விரிவடைந்த முத்தரப்பு தொழிலாளர் மாநாட்டின் ஆறாவது கூட்டம் அக்டோபர் 27ஆம் தேதி புதுடில்லியில் தொடங்கிற்று. இந்திய அரசாங்கத்தின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் கூட்டத்துக்குத் தலைமை தாங்கினார். இந்த மாநாடு செயல்பட்டு வந்த கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அதன் ஸ்தாபன அமைப்பில் குறைபாடுகள் இருப்பது தெரிய வந்தன. எனவே, அந்த குறைபாடுகளை அகற்றும் பொருட்டு மாநாட்டின் சட்ட திட்டங்களில் சில மாற்றங்கள் செய்வது அவசியம் என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.           

ambedkar 313மாநாட்டின் அதிகார வரம்பெல்லைக்குள் வரும் விஷயங்களை இரண்டு பட்டியல்களாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்று அவர் யோசனை கூறினார்: வேலைவாய்ப்புக்கான விதிமுறைகள், நிபந்தனைகள், தொழிலாளர் சட்டங்கள், சமூகப் பாதுகாப்பு சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகள் போன்ற எல்லாப் பொது விஷயங்களும் முதல் பட்டியலில் அடங்கும். தொழிலாளர் நலம் மற்றும் தொழிலாளர் சட்ட அமலாக்கம் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து ஸ்தூலமான பிரச்சினைகளும் இரண்டாவது பட்டியலில் இடம்பெறும்.

            இக்கூட்டத்தில் டாக்டர் அம்பேத்கர் நிகழ்த்திய உரையின் முழு வாசகம் வருமாறு:

            “இங்கு குழுமியிருக்கும் பிரதிநிதிகளை வரவேற்கும் வகையில் ஒரு வார்த்தையும், அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் முறையில் ஒரு வார்த்தையும் கூறுவதைத் தவிர கூட்டத் தலைவர் தமது துவக்க உரையில் வேறு எதுவும் செய்ய வேண்டியதில்லை என்று இருக்குமாயின் அதைப்போன்ற மிக எளிதான, மகிழ்வளிக்கும் பணி வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. ஆனால் கூட்டத் தலைவர் இதைவிடவும் ஏதேனும் சொல்ல வேண்டும் என்பது மரபு. நம்முடையது போன்ற தொழிலாளர் மாநாட்டின் தலைவர் தாம் பேச வேண்டிய பொருளைத் தேர்ந்தெடுப்பது எளிதான விஷயமல்ல. இது தத்துவஞானிகளின் மாநாடல்ல. எனவே கூட்டத்தலைவர் ஒரு பெரிய கற்றறிவாளராக செயல்பட முடியாது; என்னென்னவோ தத்துவங்களை எல்லாம் சரமாரியாகப் பொழிந்து, சமூக உள்ளடக்கம் இல்லாத வகையில் சொற்சிலம்பம் ஆடி, தம்மை எவ்வகையிலும் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாதவராக நடந்து கொள்ள முடியாது. மேலும், இது சமூகத்தைப் புனரமைக்கும் மாநாடுமல்ல. எனவே, முதலாளித்துவத்தையும், சோஷலிசத்தையும், கம்யூனிசத்தையும் மற்றும் இதர தத்துவங்களையும் பற்றி இங்கு விரிவாக ஆய்வாராய்வு செய்து கொண்டிருக்கவும் முடியாது.

            “அதே போன்று இந்த மாநாடு ஓர் அறநெறிக் கழகத்தின் கூட்டமுமல்ல; ஆகவே, வாய்மையை, நேர்மையைப் பற்றி உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிக் கிளறிவிடும் வகையில் கூட்டத்தலைவர் இங்கு ஆவேசமாக, உணர்ச்சிப் பிழம்பாகப் பேசவும் முடியாது. அதேசமயம், ஒரு தொழிலாளர் மாநாட்டுக்குத் தலைமை தாங்குபவன் எத்தகைய பாணியில் துவக்க உரையை நிகழ்த்த வேண்டும் என்பதையும் அறியாதவன் நான். ஆதலால் இந்த இடர்ப்பாட்டை, இக்கட்டைத் தவிர்க்கும் நோக்கத்தோடு உங்களுக்கு நடைமுறை முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்களைப் பற்றி இங்கு பேசலாம் என்று எண்ணுகிறேன். இவ்வாறு இங்கு பேசுவது பொருத்தமற்றது என்று நீங்கள் கருதமாட்டீர்கள் என்று நிச்சயமாக நம்புகிறேன்.

            “இந்த மாநாட்டு உறுப்பினர்களின் ஆர்வத்துக்கும் அக்கறைக்குமுரிய இரண்டு முக்கியமான விஷயங்கள் பற்றி இங்கு பேசலாம் என்றிருக்கிறேன். முதலாவதாக, மாநாட்டாலும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் கமிட்டியாலும் விவாதிக்கப்பட்ட பல்வேறு பிரச்சினைகளின்பால் அரசாங்கம் என்ன நடவடிக்கைகள் எடுத்துள்ளது என்பது குறித்த ஒரு பொதுவான படப்பிடிப்பினை உங்களுக்கு வழங்க எண்ணுகிறேன். இரண்டாவதாக, முத்தரப்பு அமைப்பின் சட்ட திட்டங்களிலும் நடைமுறையிலும் காணப்படும் குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

            “முதல் விஷயம் இந்தத் தொடக்க உரைக்குள் அடங்கக் கூடியதல்ல. உங்கள் நிகழ்ச்சி நிரலைக் கருத்திற்கொண்டு பார்க்கும் போது இது நீண்ட நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளும். இதனை நீங்கள் சகித்துக் கொள்ள மாட்டீர்கள். எனவே, இந்த விஷயம் குறித்த ஒரு தனி அறிக்கையை வெளியிட விரும்பினேன். அந்த அறிக்கை ஏற்கெனவே உங்கள் கைகளில் இருக்கிறது. இதனை எனது துவக்க உரையின் ஒரு பகுதியாக எடுத்துக் கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறேன்.

முத்தரப்பு அமைப்பு

          “இனி நான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய அடுத்த விஷயம் இந்த மாநாட்டின் அமைப்பு மற்றும் அதன் நடைமுறைகள் சம்பந்தப்பட்டதாகும். இந்த மாநாடும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவும் செயல்பட்டு வந்துள்ள இரண்டாண்டுக்கால அனுபவம் நம் முன்னே உள்ளது. இது நீண்ட அனுபவம் என்று கூறிவிட முடியாது. எனினும் இது குறுகிய கால அனுபவமே ஆயினும் ஸ்தாபனத்தில் காணப்படும் சில பலவீனங்களை, குறைபாடுகளை அது வெளிப்படுத்தியுள்ளது. பின்கண்ட குறைபாடுகள் கடுமையானவையாகத் தோன்றுகின்றன:-

  • மாநாட்டுக்கும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவுக்கும் இடையே அவற்றின் பணிகள் தெள்ளத்தெளிவான முறையில், துல்லியமான விதத்தில் பிரிக்கப்படவில்லை. இவற்றில் ஒன்று கலந்தாலோசனை அமைப்பாகவும் மற்றொன்று நிர்வாக அமைப்பாகவும் இல்லை. இரண்டுமே கலந்தாலோசனை அமைப்புகளாகவே உள்ளன.
  • இரண்டு அமைப்புகளும் செய்யும் பணி ஒரே தன்மையினதாக இருந்து வருகிறது. இரண்டு அமைப்புகளில் விவாதிக்கப்படும் விஷயங்களும் ஒரே மாதிரியானவையாக இருக்கின்றன.
  • பொதுவானப் பிரச்சினைகளுக்கும் குறிப்பிட்ட வகைப்பட்ட பிரச்சினைகளுக்கும் இடையே தெள்ளத்தெளிவான வேறுபாடு இல்லாததால் மாநாட்டிலும் குழுவிலும் நடைபெறும் விவாதங்கள் பொதுப்படையானவையாக அமைந்து விடுகின்றன. இதனால் உரிய பலன் கிட்டாமல் போய்விடுகிறது. குறிப்பிட்ட திட்டவட்டமான பிரச்சினைகள் கூடப் பொதுப்படையான பிரச்சினைகளாகப் பாவிக்கப்படுகின்றன.
  • விசேடப் பிரச்சினைகளைப் பரிசீலிப்பதற்கும் அவற்றை ஆராய்ந்து அறிக்கை சமர்ப்பிப்பதற்கும் ஏற்பாடு எதுவும் செய்யப்படவில்லை. இது ஒரு முக்கியமான பணி; இத்தகைய பணியை மேற்கொள்வதற்குப் பொறுப்பேற்கக்கூடிய ஒரு சிறந்த ஏற்பாட்டினைச் செய்வது அவசியம்.
  • தொழில் வாரியாக தொழிலாளர் நலம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளை அலசி ஆராய்ந்து உரிய ஆலோசனை கூறுவதற்குத் தகுந்த ஏதும் இல்லை.

தனித் தலைமைச் செயலகம்

            “ஸ்தாபன அமைப்பில் காணப்படும் இரண்டாவது பலவீனத்தையும் மாநாட்டு உறுப்பினர்கள் சிலர் சுட்டிக்காட்டினர். தொழிலாளர் மாநாட்டுக்கு ஒரு தனித்தலைமைச் செயலகம் இல்லாதது தான் அந்தக் குறைபாடாகும். பின்கண்ட பணிகளை ஆற்றுவதற்கு ஒரு தனித் தலைமைச் செயலகம் இருப்பது அவசியம் என்று யோசனை கூறப்பட்டது:-

(அ) கூட்டங்களுக்குத் தயாரிப்புகள் செய்தல் (அதாவது அறிக்கைகளைச் சுற்றுக்கு விடுதல், கூட்டங்கள் நடைபெறும் தேதிகளையும், நிகழ்ச்சி நிரலையும் உறுப்பினர்களுக்குத் தெரிவித்தல் முதலியவை);

(ஆ) கூட்ட நடவடிக்கைகள் பற்றிய குறிப்புகளைத் தயாரித்தல்;

(இ) பிரசுரங்களை வெளியிடுவதன் மூலமும் சுற்றுப் பயணங்களை மேற்கொள்வதன் மூலமும் பிரசாரம் செய்தல்;

(ஈ) தலைமைச் செயலக ஊழியர்களுக்கு ஊதியம் அளித்தல், மாநாட்டில் பங்கு கொள்ளும் அரசு சார்பற்ற உறுப்பினர்களுக்குப் பிரயாணப்படி வழங்குதல் போன்ற நிதிநிர்வாகத்தை மேற்கொள்ளுதல்;

(உ) விவாதங்கள் செய்வதற்கும் பரிந்துரைகள் வழங்குவதற்கும் அடிப்படையாக அமையக்கூடிய தகவல்களைச் சேகரித்தல், ஆராய்ச்சி மேற்கொள்ளுதல்;

(ஊ) அரசாங்கம் மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணித்தல்.

“புகாருக்கு இடமளிக்கக்கூடிய வேறு இரண்டு விஷயங்களும் உள்ளன. இவற்றில் ஒன்று தொழிலாளர் மாநாட்டுக்கும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவுக்கும் நிகழ்ச்சி நிரல் தயாரிப்பது சம்பந்தப்பட்டதாகும். நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிப்பதற்குத் தற்போது கடைப்பிடித்துவரும் நடைமுறை இரண்டு அம்சங்களில் குறைபாடுடையதாகக் கூறப்படுகிறது. முதலாவதாக, மாநாட்டு உறுப்பினர்களும் சரி, குழு உறுப்பினர்களும் சரி தங்களுக்கு அக்கறையுள்ள விஷயங்களை நிகழ்ச்சி நிரலில் தங்கள் விருப்பம் போல் சேர்க்க உரிமை பெற்றிருக்கவில்லை. இரண்டாவது குறைபாடு நிகழ்ச்சி நிரலோடு அனுப்பப்படும் பொது நிலை அறிக்கை உறுப்பினர்களிடம் மிகவும் தாமதமாகச் சேர்ப்பிக்கப்படுவதாகும்; இதனால் அறிக்கையை ஆழமாக ஆராய்வதற்கும், இது சம்பந்தமான விவாதத்தில் பங்கு கொள்ளத் தங்களைத் தயார் செய்து கொள்வதற்கும் உறுப்பினர்களுக்குப் போதிய அவகாசம் கிடைப்பதில்லை.

“குறை கூறுவதற்கு இடம் தரும் மற்றொரு விஷயம் மாநாட்டிலும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவிலும் பல்வேறு தரப்பினர்களுக்கும் பிரதிநிதித்துவம் அளிப்பது சம்பந்தப்பட்டதாகும். தொழிலதிபர்கள் சார்பில் மூன்று இடங்களுக்கு அரசாங்கமே தங்களுக்கு வேண்டியர்களை நியமிப்பது ஆட்சேபகரமானது என்று தொழிலதிபர்கள் கூறுகின்றனர். இந்தியத் தொழிலதிபர்கள் சம்மேளனமும், அகில இந்தியத் தொழிலதிபர்கள் அமைப்பும் இந்தியாவில் தொழிலதிபர்கள் வர்க்கத்தை முழு அளவுக்குப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துபவை. அப்படியிருக்கும்போது நியமனத்தின் மூலம் மேலும் தொழிலதிபர்களின் பிரதிநிதிகளை நியமிக்கும் நடைமுறை தேவையற்றது என்பது அவர்களது வாதம். தொழிலாளர்களுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கும் முறையிலும் கோளாறு இருக்கிறது; தொழிலாளர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவோரில் ஒருவர் கூட உண்மையில் உழைக்கும் வர்க்கங்களைச் சேர்ந்தவரல்ல.

“இது சம்பந்தமாக எத்தகைய நடவடிக்கை எடுக்க அரசாங்கம் தயாராக இருக்கிறது என்று நீங்கள் என்னை இயல்பாகவே வினவலாம். தொழிலாளர் மாநாடு சிறந்த முறையில் செயல்படுவதற்கும், அதன் அமைப்பிலுள்ள எத்தகைய கடுமையான கோளாறு காரணமாகவும் அதன் செயல்பாட்டில் அது பின்தங்கியிராதிருப்பதற்கும் என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்ய நான் சித்தமாக இருக்கிறேன். ஆனால் எந்த ஒரு திட்டவட்டமான முடிவுக்கும் வருவதற்கு முன்னர் இவை எல்லாம் நன்கு ஆழமாக ஆராயப்பட வேண்டிய விஷயங்கள் என்பதை நீங்கள் உணர வேண்டும். இந்தப் பலவீனங்களில், குறைபாடுகளில் சிலவற்றை அரசாங்கம் பரிசீலித்து சில முடிவுகளுக்கு வந்துள்ளது. இவற்றில் இன்னமும் ஆராயப்படாதவையும் சில உள்ளன. அரசாங்கம் பரிசீலித்து முடிவுக்கு வந்துள்ளவற்றை இங்கு முதலில் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். தனித்தலைமைச் செயலகம், நிகழ்ச்சி நிரல் மற்றும் பிரதிநிதித்துவம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினையும் இவற்றில் அடங்கும். 

ஆலோசனை கூறும் குழு மட்டுமே

            “தொழிலாளர் மாநாட்டுக்கு ஒரு தனித் தலைமைச் செயலகம் அமைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை ஐ.எல்.ஓ.வை மனத்திற்கொண்டு எழுப்பப்பட்டுள்ள கோரிக்கை என்றே கருதுகிறேன். ஆனால் ஐ.எல்.ஓ.வுக்கும் நம்முடைய முத்தரப்பு அமைப்புக்கும் இடையே அடிப்படையான வேறுபாடு உள்ளது என்று அரசாங்கம் அபிப்பிராயப்படுகிறது. ஐ.எல்ஓ. என்பது வெர்சேல்ஸ் சமாதான உடன்படிக்கையின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சுதந்திரமான அமைப்பு. அதன் நடைமுறை மரபுகளும் பரிந்துரைகளும் எல்லா உறுப்பு நாடுகள் மீதும் சில திட்டவட்டமான கடமைப் பொறுப்புகளைச் சுமத்துகின்றன; இந்தக் கடமைப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றத் தவறும் நாடுகள் சில குறிப்பிட்ட சர்வதேச விதிமுறைக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உள்ளாக நேரிடும். அது தனது சொந்த சட்ட திட்டங்களால் ஒழுங்குமுறைப்படுத்தப்படுகிறது; எந்த ஓர் வெளி அதிகாரத்துக்கும் அது ஆட்பட்டதல்ல. இதுவன்றி, அது தனது சொந்த நிதி வசதிகளைக் கொண்டிருக்கிறது; ஏதேனும் ஒரு புதிய பணியை மேற்கொள்ள முடிவுசெய்யும்போது, அது வேறு ஒரு நாட்டின் அல்லது இலாகாவின் பொருளுதவியைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை.

            “நமது முத்தரப்பு அமைப்பு ஐ.எல்.ஓ.வைப் போன்ற ஒரு சுதந்திர அமைப்பல்ல. அதற்கென சொந்த நிதிவசதிகள் ஏதுமில்லை, இருக்கவும் முடியாது. அது ஓர் ஆலோசனை அமைப்பு மட்டுமேயாகும்; அதன் ஆலோசனைக்காக சமர்ப்பிக்கப்படும் விஷயங்களில் அரசாங்கத்துக்கு ஆலோசனை கூறுவதற்காகவே அது அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மற்றபடி அது தானாகவே எந்த முடிவையும் எடுக்க முடியாது. அவ்வாறு முடிவெடுக்க அதனை அனுமதிப்பது சட்டமன்ற அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றிக் கொள்வதற்க அதனை அனுமதிப்பதற்கு ஒப்பாகும். இந்த வேறுபாடுகளை எல்லாம் கருத்திற் கொண்டு நோக்கும்போது, தொழிலாளர் மாநாட்டுக்கு ஒரு தனித்தலைமைச் செயலகத்தை உருவாக்குவது அரசாங்கத்துக்கும் மாநாட்டுக்கும் இடையே உரசலும் மோதலும் ஏற்படுவதற்கே இட்டுச் செல்லும் என்பது தெள்ளத் தெளிவு.

            “ ஐ.எல்.ஓ. தனது ஆற்றலையும் சிறப்பாகப் பணிபுரியும் திறனையும் பெரும்பாலும் தனது தலைமைச் செயலகத்திலிருந்து பெற்றது என்பதில் ஐயமில்லை. இருப்பினும் “ஆராய்ச்சி மற்றும் தகவல் பணியை”த் தவிர தலைமைச் செயலகம் செய்யக்கூடிய எல்லாப் பணிகளையும் இந்திய அரசாங்கத்தின் தொழிலாளர் நலத்துறைத் தலைமைச் செயலகமே செய்ய முடியும் என்று இந்திய அரசாங்கம் கருதுகிறது. “ஆராய்ச்சி மற்றும் தகவல்” பணியைப் பொறுத்த வரையில், தொழிலாளர் நலத்துறை இப்பணியைச் சீரமைக்க சில நடவடிக்கைகளைப் பரிசீலித்து வருகிறது; இதன்படி தொழிலாளர்கள் மற்றும் அவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட இதர பல பிரச்சினைகள் குறித்து ஆராயவும் தகவல் திரட்டவும் ஏற்பாடு செய்யப்படும். முத்தரப்பு அமைப்புக்கு ஒரு தனித் தலைமைச் செயலகத்தை உருவாக்கும் யோசனையை மேலே கூறிய காரணங்களுக்காக இந்திய அரசாங்கம் தற்போதைக்கு ஆதரிக்கவில்லை.

நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிக்கும் உரிமை

            நிகழ்ச்சி நிரல் பிரச்சினையை அரசாங்கம் ஆராய்ந்தது மாநாட்டு நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிக்கும் உரிமையை தங்களால் விட்டுக் கொடுக்க இயலாது என அரசாங்கம் முடிவு செய்துள்ளது. மாநாடு ஒரு சட்டமன்றமல்ல. அது ஓர் ஆலோசனை அமைப்பு மட்டுமே ஆகும். எனவே, எத்தகைய விஷயங்களில் தங்களுக்கு ஆலோசனை தேவை என்பதை அரசாங்கம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

            “நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிக்கும் உரிமையை மாநாட்டுக்கு அரசாங்கம் ஏன் விட்டுக் கொடுக்க இயலாது என்பதற்கு இன்னொரு காரணம் உண்டு. மாநாட்டு உறுப்பினர்கள் எத்தகைய விஷயங்கள் குறித்து விவாதம் நடத்துகிறார்களோ அத்தகைய விஷயங்கள் சம்பந்தப்பட்ட முக்கிய தகவல்களை மாநாட்டுக்கு அரசாங்கம் வழங்கக்கூடிய நிலையில் இருக்க வேண்டும்; மேலும் அவர்கள் இவற்றை எல்லாம் அலசி ஆராய்ந்து தங்கள் கருத்துகளை வெளியிடுவதற்குப் போதிய அவகாசம் அளிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு செய்யாத வரை நிகழ்ச்சி நிரலில் ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தை இடம் பெறச் செய்வது அரசாங்கத்துக்குச் சாத்தியமல்ல. ஆனால் அதேசமயம் நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிப்பதற்குத் தங்களுக்குள்ள உரிமைக்கு உட்பட்டு நடைமுறை ஒழுங்கை மாற்றியமைப்பதற்கு அரசாங்கம் தயாராக இருக்கிறது.

            “தற்போதுள்ள நடைமுறை ஒழுங்கின்படி, ஒரு கூட்டம் முடிவடைந்த பிறகு, தத்தமது யோசனைகளைத் தெரிவிக்குமாறு அரசாங்கங்களையும், தொழிலதிபர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் அமைப்புகளையும் தொழிலாளர் நலத்துறை கேட்டுக் கொள்கிறது; இந்த யோசனைகளின் அடிப்படையில் அடுத்த கூட்டத்திற்கான நிகழ்ச்சி நிரலில் இடம்பெறக்கூடிய விஷயங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன. நிகழ்ச்சி நிரலில் இடம் பெறுவதற்கான விஷயங்களைத் தெரிந்தெடுப்பது குறித்து அரசாங்கம் ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்னர் அரசாங்கத்துக்கும் மாநாட்டுக்கும் அல்லது ஆலோசனைக் குழுவுக்கும் இடையே கலந்தாலோசனை எதுவும் நடைபெறுவதில்லை. ஆனால் திருத்தப்பட்ட நடைமுறை ஒழுங்கின்படி, அரசாங்கமும் தொழிலதிபர்கள் மற்றும் தொழிலாளர் அமைப்புகளும் நிகழ்ச்சி நிரல் சம்பந்தமாக ஏதேனும் யோசனைகள் தெரிவிக்க விரும்பும்போதெல்லாம் அவற்றைப் பெறுவதற்கு அரசாங்கம் தயாராக இருக்கும். இவ்வாறு இந்த அமைப்புகள் யோசனைகள் ஏதும் தெரிவிக்கத் தவறினால் ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் பிரதிநிதிகளிடமிருந்து யோசனைகளை அரசாங்கம் வரவேற்கும்.

“அரசாங்கம் மற்றொரு மாற்றத்தைச் செய்யவும் தயாராக இருக்கிறது: அதாவது நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிக்கும் விஷயத்தில் அரசாங்கம்தான் இறுதி முடிவை எடுக்கும் என்ற போதிலும் இது சம்பந்தமாகத் தெரிவிக்கப்படும் எல்லா யோசனைகளையும் ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் விவாதிப்பதற்கு அது முன்வைக்கும். உறுப்பினர்களின் விருப்பங்களை அரசாங்கம் அறிந்து கொள்ள இது வாய்ப்பளிக்கும்; அதேபோல் உறுப்பினர்களும் தங்கள் விருப்பங்களை வெளியிடும் வாய்ப்பினை பெறுவர். இப்போதுள்ள நிலைமையில் இது பெரும் மேம்பாட்டை உண்டுபண்ணும் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

“மாநாட்டின் இயைபு பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரையில் இது சம்பந்தமாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ள யோசனைகளில் மிகுந்த வலிமை இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். இரண்டு தொழிலதிபர் அமைப்புகளும் அவை உரிமை கொண்டாடுவது போன்று முழுப் பிரதிநிதித்துவம் வாய்ந்தவையாக உண்மையிலேயே இருக்குமாயின், தொழிலதிபர்களின் பிரதிநிதிகளை அரசாங்கம் நியமிப்பது நியாயமில்லை என்பது தெளிவு. இதேபோன்று உழைக்கும் வர்க்கங்களின் வேலைவாய்ப்புப் பிரச்சினைகளையும் சேம நலப் பிரச்சினைகளையும் பரிசீலிப்பதுடன் நின்றுவிடாமல், அவர்கள் தங்கள் காரியங்களைத் தாங்களே செய்து கொள்ளும்படி அவர்களைப் பயிற்றுவிப்பதும் அவசியம். எல்லாத் தொழிலாளர் மாநாடுகளிலும் உழைக்கும் ஆண்களையும் உழைக்கும் பெண்களையும் பங்குகொள்ளச் செய்வதன் மூலம் இதனைச் சாதிக்கலாம். நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் சேமநலக் குழு அண்மையில் அமைக்கப்பட்டபோது அக்குழுவில் தொழிலாளர் வர்க்கங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதற்கு நிலக்கரிச் சுரங்கத்தைச் சேர்ந்த ஓர் ஆண் தொழிலாளியையும் ஒரு பெண் தொழிலாளியையும் நியமிப்பதற்கு அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுத்துக் கொண்டதை நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர்கள்.

சட்ட திட்டங்கள்: சில யோசனைகள்

          “எனவே, மாநாட்டின் இயைபில் தகுந்த மாற்றங்கள் செய்ய அரசாங்கம் எத்தகைய தயக்கமும் காட்டவில்லை. ஆனால் அதே சமயம் மாநாட்டின் இயைபில் மாற்றங்கள் செய்வது சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் அத்தனை மிகவும் அவசரமானதல்ல, இது குறித்த பரிசீலனையை சிறிது காலம் ஒத்திவைக்கலாம் என்று அரசாங்கம் கருதுகிறது. செடி வேர் விட்டுவிட்டதா என்பதைப் பார்ப்பதற்கு அதனை அடிக்கடி மண்ணிலிருந்து பிடுங்கிக் கொண்டிருக்கக்கூடாது, அவ்வாறு செய்தால் அதுவே அந்தச் செடி வாடி, பட்டுப்போவதற்குக் காரணமாக இருக்கும் என்று முதலாவது முத்தரப்பு மாநாட்டில் நான் கூறியது உங்களுக்கு நினைவிருக்கும்.

            “மாநாட்டின் சட்ட திட்டங்களில் காணப்படும் குறைபாடுகளைப்பற்றி இப்போது பார்ப்போம். இந்தப் பலவீனங்கள், குறைபாடுகள் மிகவும் கடுமையானவை, அவற்றை அகற்றுவது அவசியம் என்பதை அரசாங்கம் உணர்கிறது. ஆனால் இது விஷயத்தில் அரசாங்கம் இன்னும் எந்த முடிவுக்கும் வரவில்லை. இது சம்பந்தமாக நீங்கள் முன்வைக்க விரும்பும் எந்த யோசனைகளையும் அரசாங்கம் வரவேற்கும். இதற்கிடையே இந்த விஷயம் குறித்து என் கருத்துகளைத் தெரிவிக்கலாமா? மாநாட்டின் சட்ட திட்டங்களில் பின்கண்ட மாற்றங்களைச் செய்யலாம் என்பது என் கருத்து:

(1) மாநாட்டின் அதிகார வரம்பிற்குள் வரும் விஷயங்களை இரண்டு பட்டியல்களாகப் பிரிக்கலாம். (அ) வேலை வாய்ப்புக்கான விதிமுறைகள், நிபந்தனைகள் முதலிய எல்லாப் பொது விஷயங்கள்; (ஆ) தொழிலாளர் சம்பந்தப்பட்ட சட்டங்கள்; (இ) சமூகப் பாதுகாப்பு சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் – ஆகிய இவை யாவும் முதல் பட்டியலில் அடங்கும். (அ) தொழிலாளர் நலம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளும், (ஆ) தொழிலாளர்கள் குறித்த சட்டங்களை அமல்படுத்துவது சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களும் இரண்டாவது பட்டியலில் இடம் பெறும். முதல் பட்டியலில் அடங்கியுள்ள விஷயங்கள் விரிவடைந்த மாநாட்டின் பரிசீலனைக்கு விடப்படும். விரிவடைந்த முத்தரப்பு தொழிலாளர் மாநாடு என்னும் பெயர் மிக நீளமாக இருப்பதால் “விரிவடைந்த முத்தரப்பு” என்னும் சொற்களை விட்டு விட்டு தொழிலாளர் மாநாடு என்று மட்டுமே இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

(2) தொழிலாளர் சேமநலக் குழு என்னும் ஒரு புதிய அமைப்பு தோற்றுவிக்கப்பட்டு, இரண்டாவது பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ள விஷயங்கள் அதன் பொறுப்பில் விடப்படும்.

(3) இந்தத் தொழிலாளர் சேமநலக் குழுவின் இயைபு பின்கண்டவாறு அமைந்திருக்கும்: (அ) தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உறுப்பினர்கள்; (ஆ) தொழிலதிபர்களின் பிரதிநிதி ஒருவர், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தொழில்களையும் தொழிலாளர்களை வேலைக்கமர்த்திக் கொண்டுள்ள நகரசபை அமைப்புகளையும் ஏனைய அமைப்புகளையும் சேர்ந்த ஊழியர்களின் பிரதிநிதி ஒருவர்; (இ) அதிகார சார்பற்றவர்களிடமிருந்து அரசாங்கம் நியமிக்கும் நபர்கள்; (ஈ) இந்திய சமஸ்தானங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துபவர்கள்; (2) மாகாண அரசாங்கங்களின் பிரதிநிதிகள்.

(4) தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் இயைபைப் பொறுத்தவரையில் அதில் எத்தகைய மாற்றமும் இருக்காது. அதன் செயல்பாட்டில்தான் மாற்றம் இருக்கும். அது ஓர் ஆலோசனைக் குழுவாக இருக்காது. மாறாக அது அவ்வப்போது மாநாடு ஒதுக்கும் பணிகளை அதன் சார்பாகச் செய்துவரும்.

“ஆக இந்த ஏற்பாட்டின்படி மூன்று அமைப்புகள் இருந்து வரும்; மாநாடு, நிரந்தரக் குழு, சேம நலக்குழு.

“மாநாட்டின் பணிகளும் அதிகாரங்களும் பின்கண்டவாறு அமைந்திருக்கும்:

(1) வேலை வாய்ப்பு விதிகள் மற்றும் நிபந்தனைகள் சம்பந்தப்பட்ட எல்லா விஷயங்கள் பற்றியும், அதன் நிகழ்ச்சி நிரலில் சமூகப் பாதுகாப்பு சம்பந்தமாக இடம்பெறக்கூடிய அனைத்து விஷயங்கள் குறித்தும் பரிந்துரைகள் செய்தல்.

(2) சில நெறிமுறைகளைப் பின்பற்றும்படிக் கூறி குறிப்பிட்டதொரு விஷயத்தை தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு அனுப்புதல்; இது குறித்து மாநாட்டுக்கு அறிக்கை சமர்ப்பிக்கும்படி கூறுதல் அல்லது (ஆ) அரசாங்கத்துறையைச் செய்யும்படித் தெரிவித்தல்.

(3) நிகழ்ச்சி நிரலில் உள்ள எந்த ஒரு விஷயம் குறித்தும் பரிசீலித்து ஒரு பொறுப்பாளர் மூலம் (அ) மாநாட்டுக்கும் (ஆ) தொழிலாளர் நிரந்தரக் கமிட்டிக்கும் அறிக்கை தாக்கல் செய்தல்; அரசாங்கத்துக்குப் பரிந்துரை செய்வதும் மாநாட்டுக்கு மேலும் தகவல் அளிப்பதுமே இதன் நோக்கம்.

தொழிலாளர் நிரந்தரக் கமிட்டியின் பணிகளையும் அதிகாரங்களையும் மாநாடு நிர்ணயிக்கும். அது மாநாட்டின் ஒரு பிரதிநிதி போல செயல்படும்; அது தனக்குள்ள அதிகாரத்தை மாநாட்டிடமிருந்து பெறும்; மாநாடு அதற்கு ஒதுக்கும் பணிகளைத் தவிர வேறு எந்தப் பணிகளையும் அது செய்யாது. பின்கண்டவை மட்டும் இதற்கு விதிவிலக்கு: எனினும் விரைவாக அபிப்பிராயம் தேவைப்படும் எந்த ஒரு விஷயத்தையும் நேரடியாக தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவுக்கு அரசாங்கம் அனுப்பலாம்; மாநாட்டுக்கோ அல்லது அரசாங்கத்துக்கோ இது சம்பந்தமாக அறிக்கை அனுப்பும்படிக் கோரலாம். எனினும் சாதாரணமாக தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் எந்த அறிக்கையையும் அல்லது பரிந்துரையையும் மாநாட்டுக்குத்தான் அனுப்ப வேண்டும்.

“தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் அதிகாரங்கள் பின்கண்டவாறு அமைந்திருக்கும்:

  • மாநாடு அபிப்பிராயம் கோரும் விஷயங்கள் சம்பந்தமாக பரிந்துரைக்களை அல்லது அறிக்கைகளைச் சமர்ப்பித்தல்;
  • அரசாங்கத்துக்கு அறிக்கை அனுப்பும்படி தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவை மாநாடு பணித்தால் அவ்வாறு பரிந்துரைகளை அரசாங்கத்துக்குச் சமர்ப்பித்தல்;
  • தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவுக்கு அறிக்கை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்னும் ஆணையோடு நிகழ்ச்சி நிரலில் உள்ள எந்த ஒரு விஷயத்தையும் பரிசீலிப்பதற்கு ஒரு தனிக் குழுவை நியமித்தல்.

தொழிலாளர் சேமநலக் குழு

          “தொழிலாளர் சேமநலக் குழுவின் பணிகள் தொழிலாளர் நலம் சம்பந்தப்பட்டவையாகவும், தொழிலாளர் சட்டங்களை செயல்படுத்துதல் சம்பந்தமாகவும் இருக்கும். தன் முன்வைக்கப்படும் இத்தகைய விஷயங்கள் அனைத்தையும் பரிசீலித்து அரசாங்கத்துக்குப் பரிந்துரைகள் செய்வது அதன் அதிகார எல்லைகளுக்கு உட்பட்டவையாகும்.

“இவைதாம் இப்போது வெளிச்சத்துக்கு வந்துள்ள ஸ்தாபன பலவீனங்களை அகற்றுவதற்கு நான் முன்வைக்கும் யோசனைகளாகும். இந்த மாநாட்டின் உறுப்பினர் என்ற முறையில் சொந்தப் பொறுப்பில் இந்த யோசனைகள் உங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இவற்றிற்கு அளவு மீறி முக்கியத்துவம் தர வேண்டியதில்லை. எனினும் இது சம்பந்தப்பட்ட அணுகுமுறை ஆழமானதாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. எனவே இந்தப் பிரேரணைகளை எல்லாம் இந்திய அரசாங்கத்தில் இலாகா வாரியாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறேன். இவை காரிய சாத்தியமானவை எனத் தெரியவந்தால் அரசாங்கத்தின் முடிவுகள் உங்களது அபிப்பிராயத்துக்காக முன்வைக்கப்படும். ஸ்தாபனத்தில் காணப்படும் இத்தகைய குறைபாடுகளைக் கடுமையானவையாகக் கருதுகிறேன்; இது அவசரமான பிரச்சினையாக எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்று உறுதி கூறுகிறேன்.

“மாநாட்டையும், அதன் பல்வேறு அமைப்புகளை மறுசீரமைப்பதையும், அதன் நடைமுறையை மாற்றியமைப்பதையும், அதன் ஊழியர்களைச் சீர்திருத்துவதையும் குறித்துக் கூற வேண்டியதை எல்லாம் கூறி விட்டேன். அதன் திறனை அதிகரிப்பதிலும், அதன் பயன்தன்மையை மேம்படுத்துவதிலும் அரசாங்கம் ஆர்வமாக இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

தொழிலாளர் சட்டங்கள்

            “இங்கு நான் எடுத்துரைக்க வேண்டிய மேலும் இரண்டு விஷயங்கள் உள்ளன. நடைபெறவிருக்கும் சட்டமன்றக் கூட்டத்தொடரில் தொழிலாளர் நலத்துறை பின்கண்ட மூன்று மசோதாக்களைத் தாக்கல் செய்யும்: தொழிற்சாலைகள் திருத்த மசோதா, ஊதியத்துடன் விடுமுறைகள் அளிப்பதற்கான மசோதா என இது அறியப்படும்; தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிப்பதற்கு வகை செய்யக் கூடிய தொழிற்சங்கங்கள் திருத்த மசோதா; ஊதிய பட்டுவாடா திருத்த மசோதா. முதல் இரண்டு மசோதாக்கள் மாநாட்டால் பரிசீலிக்கப்பட்டு விட்டன. மூன்றாவது மசோதா ஒரு புதிய மசோதா, நமது நடைமுறை ஒழுங்கின்படி விவாதத்திற்காக அது இப்போது உங்கள் முன் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

            “சர்வதேசத் தொழிலாளர் மாநாட்டின் 26 ஆவது கூட்டத் தொடர் கடந்த ஏப்ரல் மாதம் அமெரிக்காவிலுள்ள பிலடெல்பியாவில் நடைபெற்றதை நீங்கள் அறிவீர்கள். அந்தக் கூட்டத் தொடரில் ஓர் இந்தியப் பிரதிநிதிக் குழுவும் பங்கு கொண்டது. லண்டனிலுள்ள இந்திய ஹைகமிஷனர் சர் சாமுவல் ரங்கநாதன் அந்தக் குழுவின் தலைவராகச் சென்றிருந்தார். தொழிலாளர் நல இலாகாச் செயலாளர் திரு.எச்.சி.பிரியோர், சி.எஸ்.ஐ., சி.ஐ.இ., ஐ.சி.எஸ்., இந்திய அரசாங்கத்தின் சார்பிலும், திரு.டி.ஜி.முல்கெர்கர் தொழிலதிபர்கள் சார்பிலும், திருவாளர்கள் ஜம்னாதாஸ் மேதா, எம்.எல்.ஏ., அப்தாப் அலி, ஆர்.ஆர்.போலே ஆகியோர் தொழிலாளர்கள் சார்பிலும் அந்த மாநாட்டில் கலந்து கொண்டனர். மாநாட்டில் அவர்கள் ஆற்றிய சிறப்புமிக்க பங்கையும், அவர்கள் செய்த அரிய பணியையும் பெரிதும் பாராட்டுவதில் என்னுடன் சேர்ந்து கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இந்தக் குழுவினரின் அறிக்கை உங்கள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. அது மிகுந்த ஆர்வமூட்டுவதாகவும் பெரிதும் பயனுள்ளதாகவும் இருக்கும் என்பது திண்ணம்.

            “இதற்குமேல் பயனுள்ள முறையில் அதிகம் பேசுவதற்கு எதுவுமில்லை. எனது உரையைப் பொறுமையோடு செவிமடுத்துக் கேட்டமைக்காக உங்களுக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொண்டு என் பேச்சை முடித்துக்கொள்கிறேன். நம்மை எதிர்நோக்கும் பணிகளை இனிச் செய்யத் தொடங்குவோம்.”

டாக்டர் அம்பேத்கரின் தனி அறிக்கை

            முத்தரப்புத் தொழிலாளர் மாநாட்டிலும் அதன் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவிலும் நடைபெற்ற விவாதங்களைத் தொடர்ந்து மத்திய அரசாங்கம் எத்தகைய நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது என்பதை தொழிலாளர் மாநாட்டில் தாம் சமர்ப்பித்த தனி அறிக்கையிலும் டாக்டர் அம்பேத்கர் எடுத்துரைத்துள்ளார். இந்த அறிக்கையில் இடம்பெற்றுள்ள விஷயங்களில் பின்வருபவையும் அடங்கும்: தொழில் தகராறுகளுக்குத் தீர்வு காணுதல், தொழிலாளர் நலம், தொழில் துறைத் தொழிலாளர்களுக்கு உணவு வழங்கீடு, அரசாங்க ஒப்பந்தங்களில் நியாய ஊதியங்களை நிர்ணயித்தல், தொழில் நிலையங்களில் தொழிலாளர் நல அதிகாரிகளை நியமித்தல், வேலை வாய்ப்பு அலுவலகங்கள், தொழில்துறைப் புள்ளிவிவரங்கள், வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், தொழிலாளர் பிரதிநிதித்துவம், சமூகப் பாதுகாப்பு, அகவிலைப்படி, தொழில் நிலையச் சிற்றுண்டிச் சாலைகள்.

            இந்திய அரசாங்கம் வேலைவாய்ப்பு நிலையங்களை அமைக்கத் தொடங்க வேண்டும் என்று 1943 மே மாதம் நடைபெற்ற தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் மூன்றாவது கூட்டத்தில் ஒருமித்த கருத்து நிலவியது. தொழில்நுட்ப ஊழியர்கள் தேவை என்று விளம்பரம் செய்வதைத் தடைசெய்ய வேண்டும் என்று மத்திய அரசு முன்வைத்த பிரேரணை பொதுவாக ஏற்கப்பட்டது. இந்த இரண்டு பிரேரணைகளும் செயல்படுத்தப்பட்டன. தொழில் நுட்ப ஊழியர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு அளிப்பதற்காக பல மையங்களில் வேலைவாய்ப்பு நிலையங்கள் தொடங்கப்பட்டன. (1) தொழில் தகராறுகள் துரிதமாகத் தீர்த்து வைக்கப்பட வேண்டும், (2) தற்போது நடைமுறையிலுள்ள 1929 ஆம் வருட தொழில் தகராறுகள் சட்டத்திற்குப் பதிலாக புதிய சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும், நிர்வாகத்துக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே சமரச உணர்வை ஊக்குவிக்கும் வகையில் புதிய சட்டம் அமைந்திருக்க வேண்டும் என்று கூட்டத்தில் பொதுவான கருத்து நிலவியது. புதிய தொழில் தகராறுகள் சட்டத்தை இயற்றும் யோசனை மத்திய அரசாங்கத்தின் பரிசீலனையில் உள்ளது; அதேசமயம், தொழில் தகராறுகளைத் தாமதமின்றித் தீர்த்துவைக்கும் படி மாகாண அரசாங்கங்களுக்குக் கூறப்பட்டுள்ளது.

பெனின் பயிற்சித் திட்டம்

            இந்தக் கூட்டத்தின் மற்றொரு விஷயமும் எழுப்பப்பட்டது. பெவின் பயிற்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் தொழிற்சங்க அமைப்புகள் தேசிய சேவை தொழிலாளர் முறை மன்றங்களுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்றும், பயிற்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சமயத்தில் இந்த முறை மன்றங்கள் அந்தப் பிரதேசத்திலுள்ள பிரதான தொழிற்சங்கங்களைக் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும் என்றும் கூறப்பட்டது. பயிற்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் இத்தகைய முறையைக் கடைப்பிடிக்கும் விஷயம் பரிசீலனையில் உள்ளது. தொழிலாளர்களின் நலன்கள் துறையில், சேமநல நிதியானது குடியிருப்பு வசதி செய்துதருதல், கல்வி முதலியவற்றுக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற குழுவின் யோசனை அரசாங்கத்தின் பரிசீலனையில் உள்ளது. ஆனால் இது சம்பந்தமாக நடைமுறை சாத்தியமான திட்டம் எதையும் வகுப்பதில் பெரும் சிரமங்களும் சிக்கல்களும் உள்ளன என்று டாக்டர் அம்பேத்கரின் அறிக்கை கூறுகிறது.

            தொழில் நிலையங்களின் நிர்வாகம், அங்கீகரிக்கப்பட்ட தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் ஊழியர்களின் இதர பிரதிநிதித்துவ அமைப்புகள் போன்றவை நடத்தும் தானியக் கடைகள் மூலம் தொழில்துறைத் தொழிலாளர்களுக்கு உணவுப் பொருள்கள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும், தொழில்துறை தொழிலாளர்களுக்கு கூட்டுறவு தானியக் கடைகள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் பரிந்துரைத்து 1943 ஜனவரியில் நடைபெற்ற தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் இரண்டாவது கூட்டத்தில் ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தப் பரிந்துரைகள் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன. ஆனால் பெரிய நகரங்களிலும் அவற்றையடுத்துப் படிப்படியாக சிறிய நகரங்களிலும் உணவுப் பொருள்கள் பங்கீட்டு முறை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்தப் பரிந்துரைகள் காலத்துக்கு ஒவ்வாதவையாகி விட்டன. எனினும் பங்கீட்டுத் துறை அதிகாரிகள் தொழிற்சாலைகளின் நிர்வாகங்கள் நடத்தும் உணவு தானியக்கடைகளைக் கூடிய மட்டும் பயன்படுத்தி வருகின்றன.

நியாய ஊதிய நிதி

          1943 மே மாதம் நடைபெற்ற தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் மூன்றாவது கூட்டத்தில் அரசாங்க ஒப்பந்தங்களில் நியாய ஊதியத்தை உத்தரவாதம் செய்யும் ஓர் விதியைச் சேர்ப்பது குறித்து ஒரு நியாயமான உடன்பாடு ஏற்பட்டது பற்றி அம்பேத்கரின் அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. மத்தியப் பொதுப் பணித்துறை ஒப்பந்தங்களில் மத்திய அரசாங்கம் “நியாய ஊதியம்” குறித்த விதியை சேர்த்திருப்பது இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் குறிப்பிடப்பட்டது.

            அனைத்துப் பெரிய தொழில் நிலையங்களிலும் கூடிய மட்டும் தொழிலாளர் நல அதிகாரிகளை நியமிக்க வேண்டும் என்ற பரிந்துரையை மத்திய அரசாங்கம் தனக்குச் சொந்தமான தொழில் நிலையங்களில் செயல்படுத்தி வருகிறது. மாகாண அரசாங்கங்களும், சமஸ்தான அரசாங்கங்களும், தனியார் தொழில் நிலையங்களும் இவ்வாறே செய்யும்படிக் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளன. ஊழியர் நலத்துறை அதிகாரிகளைத் தாங்கள் நியமித்திருப்பதாக இந்திய சுரங்க உரிமையாளர் சங்கத்தினர் அறிவித்துள்ளனர்.

            தொழில் தகராறுகள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை மத்தியஸ்துக்கான உத்தரவில் குறிப்பிட வேண்டும் என்ற குழுவின் பரிந்துரை ஏற்கப்பட்டு, அதற்கிணங்க இந்தியப் பாதுகாப்பு விதி 8 (அ) மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. விசாரணையில் உள்ள அல்லது தகராறில் நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட தொழிலாளர்களை தகராறில் சம்பந்தமில்லாத அவர்களது தவறான நடத்தைக்காகவோ, மத்தியஸ்தரின் அல்லது இது சம்பந்தமாக நியமிக்கப்படும் வேறு எந்த அதிகாரியின் அனுமதியின்றியோ தொழிலதிபர்கள் வேலையிலிருந்து நீக்கக்கூடாது என்னும் ஒரு விதியை மத்தியஸ்த உத்தரவில் சேர்ப்பது உசிதமானது என்று மாகாண அரசாங்கங்களின் கவனத்துக்குக் கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பிட்ட முக்கிய தொழில்களில் நிலவும் ஊதிய விகிதங்கள், வருவாய்கள், வேலை நேரம் முதலியவை சம்பந்தப்பட்ட புள்ளி விவரங்களை அகில இந்திய அளவில் சேகரிக்கும் விஷயம் தீவிர பரிசீலனையில் உள்ளது.

வேலை இழத்தல்

          நிலக்கரி, கச்சாப் பொருள்கள் முதலியவற்றின் பற்றாக்குறை காரணமாக வேலை இழக்கும் தொழிலாளர்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு வகையான நிவாரணம் வழங்க வேண்டும் என்று 1943 செப்டம்பரில் கூடிய ஐந்தாவது தொழிலாளர் மாநாட்டின் கூட்டத்தொடரில் ஒருமனதாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. இத்தகைய நிவாரணம் அளிப்பது சம்பந்தமான கோட்பாடுகளைக் கடைபிடித்தொழுகும்படி வலியுறுத்தி மாகாண அரசாங்கங்களுக்கு மத்திய அரசாங்கம் ஒரு சுற்றுக் கடிதத்தை அனுப்பியுள்ளது; சம்பந்தப்பட்ட சமஸ்தானங்களின் கவனத்துக்கும் இந்தக் கடிதம் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது. சட்டமன்றங்கள், ஸ்தல ஸ்தாபன அமைப்புகள், சட்டக் குழுக்கள் பேன்றவற்றில் தங்களுக்குப் போதிய பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று இந்தக் கூட்டத் தொடரில் தொழிலாளர் பிரதிநிதிகள் பெரிதும் வலியுறுத்தினர். இந்த விஷயம் பரிசீலனையில் உள்ளது என்று குறிப்பிட்டிருக்கும் டாக்டர் அம்பேத்கரின் அறிக்கை கொள்கைப் புனரமைப்புக் குழுக்கள், மத்திய சுகாதார ஆய்வுக் குழு, அபிவிருத்திக் குழு, மத்திய உணவு ஆலோசனைக் குழு போன்ற பல “மத்திய” அரசாங்கக் குழுக்களில் தொழிலாளர்களுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட்டிருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது.

ஊதியங்களும் வருமானங்களும்

            தொழிலாளர்களின் ஊதியங்கள், வருமானங்கள், வேலை வாய்ப்பு, குடியிருப்பு வசதிகள், சமூக நிலைமைகள் முதலியவற்றை விசாரித்தறிவதற்கு ஓர் அமைப்பு ஏற்படுத்துவது சம்பந்தமான தீர்மானம் ஒன்றை கூட்டத்தொடர் ஏற்றது; தொழிலாளர்களின் சமூகப் பாதுகாப்பு சம்பந்தமான ஒரு கொள்கையைத் திட்டமிட்டு உருவாக்குவதற்கு அவசியமான தகவல்களைச் சேகரிப்பதே இதன் நோக்கமாகும். இத்தீர்மானத்துக்கு இணங்க தொழிலாளர் விசாரணைக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது; அதன் அறிக்கை 1945ஆம் ஆண்டு மத்தி வாக்கில் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

            250 அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்திக் கொண்டிருக்கும் தொழில் நிலையங்களில் நிலையாணைகள் முறையை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரும் விஷயத்தில் மாகாண அரசாங்கங்களும், சமஸ்தானங்களும், தொழிலதிபர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் அமைப்புகளும் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டன என்று டாக்டர் அம்பேத்கரின் அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது. இந்த விஷயம் குறித்து கூடிய விரைவில் ஒரு நிரந்தர சட்டம் இயற்ற உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சட்டம் இயற்றும் பணி பூர்த்தியடைவதற்குக் காத்துக் கொண்டிராமல் உடனடியாக நிலையாணைகளைத் தயாரிக்கும்படி இரண்டு அகில இந்திய தொழிலதிபர்களின் அமைப்புகளும் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. இத்தகைய நிலையாணைகளைத் தயாரிப்பதற்குத் தொழிலதிபர்களுக்கு உதவும் நோக்கத்தோடு ஓர் அறிக்கை தயாரிக்கப்பட்டு அவர்களுக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது.

            சட்டப்படியாக ஊதியங்களை ஒழுங்குபடுத்துவது சம்பந்தமாக நான்காவது தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவில் நடைபெற்ற விவாதத்தின் பயனாக இது விஷயமாக ஓர் அமைப்பை நிறுவியது குறித்து ஓர் உடன்பாடு ஏற்பட்டது. இந்தச் சட்டத்தை எந்தெந்தத் தொழில்களுக்குப் பயன்படுத்துவது என்னும் பிரச்சினை தொழிலாளர் மாநாட்டின் இப்போதைய கூட்டத் தொடரின் நிகழ்ச்சி நிரலில் இடம் பெற்றிருக்கிறது. 

தொழில் நிலையச் சிற்றுண்டிச்சாலைகள்

            தொழில்கள் என்பதற்கு ஒரேமாதிரியான பொருள் வரையறை செய்வது சம்பந்தமாக ஆராய பம்பாய், ஐக்கிய மாகாணங்கள், வங்காளம், பீகார் ஆகிய நான்கு மாகாணங்களில் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன; இந்தக் குழுக்களின் பரிந்துரைகள் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. இந்தக் கூட்டத்தில் தெரிவிக்கப்பட்ட யோசனையின்படி, வேலைவாய்ப்பு நிலையங்களை நிர்வகிப்பது சம்பந்தமாக தேசிய சேவை தொழிலாளர் முறை மன்றங்களுக்கு ஆலோசனைகள் கூறி உதவும் பொருட்டு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் வேலை வாய்ப்புக் குழுக்கள் மூலம் தொழிலாளர் பிரதிநிதிகள் மத்திய வேலைவாய்ப்பு அமைப்புடன் தொடர்பு கொண்டுள்ளனர்.

            தொழில் நிலையங்களில் தொழிலாளர்களின் சிற்றுண்டிச் சாலைகளை ஊக்குவிப்பதற்கு மத்திய அரசாங்கம் எடுத்துள்ள நடவடிக்கைகளை டாக்டர் அம்பேத்கர் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. அரசாங்கமோ, தொழிலாளர்களோ நடத்தும் சிற்றுண்டிச் சாலைகளுக்கும் அல்லது இவ்விரு தரப்பினருமே சேர்ந்து நடத்தும் சிற்றுண்டிச்சாலைகளுக்கும் சில நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு ஒப்பந்தக்காரர்கள் நடத்தும் சிற்றுண்டிச்சாலைகளுக்கும் கூட வாடகை இல்லாமல் இடமும், இலவசமாக தட்டு முட்டுப் பொருள்களும், சமையல் பாத்திரங்களும் பிறவும் வழங்கப்படுகின்றன. இதல்லாமல் ரேஷன் விதிமுறைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு ரேஷன் உணவுப்பொருள்களும் இச்சிற்றுண்டிச் சாலைகளுக்கு தரப்படுகின்றன.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.இந்திய தகவல் ஏடு, செப்டம்பர் 15, 1944, பக். 274-77)

            “தொழில்நுட்ப, விஞ்ஞானப் பயிற்சிக்கு வழிவகை செய்யாத, நாட்டின் வருங்கால வளர்ச்சிக்கான எந்தத் திட்டத்தையும் முழுநிறைவானதாகக் கருத முடியாது. இது எந்திரங்கள் யுகம்; தொழில் நுட்ப, விஞ்ஞானப் பயிற்சியில் மிக உன்னத நிலையை எய்தும் நாடுகள்தான் போர் முடிவடைந்ததும் தமது மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்தும் போராட்டத்தில் தாக்குப்பிடித்து நிற்க முடியும். இந்த உண்மையை இந்திய அரசாங்கம் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளத் தவறிவிடவில்லை; தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் தொடர்ந்து செயல்படும்படியாக அது பார்த்துக் கொள்ளும்; அது மட்டுமல்ல, இத்திட்டத்தை நாடு முழுவதும் விஸ்தரிப்பதற்கும், நாட்டின் கல்வி அமைப்பில் அது ஒரு நிரந்தர இடத்தைப் பெறுவதற்கும் அரசாங்கம் முயற்சி எடுத்துக்கொள்ளும். ஆகஸ்டு 24ஆம் தேதி கல்கத்தாவில் நடைபெற்ற தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்ட ஆலோசனைக் குழுக் கூட்டத்தில் உரை நிகழ்த்தும்போது இந்திய அரசாங்கத்தின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் மேற்கண்டவாறு குறிப்பிட்டார்.

            சிவில் தொழில் துறையின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் வகையில் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தைத் திருத்தியமைப்பதை ஆராயும் பொருட்டு நியமிக்கப்பட்ட இந்தத் குழுவில் பொறியியல் அமைப்புகள், அகில இந்திய தொழிலதிபர்கள் சங்கம், இந்தியத் தொழிலதிபர்கள் சம்மேளனம், வங்காள வாணிகக் கழகம், வழங்கீடுத் துறை, ரயில்வே வாரியம், பொறியியல் கழகம் முதலியவற்றின் பிரதிநிதிகள் இடம்பெற்றிருந்தனர். இக்கூட்டம் மூன்று நாள் நடைபெற்றது.

ambedkar at marriage

டாக்டர அம்பேத்கரின் உரை

            கூட்டத்தில் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் நிகழ்த்திய உரையின் முழு வாசகம் வருமாறு:

            பெருந்தகையாளர்களே, இன்று உங்களை இங்கு வரவேற்பதற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். சிரமம் பாராது இந்தக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் என் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இந்நாட்களில், நமக்கு எத்தனை எத்தனையோ இயல்பான கடமைப் பொறுப்புகள் இருக்கின்றன. இவற்றுடன் புதிய பொறுப்புகள் சேரும்போது நமது சுமை கூடவே செய்யும். இருப்பினும் இத்தகைய வேலைச் சுமைகளுக்கு இடையேயும், நாட்டின் மாறிவரும் தேவைகளுக்கு ஏற்ப தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தைப் புனரமைப்பதற்கு அரசாங்கத்துக்கு உதவி செய்ய முன்வந்தமைக்காக உங்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

            இந்த ஆலோசனைக் குழுவின் பணிக்கு நான் எத்தகைய மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கிறேன் என்பதை நான் சொல்லத் தேவையில்லை. கடைசி நிமிடத்தில் சில சிக்கல்கள் ஏற்பட்ட போதிலும் கூட எப்படியும் உங்களைச் சந்திக்க வேண்டும், உங்கள் முயற்சிகளில் நீங்கள் வெற்றி பெற விழைய வேண்டும் என்ற உறுதியோடு நான் கல்கத்தாவுக்கு வந்திருப்பதே எனது கூற்றின் வாய்மைக்கு, நேர்மைக்குச் சான்று பகரும் என்பதில் ஐயமில்லை.

            நமது தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தின் எதிர்காலம் குறித்து ஆராய்வதற்காக இன்று இங்கே கூடியிருக்கிறீர்கள். படைகளின் தொழில் நுட்பத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக ஓர் அவசர நடவடிக்கையாக இத்திட்டம் மேற்கொள்ளப்பட்டது என்பதையும், இதன் முன்னர் கேட்டிராத அளவுக்கு ஓரளவு – பயிற்சி பெற்ற மனித சக்தியை அது இந்தியாவுக்கு வழங்கியுள்ளது என்பதையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்.

            தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் துறையில் சாதிக்கப்பட்டிருக்கும் பணியின் பரிமாணத்தை ஓரளவு நீங்கள் புரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தின் வரலாற்றை அதன் ஆரம்பக் கட்டங்களிலிருந்து சுருக்கமாக எடுத்துரைப்பது உசிதமாக இருக்கும் என்று கருதுகிறேன். படைகளுக்குத் தொழில்நுட்ப ஊழியர்களின் பற்றாக்குறை பெருமளவுக்கு நிலவி வந்தது; இந்த முக்கிய இடர்ப்பாட்டை அகற்றும் பொருட்டே மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் சுமார் 3,000 பேரைப் பயிற்றுவிக்கும் குறிக்கோளோடு இந்தத் திட்டத்தைத் தொடங்கினோம். ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள்ளேயே இந்த இலக்கை 48,000க்கு உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. இதன் பொருட்டு 394 பயிற்சிக் கேந்திரங்கள் தேவைப்பட்டன 1942 இறுதிக்குள்ளாக பயிற்சிபெற்ற 54,000 ஊழியர்களை ராணுவத்துக்கு வழங்கியுள்ளோம். 1944 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்துக்குள்ளாக 75,000 பயிற்சியாளர்களை உருவாக்கினோம். இவர்களில் 63,000 பேர் பாதுகாப்புத் துறையின் தொழில்நுட்பப் பிரிவுகளில் சேர்ந்தனர்; 3,000 பேர் ராணுவ தளவாடங்கள் உற்பத்தித் தொழிற்சாலைகளில் பணியாற்றச் சென்றனர். இந்தப் பணியை நிறைவேற்ற எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட கால அளவைக் கருத்திற் கொண்டு பார்க்கும் போது அது ஒரு சாதாரண சாதனையல்ல என்பதை நீங்கள் ஒப்புக் கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

            யுத்தத்தின் விளைவாக ராணுவத்துக்கு ஏற்பட்ட தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகவே இந்தத் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் தொடங்கப்பட்டது என்பதை ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டேன். யுத்தம் முடிவடையும் தறுவாயில் இருப்பதை நீங்கள் அனைவரும் காணுகிறீர்கள். இதனால் தொழில் நுட்ப ஊழியர்கள் சம்பந்தமாக ராணுவத்துக்குள்ள தேவை குறையும் என்பது தெளிவு.

            இத்தகைய நிலைமையில், யுத்தத்தின் முடிவில் நம் முன்னால் இரண்டு கேள்விகள் எழக்கூடும். முதல் கேள்வி; ஏற்கெனவே தொழில் நுட்பப் பயிற்சி பெற்று ஏராளமானோர் ராணுவத்தில் சேவை செய்து வருகின்றனர்; யுத்தம் முடிந்ததும் இவர்கள் விரைவிலேயே ராணுவ சேவையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, வேலை வாய்ப்புகள் பெறக் காத்திருப்பார்கள்; இவர்கள் விஷயத்தில் நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம்? இரண்டாவது கேள்வி: இந்தத் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் குறித்து நாம் என்ன முடிவெடுக்கப் போகிறோம்?

            இந்தத் தொழில் நுட்பத் திட்டத்தைக் கைவிட அரசாங்கம் முடிவு செய்து விட்டதாகச் சிலர் கருதுகின்றனர். இது முற்றிலும் தவறான கருத்தாகும். ஆனால் அதே சமயம் ஒரு விஷயத்தை இங்கு மூடி மறைக்க நான் விரும்பவில்லை: அதாவது சில பயிற்சிக் கேந்திரங்களை அரசாங்கம் மூடிவிட்டது என்பது உண்மையே. 45,000 பயிற்சியாளர்களைப் பயிற்றுவிக்கும் திறன் படைத்த 400 பயிற்சிக் கேந்திரங்கள் 1942ல் இருந்தன; ஏறத்தாழ 32,000 பேரைப் பயிற்றுவிக்கக் கூடிய 170 பயிற்சிக் கேந்திரங்கள் இப்போது உள்ளன. இதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. அவற்றில் இரண்டு பிரதான காரணங்களை மட்டும் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். முதலாவது காரணம் தொழில் நுட்பப் பயிற்சியாளர்கள் சம்பந்தமாக ராணுவத்துக்குள்ள தேவை இப்போது குறைந்து விட்டது. இரண்டாவது காரணம் சிறு பயிற்சிக் கேந்திரங்களைப் பராமரிப்பதற்கு மிக அதிகமாக செலவு பிடிக்கிறது.

அரசாங்கத்தின் உத்தேசம்

            நிலைமையைச் சமாளிப்பதற்கு அவசியமானவற்றை மட்டுமே அரசாங்கம் செய்துள்ளது என்பதையே இந்த நடவடிக்கைகள் யாவும் காட்டுகின்றன. தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தைக் கைவிடும் உத்தேசம் ஏதும் அரசாங்கத்துக்கு இல்லை என்பதையே இவை புலப்படுத்துகின்றன. இத்தகைய உத்தேசம் ஏதும் இருந்திருக்குமானால் அரசாங்கம் இந்த ஆலோசனைக் குழுவை அமைத்திருக்காது. தொழில் நுட்ப, விஞ்ஞானப் பயிற்சிக்கு வழிவகை செய்யாத, நாட்டின் வருங்கால வளர்ச்சிக்கான எந்தத் திட்டத்தையும் முழு நிறைவானதாகக் கருத முடியாது. இது எந்திரங்கள் யுகம்; தொழில் நுட்ப, விஞ்ஞானப் பயிற்சியில் மிக உன்னத நிலையை எய்தும் நாடுகள் தான் போர் முடிவடைந்ததும் போராட்டத்தில் தாக்குபிடித்து நிற்க முடியும். இந்த உண்மையை இந்திய அரசாங்கம் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளத் தவறிவிடவில்லை; தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் தொடர்ந்து செயல்படும்படியாக அது பார்த்துக் கொள்ளும்; அது மட்டுமல்ல, இத்திட்டத்தை நாடு முழுவதும் விஸ்தரிப்பதற்கும், நாட்டின் கல்வி அமைப்பில் அது ஒரு நிரந்தர இடத்தைப் பெறுவதற்கும் அரசாங்கம் முயற்சி எடுத்துக் கொள்ளும்.”

பயிற்சியாளர்களைத் தொழில்துறை ஈர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்

          இதுதான் அரசாங்கத்தின் குறிக்கோள் என்றாலும் இத்திட்டம் வெற்றி பெறுவது பயிற்சியாளர்கள் வேலைவாய்ப்புப் பெறும் சாத்தியக் கூறுகளையே முற்றிலும் பொறுத்துள்ளது. பயிற்சியாளர்கள் உரிய முறையில் பயிற்சி பெற்ற பிறகு வேலை வாய்ப்புப் பெற முடியாதுபோனால், இத்தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் படுதோல்வியே அடையும். இந்தப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு பயிற்சிக் கேந்திரங்களிலிருந்து வெளிவரும் பயிற்சியாளர்களின்பால் தொழில்துறை கடைப்பிடிக்கும் போக்கையே அறவே சார்ந்திருக்கும். இத்திட்டத்தின் முழுக் கதிப்போக்கும் இதனையே பொறுத்துள்ளது. பயிற்சியாளர்களை வேலைக்கமர்த்திக்கொள்ள தொழில்துறை மறுக்குமானால், தொழில்நுட்பப் பயிற்சியில் எவரும் எத்தகைய அக்கறையும் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்; அப்போது பயிற்சிக் கேந்திரங்களை மூடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை நமது பயிற்சியாளர்களை ஈர்த்துக் கொள்வதில் சிவில் தொழிற்சாலைகள் ஆர்வம் காட்டினால் மட்டுமே இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான விளைவைத் தடுத்து நிறுத்த முடியும்.

            உபரியாக உள்ள 6,000 பயிற்சியாளர்களின் 3,000 பேர்களை மட்டுமே சிவில் தொழில் துறை எடுத்துக் கொண்டுள்ளது. தேர்ச்சி பெறாத தொழிலாளர்களை வேலைக்கமர்த்திக் கொள்வதையே இந்தத் தொழில் நிலையங்கள் விரும்புகின்றன; வேலை செய்து வரும்போது நாளடைவில் இவர்கள் தேவையான திறமையையும், பயிற்சியையும் பெற்றுவிடுவார்கள் என்று இவை நம்புகின்றன. நமது தொழில்நுட்பப் பயிற்சிக் கேந்திரங்களில் பயின்று வெளிவரும் பயிற்சியாளர்களை வேலைக்கமர்த்திக் கொள்ள மறுப்பதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. நாம் அளிக்கும் பயிற்சி போதுமானதாக இல்லை என்று முறையீடுகள் எழுந்திருப்பதைப் பார்க்கிறேன். நமது திட்டத்தின்படி அளிக்கப்படும் பயிற்சியை விடவும் மிக உயர்ந்த பயிற்சி பெற்ற ஊழியர்களே தங்களுக்கு வேண்டும் என்று சிவில் தொழில் நிலையங்கள் வலியுறுத்துகின்றன. யுத்தத்திற்கு முன்னர் ஐந்தாண்டுக்காலம் பிடிக்கக்கூடிய பயிற்சியை போர் நிர்ப்பந்தம் காரணமாக எட்டே மாதங்களில் தருவதற்கு நாங்கள் முயற்சி எடுத்துக் கொண்டோம் என்பது உண்மையே.

            எனினும், சிவில் தொழில் துறையின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கு இந்தப் பயிற்சி ஐந்தாண்டுக் காலம் நீடிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பது என் கருத்து. ஏனைய நாடுகளில் போர்க்காலத் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தின் அனுபவம் எதைக் காட்டுகிறது? ஓரளவு தீவிர பயிற்சி பெற்ற தொழிலாளர்களைப் பெரும்பாலான தொழில்களுக்கு வெகுவிரைவிலேயே பயிற்றுவித்து விட முடியும் என்பதையே அது புலப்படுத்துகிறது.

 தொழில்துறைக்குள்ள பொறுப்பு

          எனவே, தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தின்படி அளிக்கப்படும் பயிற்சியோடு வேலை செய்யும் இடத்திலேயே மேற்கொண்டு குறிப்பிட்ட தனிவகைப்பட்ட பயிற்சி அளிக்கப்படுமானால் அது சிவில் தொழில் துறையின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யக்கூடியதாக இருக்கும். எனினும், நமது பயிற்சித் திட்டத்தில் சில குறைப்பாடுகள் இருக்கின்றன என்பதை நான் ஒப்புக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன். நமது பயிற்சியாளர்களைத் தொழில்துறைக்கு ஏற்றவர்களாக ஆக்குவதற்கு பயிற்சித் திட்டத்தில் ஏதேனும் மாற்றங்கள் செய்ய வேண்டுமானால் அதற்கும் இணங்க சித்தமாக இருக்கிறேன். ஆனால் நமது பயிற்சியாளர்களை வேலையில் அமர்த்த தொழில் துறை இணங்கினாலொழிய தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் இந்த நாட்டில் வெற்றிபெறும் என்று நம்புவதற்குச் சாத்தியமில்லை. எனவே தனது தோள்களில் மிக முக்கியமான பொறுப்பு சுமந்துள்ளது என்பதை தொழில்துறை உணர்வது அவசியம்.

            தொழில்துறையின் தேவைகளை என்னைவிட நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். இங்கு நான் கூறக்கூடியதெல்லாம் இதுதான்: இந்தத் திட்டம் வெற்றிபெற வேண்டுமானால் அதன் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிப்பதில் தொழிலதிபர்களும் தொழிலாளர்களும் பரஸ்பரம் ஒத்துழைக்க வேண்டும். இது விஷயத்தில் இனியும் நாம் கால தாமதம் செய்யக்கூடாது; இல்லையென்றால் நாம் யுத்தத்தில் வெற்றிவாகை சூடினாலும் சமாதானத்துக்காக ஆக்கப்பணிகளுக்காக எதையும் செய்யாதவர்களாகவே ஆவோம்.

            நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போன்று நாம் இரண்டு பிரச்சினைகளைச் சமாளிக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம்: (1) யுத்தம் முடிந்ததும் ராணுவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படும் பயிற்சியாளர்களுக்கும், நிர்ணயிக்கப்பட்ட பயிற்சியைப் பூர்த்தி செய்தவர்களுக்கும் வேலைவாய்ப்பு அளித்தல், (2) யுத்தப் பிற்காலத் தொழில்துறைச் சீரமைப்புத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தை மறுசீரமைப்பு செய்தல். இவை இரண்டும் வெவ்வேறான பிரச்சினைகள்; இவற்றைத் தனித்தனியாகச் சமாளிக்க எண்ணியுள்ளோம். எனவேதான் இரண்டு கட்டங்களாக இப்பிரச்சினைகளை அணுகுவது உசிதமெனத் தீர்மானித்திருக்கிறோம். இரண்டாவது கட்டத்தைப் பொறுத்தவரையில் பின்வரும் கேள்வி எழுகிறது: சிவில் தொழில் துறையின் இன்றைய தேவைகளை முற்றிலுமாகவும் பூரணமாகவும் பூர்த்தி செய்யக் கூடிய வகையில் நமது தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தில் எத்தகைய மாற்றங்கள் செய்யப்பட வேண்டும்? யுத்தப் பிற்காலத்தில் நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான பயிற்சி பெற்ற தொழில் நுட்ப ஊழியர்களை வழங்கும் நீண்டகாலக் கொள்கை சம்பந்தப்பட்டதாகும் இந்தப் பிரச்சினை.

தேர்ச்சி பெற்ற தொழிலாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்துதல்

          மற்றொருபுறம் நாம் பரிசீலிக்க வேண்டிய பிரச்சினை முதல் கட்டம் சம்பந்தப்பட்டதாகும்; நமது பயிற்சிக் கேந்திரங்களில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு, தற்போது ராணுவத்தில் சேவை செய்து கொண்டிருக்கின்ற, போரின் முடிவில் வேலையிலிருந்து விலக்கப்படவிருக்கிற நமது ஆயிரக்கணக்கான தேர்ச்சி பெற்ற தொழிலாளர்களுக்கு மறுவாழ்வு அளிக்கும் பிரச்சினையே இது. இவர்களை வேலைக்கு அமர்த்திக் கொள்வதில் தொழில்துறைக்கு சிரமம் ஏதும் இருக்காது என்றே எதிர்பார்க்கிறோம்; அதிலும், யுத்தப் பிற்காலத்தில் சிவில் தொழில் துறை மேன்மேலும் விரிவடையும், இதனால் தொழில்நுட்பப் பயிற்சியாளர்கள் பெரும் எண்ணிக்கையில் தேவைப்படுவர் என்று நம்புகிறோம்.

            எனினும் உடனடியாக ஒரு பிரச்சினை நம்மை எதிர்நோக்குகிறது. அது இதுதான்: நமது தொழில் நுட்பப் பயிற்சியாளர்களை அமைதிக்கால தொழில்துறைக் கட்டமைப்புக்கு எவ்வாறு தகுதியானவர்களாக ஆக்குவது? இது சம்பந்தப்பட்ட சிரமங்களைப் பரிசீலித்து, அவற்றைச் சமாளிப்பதற்கு முன்கூட்டியே திட்டமிடுவதற்கு நாம் விரும்புகிறோம். இதில் வெற்றியடைய வேண்டுமானால், நமது தொழில் நுட்ப ஊழியர்களுக்கு மேற்கொண்டு எத்தகைய பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். பாடத் திட்டங்களில் எவற்றை மாற்ற வேண்டும், எவற்றைச் சேர்க்க வேண்டும் அல்லது ஏதேனும் கூடுதல் பயிற்சி அளிப்பது அவசியமா என்பதை எல்லாம் நாம் ஆராய்வது முக்கியம்; அப்போதுதான் நமது பயிற்சியாளர்களை இன்றைய தொழில்களுக்கு ஏற்புடையவர்களாக ஆக்க முடியும். இந்தக் கூட்டத்தில் நீங்கள் விவாதித்து மேற்கொள்ளும் முடிவுகள் அடுத்த கட்டத்தில் நாம் எத்தகைய முன்னேற்றத்தை எட்ட முடியும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும். இவ்விரண்டு கட்டங்களும் மிக நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்தவை; இரண்டாவது கட்டம் முதல் கட்டத்தைவிட முக்கியத்துவத்தில் எவ்விதத்திலும் குறைந்ததல்ல.

            உங்களது கூட்டத்தின் நிகழ்ச்சி நிரலில் ஏராளமான விஷயங்கள் இடம் பெற்றிருப்பதால், நீண்ட நேரம் பேசுவதற்கு நான் விரும்பவில்லை. எனினும் நமது நாட்டின் ஒளிமயமான எதிர் காலத்திற்குத் திட்டமிட வேண்டுமானால் தேர்ச்சி பெற்ற ஊழியர்களைப் போதிய எண்ணிக்கையில் தொழில்துறைக்கு வழங்குவது எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை என் உரையை முடிப்பதற்கு முன்னர் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். அரசாங்கம், தொழிலதிபர்கள், தொழிலாளர்கள் ஆகிய முத்தரப்பினரின் ஒத்துழைப்பு மூலமாகத் தான் தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்துக்கு நம்மால் ஓர் உறுதியான, நிலையான அடித்தளத்தை வழங்க முடியும். தொழில் முனைவர்களுக்கும் தொழிலதிபர்களுக்கும் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் ஒரு விசேட வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன். அரசாங்கம் வகுக்கும் எந்தத் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தையும் பராமரித்துத் திறம்படச் செயல்படுத்துவதற்கு இத்துறையில் அவர்களுக்குள்ள தனித்துறை ஈடுபாடும் அனுபவமும் அரும்மதிப்பு வாய்ந்ததாகும்; அதே சமயம் இது விஷயத்தில் அவர்களது எதிர்கால ஒத்துழைப்பும் மிகுந்த மதிப்புடையதாகும்.

            மேலும் ஒரு விஷயத்தைக் கூறிவிட்டு எனது உரையை முடிக்கலாம் என்றிருக்கிறேன். ராணுவத்தில் சேவை செய்யச் சென்று, விரைவில் சிவில் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பவிருக்கும் பயிற்சியாளர்களுக்கு வேலையில்லாத் திண்டாட்டம்தான் நாம் அளிக்கப்போகும் கதிப்போக்கா? தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து சேவை செய்த அவர்களுக்கு இதுதான் நாம் வழங்கப்போகும் பரிசா? அவர்களை நாம் கைவிட மாட்டோம் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. அவர்களை நாம் புறக்கணித்தோமானால், உதாசீனம் செய்தோமானால் அவர்கள் தொழில் துறையில் மிகுந்த அதிருப்தியைப் பரப்பும் ஒரு சக்திவாய்ந்த மையமாகி விடுவார்கள். இவ்வாறின்றி, போருக்குப் பிறகு சிவில் வாழ்க்கையில் அவர்களுக்கு உரிய இடத்தை, உகந்த இடத்தை அளித்தோமானால் தொழில் துறையில் ஸ்திரத்தன்மையை ஏற்படுத்த அவர்கள் உதவுவார்கள்; படைத்துறையில் தாங்கள் கற்றுக் கொண்ட கட்டுப்பாட்டு உணர்வை சிவில் தொழில் துறையில் ஊட்டி வளர்ப்பார்கள். சிவில் துறையில் வேலைவாய்ப்பு பெறும் பொருட்டு அவர்களைச் சீர்திருத்துவதற்கு என்ன நடவடிக்கைகளை அரசாங்கம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை நீங்கள்தான் தெரிவிக்க வேண்டும். இவ்விதம் நீங்கள் ஆலோசனை கூறி உதவினால் அதற்கு அரசாங்கம் உங்களுக்கு நன்றி கடமைப்பட்டிருப்பது மட்டுமன்றி, நீங்கள் தெரிவிக்கும் நியாயமான, நடைமுறை சாத்தியமான யோசனைகளைச் செயல்படுத்த தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் அரசாங்கம் செய்யும் என்றும் உறுதி கூறுகிறேன்.

குழுவின் விவாதங்கள்

            பின்னர் தொழில்நுட்பப் பயிற்சி சம்பந்தமான பல்வேறு பிரச்சினைகள் குறித்து குழு விவாதித்தது; தொழில் நுட்பப் பயிற்சியாளர்களின் கல்வித் தரத்தை உயர்த்த வேண்டிய முக்கியத்துவத்தை அது வலியுறுத்திற்று. தொழிலாளர் நலத்துறைக் கூட்டுச் செயலாளர் திரு.எஸ்.லால் கூட்டத்துக்குத் தலைமை வகித்தார்.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): பின்கண்ட திருத்தம் முன்மொழியப்படுகிறது:

            “அசல் தீர்மானத்துக்குப் பதிலாக பின்கண்டவற்றைச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்:

        ambedkar 266    “புதுடில்லிப் பிரதேசத்திலுள்ள மசூதிகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், முறையாக மராமத்து செய்வதற்கும் பின்கண்ட நடவடிக்கைகள் எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டுமென்று நிர்வாக சபையுடன் கூடிய கவர்னர்- ஜெனரலுக்கு இந்த அவை பரிந்துரைக்கிறது:

(அ) மசூதிகள் அமைந்துள்ள வளாகங்களுக்குள் உள்ள இல்லங்களை மற்றவர்களுக்கு ஒதுக்கலாம் என்று சம்பந்தப்பட்ட இலாகாவுக்கு ஆணையிடப்படுகிறது; ஆனால் இத்தகைய மசூதிகளை மராமத்து செய்வதற்கும் முஸ்லீம்கள் அவற்றில் தொழுகை நடத்துவதற்கும் எத்தகைய இடைஞ்சலும் இருக்கக்கூடாது என்று பணிக்கிறது;

(ஆ) புதுடில்லிப் பிரதேசத்தில் தற்போதுள்ள மசூதிகளை பழுதுபார்ப்பதற்கும், புதுப்பிப்பதற்கும், திரும்பக்கட்டுவதற்கும் சம்பந்தப்பட்ட இலாகாவும் புதுடில்லி நகரக் குழுவும் எல்லா வசதிகளையும், உதவிகளையும், தேவையான சட்ட இசைவாணைகளையும் வழங்க வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறது.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: (தொழிலாளர் நலத் துறை உறுப்பினர்): இந்தத் தீர்மானம் (அ) (ஆ) என இரு பகுதிகளைக் கொண்டது. பகுதி (ஆ) கல்வி, சுகாதாரம், நிலம் ஆகியவற்றுக்கான மாண்புமிகு செயலாளர் பொறுப்பில் உள்ளதாகும். நான் சம்பந்தப்பட்ட பகுதி (அ) இரண்டு பரிந்துரைகளைச் செய்கிறது. முதலாவது பரிந்துரை தமது வளாகத்திற்குள் மசூதிகளைக் கொண்டுள்ள வீடுகளை இந்திய அரசாங்கத்தின் முஸ்லீம் ஊழியர்களுக்கு ஒதுக்க வகைசெய்கிறது. இரண்டாவது பரிந்துரை தொழுகைகள் செய்வதற்காக வருவோர் இத்தகைய மசூதிகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கோ அல்லது அவற்றைப் புனரமைப்பதற்கோ இந்த வீடுகளில் குடியிருப்பவர்கள் எவ்வகையினும் இடைஞ்சல் செய்யக்கூடாது என்று கூறுகிறது.

இவ்விரு பரிந்துரைகளையும் என்னால் ஏற்க இயலாது என்பதை வருத்தத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இந்தத் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தவரது உணர்வுகளை நான் மதிக்காதது இதற்குக் காரணமல்ல; மாறாக இந்தத் தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்வதில் உள்ளார்ந்து பொதிந்துள்ள சிரமங்களே இதற்குக் காரணம்.

மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் சர்.யாமின் கான் தீர்மானத்தின் முதல் பகுதியை எடுத்துக்கொண்டு பேசும்போது, இத்தகைய வளாகங்களுக்குள் அமைந்திருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட இல்லம் மதிப்பிற்குரிய முஸ்லீம் உறுப்பினர் ஒருவருக்கு ஏற்கெனவே ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டு விட்டது என்ற தமது வாதத்தை ஆதரிக்கும் வகையிலேயே அவர் இவ்வாறு பேசியிருக்கிறார் என்று கருதுகிறேன். ஆனால் இது தவறு என்பதைத் திட்டவட்டமாகக் கூறவிரும்புகிறேன். மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர் எவருக்கும் எந்தவீடும் ஒதுக்கப்படவில்லை. அவர் குறிப்பிட்டுள்ளபடி ஒரு முஸ்லீம் உறுப்பினருக்கு வீடு ஒதுக்கப்பட்டிருப்பது ஓர் எதிர்பாராத நிகழ்ச்சியாகும். அந்தக் குறிப்பிட்ட வீடு காலியாக இருந்தால் – காலியாக இருக்காது என்றே நம்புகிறேன் – அது மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினருக்கு அடுத்த படியாக உயர்நிலையிலுள்ளவருக்கே ஒதுக்கப்பட வேண்டும், மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர் முஸ்லீமாக இருந்தாலும் அல்லது முஸ்லீமல்லாதவராக இருந்தாலும் இவ்வாறுதான் செய்ய வேண்டும் என்பதில் எனக்கு அணுவளவும் ஐயமில்லை.

சர் முகமது யாமின் கான்: ஆனால் ஒரு தடுப்புச் சுவர் ஏற்கெனவேகட்டப்பட்டு விட்டது.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அது வேறு விஷயம். இங்கு கோட்பாடுகளைப் பற்றித்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆதலால் இந்திய அரசாங்கம் இந்தக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. இத்தகைய கண்டிப்பான கோட்பாட்டை அரசாங்கம் ஏற்றுக்கொள்வது என்பது அறவே சாத்தியமல்ல என்பதை மதிப்பிற்குரிய நண்பருக்குச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

ஐயா, இந்தக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது எதைக் குறிக்கிறது? அது இரண்டு விஷயங்களைக் குறிக்கிறது. இந்தத் தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது போன்ற வீடுகளில் முஸ்லீம் அல்லாதவர்கள் குடியேறியிருந்தால் அவர்களுக்கு சட்டப்படியாக முன்னறிவிப்பு தந்து அவர்கள் வீட்டைக் காலி செய்யச் செய்வதையே குறிக்கிறது. இந்தத் தீர்மானத்தை அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொண்டால் இத்தகைய விளைவுதான் ஏற்படும்.

இதுபோக, தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்வதால் ஏற்படும் இரண்டாவது விளைவு பின்கண்டவாறு இருக்கும்; இத்தகைய ஒரு வீடு காலியாக இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம், வெளி இடங்களிலிருந்து தவிர்க்க முடியாதபடி டில்லியில் தங்கியிருப்பதற்கு முஸ்லீம் அல்லாத ஒருவர் அரசாங்கத்தால் அழைக்கப்படுகிறார் என்றும் தெரிவித்துக் கொள்வோம். அப்படிப்பட்ட நிலைமையிலும் அவருக்கு அந்த வீட்டை ஒதுக்க முடியாது. எனவே, ஐயா, இது காரியசாத்தியமற்ற நிபந்தனையாகும் என்பது எனது பணிவான கருத்து. இன்று பெருமளவுக்கு எங்கும் வீட்டுவசதிப்பற்றாக்குறை நிலவுகிறது; இங்கு அழைக்கப்படும் அதிகாரிகள் படைவீடுகள் போன்ற வசதி இல்லாத குடியிருப்புகளில் வசிக்க வேண்டியிருக்கிறது; இத்தகைய நிலைமையில் அரசாங்கம் இவ்வகையான விதியைக் கடைப்பிடிப்பது தனக்குப் பயன்படாதது மற்றவர்களுக்கும் பயன்படக்கூடாது என்ற கொள்கையைப் பின்பற்றுவதாகத் தான் இருக்கும். இன்றைய சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளில் இது அரசாங்கத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய விஷயமல்ல என்பதை மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் உணர்வார் என்று நம்புகிறேன்.

இனி, அடுத்து, வீட்டிற்குக் குடி வருபவர்கள் மீது சில குறிப்பிடப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கும்படி அரசாங்கத்தைக் கோரும் தீர்மானத்தின் இரண்டாவது பகுதிக்கு வருவோம். இதுவும் மிகுந்த சிக்கல்களையும் இக்கட்டுகளையும் ஏற்படுத்தும். குடியிருப்பவர்கள்மீது வீட்டுச் சொந்தக்காரர்கள் சில கட்டுப்பாடுகளை விதிக்க உரிமை பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அவர்கள் விதிக்கும் கட்டுப்பாடுகள் வீட்டைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வது, நன்கு பராமரிப்பது சம்பந்தப்பட்டவையாகவே பிரதானமாக இருக்கும் என்பதை மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் சர் யாமின் கான் ஒப்புக்கொள்வார் என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் ஐயமில்லை. ஆனால் குடித்தனக்காரர் மீது அரசாங்கம் விரும்பும் கட்டுப்பாடுகளோ முற்றிலும் நியாயமற்றவை. குடியிருப்பை சிறந்த முறையில் பராமரிப்பது சம்பந்தப்படாதவை.

அடுத்து, ஐயா, இனி இரண்டாவது இடர்ப்பாட்டுக்கு வருகிறேன். இத்தகைய கட்டுப்பாட்டுக்கு உள்ளாகும் குடித்தனக்காரரின் நிலைமை எப்படியிருக்கும்? இங்கு குடிவரும் ஒவ்வொருவரும் அவர் முஸ்ஸீமாக இருந்தாலும் முஸ்ஸீமல்லாதவராக இருந்தாலும் தொழுகை செய்ய விரும்பும் எல்லோருக்குமே இந்த வளாகத்தைத் திறந்துவிட வேண்டும் என்று தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் நிபந்தனையை நான் செயல்படுத்துவதானால் இந்த வீடுகளின் தனிமை இயல்பு அழிக்கப்பட்டு அது ஒரு முசாபிர்கானாவாக ஆகிவிடும் அதாவது சத்திரமாக மாறிவிடும். இத்தகைய ஒரு நிபந்தனையை முஸ்லீம் அல்லாத ஒருவர்க்கு விதிப்பது மிகமிகக் கடினம்; இதேபோன்ற நிபந்தனையை ஓர் ஐரோப்பியருக்கு விதிப்பதும் முற்றிலும் சாத்தியமல்ல. இன்னும் சொல்லப்போனால் மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் விரும்புவதுபோல் ஒரு முஸ்லீம் குடித்தனக்காரர்கூட இந்த நிபந்தனையை நிச்சயமாக ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார். அதிகம் போவானேன் தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதுபோன்ற ஒரு வீட்டில் குடியிருக்கும் மதிப்பிற்குரிய என் சகாவையே எடுத்துக்கொள்வோம். அவர் என்னதான் தீவிர சமய சார்புடையவராக இருந்தாலும் தொழுகை நடத்துவதற்காக ஒரு பெரிய கூட்டம் தன்னுடைய வளாகத்திற்குள் நுழைவதை அவர் அனுமதிக்க மாட்டார்.

எனவே, ஐயா, நான் மேலே கூறிய காரணங்கள் எல்லாம் தற்காலிகமானவை அல்ல என்பதை மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் ஒப்புக்கொள்வார் என்று நம்புகிறேன். இத்தகைய காரணங்களால் இத் தீர்மானத்தை நான் ஏற்க முடியாதவனாக இருக்கிறேன்.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

ambedkar 480

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி III, ஏப்ரல் 4, 1944, பக்கம் 1929)

          மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): ஐயா, பின்கண்டவாறு முன்மொழிகிறேன்:

                        ‘1934 ஆம் வருடத் தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தை மேலும் திருத்துவதற்கான இந்த மசோதாவை அவையின் பரிசீலனைக்கு முன்வைக்கிறேன்.”

            இந்த மசோதா மிகவும் எளிமையானதும் சர்ச்சைக்கு இடமற்றதுமாகும். நான்கு திருத்தங்கள் செய்ய இந்த மசோதா கோருகிறது; 9,19,23,45 மற்றும் 54 ஆகிய பிரிவுகள்தான் இந்த மசோதாவால் திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டிய பிரிவுகளாகும்.

            ஒரு தொழிற்சாலையின் உரிமையாளர் அந்தத் தொழிற்சாலையைத் தொடங்குவதற்கு முன்னர் சில குறிப்பிட்ட தகவல்களைத் தொழிற்சாலைகளின் கண்காணிப்பாளருக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்பதை 9 ஆவது பிரிவு சட்டரீதியாகக் கட்டாயமாக்குகிறது. ஆனால் இப்போது அப்படியல்ல. தற்சமயம் இந்தப் பிரிவின் படி, தொழிற்சாலைகளின் கண்காணிப்பாளர் தமக்கு அவசியமாவை என்று கருதும் சில தகவல்களைத் தொழிற்சாலையின் உரிமையாளரிடமிருந்து கோரிப்பெறமுடியாது; தொழிற்சாலையின் உரிமையாளரும் இத்தகைய தகவல்களை வழங்க எவ்விதத்திலும் கட்டுப்பட்டிருக்கவில்லை. அண்மையில், தொழிற்சாலை ஒன்றைத் தொடங்க விரும்பிய ஒருவர் தொழிற்சாலைகளின் கண்காணிப்பாளருக்கு அத்தியாவசியமாகத் தேவைப்பட்ட சில முக்கிய தகவல்களை அளிப்பதற்கு மறுத்துவிட்டார். இது போன்ற குறைபாடுகளை அகற்றும் பொருட்டே 9 ஆவது பிரிவு திருத்தப்படுகிறது. கண்காணிப்பாளருக்குத் தேவைப்படும் குறிப்பிட்ட தகவல்களைத் தரும்படிக் கோரும் அதிகாரத்தை இந்தத் திருத்தம் அரசாங்கத்துக்கு வழங்குகிறது.

            19வது பிரிவு தொழிற்சாலைகளில் தண்ணீர் வழங்கீடு, அலம்புமிடங்கள் சம்பந்தப்பட்டதாகும். இப்போதுள்ளபடி இந்தப் பிரிவு தீங்கு உண்டுபண்ணக்கூடிய, அருவருப்பான பொருள்கள் பயன்படுத்தப்படும் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ள தொழிலாளர்கள் வேலை செய்யும் தொழிற்சாலைகளில்தான் அலம்பிடங்கள் அமைக்க வகை செய்துள்ளது. ஏனைய தொழிற்சாலைகள் இத்தகைய அலம்பிடங்களைப் பராமரிக்க வேண்டும் என இது வற்புறுத்தவில்லை. இந்தக் கட்டுப்பாடு அகற்றப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. ஏனென்றால் தீங்கு பயக்கும், அருவருப்பான பொருள்களைப் பயன்படுத்தும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் தொழிலாளர்களுக்கு மட்டுமன்றி எல்லாவகையான தொழிலாளர்களுக்குமே அலம்பிடங்கள் இருப்பது அவசியமாகும். எனவே, அனைத்துத் தொழிற்சாலைகளுமே அலம்பிடங்களைப் பராமரிப்பதை இந்தத் திருத்தம் கட்டாயமாக்குகிறது.

            23 ஆவது பிரிவு எரியும் கட்டிடத்திலிருந்து ஆட்களை மீட்டுக் கொண்டு வருவதற்குரிய கருவிகளைப் பற்றியதாகும். இந்தப் பிரிவும் குறைபாடுடையதாக இருப்பதைக் காண்கிறோம். இது விஷயத்தில் இந்தப் பிரிவு தொழிற்சாலை உரிமையாளர் தனது விருப்பப்படி நடந்துகொள்ள அனுமதிக்கிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிற்சாலை இத்தகைய சாதனங்களை போதுமான எண்ணிக்கையில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று சட்டரீதியாக அதனைக் கட்டாயப்படுத்தும் அதிகாரத்தை இது அரசாங்கத்துக்கு வழங்கவில்லை. எனவே, ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிற்சாலையில் அங்குள்ள சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப இத்தகைய சாதனங்கள் எத்தனை வைத்திருப்பது அவசியம் என்று தொழிற்சாலைகளின் கண்காணிப்பாளர் கருதுகிறாரோ அத்தனை சாதனங்களை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரத்தை அரசாங்கத்துக்கு வழங்கும் வகையில் 23வது பிரிவு திருத்தப்படுகிறது.

            அடுத்து, ஐயா, 45 மற்றும் 54 ஆவது பிரிவுகளுக்கு வருகிறேன். இந்தப் பிரிவுகள் இரண்டு விஷயங்களைக் கையாள்கின்றன. தொழிற்சாலையில் ஒரு குழந்தையும் ஒரு பெண்ணும் எவ்வளவு நேரம் வேலை செய்ய வேண்டும் என்பது பற்றியவை இந்தப் பிரிவுகள், நேர வரம்புகள் குறித்தும் இந்தப் பிரிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. ஒரு தொழிற்சாலையில் ஒரு பெண் அல்லது குழந்தை வேலைசெய்யவேண்டிய நேரம் அல்லது தற்போதைய 13 மணிநேர வரம்புகள் குறித்த விதிமுறைகளில் இந்தத் திருத்தம் 7.30 மணி என்பதை 8.30 மணியாக மாற்றுவதுதான். இந்த மாற்றம் செய்வதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உண்டு. முதல் காரணம் சர்வதேச நேரத்தில் செய்யப்பட்டிருக்கும் மாற்றம்; இரண்டாவது காரணம் வெளிச்சத்தை மிச்சப்படுத்த வேண்டிய அவசியம்.

            ஐயா, இந்த மசோதாவின் ஷரத்துக்கள் பற்றி மேற்கொண்டு விவரிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று கருதுகிறேன். எனவே இந்த மசோதாவை முன்மொழிகிறேன்.

            திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): மசோதா முன்மொழியப்படுகிறது:

“1934 ஆம் வருடத் தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தை மேலும் திருத்தும் இந்த மசோதா பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறது.”

மசோதாவில் சில திருத்தங்கள் செய்ய வேண்டும் என்று மௌல்வி முகமது கனி பிரரேபித்திருக்கிறார். ஆனால் அவர் தற்போது அவையில் இல்லை. எனவே, மசோதாவைப் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளும் நடைமுறையை அவை இப்போது மேற்கொள்ளலாம்.

திரு.முகமது நௌமான்: (பாட்னா, சோட்டா நாக்பூர் மற்றும் ஒரிசா: முகமதியர்): ஐயா, மசோதாவையும் மாண்புமிகு உறுப்பினர் எடுத்துரைத்த அதன் கோட்பாட்டையும் நான் ஆதரிக்கிறேன். ஆனால் மாண்புமிகு உறுப்பினர்களையும் கலந்தாலோசிக்கவில்லை என்பதே எனது ஒரே ஆட்சேபனை; ஏனென்றால் இத்தகைய திருத்தங்கள் அவசியம்தானா என்பதை உண்மையில் கூறுவதற்கு முற்றிலும் தகுதியானவர்கள் அவர்கள்தான் என்பது எனது கருத்து. தொழிற்சாலைகளை நடத்தி வருபவர்கள் அல்லது அவற்றை அமைத்து வருபவர்கள் இன்னின்னவாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று குறிப்பிட்ட சில நிபந்தனைகளை விதிக்க 19ஆவது பிரிவில் வகைசெய்ய உத்தேசிப்பதுதான் எனக்குப் பிடிக்காத ஒரே விஷயம். இந்த விஷயத்தில் வாணிக சமுதாயத்தின் கருத்தையும் தொழில் முனைவர்களின் கருத்தையும் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ள அரசாங்கம் உரிய முயற்சி எடுத்துக்கொண்டிருந்தால் இந்த மசோதாவை நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றிருப்பேன்.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் திரு.முகமது நௌமான் எழுப்பியுள்ள பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரையில் ஒன்று கூற விரும்புகிறேன். அகில இந்தியாவிலுள்ள தொழிற்சாலைகளின் கண்காணிப்பாளர்களது மாநாடு பரிந்துரைத்துபடியே இந்த மசோதா தயாரிக்கப்பட்டது. அவர்கள்தான் இப்போதுள்ள நிலைமையில் இந்த மசோதா குறைபாடுடையது என்று கருத்துத் தெரிவித்தார்கள். இந்நிலைமையில் அரசாங்கம் செய்ததெல்லாம் அகில இந்திய தொழிற்சாலைகளின் கண்காணிப்பாளர்கள் ஒருமனதாகத் தெரிவித்த பரிந்துரைகளுக்குச் செயல்வடிவம் அளித்ததுதான். வாணிகக் கழகங்கள் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டனவா என்பதைக் கூற இயலாத நிலைமையில் இருக்கிறேன்; அது சம்பந்தமாக ஆவணங்கள் ஏதும் என்னிடம் இல்லை. வாணிகக் கழகங்கள் தொழிற்சாலை சட்டங்கள் சம்பந்தமாக கலந்தாலோசிக்கப்பட வேண்டிய அமைப்புகள் அல்ல என்று கருதப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் தொழில் அதிபர்களது நிறுவனங்கள் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டிருக்கும் என்றே நம்புகிறேன்.

திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): தீர்மானம் இதுதான்:

‘1934 ஆம் வருடத் தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தை மேலும் திருத்துவதற்கான இந்த மசோதா அவையின் பரிசீலனைக்கு முன்வைக்கப்படுகிறது.”

தீர்மானம் ஏற்கப்பட்டது.

திரு.சி.சி.மில்லர்: (வங்காளம்-ஐரோப்பியர்): ஐயா, பின்கண்டவாறு பிரரேபிக்கிறேன்:

“உபபிரிவு (1) இன் (எஃப்) பகுதியுடன் சேர்க்க உத்தேசிக்கப்பட்டிருக்கும் மசோதாவின் ஷரத்து 2இல் பின்கண்ட சொற்கள் சேர்க்கப்பட வேண்டும்:

‘இந்த சட்டத்தின் நோக்கங்களுக்காக.

ஐயா, இந்தத் திருத்தம் பற்றிச் சுருக்கமாக விளக்குகிறேன். மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர் ஏற்கெனவே கூறியது போல், தொழிற்சாலை ஆய்வாளருக்கு தொழிற்சாலைகளின் உரிமையாளர்கள் சில குறிப்பிட்ட விஷயங்கள் சம்பந்தமாக வழங்க வேண்டிய தகவல்கள் குறித்து மூலப்பகுதி 9 கூறுகிறது. மேற்கொண்டு தகவல்கள் தேவைப்பட்டால் அவற்றை அளிப்பதற்கு மசோதாவின் பிரிவு 73 வகை செய்வதாகத் தோன்றுகிறது. அப்படியிருக்கும்போது இந்தத் திருத்தம் தேவைதானா என்று எவருக்கும் ஐயம் எழுவது இயல்பே. ஆனால் அரசு கொண்டு வந்திருக்கும் இந்தத் திருத்தம் முறைப்படி இருப்பதைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டு பார்க்கும்போது பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்து ஏராளமான திருத்தங்கள் கொண்டுவருவதை விட இந்தத் திருத்தம் உசிதமானது என்று நாங்கள் நினைத்தோம். நாங்கள் கேட்பதெல்லாம் தொழிற்சாலைச் சட்டம் சம்பந்தப்பட்ட தகவல்கள் மட்டுமே கோரிப்பெறும் உரிமை தொழிற்சாலை கண்காணிப்பாளருக்கு இருக்க வேண்டும் என்பதே ஆகும். மிகவும் மிதமான இந்தத் திருத்தத்தை மாண்புமிகு உறுப்பினர் ஏற்றுக்கொள்வார் என்று நம்புகிறேன்.

திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): பின்வரும் திருத்தம் முன்மொழியப்படுகிறது:

‘உபபிரிவு (1) இன் (எஃப்) பகுதியுடன் சேர்க்க உத்தேசிக்கப்பட்டிருக்கும் மசோதாவின் ஷரத்து 2 இல் பின்கண்ட சொற்கள் சேர்க்கப்பட வேண்டும்:

                        ‘இந்த சட்டத்தின் நோக்கங்களுக்காக”

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: திருத்தத்தை ஏற்கிறேன்.

            திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): பின்வரும் திருத்தம் முன்மொழியப்படுகிறது.

            ‘உபபிரிவு 1 இன் (எஃப்) பகுதியுடன் சேர்க்க உத்தேசிக்கப்பட்டிருக்கும் மசோதாவின் ஷரத்து 2ல் பின்கண்ட சொற்கள் சேர்க்கப்பட வேண்டும்:

            ‘இந்த சட்டத்தின் நோக்கங்களுக்காக”

            திருத்தம் ஏற்கப்பட்டது.

            திருத்தப்பட்ட ஷரத்து 2 மசோதாவில் சேர்க்கப்பட்டது. 3,4,5 ஷரத்துக்கள் மசோதாவில் சேர்க்கப்பட்டன. ஷரத்து 1 மசோதாவில் சேர்க்கப்பட்டது.

            சட்டத்தின் தலைப்பும் பீடிகையும் மசோதாவில் சேர்க்கப்பட்டன.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, பின்வருமாறு முன்மொழிகிறேன்:

            ‘திருத்தப்பட்ட மசோதா ஏற்கப்பட வேண்டும்.”

            திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர்.அப்துல் ரஹீம்): பிரேரணை இதுதான்:

            ‘திருத்தப்பட்ட மசோதா ஏற்கப்பட வேண்டும்.”

            மசோதா ஏற்கப்பட்டது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி I,1943 பிப்ரவரி 23, பக்கம் 443-46)

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): ஐயா, பின்வருமாறு முன்மொழிகிறேன்:

            “1939 ஆம் வருட நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் பாதுகாப்பு (பராமரிப்பு) சட்டத்தை மேற்கொண்டும் திருத்துவதற்கான இந்த மசோதாவைப் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுகிறேன்.”

         ambedkar law   ஐயா, 1939 ஆம் வருட நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் சட்டத்தில் சில திருத்தங்கள் செய்யப்பட வேண்டும் என்று இந்த மசோதா கோருகிறது. இந்த நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் சட்டம் 1939ல் நிறைவேற்றப்பட்டது என்பது மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களுக்கு நினைவிருக்கும். அது பராமரிப்புக் குழுமம் என்னும் அமைப்பை உருவாக்கிற்று. நிலக்கரி மற்றும் சுட்ட நிலக்கரி மீது விதிக்கப்படும் வரியைக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் நிதியத்தை நிர்வகிப்பதும், சுரங்கங்களில் தீ விபத்துகள் ஏற்படாதபடி தடுக்கும் பொருட்டு நிலக்கரிச் சுரங்கங்களை முறையாகப் பராமரிப்பதற்கு இந்த நிதியத்திலிருந்து பணம் செலவிடுவதுமே குழுமத்தின் பிரதான பணியாகும். இந்த சட்டத்தைச் செயல்படுத்தும்போது, பரிகாரம் காண வேண்டிய சில குறைபாடுகள் அதில் இருப்பது தெரியவந்தது. இத்தகைய மூன்று பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதற்கு இந்த மசோதா வகை செய்கிறது; ஏனென்றால் இவைதான் மிக அவசரமான, உடனடிக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய பிரச்சினைகள் எனக் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இம்மூன்று பிரச்சினைகளில் முதல் பிரச்சினை 8ஆவது பிரிவை திருத்துவது சம்பந்தப்பட்டதாகும். இந்தப்பிரிவு குழுமத்தின் பணிகளை நிர்ணயித்துத் தருவதோடு, இந்த நிதியத்திலிருந்து என்னென்ன காரியங்களுக்குப் பணம் செலவிடப்பட வேண்டும் என்பதையும் வகுத்துத் தருகிறது. நிர்வாகம் செய்வதற்கு ஆகும் செலவுகளைச் சரிகட்டுவதற்கு பணம் செலவிடுவதை பிரிவு 8 அனுமதிக்கிறது. இரண்டாவதாக, பராமரிப்பு நடவடிக்கைக்காக நிலக்கரிச் சுரங்கங்களின் உரிமையாளர்களுக்கோ, அவர்களது பிரதிநிதிகளுக்கோ அல்லது நிர்வாகிகளுக்கோ பராமரிப்பு சாதனங்களையும், பொருள்களையும் இதர உதவிகளையும் குழுமம் வழங்க அது அனுமதிக்கிறது. சட்டத்தின் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவது சம்பந்தப்பட்ட இதர பணிகளை மேற்கொள்வதற்கு குழுமத்தை பிரிவு 3 அனுமதிக்கிறது;

நான்காவதாக சுரங்கப் பராமரிப்பு சம்பந்தப்பட்ட ஆய்வுப் பணிக்காக பணம் செலவிடுவதற்கு குழுமத்துக்கு அதிகாரமளிக்கிறது. குழுமம் தானே மேற்கொள்ளும் பராமரிப்புப் பணிகளுக்குப் பணம் செலவிட அதனை அனுமதிக்கும் ஏற்பாடு எதுவும் பிரிவு 8ல் செய்யப்படவில்லை என்பது தெரியவந்துள்ளது. இது ஒரு மாபெரும் தவறாகும். இத்தகைய அதிகாரம் குழுமத்துக்கு அளிக்கப்படுவது அவசியம் என்பது நிபுணர்களின் கருத்து. எனவே, பிரிவு 8-ஐச் சேர்ந்த 1 ஆவது விதியிலுள்ள உபவிதி (iii) வாசகத்தை மாற்ற வேண்டுமென்று மசோதாவின் 2ஆவது விதி கோருவது. இது அது கோரும் முதலாவது திருத்தமாகும்; இந்தத் திருப்பம் பராமரிப்புப் பணியை நேரடியாக தானே மேற்கொள்வதற்கும், தனது கட்டுப்பாட்டிலுள்ள நிதியை இந்த நோக்கத்துக்காக செலவிடுவதற்கும் குழுமத்தை அனுமதிக்கிறது. மசோதாவின் இரண்டாவது திருத்தம் விதி 10 சம்பந்தப்பட்டதாகும். நிலக்கரியைப் பாதுகாப்பதற்கு அவசியமான நடவடிக்கைகள் எடுத்துக் கொள்ளும்படி நிலக்கரிச் சுரங்கத்தின் உரிமையாளருக்கோ அல்லது அவரது பிரதிநிதிகளுக்கோ பிரதம சுரங்க ஆய்வாளர் ஆணையிடுவதை நிலக்கரிச் சுரங்கப் பாதுகாப்பு (பராமரிப்பு) சட்டத்தின் 9ஆவது பிரிவின் உபபிரிவு (31 அனுமதிக்கிறது. இந்த சட்டத்தின் 10 ஆவது பிரிவு இந்த ஆணையை கட்டாயம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய ஆணையாக ஆக்குகிறது ஆனால் இவ்வாறு நிலக்கரிச் சுரங்க நிபுணரோ அல்லது ஆய்வாளரோ பிறப்பிக்கும் ஆணை கட்டாயமாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய ஆணையாக இருக்கும்; அதேசமயம் இதனை எதிர்த்து சுரங்க உரிமையாளர் மேல்முறையீடு செய்வதற்கு சட்டத்தில் வழிவகை ஏதும் செய்யப்படவில்லை.

இது துரதிருஷ்டவசமான ஒரு சட்டவிதி என்றும், மேல்முறையீடு செய்வதற்கு உரிமை இருக்க வேண்டும் என்றும், ஆனால் மூல உத்தரவை நிறைவேற்றுவதற்கு தடைவாங்க அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்றும் கருதப்பட்டது. எனவே, இப்போதைய சட்டத்தின் 10ஆவது பிரிவில் ஒரு கூடுதல் விதியை சேர்ப்பதன் வாயிலாக இந்தத் தவறை அகற்றுவதற்குத் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும் மூன்றாவது திருத்தம் பராமரிப்புப் பணியைத் தானே மேற்கொள்தற்கு குழுமத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கலாமா, வேண்டாமா என்பது குறித்ததாகும். நிலக்கரியைப் பராமரிப்பது ஒரு முக்கியமான பணி. தீப்பிடித்து எரிந்து சாம்பலாகிப் போகக்கூடிய ஆபத்திலிருந்து நிலக்கரியைப் பாதுகாப்பதே இதன் குறிக்கோள். சில நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் கைவிடப்பட்டது தெரியவந்துள்ளது. அவற்றின்மீது எவரும் எத்தகைய கட்டுப்பாடும் செலுத்துவதில்லை. பூமிக்கு அடியிலுள்ள நிலக்கரி தீப்பிடித்துக் கொண்டுவிடும்போது அத்தகைய சுரங்கங்களின் உரிமையாளர்கள் அவற்றைக் கைவிட்டுச் சென்று விடுகின்றனர்.

ஒரு குறிப்பிட்ட சுரங்கம் யாருக்குச் சொந்தம் என்று சர்ச்சைகள் நடைபெறும் சம்பவங்களும், நிலக்கரிப் பராமரிப்புப் பணியை தாங்களே ஏற்று நடத்த முடியாத நிலைமையில் பல சுரங்க உரிமையாளர்கள் இருக்கும் சம்பங்களும் ஆங்காங்கு நடைபெறுகின்றன. இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் நிலக்கரிப் பராமரிப்புப் பொறுப்பை எவரிடமும் ஒப்படைக்க முடியாத நிலைமையும், ஆய்வாளரின் உத்தரவை எவரிடம் கொண்டுபோய் சேர்ப்பது என்று தெரியாத நிலைமையும் ஏற்பட்டு விடுகின்றன. இத்தகைய நிலைமையைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு குழுமமே பராமரிப்புப் பணியை மேற்கொள்ளும் வகையில் அதற்கு அதிகாரமளிக்கப்பட வேண்டும் என்று உணரப்பட்டது. அதேசமயம், குழுமம் இத்தகைய பணியை ஏற்று நடத்தவேண்டுமானால், சுரங்க உரிமையாளரின் நிலத்தில் பிரவேசிக்கும் உரிமையும் அதற்கு அளிக்கப்படுவது அவசியம். 10ஏ என்னும் ஒரு புதிய விதியின் மூலம் இதைச் செய்வதற்கு வகை செய்யப்பட்டுள்ளது; பராமரிப்புப் பணியை மேற்கொள்ளும் அதிகாரத்தையும், சுரங்க உரிமையாளரின் நிலத்தில் பிரவேசிக்கும் அதிகாரத்தையும் இது குழுமத்துக்கு வழங்குகிறது.

            இந்த மசோதா மிகவும் எளிமையானது; இதுவரை நான் கூறியதற்கும் அதிகமாக விளக்கம் எதுவும் தேவையில்லை என்று நினைக்கிறேன். இது சர்ச்சைக்கு இடமற்ற ஒரு மசோதா; அவை இதனை அங்கீகரிக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

            ஐயா, இந்த மசோதாவை நான் முன்மொழிகிறேன்.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, “இந்த மசோதா ஏற்கப்பட வேண்டும்” என்று முன்மொழிகிறேன்.

            மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர்கள் எழுப்பிய சில பிரச்சினைகள் சம்பந்தமாக அரசாங்கத்தின் கண்ணோட்டத்தை விளக்குவதற்கு இந்த வாய்ப்பினைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறேன். போதிய முன்னறிவிப்பின்றி மசோதாக்களைக் கொண்டு வருவது அரசாங்கத்துக்கு வழக்கமாகி விட்டது என்று மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் திரு.மில்லர் குற்றம் சாட்டினார். இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கு நான் அளிக்கக்கூடிய பதில் இதுதான்: இத்தகைய மசோதாக்களைக் கொண்டுவரும் விஷயத்தில் இவ்வாறுதான் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அரசாங்கத்தை கட்டுப்படுத்தும் விதத்தில் நான் தனிப்பட்ட முறையில் எதுவும் கூறுவது சாத்தியமல்ல. ஆனால் இப்போதைய மசோதாவைப் பொறுத்தவரையில் அரசாங்கம் அவசர கோலமாக நடந்து கொண்டிருப்பதாகக் குற்றம் சாட்ட முடியாது. ஏறத்தாழ ஆறு மாதகாலம் இந்த மசோதா அவையின் பரிசீலனையில் இருந்துவருகிறது என்பதை மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினருக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். இரண்டாவதாக மற்றொரு முக்கிய விஷயத்தையும் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். பாரமரிப்புக் குழுமம்தான் இந்த மசோதாவைப் பரிந்துரைத்து, அநேகமாக அதற்கு வடிவம் கொடுத்தது என்பதை மதிப்பிற்குரிய நண்பர் மனதில் கொள்ளவேண்டும்; மேலும் இந்த பராமரிப்புக் குழுமம் நிலக்கரித் தொழிலுடன் சம்பந்தப்பட்ட மிகவும் பிரதிநிதித்துவம் வாய்ந்த அமைப்பு என்பதை அவர் மறந்துவிடமாட்டார் என்று நினைக்கிறேன். எனவே, இந்தக் குறிப்பிட்ட மசோதாவைப் பொறுத்தவரையில் இதனை அவசர அவசரமாகக் கொண்டு வந்ததாக என்னைக் குற்றம் சாட்டுவார்கள் என்று நான் எண்ணவில்லை.

            மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் மற்றொரு பிரச்சினையையும் எழுப்பினார். அவசரமான, நெருக்கடியான நிலைமை ஏற்படும் போதுதான் இத்தகைய நடவடிக்கை எடுத்துக்கொள்ளப்படும், வேறு சமயங்களில் இவ்வாறு செய்யப்படமாட்டாது என்று உறுதி அளிக்க முடியுமா என்று அவர் வினவினார். அத்தகைய உறுதிமொழியை அளிக்க நான் முற்றிலும் சித்தமாக இருக்கிறேன். உண்மையில், குழுமத்துக்கு நாங்கள் அளிக்கும் அதிகாரம் அவசரநிலைமைகளில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே எங்களது எண்ணமாகும்.

            மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் டாக்டர் ஜியாவுதீன் தற்போது அவையில் இல்லை. அவர் தெரிவித்த கருத்தைப் பொறுத்தவரையில் அது ஏற்புடையதல்ல. நிலக்கரிச் சுரங்கப் பராமரிப்புக் குழுமத்துக்கும் நிலக்கரிச் சுரங்க உரிமையாளர்களுக்கும் இடையே நான் அறிந்தவரை எத்தகைய வேறுபாடோ, சர்ச்சையோ எழுந்ததில்லை. நாங்கள் இப்போது கொண்டு வந்திருக்கும் இந்த மசோதா நிலக்கரிச் சுரங்க உரிமையாளர்களுக்கும் பராமரிப்புக் குழுமத்துக்கும் இடையே எத்தகைய கருத்து வேற்றுமைமையும் உண்டு பண்ணும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. எனக்குத் தெரிந்தவரை இதுவரை அவர்கள் ஏறத்தாழ ஒரு மகிழ்ச்சிகரமான குடும்பம் போலவே செயல்பட்டு வந்திருக்கின்றனர். நிலக்கரிச் சுரங்க உரிமையாளர் சங்கத்தைச் சேர்ந்த எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட உறுப்பினரும் எதிர்க்கக்கூடிய எத்தகைய கொள்கையையும் குழுமம் கடைப்பிடித்த சம்பவம் எதையும் நான் அறிந்ததில்லை.

            மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் திரு.ஹூசேன்பாய் லால்ஜி ஒரு கருத்தைத் தெரிவித்தார்; அது பரிசீலனைக்குரிய ஒரு கருத்தேயாகும்; பராமரிப்புப்பணியில் அரசாங்கம் எந்தெந்த நிலக்கரிச் சுரங்கங்களுக்குப் பணம் செலவிடப்பட்டதோ அவற்றின்மீது அரசாங்கத்துக்கு சில உரிமைகள் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் யோசனை தெரிவித்தார். இது ஒரு சிறந்த, முக்கியமான யோசனை என்பதில் ஐயமில்லை, இந்த யோசனை குறித்து அரசாங்கத்தின் நிலை என்ன என்பதை பின்னர் ஒரு கட்டத்தில் தெரிவிக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

            ஐயா, இதற்குமேல் நான் கூறுவதற்கு வேறு எதுவும் இல்லை.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It