திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): பின்கண்ட திருத்தம் முன்மொழியப்படுகிறது:

            “அசல் தீர்மானத்துக்குப் பதிலாக பின்கண்டவற்றைச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்:

        ambedkar 266    “புதுடில்லிப் பிரதேசத்திலுள்ள மசூதிகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், முறையாக மராமத்து செய்வதற்கும் பின்கண்ட நடவடிக்கைகள் எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டுமென்று நிர்வாக சபையுடன் கூடிய கவர்னர்- ஜெனரலுக்கு இந்த அவை பரிந்துரைக்கிறது:

(அ) மசூதிகள் அமைந்துள்ள வளாகங்களுக்குள் உள்ள இல்லங்களை மற்றவர்களுக்கு ஒதுக்கலாம் என்று சம்பந்தப்பட்ட இலாகாவுக்கு ஆணையிடப்படுகிறது; ஆனால் இத்தகைய மசூதிகளை மராமத்து செய்வதற்கும் முஸ்லீம்கள் அவற்றில் தொழுகை நடத்துவதற்கும் எத்தகைய இடைஞ்சலும் இருக்கக்கூடாது என்று பணிக்கிறது;

(ஆ) புதுடில்லிப் பிரதேசத்தில் தற்போதுள்ள மசூதிகளை பழுதுபார்ப்பதற்கும், புதுப்பிப்பதற்கும், திரும்பக்கட்டுவதற்கும் சம்பந்தப்பட்ட இலாகாவும் புதுடில்லி நகரக் குழுவும் எல்லா வசதிகளையும், உதவிகளையும், தேவையான சட்ட இசைவாணைகளையும் வழங்க வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறது.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: (தொழிலாளர் நலத் துறை உறுப்பினர்): இந்தத் தீர்மானம் (அ) (ஆ) என இரு பகுதிகளைக் கொண்டது. பகுதி (ஆ) கல்வி, சுகாதாரம், நிலம் ஆகியவற்றுக்கான மாண்புமிகு செயலாளர் பொறுப்பில் உள்ளதாகும். நான் சம்பந்தப்பட்ட பகுதி (அ) இரண்டு பரிந்துரைகளைச் செய்கிறது. முதலாவது பரிந்துரை தமது வளாகத்திற்குள் மசூதிகளைக் கொண்டுள்ள வீடுகளை இந்திய அரசாங்கத்தின் முஸ்லீம் ஊழியர்களுக்கு ஒதுக்க வகைசெய்கிறது. இரண்டாவது பரிந்துரை தொழுகைகள் செய்வதற்காக வருவோர் இத்தகைய மசூதிகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கோ அல்லது அவற்றைப் புனரமைப்பதற்கோ இந்த வீடுகளில் குடியிருப்பவர்கள் எவ்வகையினும் இடைஞ்சல் செய்யக்கூடாது என்று கூறுகிறது.

இவ்விரு பரிந்துரைகளையும் என்னால் ஏற்க இயலாது என்பதை வருத்தத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இந்தத் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தவரது உணர்வுகளை நான் மதிக்காதது இதற்குக் காரணமல்ல; மாறாக இந்தத் தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்வதில் உள்ளார்ந்து பொதிந்துள்ள சிரமங்களே இதற்குக் காரணம்.

மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் சர்.யாமின் கான் தீர்மானத்தின் முதல் பகுதியை எடுத்துக்கொண்டு பேசும்போது, இத்தகைய வளாகங்களுக்குள் அமைந்திருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட இல்லம் மதிப்பிற்குரிய முஸ்லீம் உறுப்பினர் ஒருவருக்கு ஏற்கெனவே ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டு விட்டது என்ற தமது வாதத்தை ஆதரிக்கும் வகையிலேயே அவர் இவ்வாறு பேசியிருக்கிறார் என்று கருதுகிறேன். ஆனால் இது தவறு என்பதைத் திட்டவட்டமாகக் கூறவிரும்புகிறேன். மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர் எவருக்கும் எந்தவீடும் ஒதுக்கப்படவில்லை. அவர் குறிப்பிட்டுள்ளபடி ஒரு முஸ்லீம் உறுப்பினருக்கு வீடு ஒதுக்கப்பட்டிருப்பது ஓர் எதிர்பாராத நிகழ்ச்சியாகும். அந்தக் குறிப்பிட்ட வீடு காலியாக இருந்தால் – காலியாக இருக்காது என்றே நம்புகிறேன் – அது மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினருக்கு அடுத்த படியாக உயர்நிலையிலுள்ளவருக்கே ஒதுக்கப்பட வேண்டும், மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர் முஸ்லீமாக இருந்தாலும் அல்லது முஸ்லீமல்லாதவராக இருந்தாலும் இவ்வாறுதான் செய்ய வேண்டும் என்பதில் எனக்கு அணுவளவும் ஐயமில்லை.

சர் முகமது யாமின் கான்: ஆனால் ஒரு தடுப்புச் சுவர் ஏற்கெனவேகட்டப்பட்டு விட்டது.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அது வேறு விஷயம். இங்கு கோட்பாடுகளைப் பற்றித்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆதலால் இந்திய அரசாங்கம் இந்தக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. இத்தகைய கண்டிப்பான கோட்பாட்டை அரசாங்கம் ஏற்றுக்கொள்வது என்பது அறவே சாத்தியமல்ல என்பதை மதிப்பிற்குரிய நண்பருக்குச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

ஐயா, இந்தக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது எதைக் குறிக்கிறது? அது இரண்டு விஷயங்களைக் குறிக்கிறது. இந்தத் தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது போன்ற வீடுகளில் முஸ்லீம் அல்லாதவர்கள் குடியேறியிருந்தால் அவர்களுக்கு சட்டப்படியாக முன்னறிவிப்பு தந்து அவர்கள் வீட்டைக் காலி செய்யச் செய்வதையே குறிக்கிறது. இந்தத் தீர்மானத்தை அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொண்டால் இத்தகைய விளைவுதான் ஏற்படும்.

இதுபோக, தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்வதால் ஏற்படும் இரண்டாவது விளைவு பின்கண்டவாறு இருக்கும்; இத்தகைய ஒரு வீடு காலியாக இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம், வெளி இடங்களிலிருந்து தவிர்க்க முடியாதபடி டில்லியில் தங்கியிருப்பதற்கு முஸ்லீம் அல்லாத ஒருவர் அரசாங்கத்தால் அழைக்கப்படுகிறார் என்றும் தெரிவித்துக் கொள்வோம். அப்படிப்பட்ட நிலைமையிலும் அவருக்கு அந்த வீட்டை ஒதுக்க முடியாது. எனவே, ஐயா, இது காரியசாத்தியமற்ற நிபந்தனையாகும் என்பது எனது பணிவான கருத்து. இன்று பெருமளவுக்கு எங்கும் வீட்டுவசதிப்பற்றாக்குறை நிலவுகிறது; இங்கு அழைக்கப்படும் அதிகாரிகள் படைவீடுகள் போன்ற வசதி இல்லாத குடியிருப்புகளில் வசிக்க வேண்டியிருக்கிறது; இத்தகைய நிலைமையில் அரசாங்கம் இவ்வகையான விதியைக் கடைப்பிடிப்பது தனக்குப் பயன்படாதது மற்றவர்களுக்கும் பயன்படக்கூடாது என்ற கொள்கையைப் பின்பற்றுவதாகத் தான் இருக்கும். இன்றைய சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளில் இது அரசாங்கத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய விஷயமல்ல என்பதை மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் உணர்வார் என்று நம்புகிறேன்.

இனி, அடுத்து, வீட்டிற்குக் குடி வருபவர்கள் மீது சில குறிப்பிடப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கும்படி அரசாங்கத்தைக் கோரும் தீர்மானத்தின் இரண்டாவது பகுதிக்கு வருவோம். இதுவும் மிகுந்த சிக்கல்களையும் இக்கட்டுகளையும் ஏற்படுத்தும். குடியிருப்பவர்கள்மீது வீட்டுச் சொந்தக்காரர்கள் சில கட்டுப்பாடுகளை விதிக்க உரிமை பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அவர்கள் விதிக்கும் கட்டுப்பாடுகள் வீட்டைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வது, நன்கு பராமரிப்பது சம்பந்தப்பட்டவையாகவே பிரதானமாக இருக்கும் என்பதை மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் சர் யாமின் கான் ஒப்புக்கொள்வார் என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் ஐயமில்லை. ஆனால் குடித்தனக்காரர் மீது அரசாங்கம் விரும்பும் கட்டுப்பாடுகளோ முற்றிலும் நியாயமற்றவை. குடியிருப்பை சிறந்த முறையில் பராமரிப்பது சம்பந்தப்படாதவை.

அடுத்து, ஐயா, இனி இரண்டாவது இடர்ப்பாட்டுக்கு வருகிறேன். இத்தகைய கட்டுப்பாட்டுக்கு உள்ளாகும் குடித்தனக்காரரின் நிலைமை எப்படியிருக்கும்? இங்கு குடிவரும் ஒவ்வொருவரும் அவர் முஸ்ஸீமாக இருந்தாலும் முஸ்ஸீமல்லாதவராக இருந்தாலும் தொழுகை செய்ய விரும்பும் எல்லோருக்குமே இந்த வளாகத்தைத் திறந்துவிட வேண்டும் என்று தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் நிபந்தனையை நான் செயல்படுத்துவதானால் இந்த வீடுகளின் தனிமை இயல்பு அழிக்கப்பட்டு அது ஒரு முசாபிர்கானாவாக ஆகிவிடும் அதாவது சத்திரமாக மாறிவிடும். இத்தகைய ஒரு நிபந்தனையை முஸ்லீம் அல்லாத ஒருவர்க்கு விதிப்பது மிகமிகக் கடினம்; இதேபோன்ற நிபந்தனையை ஓர் ஐரோப்பியருக்கு விதிப்பதும் முற்றிலும் சாத்தியமல்ல. இன்னும் சொல்லப்போனால் மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் விரும்புவதுபோல் ஒரு முஸ்லீம் குடித்தனக்காரர்கூட இந்த நிபந்தனையை நிச்சயமாக ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார். அதிகம் போவானேன் தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதுபோன்ற ஒரு வீட்டில் குடியிருக்கும் மதிப்பிற்குரிய என் சகாவையே எடுத்துக்கொள்வோம். அவர் என்னதான் தீவிர சமய சார்புடையவராக இருந்தாலும் தொழுகை நடத்துவதற்காக ஒரு பெரிய கூட்டம் தன்னுடைய வளாகத்திற்குள் நுழைவதை அவர் அனுமதிக்க மாட்டார்.

எனவே, ஐயா, நான் மேலே கூறிய காரணங்கள் எல்லாம் தற்காலிகமானவை அல்ல என்பதை மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் ஒப்புக்கொள்வார் என்று நம்புகிறேன். இத்தகைய காரணங்களால் இத் தீர்மானத்தை நான் ஏற்க முடியாதவனாக இருக்கிறேன்.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி I,1943 பிப்ரவரி 23, பக்கம் 443-46)

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): ஐயா, பின்வருமாறு முன்மொழிகிறேன்:

            “1939 ஆம் வருட நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் பாதுகாப்பு (பராமரிப்பு) சட்டத்தை மேற்கொண்டும் திருத்துவதற்கான இந்த மசோதாவைப் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுகிறேன்.”

         ambedkar law   ஐயா, 1939 ஆம் வருட நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் சட்டத்தில் சில திருத்தங்கள் செய்யப்பட வேண்டும் என்று இந்த மசோதா கோருகிறது. இந்த நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் சட்டம் 1939ல் நிறைவேற்றப்பட்டது என்பது மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களுக்கு நினைவிருக்கும். அது பராமரிப்புக் குழுமம் என்னும் அமைப்பை உருவாக்கிற்று. நிலக்கரி மற்றும் சுட்ட நிலக்கரி மீது விதிக்கப்படும் வரியைக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் நிதியத்தை நிர்வகிப்பதும், சுரங்கங்களில் தீ விபத்துகள் ஏற்படாதபடி தடுக்கும் பொருட்டு நிலக்கரிச் சுரங்கங்களை முறையாகப் பராமரிப்பதற்கு இந்த நிதியத்திலிருந்து பணம் செலவிடுவதுமே குழுமத்தின் பிரதான பணியாகும். இந்த சட்டத்தைச் செயல்படுத்தும்போது, பரிகாரம் காண வேண்டிய சில குறைபாடுகள் அதில் இருப்பது தெரியவந்தது. இத்தகைய மூன்று பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதற்கு இந்த மசோதா வகை செய்கிறது; ஏனென்றால் இவைதான் மிக அவசரமான, உடனடிக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய பிரச்சினைகள் எனக் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இம்மூன்று பிரச்சினைகளில் முதல் பிரச்சினை 8ஆவது பிரிவை திருத்துவது சம்பந்தப்பட்டதாகும். இந்தப்பிரிவு குழுமத்தின் பணிகளை நிர்ணயித்துத் தருவதோடு, இந்த நிதியத்திலிருந்து என்னென்ன காரியங்களுக்குப் பணம் செலவிடப்பட வேண்டும் என்பதையும் வகுத்துத் தருகிறது. நிர்வாகம் செய்வதற்கு ஆகும் செலவுகளைச் சரிகட்டுவதற்கு பணம் செலவிடுவதை பிரிவு 8 அனுமதிக்கிறது. இரண்டாவதாக, பராமரிப்பு நடவடிக்கைக்காக நிலக்கரிச் சுரங்கங்களின் உரிமையாளர்களுக்கோ, அவர்களது பிரதிநிதிகளுக்கோ அல்லது நிர்வாகிகளுக்கோ பராமரிப்பு சாதனங்களையும், பொருள்களையும் இதர உதவிகளையும் குழுமம் வழங்க அது அனுமதிக்கிறது. சட்டத்தின் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவது சம்பந்தப்பட்ட இதர பணிகளை மேற்கொள்வதற்கு குழுமத்தை பிரிவு 3 அனுமதிக்கிறது;

நான்காவதாக சுரங்கப் பராமரிப்பு சம்பந்தப்பட்ட ஆய்வுப் பணிக்காக பணம் செலவிடுவதற்கு குழுமத்துக்கு அதிகாரமளிக்கிறது. குழுமம் தானே மேற்கொள்ளும் பராமரிப்புப் பணிகளுக்குப் பணம் செலவிட அதனை அனுமதிக்கும் ஏற்பாடு எதுவும் பிரிவு 8ல் செய்யப்படவில்லை என்பது தெரியவந்துள்ளது. இது ஒரு மாபெரும் தவறாகும். இத்தகைய அதிகாரம் குழுமத்துக்கு அளிக்கப்படுவது அவசியம் என்பது நிபுணர்களின் கருத்து. எனவே, பிரிவு 8-ஐச் சேர்ந்த 1 ஆவது விதியிலுள்ள உபவிதி (iii) வாசகத்தை மாற்ற வேண்டுமென்று மசோதாவின் 2ஆவது விதி கோருவது. இது அது கோரும் முதலாவது திருத்தமாகும்; இந்தத் திருப்பம் பராமரிப்புப் பணியை நேரடியாக தானே மேற்கொள்வதற்கும், தனது கட்டுப்பாட்டிலுள்ள நிதியை இந்த நோக்கத்துக்காக செலவிடுவதற்கும் குழுமத்தை அனுமதிக்கிறது. மசோதாவின் இரண்டாவது திருத்தம் விதி 10 சம்பந்தப்பட்டதாகும். நிலக்கரியைப் பாதுகாப்பதற்கு அவசியமான நடவடிக்கைகள் எடுத்துக் கொள்ளும்படி நிலக்கரிச் சுரங்கத்தின் உரிமையாளருக்கோ அல்லது அவரது பிரதிநிதிகளுக்கோ பிரதம சுரங்க ஆய்வாளர் ஆணையிடுவதை நிலக்கரிச் சுரங்கப் பாதுகாப்பு (பராமரிப்பு) சட்டத்தின் 9ஆவது பிரிவின் உபபிரிவு (31 அனுமதிக்கிறது. இந்த சட்டத்தின் 10 ஆவது பிரிவு இந்த ஆணையை கட்டாயம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய ஆணையாக ஆக்குகிறது ஆனால் இவ்வாறு நிலக்கரிச் சுரங்க நிபுணரோ அல்லது ஆய்வாளரோ பிறப்பிக்கும் ஆணை கட்டாயமாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய ஆணையாக இருக்கும்; அதேசமயம் இதனை எதிர்த்து சுரங்க உரிமையாளர் மேல்முறையீடு செய்வதற்கு சட்டத்தில் வழிவகை ஏதும் செய்யப்படவில்லை.

இது துரதிருஷ்டவசமான ஒரு சட்டவிதி என்றும், மேல்முறையீடு செய்வதற்கு உரிமை இருக்க வேண்டும் என்றும், ஆனால் மூல உத்தரவை நிறைவேற்றுவதற்கு தடைவாங்க அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்றும் கருதப்பட்டது. எனவே, இப்போதைய சட்டத்தின் 10ஆவது பிரிவில் ஒரு கூடுதல் விதியை சேர்ப்பதன் வாயிலாக இந்தத் தவறை அகற்றுவதற்குத் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும் மூன்றாவது திருத்தம் பராமரிப்புப் பணியைத் தானே மேற்கொள்தற்கு குழுமத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கலாமா, வேண்டாமா என்பது குறித்ததாகும். நிலக்கரியைப் பராமரிப்பது ஒரு முக்கியமான பணி. தீப்பிடித்து எரிந்து சாம்பலாகிப் போகக்கூடிய ஆபத்திலிருந்து நிலக்கரியைப் பாதுகாப்பதே இதன் குறிக்கோள். சில நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் கைவிடப்பட்டது தெரியவந்துள்ளது. அவற்றின்மீது எவரும் எத்தகைய கட்டுப்பாடும் செலுத்துவதில்லை. பூமிக்கு அடியிலுள்ள நிலக்கரி தீப்பிடித்துக் கொண்டுவிடும்போது அத்தகைய சுரங்கங்களின் உரிமையாளர்கள் அவற்றைக் கைவிட்டுச் சென்று விடுகின்றனர்.

ஒரு குறிப்பிட்ட சுரங்கம் யாருக்குச் சொந்தம் என்று சர்ச்சைகள் நடைபெறும் சம்பவங்களும், நிலக்கரிப் பராமரிப்புப் பணியை தாங்களே ஏற்று நடத்த முடியாத நிலைமையில் பல சுரங்க உரிமையாளர்கள் இருக்கும் சம்பங்களும் ஆங்காங்கு நடைபெறுகின்றன. இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் நிலக்கரிப் பராமரிப்புப் பொறுப்பை எவரிடமும் ஒப்படைக்க முடியாத நிலைமையும், ஆய்வாளரின் உத்தரவை எவரிடம் கொண்டுபோய் சேர்ப்பது என்று தெரியாத நிலைமையும் ஏற்பட்டு விடுகின்றன. இத்தகைய நிலைமையைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு குழுமமே பராமரிப்புப் பணியை மேற்கொள்ளும் வகையில் அதற்கு அதிகாரமளிக்கப்பட வேண்டும் என்று உணரப்பட்டது. அதேசமயம், குழுமம் இத்தகைய பணியை ஏற்று நடத்தவேண்டுமானால், சுரங்க உரிமையாளரின் நிலத்தில் பிரவேசிக்கும் உரிமையும் அதற்கு அளிக்கப்படுவது அவசியம். 10ஏ என்னும் ஒரு புதிய விதியின் மூலம் இதைச் செய்வதற்கு வகை செய்யப்பட்டுள்ளது; பராமரிப்புப் பணியை மேற்கொள்ளும் அதிகாரத்தையும், சுரங்க உரிமையாளரின் நிலத்தில் பிரவேசிக்கும் அதிகாரத்தையும் இது குழுமத்துக்கு வழங்குகிறது.

            இந்த மசோதா மிகவும் எளிமையானது; இதுவரை நான் கூறியதற்கும் அதிகமாக விளக்கம் எதுவும் தேவையில்லை என்று நினைக்கிறேன். இது சர்ச்சைக்கு இடமற்ற ஒரு மசோதா; அவை இதனை அங்கீகரிக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

            ஐயா, இந்த மசோதாவை நான் முன்மொழிகிறேன்.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, “இந்த மசோதா ஏற்கப்பட வேண்டும்” என்று முன்மொழிகிறேன்.

            மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர்கள் எழுப்பிய சில பிரச்சினைகள் சம்பந்தமாக அரசாங்கத்தின் கண்ணோட்டத்தை விளக்குவதற்கு இந்த வாய்ப்பினைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறேன். போதிய முன்னறிவிப்பின்றி மசோதாக்களைக் கொண்டு வருவது அரசாங்கத்துக்கு வழக்கமாகி விட்டது என்று மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் திரு.மில்லர் குற்றம் சாட்டினார். இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கு நான் அளிக்கக்கூடிய பதில் இதுதான்: இத்தகைய மசோதாக்களைக் கொண்டுவரும் விஷயத்தில் இவ்வாறுதான் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அரசாங்கத்தை கட்டுப்படுத்தும் விதத்தில் நான் தனிப்பட்ட முறையில் எதுவும் கூறுவது சாத்தியமல்ல. ஆனால் இப்போதைய மசோதாவைப் பொறுத்தவரையில் அரசாங்கம் அவசர கோலமாக நடந்து கொண்டிருப்பதாகக் குற்றம் சாட்ட முடியாது. ஏறத்தாழ ஆறு மாதகாலம் இந்த மசோதா அவையின் பரிசீலனையில் இருந்துவருகிறது என்பதை மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினருக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். இரண்டாவதாக மற்றொரு முக்கிய விஷயத்தையும் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். பாரமரிப்புக் குழுமம்தான் இந்த மசோதாவைப் பரிந்துரைத்து, அநேகமாக அதற்கு வடிவம் கொடுத்தது என்பதை மதிப்பிற்குரிய நண்பர் மனதில் கொள்ளவேண்டும்; மேலும் இந்த பராமரிப்புக் குழுமம் நிலக்கரித் தொழிலுடன் சம்பந்தப்பட்ட மிகவும் பிரதிநிதித்துவம் வாய்ந்த அமைப்பு என்பதை அவர் மறந்துவிடமாட்டார் என்று நினைக்கிறேன். எனவே, இந்தக் குறிப்பிட்ட மசோதாவைப் பொறுத்தவரையில் இதனை அவசர அவசரமாகக் கொண்டு வந்ததாக என்னைக் குற்றம் சாட்டுவார்கள் என்று நான் எண்ணவில்லை.

            மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் மற்றொரு பிரச்சினையையும் எழுப்பினார். அவசரமான, நெருக்கடியான நிலைமை ஏற்படும் போதுதான் இத்தகைய நடவடிக்கை எடுத்துக்கொள்ளப்படும், வேறு சமயங்களில் இவ்வாறு செய்யப்படமாட்டாது என்று உறுதி அளிக்க முடியுமா என்று அவர் வினவினார். அத்தகைய உறுதிமொழியை அளிக்க நான் முற்றிலும் சித்தமாக இருக்கிறேன். உண்மையில், குழுமத்துக்கு நாங்கள் அளிக்கும் அதிகாரம் அவசரநிலைமைகளில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே எங்களது எண்ணமாகும்.

            மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் டாக்டர் ஜியாவுதீன் தற்போது அவையில் இல்லை. அவர் தெரிவித்த கருத்தைப் பொறுத்தவரையில் அது ஏற்புடையதல்ல. நிலக்கரிச் சுரங்கப் பராமரிப்புக் குழுமத்துக்கும் நிலக்கரிச் சுரங்க உரிமையாளர்களுக்கும் இடையே நான் அறிந்தவரை எத்தகைய வேறுபாடோ, சர்ச்சையோ எழுந்ததில்லை. நாங்கள் இப்போது கொண்டு வந்திருக்கும் இந்த மசோதா நிலக்கரிச் சுரங்க உரிமையாளர்களுக்கும் பராமரிப்புக் குழுமத்துக்கும் இடையே எத்தகைய கருத்து வேற்றுமைமையும் உண்டு பண்ணும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. எனக்குத் தெரிந்தவரை இதுவரை அவர்கள் ஏறத்தாழ ஒரு மகிழ்ச்சிகரமான குடும்பம் போலவே செயல்பட்டு வந்திருக்கின்றனர். நிலக்கரிச் சுரங்க உரிமையாளர் சங்கத்தைச் சேர்ந்த எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட உறுப்பினரும் எதிர்க்கக்கூடிய எத்தகைய கொள்கையையும் குழுமம் கடைப்பிடித்த சம்பவம் எதையும் நான் அறிந்ததில்லை.

            மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் திரு.ஹூசேன்பாய் லால்ஜி ஒரு கருத்தைத் தெரிவித்தார்; அது பரிசீலனைக்குரிய ஒரு கருத்தேயாகும்; பராமரிப்புப்பணியில் அரசாங்கம் எந்தெந்த நிலக்கரிச் சுரங்கங்களுக்குப் பணம் செலவிடப்பட்டதோ அவற்றின்மீது அரசாங்கத்துக்கு சில உரிமைகள் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் யோசனை தெரிவித்தார். இது ஒரு சிறந்த, முக்கியமான யோசனை என்பதில் ஐயமில்லை, இந்த யோசனை குறித்து அரசாங்கத்தின் நிலை என்ன என்பதை பின்னர் ஒரு கட்டத்தில் தெரிவிக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

            ஐயா, இதற்குமேல் நான் கூறுவதற்கு வேறு எதுவும் இல்லை.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.இந்தியத் தகவல் ஏடு, நவம்பர் 15, 1943, பக்கங்கள் 279-81)

          யுத்தப் பிற்காலத்தில் இந்தியாவில் மின்விசை வளர்ச்சி குறித்த பிரச்சினைகள் அக்டோபர் 25ஆம் தேதி புதுடில்லியில் நடைபெற்ற மறுசீரமைப்புக் கொள்கைக் குழுவில் விவாதிக்கப்பட்டன. வைசிராய் கவுன்சிலில் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினராக உள்ள மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் கூட்டத்துக்குத் தலைமை வகித்தார். மத்திய அரசாங்கத்தின் அழைப்பின் பேரில் மாகாண அரசாங்கங்களிலிருந்தும், பெருமளவுக்கு மின் விசை உற்பத்தி செய்யும் மாகாணங்களிலிருந்தும், பொறியியல் வட்டாரங்களிலிருந்தும் ஏராளமான பிரதிநிதிகள் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டனர்.

            குழுவின் கூட்டத்தில் மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் பேசும்போது கூறியதாவது:

          ambedkar 381  பெருந்தகையாளர்களே, 3 சி எண் சீரமைப்புக் குழுவின் இந்தக் கொள்கைக் குழுக் கூட்டத்திற்கு வருகை தந்திருக்கும் உங்கள் அனைவரையும் வரவேற்கிறேன். கூட்டத் தலைவருக்கு துவக்க உரை ஆற்றும் கடமையும் சலுகையும் உண்டு. எனக்குள்ள கடமைப் பொறுப்பை ஏற்கிறேன். ஆனால் நீண்டதொரு சொற்பொழிவாற்றி எனது சலுகையை துஷ்பிரயோகம் செய்ய நான் விரும்பவில்லை. நான் இப்போது செய்யப்போவதெல்லாம் நாம் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொண்டுள்ள விஷயம் சம்பந்தமான சில மெய்ம்மைகளை முன்னிலைப்படுத்தி அவற்றின்மீது நமது கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்துவதுதான்.

            மறுசீரமைப்பு குறித்த பல்வேறு பிரச்சினைகளை ஆராய்வதற்காக இந்திய அரசாங்கம் வைசிராய் நிர்வாக சபையின் சார்பில் மறுசீரமைப்புக் குழு ஒன்றை அமைத்துள்ளது. இக்குழு அமைக்கப்பட்டது பற்றித் தெரியாதவர்கள் பலர் இங்கு இருக்கின்றனர். இத்தனைக்கும் இந்தப் பணியில் அவசியம் பங்கெடுத்துக் கொள்ள வேண்டியவர்கள் இவர்கள். எனவே, இவர்கள் தெரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு இந்த மறுசீரமைப்புக் குழு மேற்கொண்டுள்ள பணியையும், அதனைச் சிறப்பாகவும் துரிதமாகவும் நிறைவேற்றும் பொருட்டு வகுக்கப்பட்டிருக்கும் வேலைத் திட்டத்தையும் பற்றி இங்கு இரத்தினச் சுருக்கமாக கூறலாம் என்றிருக்கிறேன்.

ஐந்து குழுக்கள்

            பண்பும் நேயமுமிக்க என் நண்பரும் சகாவுமான மாண்புமிகு சர் ஜே.பி. ஶ்ரீவஸ்தா தலைமையில் நிர்வாக சபையின் மறுசீரமைப்புக் குழு ஒன்றை அமைக்க முன்னாள் வைசிராய் லின்லித்கோ பிரபு கடந்த மார்ச் மாதம் முடிவு செய்தது உங்கள் அனைவருக்கும் நினைவிருக்கும். நிர்வாக சபையின் இந்த மறு சீரமைப்புக் குழு ஐந்து வெவ்வேறு சீரமைப்புக் குழுக்களை அமைத்தது. இவற்றில் குழு எண்: I மறு குடியமர்வு, மறு வேலைவாய்ப்புப் பிரச்சினைகளைக் கவனித்துக்கொள்கிறது. குழு எண் II பைசல்கள், ஒப்பந்தங்கள், அரசாங்கக் கொள்முதல்கள் முதலியவற்றுக்கு பொறுப்பு ஏற்றிருக்கிறது. குழு எண். III-ன் பணி மூன்று குழுக்களிடையே பிரித்துத் தரப்பட்டிருக்கிறது – குழு எண் 3 ஏ போக்குவரத்தைக் கவனித்துக் கொள்கிறது; குழு எண் 3 பி அஞ்சல், தந்தி, விமானப் போக்குவரத்தை மேற்பார்க்கிறது; குழு எண். 3 சி பொதுப்பணித்துறை, மின்விசை போன்றவற்றுக்குப் பொறுப்பு ஏற்கும். குழு எண் IV வாணிகம் மற்றும் தொழில் துறையைக் கவனித்துக் கொள்ளும். குழு எண் V வேளாண் துறையில் ஈடுபாடு கொள்ளும்.

            இந்தக் குழுக்களில் ஒவ்வொன்றும் ஒரு கொள்கை வகுக்கும் குழுவைப் பெற்றிருக்கும். வைசிராய் நிர்வாக சபையின் உறுப்பினர் ஒருவர் இதன் தலைவராக இருப்பார். மத்திய அரசாங்கம், மாகாண அரசாங்கங்கள், வாணிகம், தொழில் முதலான துறைகளின் பிரதிநிதிகள் இதில் அங்கம் வகிப்பர். மேலும் இந்தக் குழுக்கள் ஒவ்வொன்றும் பணித்துறைக் குழுவைக் கொண்டிருக்கும். இலாகா செயலாளர் இதன் தலைவராக இருப்பார். சம்பந்தப்பட்ட இதர இலாக்காக்களின் செயலாளர்களும் இதில் இடம் பெற்றிருப்பர்.

            இந்த இருவகையான குழுக்களைத் தவிர சில மறுசீரமைப்புக் குழுக்கள் தத்தமது துறைகள் சம்பந்தப்பட்ட மூன்றாவது குழு ஒன்றையும் கொண்டிருக்கின்றன. துறைசார்ந்த குழு என்று அழைக்கப்படும் இக்குழு தனது செயல் எல்லைக்குள் எழும் தொழில்நுட்பப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண உதவுகிறது. இவை தவிர, சமூக சேவைகள் குழு ஒன்றும், பொருளாதார ஆலோசனைக் குழு ஒன்றும் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இத்தகையதுதான் மறுசீரமைப்புப் பிரச்சினைகளைச் சமாளிப்பதற்கு மத்திய அரசாங்கம் வகுத்துள்ள வேலைத் திட்டமாகும். நமது இப்போதைய கூட்டம் மறுசீரமைப்புக் குழுஎண். 3 சியின் கொள்கைக் குழுக் கூட்டமாகும். மின்விசை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளை ஆராய்வதும், அவற்றிற்குச் சிறந்த முறையில் தீர்வு காணுவதற்கான பரிந்துரைகளை வழங்குவதும்தான் இந்தக் குழுவின் பணி.

            இந்தப் பிரச்சினைகள் யாவற்றையும் பற்றி ஆராய்வதற்கு முன்னதாக ஒரு விஷயத்தை இங்கு ஆரம்பத்திலேயே குறிப்பிட விரும்புகிறேன்; அவ்வாறு செய்வது நிலைமையைத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு உதவிகரமாக இருக்கும். மின்விசை உற்பத்தி செய்வதற்குத் தேவையான எந்திர சாதனங்கள், கருவிகள், தொழிற்கூடங்கள் முதலியவற்றை கொள்முதல் செய்வது சம்பந்தப்பட்டது இந்த விஷயம். இந்த எந்திர சாதனங்களை வெளியிலிருந்துதான் அதிலும் பிரதானமாக பிரிட்டனிலிருந்துதான் வாங்க வேண்டும். இத்தகைய எந்திர சாதனங்களை வாங்குவதில் சிரமம் இல்லாமலில்லை. பிரிட்டனில் உற்பத்தி செய்யப்படும் மின் எந்திர சாதனங்களில் பெரும் பகுதி அதன் சொந்த தேவைகளுக்கே வேண்டியிருக்கிறது.

            மேலும், தங்களுக்குத் தேவையான எந்திர சாதனங்களையும் தொழிற்சாலைகளையும் பிரிட்டிஷ், அமெரிக்க சந்தைகளில் வாங்கும் பல ஐரோப்பிய, ஆசிய நாடுகளும் இருக்கின்றன. இந்தப் போட்டியில், இந்தியா தனக்கு வேண்டிய சாதனங்களை வாங்குவது கடினமாக இருக்கிறது. இத்தகைய சூழ்நிலையில்,, இந்தியா தனது நிலைமையைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்கு கூடிய மட்டிலும் முன்கூட்டியே ‘ஆர்டர்களை’ப் பதிவு செய்து முன்னுரிமை பெறுவது மிகவும் உகந்ததாக இருக்கும். இவ்வாறு முன்னுரிமை பெறுவதில் பெரும் சிரமம் ஏதும் இருக்காது. இந்த யுத்தத்தில் இந்தியா செய்துள்ள மகத்தான உதவியையும் தியாகத்தையும் கருத்திற்கொண்டு பார்க்கும் போது, இது விஷயத்தில் இந்தியாவுக்கு முன்னுரிமை பெற்றுத் தருவதற்கு மன்னர் பிரான் அரசாங்கத்தை நம்பலாம் என்று உறுதியாகக் கருதுகிறேன். எனினும் நமக்குத் தேவையான எந்திர சாதனங்கள், கருவிகள் முதலியவற்றுக்கான மதிப்பீடுகளை முறையாகத் தயாரித்து சம்பந்தப்பட்ட உற்பத்தி நிறுவனங்களிடம் ‘ஆர்டர்கள்’ தருவது போன்ற வேறு சில சிரமங்கள் இருக்கின்றன.

            முதலாவதாக, மின்விசை முற்றிலும் மாகாணம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். எனவே, தேவையான கருவிகள், எந்திரங்கள் முதலியவை சம்பந்தப்பட்ட மதிப்பீடுகள் மாகாணங்களிலிருந்துதான் வர வேண்டும். மத்திய அரசாங்கம் இவற்றை எல்லாம் கொண்டு தொகுத்துத்தான் தர முடியும்.

            இரண்டாவதாக, எந்த வகையான எந்திரங்கள் தேவைப்படும் என்பது சம்பந்தப்பட்டவர்கள் எண்ணெய், நீரோட்டம் போன்றவற்றில் எவற்றின் உதவியைக் கொண்டு மின்விசை தயாரிக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்திருக்கிறது.

            யுத்தத்திற்குப் பிறகு அமையும் அரசாங்கங்களின் போக்கு எப்படியிருக்கும் என்ற நிச்சயமற்றத் தன்மை மூன்றாவது இடர்ப்பாடாகும். இப்போதைய அரசாங்கம் வகுத்தளிக்கும் திட்டங்களை எதிர்கால அரசாங்கம் ஏற்குமா? இப்போதைய அரசாங்கம் தனது திட்டங்களை நிறைவேற்றுவதற்கு விதிக்கும் வரிகளை எதிர்கால அரசாங்கங்கள் தொடருமா? இவற்றைப் பற்றி எல்லாம் எதுவும் நிச்சயமாகக் கூறுவதற்கில்லை. எனினும் யுத்தம் முடிவுற்றதும் மின்மயமாக்கத்துக்குத் தேவையான எந்திர சாதனங்களையும் கருவிகளையும் வாங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்யவில்லை என்றால் இந்த அரசாங்கம் தனது கடமையைச் செய்வதிலிருந்து பிறழ்ந்த குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளாக நேரிடும்.

கொள்கை வகுக்கும் குழுவின் பணிகள்

          இந்த விஷயம் அவசரமானதும் முக்கியமானதும் என்று குறிப்பிட்டேன். ஆனால் இந்த விஷயம் இந்தக் குழு சம்பந்தப்பட்டதல்ல என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இது கொள்கை வகுக்கும் குழு. மின்விசை உற்பத்தி, விநியோகம், நிர்வாகம் இவை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதும், எதிர்கால அரசாங்கத்துக்கு வழிகாட்டக்கூடியவை என நாம் கருதும் கோட்பாடுகளைப் பரிந்துரைப்பதுமே நமது பிரதான பணியாகும். தங்களது கருத்துகளைத் தெரிவிப்பதற்கு தங்களுடைய பிரதிநிதிகளை இக்கூட்டத்துக்கு அனுப்பும்படிக் கேட்டுக் கொள்ள நமது கொள்கை வகுப்புக் குழுவின் இந்தக் கூட்டத்தை நாம் பயன்படுத்திக் கொண்டோம்.

            பொது அக்கறைக்குரிய விஷயம் என்ற முறையில் மின்விசைப் பிரச்சினையைக் கையாளும் முறை பல மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகி வந்திருக்கிறது. இந்திய அரசாங்கம் இந்தப் பிரச்சினையை முதன் முதலில் 1905 ஆம் ஆண்டில்தான் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டதாகத் தெரிகிறது. அப்போது அது மாகாணங்களுக்கு ஒரு சுற்றுக் கடிதத்தை அனுப்பியது. அதன் பிறகு மாகாண அரசாங்கங்களும் மத்திய அரசாங்கமும் நித்திரையில் ஆழ்ந்துவிட்டன. 1918-ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்ட இந்தியத் தொழில் துறை ஆணையத்தின் அறிக்கையும், இதற்கு ஓராண்டுக்குப் பிறகு வெளியிடப்பட்ட இந்தியப் படைக்கல வாரியத்தின் அறிக்கையும் மின்விசைத் துறையில் தீவிர அக்கறை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்திய பிறகே அவை விழித்துக் கொண்டு செயலில் ஈடுபடத் தொடங்கின.

            இந்தியாவில் நீர்நிலைப் பரப்பாராய்ச்சி மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்றும், இந்தப் பணியை தனியார் நிறுவனத்திடம் ஒப்படைக்காமல் அரசாங்கமே மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் தொழில்துறை ஆணையம் பரிந்துரைத்தது. இந்தப் பரிந்துரையை இந்திய அரசாங்கம் ஏற்றுக்கொண்டு, இந்த ஆராய்ச்சிப் பணிக்குப் பொறுப்பாளராக அச்சமயம் ஐக்கிய மாகாணங்களில் பாசனத்துறையின் தலைமைப் பொறிஞராக இருந்த ஜி.டி.பார்லோ, சி.ஐ.இ.யை நியமித்தது; இந்த ஆய்வில் அவருக்குத் துணைபுரிய இந்திய அரசாங்கத்தின் மின்விசை ஆலோசகராக இருந்த திரு.ஜி.எம். மியரல், எம்.ஐ.சி.இ.யை நியமித்தது. ஆனால் விரைவிலேயே திரு.பார்லோ காலமாகிவிட்டார். அவர் விட்டுச் சென்ற பணியை திரு.மியரஸ் மேற்கொண்டார். 1919-1922 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையே அவர் மிகச் சிறந்த மூன்று அறிக்கைகளைச் சமர்ப்பித்தார். மின்விசை வழங்கீடு சாத்தியக்கூறுகள் சம்பந்தமான மாகாண ரீதியான முக்கிய தகவல்கள் பின்கண்ட ஐந்து தலைப்புகளில் அடங்கியிருந்தன – (1) ஏற்கெனவே நிர்மாணிக்கப்பட்டுள்ள நீர்மின்விசை நிலையங்கள், (2) தற்போது கட்டப்பட்டுவரும் மின் நிலையங்கள், (3) ஆராய்ச்சி மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆனால் இன்னமும் வளர்ச்சியுறாத பிரதேசங்கள், (4) விரிவான ஆய்வுக்கு உகந்தவை என்று தெரியவந்துள்ள இடங்கள், (5) ஆய்வு செய்யப்படாத இடங்கள்.

மின்விசைமாகாணத்தின் பொறுப்பிலுள்ள துறை

            1919-ஆம் வருடச் சட்டத்தின் விளைவாக இந்திய அரசாங்க அமைப்பில் பல மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. துரதிர்ஷ்டவசமாக இதனைத் தொடர்ந்து மின்விசை மாகாணத்தின் பொறுப்பிலுள்ள துறையாகி விட்டது. அதுமட்டுமல்ல, தனது நிர்வாக வரம்புக்கு வெளியே உள்ள விஷயங்களில் தகுதியானவை, உகந்தவை எனத்தான் கருதுபவற்றுக்கு மத்திய அரசாங்கம் நிதி ஒதுக்கலாம் என்று இப்போதுள்ள சட்டத்தில் இருப்பது போன்று அச்சமயம் இருந்த சட்டத்தில் துரதிர்ஷ்டவசமாக வழிவகை ஏற்பாடு எதுவும் செய்யப்படவில்லை. இதனால் நீர்நிலைப் பரப்பாராய்ச்சிக்கு இந்திய அரசாங்கம் நிதி ஒதுக்க முடியாது போயிற்று, இவ்வாறு, இந்தியாவுக்கு மின்விசை வழங்குவதற்குத் துணைபுரியும் ஒரு சிறந்த, அத்தியாவசியமான, மாபெரும் பணி முடிவுக்கு வந்தது.

            இந்தியாவில் மின்விசை உற்பத்தியைப் பெருக்குவதற்குப் பொறுப்பான அதிகாரி எவரும் மத்திய அரசாங்கத்தில் இல்லை. இதன் விளைவாக இந்தியாவில் மின்விசை உற்பத்தி, விநியோகம், நிர்வாகம் சம்பந்தமான தகவல்கள் எதுவும் மத்திய அரசாங்கத்திலுள்ள எங்களுக்கு அண்மைக் காலம் வரை கிடைக்கவில்லை.

            எனவே, இந்தியாவில், மின்விசைத் துறை மீண்டும் மிகுந்த அக்கறைக்கும், ஆர்வத்துக்கும், கவனத்துக்கும் உரியதாகி இருப்பது குறித்து நான் பெரிதும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். எனக்குத் தெரிந்த வரை மின்விசை சம்பந்தமான பின்கண்ட கேள்விகளுக்கு இந்தக் குழு விடை காண வேண்டும் என்று கருதுகிறேன்:-

  • மின்விசைத் துறை தனியார் பொறுப்பில் இருக்க வேண்டுமா, அல்லது அரசாங்கப் பொறுப்பில் இருக்க வேண்டுமா?
  • அது தனியார் வசம் இருக்கும் பட்சத்தில் பொது மக்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு விதிக்க வேண்டிய நிபந்தனைகள் ஏதும் உண்டா?
  • மின்விசைத் துறையை வளர்த்து மேம்படுத்தும் பொறுப்பு மத்திய அரசாங்கத்திடம் விடப்பட வேண்டுமா, அல்லது மாகாண அரசாங்கத்திடம் விடப்பட வேண்டுமா?
  • இந்தப் பொறுப்பை மத்திய அரசாங்கத்திடம் விடும்பட்சத்தில், மலிவாகவும் பெருமளவிலும் மின்விசை வழங்கீடு செய்வதற்கும், மூல வளங்கள் வீணடிக்கப்படுவதைத் தவிர்ப்பதற்கும் தடுப்பதற்கும் எத்தகைய தேர்ந்த, உகந்த, பயனுறுதியுடைய நிர்வாக முறைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்?
  • இவ்வாறில்லாமல் இந்தப் பொறுப்பு மாகாணங்களிடம் ஒப்படைக்கப்படும் பட்சத்தில், இது விஷயத்தில் மாகாணங்களின் நிர்வாகம் ஆலோசனை கூறும் அதிகாரங்களையும், ஒருமுகப்படுத்தும் அதிகாரங்களையும் கொண்ட மாகாணங்களுக்கு இடையிலான ஒரு வாரியத்தின் மேற்பார்வைக்கு உட்பட்டதாக ஆக்கப்பட வேண்டுமா?

மூன்று அம்சங்கள்

              இந்தக் கேள்விகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் இரண்டு கோணங்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு கோணமும் தனது ஆதரவாளர்களைப் பெற்றுள்ளது. இந்தக் கட்டத்தில் என் கருத்தை வெளியிட நான் விரும்பவில்லை. நான் திறந்த மனமுடையவனாக இருக்கிறேன்; ஆனால் அது வெற்று மனமல்ல. மின்விசை உற்பத்தியைப் பெருக்குவதற்கு எது சிறந்த மார்க்கம் என நாம் முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்னர் பின்வரும் மூன்று அம்சங்களை நாம் மனத்திற் கொள்ள வேண்டும்:-

  • இவை இரண்டில் எது மலிவான விலையில் அல்லாமல் மிகமிக மலிவான விலையில் நமக்கு மின்விசை வழங்கும்,
  • இவை இரண்டில் எது போதுமானது மட்டுமல்லாமல் அபரிமிதமாக நமக்கு மின்விசை வழங்கும்,
  • இவற்றில் எது கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ரயில்வேயைப் போல் கருதப்பட்டு அதாவது உடனடி லாப நோக்கமில்லாமல் தொடங்கப்படும் ஒரு தொழில் முயற்சியைப் போல் கருதப்பட்டு இந்தியாவின் மின்மயமாக்கத்தைச் சாத்தியமாக்கும்.

மலிவான அதேசமயம் அபரிமிதமான மின்விசை வழங்கீடு உத்தரவாதம் செய்யப்பட வேண்டும் என்று இந்தியா விரும்புகிறது; இதனால்தான் இந்த மூன்று அம்சங்களை இங்கே வலியுறுத்துகிறேன்.

இவை அடிப்படையான கேள்விகள், இவற்றில் பெரும்பாலானவை அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் மாற்றங்களைச் செய்யும் பிரச்சினையை எழுப்பக்கூடும் என்ற ஐயம் இருந்துவரும் காரணத்தால் உங்களில் சிலர் இவற்றைப் பற்றி முடிவு எடுப்பதற்குத் தயங்கலாம். என்னைப் பொருத்தவரையில் இத்தகைய தயக்கம் ஏதும் இல்லை ஓர் அரசியலமைப்புப் பிரச்சினையைத் தீர்மானிப்பதற்கும் அது குறித்து அபிப்பிராயம் தெரிவிப்பதற்கும் இடையே வேறுபாடு உண்டு. அரசியலமைப்புப் பிரச்சினைகளை இங்கு நாம் தீர்மானிக்கப் போவதில்லை. அவை சம்பந்தமான நமது கருத்தைத் தான் வெளியிடுகிறோம். அவை அரசியலமைப்புச் சட்ட இயல்பு கொண்டிருக்கும் காரணத்தால் அவற்றைப் பரிசீலிப்பதிலிருந்து நாம் எவ்வகையிலும் தடை செய்யப்படவில்லை. நம் பொறுப்பில் விடப்பட்டிருக்கும் துறையிடம் நாம் நேர்மையோடு நடந்து கொள்ள வேண்டுமானால் இவற்றை நாம் தவிர்க்க முடியாது என்று நான் நிச்சயமாக நம்புகிறேன்.

மின்விசை இலாகா

          இந்த முக்கியமான பிரச்சினைகள் தவிர எவ்வகையிலும் இரண்டாந்தரமானவை அல்லாத வேறு பிரச்சினைகளும் இருக்கின்றன. மின்விசையமயமாக்கம் வெற்றிபெற வேண்டுமாயின் இந்தப் பிரச்சினைகளை நம் கவனத்திலிருந்து அகற்றி விட முடியாது. இப்பிரச்சினைகள் வருமாறு:

  • மின்விசை உற்பத்திக்கு அவசியமான நிலக்கரி, பெட்ரோல், எரி சாராயம், நீரோட்டம் முதலியவற்றைப் பற்றி முறையாக ஆய்வு செய்வதற்கும், மின் விசை உற்பத்தி அற்றலை அதிகரிப்பதற்கான வழி துறைகளைப் பரிந்துரைப்பதற்கும் மத்தியில் ஒரு மின்விசை இலாகாவை உருவாக்குவது அவசியமா?
  • கிடைக்கக் கூடிய மின்விசையை மிகத் திறமையோடு பயன்படுத்திக் கொள்ளும் பொருட்டு மின்விசை ஆதாரங்களுக்கும் எந்திர சாதனங்களுக்கும் இடையே உள்ள உறவுகளுடன் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளை ஆராய்வதற்கு மத்தியில் ஒரு மின்விசை ஆராய்ச்சி மையத்தை அமைப்பது அவசியமா?
  • இந்தியாவில் மின்விசை நிலையங்கள் மற்றும் எந்திர சாதனங்களை உருவாக்குவதற்கும், பராமரிப்பதற்கும், மேம்படுத்துவதற்கும் திட்டமிடவும் அத்திட்டங்களைச் செயல்படுத்தவும் மின் விசைத் தொழில் நுட்பத்தில் இந்தியர்களைப் பயிற்றுவிக்கும் வழி துறைகளைக் காணுவது அவசியமா?

என் உரையை முடித்துக் கொள்வதற்கு முன்னர் இந்தியாவில் மின்விசை உற்பத்தியைப் பெருக்குவதன் முக்கியத்துவத்தையும், அதன் இறுதிக் குறிக்கோளையும் சுட்டிக்காட்டக்கூடிய சில கருத்துகளை இப்போது உங்கள் முன்வைக்கலாமா? ஏனென்றால் இத்துறைக்குப் பொறுப்பேற்பவர்கள் இந்த முக்கியத்துவத்தையும் இறுதிக் குறிக்கோளையும் முழு அளவுக்கு உணர்ந்து தெளிந்தவர்களாக இருப்பது அவசியம். இது விஷயத்தில் நீங்கள் என்னுடன் உடன்படுவீர்களானால் உங்களை நீங்களே பின்வரும் கேள்வியைக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்; ‘இந்தியாவில் நமக்கு ஏன் மலிவான, ஏராளமான மின்விசை தேவை?’ மலிவான, ஏராளமான மின்விசை இல்லாமல் இந்தியாவைத் தொழில்மயமாக்கும் முயற்சி வெற்றிபெற முடியாது என்பதே இந்தக் கேள்விக்கான பதிலாக இருக்க முடியும். இந்தக் குழு மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் பணியின் முக்கியத்துவத்தின் ஒரு பகுதியையே இந்தப் பதில் வெளிப்படுத்துகிறது எனக் கூற வேண்டும்.

பின்வரும் மற்றொரு கேள்வியையும் நீங்கள் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்: ‘தொழில்மயமாக்கம் ஏன் அவசியம்?” அப்போது இந்த முழு முக்கியத்துவமும் உடனே உங்களுக்குப் புலனாகும்; ஏனென்றால் கொத்தியெடுக்கும் கோர வறுமை என்னும் நிரந்தர சுழல் வட்டத்தில் சிக்கித்தவிக்கும் கோடானுகோடி ஏழை எளிய மக்களை அதன் இரும்புப் பிடியிலிருந்து மீட்கும் உறுதியான, நிச்சயமான மார்க்கமாக இந்தியாவில் தொழில்மயமாக்கம் இருக்க வேண்டுமென நாம் விரும்புகிறோம். எனவே இந்தியாவின் தொழில்மயமாக்கத்தில் நாம் உடனடியாக ஈடுபடுவது அவசியம்.

இந்தியாவின் தொழில் வளர்ச்சி

            இந்தியாவின் தொழில் வளர்ச்சி குறித்துப் பல ஆண்டுகளாகவே நாம் பேசி வருகிறோம். ஆனால் தொழில் வளர்ச்சியைச் சாத்தியமாக்குவதற்கு, சாதிப்பதற்கு எத்தகைய உருப்படியான முயற்சியும் மேற்கொள்ளப்பட்டதை நாம் காணவில்லை. இது விஷயத்தில் உதட்டு சேவை செய்வதுடன்தான் இன்னமும் சிலர் இருந்து வருகின்றனர். வேறு சிலரோ இது விஷயத்தில் எதிர்க்கோடிக்கு சென்று, மட்டுமீறிய வெறி ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். இது இவ்வாறு என்றால் வேறுபலர் முற்றிலும் மாறுபட்டதொரு போக்கைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்; இந்தியா முழுக்க முழுக்க ஒரு விவசாய நாடு, எனவே வேளாண்மையை மேம்படுத்துவதில் நமது முழு முயற்சியையும் ஈடுபடுத்துவதுதான் மிகச் சிறந்தது என்று உபதேசம் செய்வதில் இவர்கள் ஒருபோதும் சலிப்பதோ, சளைப்பதோ இல்லை. இந்தியா பிரதானமாக ஒரு வேளாண் நாடு என்று யாரும் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. எல்லோருக்குமே இது தெரியும். ஆனால் இது எத்தகைய ஒரு மாபெரும் அவப்பேறு என்பதை உணர்ந்திருப்பவர்கள் வெகு சிலரே இருப்பது வியப்பூட்டுவதாக இருக்கிறது. இது ஏற்றுக்கொள்ளப்படமாட்டாது என்பது எனக்குத் தெரியும். வங்காளத்திலும் இந்தியாவின் இதர பகுதிகளிலும் பஞ்சம் கோர நர்த்தனமாடி வருகிறது; அங்கு ஒரு சாண் வயிற்றுக்கு உண்ண உணவின்றி அல்லது உணவை வாங்க சக்தியின்றி மக்கள் கொத்துக் கொத்தாக மாண்டு மடிந்து வருகின்றனர்; அந்த கொடிய பஞ்சத்தை விடவும் இது அவப்பேறானது என்பதை மெய்ப்பிக்க மேற்கொண்டு என்ன சான்று வேண்டும்?

            என் அபிப்பிராயத்தில் இந்தியாவின் வேளாண் துறை மிக மிகப் பரிதாபகரமாக தோல்வியடைந்து விட்டது என்பதைக் காட்டுவதற்கு பெரிய சான்று எதுவும் தேவையில்லை; ஏனென்றால் கைப்புண்ணுக்கு யாராவது கண்ணாடியைத் தேடுவார்களா? இந்தியா உணவைத் தவிர வேறு எதையும் உற்பத்தி செய்வதில்லை. அந்த உணவும் மக்களைப் போஷிக்கும் அளவுக்கு உற்பத்தி செய்யப்படுவதில்லை. இதற்கு என்ன காரணம்? நாடு முழுக்க முழுக்க வேளாண்மையைச் சார்ந்திருக்கும்படிச் செய்யப்பட்டிருப்பதே, நம்பியிருக்கும்படி நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டிருப்பதே இந்தியாவின் படுபயங்கர வறுமைக்கு முற்றிலும் காரணம் என்பது என் திட்டவட்டமான கருத்து.

            இந்தியாவின் மக்கட்தொகை ஆண்டுக்கு ஆண்டு, வாரத்திற்கு வாரம், நாளுக்கு நாள், மணிக்கு மணி அதிகரித்து வருகிறது. இவ்வாறு மக்கட் தொகை எல்லையற்று பெருகிவரும் அதே வேளையில் சாகுபடிக்குக கிடைக்கும் நிலம் மிக மிகக் குறைவு; அந்த மிகக் குறைந்த நிலத்தின் வளப்பமோ வருடத்துக்கு வருடம் தேய்பிறையாகக் குன்றி வருகிறது. இந்தியா ஒரு குறடின் இரு பக்கங்களுக்கு இடையே சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு பக்கத்தில் மக்கட் தொகை வரைமுறையின்றிப் பெருகி வருகிறது; மற்றொரு பக்கத்திலோ மண்ணின் வளம் கிடுகிடுவென்று சரிந்து வருகிறது.

விநாசகாலம் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது

            இதன் விபரீத விளைவு என்ன? ஒவ்வொரு பத்தாண்டின் இறுதியிலும் மக்கட்தொகைப் பெருக்கத்துக்கும் வேளாண் உற்பத்திக்கும் இடையே ஒரு படு பயங்கர அதல பாதாளம் தோன்றி விடுவதைப் பார்க்கிறோம்; வாழ்க்கைத்தரம் நாளுக்கு நாள் கூனிக் குறுகி வருவதைக் காண்கிறோம். ஒவ்வொரு பத்தாண்டுக் காலத்திலும் மக்கட் தொகைக்கும் உற்பத்திக்கும் இடையேயான இந்த இடைவெளி மிகுந்த அச்சம் கொள்ளும் வகையில் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. இதனால் இந்தியா படுபயங்கர வறுமைப் படுகுழியில், மீளமுடியாத கெபியில் மேலும் மேலும் தள்ளப்பட்டு வருகிறது. உண்மையில் ஒரு விநாசகாலம் இந்தியாவைச் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. நாடுகளெங்கும் பட்டிதொட்டிகளெங்கும் வேளாண் பொருட் காட்சிகளையோ அல்லது விலங்குகள் கண்காட்சிகளையோ நடத்தி விடுவதனாலோ, சிறந்த உரத்தைப் பயன்படுத்துவது பற்றிப் பிரசாரம் செய்துவிடுவதாலோ இந்த விநாசத்தைத் தடுத்து நிறுத்திவிட முடியாது. வேளாண்மை ஆதாயம் தரக்கூடியதாக ஆக்கப்பட்டால்தான் இத்தகைய விபரீத நிலைக்கு, அவலநிலைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்க முடியும். தொழில் வளர்ச்சிக்கு ஆதரவாக தொடர்ந்து பல தீவிர முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டாலொழிய இந்தியாவில் விவசாயத்தை லாபகரமானதாக்குவது சாத்தியமில்லை. தொழில் வளர்ச்சி ஒன்றுதான் நிலத்தை முழுக்க முழுக்க நம்பியுள்ள அளவுக்கு அதிகமான மக்கட் தொகையில் ஒரு பகுதியினரை வேளாண்மையல்லாத இதர ஜீவனோபாயத் தொழில்களில் ஈடுபடும்படிச் செய்ய முடியும்.

            சுருக்கமாகக் கூறினால், நமது மறுசீரமைப்புக் குழுக்கள் நோக்கத்திலும் சரி, செயல்பாட்டிலும் சரி பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகளிலுள்ள மறுசீரமைப்புக் குழுக்களின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன; ஏனென்றால் இந்நாடுகளில் எல்லாம் தொழில்துறை அமைப்புகளை ஜெர்மானியர்கள் அழித்தொழித்து நாசப்படுத்திவிட்டபோது இத்தகைய சீரமைப்புக் குழுக்கள்தான் அங்கு தொழில்துறைக்குப் புத்துயிரும் புத்தாக்கமும் அளித்தன. மறுசீரமைப்புப் பிரச்சினைகள் நாட்டுக்கு நாடு வேறுபடுகின்றன, வேறுபடவே செய்யும். சில நாடுகளில் மறுசீரமைப்புப் பிரச்சினை பத்தாம் பசலியாகிவிட்ட தொழில் நிலையங்களையும் எந்திர சாதனங்களையும் புனரமைக்கும் பிரச்சினையாக அமைந்திருக்கிறது.

இந்தியாவிலுள்ள நிலைமை

            வேறு சில நாடுகளில் மறுசீரமைக்கும் பிரச்சினை போரில் நிர்மூலமாக்கப்பட்டுவிட்ட கருவிகளையும் எந்திரங்களையும் தொழில் நிலையங்களையும் புதுப்பிக்கும் பிரச்சினையாக உருவெடுத்திருக்கிறது. இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில், அதன் மறுசீரமைப்புப் பிரச்சினையில் போரில் ஈடுபட்டுள்ள இதர நாடுகளுக்கு இவ்வகையில் ஏற்பட்டுள்ள அனைத்து அனுபவங்களையும், அவற்றின் சகல அம்சங்களையும் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

            ஆனால் அதே சமயம் இந்தியாவின் மறுசீரமைப்புப் பிரச்சினை இதர நாடுகளின் மறுசீரமைப்புப் பிரச்சினையிலிருந்து அடிப்படையிலேயே மாறுபட்டது என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. ஏனைய நாடுகளில் மறுசீரமைப்புப் பிரச்சினை ஏற்கெனவே உள்ள தொழில் துறையைப் புதுப்பிக்கும் பிரச்சினையாக இருந்து வருகிறது.

            இந்தியாவின் மறுசீரமைப்புப் பிரச்சினையோ ஏற்கெனவே உள்ள தொழில்களைப் புனரமைக்கும் பிரச்சினையாக அல்லாமல் பிரதானமாக இந்தியாவின் தொழில் வளர்ச்சிப் பிரச்சினையாக, முடிவில் காலகாலமான, நாட்பட்ட கொடிய வறுமையை ஒழித்துக்கட்டும் பிரச்சினையாக இருந்து வருவதை நான் காண்கிறேன்.

            எனவே, மத்திய அரசாங்கமும் மாகாண அரசாங்கங்களும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு உரிமை கொண்டாடுவதைக் கருத்திற்கொள்ளாமல், மனித வாழ்க்கையை மனத்திற்கொண்டு மின்விசை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளுக்கு ஆழ்ந்த அக்கறையுடனும் மெய்யார்வத்தோடும் அரசியல் மேதகைமையுடனும் நாம் தீர்வு காண முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

            மறுசீரமைப்பு சம்பந்தமாக கடந்தகாலத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகள் பரிதாபகரமாக தோல்வியடைந்த கசப்பான நினைவுகள் இருந்தபோதிலும் நம்பிக்கை இழந்த உணர்வோடு என் உரையை முடிக்க விரும்பவில்லை. அவசியத்திலிருந்து புதுமை தோன்றும் என்பார்கள்; அல்லல்களிலிருந்து ஆண்டவன் பக்தி தோன்றும் என்று கூறுவது உண்டு. அதே போன்று மறுசீரமைப்புக்கான உத்வேகத்தை யுத்தம் அளிப்பதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் இதில் பரிதாபத்துக்கும் வேதனைக்குமுரிய விஷயம் என்னவென்றால், போரிலிருந்து தோன்றும் உந்துதல் சமாதானம் ஏற்பட்டதும் மடிந்து விடுவதாகத் தெரிகிறது. கடந்த யுத்தத்திற்குப் பிறகு இந்தியாவில் இதுதான் நிகழ்ந்தது; அப்போது இந்தியத் தொழில்துறை ஆணையமும், இந்தியப் படைக்கல வாரியமும் முன்வைத்த மறுசீரமைப்புத் திட்டத்திற்கு இதே கதிதான் ஏற்பட்டது. ஆனால் இம்முறை மறுசீரமைப்புத் திட்டம் வாடிவதங்கி உதிர்ந்து போகாது என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. ஏனென்றால் வில்லியம் ஜேம்ஸ் குறிப்பிட்டது போன்று “இந்தியாவின் வறுமை எத்தகையது என்பதை சென்ற யுத்தகால ராஜியவாதிகள் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் அந்த இந்திய வறுமையின் கண்கண்ட எதார்த்தம் பற்றிய கூரிய உணர்வை” இந்த யுத்தம் தோற்றுவித்திருப்பதை நாம் இப்போது காண்கிறோம்.

*           *           *

1ஷெட்யூல்டு வகுப்பு மாணவர்களுக்கும் இந்திய அகதிகளுக்கும் உதவி

நிரந்திர நிதிக்குழுவால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பரிந்துரைகள்

(1.இந்தியத் தகவல் ஏடு, டிசம்பர் 15, 1943, பக்கம் 337)

            விஞ்ஞான, தொழில் நுட்பக் கல்வி பயிலும் ஷெட்யூல்டு வகுப்பு மாணவர்களுக்கு உபகாரச் சம்பளங்கள் வழங்குதல், யுத்த பிராந்தியங்களிலிருந்து வரும் அகதிகளுக்கும் அங்கு காவலில் வைக்கப்பட்டிருப்போரை சார்ந்து வாழுபவர்களுக்கும் ஆகும் செலவை ஏற்றல் ஆகிய இரு முக்கியமான பரிந்துரைகள் 1943 நவம்பர் 20 ஆம் தேதி புதுடில்லியில் இந்திய அரசாங்கத்தின் நிதித்துறை உறுப்பினரான மாண்புமிகு சர் ஜெரிமி ரய்ஸ்மான் தலைமையில் நடைபெற்ற நிரந்தர நிதிக்குழு கூட்டத்தில் அங்கீகரிக்கப்பட்டன.

            முந்திய பரிந்துரையைச் செயல்படுத்துவதற்கு ஐந்தாண்டு காலத்துக்கு வருடம் ரூ.3 லட்சமும் பிந்திய பரிந்துரையைச் செயல்படுத்துவதற்கு 1944-45ல் ரூ.225 லட்சமும் செலவாகும்.

உபகாரச் சம்பளங்கள்

            உயர்நிலைப் பள்ளிக் கல்வியை முடித்த ஷெட்யூல்டு வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் மேற்கல்வி பெறுவதற்கு வருடம் ரூ.3 லட்சம் வீதம் 5 ஆண்டுக் காலத்திற்கு வழங்கப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் விஞ்ஞான, தொழில்நுட்பக் கல்வி பெறுவதற்கு இந்த உபகாரச் சம்பளங்கள் வழங்கப்படும்.

            குழு இந்தப் பரிந்துரையை ஏற்றுக்கொண்டது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி I, பிப்ரவரி, 1944, பக்கம் 131)

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்(வைசிராய் நிர்வாக சபையின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): ஐயா, நமது அவையின் பெண் உறுப்பினர் இந்த ஒத்திவைப்புத் தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்தமைக்காக மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். என் மனத்தில் பெரும் சுமையாக அழுத்திக்கொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயம் குறித்து அவைக்கு விளக்கம் அளிக்க இந்த ஒத்திவைப்புத் தீர்மானம் எனக்கு நல்வாய்ப்பினை அளிக்கிறது. இதுவே என் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம். இந்திய அரசாங்கத்தின் இந்த முடிவை மிகவும் துரதிர்ஷ்டவசமானது என்று கருதுகிறேன். இதிலிருந்தே அவை எனது உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் என்று முதலிலேயே கூறிவிடுகிறேன். இந்த முடிவு எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கவில்லை. இருப்பினும் இப்போதைய சூழ்நிலைமைகளில் இத்தகைய முடிவை மேற்கொள்ளும்படி இந்திய அரசாங்கம் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதைக் கூறிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். இதிலிருந்து என் நிலையை அவை வேறுபடுத்திப் புரிந்து கொள்ளும் என்று நம்புகிறேன்.           

ambedkar 313இந்த விஷயம் குறித்து இது வரை நடைபெற்ற விவாதத்தை நான் உன்னிப்பாக செவிமடுத்துக் கேட்டத்தில் மதிப்பிற்குரிய பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் மனிதநேயத்தால் உந்தப்பட்டே பேசியிருக்கிறார்கள் என்று எனக்குப்படுகிறது. அவர்கள் எதார்த்த நிலையிலிருந்து வெகுதூரம் விலகிச் சென்று விட்டார்கள் என்பதே எனது தாழ்மையான கருத்து. இந்த விவாதத்தில் பங்கு கொண்டு பேச முன்வந்துள்ள நான் எதார்த்த நிலைமையைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டே உரையாற்ற எண்ணியுள்ளேன். இந்த அவை முடிவெடுக்க வேண்டிய விஷயங்கள் என்ற நோக்கில் பல விஷயங்கள் விவாதத்தின்போது முன்வைக்கப்பட்டன. நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் தற்போது தரப்பட்டுவரும் ஊதியங்கள் பற்றிக் கூறப்பட்டதை முக்கியமாகக் குறிப்பிட வேண்டும். மேலும், நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் தொழிலாளர்களுக்குப் போதிய வசதிகள் செய்த தரப்படாதது பற்றியும் பல உறுப்பினர்கள் குறிப்பிட்டனர். இவற்றைப் பற்றி எல்லாம் என் உரையில் எனது கருத்துகளைக் கூறுவேன். எனினும் இந்த ஒத்திவைப்புத் தீர்மானத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கும் கருத்துகளுடன் ஒப்பிடும்போது இவை அவை முடிவெடுக்க வேண்டியிராத அத்தனை முக்கியத்துவமற்ற விஷயங்கள்.

            இந்த முகவுரையுடன் என் உரையைத் தொடங்குகிறேன். பெண்களை பூமிக்கு அடியில் வேலை செய்வதைத் தடுக்கும் நடைமுறை ஒழுங்கை அரசாங்கம் ஒருபோதும் சரிவர கடைப்பிடிப்பதில்லை. இந்த நடைமுறை ஒழுங்கைப் பின்பற்ற 1939-ல் ஒப்புக்கொண்ட அரசாங்கம் நான்கு ஆண்டுகளுக்குள்ளாகவே அதிலிருந்து பின்வாங்கி விட்டது என்று மதிப்பிற்குரிய சில உறுப்பினர்கள் குற்றம் சாட்டினார்கள். ஐயா, இந்த விஷயத்தை சரியான கோணத்தில் அவையின் முன்வைக்கும் பொருட்டு சில கருத்துகளை இங்கு எடுத்துக் கூற விரும்புகிறேன். பூமிக்கு அடியில் பெண்கள் வேலை செய்வதைத் தடை செய்யும் கோட்பாட்டை இந்த மரபொழுங்கு நடைமுறைக்கு வருவதற்கு நீண்டகாலத்துக்கு முன்பே இந்திய அரசாங்கம் ஏற்றுக்கொண்டது அவைக்கு நினைவிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். எனக்குத் தெரிந்தவரை இந்த விஷயம் 1923ஆம் ஆண்டில் முதன் முறையாக விவாதிக்கப்பட்டது; அப்போது இந்திய நிலக்கரி சுரங்கங்கள் சட்டத்தைத் திருத்துவதற்கு இந்திய அரசாங்கம் ஒரு மசோதாவைக் கொண்டு வந்தது. இந்த மசோதாவின் ஆரம்ப நோக்கம் மிகவும் வரையறைக்குட்பட்டதாக இருந்தது என்பதை அவைக்கு நினைவுப்படுத்த விரும்புகிறேன். நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் எடுத்துக் கொள்வதே அதன் நோக்கமாக இருந்தது. ஆனால் மசோதா தெரிவுக் குழுவுக்கு அனுப்பப்பட்டபோது, பூமிக்கு அடியில் பெண்கள் வேலை செய்வதைத் தடுப்பதற்கான அதிகாரத்தை இந்த மசோதா மூலம் பெறுவதற்கு இந்திய அரசாங்கம் துணிச்சலான நடவடிக்கை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தெரிவுக் குழு கருத்துத் தெரிவித்தது. பொறுக்குக் குழுவில் இந்திய அரசாங்கம் இந்தக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொண்டது.

இந்திய அரசாங்கம் இந்தக் கோட்பாட்டை ஏற்று கொண்டது மட்டுமன்றி மேலும் ஒரு படி மேலே சென்றது நிலத்துக்கு அடியில் பெண்கள் வேலை செய்வதைத் தடுக்கும் நோக்கத்தோடு அது திட்டவட்டமான சில நடைமுறைகளை வகுத்தது; பூமிக்கு அடியில் பணியாற்றும் பெண்களின் எண்ணிக்கையை வருடத்தோறும் குறைப்பதற்கு அது ஒரு தெள்ளத்தெளிவான திட்டத்தைத் தயாரித்தது. இதனால் இத்திட்டம் அவையில் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, இந்திய அரசாங்கங்கத்தின் கொள்கையின்படி, பூமிக்கு அடியில் வேலை செய்யும் பெண்கள் எவருமே இருக்கவில்லை. இந்த ஒத்திவைப்புத் தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்துள்ள மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினரே இந்த உண்மையை தமது உரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அப்படியிருக்கும்போது, பூமிக்கு அடியில் பெண்கள் பணியாற்றுவதை அனுமதிக்கலாகாது என்ற மரபு ஒழுங்கு நடைமுறைக்கு வருவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே அதனைப் பின்பற்றிய இந்திய அரசாங்கம், சுரங்கங்களில் பெண்கள் பணியாற்றுவது கூடாது என்ற திட்டவட்டமான கருத்தின் அடிப்படையில் அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க பல்வேறு உறுதியான நடவடிக்கைகள் எடுத்துவந்த இந்திய அரசாங்கம் இப்போது இந்தத் தடையை நீக்க முன்வந்திருக்கிறது என்றால் அதற்கான காரணத்தை இந்த ஒத்திவைப்புத் தீர்மானத்தைக் கொண்டுவந்திருக்கும் மதிப்பிற்குரிய பெண் உறுப்பினர் புரிந்து கொள்ளாததற்காகப் பெரிதும் வருந்துகிறேன்.

            இதுவரை இருந்துவந்த இந்தத் தடையை எத்தகைய நியாயமுமின்றி இந்திய அரசாங்கம் அகற்றியிருக்கிறது என்று குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. இத்தகைய ஒரு குற்றச்சாட்டு கூறப்படுவது குறித்து நான் மிகுந்த வியப்படைகிறேன். ஐயா, இது விஷயத்தில் இரண்டு அம்சங்களை அவையின் கவனத்துக்கு கொண்டுவர விரும்புகிறேன்; இந்த இரண்டு அம்சங்களும் நான் குறிப்பிடுகின்ற அவசர நிலையை உறுதி செய்பவையாக இல்லையா என்பதைப் பரிசீலித்துப் பார்க்குமாறு அவையைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். ஐயா, பூமிக்கு அடியில் பெண்கள் வேலை செய்வதற்கு இருந்துவந்த தடை நீக்கப்பட்டிருப்பது நிலக்கரியுடன் நேரடியாக சம்பந்தப்பட்டதாகும். இது எவ்வகையிலும் மறுக்க முடியாத உண்மை. தொழில் துறைக் கண்ணோட்டத்தில் நிலக்கரி ஒரு கேந்திரமான பொருள் இல்லையா என்று அவையைக் கேட்கிறேன; போக்குவரத்துத்துறைக் கண்ணோட்டத்தில் நிலக்கரி ஒரு கேந்திரப் பொருள் இல்லையா என்று அவையைக் கேட்கிறேன்; மக்கள் பயனீட்டுக் கண்ணோட்டத்தில் நிலக்கரி ஒரு கேந்திரப் பொருள் இல்லையா என்று அவையைக் கேட்கிறேன்.

நமது விருப்பப்படி நாம் பயன்படுத்துவதைத் தவிர்க்கக் கூடிய ஒரு பொருளைப் பற்றியல்ல இங்கு நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். நமது உணவுக்கு முன்னர், இன்னும் சொல்லப்போனால் வேறு எதற்கும் முன்னர் நாம் பெற்றிருக்க வேண்டிய பொருள் இது என்பதைக் கூறிக்கொள்ள விரும்புகிறோம். இது நமது அவை கவனத்திற் கொள்ள வேண்டிய முதல் அம்சமாகும். இந்த அவை பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய இரண்டாவது அம்சம் ஒன்றும் உள்ளது. அது இதுதான்; நிலைமை சீரடையும் வரை இந்திய அரசாங்கம் காத்துக்கொண்டிருப்பது சாத்தியமல்ல. நிலக்கரியை வழக்கமான முறையில் உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்பதை மதிப்பிற்குரிய பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் அறிவார்கள் என்பது எனக்கு நன்கு தெரியும். இவ்வாறு 1943-ல் உற்பத்தி செய்ய முடியவில்லை; 1944-ல் உற்பத்தி செய்ய முடியவில்லை; ஒருக்கால் 1945ல் இது சாத்தியமாகலாம். ஆனால் இங்கு அவை கவனத்திற்கொள்ள வேண்டிய கேள்வி என்னவென்றால், இது நாம் காத்திருக்கக்கூடிய நேரமா? வழக்கமான முறையில் நடைபெறட்டும் என்று நாம் கைகட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கக்கூடிய விஷயமா இது? மிக அவசரமாக, உடனடியாக நடவடிக்கைகள் எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டிய பிரச்சினைகளில் இதுவும் ஒன்று என்று துணிந்து கூறுவேன்; நிலைமையை சீர் செய்ய துரிதகதியில் நடவடிக்கை எடுத்துக் கொள்ளாத ஒர் அரசாங்கம் தன்னை அரசாங்கம் என்று அழைத்துக்கொள்வதற்கே தகுதியற்றதாகும். ஆதலால், நாம் ஓர் அவசர நிலையைச் சமாளிக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதையும், நிலத்துக்கு அடியில் பெண்கள் வேலை செய்வதற்கு இருந்த தடையை அரசாங்கம் அகற்றியிருப்பது விவேகமற்ற செயலோ அல்லது பொறுப்பற்ற செயலோ அல்ல என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக்கூடாது, மாறாக எதார்த்த நிலைமையையும் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைமைகளையும் கருத்திற்கொண்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு நியாயமான நடவடிக்கை என்பதை நாம் மனத்திற் கொள்ள வேண்டும். எனவே, ஐயா, அரசாங்கத்தின் செயல்பாட்டை தற்போது ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடியான நிலைமையைக் கருத்திற்கொண்டு மதிப்பிட வேண்டும். இந்த இரு சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைமைகளை மட்டுமே கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டு அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கையை எடைபோட வேண்டும், மதிப்பிட வேண்டும் என்று மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; செய்ய வேண்டிய எதையேனும் அரசாங்கம் செய்யத் தவறிவிட்டதா? செய்ய வேண்டாததை எதையேனும் அரசாங்கம் செய்துவிட்டதா? நான் இங்கு குறிப்பிட்ட இரண்டு அம்சங்களின் பகைப்புலனில் பார்க்கும்போது, அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கை முற்றிலும் நியாயமானதே என்று கூறுவதில் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.

            இது மீறப்படக்கூடாத ஒரு மரபொழுங்கு என்று மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் திரு.ஜோஷி கூறினார். தன்னைத் தானே கலைத்துக் கொள்ளும் விதியைக் கொண்டிராத எழுதாச் சட்டங்களில் இதுவும் ஒன்று என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் சில சந்தர்ப்பங்களில் ஒரு சர்வதேச மரபொழுங்கை அல்லது ஒரு சர்வதேச ஒப்பந்தத்தை மீறுவதற்கு ஒவ்வொரு தேசத்திற்கும் உரிமை உண்டு என்பதை எத்தகைய தயக்கமுமின்றிக் கூறுவேன். இது நன்கு நிலைநாட்டப்பட்ட ஒரு சர்வதேச நியதியாக இருந்து வருகிறது. ஜெனீவாவில் நிர்வாகக் குழுக் கூட்டத்தில் நடைபெற்ற விவாதத்தில் ஏறத்தாழ இதே கருத்துத்தான் நிலவியது என்பதை மகிழ்ச்சியோடு தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். ஐயா, நாங்கள் இந்த முடிவுகளை மேற்கொள்ளாதபடித் தவிர்த்திருக்க முடியுமா? இந்த நடவடிக்கைகளை அரசாங்கம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதேற்பட்ட சில சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளை இங்கு விவரிக்க விரும்புகிறேன். நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலில் ஆள் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டிருப்பதற்கு என்ன காரணம் என்று அரசாங்கம் ஆராய்ந்ததில் மூன்று காரணங்கள் தெரிய வந்தன. முதலாவதாக, இந்திய அரசாங்கம் தொடங்கிய அதிக உணவு உற்பத்தி இயக்கத்தை இவ்வகையில் குறிப்பிட வேண்டும். படைக்கல உற்பத்தித் தொழிற்சாலைகளில் அதிகரித்துவரும் வேலைவாய்ப்பையும் இதேபோல் குறிப்பிடுவது அவசியம். அதிக உணவு உற்பத்தி இயக்கத்தின் விளைவாக வேளான் துறைக்கு அதிக ஆட்கள் தேவைப்படுவதுடனும் அதே போல் படைக்கலத் தொழிலில் வேலைவாய்ப்பு அதிகரித்திருப்பதுடனும் சுரங்கத்தொழிலின் வேலைவாய்ப்பைப் பாரபட்சமின்றி ஒப்புநோக்கும் எவரும் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் ஆள் பற்றாக்குறை ஏன் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பதை எனிதாகப் புரிந்து கொள்வர்.

ஐயா, உணவு தானியங்களின் விலைகள் துரிதமாக அதிகரித்து வரும் இன்றைய சூழ்நிலைமையில், அதிக உணவு உற்பத்திக் கொள்கை வேளாண் துறைக்கு மக்களைப் பெருமளவு ஈர்ப்பது முற்றிலும் இயல்பே. நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலில் பணியாற்றுவோர் விவசாயிகள் என்பதால் அதிக உணவு உற்பத்திக் கொள்கை அவர்களைக் கவர்ந்து ஈர்ப்பதில் வியப்பேதும் இல்லை. அதேபோன்று அதிக ஊதியம் கிடைக்கக்கூடிய ஆயுத உற்பத்தித் தொழிற்சாலைகளும் இந்த மக்களை வெகுமாக ஈர்க்கின்றன. தவிரவும், நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலில் ஆள் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டிருப்பதற்கு மற்றொரு காரணமும் உண்டு. எனக்கு முன் பேசிய மதிப்புமிக்க சில உறுப்பினர்கள் இந்தக் காரணத்தை குறைத்து மதிப்பிட்ட போதிலும், அலட்சியம் செய்தபோதிலும் எதார்த்த நிலையை மூடி மறைத்து விட முடியாது. நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் வேலை செய்வது ஆரோக்கியத்துக்கு உகந்ததல்ல என்பதையும், அபாயகரமானதும் கூட என்பதையும் அனைவருமே அறிவர். யாருமே இந்த வேலையை விரும்புவதில்லை. வேறு எங்கேயாவது வேலை கிடைத்தால் அடுத்த கணமே அங்கு பறந்தோடிவிடுகிறார்கள். அதிக உணவு உற்பத்தி இயக்கமும் சரி, ஆயுதத் தளவாடத் தொழில்களும் சரி சுரங்கத் தொழிலாளிகளுக்கு அளிக்கும வேலை குறைந்த அபாயமுள்ளதாகவும் மனதுக்கு ஒத்ததாகவும் அமைகிறது. இரண்டாவதாக, அதிக உணவு உற்பத்தி இயக்கத்திலும் அயுதத் தளவாடத் தொழிற்சாலையிலும் நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளி தனக்கு மட்டுமன்றி தன்னுடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இதர உறுப்பினர்களுக்கும் சேர்த்துச் சம்பாதிக்கிறான்.

            திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): மாண்புமிகு உறுப்பினருக்கு இன்னும் ஒரு நிமிடம் தான் பாக்கி இருக்கிறது.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: மிகவும் வருந்துகிறேன். ஐயா.

            திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): இது விஷயத்தில் நான் வேறு எதுவும் செய்வதற்கில்லை. மாண்புமிகு உறுப்பினர் தமது உரையை முடிக்க வேண்டும்.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அவ்வாறே செய்கிறேன். சுரங்க வேலைக்கு ஆள் பற்றாக்குறை என்று சொன்னேன் அல்லவா.

            இந்த அவை பரிசீலிக்க வேண்டிய மேலும் இரண்டு விஷயங்களை இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன், முதலாவதாக, இந்தப் பிரச்சினை அத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததல்ல என்ற நோக்கோடு அவசரப்பட்டு கண்மூடித்தனமாக இந்த நடவடிக்கையை அரசாங்கம் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். மிகுந்த முன்னெச்சரிக்கையோடு தான் அரசாங்கம் செயல்பட்டுள்ளது என்பதையும் கூறிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். இந்தத் தடை நீக்கம் முதலில் மத்திய மாகாணத்தில்தான் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது; நிலக்கரிப் பிரதேசம் முழுவதிலும் செயல்படுத்தப்படவில்லை. இந்த அறிவிப்பை வங்காளத்துக்கும் பீகாருக்கும் விஸ்தரிப்பது அவசியம் என்பதை நவம்பரில்தான் அரசாங்கம் கருதிற்று. பிறகு டிசம்பரில்தான் அறிவிப்பு ஒரிசாவுக்கு விஸ்தரிக்கப்பட்டது. ஆண்களுக்கு அளிக்கப்படும் அதே ஊதியம் பெண்களுக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதில் நாங்கள் கவனமாக இருந்தோம்; இது ஒரு முக்கியமான விஷயமாகும். பால் பாகுபாடின்றி சம வேலைக்குச் சம ஊதியம் என்னும் கோட்பாடு வேறு எந்தத் தொழிலிலும் இல்லாதவாறு இத்தொழிலில்தான் முதல் முறையாக நிலைநாட்டப்பட்டது எனக் கருதுகிறேன். (இந்த வாசகங்களுக்கு அழுத்தம் தந்தது நாம் - ஆசிரியர்) 51/2 அடிக்குக் குறைவான ஊடுவழியுள்ள இடத்தில் பெண்கள் வேலை செய்யக்கூடாது என்பதிலும் நாங்கள் உறுதியாக இருந்தோம். இந்த அறிவிப்புகள் எல்லாம் மிகவும் தற்காலிகமானவை என்பது அவைக்கு நினைவிருக்கலாம்; இந்த விஷயத்தை இங்கு வலியுறுத்திக் கூற விரும்புகிறேன்.

யுத்தகாலம் வரை இந்த அறிவிப்புகள் நீடிக்கும் என்று நாங்கள் கூறவில்லை; சிலவற்றை முற்றிலும் நெகிழ்வுடையவையாகவே வைத்திருக்கிறோம்; நாங்கள் விரும்பும்போது எப்போது வேண்டுமானாலும் மாற்றக் கூடியவையாகவே இவற்றை வைத்துள்ளோம்; இவ்வாறு செய்ய எங்களால் முடியும். இதனை முற்றிலும் அவசரமான, தற்காலிகமான நடவடிக்கையாகவே நாங்கள் கருதுகிறோம் என்பதை இந்த அவைக்குக் கூறிக்கொள்ள விரும்புகிறேன். இந்த அறிவிப்புக் காலத்தை குறைப்பதற்கும் நாங்கள் முயற்சி மேற்கொண்டு வருகிறோம். உதாரணமாக, நாங்கள் ஒரு தொழிலாளர் முகாமை ஏற்பாடு செய்து வருகிறோம்; நிலக்கரிச் சுரங்கங்களுக்கு அனுப்புவதற்கு இந்த முகாம் மூலம் ஆண் தொழிலாளர்களைத் திரட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம். அறிவிப்புக் காலத்தைக் குறைப்பதற்கு நாங்கள் மற்றொரு நடவடிக்கையும் எடுத்து வருகிறோம்; அதாவது ராணுவ தளவாடத் தொழிற்சாலைகளுக்கு ஆட்களைத் திரட்டிவரும் ஒப்பந்தக்காரர்களின் உதவியை நாடி நிலக்கரிச் சுரங்களில் வேலை செய்வதற்குத் தொழிலாளர்களை அனுப்பிவைப்பதற்கான தகவல்களை அவர்களுக்கு வழங்குவதற்கு தொழிலாளர் உதவிக் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

            திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): மாண்புமிகு உறுப்பினருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நேரம் முடிந்துவிட்டது.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, ஒரு நிமிடம் பேச அனுமதிப்பீர்களா….

            திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): நான் எதுவும் செய்ய இயலாதவனாக இருக்கிறேன். அவையின் விதிகள் மீற வொண்ணாதவையாக உள்ளன.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: எனவே இது முற்றிலும் ஓர் அவசர நடவடிக்கை என்பதையும், தேவைக்கும் அதிகமாக ஒரு நிமிடம்கூட அதனை நீடிக்கும் உத்தேசம் அரசாங்கத்துக்கு இல்லை என்பதையும் அவை உணரும் என்று நம்புகிறேன்.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி IV, நவம்பர் 13, 1943, பக்கங்கள் 252-254)

          மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்):

            “1926 – ஆம் வருட இந்தியத் தொழிற்சங்கங்களின் சட்டத்தை மேலும் திருத்தக் கோரும் இந்த மசோதாவை பொதுமக்களின் கருத்தறிய சுற்றுக்கு விட வேண்டுமென்று முன்மொழிகிறேன்.”

          ambedkar law இந்த மசோதா குறித்து பொதுமக்களின் கருத்து அறியும் பொருட்டு சுற்றுக்கு விடுவதே இதன் நோக்கமாகும். எனவே, இந்த மசோதாவில் அடங்கியுள்ள விதிகள் குறித்து எவ்வகையிலும் விரிவான விவாதம் நடத்தி அவையின் நேரத்தை எடுத்துக் கொள்வது அவசியமற்றது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த மசோதாவின் பிரதான அம்சங்கள் என்ன, இதனை அரசு ஏன் கொண்டுவருகிறது என்பதை அவைக்குக் கூறினால் போதுமானது என்று கருதுகிறேன்.

            இந்த மசோதா மூன்று பிரதான அம்சங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. முதலாவதாக, தொழிற்சங்கத்தை தொழிலதிபர் அங்கீகரிப்பதை இந்த மசோதா கட்டாயமாக்குகிறது. இரண்டாவதாக, இவ்வாறு தொழிலதிபரால் அங்கீகரிக்கப்படும் தகுதியைப் பெறுவதற்கு தொழிற்சங்கம் சில நிபந்தனைகளை நிறைவேற்ற வேண்டுமென்று மசோதா கோருகிறது. மூன்றாவதாக, இம்மசோதாவில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் எல்லா நிபந்தனைகளையும் முறையாக நிறைவேற்றி, அங்கீகாரத்துக்குத் தகுதிபெற்ற தொழிற்சங்கத்தை தொழிலதிபர் அங்கீகரிக்க மறுப்பதை சட்டப்படி தண்டிக்கப்படத்தக்க ஒரு குற்றமாக மசோதா அறிவிக்கிறது.

             நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போன்று, இந்த மசோதாவின் தகுதிகள் குறித்து இப்போது விரிவாக விவாதிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏதுமில்லை. இந்த மசோதா தற்போது சுற்றுக்கு விடப்படுவதால் இப்போதைய கட்டத்தில் அதில் அரசாங்கம் முன் வைத்திருக்கும் ஷரத்துகள் தற்காலிகமானவையே என்பது தெளிவு. இவை இறுதியானவை அல்ல. தொழிலாளர் தலைவர்கள், தொழிலதிபர்கள், மாகாண அரசாங்கங்கள், மற்றும் இந்த நடவடிக்கையுடன் சம்பந்தப்பட்ட ஏனைய தரப்பினர் போன்றோரின் கருத்துகளைப் பெறும் வரை இந்த ஷரத்துகளை இறுதியானவையாக்கும் உத்தேசம் ஏதும் அரசாங்கத்துக்கு இல்லை என்பதைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். எனவே, மசோதா சுற்றுக்கு விடப்படுவதன் விளைவாக பெறப்படும் பல்வேறு பரிந்துரைகளையும், யோசனைகளையும் கருத்திற்கொண்டு அரசாங்கம் செயல்படும்போது இம்மசோதா இப்போதிலிருப்பதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கக்கூடும்.

            திரு.என்.எம்.ஜோஷி (அதிகார சார்பமற்ற நியமன உறுப்பினர்): இதுவே சரியான நடைமுறை.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அனைவரது கருத்தும் இவ்வாறே இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். எனவே, இப்போது அவைக்கு நான் சொல்ல விரும்புவதெல்லாம் இந்திய அரசாங்கம் இந்தப் பொறுப்புகளை ஏன் ஏற்றுக்கொண்டது என்பதைத்தான்.

            இந்த விஷயம் ஏற்கெனவே பரிசீலிக்கப்பட்டது என்பதையும், தொழிற்சங்கங்களை தொழிலதிபர்கள் அங்கீகரிக்கும் பிரச்சினை சம்பந்தமாக மிகுந்த கவனம் செலுத்தப்பட்டது என்பதையும் அவை அறியும். தொழிலாளர்கள் பிரச்சினையை ஆய்வு செய்து அறிவதற்கு மன்னரால் ராயல் கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது அனைவருக்கும் தெரியும். தொழிற்சங்கங்கள் ஆரோக்கியமான முறையில் வளர்ச்சியுறுவதற்கும், தொழிலதிபர்களுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே நேச உறவுகளைக் கட்டி வளர்ப்பதற்கும் தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிப்பது எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை ராயல் கமிஷன் பெரிதும் வலியுறுத்தி இருந்ததை அது வெளியிட்ட அறிக்கையைப் படித்த மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் அறிந்திருப்பார்கள். சட்ட நடவடிக்கைகள் ஏதுமின்றி, தொழிலதிபர்களின் விருப்பார்வ சம்மதத்தோடு தொழிற்சங்க அங்கீகாரத்தைப் பெற முடியுமானால் அது மிகவும் உகந்ததாகவும், விரும்பத்தக்கதாகவும் இருக்கும் என்று அப்போதைய கட்டத்தில் ராயல் கமிஷன் தெரிவித்த கருத்தும் அவைக்கு நினைவிருக்கும். அது மட்டுமல்ல, தொழிற்சங்கங்களை தாமே முன்வந்து அங்கீகரிக்க தொழிலதிபர்கள் தயாராக இல்லை என்பதை 1929-ல் 12 ஆண்டுக் காலத்திற்குப் பிறகு – ராயல் கமிஷன் அறிவித்ததும் கூட அவைக்கு நினைவிருக்கும். இன்னும் சொல்லப்போனால் தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிப்பதை எதிர்த்து ராயல் கமிஷன் முன் தொழிலதிபர்கள் என்ன ஆட்சேபனைகளைத் தெரிவித்தார்களோ அதே ஆட்சேபனைகளைத் தான் தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிக்க மறுப்பதற்கு இப்போதும் கூறுகின்றனர். எனவே, நிலைமை எவ்வகையிலும் மேம்படவில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது.

            1937-ல் மாகாண சுயாட்சி உதயமாகி, புதிய சட்டத்தின்படி பெரும்பாலான மாகாண அரசாங்கங்கள் பதவியேற்ற பிறகு இந்தப் பிரச்சினை மீண்டும் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டதை மதிப்பிற்குரிய அவை உறுப்பினர்கள் நினைவில் வைத்திருப்பர் என்று நம்புகிறேன். தொழிற்சங்கங்களைத் தொழிலதிபர்கள் அங்கீகரிப்பது சம்பந்தமாக பல தனிநபர் மசோதாக்களும் அமைச்சரவைகளின் மசோதாக்களும் அப்போது கொண்டுவரப்பட்டன. இது குறித்து தனியார் மசோதா ஒன்றும், அப்போதைய அமைச்சரவையின் மசோதா ஒன்றும் சென்னையில் தாக்கல் செய்யப்பட்டதை இதற்கு உதாரணமாகக் கூறலாம். இதே போன்று பம்பாயில் பம்பாய் தொழில் தகராறுகள் மசோதாவை அரசாங்கம் கொண்டுவந்தது. மத்திய மாகாணங்களில் இதே மாதிரியான ஒரு மசோதாவைக் கொண்டுவர உத்தேசிக்கப்பட்டு, அதற்கான நகல் ஒன்றும் தயாரிக்கப்பட்டது. ஐக்கிய மாகாணங்களிலும் இவ்வாறே செய்யப்பட்டது. துரதிர்ஷ்டவசமாக பம்பாயில் தவிர ஏனைய மாகாணங்களில் இந்த மசோதாக்கள் சட்டமாவதற்கு முன்பே அங்கிருந்த அமைச்சரவைகள் பதவி விலகி விட்டன. எனினும், மாகாண சுயாட்சி நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு மத்திய அரசாங்கத்துக்கும் மாகாண அரசாங்கங்களுக்கும் இடையே ஒத்துழைப்பை வலுப்படுத்தும் பொருட்டு இந்திய அரசாங்கம் பல நடவடிக்கைகளை எடுத்து கொண்டது. இத்தகைய நடவடிக்கைகளில் ஒன்று அவ்வப்போது தொழிலாளர் நலத்துறை மாநாடுகளை நடத்துவதாகும். இத்தகைய முதல் மாநாடு 1940ல் நடைபெற்றது. அப்போது இந்தப் பிரச்சினை மத்திய அரசாங்கத்துக்கும் மாகாண அரசாங்கங்களுக்கும் இடையே விவாதிக்கப்பட்டது. இந்த விஷயத்தில் ஒரு திட்டவட்டமான முடிவுக்கு வருவதற்கு மாநாட்டின் முன் போதிய தகவல்கள் இல்லை என்பது அப்போது உணரப்பட்டது. எனவே இந்த விஷயம் குறித்து மாகாண அரசாங்கங்கள், தொழிலாளர் தலைவர்கள், தொழிலதிபர்கள் போன்றோரின் கருத்தறிவதற்காக மாகாண அரசாங்கங்களுக்கு இதனை அனுப்பி வைக்கும்படி மத்திய அரசாங்கத்தை மாநாடு கேட்டுக் கொண்டது. இவ்வாறு சேகரிக்கப்பட்ட கருத்துகள் 1941-ஆம் ஆண்டில் கூட்டப்படவிருக்கும் தொழிலாளர் நலத்துறை அமைச்சர்கள் மாநாட்டின் இரண்டாவது கூட்டத்தொடரில் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அது தெரிவித்தது. எனவே இதன் பேரில், இது விஷயம் குறித்து பல்வேறு தரப்பினரின் கருத்துகளைச் சேகரித்து அனுப்பும்படி மாகாண அரசாங்கங்களுக்கு மத்திய அரசாங்கம் கடிதம் எழுதிற்று. அவ்வாறே பல்வேறு மாகாண அரசாங்கங்களும் ஏராளமான விவரங்களையும் கருத்துகளையும் சேகரித்து மத்திய அரசாங்கத்துக்கு அனுப்பிவைத்தன. இவை யாவும் 1941ல் நடைபெற்ற தொழிலாளர் நலத்துறை அமைச்சர்களின் மாநாட்டில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. அப்போது பின்கண்ட முடிவு எடுக்கப்பட்டது: இது விஷயம் குறித்து மத்திய அரசாங்கம் ஒரு சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என்றும், அது முற்றிலும் மாகாண ரீதியிலானதாக இருத்தலாகாது என்றும், மாகாண அரசாங்கங்களிடமிருந்தும், பிரச்சினையில் சம்பந்தப்பட்ட எல்லாத் தரப்புகளிலிருந்தும் வரும் பதில்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு அந்தச் சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும் என்றும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக மத்திய அரசாங்கம் இப்பணியை மேற்கொண்டது. பல்வேறு மாகாணங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட தகவல்களையும் சம்பந்தப்பட்ட பலதரப்பட்ட தரப்பினர் தெரிவித்த கருத்துகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டே இப்போதைய இந்த மசோதா தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதுதான் இந்த மசோதாவின் பிறப்பு மூலம். தொழிலாளர்கள் சம்பந்தமாக சட்டம் இயற்றுவது மாகாண அரசாங்கத்தின் பொறுப்பு என்றாலும் மத்திய அரசாங்கம் இப்பணியை தானே மேற்கொண்டதற்கு இந்த சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள்தான் காரணம்.

            இந்த மசோதா குறித்து மேற்கொண்டு எதுவும் கூறுவது அவசியம் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நான் ஏற்கெனவே கூறியது போன்று இந்தப் பிரேரணைகள் எல்லாம், முன்மொழிவுகள் எல்லாம் தற்காலிகமானவையே, முடிவானவை அல்ல. இந்த நகல் மசோதா பற்றிப் பல்வேறு தரப்பினரிடமிருந்தும் கருத்துகள் பெறும் வரை இது விஷயத்தில் முடிவு ஏதும் எடுப்பதற்கில்லை. நான் இப்போது சொல்ல விரும்புவதெல்லாம் இந்த சட்டமன்றம் எதிர் நோக்கிய மிக முக்கியமான சட்ட நடவடிக்கைகளில் இதுவும் ஒன்றாகும் என்பதே ஆகும். மேலும் இது ஒரு தனிச் சிறப்பு வாய்ந்த மசோதாவாகும். அமெரிக்காவையும் சுவீடனையும் தவிர மற்ற நாடுகளில் எல்லாம் தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிக்கும் விஷயம் சுயவிருப்பத்துக்கு விடப்பட்டிருக்கிறது. இது ஒரு சர்ச்சைக்குரிய மசோதாவாக இருக்காது என்று நம்புகிறேன். மசோதாவிலுள்ள எந்த ஒரு ஷரத்தையும் பற்றி நான் முடிவு எடுப்பதற்கு முன்னர் பொது மக்களின் அபிப்பிராயத்தைக் கேட்டறிய விரும்புகிறேன். எனவே, அது சம்பந்தமான பிரேரணையை முன்வைக்கிறேன்.

            திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): பிரேரணை முன்மொழியப்படுகிறது:

            “1926-ஆம் வருட இந்தியத் தொழிற்சங்கங்களின் சட்டத்தை மேலும் திருத்தக் கோரும் இந்த மசோதாவை பொதுமக்களின் கருத்தறிய சுற்றுக்கு விட வேண்டுமென்று முன்மொழிகிறேன்.”

*           *           *

            1திரு.பி.ஜே.கிரிபித்ஸ் (அசாம்: ஐரோப்பியப் பிரதிநிதி): தலைவர் அவர்களே, பொது மக்களின் கருத்தறிய மசோதாவைச் சுற்றுக்கு விட வேண்டும் என்பதே இப்போதைய முன் மொழிவாகும்… தொழிற்சங்கங்களுக்குப் பல பகைவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை மாண்புமிகு நண்பருக்கு நினைவூட்டுகிறேன்.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: தொழிலதிபர்கள் அவர்களில் ஒருவர்.

*           *           *

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதிகள் IV, நவம்பர் 13, 1943, பக்கம் 256)

            1மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, சுற்றுக்கு விடுவதற்கு நான் முன்வைத்திருக்கும் மசோதா சர்ச்சையைக் கிளர்த்தி விட்டிருக்கிறது. இது எதிர்பாராததாகும். நான் ஆரம்பத்திலேயே குறிப்பிட்டது போல் இந்த மசோதா சர்ச்சைக்குரியது என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் அதேசமயம் எத்தகைய சர்ச்சையிலும் ஈடுபட நான் விரும்பவில்லை என்பதையும், பல்வேறு சந்தேகங்களுக்கும் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்கிறேன் என்பதையும் தொடக்கத்திலேயே தெளிவுபடுத்தினேன். இந்த விவாதத்தில் பங்கு கொண்டு தங்கள் கருத்துகளைத் தெரிவித்த மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களை எவ்வகையிலும் அவமதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இதனை நான் செய்யவில்லை. அவர்கள் தெரிவித்துள்ள கருத்துகளைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்வேன் என்பதையும், உரிய சந்தர்ப்பம் வரும்போது அவற்றைப் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்வேன் என்பதையும் அவர்களுக்கு உறுதி கூறுகிறேன்.

            இப்போது நான் எழுந்து பேசுவது சபையின் முன் வைக்கப்பட்டுள்ள பல்வேறு வாதங்களுக்குப் பதில் கூறுவதற்காக அல்ல. எனினும் அதே சமயம் என்னுடைய நண்பர் திரு.கிரிபித்ஸ் முன்வைத்துள்ள சில விமர்சனங்களுக்கு நான் பதில்கூறக் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன். அவர் தெரிவித்துள்ள ஒரு கருத்து மிகவும் நியாயமற்றது என்று கருதுகிறேன். ஒரு வகையில் தெளிவற்றதும், அவருடைய சொற்களிலேயே கூறுவதானால் பொருளற்ற ஷரத்துகளைக் கொண்டதுமான ஒரு மசோதாவை நான் கொண்டு வந்திருப்பதாக அவர் கூறினார். இத்தகைய தெளிவற்ற, பொருளற்ற ஷரத்துகளைக் கொண்ட ஒரு மசோதாவை பரிசீலிக்க வேண்டுமென்று அவையை நான் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது நேர்மையற்றது, நியாயமற்றது என்பது அவரது வாதம். இந்த வாதத்தை நான் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. இந்தக் குற்றச்சாட்டு முற்றிலும் தவறானது, ஆதாரமற்றது என்பதைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். முதலாவதாக இந்த மசோதாவின் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாத அளவுக்குத் தெளிவற்ற அல்லது அர்த்தமற்ற எந்த விதிகளும் இதில் இருப்பதாக நான் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன். அப்படியே ஒரு சில ஷரத்துகள் தெளிவற்றவையாகவும், வேறு சில ஷரத்துகள் இன்னும் அதிக விளக்கம் தேவைப்படுபவையாகவும் இருப்பதாக ஒரு வாதத்துக்கு ஒப்புக் கொண்டாலும்கூட இந்தக் குற்றச்சாட்டை நேர்மையானதாக நான் கருதவில்லை. இப்போது சபையின் முன் வைத்துள்ள இந்த மசோதாவை இப்போதைய அதன் வடிவத்தில் அப்படியே சட்டமாக்க வேண்டுமென்று அவையை நான் கேட்டால் அதை குறைகூறுவதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியும்; ஆனால் நான் அவ்வாறு கேட்கவில்லை. மாறாக, பொது மக்களின் அபிப்பிராயத்தை அறிவதற்கு மசோதாவைச் சுற்றுக்கு விடுவதற்கு அனுமதிக்க வேண்டும் என்று தான் கேட்கிறேன். இவ்வாறு சுற்றுக்கு விடப்படுமானால் பல்வேறு தரப்பினரின் வழிகாட்டுதலை அரசாங்கம் பெற முடியும்; இத்தகைய வழிகாட்டுதலின் மூலம் மசோதாவில் விடப்பட்ட இடைவெளிகளை முடிவில் நிரப்புவதும், தெளிவற்ற ஷரத்துக்களை திட்டவட்டமானவையாக ஆக்குவதும் சாத்தியமாகும். எனவே, திரு.கிரிபித்ஸ் தெரிவித்துள்ள குற்றச்சாட்டுக்கு எத்தகைய ஆதாரமும் இல்லை என்பதைக் கூறிக்கொள்கிறேன். இந்த மசோதாவை கோட்பாட்டளவில் தவறானதாகத் தாம் கருதுவதாகவும் திரு.கிரிபித்ஸ் கூறினார். இது அவரவர்களது அபிப்பிராயத்தைப் பொறுத்தது. இந்த மசோதா கோட்பாட்டளவில் முற்றிலும் ஆரோக்கியமானது, சட்டமாக்கப்படுவதற்கு அறவே தகுதியானது என்று இன்னொரு புறத்தில் பலர் கருத்துத் தெரிவித்ததையும் நாம் செவிமடுத்துக் கேட்டோம். எனவே, அவரது இந்தக் குற்றச்சாட்டை இங்கு நான் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளப் போவதில்லை.

            அவர் எழுப்பியிருக்கும் இரண்டாவது பிரச்சினை பிரதிநிதித்துவம் வாய்ந்த ஒரு தொழிற் சங்கம் என்பது என்ன என்பதை நான் விளக்கவில்லை என்பதாகும். இப்போது நான் கூறப்போவதை அவர் தமது மனத்தைப் புண்படுத்துவதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்றால் ஒன்றைக் கூறுகிறேன்: ஒன்று அவர் இந்த மசோதாவின் ஷரத்துக்களை படித்திருக்க மாட்டார் அல்லது அப்படியே படித்திருந்தாலும் அவற்றைப் புரிந்து கொண்டிருக்க மாட்டார். இந்த மசோதாவில் இரண்டு பிரதான நிபந்தனைகள் விதிக்கப்பட்டிருப்பதை அதன் ஷரத்துக்களிலிருந்து தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளலாம். முதல் நிபந்தனை – ஒரு தொழிற்சங்கம் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் அது சில கட்டுப்பாடுகளை, வரையறைகளைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். இரண்டாவது நிபந்தனை – இத்தகைய கட்டுப்பாடுகளையும் வரையறைகளையும் அது பூர்த்தி செய்வது மட்டும் போதாது, ஒரு குழுமம் நடத்தும் தேர்வுக்குள்ளாகி அதன் தகுதிச் சான்றிதழையும் பெற வேண்டும். உண்மையில், இன்னும் சொல்லப்போனால், தொழிலாளர்கள், அரசாங்கம், தொழிலதிபர்கள் ஆகியோர் அடங்கிய ஒரு முத்தரப்பு குழுமம் வழங்கும் சான்றிதழில் குறிப்பிடப்படும் இதர நிபந்தனைகளைப் பொறுத்துத் தொழிற்சங்கத்தின் பிரதிநிதித்துவ இயல்பு அமைந்திருக்கும்; இது இந்த மசோதாவின் பிரதான கோட்பாடாக, அடிப்படை அம்சமாக இருக்கும். இது ஒருபுறமிருக்க, நிர்ணயிக்கப்படும் வேறு சில நிபந்தனைகளையும் தொழிற்சங்கம் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்று கூறும் 28 (டி) ஷரத்தின் (ஜி) உப ஷரத்தையும் என்னுடைய நண்பர் பெரிதும் ஆட்சேபித்திருக்கிறார். இந்த ஷரத்தின் நோக்கத்தை திரு.கிரிபித்ஸ் எவ்வாறு முற்றிலும் தவறாகப் புரிந்து கொண்டார் என்பதையும் என்னால் நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை. இதில் அரசாங்கத்தின் நிலை என்னவென்றால்….

            திரு.பி.ஜே.கிரிபித்ஸ்: இங்கு ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன். இந்த உப ஷரத்து (ஜி) பற்றி நான் குறிப்பிடவே இல்லை.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினரை நான் தவறாகப் புரிந்து கொண்டிருந்தால் அதற்காக மிகவும் வருந்துகிறேன். மேலே கூறியபடி அவர் பேசியதாகத்தான் நான் எடுத்துக்கொண்டேன். நான் கூற விரும்புவதெல்லாம் இதுதான். இது விஷயத்தில் அரசாங்கத்தின் நிலை முற்றிலும் தெளிவாக இருக்கிறது. அதனை இரத்தினச் சுருக்கமாகக் கூற முடியும். 1941ல் எங்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்ட கருத்துகளின் அடிப்படையிலும், தொழிலாளர்களையும் முதலாளிகளையும் அரசாங்கத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பல்வேறு அமைப்புகள் எங்களுக்குத் தெரிவித்த கருத்துகளின் அடிப்படையிலும் அரசாங்கம் ஐயத்துக்கிடமற்ற ஒரு முடிவுக்கு வந்தது; அதாவது தான் விதித்துள்ள நிபந்தனைகள் போதுமானவை என்ற தீர்மானத்துக்கு அது வந்தது. எனினும் இது குறித்து பிடிவாதப் போக்கைக் கடைப்பிடிக்க அரசாங்க விரும்பவில்லை. அங்கீகாரம் அளிப்பதற்கு முன்னர் மாகாண அரசாங்கமோ அல்லது முதலாளிகளோ இந்த மசோதாவில் சில நிபந்தனைகளைச் சேர்ப்பது அவசியம் எனக் கருதக்கூடும் என்பதை அரசாங்கம் உணர்ந்துள்ளது. இவ்வகையான ஒரு நிலைமை ஏற்படலாம் என்பதைக் கருத்திற் கொண்டே இந்த ஷரத்து சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது; மேற்கொண்டு நிபந்தனைகளை விதிப்பதற்கு இந்த ஷரத்து வகை செய்கிறது. நாங்கள் பெறக்கூடிய எந்த ஆலோசனைகளையும், பரிந்துரைகளையும் இணைத்துக் கொள்வதற்காக இவ்வாறு செய்துள்ளோம். மற்றபடி பிரதிநிதித்துவத்தின் இயல்பு என்ன என்பதைப் பொறுத்த வரையில் இந்த மசோதா எவ்வகையிலும் நிச்சயமற்றதாகவோ, தெளிவற்றதாகவோ இல்லை என்பதை என்னால் நிச்சயமாகக் கூற முடியும்.

            திரு.பி.ஜே.கிரிபித்ஸ்: எனக்கு ஒரு விஷயம் தெரிய வேண்டும். புதிய ஷரத்து 28 (டி)யின் உபஷரத்தான (இ)ல் “அது பிரதிநிதித்துவம் வாய்ந்த தொழிற்சங்கமாக இருக்க வேண்டும்” என்று குறிப்பிடப் பட்டிருக்கிறது. இந்த வாசகத்தின் பொருளை அவைக்கு விளக்கிக் கூறுவீர்களா?

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: பிரதிநிதித்துவம் வாய்ந்த தொழிற்சங்கம் என்று குழுமத்தால் சான்றிதழ் வழங்கப்பட்ட தொழிற்சங்கத்தை அது குறிக்கிறது.

            திரு.பி.ஜே.கிரிபித்ஸ்: சுயவிருப்பத்தின் பேரிலா?

                மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: குழுமம் ஒரு விசாரணையை மேற்கொள்ளும். இது பற்றி என் நண்பர் திரு.ஜோஷி அபிப்பிராயம் தெரிவிக்கும்போது, தனிப்பட்ட உறுப்பினர்களின் கருத்துகள் உட்பட எல்லாவிதமான தகவல்களையும் கோரிப் பெறுவதற்கு குழுமம் அதிகாரம் பெற்றிருக்கிறது என்று கூறினார்.

            திரு.பி.ஜே.கிரிபித்ஸ்: “பிரதிநிதித்துவம்” என்பதற்கு என்ன பொருள் என்பது குறித்து குழுமத்துக்கு ஏதேனும் வழிகாட்டுதலை அளிக்க வேண்டும் என்பது இதன் உத்தேசமா?

                மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அவ்வாறுதான் நினைக்கிறேன். எந்த விஷயம் குறித்து எவ்வகையான நெறிமுறைகளை குழுமத்துக்கு வழங்க தாங்கள் விரும்புகிறார்கள் என்பது பற்றி பல்வேறு தரப்பினரிடமிருந்து ஆலோசனைகளை நாங்கள் எதிர்பார்க்கிறோம்.

            திரு.பி.ஜே.கிரிபித்ஸ்: ஆக, இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் வெறுமையான மனத்தோடு இருக்கிறீர்கள்.

                மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: வெறுமையான மனமல்ல, திறந்த மனம்: எனவேதான் என் நிலையை சரி நுட்பமாக வரையறுத்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

            மசோதா பற்றி உரையாற்றிய திரு.கிரிபித்சும் ஏனைய உறுப்பினர்களும் ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டனர்: அதாவது ஷரத்து Jயைப் பயன்படுத்துவதில் இந்த மசோதாவின் செயற்பாட்டிலிருந்து அரசு தொழில் நிலையங்களுக்கு தவறான முறையில் அரசாங்கம் விதி விலக்கு அளித்துள்ளது என்று குற்றம் சாட்டினார்; அவர்களது சொற்களிலேயே கூறுவதானால், இது விஷயத்தில் அரசாங்கம் தருக்க முரணாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று குறிப்பிட்டனர்.

            நல்லது, ஐயா, முதல் வாதத்துக்கு நான் அளிக்க விரும்பும் பதில் தருக்கவியல் எப்போதுமே வாழ்க்கையாக இருப்பதில்லை என்பதுதான். தருக்க முரண்பாடு நம்மை அதிதீவிரவாதத்தை நோக்கிப் பிடித்துத்தள்ளும் பல சந்தர்ப்பங்கள் உண்டு. தருக்க முரண்பாட்டுக்குப் பதில் அதிதீவிரவாதத்தை எந்த மனிதனும் விரும்புவான் என்று நான் நினைக்கவில்லை. ஷரத்து 28 (ஜே) யைப் பற்றி தனிப்பட்ட முறையில் நான் ஏதேனும் சொல்லுவதானால் அரசாங்கம் பயங்கொள்ளி அல்ல, அரசாங்கம் தருக்க முரணாக நடந்து கொள்ளவில்லை, அரசாங்கம் விவேகமாகவே செயல்படுகிறது, அரசாங்கம் எச்சரிக்கையாகவே இருக்கிறது என்றுதான் கூறுவேன். இந்த ஷரத்து ஓரளவு தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது என்றே கருதுகிறேன். இந்த மசோதாவிலிருந்து அரசாங்கத்துக்கு விதிவிலக்கு அளிக்கும் உத்தேசம் ஏதுமில்லை. இந்த மசோதாவின் ஷரத்துகள் அரசாங்க நிறுவனங்கள் விஷயத்தில் எப்போது செயல்படுத்தப்படும் என்பதற்கு ஒரு தேதி நிர்ணயிக்கப்படும் என்றுதான் கூறப்பட்டிருக்கிறது, அவ்வளவுதான். எனவே, அரசாங்க நிறுவனங்கள் விஷயத்தில் ஏதேனும் சலுகை காட்டப்பட்டிருக்கிறது என்றால் அது இந்த மசோதாவின் ஷரத்துக்களை அவற்றின் விஷயத்தில் செயல்படுத்துவது சம்பந்தமானதல்ல, மாறாக அரசாங்க நிறுவனங்களுக்கு அவற்றை எந்தத் தேதியிலிருந்து செயல்படுத்துவது என்பது சம்பந்தப்பட்டதேயாகும்.

            திரு.பி.ஜே.கிரிபித்ஸ்: ஏன் இவ்வாறு செய்ய வேண்டும்?

                மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அதற்கு அவசியம் இருக்கக்கூடும்.

                திரு.பி.ஜே.கிரிபித்ஸ்: அப்படி என்ன அவசியம்?

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: நான் ஏற்கெனவே கூறியது போல் இந்தக் கட்டத்தில் நான் எத்தகைய சர்ச்சையிலும் ஈடுபட விரும்பவில்லை. ஊழியர்களை பணிக்கமர்த்திக் கொண்டிருக்கும் அரசாங்கம் இலாகாக்கள் அவர்களுடைய தொழிற் சங்கங்களை அங்கீகரிக்கப் போதிய ஏற்பாடுகளைச் செய்திருப்பதாக அஞ்சல் மற்றும் தந்தித் துறைச் செயலாளர் கூறியிருக்கிறார். தனியார் துறைகளைவிடத் தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிக்க அரசாங்கம் தயாராக இருப்பதால் இந்த மசோதாவை அதன் விஷயத்தில் செயல்படுத்தும் தேதியைத் தள்ளிப்போடுவதன் காரணமாக ஊழியர்களின் நலன்கள் பாதிக்கப்படும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. ஐயா, இதற்கு மேல் நான் கூறுவதற்கு எதுவுமில்லை.

            திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): ஆக, பின்வருமாறு பிரரேபிக்கப்படுகிறது:

            “1926 ஆம் வருட இந்தியத் தொழிற்சங்கங்களின் சட்டத்தை மேலும் திருத்தக் கோரும் இந்த மசோதா பொதுமக்களின் கருத்தறிய சுற்றுக்கு விடப்படுகிறது.”

            பிரேரணை ஏற்கப்பட்டது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It