இங்கு வந்து கலந்து கொள்வதில் தாங்கள் எடுத்துக்கொண்ட சிரமத்திற்கும் நானும் இந்திய அரசும் எங்களின் நன்றி உணர்வை போதுமான அளவு தெரிவிப்பது சிரமம். தாங்கள் கொண்டுள்ள இந்த இணக்கத்தைப்போல் இந்த மாநாட்டை வெற்றிகரமாக ஆக்குவதிலும் அதன் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதிலும் அதே மாநிலங்களின் மனமார்ந்த ஒத்துழைப்பு கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

     உங்களை அதிகம் காக்கவைக்க நான் விரும்பவில்லை; கடுமையான நெருக்கடிநிலை நிலவும் நாட்கள் இவை. ஒவ்வொரு வரும் அவர்களின் பணியிடத்திற்கு எவ்வளவு விரைவில் செல்ல முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் செல்ல வேண்டும். எனவே, இந்த சந்தர்ப்பத்தில் எந்த நீண்ட உரையையும் நான் ஆற்றப் போவதில்லை. இந்த மாநாட்டின் முக்கியத்துவம் பற்றி உங்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரவும் அதன் நோக்கங்களையும் லட்சியங்களையும் எடுத்துக் கூறவும் சில முக்கிய விஷயங்களை மட்டும் குறிப்பிடுவதோடு நிறுத்திக் கொள்வேன்.

இரு சிறப்பு அம்சங்கள்

     இந்திய அரசாங்கத்தொழிலாளர் சார்பில் இதுவரை மூன்று தொழிலாளர் மாநாடுகள் நடந்துள்ளன என்பது தாங்கள் அனைவரும் அறிந்ததே. முதலாவது மாநாடு 1940 ஜனவரி 22, 23 தேதிகளிலும் இரண்டாவது மாநாடு 1941 ஜனவரி 27, 28 தேதிகளிலும் மூன்றாவது மாநாடு 1942 ஜனவரி 30, 31 தேதிகளிலும் நடைபெற்றன. எனவே அந்த வரிசையில் இந்த மாநாடு நான்காவதாகும். முந்தியவற்றிலிருந்து இந்த மாநாட்டை வேறுபடுத்திக் காட்டும் விசேட அம்சங்களை சில வார்த்தைகளில் கூறினால், இந்த மாநாட்டின் முக்கியத்துவத்தைத் தாங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள். முதலாவதாக, முந்தின மாநாடுகள் முறையாக குறிப்பிட்ட காலங்களில் நடந்த போதிலும், நிரந்தரத்தன்மை என்பது இந்த மாநாடுகளது திட்டத்தின் பகுதியாக இருக்கவில்லை. ஒருசீராக இயங்குவதில் இடைவெளி இருந்திருக்கலாம். எந்தவிதிமுறை அல்லது நடைமுறை அல்லது புரிவுணர்வுக்கோ குந்தகம் இல்லாமல் அந்த கருத்தே கைவிடப்பட்டிருக்கலாம். இந்த மாநாடு அதன் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக நிரந்தரத் தன்மையைக் கொண்டுள்ளது. நாம் ஏற்படுத்தவிருக்கும் ஸ்தாபன அமைப்பு ஒரு நிரந்தரக்குழுவின் நிரந்தரத் தன்மையையும், முறையாக இயங்குவதையும் பெற்றிருக்கும். நாம் கோரும் போது இயங்கத் தயாராக இருக்கும்.

     இந்த மாநாட்டின் இந்த அம்சத்தை விட அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இரண்டாவது அம்சத்தைத் தங்களது சிறப்பு கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறேன். மாநாட்டில் கலந்து கொள்பவர்கள் யார் யார் என்பது பற்றியது அது. முந்திய மாநாடுகளில் அரசுப் பிரதிநிதிகள் மட்டுமே – மத்திய மாநில அரசுகள், சில சமஸ்தான அரசாங்கங்களின் பிரதிநிதிகள் மட்டுமே – கலந்து கொண்டனர். மிக முக்கியமானவர்கள், அவசியமானவர்கள் – அதாவது முதலாளிகளும் அவர்களிடம் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களும் இந்த மாநாடுகளில் பிரதிநிதித்துவம் பெறவில்லை. முதலாளிகளையும் தொழிலாளர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஸ்தாபனங்களோடு தொடர்பு ஏற்படுத்தவும். அவற்றைக் கலந்து ஆலோசனை பெறவும் அக்கறை எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது என்பதில் ஐயமில்லை. உதாரணமாக எனது மதிப்பு வாய்ந்த சகாவான மாண்புமிகு. சர்.ஏ.ராமசாமிமுதலியார், அவர் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினராக இருந்தபோது, கல்கத்தாவுக்கு வருகை தந்தார். அச்சமயம் தொழிலாளர், முதலாளிகள் பிரதிநிதிகளைச் சந்தித்தார். அதேபோல், இந்த மாநாடு கூடுவதற்கு மூலகாரமாக இருந்தவரும், எனது மதிப்பிற்குரிய சகாவுமான மாண்புமிகு சர் பிரேஷ்கான் நூன், அவர் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினராக இருந்தபோது, முதலாளிகள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் பிரதிநிதிகளைச் சந்தித்து ஆலோசனை பெறும் வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தினார். எனினும் தொழிலாளர் மாநாடுகள் வரலாற்றில் முதல் தடவையாக இந்த கூட்டு மாநாட்டின் கட்டுக்கோப்பிற்குள் முதலாளிகளதும், தொழிலாளர்களதும் பிரதிநிதிகள் நேருக்குநேராக சந்திக்கும்படிச் செய்யப்பட்டிருக்கின்றனர்.

எனது கருத்தில், மாநாட்டின் இந்த அம்சம் சம்பந்தப்பட்ட அனைவரின் குறிப்பாகத் தொழிலாளர் பிரதிநிதிகளின் மிக நல்ல வரவேற்பினைப் பெற வேண்டும். இந்தியாவில் உள்ள தொழிலாளர்கள் பற்றி தனது அறிக்கையில் விட்லி கமிஷன் இந்தியாவில் தொழிற்சாலைகள் கவுன்சில் நிரந்தரத் தன்மை கொண்ட அமைப்பாக நிறுவப்பட வேண்டும் என்ற யோசனையை முன்வைத்ததிலிருந்து இந்த யோசனையை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டுமென்று தொழிலாளர்களின் பிரதிநிதிகள் கிளர்ச்சி செய்து வந்துள்ளனர். பல்வேறு காரணங்களால், தொழிற்சாலைகள் கவுன்சில் அமைக்கும் குறிக்கோளை நிறைவேற்றுவது சாத்தியமில்லாது போயிற்று. இந்த யோசனையை நடைமுறைப்படுத்த முடிவு செய்யும்படி இந்த மாநாட்டைக் கேட்டுக்கொள்வதன் மூலம் அந்தக் குறிக்கோளை எய்தும் பாதையை இம்மாநாடு வகுக்கும் என்பது பற்றி எந்த சந்தேகமும் இருக்க முடியாது. அந்த இலக்கை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் பாதையில் பெரிய அளவு முன்னேற்றத்தை இது குறிக்கிறது என்று நான் சொன்னால் அது மிகைப்படுத்தப்படுவதாக நீங்கள் கருத மாட்டீர்கள் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்.

தொழிலாளர் சம்பந்தமான சட்டங்கள்

     இந்த மாநாட்டின் நோக்கங்களையும் குறிக்கோள்களையும் பற்றி ஓரிரு வார்த்தைகள் இப்பொழுது சொல்லப் போகிறேன். முந்தின மாநாடுகளில் கலந்துகொண்ட உங்களில் சிலர் இந்த மாநாடுகள் நடைபெறுவதற்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று, தொழிலாளர்கள் சம்பந்தமான சட்டங்களில் காணப்படும் வேறுபாட்டுத் தன்மையிலிருந்து எழும் அபாயத்தைத் தெரிவிக்க வேண்டுமென்ற மேலான விருப்பம் என்பதைப் புரிந்து கொள்வீர்கள்.

தொழிலாளர்கள் சட்டங்களை இயற்றுவதற்கு மாகாணங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சுதந்திரத்தின் விளைவாகவே நாட்டிற்கு இந்த அச்சுறுத்தல் எற்பட்டுள்ளது.

     இந்திய அரசாங்கம் ஓர் ஒன்றிணைந்த அரசாங்கமாக இருக்கும் வரை தொழிலாளர் சட்டங்கள் ஒரே தன்மை கொண்டவையாக இருப்பதில் சிரமம் ஏதும் இல்லை. ஆனால் கூட்டாட்சி அரசியல் சட்டத்தை ஏற்படுத்திய இந்திய  சர்க்காரின் 1935 ஆம் ஆண்டுச் சட்டம் தொழிலாளர் சம்பந்தமான சட்டங்களை மத்திய அரசும் மாகாண சர்க்கார்களும்  இயற்றலாம் என்று நிர்ணயித்ததால் அது மிக மோசமான நிலைமையை ஏற்படுத்தியது. ஒரு மத்திய சட்டம் இல்லையென்றால், ஒவ்வொரு மாகாணமும் தனக்கு விருப்பமான  ஆனால் அடுத்துள்ள மாகாணங்களின் சட்டங்களிலிருந்து மாறுபட்ட சட்டத்தை இயற்றக்கூடும் என்று அஞ்சப்பட்டது. பொதுவான, தேசிய முக்கியம்வாய்ந்த நோக்கத்திற்குப் பதிலாக, மாகாண சௌகரியங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்துவதை இது ஊக்குவிக்கும் என்றும் கருதப்பட்டது.

மூன்று முக்கிய நோக்கங்கள்

     இந்தப் போக்கை மாற்றுவதற்கான மிக அவசியமான திருத்தத்தை அமைக்கவும், தொழிலாளர் சம்பந்தப்பட்ட சட்டங்கள் ஒரே தன்மை கொண்டவையாக இருக்க வேண்டுமென்ற ஆரோக்கியமான கோட்பாட்டிற்கு மரியாதையளிக்கும் போக்கை வளர்க்கவும் இம்மாநாடுகளில் கோரப்பட்டது. இந்த மாநாட்டைக் கூட்டுவதில் தொழிலாளர் சட்டங்கள் ஒரேதன்மை கொண்டவையாக இருக்க வேண்டுமென்ற முந்திய மாநாடுகளின் லட்சியத்தைக் கைவிட நான் கோரப்போவதில்லை. இந்த மாநாடு பரிசீலிக்கும் நோக்கங்களில் ஒன்றாக அது இருக்கும். இத்தோடு மேலும் இரு நோக்கங்களைச் சேர்க்க நான் விரும்புகிறேன். அதாவது, தொழிற்சாலைகளில் (முதலாளிகளுக்கும் தொழிலாளர்களுக்குமிடையே ஏற்படும்) சச்சரவுகளைத் தீர்த்துவைக்க ஒரு வழிமுறையை அமைத்துக் கொடுப்பதும், தொழிலாளர்களுக்கும் முதலாளிகளுக்கும் இடையே ஏற்படும் அகில இந்திய முக்கியம் வாய்ந்த எல்லா விஷயங்கள் பற்றி விவாதிப்பதும் அந்த இரு நோக்கங்கள் ஆகும். ஆக, மாநாட்டின் முன் மூன்று முக்கிய நோக்கங்களும் குறிக்கோள்களும் இருக்கும்:

  • தொழிலாளர் சட்டங்களில் ஒன்றுபட்ட தன்மையை வளர்ப்பது
  • தொழிற்சாலைத் தகராறுகளைத் தீர்க்க வழிமுறைகளை வகுப்பது
  • முதலாளிகளுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையேயான அகில இந்திய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்கள் பற்றி விவாதிப்பது.

முதல் விஷயத்தைப் பொறுத்தவரை, நம்முடைய குறிக்கோள்களில் அதை ஏன் உட்படுத்தியிருக்கிறோம் என்பதை சொல்ல வேண்டியது அவசியமில்லை. பலநிர்வாக, மாகாண எல்லைகளை கொண்ட இந்தியா போன்ற ஒரு பெரிய நாட்டிற்குத் தொழிலாளர் சட்டங்கள் ஒருமித்த தன்மை கொண்டவையாக இருக்க வேண்டும் என்பது ஒரு முக்கியமான விஷயமாகவே எப்போதும் இருந்து வரும் என்பது தெளிவு. எனவே சென்ற காலத்தை போலவே வருங்காலத்திலும் அது கவனத்தைத் தொடர்ந்து ஈர்க்கும். 

தொழில் தகராறுகள்

      தொழில்தகராறுகளைப் பொறுத்தவரை, யுத்தத்தின்போது தொழிலாளர்களும் முதலாளிகளும் பொறுப்புணர்ச்சியோடு நடந்து கொண்டனர். இக்கால கட்டத்தில் நடைபெற்றவேலை நிறுத்தங்களின் எண்ணிக்கை விரிவான அளவிலோ அல்லது கவலைப்படும் அளவிலோ இல்லை. இந்த ஆண்டின் துவக்கத்தில் தொழிற்சாலைகளில் கிளர்ச்சி அதிகரிக்கும்  போக்கு இருந்தது. இந்தியப் பாதுகாப்பு விதி 81 ஏயின் கீழ் தகராறுகளை மத்தியஸ்தத்திற்கு விடும் வழிமுறை வகுக்கப்பட்டது. சமீப மாதங்களில் இந்தப் போக்கு சற்றுக் குறைந்துள்ளது. இந்த வழிமுறை திறமையும் நம்பகமானதுமான ஏற்பாடு என்று நிரூபணமாகும் என்று நாம் நம்புகிறோம். தொழில் தகராறுகளைத் தீர்த்து வைப்பதற்கு ஒரு வழிமுறையை ஏற்படுத்துவதை நாம் பிரேபிக்க போவது இந்த மாநாட்டின் நோக்கங்களில் ஒன்றாகும்.

     நமது நோக்கங்கள், குறிக்கோள்களில் ஒன்றாக கடைசி விஷயமாக நாம் வகுத்திருப்பதில் நாம் பரந்த அளவிலான வார்த்தைகளை வேண்டுமென்றே உபயோகித்திருக்கிறோம். இதனால், தொழிலாளர், முதலாளிகள் சம்பந்தப்பட்ட எந்த முக்கியமான விஷயத்தையும் மாநாடு விவாதிப்பதைத் தவிர்க்கமுடியாதுபோகும். “அகில இந்திய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்கள்” என்னும் சொற்றொடரைப் பரந்த அளவில் உபயோகிக்கும் அளவுக்கு எங்கள் மனதில் எண்ணம் இருந்ததை உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன். தொழிலாளர் நலன் பற்றிய எல்லா விஷயங்களையும் மற்றும் தொழிலாளர்களிடையே உற்சாகத்தை ஊட்டி வளர்ப்பதையும் இதில் உட்படுத்த நாங்கள் விரும்புகிறோம். இந்த நோக்கம் கடைசி விஷயமாக வைக்கப்பட்டிருந்தாலும் அது மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தததாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்பதை நான் கூறத் தேவையில்லை. இதை மிகவும் அவசரமானதாக நாம் கருதுகிறோம். யுத்தத்தின் அவசியங்களால் எழுந்ததே இந்த அவசரம் என்பதை நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை. 

தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான யுத்தம்

     இப்போதைய யுத்தம் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் யுத்தமாகும். தேவைகளை நிறைவேற்றுவது என்பது தொழிற்சாலைகளில் அமைதி நிலவுவதையே பொறுத்துள்ளது. தொழிற்சாலைகளில் அமைதியை ஏற்படுத்துவது இன்று நமக்குள்ள ஒரு அவசரமான பிரச்சினையாகும். தொழிற்சாலைகளில் அமைதி நிலவுவது இரு விஷயங்களைப் பொறுத்தது என்று நான் சொன்னால் அது தவறாக இருக்கமுடியாது. முதலாவதாக, தொழிற் தகராறுகளை விரைவாக தீர்த்து வைப்பதற்கான  ஓர் அமைப்பு தயாராக இருப்பதைப் பொறுத்துள்ளது அது. இரண்டாவதாக, தொழில்துறையில் வேலைசெய்பவர்களிடையே பதற்றநிலையை ஏற்படுத்தக்கூடிய எல்லா நிலைமைகளையும் நேரம் தவறாது போக்குவதைப் பொறுத்துள்ளது. தொழிற்சாலைகளில் தகராறுகளுக்கு இட்டுச் செல்லாத சிறிய பிரச்சினைகள் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளன. ஆனால் அவை பதற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய பெரிய பிரச்சினைகள். இவ்வாறு பதற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய விஷயங்களில் பெரும்பான்மையானவை. சமூக நலனைப் பாதிக்கும் விஷயங்கள் எனலாம். இத்தகைய பிரச்சினைகளை அணுகுவதற்கு நம்மிடம் எந்த ஏற்பாடும் இல்லை. இதுபோன்ற விஷயங்களை அமைதியாகவும் திருப்திகரமாகவும் தீர்த்து வைப்பதற்கு சர்க்காருக்கு ஆலோசனை வழங்க ஒரு அமைப்பை உடனடியாக ஏற்படுத்துவது அவசியம் என்பதுதான் பிரதானமாக இந்த மாநாட்டைக் கூட்டியதற்கான காரணம்.

நம்முன் உள்ள பணி

     இத்தகையது இந்த மாநாட்டின் முக்கியத்துவம். இத்தகையவையே அதன் நோக்கங்களும் குறிக்கோள்களும். இம்மாநாட்டின் முன் உள்ள கடமையைப் பொறுத்தவரை, நமது நிகழ்ச்சி நிரல் மிகச் சுருக்கமாக இருப்பதாக நீங்கள் கருதலாம். அதிக விஷயங்கள் அதில் இல்லை என்றும் நினைக்கலாம். இத்தகைய ஒரு மாநாட்டைப் பற்றிய திட்டத்தையும், அதனுடைய அமைப்பு எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றியும் நாம் ஒப்புக் கொள்கிறோமா என்ற அடிப்படை பிரச்சினை மீது ஒரு முடிவு எடுக்கும் வரை நாம் இப்பொழுது முன்வைத்துள்ள நிகழ்ச்சி நிரலை விட வேறு எதையும் உங்கள் முன் நாங்கள் வைத்திருக்க முடியாது. நிலைமை இதுவாக இருப்பதால் நான் இப்பொழுது செய்யக் கூடியது கீழ்க்கண்ட விஷயங்கள் பற்றி முடிவு எடுக்கும்படி உங்களுக்கு அறைகூவல் விடுப்பதுதான்:

  • தொழிலாளர் மாநாட்டை குறைந்த வருடத்திற்கு ஒரு முறை கூடும். ஒரு நிரந்தர ஸ்தாபனமாக அமைத்தல்.
  • இந்த மாநாட்டின் நிரந்தர ஆலோசனைக்குழுவை அமைத்தல். எப்பொழுதெல்லாம் அரசாங்கம் அழைக்கிறதோ அப்பொழுதெல்லாம், இந்த ஆலோசனைக்குழு அதன்முன் வைக்கப்படும் விஷயங்கள் பற்றி அரசுக்கு ஆலோசனை வழங்குதல்.
  • இந்த அமைப்புகளை நிறுவுவதற்கான வழிமுறைகளை பொதுவான முறையில் வகுத்தல்.

     இந்த அமைப்புகளை நிறுவுவது சம்பந்தப்பட்டவரை, இம்மாதிரியான முக்கூட்டு மாநாட்டிற்கு மிகவும் பொருத்தமானது என்று நாங்கள் கருதுகிற திட்டத்தை உங்கள் முன் வைக்க விரும்புகிறோம். இரு அமைப்புகளை நிறுவ வேண்டுமென்று நாங்கள் முன்மொழிகிறோம்:

  1. ஒரு விரிவடைந்த தொழிலாளர் மாநாடு, 2. ஒரு நிரந்தர ஆலோசனைக் குழு.

     மத்திய சர்க்கார், மாகாண சர்க்கார், சமஸ்தான சர்க்கார், முதலாளிகள், தொழிலாளர்கள் ஆகியவர்களின் பிரதிநிதிகளைக் கொண்டதாக இருக்கும் விரிவடைந்த மாநாடு. பொதுவாக ஒவ்வொரு மாகாணமும், ஒவ்வொரு பெரிய சமஸ்தானமும் இதில் பிரதிநிதித்துவம் பெற உரிமை பெற்றிருக்கும். பிரதிநிதித்துவம் பெறாத சமஸ்தானங்களின் சார்பில் மன்னர்களின் சபை நியமிக்கும் ஒருவர் அவற்றைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவார். தொழிலாளர்கள் மற்றும் முதலாளிகளின் முக்கிய அமைப்புகளுக்கும் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்படும். தொழிலாளர்களின் பல்வேறு பிரிவினர் போதுமான பிரதிநிதித்துவம் பெறவில்லையென சர்க்கார் கருதினால் அவர்களின் பிரதிநிதிகளை நியமனம் செய்ய அரசாங்கத்துக்கு உரிமையுண்டு. விரிவடைந்த மாநாடு சம்பந்தப்பட்டவரை, சர்க்கார் பிரதிநிதிகளுக்குச் சம எண்ணிக்கையில் முதலாளிகளுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதி செய்வது சாத்தியமாக இருக்காது.

நிரந்தர ஆலோசனைக் குழு

     நிரந்தர ஆலோசனைக் குழுவை நிறுவுவதில் மிகுந்த கண்டிப்பும் கட்டுப்பாடும் கடைப்பிடிக்கப்படும் என்பதை உங்கள் முன் வைக்கப்போகிற தீர்மானத்தின் வாசகத்திலிருந்து தெரிந்து கொள்வீர்கள். பிரதிநிதித்துவம் பின்வருமாறு அமைந்திருக்க  வேண்டுமென நாங்கள் பிரேரேபிக்கிறோம்:

  1. இந்திய அரசாங்கத்தின் பிரதிநிதிகள், 2. மாகாணங்களின் பிரதிநிதிகள், 3. சமஸ்தானங்களின் பிரதிநிதிகள், 4.முதலாளிகளின் பிரதிநிதிகள் 5. தொழிலாளர்களின் பிரதிநிதிகள். மத்திய சர்க்காரின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் அதன் தலைவராக இருப்பார்.

     சர்வதேச சங்கத்தின் சார்பில் நிறுவப்பட்ட நிர்வாகக்குழு அமைக்கப்படுவதற்கு அடிப்படையாக அமைந்த கோட்பாடுகளை சாத்தியமான அளவு நிரந்தர ஆலோசனைக்குழுவை அமைப்பதற்கான யோசனையாக முன்வைக்கிறோம். சர்வதேசத் தொழிலாளர் அலுவலகத்தின் நிர்வாகக்குழுவை அமைப்பதில் மூன்று கோட்பாடுகள் அடிப்படையாகக் கொள்ளப்பட்டுள்ளன என்று என் மனதிற்குத் தோன்றுகிறது. முதலாவது, அரசுப் பிரதிநிதிகளுக்கும், அரசு சாராத பிரதிநிதிகளுக்கும் சமத்துவப் பிரதிநிதித்துவம் வழங்குதல். ஷரத்து 7, பிரிவு 1ல் இதற்கு வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. இதன்படி, 32 பிரதிநிதிகளில் 16பேர் அரசாங்கங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவர். 16பேர் முதலாளிகளையும் தொழிலாளர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவர்; இந்தக் கோட்பாட்டைப் பின்பற்றி நாங்கள் 10 இடங்களை அரசாங்கத்துக்கும் 10 இடங்களைத் தொழிற்சாலைகளுக்கும் வழங்குகிறோம்.

     சர்வதேசத் தொழிலாளர் அலுவலகம் பின்பற்றும் இரண்டாவது கோட்பாடு முதலாளிகளுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே சம எண்ணிக்கையில் பிரதிநிதித்துவம் அளிப்பதாகும். அதே ஷரத்தில் இதற்கு வழிவகைசெய்யப்பட்டுள்ளது. அதன்படி அரசுசாராத 16 இடங்கள் முதலாளிகளுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் சமமாகப் பிரித்து கொடுக்கப்படுகின்றன. இக்கோட்பாட்டைப் பின்பற்றி, தொழில்துறைக்கு ஒதுக்கப்பட்ட 10 இடங்களை தொழிலாளர்களுக்கும் முதலாளிகளுக்கும் நாங்கள் சமமாகப் பிரித்துக் கொடுக்கிறோம்.

மூன்றாவது கோட்பாடு

     சில குறிப்பிட்ட நலன்களுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் அளிப்பது சர்வதேச தொழிலாளர் நிறுவனம் பின்பற்றும் மூன்றாவது கோட்பாடு. இதை 7வது ஷரத்தில் காணலாம். இந்த ஷரத்தின் பிரிவு (2) –இன்படி 16 இடங்களில் ஐரோப்பா – அல்லாத நாடுகளுக்கு 6 இடங்கள் ஒதுக்கப்படுகின்றன. பிரிவு (4) –இன்படி முதலாளிகளின் ஒதுக்கீட்டிலிருந்து இரண்டு இடங்கள் ஐரோப்பா அல்லாத நாடுகளுக்கு ஒதுக்கப்படுகின்றன. முதலாளிகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் கோட்டாவிலிருந்து ஒன்றும், தொழிலாளர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் கோட்டாவிலிருந்து ஒன்றும் மத்திய சர்க்காரின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் நியமனம் செய்வதற்கு வழிவகை செய்வதன் மூலம் இந்தக் கோட்பாட்டை நாங்கள் கடைப்பிடிக்க விரும்புகிறோம். முதலாளிகள், தொழிலாளர்களின் பிரதான ஸ்தாபனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதைத் தவிர ஏனைய சில நலன்களுக்கு ஓரளவு பிரதிநிதித்துவம் அளிப்பதை இது உத்திரவாதம் செய்யும். இந்த யோசனைகளில் அடங்கியுள்ள நியாயமும் நேர்மையும் உங்களைக் கவரும் என்றும், இந்த யோசனைகளுக்குத் தங்களின் ஒப்புதலை அளிப்பதில் சிரமம் எதுவும் இருக்காது என்றும் நம்புகிறேன்.

     இந்த அமைப்புகளை மத்தியில் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் மத்திய சர்க்காரை விட மாகாண சர்க்கார்களைப் பற்றித்தான் தொழிலாளர் அதிகம் அக்கறை கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைத் தாங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். மத்தியில் அமைக்கப்படும் அமைப்புக்கு கீழ்மட்டத்திலிருந்து ஆதரவு தேவைப்படும். எனவே இத்தகைய அமைப்புகளை உருவாக்க மாகாண அரசாங்கங்கள் மத்திய அமைப்பு சமாளிக்கும் விஷயங்கள் குறித்து ஆவண செய்ய விரும்பினால் இந்தப் பொதுவான விஷயம் பற்றிய எந்த யோசனையையும் நாங்கள் உற்சாகத்துடன் வரவேற்போம் என்று மத்திய அரசாங்கம் சார்பில் வாக்குறுதி அளிக்கிறேன்.

விரிவடைந்த தொழிலாளர் மாநாடும் நிரந்தர குழுவும் அமைத்தல்

     முக்கூட்டுத் தொழிலாளர் மாநாட்டில், ஒரு விரிவடைந்த தொழிலாளர் மாநாட்டையும் ஒரு நிரந்தரக்குழுவையும் நிறுவுவதென ஒரு தீர்மானம் ஏகமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டது.

     மத்திய, மாகாண அரசுகள், சில சமஸ்தானங்கள், தொழிலாளர்களின் எல்லா முக்கிய ஸ்தாபனங்கள் ஆகியவற்றின் பிரதிநிதிகளாக மாநாட்டில் 50 பேர் கலந்து கொண்டனர்; மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் மாநாட்டைத் துவக்கி வைத்தார்.

     முதலாளிகள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் பிரதிநிதிகள் மாநாட்டின் குறிக்கோள்களுக்கு முழு ஆதரவு அளித்தனர்.

     அகில இந்திய தொழிற்சங்கக் காங்கிரசின் தலைவர் திரு.வி.வி.கிரி தொழிலாளர் மாநாடு என்ற இந்த அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டதை வரவேற்றார். விவாதங்களில் தீவிரமாக ஈடுபடுவதோடு மட்டுமல்லாமல், தொழிலாளர் முன்னேற்றம் பற்றிய பிரச்சினையிலும் தொழிற்சாலைகளில் சுமூக நிலையை ஏற்படுத்துவதிலும் அது அக்கறை கொள்ளும் என்று நம்பிக்கை தெரிவித்தார்.

     இந்தியத் தொழிலாளர் சம்மேளனத்தின் தலைவரான திரு.ஜம்னாதாஸ் மேத்தா, இந்த மாநாட்டு அமைப்பு, குறிப்பாக இந்த நெருக்கடியான காலகட்டத்தில், தொழிற்சாலைகளில் சுமூக நிலையையும் திருப்தியையும் ஏற்படுத்த பாடுபட வேண்டுமென்று சொன்னார்.

     இரண்டு அகில இந்தியத் தொழில் அதிபர்கள் சங்கங்களின் தலைவர்களான சர்.ஏ.ஆர்.தலாலும் திரு.ஶ்ரீராமும் தத்தம் பிரதிநிதி குழுக்களுக்குத் தலைமை வகித்தனர். சமஸ்தான மன்னர்கள் சபையின் பிரதிநிதிகளும் ஹைதராபாத், பரோடா, குவாலியர் ஆகியவற்றின் பிரதிநிதிகளும் விவாதங்களில் பங்குகொண்டனர். இந்திய சமஸ்தானங்கள் பங்கேற்றதை எல்லாப் பிரதிநிதிகளும் முழுமனதாக வரவேற்றனர்.

     விரிவடைந்த மாநாடு 44 உறுப்பினர்களைக் கொண்டதாக இருக்கும் இந்திய சர்க்காரின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் அதன் தலைவராக இருப்பார். பல்வேறு அரசாங்கங்களை 22 உறுப்பினர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவர்; 11 பேர் தொழிலாளர்களையும் 11 பேர் தொழிலதிபர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவர்.

     இதேமாதிரி நிரந்தரக்குழு 20 உறுப்பினர்களைக் கொண்டதாகவும் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினரைத் தலைவராகக் கொண்டதாகவும் இருக்கும். ஒருபக்கம் சர்க்காரின் பிரதிநிதிகளும் மறுபக்கம் தொழிலதிபர்கள் – தொழிலாளர்களின் பிரதிநிதிகளும் சம எண்ணிக்கையில் இருப்பர். மாநாட்டுக்குத் தலைமைதாங்கிய மாண்புமிகு தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர், தொழிலதிபர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களுடைய எல்லா அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகளும் அத்தகைய ஸ்தாபனங்களின் ஒப்புதலுடன் நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோட்பாட்டை இந்திய அரசாங்கத்தின் சார்பில் ஏற்றுக்கொண்டார்.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி III, செப்டம்பர் 14, 1942, பக்கம் 76)

     டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): ஐயா, பின்கண்ட தீர்மானத்தை முன்மொழிகிறேன்;

ambedkar in bombayமண்ணியல் மதிப்பாய்வு நிறுவனப் பயன்பாட்டுக் கிளையின் பணிகள் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகள் பற்றி ஆலோசனை வழங்க இந்திய அரசாங்கம் அமைத்துள்ள ஆலோசனைக் குழுவில் செயல்படுவதற்கு, மாண்புமிகு தலைவர் ஆணையிடும்முறையில், சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க இந்த சட்டமன்றம் நடவடிக்கை மேற்கொள்கிறது.”

      தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): முன்மொழிவு விவாதத்திற்கு முன்வைக்கப்படுகிறது:

‘இந்திய மண்ணியல் மதிப்பாய்வு நிறுவனத்தின் பயன்பாட்டுக் கிளையின் பணிகள் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகள் பற்றி ஆலோசனை வழங்க இந்திய அரசாங்கம் அமைத்துள்ள ஆலோசனைக் குழுவில் செயல்படுவதற்கு மாண்புமிகு தலைவர் ஆணையிடும் முறையில் சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஒருவரை தேர்ந்தெடுக்க இந்த சட்டமன்றம் நடவடிக்கை மேற்கொள்கிறது.”

      மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: மதிப்பிற்குரிய என் நண்பருக்கு என்னுடைய கன்னி உரையைக் கேட்கும் வாய்ப்பு கிட்டவில்லை என்பது உண்மைதான். எனது வாழ்நாளில் பல உரைகள் ஆற்றியிருக்கிறேன். ஒரு கன்னி உரையை ஆற்றுவதற்கு அஞ்சுவேன் என நான் நினைக்கவில்லை. (2.மேற்படி, பக்கங்கள் 78-79)

     இந்தத் தீர்மானத்தை ஆதரித்து நான் பேசாததற்குக் காரணம் இந்த சபைக்கு இந்தத் துறை தெரியப்படுத்தத் தயாராக இல்லாத ஒரு மூடிமறைக்கப்பட்ட விஷயம் ஏதோ இருக்கிறது என்று எனது நண்பர் சுட்டிக் காட்டினார். இந்தத் தீர்மானம் குறித்து நானோ, அல்லது இந்திய அரசாங்கமோ வெட்கப்படக்கூடிய எதுவும் இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை என மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினருக்கு நான் உறுதியளிக்க முடியும்.

     இந்தத் தீர்மானத்தை நான் முன்மொழிந்தபோது இத்தகைய தீர்மானங்கள் பற்றி எவ்வாறு முடிவுசெய்யப்படுமோ அவ்வாறே இதுவும் முடிவு செய்யப்படும் என்று நான் நினைத்தேன். எனது நண்பர் இந்த விஷயங்களை எழுப்புவார் என்று கிஞ்சித்தேனும் தோன்றியிருந்தால் இந்தப் பிரச்சினைகள் பற்றி விவரங்களுடன் வந்திருப்பேன்.

     மதிப்பிற்குரிய ஓர் உறுப்பினர்: இந்த அவையின் நடைமுறையை தாங்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: நான் அவைக்கு புதியவன், இந்த அவை சற்று அதிகம் பெருந்தன்மை காட்டுமென எதிர்ப்பார்க்கிறேன். இந்தத் தீர்மானத்தை விவாதிக்க அனுமதிக்கும் முன் எனது நண்பரிடம் தகவல்கள் இருந்தால் இந்த விவாதம் பின்பு ஒரு தேதிக்கு ஒத்திவைக்கப்படலாம் என்பது என் யோசனை. அப்பொழுது எனது நண்பர் விரும்பும் தகவல்களை நான் அளிக்க முடியும்.

     திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): கனம் உறுப்பினர் (திரு.நியோகி) ஒரு கேள்வியை எழுப்புவதன் மூலம் அவர் விரும்பும் தகவல்களைப் பெறமுடியும். இந்தத் தீர்மானம் ஒத்திவைக்கப்பட வேண்டும் என்பது அவையின் விருப்பம் என்று நான் ஊகிக்கிறேன்.

(குரல்கள் “ஆம்”)

விவாதம் ஒத்திவைக்கப்படுகிறது.

இந்தியாவில் உள்ள நிலைமை

      தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): தீர்மானத்தின் மீது அவை விவாதத்தைத் துவக்கும்.

     ‘இந்தியாவில் தற்போது உள்ள நிலைமை பற்றி பரிசீலனை செய்ய வேண்டும்’.

*     *     *

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி III, செப்டம்பர் 18, 1942, பக்கம் 281-287)

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): ஐயா, கடந்த இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களாக பிரேரணையின் மீது நடந்து கொண்டிருக்கும் விவாதம் இந்த அவையின் உறுப்பினர்கள் இரண்டு திட்டவட்டமான கருத்தோட்டங்களை கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைக் காண்பிக்கிறது. காங்கிரஸ் உறுப்பினர்களை கைது செய்ததும் திடீரென வெடித்த பலாத்கார இயக்கத்தை நசுக்க அரசாங்கம் எடுத்த நடவடிக்கை நியாயமற்றது என்பது ஒரு கருத்தோட்டம். அரசாங்கம் எடுத்த நடவடிக்கை முற்றிலும் நியாயமானது என்று அவையின் ஒரு பகுதி கருதுகிறது. இம்மாதிரியான நிலைமையில் அவையின் ஒரு பகுதி எடுத்த நிலையை மற்ற பகுதி மறுதலிக்கிறது என்ற காரணத்திற்காக, இந்த விவாதத்தில் தாங்கள் தலையிடுவது அவசியமற்றது என அரசாங்கம் கூறமுடியும். ஆனால் உறுப்பினர் கூறியதிலிருந்து, அரசாங்க உறுப்பினர்கள், குறிப்பாக நிர்வாகக் கவுன்சிலில் அங்கம் வகிக்கும் இந்திய உறுப்பினர்கள், இந்த விஷயத்தை அப்படியே விடுவதை அனுமதிப்பது சரியாக இருக்காது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அவையின் ஒரு பகுதி மீது பொறுப்பை சுமத்துவதை விட, உறுப்பினர்கள் தங்கள் மீது சுமையை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது மிக அவசியம் என்று நான் கருதுகிறேன். எனவே, நடவடிக்கை நியாயமற்றது என்று கருதும் அவையின் ஒரு பகுதி எழுப்பிய சில விஷயங்களை எடுத்து கொள்ள விழைகிறேன். எழுப்பப்பட்ட முக்கிய விஷயங்கள் இரு வகையானவை. சில விஷயங்கள் அவற்றின் முக்கியத்துவத்திலும் தன்மையிலும் குறிப்பிடத்தக்கவை. சில விஷயங்கள் பொதுவான முக்கியத்துவத்திலும் தன்மையிலும் குறிப்பிடத்தக்கவை. சில விஷயங்கள் பொதுவான முக்கியத்துவம் மட்டுமன்றி பொதுவான விஷயங்கள் பற்றியும் பேசுவது விரும்பத்தக்கதாயினும், நேரம் மிகக் குறைவாக இருப்பதால், பதிலளிப்பதற்கு எழுப்பப்பட்ட சில குற்றச்சாட்டுகளைத்தான் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். எனவே சர்க்காருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகள் குறித்து எனது கருத்துக்களை தெரிவிக்க விரும்புகிறேன். சர்க்காரை விமர்சிப்பவர்கள், காங்கிரஸ் உறுப்பினர்களை சர்க்கார் கைது செய்தது நியாயமல்ல என்று கூறினர். அவர்களது வாதத்தை நான் சரியாகப் புரிந்து கொண்டேன் என்றால், அவர்களது வாதம். காங்கிரஸ் அகிம்சையில் நம்பிக்கை வைத்துள்ள ஸ்தாபனம், காங்கிரஸை சுயமாக இயங்க அனுமதித்திருந்தால் பலாத்காரம் தோன்றுவதை தடுத்து நிலைமையை கட்டுப்படுத்தியிருக்க முடியும் என்பதாகும். அகிம்சை என்ற கோட்பாட்டைப் பொறுத்தவரை கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக காங்கிரஸூக்கும் காரியக் கமிட்டி உறுப்பினர்களுக்கும் என்ன நேர்ந்தது என்பதை இந்த வாதத்தை முன்வைக்கும் உறுப்பினர்கள் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. கடந்த இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளில் காங்கிரஸின் கூட்ட நடவடிக்கைகளைப் படித்துப் பார்த்தபோது, காங்கிரஸ் பிரகடனப்படுத்தும் அகிம்சை என்ற கோட்பாட்டில் பயங்கரமான சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது என்ற கருத்து எனது மனதில் பதிந்தது. அகிம்சை ஆழமாகக் குழிதோண்டி புதைக்கப்பட்டு விட்டது. இவ்வாறு கூறுவதில் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.

     அவைக்கு சில உண்மைகளை எடுத்துக் கூறுகிறேன். ஐயா! 1939 டிசம்பர் 22ம் தேதி, சட்டமறுப்பு என்ற அச்சுறுத்தலை காங்கிரஸ் முதலில் வெளியிட்டது. 1940 மார்ச் 19ல், காங்கிரஸின் வருடாந்திர மகாசபை ராம்ஹாரில் நடைபெற்றது. அந்த வருடாந்திரப் பொதுசபைக் கூட்டத்தில் திரு.காந்தி சர்வாதிகாரியாக ஆக்கப்பட்டார். போராட்டத்தை தலைமை தாங்கி நடத்தும் முழுப் பொறுப்பும் அவருக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த தீர்மானத்தின்படி, திரு.காந்தி தலைமை தளபதி ஆனார். ஆனால் 1940 ஜூன் 22ம் தேதி, அதாவது மூன்று மாதங்களுக்குள், பிரதான தளபதி பொறுப்பிலிருந்து திரு.காந்தி அகற்றப்பட்டார். அகிம்சைத்தான் தங்களது வழிகாட்டுநெறி என்ற கோட்பாட்டைக் காரியக் கமிட்டி ஏற்க மறுத்தது. திரு.காந்தி தமது ராஜிநாமாவைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டியதாயிற்று.

      டாக்டர் பி.என்.பானர்ஜி (கல்கத்தா புறநகர் பகுதி; முகமதியரல்லாத நகரப் பகுதி): அது யுத்தம் சம்பந்தமாக.

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: தயவுசெய்து என்னை இடைமறிக்காதீர்கள்.

     1940 டிசம்பர் 15ல் அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டி பம்பாயில் கூடியது. திரு.காந்தியை மீண்டும் பிரதான தளபதியாக்கும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. போராட்டத்தை நடத்தும் படியும் அவரைத் தீர்மானம் கேட்டுக் கொண்டது. 1941 டிசம்பர் வரை திரு.காந்தி தொடர்ந்து தளபதியாக இருந்தார். 1941 டிசம்பரில் ஒரு காரியக்கமிட்டிக் கூட்டம் பர்டோலியில் நடைபெற்றது. திரு.காந்தியை மீண்டும் அந்தப் பதவியிலிருந்து நீக்கும் தீர்மானம் நிறைவேறியது. டிசம்பர் 1941 ல் ஏற்பட்ட நிகழ்வின் முக்கிய அம்சத்தை இந்த அவையின் உறுப்பினர்கள் நன்கு அறிந்திருக்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன். ஒருபுறம் திரு.காந்திக்கும் அகிம்சையில் முழு நம்பிக்கைகொண்ட அவரை பின்பற்றுபவர்களுக்கும், மற்றொருபுறம் அகிம்சையில் நம்பிக்கையில்லாத காரியக்கமிட்டியின் மற்ற உறுப்பினர்களுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாட்டால் பிளவு ஏற்பட்டது. வார்தாவில் கூடிய அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டிக் கூட்டத்தின் முன் அதன் முடிவுக்காக இந்தப் பிரச்சினை வைக்கப்பட்டது. இந்தப் பிரச்சினை மீது ஒரு முடிவு எடுக்கும்படி திரு.காந்தி செய்வார் என்று இந்தியாவில் ஒவ்வொருவரும், குறிப்பாக காரியக் கமிட்டி உறுப்பினர்கள் எதிர்பார்த்தனர். அதாவது பர்டோலியில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தை வாபஸ் பெற செய்வது அல்லது அவரால் அது முடியவில்லையெனில் அவர் ராஜினாமா செய்வார் என எதிர்பார்த்தனர். வார்தாவில் அந்தத் தீர்மானம் அங்கீகாரத்திற்காக அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டி முன்வந்த போது, மிகவும் ஆச்சரியப்படத்தக்க ஒரு காரியத்தை திரு.காந்தி செய்தார். அகிம்சையின் காவலரான அவர் இந்தத் தீர்மானத்தை வாக்கெடுப்புக்கு விடுமாறு வற்புறுத்த வேண்டாமென தம்மைப் பின்பற்றுவோருக்கு ஆணையிட்டார். அதுமட்டுமல்ல. காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டியுடன் தம்மை இணைத்துக் கொண்டு பிரதான தளபதியாகத் தொடர்ந்து இருந்து வந்தார். காங்கிரஸ் முன்னாலேயே – திரு.காந்தியின் முன்னாலேயே – பலாத்காரம் என்ற உணர்வு காங்கிரசை ஆட்கொண்டது. இந்த விஷயத்தில் இதைவிட வேறு நல்ல ருசு எவரால் அளிக்க முடியும் என்பது எனக்குத் தெரியாது.

     மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் தெரிந்து கொண்டிராத மற்றொரு விஷயமும் இருக்கிறது என நினைக்கிறேன். அதுபற்றி கொஞ்சம் விவரங்களை அளிக்க விரும்புகிறேன். காங்கிரஸ் காரியக்கமிட்டி உறுப்பினர்கள் அநேகமாக எல்லோரும் – எப்படியும் அவர்களில் மிகப் பெரும்பான்மையோர் இந்தக்கோட்பாட்டின் மீது அக்கறையற்றவர்களாக ஆகிவிட்டனர் என்பது உண்மை மட்டுமல்ல. திட்டமிட்ட பலாத்கார இயக்கத்திற்காக காங்கிரசுக்கு உள்ளேயே ஒரு முயற்சி இருந்தது என்பதைக் காட்டுவதற்கு போதுமான ருசு உள்ளது.

     சர்தார் சாந்த் சிங்: யுத்தத்தைப் பொறுத்தவரை…..

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: தயவுசெய்து எனக்கு தடங்கல் ஏற்படுத்தாதீர்கள்.

     மதிப்பிற்குரிய சில உறுப்பினர்கள்: அது உண்மை அல்ல, அதற்கு ருசு இல்லை

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: தவறான எந்த விஷயத்தையும் நான் கூறவில்லை. ஒரு சான்று பற்றி அவையில் இதுவரை குறிப்பிடவில்லை. அதைப் பற்றி குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

     திரு.ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்த தியோலி பாதுகாப்பு முகாமில் ஒரு நிகழ்ச்சி நிடந்தது. திரு.ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் தமது மனைவியாருக்கு சிறைக்கு வெளியே ரகசியமாக அனுப்ப முயன்ற சில ஆவணங்களைக் கைபற்றுவதில் அந்தப் பாதுகாப்பு முகாமின் கண்காணிப்பாளர் வெற்றிபெற்றார் என்பதை இந்த அவை அறிந்திருக்கலாம். இந்த சம்பவம் 1941 டிசம்பரில் நிகழ்ந்தது. காங்கிரஸூக்கு உள்ளே – காரியக் கமிட்டிக்கு உள்ளே என்ன நடந்து கொண்டிருந்தது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பும் எவரும் அந்த ஆவணம் பற்றி மிக அதிக கவனத்தைச் செலுத்தியாக வேண்டும். அந்த ஆவணம் நான்கு, ஐந்து விஷயங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. முதலாவதாக, திரு.ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனின் வார்த்தைகளையே இங்கு உபயோகிக்கிறேன். திரு.காந்தி நடத்தி வந்த சத்தியாக்கிரகம், பெரும்பாலான காங்கிரஸ்காரர்கள் ஏற்றுக்கொண்ட அந்த சத்தியாக்கிரகம் மதியீனமான ஒரு கேலிக்கூத்தாகும். அது விவேகமற்றது, பொருளற்றது. இரண்டாவதாக, தனது லட்சியத்தை அடைய காங்கிரஸ் விரும்பினால், தார்மிக வெற்றிகளை அடையும் முயற்சியை விட்டு விட்டு அரசியல் வெற்றிகளை அடைய முயல வேண்டும் என்று திரு.ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் கருதினார். திரு.காந்திக்கு எதிரான தாக்குதலாகும் அது. அந்த ஆவணம் வெளிப்படுத்தும் இரண்டாவது உண்மை என்னவெனில், அகிம்சையில் நம்பிக்கை இல்லாத, ஆனால் வன்முறையில் நம்பிக்கை கொண்ட சில கட்சிகள் இந்தியாவில் உள்ளன என்பதாகும். இவை எல்லாம் காங்கிரஸூக்குள் செயல்படுகின்றன. அவை: இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சி, வங்காளத்திலுள்ள புரட்சிகர சோஷலிஸ்டுக் கட்சி, காங்கிரஸ் சோஷலிஸ்டு கட்சி, இந்துஸ்தான் சோஷலிஸ்டுக் குடியரசுச் சங்கம். இந்த அமைப்புகளெல்லாம் ஒரே ஸ்தாபனமாக இணைக்கப்பட வேண்டுமென்பது திரு.ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனின் திட்டமாக இருந்தது. இந்த ஒன்றுபட்ட ஸ்தாபனம் காங்கிரஸூக்குள் செயல்படும் ரகசியக் கட்சியாக இருக்க வேண்டும். அது தலைமறைவாக பணியாற்ற வேண்டும். இந்த ரகசியக் கட்சி காங்கிரஸூக்கு உள்ளே இருக்க வேண்டுமென்பது மட்டுமல்லாமல், அதன் கொள்கையை செயல்படுத்துவதற்கான நிதியை பெறுவதற்காக அரசியல் கொள்கைகளை நடத்த வேண்டும் என்றும் திரு.ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் யோசனை கூறினார். நான் குறிப்பிட்ட இரண்டு விஷயங்கள், அகிம்சைக் கோட்பாட்டை பெயரளவில் மட்டும், உதட்டளவில் மட்டும் கூறிவரும் காங்கிரஸை நம்ப முடியாது என்ற உண்மையை நியாய உணர்வு படைத்தவர்களை ஒத்துக்கொள்ள செய்ய முடியாதெனில், நியாயமான ஒரு மனிதரை நம்பவைக்க இதைவிட வேறு நல்ல அத்தாட்சி இருக்க முடியுமா என்பதை நான் அறியேன். ஐயா! அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்துக்கு உள்ளான சூழ்நிலைமைகளில் இதுவும் ஒன்றாகும்.

     என்னுடைய இந்தக் கன்னி உரையில் நான் குறிப்பிட்டுக் கூற விரும்பும் இரண்டாவது விஷயத்திற்கு வருகிறேன். அன்று நிலவிய சூழ்நிலைமைகளில் அடக்குமுறை நியாயப்படுத்தப்படலாம் என்றாலும், அடக்குமுறையோடு நிறுத்திக் கொள்வது சர்க்காரின் கடமையாக இருக்க முடியாது என்றும், சில ஆக்கபூர்வமான நடவடிக்கைகளை சர்க்கார் அவசியம் எடுத்திருக்க வேண்டும் என்றும் எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்கள் கூறினர். ஆக்கபூர்வமான நடவடிக்கைகள் பற்றி அவையின் பல்வேறு பகுதிகள் கூறியவற்றை ஒருவர் பரிசீலிக்க வேண்டுமெனில், அளிக்கப்பட்ட ஆலோசனைகள் விசித்திரமானதாகவும் குழப்பத்தை அளிக்கும் கதம்பமாகவும் உள்ளதைக் கண்டு ஆச்சரியப்படாமல் இருக்க முடியாது. எனவே அவற்றில் ஒன்றே ஒன்றை தேர்ந்தெடுக்கிறேன். திட்டவட்டமானதாகவும் பரிசீலிக்கக் கூடியதாகவும் அது தோன்றுகிறது. இன்றைய சர்க்கார் மாற்றப்பட்டு, புனரமைக்கப்பட்டு ஒரு தேசிய சர்க்காராக செயல்பட வேண்டுமென்று ஆலோசனை அளிக்கப்பட்டது. இந்த ஆலோசனை பற்றி நான் வலியுறுத்திக் கூற விரும்பும் விஷயத்தை அவை முன் எடுத்துக் கூறுவதை சாத்தியமாக்க, இன்றைய சர்க்கார் எத்தகையது, அதன் தன்மை என்ன என்பதைக் கூறத் துவங்கினால் உசிதமாக இருக்கும். மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களுக்கு தெரிந்திருப்பதுபோல், இந்திய அரசாங்க சட்டத்தின் 33வது பிரிவு கூறுவது என்னவெனில், இந்தியாவின், சிவில் மற்றும் ராணுவ சர்க்காரைக் கண்காணித்து வழிநடத்தி கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரத்தை கவர்னர்-ஜெனரலின் நிர்வாக சபைக்கு அளிக்கிறது. நான் ஓரளவுக்கு அரசியல் சட்ட சம்பந்தமான வழக்கறிஞர் நான் என்னை ஒரு நிபுணன் என்று உரிமை கொண்டாடவில்லை. ஆனால் அரசியல் சட்ட விவகாரத்தில் என்னை ஒரு மாணவன் என்று கூறமுடியும். இந்த 33வது பிரிவைப் பரிசீலித்து, அமுலில் உள்ள பிற நாடுகளின் அரசியல் சட்டங்களோடு ஒப்பிட்டு, எந்த தன்மையான சர்க்காரை இந்திய மக்கள் விரும்புகிறார்கள் என்பதையும் ஓரளவு கணக்கில் கொண்டு பார்த்தால், அளவற்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இரு குணாம்சங்களை உடைய சர்க்காரை இந்தப் பிரிவு அளிக்கிறது எனக் கூறுவதில் எனக்கு தயக்கம் எதுவுமில்லை. இந்த சர்க்கார் பெற்றுள்ள ஒரு குணாம்சம் என்னவெனில் அது யதேச்சதிகாரத்தை முற்றிலுமாக விலக்குகிறது. இந்த அரசாங்கம் பெற்றுள்ள மற்றொரு குணாம்சம் அது கூட்டுப்பொறுப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இந்திய மக்களுக்கு மிகவும் உகந்ததாகும் இது…

     மதிப்பிற்குரிய ஓர் உறுப்பினர்: இது நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறதா?

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அந்த விஷயத்துக்கு வருகிறேன். சட்டத்தில் இதற்கு போதுமான வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. அரசாங்கத்தின் பொறுப்பு கவர்னர்-ஜெனரலின் நிர்வாக சபைக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

     திரு.ஜம்னாதாஸ் எம்.மேத்தா பம்பாய் மத்திய பிராந்தியம்: முகமதியரல்லாத கிராமப் பகுதி: இந்த அதிகாரம் இந்தியா மந்திரியின் உத்தரவுகளுக்கு உட்பட்டது.

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அதற்கு வருகிறேன். அதுபற்றிக் கூறப்போகிறேன். நிலைமை என்னவெனில் நிர்வாகக் கவுன்சிலின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் கவர்னர்-ஜெனரலின் சகாவாகும். அந்த உண்மையை ஒருபோதும் மறக்கக்கூடாது. மறக்கக் கூடியதுமல்ல. எனவே, நான் கூறுவது என்னவெனில், யதேச்சதிகாரத்தை ஒதுக்குகிற ஜனநாயகத் தன்மை கொண்ட, சம்பிரதாயத்தை அடிப்படையாகக் கொள்ளாமல் சட்டப்படி நிர்வாகத்திற்கு கூட்டுப்பொறுப்பை அளிக்கும் ஒரு சர்க்காரை இந்தியர்கள் விரும்புகிறார்கள் என்றால், நான் இந்த அவைக்கு கூற விரும்புவது இதுதான். நாம் இப்பொழுது பெற்றிருப்பதைவிட மேலும் நல்ல சர்க்கார் அமைப்பை நீங்கள் அமைக்க முடியாது. இந்த அரசாங்கத்துக்கு எதிராகச் சொல்லப்படுவது என்னவென்பதை நான் அறிவேன். அது அப்படியே இருக்கலாம். அந்த சர்க்கார் வைஸ்ராயின், இந்தியா மந்திரியின் ரத்து அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டது எனக் கூறுகிறார்கள்.

     திரு.ஜம்னாதாஸ் மேத்தா: ரத்து அதிகாரம் மட்டும் அல்ல – உத்தரவுகளும் இதில் அடங்கும்

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அதை நான் ரத்து அதிகாரம் என்று கூறுகிறேன். நீங்கள் அதை உத்தரவுகள் என்று அழைக்கலாம். நான் ஓர் அரசியல் சட்ட நிபுணனாதலால், அரசியல் சட்டரீதியான பதத்தையே உபயோகிக்க விரும்புகிறேன்.

மதிப்பிற்குரிய ஓர் அங்கத்தினர்: வெள்ளை மாளிகையிலிருந்து வரும் எஜமானன் குரல்.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: நான் கூறியது என்னவெனில், இந்த அரசாங்கம் ஒரு சுதந்திர அரசாங்கம் அல்ல. இது, இந்தியா மந்திரியின் ரத்து அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டதுதான். வைஸ்ராயின் ரத்ததிகாரத்தைப் பொறுத்தவரை, இந்தியாவின் பாதுகாப்பு, அமைதி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களில் மட்டுமே அது பயன்படுத்தப்படும் என்று சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். அது பொதுவான ரத்ததிகாரம் அல்ல. நாட்டின் அன்றாட நிர்வாகத்தில் தலையிடும் ரத்ததிகாரம் அல்ல அது.

சர்தார் சாந்த் சிங்: நான் ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா?

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இப்பொழுது நீங்கள் எந்தக் கேள்வியையும் கேட்கக் கூடாது; எனக்கு மிகக் குறைந்த நேரமே உள்ளது; வாதத்திற்காக, ரத்து அதிகாரம் இருக்கிறது என்பதை நான் ஒப்புக் கொள்கிறேன். அரசியலமைப்புச் சட்டங்கள் பற்றி நான் நிறையப் படித்திருக்கிறேன். எனவே ரத்ததிகாரத்தைப் பற்றி நான் பயப்படவில்லை.

சர்தார் சாந்த் சிங்: நான் ஒரு சட்ட சம்பந்தமான கேள்வியைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: பிறகு என்னிடம் நீங்கள் கேட்கலாம். இப்பொழுது ஒரு சொற்பொழிவற்ற எனக்கு நேரமில்லை.

ரத்து அதிகாரம் இருக்கிறது என்பதை முற்றிலுமாக ஒப்புக்கொள்ள நான் தயாராக இருக்கிறேன். ரத்து அதிகாரம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. ரத்து அதிகாரம் பற்றி அதிகம் கவலைப்படும் மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களுக்கு எனது கேள்வி இதுதான். ரத்து அதிகாரத்தின் முக்கியத்துவம் என்ன? ரத்து அதிகாரம் என்றால் என்ன பொருள்? நான் திட்டவட்டமாகக் கூறுகிறேன். ஏனெனில் அரசியல் சட்டம் சம்பந்தமான பிரச்சினை பற்றி பேசும் மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களின் மனதிலே நிறைய குழப்பம் இருப்பதை காண்கிறேன். யதேச்சதிகார அரசுக்கும் ஒரு பொறுப்பான அரசுக்கும் என்ன வித்தியாசம். ஹிட்லரின் கீழ் ஜெர்மனியில் இருப்பதற்கும் பிரிட்டனில் நிலவும் சர்க்காருக்கும் என்ன வித்தியாசம்? இதற்கு தெளிவான பதில்… (குறுக்கீடு)

தலைவர் (மாண்புமிகு அப்துல் ரஹீம்): அமைதி, அமைதி. மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் இவ்வாறு குறுக்கீடு செய்து கொண்டிருக்கக் கூடாது.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: தெளிவான பதில் இதுதான். அதைத் திட்டவட்டமான முறையில் கூற விரும்புகிறேன் – சர்வாதிகார சர்க்காருக்கும் பொறுப்பான சர்க்காருக்கும் உள்ள வித்தியாசம் – அதை மீண்டும் கூறி வலியுறுத்த விரும்புகிறேன் – என்னவெனில் சர்வாதிகாரத்தில் ரத்து அதிகாரம் இல்லை; பொறுப்பான சர்க்காரில் ரத்து அதிகாரம் இருக்கிறது. இதுதான் உண்மை. அரசியல் சட்டத்தைப் புரிந்து கொள்ள விரும்புகிறவர்களும் அரசியல் சட்டங்களை உருவாக்க விரும்புகிறவர்களும் இதை மனதில் கொள்ளட்டும். ஒரே ஒரு கேள்வி, சர்ச்சையைக் கிளர்த்தக் கூடிய ஒன்றே ஒன்று. இம்மாதிரியான வாக்குவாதத்தை நான் முற்றிலுமாக புரிந்து கொள்ள முடியும் – ரத்து அதிகாரம் யாரிடம் இருக்க வேண்டும்? இந்தியா அமைச்சரிடமிருக்க வேண்டுமா அல்லது வைஸ்ராயிடம் இருக்க வேண்டுமா அல்லது வேறு எந்த அமைப்பிடமாவது இருக்க வேண்டுமா? இதுதான் சர்ச்சைக்குரிய ஒரே விஷயமாக இருக்க முடியும். ரத்து அதிகாரத்தைப் பொறுத்த வரை, பொறுப்புத் தன்மையில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களிடையே, ஜனநாயக சர்க்கார் பற்றி நம்பிக்கையுள்ளவர்களிடையே எந்தவிதமான கருத்து வேறுபாடும் இருக்க முடியாது என்று கூறுகிறேன். எனவே, எழும் கேள்வி இதுதான்; இந்தியா மந்திரியிடம் ரத்து அதிகாரத்தை நாம் வைத்து கொள்ளவில்லையெனில், நாம் வேறு எந்த இடத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும்? இந்தியா மந்திரிக்குள்ள ரத்து அதிகாரத்தை நீங்கள் மாற்றவிரும்பினால், அது சரியாக வைக்கப்பட வேண்டிய ஒரு இடம் சட்டமன்றமே என்று நான் படிக்கிறேன். ரத்து அதிகாரத்தை வைக்க வேறு எந்த இடமும் இல்லை.

சர் சையது ராஸா அலி: (ஐக்கிய மாகாணங்களின் நகரங்கள், முகமதியர் நகர் பகுதி) சட்டமன்றம் பற்றி மாண்புமிகு எனது நண்பர் கடைசியில் நினைத்தது பற்றி நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்!

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: கேள்வி இதுதான்: அது ஒரு எளிமையான கேள்வி என்றும் கருதுகிறேன். இன்று நிலவும் சட்டமன்றத்திற்கு ரத்து அதிகாரத்தை நாம் மாற்ற முடியுமா? (பண்டிட் லட்சுமி காந்த மைத்ராவின் குறுக்கீடு). தங்களுக்கு அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தைப் போதிக்க முடியாது. இதற்காக ஒரு வகுப்பைத் தொடங்க வேண்டியிருக்குமோ என்று அஞ்சுகிறேன். சட்டக் கல்லூரியில் அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் பற்றிப் போதிப்பதில் ஐந்து ஆண்டுகள் செலவழித்தேன். என் மனதில் எழும் கேள்வி இதுதான்: சட்டமன்றத்திற்கு ரத்து அதிகாரத்தை மாற்ற முடியுமா? இன்றைய சட்டமன்றக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து இந்தக் கேள்வியை நான் பரிசீலிக்க வேண்டும். ஏனெனில் பிரிட்டிஷ் சர்க்கார் அதிகாரத்தை உடனே துறக்க வேண்டும் என்பதுதான் இன்றைய கோரிக்கை. கேள்வியென்னவெனில் இந்த ரத்து அதிகாரத்தை நாம் இதனிடம் ஒப்படைக்கக் கூடிய தகுதி இந்த சட்டமன்றத்திற்கு இருக்கிறதா?

இந்த சட்டமன்றத்தின் இயைபு என்ன? அதன் குணாம்சம் என்ன? இந்த அவையை அவமதிக்கும் எதையும் நான் சொல்லவில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன். காலப்போக்கின் வேகத்தைக் கணக்கில் கொண்டால் இந்த அவை உயிர் பிரியும் நிலையில் உள்ளது என்பதுதான் உண்மை.

சர்தார் சாந்த் சிங்: அது அப்படித்தான் எப்பொழுதும் உள்ளது.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. ஆனால் இது அநேகமாக ஒன்பது ஆண்டுக்காலம் நீடித்து இருந்து வருகிறது. இந்த அவையின் உறுப்பினர்களுக்கு அவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த தொகுதிகள் அளித்த அதிகாரம் எந்த அளவு நேரடியாகவும் புதிதாகவும் இருப்பதாகக் கருத முடியும் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. கால ஓட்டத்தில் இந்த அவை சாரமற்றதாக ஆகாமலிருக்குமா என்பது பற்றி எதுவும் கூற நான் விரும்பவில்லை. ஆனால், மேலே சென்று சபையின் இயைபு பற்றிப் பரிசீலிக்கத் துவங்கலாம்.

தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): மாண்புமிகு உறுப்பினர் அவருக்கான நேரத்தை ஏற்கெனவே தாண்டிவிட்டார்.

பண்டிட் லட்சுமி காந்த மைத்ரா (ராஜதானிப் பிரிவு – முகமதியரல்லாத கிராமப் பகுதி): மாண்புமிகு உறுப்பினர் கூறுவது சபையின் முன் உள்ள பிரேரணைக்கு எந்தவிதத்திலும் சம்பந்தப்பட்டதல்ல.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா! எனக்கு கொடுத்த நேரம் முடிந்துவிட்டது என்று தாங்கள் கருதினால்…

தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): எல்லா கட்சிகளின் ஒப்புதல் பேரில்தான் நேர அளவு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அதை நான் அமுல் நடத்தியாக வேண்டும்.

திரு.ஜம்னாதாஸ் மேத்தா: சபையை ஏன் கூட்டினீர்கள்? (மேலும் சில குறுக்கீடுகள் இருந்தன).

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: விஷயம் என்ன வெனில், ஒன்று ரத்து அதிகாரத்தை அதனிடம் ஒப்புவிப்பதற்கு தகுந்த போதுமான பிரதிநிதித்துவம் பெற்றதல்ல இந்த அவை என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். அல்லது நாட்டின் தேசிய வாழ்வில் இடம்பெற்ற எல்லோரும், போதுமான எண்ணிக்கையில் இந்துக்கள், போதுமான எண்ணிக்கையில் முகமதியர்கள், போதுமான எண்ணிக்கையில் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினர், மற்றும் பிற பகுதியினர் ஆகியவர்களை தன்னகத்தே கொண்ட வகையில் யுத்த காலத்தில் இந்த சட்டமன்றத்தைப் புனரமைக்கும் பணியில் நாம் ஈடுபட முடியுமா என்பதை நீங்கள் பரிசீலிக்க வேண்டும். எனவே தேசிய சர்க்கார் வேண்டுமென்ற கோரிக்கை குழப்பமான சிந்தனையின் விளைவுதான் என்று கூற விரும்புகிறேன். மிகவும் ஜீவாதாரப் பிரச்சினை என்று நான் கருதும் வகுப்பு உடன்பாடு என்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்ற பெரும்பாலானவர்களின் விருப்பத்தின் விளைவுதான் என்று கூற விரும்புகிறேன். புதிய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் கீழ் அமைக்கப்படும் நிர்வாகத்தின் மீது ரத்து அதிகாரத்தைப் பிரயோகிக்கத் தகுதி வாய்ந்தது எனக் கருதும் வரையில் இந்த அவையை புனரமைப்பது இந்த வகுப்பு உடன்பாட்டை நாம் எய்தும் வரை சாத்தியமில்லை ஐயா! எனக்கு அளித்த நேரம் முடிந்து விட்டதால் இந்த விஷயத்தை மேலும் வளர்த்த முடியாது. நான் என் இருக்கையில் அமர்கிறேன்.

இந்திய மண்ணியல் நிறுவனப் பயன்பாட்டுக்கிளையின் ஆலோசனைக் குழுவிற்கு ஒரு உறுப்பினரைத் தேர்ந்தெடுத்தல்.

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி III, 1942 செப்டம்பர் 21, பக்கங்கள் 339-42)

      திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): செப்டம்பர் 14ம் தேதி திங்களன்று மாண்புமிகு டாக்டர் அம்பேத்கர் முன்மொழிந்த தீர்மானம் பற்றி மேலும் பரிசீலிப்பதற்கு சில தகவல்களைத் தம்மால் கொடுக்க முடியுமாதலால் இந்தக் கோரிக்கை ஒத்திவைக்கப் படலாமென்று டாக்டர் அம்பேத்கர் அப்பொழுது கூறினார்.

     மாண்புமிகு டாக்டர் அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): ஐயா! திருத்தங்களை எவ்வாறு கையாள தாங்கள் உத்தேசித்திருக்கிறீர்கள்? திருத்தங்கள் முன்வைக்கப்பட்டால் நன்றாக இருக்கும். அப்பொழுது விவாதிக்கவிருக்கும் தீர்மானத்துடன் திருத்தங்களை பற்றியும் நான் பேசமுடியும்.

     திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): திருத்தங்களைப் பிரேரேபிக்க விரும்பும் உறுப்பினர்கள் திருத்தங்களை இப்பொழுது முறையாக முன்வைக்கட்டும். அப்போது தீர்மானத்தையும் திருத்தங்களையும் விவாதத்திற்கு அவையின் முன் வைக்க முடியும்.

     திரு.ஹெச்.ஏ.சத்தார்.எச்.ஈஸாக் சேட்: ‘தீர்மானத்திலுள்ள ‘ஒரு பிரதிநிதி’’ என்ற வார்த்தைகளுக்குப் பதிலாக ‘நான்குபிரதிநிதிகள்’’ என்ற வார்த்தைகள் இருக்க வேண்டும்.

     திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): திருத்தம் முன் வைக்கப்படுகிறது.

           ‘தீர்மானத்தில் உள்ள, ‘ஒரு பிரதிநிதி’ என்ற வார்த்தைகளுக்குப் பதிலாக ‘நான்கு பிரதிநிதிகள்’’ என்ற வார்த்தைகள் இருக்க வேண்டும்.’‘

     பண்டிட் லட்சுமிகாந்த மைத்ரா (ராஜதானிப் பிரிவு: முகமதியரல்லாத கிராமப்புறம்): ஐயா! நான் பின்கண்ட திருத்தத்தைப் பிரேரேபிக்கிறேன்:

           ‘‘தீர்மானத்தில், ‘ஒரு பிரதிநிதி’ என்ற வார்த்தைகளுக்கு பதிலாக, ‘மூன்று பிரதிநிதிகள்’ என்ற வார்த்தைகள் இருக்க வேண்டும்.’’

     தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): திருத்தம் பிரேரேபிக்கப்படுகிறது:

           “தீர்மானத்தில் ‘ஒரு பிரதிநிதி என்ற வார்த்தைகளுக்குப் பதிலாக ‘மூன்று பிரதிநிதிகள்’ என்ற வார்த்தைகள் இருக்க வேண்டும்.’’

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: தீர்மானமும் திருத்தங்களும் இரண்டு கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. சென்ற தடவை நான் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தபோது, மதிப்பிற்குரிய எனது நண்பர், திரு.நியோகி, இந்தியாவின் மண்ணியல் மதிப்பு ஆய்வு நிறுவனத்தின் பயன்பாட்டுக்கிளை பற்றி கொடுக்க வேண்டிய சில தகவல்களைப் பற்றி கேட்டார். மதிப்பிற்குரிய திரு.நியோகி இது சம்பந்தமான ஒரு கேள்வியை எழுப்பியதும் அவையின் ஞாபகத்தில் இருக்கும். பயன்பாட்டுக்கிளை சம்பந்தப்பட்ட தகவல்களை என் பதிலில் அளித்தேன்; இந்தக் கிளை பற்றி மேலும் அதிக விவரங்களை மதிப்பிற்குரிய எனது நண்பரும் இந்த சபையின் பிற உறுப்பினர்களும் விரும்புகிறார்களா என்பது எனக்குத் தெரியாது. இந்த சபைக்கு என்னால் கொடுக்க முடியாத சில தகவல்கள் இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. அப்பொழுது கொடுக்க முடியாததற்குக் காரணம் பிரதான கேள்விக்குப் பதிலாகக் கொடுக்க முடியாமல் போயிற்று. அல்லது அன்று கேட்கப்பட்ட துணைக் கேள்விகளின் பிரத்தியேக தன்மையின் காரணமாகவும் இது இருக்கலாம். அன்று அவைக்கு நான் தெரிவிக்க முடியாமல் போன சில தகவலை இப்பொழுது அளிக்க விழைகிறேன்.

     தகவல் பற்றி முதலில் நான் குறிப்பிட விரும்புவது பயன்பாட்டுக் கிளையின் கடமைப் பற்றியது. இதை அன்று நான் குறிப்பிடவில்லை. பயன்பாட்டுக் கிளையின் விதிமுறைகளின்படி அதற்கு மூன்று கடமைகள் உள்ளன என்பதை அவைக்குத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன். முதலாவதாக, தாதுப்பொருட்களின் படிமங்கள் இருப்பதாகக் கண்டறிய தேவையான களப்பணிகளைச் செய்வது; இரண்டாவதாக, தேவையான இடத்தில் சுரங்கம் தோண்டும் பூர்வாங்கப் பணிகளைத் துவக்குவது, மூன்றாவதாக, கனிமங்களை சுத்திகரிப்பது, உருக்கிப் பிரித்து எடுப்பது, மற்றும் உற்பத்தி சம்பந்தப்பட்ட இதர பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்காக பரிசோதனை பணிகளை மேற்கொள்வது. இந்தியாவின் கனிம வளங்களை நன்கு பயன்படுத்திக்கொள்வதற்கு இது உதவியாக இருக்கும். இவைதான் பயன்பாட்டுக் கிளையின் பணிகள். அடுத்து, பயன்பாட்டுக் கிளையின் வேலைத் திட்டத்தைப் பொறுத்தவரை, அது ஆறு தலைப்புகளில் வருகிறது என்பதை சபைக்கு தெரிவிக்க விரும்புகிறேன். 1.மேவாரில் உதயப்பூர் சமஸ்தானத்திலுள்ள ஸாவர் ஈயம் மற்றும் துத்தநாக சுரங்கங்களை மீண்டும் திறப்பது; 2.ராஜபுதனத்தின் மைக்கா சுரங்கங்களை அபிவிருத்தி செய்வது; 3.பலுச்சிஸ்தானின் கந்தகப் படிமங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது; 4.வங்காளத்திலும் மத்திய மாகாணங்களிலும் உலோக வகை தரும் தாதுப் பொருட்கள் பற்றிப் பரிசீலிப்பது; 5.பீஹாரிலுள்ள படிவுகள் பற்றிப் பரிசீலிப்பது; 6.தாதுக்கள் (ரத்தினக்) கற்கள், உப்புகள் மற்றும் இவை போன்ற ஏனைய பொருள்களைக் கண்டறிவது.

     மதிப்பிற்குரிய நண்பர் திரு.நியோகி தகவல் தெரிந்து கொள்ள விரும்பிய மூன்றாவது விஷயம், இந்த பயன்பாட்டுக் கிளைக்கும் விஞ்ஞானம் மற்றும் தொழில்துறை ஆய்வு வாரியத்துக்கும் இடையே உள்ள உறவு பற்றியது. விஞ்ஞான – தொழில்துறை ஆய்வு வாரியம் மூன்று விஷயங்களைக் கவனிக்கிறது. அதாவது, கண்டுபிடிப்புகள், கனரக ரசாயனப்பொருள்கள், இயற்கையாக தோன்றுகிற உப்புகள், பயன்பாட்டுக்கிளை தாதுப்பொருட்களைக் கண்டுபிடிப்பது, அவற்றின் தரத்தைப் பரிசோதிப்பது போன்ற பணிகளில் ஈடுபடுகிறது. இவற்றின் செயல்பாடுகள் வித்தியாசமானவை என்பது இதிலிருந்து தெளிவு. அதே சமயத்தில், விஞ்ஞான, தொழில்துறை ஆய்வு வாரியத்துக்கும் பயன்பாட்டுக்கிளைக்கும் இடையே இடையுறவு உள்ளது; இந்த இடையுறவு பின்கண்டவாறு அமைந்துள்ளது. இந்திய மண்ணியல் மதிப்பீட்டாய்வு நிறுவனத்தின் பொறுப்பாளராக உள்ள டாக்டர் பாக்ஸ், விஞ்ஞான தொழில்துறை ஆய்வு வாரியத்தின்கீழ் இயங்கும் கனரக ரசாயனங்கள் குழுவின் தலைவராக இருக்கிறார். மறுபுறத்தில் விஞ்ஞான, தொழில்துறை ஆய்வு வாரியத்தின் இயக்குநர், மண்ணியல் மதிப்பீட்டாய்வு நிறுவனத்தின் பயன்பாட்டுக்கிளைக்கான ஆலோசனைக் குழுவின் உறுப்பினராக உள்ளார். இரண்டாவதாக, இந்த ஏற்பாட்டால் இரு இலாக்காக்களுக்கும் இடையே பரஸ்பர பரிமாற்றம் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதை அவை தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

     மதிப்பிற்குரிய நண்பர் எழுப்பிய வேறு இரு பிரச்சினைகள் உள்ளன. சர்க்காரின் நடவடிக்கைகள் பற்றிய விமர்சனம் சம்பந்தப்பட்டவை அவை. இந்தியாவின் தாதுப் பொருள் வளங்களைப் பற்றி கவனக்குறைவு இருப்பதாக அவர் குறை கூறினார். இரண்டாவதாக, பர்மாவிலிருந்து வந்த அகதிகளுக்கு வேலைவாய்ப்புக்கள் அளிப்பதற்காகவே பயன்பாட்டுக்கிளை துவக்கப்பட்டது என்ற கருத்தையும் அவர் வெளியிட்டார். இப்பொழுது, ஐயா! முதல் கேள்வியைப் பொறுத்தவரை, இந்தியாவின் தாதுப்பொருள்களின் வளங்களை அபிவிருத்தி செய்யும் பிரச்சினை முன்பே எடுத்துக் கொள்ளப்படாததற்காக மதிப்பிற்குரிய எனது நண்பர் வருந்துவதைப் போலவே, நானும் வருந்துகிறேன். ஆனால், இப்பொழுது போல், ஒருதிட்டத்தை மேற்கொள்வதற்கு, பயன்பாட்டுக்கிளை அமைக்கும் திட்டத்தை இந்தியா எடுத்துக்கொண்டிருப்பது போல் ஒரு திட்டத்தை மேற்கொள்வதற்கு மூன்று பிரதான கஷ்டங்கள் இருந்தன என்பதை எனது நண்பர் புரிந்துகொண்டிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். இந்தக் காலகட்டம் வரை இந்திய மண்ணியல் மதிப்பாய்வு நிறுவனம் சுரங்கங்கள் துறையில் கல்வித் தகுதி பெற்ற அதிகாரபூர்வ ஊழியர்களைப் பெற்றிருக்கவில்லை என்பதை ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். துரதிருஷ்டவசமாக இங்கிலாந்தின் மண்ணியல் மதிப்பாய்வு நிறுவனத்தின் செயல்பாடுகளை இந்திய மண்ணியல் மதிப்பாய்வுக் கழகம் பின்பற்றியது. அதாவது சுரங்கங்களை மேற்பார்வையிடும் கண்காணிப்பாளர்களாக மட்டுமே அது செயல்பட்டது. இந்தியாவின் தாதுவளங்களை அபிவிருத்தி செய்யும் பணியில் ஈடுபடும் திறமையாளர்களைக் கொண்ட தொழில்நுட்ப அமைப்பாக அது செயல்படவில்லை. இரண்டாவதாக, தாதுப்பொருட்களின் படிவங்களை வெளிக் கொண்டு வருவதில் உள்ள இடர்ப்பாடுகள் காரணமாக, தாது வளங்களை பயன்படுத்துவதில் ஓரளவு தயக்கம் இருந்து வருகிறது. நாட்டில் சுரங்கங்களைத் தோண்டும்பணி நீண்டகாலமாக வழக்கொழிந்து போனதால் ஏற்றுமதி செய்வதற்கான மேங்கனீஸ், மைக்கா போன்றவை தவிர, பிற தாதுப் பொருட்களை நாடு அவ்வளவாகப் பெற்றிருக்கவில்லை என்ற ஒரு பொதுவான எண்ணம் இந்தியாவில் பரவியிருந்தது. அவைக்கும் எனது மதிப்பிற்குரிய என் நண்பருக்கும் நான் கூறக் கூடியது இதுதான். இந்தப் பிரச்சினையை இப்பொழுது நான் எடுத்துக் கொண்டிருப்பதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே கையாண்டிருக்க வேண்டுமென்று நாம் வருந்தும் அதேசமயம் எதுவும் செய்யாமல் இருப்பதை விட காலதாமதமாகவேனும் செய்வது உகந்ததல்லவா என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

     பர்மிய அகதிகளை வேலைக்கு அமர்த்தியிருக்கும் பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரை, இந்த விஷயத்தில் உண்மையிலேயே நமக்கு வேறு எந்த மார்க்கமும் இல்லை என்பதை மதிப்பிற்குரிய நண்பருக்கும் அவைக்கும் சுட்டிக் காட்ட விரும்புகிறேன். என் நண்பருக்கு ஏற்கெனவே நான் தெரிவித்ததுபோல அதிகாரபூர்வ சுரங்கப் பணியாளர்கள் இல்லாததால் நாம் கஷ்டத்தில் இருந்தோம். உதாரணமாக ஈயம், துத்தநாகம் போன்றவற்றின் சுரங்கங்களை விரிவான அளவில் வைத்திருக்கும் நாடு பர்மா மட்டுமே. சுரங்கப் பொறியாளர்கள் பெருமளவில் பயிற்சிபெற்ற நாடும் பர்மாதான். இதனால், பர்மா அகதிகளுக்கு வேலைவாய்ப்பு அளிப்பதற்காக இந்தத் திட்டத்தை நாம் துவக்கினோம் என்று சொல்வதைவிட, இந்த பர்மா அகதிகளின் சேவையை நாம் உபயோகப்படுத்த முடிந்ததே என்று கூறுவதுதான், சரியான விளக்கமாக இருக்கும் என்று கருதுகிறேன். இதனால்தான் இந்தத் திட்டத்தை நாம் மேற்கொள்ள முடிந்தது. இந்தியாவின் யுத்த முயற்சியில் இது ஒன்று என்று மட்டுமல்லாமல், இந்தியாவின் எதிர்காலத்திற்கு பயன்படும் சிறந்த விஷயங்களில் ஒன்றாகவும் இதுவிளங்கும் என்பதில் எனக்கு சந்தேகம் கிடையாது.

     ஐயா! திருத்தங்கள் விஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டால், இந்தத் திருத்தங்கள் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளதைப் பற்றி நான் உண்மையில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். பயன்பாட்டுக்கிளை பற்றி நான் கொடுத்த விவரங்கள் எல்லாம் மிகத் திருத்தமாக இருப்பதால், தூற்ற வந்தவர்கள் துதிபாடும் நிலையில், வழிபாடு செய்யும் நிலையில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆலயம் மிகச் சிறிய ஒன்று; வழிபாடு செய்பவர்களின் உற்சாகத்தை நான் வரவேற்றபோதிலும், சுவாசிப்பதற்கு இடமில்லாமல் இந்தச் சிறிய ஆலயத்தில் அதிகக் கூட்டம் சேர்வதை நான் அனுமதிக்க முடியாது. இந்தத் திருத்தங்களை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாமைக்காக வருந்துகிறேன்.

     சர்.சையது ராஸா அலி (ஐக்கிய மாகாணங்களின் நகரங்கள்): ஆலயத்திற்கு நுழையக்கூட நீங்கள் அனுமதி மறுப்பீர்களா?

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இந்தத் திருத்தங்களை எதிர்க்க வேண்டியிருப்பதற்காக வருந்துகிறேன். இந்தத் திட்டம் உருவாக்கப்பட்டதற்கான காரணங்களை கறாராக சபைக்கு எடுத்துச் சொல்வேன். இந்தத் திருத்தங்களை பிரேரேபித்த மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களின் கவனத்திற்கு கொண்டுவர நான் விரும்புவது, இந்த குழு ஒரு நிர்வாகக்குழு அல்ல என்பதை மனத்தில் கொள்ளவேண்டும் என்பதே, முடிவுகளை எடுக்கும் குழுவல்ல இது. எனவே இந்த குழுவில் செய்யப்படும் எதுவும் இந்த அவையை கட்டுப்படுத்தாது. இது ஒரு ஆலோசனைக் குழு தான். இந்தக் குழுவின் நோக்கம் தொழில் மற்றும் வணிக நிபுணர்களை ஒன்றாகக் கொண்டுவருவதுதான். இந்தக் குழுவின் பிரதான நோக்கம் இதுதான். இந்தக்குழுவின் இயைபு இந்தப் பிரதான குறிக்கோளை அடைவதை கணக்கில் கொண்டு திட்டமிடப்பட்டது. இப்பொழுது திட்டமிட்டபடி இந்த குழுவில் 16 உறுப்பினர்கள் இருப்பர். 5 நிபுணர்களும் அவர்களோடு வாணிக, தொழில்துறைப் பிரதிநிதிகள் ஐவரும் குழுவில் இடம் பெற்றிருப்பர். மண்ணியல் மதிப்பாய்வு நிறுவனத்தின் இயக்குநர் இதில் இடம் பெறுகிறார். விஞ்ஞான, தொழில் ஆய்வு வாரியத்தின் இயக்குநர் இந்திய சுரங்க-உலோகத் தொழில் கழகத்தின் பிரதிநிதி ஒருவர், இந்திய சுரங்க அமைப்பு, இந்திய சுரங்க சம்மேளனப் பிரதிநிதிகள் இருவர் குழுவில் இருப்பர். அடுத்து, வாணிக, தொழில் துறைப் பிரதிநிதிகளாக, இந்திய வாணிகக் கழகங்கள் சம்மேளனத்திற்கு 2 இடங்கள் கொடுத்திருக்கிறோம். எஃகு தொழில் துறைக்கு இரண்டு இடங்கள் தந்துள்ளோம். வாணிகத் துறையின் செயலாளர் குழுவில் வாணிகத்துறையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவார். எந்த தாதுப்பொருள்களைத் தாங்கள் அபிவிருத்தி செய்யப்போகிறோம் என்பதை வர்த்தக, தொழிற்சாலை பிரதிநிதிகளிடம் எடுத்துரைக்க கூடிய நிபுணர்களையும் அதேபோன்று இவற்றை வியாபார ரீதியில் தாங்கள் எப்படிப் பயன்படுத்தப் போகிறோம் என்பதை நிபுணர்களிடம் விளக்கிக்கூறக்கூடிய தொழில் துறை, வாணிகத்துறைப் பிரதிநிதிகளையும் ஒருசேரக் கொண்டு வருவதே இந்தக் குழுவின் நோக்கம் என்பதை இதிலிருந்து அவை தெரிந்து கொள்ள முடியயும்

     இப்பொழுது ஐயா, பிரதான நோக்கம் இது என்பதை அவை மனத்தில் கொண்டால் நாட்டின் பொதுக் கருத்தைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துபவர்கள் எனப்படுவோர் யாரையும் குழுவில் கொள்வதற்கு இடமில்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.

     டாக்டர் பி.என்.பானர்ஜி: (கல்கத்தா புறநகர்: முகமதியரல்லாத நகர்ப்புறம்): பொதுமக்களின் பிரதிநிதிகளைக் குறிப்பிடுகிறீர்களா?

     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஆம். பொதுமக்களின் பிரதிநிதிகளையே குறிப்பிடுகிறேன். அடுத்து நான் வாதிக்க விரும்புவது, இந்தக் குழு ஏற்கெனவே பெரியதாக இருக்கிறது. திட்டமிட்டபடி ஏற்கனவே 14 உறுப்பினர்கள் அதில் இருக்கிறார்கள். மேலும் 4 பேர்களைச் சேர்க்க வேண்டும் என்ற திருத்தத்தை நான் ஏற்றுக்கொண்டால், குழுவில் 18 பேர்கள் இருப்பார்கள். இன்னொன்றையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். இந்த அவையிலிருந்து நான்கு உறுப்பினர்களை நான் அனுமதித்தால், மேல்சபை குறைந்தது மூன்று பேரையாவது கோரும். அப்படியாயின் குழு 21 உறுப்பினர்கள் கொண்டதாக இருக்கும். அப்போது எந்தப் பணியை ஆற்ற வேண்டுமென்று கோரப்படுகிறதோ அந்தப் பணியைச் செய்ய இயலாத அளவுக்கு முடியாததாகிவிடும். இந்தக் குழு எளிதில் நிர்வகிக்க முடியாததாகி விடும்.

     அவையின் கவனத்தை ஈர்க்க நான்விரும்பும் அடுத்த விஷயத்துக்கு வருகிறேன். தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் 4 உறுப்பினர்களை நியமிக்க இந்தக்குழுவின் அமைப்பு வகை செய்துள்ளது. இந்த அதிகாரத்தை பயன்படுத்துவது பற்றி எந்தக் குறிப்பிட்ட நிலைக்கும் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாமல், சபையின் ஓர் உறுப்பினர் நியமனம்மூலம். அதில் இடம்பெறுவது முற்றிலும் சாத்தியம் என்று நினைக்கிறேன். அவைமுன் நான் வைத்த வாதங்களைக் கணக்கில் கொண்டு, இந்தத்திருத்தங்களை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது என்று கூற வருந்துகிறேன்.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

1. பம்பாய் மாநிலத்தின் பரப்பளவு 12,23,541 சதுர மைல். இதில் (1) மஹாராஷ்டிரா (2) குஜராத் (3) கர்னாடகம் (4) சிந்து என நான்கு மொழிகளைப் பேசும் வட்டாரங்கள் அடங்கி யுள்ளன. இந்தப் பல்வேறு வட்டாரங்களைச் சேர்ந்த மக்களும், ஒரே நிர்வாகத்தின் கீழ் நீண்ட காலமாக இருந்து வருகிறார்கள். குஜராத், மஹாராஷ்டிரா, கர்னாடகம் ஆகியவை பம்பாய் மாநிலத்தின் பகுதிகளாகக் கடந்த 110 ஆண்டுகளாக இருந்து வருகின்றன். சுமார் 85 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சிந்து வட்டாரம் இத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. இந்த மாநில அமைப்பிலிருந்து தனியே பிரிந்து செல்லக் கர்நாடகமும் சிந்துவும் இப்போது விரும்புகின்றன.

ambedkar 583

இன்றுள்ள பம்பாய் மாநிலம் ஓர் இயல்பான அமைப்பு அல்லவென்றும்,மொழி, இன அடிப்படையில் ஒன்று பட்டதல்லவென்றும், ஒரினத்தன்மைக் கொண்ட பகுதிகளை வேண்டுமென்றே சிதைத்து, பலவகைக் குழுக்களைக் கொண்ட ஒரு வட்டாரத்துடன் இவை வலுக்கட்டாயமாக இணைக்கப் பட்டனவென்றும், கர்னாடகம் மற்றும் சிந்துவின் தரப்பில் விவா திக்கப்படுகிறது, இதனால் பெரும் தீங்கு ஏற்பட்டுள்ளதென்றும், கட்டாயத் துண்டாடல் காரணமாகத் தம்முடைய பண்பாட்டுத் தனித்தன்மைக்குப் பங்கம் ஏற்பட்டுள்ளதென்றும், பெரிய, வேறு இனப் பகுதிகளுடன் தாம் சேர்க்கப்பட்டதால், அரசியல் ரீதியாகத் தாங்கள் கவனிப்பற்றுப் போனதாயும் கர்னாடக, சிந்து வட்டார மக்கள் கூறுகின்றனர்.

 2. கர்னாடகத்தைப் பொறுத்தமட்டில், இந்த வாதம் ஓரளவு சரியென்றே கூறலாம். கர்னாடகம் பல்வேறு சிதறிய பகுதிகளாகத் துண்டிக்கப்பட்டு, நிர்வாக நோக்கங்களுக்காக, கர்னாடகம் அல்லாத பகுதிகளுடன் சேர்க்கப்பட்டது. இதனால் பல சிரமங் கள் ஏற்பட்டன என்பது உண்மை. பம்பாய் மாநிலத்துடன் இனணக்கப்பட்ட பகுதிக்குப் பம்பாய்ச் சட்டமன்றத்தில் போது மான பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்படாததால், அப்பகுதி அரசியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. இவையெல்லாம் இருந்தபோதிலும், பம்பாய் மாநிலத்திலிருந்து கர்னாடகத்தைத் தனியாகப் பிரிப்பதை நான் எதிர்க்கிறேன்.

நடை முறையில் மொழிக்கு ஒரு மாநிலம் என்ற கொள்கையைச் செயல் படுத்த முடியாது. இந்தக் கோட்பாட்டை அமல்படுத்தினால், ஏராளமான மாநிலங்களை உருவாக்க வேண்டியிருக்கும்; அது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதது என்பது என் கருத்து. “கடந்த காலத்தை யும், எதிர்காலத்தையும் கொண்ட, தனிப் பண்புகள் கொண்ட பண்பாட்டு மொழியாக ஒரு மொழி பேசப்படும் வட்டாரங் களிலும்,” “வலுவான மொழி உணர்வு இருக்கும் வட்டாரங் களிலும்” கூட இத்தகைய மாநிலங்களை அமைப்பது நடை முறைக்கு ஒவ்வாதது. கடந்த காலச் சிறப்புக்களைப் பெற்றிருக்கும் ஒவ்வொரு மொழிக்கும் வாய்ப்பு அளிக்கப்பட்டால், அதற்குச் சிறந்த எதிர்காலம் அமையும் என்பது உண்மை; தனித்தனி மொழி பேசும் மக்கள் கூட்டத்திற்கு, அரசர்ங்க அதிகாரங்கள் வழங்கப் பட்டால், அது மொழி உணர்வைப் பெறும் என்பதும் உண்மை. இவற்றையெல்லாம் நான் மறுக்கவில்லை.

இன்றுள்ள ஏற்பாட்டின் படி, கன்னட மொழி பேசும் மக்கள் தொடர்ந்து பம்பாய் மாநிலத் திலேயே சேர்ந்திருந்தால், கன்னடக் கலாசாரத்திற்குப் பெரும் பாதிப்பு கட்டாயம் ஏற்படும் என்று கூறுவதற்கில்லையென்றா லும், ஓரளவு பாதிப்பு எற்படலாம் என்பதை நான் மறுக்க வில்லை. ஆனால், அத்தகைய விளைவு ஏற்பட்டாலும், அது பெரிதும் வருந்தத்தக்க விஷயமல்ல என்று கருதுகிறேன். ஏனெனில், பொதுமக்களிடையே பொதுவான தேசிய உணர்வை உருவாக்கி வளர்க்க வேண்டியது தான் மிகவும் இன்றியமையாத உயிர்த் தேவை (vital need) என்று நான் கருதுகிறேன்.

தாங்கள் முதலில் இந்தியர்கள் என்றும், அதன் பின்னர் தான் இந்துக்கள், முஸ்லீம் கள், சிந்திகள், கன்னடக்காரர்கள் என்னும் உணர்வு கொண் டிருப்பதற்கு மாறாக, தாங்கள் முதலிலும் இறுதியிலும் இந்தியர் கள், இந்தியர்கள் மட்டுமே என்ற பொதுவான தேசிய உணர்வை உருவாக்கி வளர்ப்பது உயிர் நாடியான பணி என்று கருதுகிறேன். இதுதான் நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய இலட்சியமென்றால், உள்ளூர்ப் பற்றையோ அல்லது குழு உணர்வையோ தூண்டி வலுப்படுத்தக் கூடிய செயல்கள் எதையும் நாம் செய்யக் கூடாது. இன்றைய பம்பாய் மாநிலம் வெவ்வேறு இன மக்களைக் கொண்ட கதம்பம் போல உள்ளது. இதிலுள்ள பல இன மக்களும் பொது வாகச் சேர்ந்து செயலாற்ற வேண்டியுள்ளது. எனவே, தனிப்பட்ட உணர்ச்சி வளருவதற்கு இது ஊக்கம் அளிக்கவில்லை, மேலும் அத்தகைய உணர்ச்சி வளராமல் தடுக்கிறது எனலாம். ஆயினும் நன்மை அளிக்கும் ஏற்பாட்டைப் பேணிக் காக்க வேண்டும் என்று நான் கருதுகிறேன். எனவே, கர்நாடகம் தனியே பிரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை நான் எதிர்க்கிறேன்.

 3. தனியாகப் பிரிந்து செல்ல வேண்டும் என்ற கோரிக்கைக்கு ஆதரவு தெரிவிக்க, எவருமே மாநாட்டில் சாட்சி கூற முன் வராத தால், எனது கூட்டாளிகள் அந்தக் கோரிக்கையை ஒட்டுமொத்த மாக மறுத்து விட்டார்கள். இந்த விஷயத்தில் நானும் எனது கூட்டாளிகளும் ஒருமித்த கருத்துக் கொண்டிருப்பதால், இதைப் பற்றி நான் வருத்தப்படவில்லை. ஆனால், சிந்து விஷயத்தில், எனது கூட்டாளிகள் வேறுவிதமான முடிவுக்கு வந்ததுதான் எனக்கு வியப்பு அளிக்கிறது. கர்னாடகத்துடன் ஒப்பிடுகையில், சிந்து விஷயத்தில் இத்தகைய முடிவு எடுப்பதற்கு வலுவான ஆதாரங்கள் இல்லை, பம்பாய் மாநிலத்துடன் இனணக்கப்பட்ட தால்,சிந்து வட்டாரம் கணிசமான அளவு நலம் பெற்றுள்ளது என்பதைப் பற்றி இருவிதமான கருத்துக்களுக்கு இடமில்லை.

சிந்துப் பகுதி நீண்ட தூரத்தினால் பிரிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும் மாநில நிர்வாகத்தில், அதன் நிலை வேறு; மிகவும் கெளரவமான சலுகைகள் அளிக்கப்பட்டு, உயர்ந்த மதிப்புடன் வைக்கப்பட்டிருக் கிறது. ஆளுநரை அடுத்து உயர் மதிப்புப் பெற்றுள்ள ஒரு ஆனணயர் (commissioner) சிந்துவின் விவகாரங்களை நிர்வாகம் செய்கிறார்; சிந்துவின் சுதந்திரமான செயல்பாடு பெரிதும் பாது காக்கப்பட்டுள்ளது. அதனுடைய, தொன்மையான, மரபு வழக் கான சட்டங்கள் அ ப்படியே கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன. பம்பாய் மாநிலத்தில் பொதுவாகப் பிரகடனம் செய்யப்பட்ட சட்டங்கள், சிந்து வட்டாரத்திற்கும் அனுகூலமானது என்று கருதப்பட்டா லொழிய, அவ்வட்டாரத்திற்கு அவை அநேகமாய் அமல் செய்யப் படுவதில்லை. அங்குள்ள நடுவர் மன்றங்கள், பம்பாய் மாநிலத் தின் நடுவர் மன்றங்களிலிருந்து முற்றிலும் தனிப்பட்டு இயங்கு கின்றன. அங்குள்ள அரசினர் பணியும்,பம்பாய் மாநில அரசி னர் பணியிலிருந்து முற்றிலும் தனித்தே செயல்படுகிறது என லாம்; பெரும்பாலும் அங்கு இந்தியர்களே அரசினர் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ளனர்.

பம்பாய் மாநிலத்துடன் சேர்ந்திருப் பதால், அதற்குப் பொருளாதாரப் பின்னடைவு ஏற்பட்டுள்ள தாய்க் கூற முடியாது. அதற்கு மாறாக, பரந்து கிடக்கும் பம்பாய் மாநிலத்தின் வசதிகளையெல்லாம் பயன்படுத்தி, அது வெகுவாக முன்னேறியுள்ளது; அது தனித்திருந்தால், இத்தகைய முன்னேற் றத்தைக் கண்டிருக்க முடியாது. இணைந்திருப்பதால் தான், பம்பாய் மாநிலத்தின் செல்வ வளங்களை அது நன்கு பயன் படுத்திக் கொள்ள முடிந்திருக்கிறது. மாநில அரசின் கவனத்தை அது பெரிதும் ஈர்த்துள்ளது. குறிப்பாக, சீர்திருத்தங்கள் அமலுக்கு வந்த பின்னர், சிந்து வட்டாரம் தனக்குரிய அளவை விட மிகக் கூடுதலான நன்மைகளை மாநில அரசிடமிருந்து பெற்றுள்ளது. இந்த உண்மைகளின் அடிப்படையில் பார்த்தால், சிந்து தனியே பிரிந்து போனால்,வேறு என்ன கூடுதல் நன்மைகளைப் பெற்று விட ,முடியும்? இணைந்திருப்பதால் ஏற்படும் தீமைகள் இல்லா மல், தனித்திருப்பதால் ஏற்படும் நன்மைகள் அனைத்தையும் சிந்து ஏற்கெனவே பெற்றுள்ளதல்லவா?

 4. சிந்துவில் வசிக்கும் எல்லாச் சமூகத்தினரும், ஒரே குரலில் இந்த கோரிக்கையை எழுப்பவில்லை என்பது தெளிவு. இந்தக் கோரிக்கைத் தொடர்பாக சிந்துவில் வசிக்கும் முஸ்லீம்களுக்கும் ஹிந்துக்களுக்குமிடையே பெரும் மன வேற்றுமை உள்ளது என்பது குழுவிலும் குழுவின் கூட்டு மாநாட்டிலும் அளிக்கப்பட்ட சான்று கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன. முஸ்லீம்கள் தனி மாநிலம் கோரு கின்றனர், ஹிந்துக்கள் அதை எதிர்க்கின்றனர். இந்தப் பகுதியில், பொது மக்கள் கருத்தின் வரலாற்றைச் சற்றே ஆராய்ந்து பார்த்தால், சிந்துவின் மதிப்பு பற்றிய, பிரச்சினையை, 1917-ஆம் ஆண்டில் தான், அரசியல் உணர்வு பெற்ற, பெருமக்கள் எழுப்பி யுள்ளார்கள் என்பதைக் காணலாம்.

1917 ஆகஸ்டு மாத அறிவிப்புக்குப் பின்னர், அரசியல் சீர்திருத்தங்களின் விளை வாகச் சிந்துவின் மதிப்பு எவ்வாறு இருக்கும் என்பதை ஆராய்வதற்காக, 1917 நவம்பரில் சிந்தி மக்கள் சிறப்பு மாநாடு ஒன்றை நடத்தினர். சிந்திப் பகுதியின் முக்கிய முஸ்லீம் தலை வரான மதிப்புக்குரிய திரு.ஜி.எம்.புர்க்ரி (Bhurgri) வரவேற்புக் கமிட்டியின் தலைவராக இருந்தார்; திரு.ஹர்ச்சந்த்ராய் விஷின் தாஸ் (Harchandrai   vishindas) என்ற ஹிந்துப் பெருமகனார் மாநாட்டின் தலைவராக இருந்தார். மாநாட்டின் எதிரே நான்கு விதமான மாற்று யோசனைகள் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தன, அவை யாவன: (1) சிந்துவைத் தனி மாநிலமாக அமைத்தல்; (2) சிந்தவை யும் பலுசிஸ்தானையும் இணைத்து ஒரே மாநிலமாக்குதல்; (3) சிந்துவைப் பஞ்சாப்புடன் இணைப்பது; (4) சிந்து இப்போது உள்ளது போலவே பம்பாயுடன் இருப்பது.

சிந்துவைத் தனி மாநிலமாக அமைப்பது என்பது உள்பட மூன்று ஆலோசனை களை, சிறப்பு மாநாடு மறுத்து விட்டது என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. அது மட்டுமல்ல, சிந்துவிலுள்ள ஆணையரின் மதிப்பைப் பம்பாய் மாநிலத்தின் இதர பகுதிகளிலுள்ள வட்டார ஆணையர் களின் (Divisional commissioners) மதிப்பிற்குக் குறைப்பதன் மூலம், சிந்துவுக்கும் பம்பாய் மாநிலத்துக்குமிடையே மேலும் நெருக்கமான பிணைப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று ஹிந்துக் கள் மற்றும் முஸ்லீம்களின் பேராதரவைப் பெற்ற தீர்மானம் சிறப்பு மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்டது. ஹிந்துக்களையும் முஸ்லீம்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு தூதுக்குழு, இந்திய மந்திரி திரு.மாண்டேகு     (Montague)- வையும், வைசிராய்    (Viceroy Lord Reading) ரீடிங் பிரபுவையும் சந்தித்து, தனி மாநிலம் ஆவதைச் சிந்து விரும்பவில்லையென்று திட்டவட்டமாக அறிவித்தது. பின்னர் 1918, 1919, 1920-ஆம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற மாநாடுகளிலும், இரண்டு சமுதாயங்களையும் சேர்ந்த உறுப்பினர் கள் இ ந்தப் பிரச்சினையில், இதே போன்ற ஒருமித்த கருத்தையே வெளியிட்டார்கள்.

1920-க்கு பின்னர், ஒத்துழையாமை இயக்கம் நடைபெற்றதன் காராணமாக, மாநாட்டில் இந்தப் பிரச்சினை ஆராயப்படவில்லை. இதிலிருந்து ஒரு விஷயம் தெளிவாகிறது. அதாவது முஸ்லீம்கள்தாம் தம்முடைய நிலையை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஒன்றுபட்ட கண்ணோட்டத்திலிருந்து அவர்கள் தாம் விலகிச் சென்றுள்ளார்கள்; சிந்து மாநிலக் கோரிக்கை, இப்போது ஓர் ஒன்றுபட்ட கோரிக்கை அல்ல; ஒரு பிரிவினர் அதாவது முஸ்லீம்கள் மட்டுமே இந்தக் கோரிக்கையை எழுப்பியுள்ளனர், என்பது.

 5. மக்களில் ஒரு சாரார் எழுப்பும் இந்தக் கோரிக்கையின் பால் பரிவுகாட்டுவதற்கு முன்னர், இந்தத் தனி மாநிலக் கோரிக் கைக்கான நோக்கம் சரியானது தானா என்பதைப் பற்றி முதலில் தீர்மானிக்க வேண்டும். முஸ்லீம் தூதுக் குழு இப்போது இந்தக் கோரிக்கையை எழுப்பியுள்ளது; ஆனால் அதே சமயம், ஹிந்து தூதுக்குழு இதை எதிர்த்துள்ளது. எனினும், தமது கோரிக்கையின் நோக்கமென்ன என்று முஸ்லீம் தூதுக் குழுவும், அதைத் தாங்கள் எதிர்ப்பதற்கான காரணம் என்ன ஹிந்து தூதுக் குழுவும் வெளிப் படையாக எதையும் கூறவில்லை. தத்தம் காரணங்களை இரு தரப்பினரும் வெளியிட்டால் தான் அதனதன் தகுதிகளை எவ ருமே நன்கு ஆய்ந்து கொள்ளவியலும். எனினும், எனக்குக் கிடைத்த தகவலின்படி இதற்கான காரணங்களை நானே எடுத் துரைக்க விரும்புகிறேன்.

ஹிந்துக்களுக்கும் முஸ்லீம்களுக்குமிடையே நேச நல்லுறவு ஏற்படுவதற்கான சில நிபந்தனைகளைச் சில முஸ்லீம் பெருமக்கள் “”டில்லி முஸ்லீம் அறிக்கைகள்”” என்ற பெயரில் 1927 மார்ச் 20-ஆம் தேதியன்று வெளியிட்டனர். அந்த அறிக்கைகள் கீழ்க்காணும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்தன: (1) சிந்துவைத் தனி மாநிலம் ஆக்க வேண்டும், (2) வடமேற்கு எல்லைப்புற மாநிலத்துக்கு இதர மாநிலங்களின் மதிப்பு அளிக்கப் பட வேண்டும், (3) பஞ்சாபிலும் வங்காளத்திலும், அங்கே வசிக் கும் முஸ்லீம் மக்கள்தொகைக்கு ஏற்பப் பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப் பட வேண்டும். முஸ்லீம்கள் பெரும்பான்மையோராக உள்ளக் கூடுதல் மாநிலங்களை அமைப்பதுதான் இந்த அறிக்கைகளின் குறிக்கோள் என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகும். தற்சமயம் பஞ்சா பிலும் வங்காளத்திலும் மக்கள்தொகையில் முஸ்லீம்கள் சிறிதளவு தான் கூடுதலாயுள்ளனர்.

இந்த மாநிலங்களில் மக்கள்தொகை யின் விகிதத்திற்கு ஏற்ப பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று கோருவதன் மூலம், இந்த மாநிலங்களில் முஸ்லீம்கள் அரசியல் பெரும்பான்மை பெற்று, முஸ்லீம் அரசினை அமைக்க விரும்புகிறார்கள் என்பது கண்கூடு. பலுசிஸ்தானிலும், வட மேற்கு எல்லைப்புற மாநிலத்திலும் முஸ்லீம்கள் மிகப் பெரும் பான்னையோராய் இருக்கின்றனர். எனினும் அங்கே பிரிதிநிதிக் துவ அரசு அமைக்கப்படவில்லை. ஆதலால், அங்கே முஸ்லீம்கள் மிகப் பெரும்பான்மையோராய் இருந்த போதிலும், ஆட்சிபுரியும் பெரும்பான்மையோராய்   இருக்கவில்லை. இந்தக் குறைபாட்டை நீக்குவதுதான் மேற்கூறிய அறிக்கைகளின் நோக்கம். இதனால் முஸ்லீம் பெரும்பான்மையுள்ள நான்கு மாநிலங்கள் உருவாகும்; அங்கே முஸ்லீம் அரசுகளை அமைக்க முடியும்.

முஸ்லீம் மக்கள் மிகக் கூடுதலாய் வசிக்கும் சிந்துவையும் தனி மாநிலமாக்கி விட் டால், அது ஐந்தாவது முஸ்லீம் மாநிலமாகத் திகழும் என்பதே அவர்களுடைய கணிப்பு. இந்த முஸ்லீம் மாநிலங்களை அமைப் பதற்குப் பின்னாலுள்ள குறிக்கோள் யாது? வகுப்புவாத வாக் காளர் தொகுதி போன்றது தான் இது என்று முஸ்லீம்கள் கருது கின்றனர். முஸ்லீம் மாநிலங்கள் பற்றிய தங்களுடைய அறிக்கைகள் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டால், வகுப்புவாத வாக்காளர் தொகுதியைக் கைவிட்டு விட்டு, எல்லா மாநிலச் சட்ட மன்றங்களிலும், மத்திய சட்டப் பேரவையிலும் கூட்டு வாக்காளர் தொகுதியை ஏற்றுக் கொள்ள ஆயத்தம் என்று, அறிக்கைகளை முன்வைத்த முஸ்லீம் பெருமக்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர். வகுப்புவாத வாக்காளர் தொகுதியை அமைத்திருப்பது முஸ்லீம் சிறுபான்மையினரைப் பாதுகாக்கும் நோக்கம் கொண்டது என்றும், இதே நோக்கத்திற் காகத் தான் தாங்கள் முஸ்லீம் மாநிலங்களை அமைக்க வேண்டு மெனக் கோருவதாகவும் வாதாடுகின்றனர்.

முஸ்லீம் மாநிலங் களைத் தோற்றுவிப்பதன் மூலம், ஹிந்துக்கள் பெருவாரியாக உள்ள மாநிலங்களில், ஹிந்துப் பெரும்பான்மையினரிடமிருந்து முஸ்லீம் சிறுபான்மையினரை எப்படிப் பாதுகாக்க முடியும் என்பது புலனாகவில்லை. வகுப்புவாத வாக்காளர் தொகுதியின் மூலம் தங்களுக்குக் கிடைக்கக் கூடிய, அல்லது கிடைப்பதாக நம்பிக் கொண்டிருக்கக் கூடிய பாதுகாப்பை நீக்கி விடுவதனால், முஸ்லீம் சிறுபான்மையினருடைய நிலை பலவீனமடையும் என்று தான் உண்மையில் தோன்றுகிறது: ஆனால் இந்தத் திட்டத்தை நன்கு ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து பார்த்தால், மேற்பரப்பில் தோன்றுவது போன்ற அவ்வளவு அப்பாவித்தனமானதல்ல இது. முஸ்லீம் சிறுபான்மையினரின் பாதுகாப்புக்கு இது மிகவும் தந்திரமான ஏற்பாடுடையது.

ஹிந்து மாநிலங்களில், ஹிந்து பெரும்பான்மை யினர் முஸ்லீம் சிறுபான்மையினரை அடக்கி ஒடுக்கினால், ஐந்து முஸ்லீம் மாநிலங்களில், ஹிந்து சிறுபான்மையினர், முஸ்லீம் சிறுபான்மையினரால் அதே போல அடக்கி ஒடுக்கப்படுவார்கள். தாக்குதலுக்கு எதிர்த் தாக்குதல், பயங்கரத்திற்கு எதிர்ப் பயங்கரம், இறுதியில் கொடுங்கோன்மைக்கு எதிராகக் கொடுங்கோன்மை என்ற முறையின் மூலம் கிடைக்கும் பாதுகாப்பு ஏற்பாடு இது. இந்த அறிக்கைகளின், இந்தத் திட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கம் இதுவே; சிந்து மாநிலம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை யின் உட்கருத்தும் இதுதான். இதில் எத்துணை ஐயமிருந்தாலும் அதை அகற்றிடும் பொருட்டு, நேரு கமிட்டி அறிக்கையை இங்கே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

அந்த அறிக்கை கூறுவதாவது: ”சிந்து மாநிலம் தனியாக அமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற முஸ்லீம்களின் கோரிக்கை, மகிழ்ச்சியான முறையில், நேரடியாக முன்வைக்கப்படவில்லையென்று நாங்கள் கருதுகிறோம். அது வகுப்புவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அதனுடன் சிறிதும் தொடர்பற்ற வேறு பல கருத்துக்களுடன் அது சற்றும் ஒவ்வாத முறையில் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது.” தனி மாநில கோரிக்கையின் உண்மையான அடிப்படையை நேரு கமிட்டி அம்பலப்படுத்த விரும்பவில்லை. உண்மையான அடிப்படை நோக்கம் அவ்வளவு புகழத்தக்கதல்ல என்று கருதியிருக்க வேண் டும். எனினும் அதனுடைய மோசமான தன்மையைத் தெரிந்து கொள்வது நல்லது என்று கருதுகிறேன்.

இதைப் பற்றி மெளலானா அபுல்கலாம் ஆஜாத் கூறியதையே கேட்போம். அண்மையில் கல்கத்தாவில் நடைபெற்ற முஸ்லீம் லீக் கூட்டத்தில் மிகவும் தெளி வாக, நறுக்குத் தெறித்தாற் போல அவர் பேசினார்; அவர் கூறிய தாவது: “”லக்னோ உடன்பாட்டின் மூலம், தங்களுடைய நலன் களை அவர்கள் விற்றுவிட்டார்கள். கடந்த மார்ச்சு மாதத்தில் வெளியிடப்பட்ட டில்லி அறிக்கைகள்தாம், இந்தியாவில் முஸ்லீம்களுடைய உண்மையான உரிமைகளின் ஒப்புதலுக்கு, முதல் தடவையாகக் கதவைத் திறந்து விட்டுள்ளது. 1917-ஆம் வருட உடன்பாட்டின் மூலம் தோன்றிய தனி வாக்காளர் தொகுதி ஏற்பாடு, முஸ்லீம் பிரிதிநிதித்துவத்திற்கு மட்டுமே உறுதி அளித்தது; ஆனால், முஸ்லீம் சமுதாயத்தினுடைய எண்ணிக்கைப் பலத்தை அங்கீகாரம் செய்வது தான், சமுதாயத்தின் உயிர் வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையானதாகும். இந்தியாவின் எதிர் காலத் தில் தங்களுக்கு உரிய பங்கு கிடைப்பதற்கு உத்தரவாதமளிக்கும் நிலைமையை டில்லி அறிக்கைகள் தோற்றுவித்துள்ளன. மக்கள் தொகைக் கணக்கின்படி, வங்காளத்திலும் பஞ்சாபிலும் முஸ்லீம் கள் மிகக் குறைந்த பெரும்பான்மைதான் பெற்றுள்ளனர்; ஆனால், டில்லி அறிக்கைகள் அவர்களுக்கு, முதல் முறையாக ஐந்து மாநிலங்களை அளித்திருக்கின்றன. இவற்றில், சிந்து, வட மேற்கு எல்லைப்புற மாகாணம், பலுச்சிஸ்தான் ஆகிய மூன்று மாநிலங்கள், முஸ்லீம்கள் மிகக் கூடுதல் பெரும்பான்மை பெற் றுள்ள மாநிலங்களாகும். இந்த மகத்தான முன்னேற்றத்தை முஸ்லீம்கள் உணர்ந்து கொள்ளவில்லையென்றால், அவர்கள் உயிர்வாழத் தகுதியற்றவர்கள் (கரவொலி). இப்பொது ஒன்பது ஹிந்து மாநிலங்களும் ஐந்து முஸ்லீம் மாநிலங்களும் இருக்கும். ஒன்பது மாநிலங்களில் ஹிந்துக்கள் முஸ்லீம்களை எப்படி நடத்து கிறார்கள், அதே போலத் தான், ஐந்து மாநிலங்களில் முஸ்லீம். களை ஹிந்துக்களை நடத்துவார்கள். இது ஒரு மகத்தான இலாப மில்லையா? முஸ்லீம்களின் உரிமைகளை வலியுறுத்துவதற்குக் கிடைத்த புதிய ஆயுதமல்லவா இது?” (ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ், ஜனவரி 3,1928).

சிந்து மாநிலம் தனியாகப் பிரிக்க வேண்டு மென்ற கோரிக்கையின் உண்மையான நோக்கத்தை, எத்தகைய ஐயப்பாட்டிற்கும் இடமின்றி மிகவும் தெளிவாக இந்தப் பேச்சு எடுத்துரைக்கிறது. இந்த உண்மையான நோக்கத்தை, எத்தகைய கதிப்போக்கிற்குமிடையை (Destiny of sind) எத்தகைய தொடர்பும் இல்லை என்பது தெளிவு. முஸ்லீம் சிறுபான்மையினரின் பாது காப்புக்காகத் தீட்டப்பட்ட ஒரு பெரிய திட்டத்தின் சிறிய பகுதி இது. போருக்கான தயாரிப்புக்களைச் செய்வதே, சமாதானம் காக்க மிகச் சிறந்த வழி என்ற கோட்பாட்டை இது அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

6. இந்தக் கோரிக்கையின் உண்மையான நோக்கத்தை அறிந்து கொண்ட பின்னர், இந்தக் கோரிக்கைக்குப் பரிவுகாட்ட வேண் டுமா என்பது தான் நம் முன் உள்ள பிரச்னை. என்னால் இதற்கு அனுதாபமோ, ஆதரவோ காட்ட இயலாது; நல்ல நிர்வாகத்தை உளமார நேசிக்கும் எவரும் இந்தக் கோரிக்கையை ஆதரிக்க முடியாது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஆனால், நேரு கமிட்டி எத்தகைய முடிவு எடுத்தது? தனி மாநிலம் அமைப்பதற்கு ஆதரவாகக் கருத்து வெளியிட்டது.

“இந்தக் கோரிக்கையை வெளி யிட்டிருக்கும் பாங்கு, இந்த அறிக்கையின் தகுதிகளைப் பலவீனப் படுத்தி விட்டதாகக் கூறுவதற்கில்லை” என்று அது குறிப்பிட்டது. என்னுடைய நிலை இதற்கு முற்றிலும் மாறானது. வெளியிட் டிருக்கும் பாங்கு, உள் நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது என்றும், அந்த உள்நோக்கம் வெறும் அற்ப விஷயமல்லவென்றும், நிலை மையை முற்றிலும் மாற்றக் கூடிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்றும் நான் கருதுகிறேன். இந்தக் திட்டத்திற்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் உள்நோக்கம் மிகவும் பயங்கரமானது என்பதில் எத்துணை ஐயமுமில்லை. பழிக்குப்பழி வாங்கும் நடவடிக்கைகள் மூலம் நீதியையும் அமைதியையும் பராமரிக்கும் நோக்கம் கொண் டது அது. குற்றம் ஏதும் செய்திராத சிறுபான்மையினருக்கு, முஸ்லீம் மாநிலங்களில் ஹிந்துக்களுக்கும், ஹிந்து மாநிலங்களில் முஸ்லீம்களுக்கும், அவரவர் மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் வேறு மாநிலங்களில் செய்த குற்றங்களுக்காக, பழி பாவங்களுக்காகத் தண்டனை   பெறும் வாய்ப்பை இது அளிக்கிறது.

தங்களுடைய மாநிலங்களில் வசிக்கும் சிறுபான்மையினரை மக்களாகக் கருது வதற்கு பதிலாகப் பிணையக் கைதிகளாகக் வைத்திருக்க வகை செய்யும் ஒர் அமைப்பு, இவர்களுடைய சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர் கள் வேறொரு மாநிலத்தில் நடந்து கொண்ட மோசமான நடத் தைக்குப் பழிவாங்கும் வகையில் இந்தச் சிறுபான்மை மக்களின் உரிமைகளைப் பறிப்பதற்கு வகை செய்யும் ஒர் அமைப்பு, சுய கண்டனத்திற்கு     உட்பட்டதாகும். இத்தகைய       பறிமுதலுக்கு வழி வகுக்கும் குறைகள், எப்போதும் நேர்மையானவை, உண்மை யானவையென்று எவரால் கூற முடியும்? சிறுபான்மையினருக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டு விட்டதாக, ஒர் அற்பக் காரணம் கிடைத் தாலும், அது, மாநிலங்களுடைக்கிடையே போர் மூண்டு விடுவதற் கான காரணம் ஆகிவிடக் கூடும். இத்தகைய அறிக்கைகளின் ஏற்பாட்டின் பின்விளைவுகள் மிகவும் பயங்கரமானவை, அவற் றைக் கண்டு நாம் வாளாவிருக்க முடியாது.

ஹிந்து மாநிலங்களில் முஸ்லீம்களை அடக்கி ஒடுக்க அதே வாய்ப்பு உள்ளது என்ற காரணத்தினால் மட்டும், இந்த ஏற்பாட்டின் தன்மையை     மேம் படுத்தி விட முடியாது. சச்சரவுப் பூசல், சீர்குலைவு ஆகியன இந்த ஏற்பாட்டில் உள்ளார்ந்து பொதிந்துள்ளன. இத்தகைய ஏற்பாடு இல்லாமல், முஸ்லீம்கள் தம்மால் அச்சமின்றி, பாதுகாப்பாய் வாழமுடியாது என்று கருதினால் இத்தகைய ஏற்பாடு இல்லாமல் அவர்களால் பாதுகாப்போடு வாழ முடியும் என்று உறுதியளிக் கும் விருப்பு வெறுப்பற்ற நம்பிக்கை ஏற்படும் வகையிலும், தேச விடுதலையைக் கூட ஒத்திப் போடலாம் என்று நான் கூறுவேன். “தொடர்ந்தாற் போல நடைபெற்ற பற்பல வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளின் காரணமாகத்தான், இந்தியாவில் இன்றுள்ளபடி வெவ் வேறு இன மக்கள் பரவிக் கிடக்கிறார்கள்” என்றும், சமுதாய அடிப்படையிலான மாநிலங்களை அமைப்பதன் மூலம், “இன் றுள்ள வெளிப்படை உண்மைகளைத்தான் நாம் ஒப்புகிறோம் என்றும் நேரு கமிட்டி விவாதிக்கிறது. இது உண்மைதான் என் பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், வகுப்புவாத உணர்வுகள் மிதமிஞ்சி இருக்கும் இச்சமயத்தில், தேசிய உணர்வுகள் தளர்ந்து பலவீனமுற்றிருக்கும் இந்த வேளையில், மத அடிப்படை கொண்ட இத்தகைய மாநிலங்களை உருவாக்குவதற்கு நாம் சம்மதிக்க வேண் டுமா என்பது தான் நம் முன்னுள்ள பிரச்சினை.

இந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் தம்முடைய மத உணர்வுகளை மறந்து, தாங்கள் முதலிலும் முடிவிலும் எப்போதுமே இந்தியர்கள் என்ற உணர்வைப் பெற்றிருக்கும் போது, இத்தகைய மாநிலங்களை அமைப்பதுதான் பொருத்தமாயிருக்கும். எனினும், தாங்கள் முதலில் இந்தியர்கள், பின்னர்தான் இந்துக்கள், முஸ்லீம்கள் என்று அவர்கள் உணரத் தொடங்கும் வரையிலும் இந்த மாநில அமைப்புப் பிரச்சினை காத்திருக்கத்தான் வேண்டும். தனியாக, சிந்து மாநிலம் அமைக்க வேண்டும் என்ற பிரச்சினையின்பால், எனது கூட்டாளிகள் காட்டிய அனுதாப அணுகுமுறையை, மேற்கூறிய காரணங்களி னால், நான் எதிர்க்கிறேன்.

 7. பம்பாய் மாநிலத்திலிருந்து சிந்துவைத் தனியாகப் பிரிப் பதால் ஏற்படும் நிதித்துறைச் சிரமங்களைப் பற்றி நான் எதுவும் கூறாததை நீங்கள் கவனித்திருப்பீர்கள். அதற்குக் காரணம், நான் அவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கவில்லை என்பதல்ல. அவற் றுக்கு நான் நிச்சயம் முக்கியத்துவமளிக்கிறேன். ஆனால், அவை மட்டுமே தீர்மானகரமானவையாய் இருக்க முடியாது என்பதே எனது கருத்து; நிதி சம்பந்தமான பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்பட்டா லும் அல்லது அவை திரும்பப் பெறப்பட்டாலும், சிந்துவைத் மறுப்புக்கள் உறுதியாக நிலவியிருக்கும். 

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 4, பிரிவு 1)

Pin It