ambedkar 583பல்வேறு ஆதாரங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட வருவாய் முழுவதையும் மொத்த வருவாய்க்கு ஒவ்வென்றும் அளித்த பங்கின் விகிதாசாரத்தையும் அறிந்து கொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

முதலாவது நிலவரி: மொத்த நிலவரி வருவாயும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் மொத்த வருவாயில் அதன் விகிதமும்.

காலம்

நிலவரி சராசரி

வருடாந்திர வருவாய்

மொத்த வருவாயில் நிலவரியின் பங்கு விகிதம்

(சதவிகிதம்)

1792-93 முதல் 1796-97

4,068,000

50.33

1797-98 முதல் 1801-02

4,126,000

42.02

1802-03 முதல் 1806-07

4,582,000

31.99

1807-08 முதல் 1811-12

5,078,000

31.68

1812-13 முதல் 1816-17

9,018,000

52.33

1817-18 முதல் 1821-22

13,263,000

66.17

1822-23 முதல் 1826-27

13,567,000

61.83

1827-28 முதல் 1831-32

13,112,000

60.90

1832-33 முதல் 1836-37

11,942,000

57.00

1837-38 முதல் 1841-42

12,380,000

59.05

1842-43 முதல் 1846-47

13,432,000

55.85

1847-48 முதல் 1851-52

14,947,000

56.06

1852-53 முதல் 1855-56

16,183,000

55.40

1792-93 முதல் 1855-56

10,349,000

54.07

அபினி வருவாய்:

                அபினி வருவாயும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் மொத்த வருவாய்க்கு அதன் பங்களிப்பு விகிதமும்.

காலம்

சராசரி

வருடாந்திர வருவாய்

மொத்த வருவாய்க்கு பங்களிப்பு விகிதம்

(சதவிகிதம்)

1792-93 முதல் 1796-97

264,000

3.27

1797-98 முதல் 1801-02

312,000

3.18

1802-03 முதல் 1806-07

579,000

4.04

1807-08 முதல் 1811-12

767,000

4.79

1812-13 முதல் 1816-17

958,000

5.56

1817-18 முதல் 1821-22

1,090,000

5.44

1822-23 முதல் 1826-27

1,641,000

7.47

1827-28 முதல் 1831-32

1,747,000

8.12

1832-33 முதல் 1836-37

1,677,000

8.00

1837-38 முதல் 1841-42

1,547,000

7.38

1842-43 முதல் 1846-47

2,965,000

12.33

1847-48 முதல் 1851-52

3,840,000

14.50

1852-53 முதல் 1855-56

4,943,000

16.91

1792-93 முதல் 1855-56

1,667,000

8.71

உப்புவரி:

                மொத்த உப்புவரி வருவாயும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் மொத்த வருவாயில் அதன் பங்களிப்பு விகிதமும்.

காலம்

சராசரி

வருடாந்திர வருவாய்

மொத்த வருவாய்க்கு பங்களிப்பு விகிதம்

(சதவிகிதம்)

1792-93 முதல் 1796-97

1,207,000

14.93

1797-98 முதல் 1801-02

1,188,000

12.10

1802-03 முதல் 1806-07

1,589,000

11.09

1807-08 முதல் 1811-12

1,785,000

11.14

1812-13 முதல் 1816-17

1,882,000

10.92

1817-18 முதல் 1821-22

2,256,000

11.25

1822-23 முதல் 1826-27

2,603,000

11.87

1827-28 முதல் 1831-32

2,590,000

12.03

1832-33 முதல் 1836-37

2,036,000

9.72

1837-38 முதல் 1841-42

2,593,000

12.37

1842-43 முதல் 1846-47

2,798,000

11.65

1847-48 முதல் 1851-52

2,438,000

9.47

1852-53 முதல் 1855-56

2,677,000

9.17

1792-93 முதல் 1855-56

2,118,000

11.07

சுங்க வருவாய்:

                மொத்த சுங்க வருவாயும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் மொத்த வருவாயில் அதன் பங்களிப்பு விகிதமும்

காலம்

சராசரி

மொத்த வருவாய்

மொத்த வருவாயில் பங்களிப்பு விகிதம்

(சதவிகிதம்)

1792-93 முதல் 1796-97

192,000

2.38

1797-98 முதல் 1801-02

304,000

3.10

1802-03 முதல் 1806-07

596,000

4.16

1807-08 முதல் 1811-12

807,000

5.04

1812-13 முதல் 1816-17

1,159,000

6.68

1817-18 முதல் 1821-22

1,667,000

8.32

1822-23 முதல் 1826-27

1,663,000

7.58

1827-28 முதல் 1831-32

1,747,000

8.12

1832-33 முதல் 1836-37

1,506,000

7.19

1837-38 முதல் 1841-42

1,418,000

6.76

1842-43 முதல் 1846-47

1,449,000

6.02

1847-48 முதல் 1851-52

1,439,000

5.40

1852-53 முதல் 1855-56

1,611,000

5.52

1792-93 முதல் 1855-56

1,190,000

6.22

இதரவகை வருவாய்கள்:

                இந்த இனத்தின் மொத்த வருவாயும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த வருவாயில் இதன் விகிதமும்

காலம்

சராசரி

வருடாந்திர வருவாய்

மொத்த வருவாயில் இதன் விகிதம்

(சதவிகிதம்)

1792-93 முதல் 1796-97

2,315,000

28.64

1797-98 முதல் 1801-02

3,809,000

38.79

1802-03 முதல் 1806-07

6,857,000

47.87

1807-08 முதல் 1811-12

7,452,000

46.49

1812-13 முதல் 1816-17

3,990,000

23.16

1817-18 முதல் 1821-22

1,392,000

6.94

1822-23 முதல் 1826-27

1,986,000

9.05

1827-28 முதல் 1831-32

1,789,000

8.31

1832-33 முதல் 1836-37

3,059,000

14.00

1837-38 முதல் 1841-42

1,434,000

6.84

1842-43 முதல் 1846-47

1,636,000

6.80

1847-48 முதல் 1851-52

1,977,000

7.40

1852-53 முதல் 1855-56

1,575,000

5.39

1792-93 முதல் 1855-56

3,043,000

15.90

வருவாய் ஆதாரங்களையும் ஒவ்வொரு ஆதாரத்தின் வாயிலாகவும் பெறப்பட்ட தொகைகளையும், ஒட்டுமொத்த வருவாயில் அவற்றின் வீகிதாசாரங்களையும் பற்றிய இந்த விவரங்கள் போதுமானவை.

                செலவுகளைப் பொறுத்தவரை நாம் பின்வரும் இனங்களைக் காண்கிறோம்.

1)            வருவாய் வசூலிப்பதற்கு ஆகும் செலவுகள்

2)            இராணுவம் மற்றும் கடற்படைச் செலவுகள்

3)            சிவில், நீதித்துறை மற்றும் காவல்துறை

4)            பொதுப்பணி

5)            இந்தியாவில் பத்திரக்கடன் மீதான வட்டி

6)            ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் அவைகளைப் பயன்படுத்துவதன் கீழ் துணை மாநில அரசர்களுக்கு அலவன்சுகளும் பொறுப்புகளுக்குமான செலவினங்கள்

7)            உள்நாட்டுச் செலவினங்களில் பின்வருவன அடங்கியிருந்தன:

அ. உள்நாட்டுப் பத்திரக் கடன் மீதான வட்டி

ஆ. கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிப் பங்குகளின் உரிமையாளர்களுக்கு இலாபப் பங்கீட்டுத் தொகை.

இ. மேதகு ராணியாரின் படைகளுக்கும் இதர நிர்வாக அலுவலர்களுக்கும் ஊதியங்கள்.

ஈ. கிழக்கிந்திய கம்பெனி மற்றும் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்திற்கான செலவினங்கள்.

                இனவாரியாகச் செலவினங்களைப் பட்டியலிட்டுக் காட்டுவது உபயோகமானதாக இருக்கும்.

                1800 முதல் 1857 வரையிலான காலகட்டத்தைத் தேர்வு செய்து ஒவ்வொரு பத்தாண்டுகளையும் ஒரு பிரதிநிதித்துவ ஆண்டாக கொண்டு அந்தக் குறிப்பிட்ட ஆண்டில் வருவாய் மீதான செலவினங்களின் சதவீதத்தைக் காண்போம்.

பொதுப்பணிகள்:

                பேராசிரியர் ஆடம்ஸின் கூற்றுப்படி வளர்ச்சிக்கான செலவினங்களின் கண்ணோட்டத்திலிருந்துதான் ஒரு நாட்டின் நிநி வளத்தைக் கணக்கிட முடியும். ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கான செலவினங்களில் பொதுப்பணித்துறை ஒரு முக்கிய இடத்தை வகிக்கிறது.

                இதே அளவுகோலைப் பயன்படுத்திக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் நிதி அமைப்பு முறையை முற்றிலும் கண்டனம் செய்யும் கட்டாயத்திற்க்குள்ளாகிறோம்.

                1885 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னர் நிர்வாகம் போர் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்தது. ஆகவே பொதுப்பணிகளில் எந்த ஒரு புதிய திட்டமும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. அதேசமயம் பழைய திட்டங்களையும் கிடப்பில் போட அனுமதித்தது.

                தமது “நவீன இந்தியா” (1837) என்ற நூலில் டாக்டர்.ஸ்பிரே, “சுதந்திரமான துணை மாநிலத் தலைவர்கள் மற்றும் மன்னர்களின் பிரதேசங்களில் மட்டும்தான் மகத்தான, பயனுள்ள பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு பராமரிக்கப்படுகின்றன. நமது பிரதேசங்களில் கால்வாய்கள், பாலங்கள், நீர்த்தேக்கங்கள், கிணறுகள், தோப்புகள் போன்றவற்றிற்கென்று, வருவாய்களிலிருந்து நமது முன்னோர்கள் ஒதுக்கிய பணிகள் வேகமாகச் சீரழிந்து வருகின்றன” என்று கூறுகிறார்.

                இந்தியாவில் பொதுப்பணிகளைப் பற்றிப் பேசும்போது, “இந்திய மக்களின் சார்பாக நான் பேசவேண்டுமெனில், பொதுப்பணிகளைப் பொறுத்தவரை நான் இந்த உண்மையைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். இந்தியா முழுவதிலும் இருப்பதைவிட ஒரே ஒரு ஆங்கிலேய கிராமப்புறப் பகுதியில் அதிக சாலைகள் உள்ளன” என்று திரு. ஜான் பிரைட் கூறினார்; தொடர்ந்து “1834லிருந்து 1848 வரையிலான 14 ஆண்டுகளில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி தனது ஆட்சிப்பகுதிகள் முழுவதிலும் சகலவிதமான பொதுப்பணிகளில் செலவிட்டதைவிட மான்செஸ்டர் நகரம் அங்கு வசிப்பவர்களுக்குத் தண்ணீர் வசதி செய்து கொடுப்பதற்காக அதிகப் பணத்தைச் செலவிட்டுள்ளது என்றும் கூறுவேன். இந்திய அரசாங்கம் மேற்கொண்டிருந்த உண்மையான நடவடிக்கை போர்தொடுப்பதும் நாடு பிடிப்பதுமாகத்தான் இருந்தது என்றும் கூறுவேன்” என்றார்.

                இந்தியாவின் எல்லா மாகாணங்களுக்கும் “பொதுப்பணித்துறை” ஒரே மாதிரியாக ஆக்கப்படுவதற்கு முன்னர், நிர்வாகத்தின் இந்த முக்கியத்துறை பல்வேறு வழிகளில் நடத்திச் செல்லப்பட்டது.

                பம்பாயில் இத்துறை இராணுவ போர்டின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. சாலைகள் மற்றும் குளங்களுக்கான கண்காணிப்பாளர் இராணுவ போர்டின் துணை அமைப்பாக இருந்தபோதிலும் அதன் கட்டுப்பாட்டுக்கு வெளியே இருந்து செயல்பட்டது.

                வங்காளத்தில் அத்துறை முற்றிலுமாக இராணுவ போர்டின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது.

                மதராசில் இத்துறையின் நிர்வாகம் மூன்று பிரிவாக இயங்கியது:

அவையாவன:

1)            வருவாய் வாரியத்தின் பொதுப்பணித்துறை

2)            சாலைகளின் கண்காணிப்பாளர்

3)            இராணுவ போர்டு

இந்த அமைப்பின் பல்வகைத் தன்மை டல்ஹவுசி பிரபுவினால் ஒரே சீரான அமைப்பாக மாற்றப்பட்டது. பொதுப்பணிகள் தொடர்பான பிரச்சினைகளைச் சமாளிப்பதற்காக அரசின் சார்பாக தனியாக ஒரு துறையை உருவாக்கினார்.

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஆட்சியின் கீழ் செயல்படுத்தப்பட்ட பொதுப்பணிகள் பற்றிய விபரத்தைச் சுருக்கமாக இங்குப் பார்ப்போம்.

1) கால்வாய்கள்

                கங்கைக் கால்வாய் 4491/2 மைல்கள்

                கிழக்கு மற்றும் 445 மைல் நீள மேற்கு யமுனைக் கால்வாய் கட்டி முடிக்கப்பட்டது.

                பஞ்சாப் கால்வாய்கள் பஞ்சாபில் 425 மைல் நீளமுள்ள போரீ – தோவாப் கால்வாய் 1856 ஆண்டு மே மாதம் செயல்படுத்தப்பட்டது.

                மதராஸ் நீர்ப்பாசனப் பணிகள் – குளங்கள், நீர்த்தேக்கங்கள், “அணைக்கட்டுகள்” அல்லது அணைகள் முதலியவை காவிரி, கோதாவரி, கிருஷ்ணா நதிகளின் குறுக்கிலும் படுகைகளிலும் கட்டப்பட்டன.

2) பெருவழி வண்டிச் சாலைகள்:              

 

 

மைல்கள்

செலவு

கல்கத்தாவிலிருந்து பெஷாவர் வரை

1,423

1,423,000

கல்கத்தாவிலிருந்து பம்பாய்வரை

1,002

500,00

மதராசிலிருந்து பெங்களூர்வரை

200

37,121

பம்பாயிலிருந்து ஆக்ராவரை

734

234,676

ரங்கூனிருந்து புரோமே வரை

200

1,60,000

 3) இரயில் இருப்புப் பாதைகள்

கல்கத்தாவிலிருந்து பர்த்வான் வரை -              120

பம்பாயிலிருந்து வாசின்ட் வரை                            -              50

பம்பாயிலிருந்து கொம்ப்பூயி வரை                    -              10

மதராசிலிருந்து வேலூர் வரை                  -              81

4) மின்சாரத் தந்திக் கம்பிப் பாதை

கல்கத்தாவிலிருந்து பெஷாவர் வரை

ஆக்ராவிலிருந்து பம்பாய் வரை                             மொத்தத்தில் கிட்டத்தட்ட 4000 மைல்கள்

பம்பாயிலிருந்து மதராஸ் வரை               

                “நிலப்பரப்பையும் மக்கள் தொகையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது இப்பணிகளின் விஸ்தரிப்பு பெருமளவில் நடைபெறவுமில்லை; விரும்பியதுபோல் தொடர்ச்சியாகவும் நடைபெறவில்லை. முற்றிலும் இராணுவத் தன்மை கொண்ட பணிகளைத் தவிர்த்து விட்டுத் தகவல்தொடர்பு மற்றும் நீர்ப்பாசனப் பணிகள் சம்பந்தமான நிலம் மற்றும் நீர்வழிப்பாதைகளின் கீழ் வகைப்படுத்தபடும் பணிகளை, வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதெனில் வருவாய் – உற்பத்தி சார்ந்த பொதுப்பணிகளைப் பார்த்தோமானால், அண்மை ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற பெரும்பாலான நடவடிக்கைகளுக்காக ஓராண்டிற்கு அதிகபட்சத் திட்டமதிப்பீடாகக் கிட்டத்தட்ட 15 இலட்சம் ஸ்டெர்லிங் ஒதுக்கப்பட்டது. கால்வாய் வெட்டுதல், நீர்பாசனம் போன்ற உடனடி உற்பத்தி சார்ந்த பணிகளைப் பார்த்தோமானால் 1853-54 ஆம் ஆண்டில் 543,333 ஸ்டெர்லிங்கும் செலவிடப்பட்டது.”

                “பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் நிலப்பரப்பு 837,000 சதுர மைல்களாகவும் அதன் மக்கள் தொகை 1,32,000,000 ஆகவும் இருந்தது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கும்போது வருவாய் நிலைமை மிகத் துரிதமான, பரந்த திட்டமதிப்பீட்டைத் தடுத்து வந்தது. திட்ட ஒதுக்கீட்டுத் தொகை மிகக் குறைவாக இருப்பதாகக் கூறுபவர்களுக்கும் கூட இது பதிலளிப்பதாக இருந்தது. இந்தப் பதில் இதிலுள்ள சிரமத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. மேற்கூறப்பட்ட சம்பவங்களில் இச்செலவினங்கள் உற்பத்தியான பலன்களைக் கொடுத்துள்ளது என்ற உண்மையிலிருந்து மட்டுமன்றி, இந்த நாட்டின் காலனி சாம்ராஜ்யத்தின் இதர துறைகளின் வரலாறு மற்றும் கொள்கையிலிருந்தும் கூட இச்சிரமங்கள் தெளிவாக நமக்குத் தெரிவதுடன் இவற்றிற்குப் பரிகாரம் காணமுடியும் என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறது. கவனமாகத் தேர்வுசெய்யப்பட்ட திட்ட இலக்குகள் எதிர்பார்க்கும் பலன்களைத் தராதபோது, அவை அடிக்கடி ஊதாரித்தனமானதாகவும் குறிக்கோளற்றதாகவும் தோன்றக்கூடும் என்ற பொதுவான விதிக்குக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி அல்லது இதர நாடுகளின் வர்த்தகக் கம்பெனிகளின் வரலாறு விலக்கல்ல என்பதைக் காட்டியுள்ளன….

வருவாயின் நெருக்குதல்

                நமது ஆய்வின் இந்தத் துறை முற்றிலும் சாத்தியமற்றதாகும். இது நமது குறிக்கோளுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதல்ல. ஆனால், நமது பாதையில் எண்ணற்ற பிரச்சினைகள் உள்ளன என்பதேயாகும். முதலும் முக்கியமுமாக மக்கள் தொகை சம்பந்தமாக நம்மிடம் முற்றிலும் சரியான புள்ளிவிவரங்கள் இல்லை. அந்த காலகட்டத்தில் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு இல்லாதிருந்தது. மக்கள் தொகையைப் பற்றிய மதிப்பீடு சுருக்கதில் எந்தவித விஞ்ஞானரீதியான முடிவுக்கும் ஆதாரமாகக் கொள்ளமுடியாத அளவுக்கு ஒரு பொதுவான, அர்த்தமற்ற யூகமாக இருந்தது.

                இத்தகைய ஆய்வு மேற்கொள்ளும்போது ஏற்படும் மற்றொரு முக்கியக் குறைபாடு யாதெனில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி தனது பிரதேசத்தைப் பல சதுர மைல் பரப்புக்கு விஸ்தரித்துக் கொண்டே போயிற்று. ஆகவே, வருவாய் பெருகியது, உயர்வரி விகிதத்தினாலா அல்லது பிரதேசம் விஸ்தரிக்கப்பட்டதனாலா என்பது நம்மைக் குழப்பமடையச் செய்கிறது என்ற உண்மையாகும்.

                மூன்றாவதாகக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வருவாய்க் கணக்குகள் தெளிவாக இல்லை. முன்னர் கண்டதுபோல, 1813 வரை அவை வர்த்தகக் கணக்கு வழக்குகளுடன் கலந்திருந்தது. அதற்குப் பின்னர் நாடாளுமன்றச் சட்டத்தின்படி தனியாகப் பிரிக்கப்பட்ட போது அவற்றைப் புரிந்து கொள்வது இயலாததாக இருந்தது.

                இந்த மோசமான குறைபாடுகளின் விளைவாக, நமது ஆய்வின் இந்த முக்கியமான கட்டத்தை ஒதுக்கிட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாகக் கிடக்கும் சில அறிக்கைகளை ஒன்று சேர்த்துப் பார்க்கும்போது, அது வருவாயின் நெருக்குதல் சம்பந்தமாக நமக்கு சில கருத்துகளைச் சொல்லக்கூடும் வேறு எவரையும் விட, இத்துறையில் நிபுணரான திரு.ஆர்.சி.தத் நிலவரியைப் பற்றி மட்டுமே பேசும்போது, “பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் வசூலித்த நிலவரி மிக அதிகமானது மட்டுமின்றி, அவ்வப்போது ஏறி இறங்கக் கூடியதும் பல மாகாணங்களில் நிச்சயமற்றதாகவும் இருந்தது. இங்கிலாந்தில் நிலவரி ஒரு பவுண்டிற்கு ஒரு ஷில்லிங் மற்றும் நான்கு ஷில்லிங்காக இருந்தது. அதாவது 1798க்கு முன்னர் நூறாண்டுகளாகக் குத்தகையில் ஐந்து முதல் 20 சதவிகிதத்திற்கு இடையில் இருந்தது. அப்போதுதான் அது வில்லியம் பிட்டினால் நிரந்தரமானதாகவும் திரும்பப் பெறக்கூடியதாகவும் ஆக்கப்பட்டது. 1793க்கும் 1822க்கும் இடையில் வங்காளத்தில் நிலவரியானது குத்தகைத் தொகையில் 90 சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. வட இந்தியாவில் குத்தகைத் தொகையில் 80 சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. பெருமளவில் நிலவரி வசூலித்து வந்த முகமதிய ஆட்சியாளர்களின் முன்னுதாரணத்தையே பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் பின்பற்றியது என்பதுதான் உண்மை. ஆனால், இதில் வித்தியாசம் என்னவெனில் முகமதிய ஆட்சியாளர்கள் விதித்த வரியை முழுமையாக வசூலிக்க முடியவில்லை; பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் விதித்த வரியை முழு வீச்சில் வசூலித்தனர்.

வங்காளத்தின் கடைசி முகமதிய ஆட்சியாளர் தமது நிர்வாகத்தின் இறுதி ஆண்டில் (1764) 8,17,553 பவுண்ட் வரியாக வசூலித்தார்; அதே மாகாணத்தில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் முப்பது ஆண்டில் ஔத்தின் நவாப் வட இந்தியாவில் அலகாபாத் மற்றும் சில இதர வளமான மாவட்டங்களை பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திடம் இழந்தார். அதிலிருந்து மூன்றாண்டுகளுக்குள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் 16,82,306 பவுண்டுகளை நிலவரியாக வசூலித்தனர். மதராசில், கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி முதலில் விதித்த நிலவரி, நிலத்தின் மொத்த உற்பத்தியில் பாதியாக இருந்தது. பமபாயில் 1817 இல் மராட்டாக்களிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட பிரதேசத்தின் நிலவரி வருவாய் அந்த ஆண்டு 8,00,000 பவுண்டாக இருந்தது பிரிட்டிஷ் ஆட்சி அமல்செய்யப்பட்ட சில நாட்களிலேயே அது 15,00,000 பவுண்டாக உயர்த்தப்பட்டது. அதுமுதல் நிலவரி தொடர்ந்து உயர்த்தப்பட்டு வந்தது” என்று கூறுகிறார். 1826இல் இந்தியா முழுவதிலும் பயணம் செய்து, பிரிட்டிஷ் ஆட்சிபுரியும் மாகாணங்களிலும் மன்னர்கள் ஆண்ட மாகாணங்களுக்கும் சென்று வந்த பிஷப் ஹெபர் என்பார், “மன்னர்கள் ஆளும் எந்த ஒரு மாநிலத்திலும் நம்மைப் போல நிலக்குத்தகை வசூலிக்கப்பட வில்லை” என்று எழுதினார். “இந்தியாவில் இப்போது நடப்பில் இருக்கும் நிலவரி முறை நிலக்கிழாரின் குத்தகைத் தொகை முழுவதையும் அபகரித்துக் கொள்வதாக இருக்கிறது. ஐரோப்பாவிலோ அல்லது ஆசியாவிலோ எந்த அரசாங்கத்தின் கீழும் இத்தகைய முறை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை” என்று 1930 இல் கர்னல் பிரிக்ஸ் என்பார் எழுதினார்.

                “பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் செய்யப்பட்டிருந்த மிக அதிகமான நிலவரி மதிப்பீட்டிலிருந்து வங்காளத்தையும் வட இந்தியாவையும் சேர்ந்த மக்கள் படிப்படியாகச் சில சலுகைகளைப் பெற்றனர். வங்காளத்தில் இந்த மதிப்பீடு நிரந்தரமாக்கப்பட்டது. சாகுபடி நிலங்கள் விஸ்தரிக்கப்பட்டபோது கூட இது உயர்த்தப்படவில்லை, இப்போது (அது முதல் விதிக்கப்பட்ட குத்தகை மீதான வரியில் சாலை மற்றும் பொதுப்பணிகள் மதிப்பீடு அடங்கும்) குத்தகையில் இந்த மதிப்பீடு நிரந்தரமாக்கப்படவில்லை. ஆனால் 1885 இல் எல்லா மதிப்பீடுகளையும் உள்ளிட்டு 50 சதவிகிதத்திற்கும் சற்றே அதிகமாகக் குறைக்கப்பட்டது. ஆனால் புதிய மதிப்பீடுகள் சேர்க்கப்பட்டன. நடப்புக் குத்தகைத் தொகையில் அல்லாமல், ஆனால், வருங்காலக் குத்தகையின் மீது வரியானது கிட்டத்தட்ட 60 சதவிகிதமாக உயரும் விதத்தில் மதிப்பீடு கணக்கிடப்பட்டது.”

                பம்பாயிலும் மதராசிலும் நிலைமை பழைய மாதிரியாகவே இருந்தது. இந்த இரு மாகாணங்களிலும் இரயத்துவாரி த் தீர்வை நடப்பிலுள்ளது. கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஆட்சியின்போது நில உரிமைக் காலத்தில் இந்த இரயத்துவாரி அமைப்பு செயல்படும் விதத்தை திரு.ஃபுல்லர்டன் (மதராஸ் அரசாங்கத்தின் உறுப்பினர்) மிக அழகாக விவரிக்கிறார். அவர் கூறுகிறார், ஒட்டுமொத்தமாக நில உடைமை அனைத்தும் – அதாவது கிரேட் பிரிட்டனில் நிலக்கிழார்கள் அனைவரும் மூலதன விவசாயிகளும் கூட ஒரே நேரத்தில் இந்த உலகப் பரப்பிலிருந்து துடைத்தெறியப்படுகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். முடியரசின் ஒவ்வொரு வயலின்மீதும் நிர்ணயிக்கப்படும் குத்தகை, அதைச் செலுத்தும் வழிவகைக்கு ஒரு போதும் குறையாமல், பொதுவாக அதிகமாக, இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவ்வாறு குத்தகைக்கு விடப்பட்ட நிலம் கிராம மக்களுக்கு அவர்களின் வசமுள்ள கால்நடைகள் மற்றும் ஏர்களின் எண்ணிக்கைக்கேற்ப அதாவது ஒவ்வொருவருக்கும் 40 அல்லது 50 ஏக்கர் நிலம் பிரித்துக் கொடுக்கப்படுகிறது என்று கொள்வோம். ஒரு இலட்சம் வருவாய் அலுவலர்களைக் கொண்ட அமைப்பின் மூலமாக விதிக்கப்படக்கூடிய மேற்கண்ட விகிதத்திலான வருவாய், உழுபவரின் நிலத்திலிருந்து கிடைக்கும் விளைச்சலிலிருந்தோ அல்லது அவருடைய சொந்த ஆஸ்தியிலிருந்தோ அந்த அலுவலர்களின் விருப்பப்படி, நிலத்தை உழுபவரின் வரி செலுத்தும் ஆற்றலைப் பற்றிய அவர்களது கருத்துக்கேற்ப வசூலிக்கப்பட்டுச் செலுத்தப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு நபரையும் அவரது அண்டை வீட்டாரை வேவுபார்க்கும் உளவாளியாகச் செயல்படுமாறு ஊக்குவிப்பதற்காகவும், அவரது வரி செலுத்தும் வழிவகைகளைப் பற்றி தெரிவிக்கவும், அதன்மூலம் அவர் தன்மீது விதிக்கப்படும் கூடுதல் வரியிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் முடியும் என்று வைத்துக் கொள்வோம். கிராமத்தின் ஒன்று அல்லது கூடுதல் நபர்கள் செலுத்தத் தவறும் வரியை ஈடுகட்டுவதற்காகக் கிராமத்தின் எல்லாக் குடியானவர்களும் எல்லாக் காலங்களிலும் தனியான ஒரு கோரிக்கைக்குக் கட்டுப்பட்டவர்களாகிறார்கள் என்று கொள்வோம். ஒரு வாரியத்தின் உத்தரவின்படி செயல்படும் கலெக்டர்கள், உழைப்புக்கான ஆர்வமனைத்தையும் அழித்துவிட, நெஞ்சிற்கினிய கோட்பாட்டை ஆதாரமாகக் கொண்டு மதிப்பீட்டை ஒரு பொதுவான சமநிலைப்படுத்துவதன் மூலம், ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்கு ஓடிவிடும் விவசாயிகளைத் திரும்பவும் அவர்களுடைய இடத்திற்கே திருப்பி அனுப்புகிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இறுதியாகக் கலெக்டர், மாஜிஸ்ட்ரேட்டுகள் அல்லது நாட்டின் அமைதிக்கான நீதிபதிகள் ஆகியவர்களின் மூலமாகத்தான் ஒரு பிரஜை அனுபவிக்கும் தனிப்பட்ட குறைபாடுக்கான எந்த ஒரு குற்றவியல் புகாரும் உயர் நீதிமன்றங்களுக்குச் சென்றடைய முடியும் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதே சமயத்தில் நிலவரி வருவாயை வசூலிப்பதில் பணிக்கமர்த்தப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு கீழ்நிலை அலுவலரும் ஒரு காவல்துறை அதிகாரியாக இருந்து குற்றம்சாட்டப்பட்டவரின் வாக்குமூலத்தையோ அல்லது அந்த வழக்கில் பதிவுசெய்யப்பட்ட சாட்சியங்களோ இல்லாமல் அபராதம் விதிக்கவும் சிறையிலடைக்கவும், ஜப்தி செய்யவும், தனது பகுதியிலுள்ள எந்த ஒரு பிரஜைக்கும் கசையடி கொடுக்கும் அதிகாரம் பெற்றவராக இருக்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.”

                மார்ட்டின் மேலும் கூறுவதாவது;

                                “மதராசில் உள்ள இரயத்துவாரி முறையை நியாயப்படுத்துபவர்களின் கண்களை ஏதேனும் திறக்கமுடியும் என்றால், இந்த சித்தரவதை வெளிப்பாடுகள் அதைச் செய்யும். மதராசில் உள்ள கவுன்சிலின் உறுப்பினரான காலஞ்சென்ற திரு.சல்லிவன், தம்முடைய கச்சேரியிலிருந்து (கருவூலம்) வண்டிவண்டியாக வெள்ளி ஏற்றிச் செல்லப்பட்டதைக் கண்ட போது, யாரிடமிருந்து அது வசூலிக்கப்பட்டதோ அந்த மக்களின் ஏழ்மையை எண்ணிப்பார்த்த அவர், வரவிருக்கும் ஆண்டில் அவர்களுடைய நிலையை எண்ணி அதிர்ச்சியடைந்தார், ஏனெனில் அரசாங்கத்தின் தேவை அளவற்றதாக இருந்தது, ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை வரவேண்டும் என்று கூறினார்.”

                கம்பெனியின் ஆட்சியின்போது இந்தியாவின் பொருளாதார நிலைமையைப் பற்றி நாம் தெரிந்துகொள்ளும்போது உள்நாட்டுப் போக்குவரத்து கடந்து செல்லும் வரிகள் நெருக்குதலைப் பின்னர் பரிசீலனை செய்வோம்.

                வரிவிதிப்பின் இந்த நெருக்குதலைப் போலன்றி மக்களின் வருவாய் சம்பந்தமாக மிகக் குறைவான தகவலே நமக்குக் கிடைத்துள்ளது.

                வருவாயுடன் வரியை ஒப்பிட்டு செய்வதைவிட வரியின் நெருக்குதலைப் பற்றிய ஒரு சிறந்த தகவலை நமக்கு வேறு எதுவும் தருவதில்லை. ஆனால், மக்களின் வருவாயைப் பற்றிய போதிய விவரங்கள் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை. மன்ரோவின் கூற்றுப்படி ஒருவிவசாயத் தொழிலாளியின் மாதாந்திர ஊதியம் நான்கு ஷில்லிங்குக்கும் ஆறு ஷில்லிங்குக்கும் இடையில் இருந்தது. வாழ்க்கைச் செலவினம் ஆண்டொன்றுக்கு 18 ஷில்லிங்குக்கும் 27 ஷில்லிங்குக்கும் இடையில் இருந்தது.

                வரியின் நெருக்குதல் எந்த அளவுக்கு இருந்தது என்பது நமக்குத் தெரியாது. அது மிகப் பெரிய அளவில் இருந்திருக்க வேண்டுமென்பதை நமக்குக் கிடைக்கும் சூழ்நிலைச் சான்றுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

(முதுகலைப் பட்டப் பேற்றிற்காக அளிக்கப்பட்ட ஆய்வேடு - மே 15, 1915)

தொடரும்...

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 11)

Pin It

இந்தப் பிரிவில் நாம், வர்த்தக நிறுவனமாக இருந்து ஓர் அரசியல் முடியாட்சியாக வளர்ந்ததை விவரிக்காமல், ஓர் அரசியல் முடியாட்சி மற்றும் நிதி அமைப்பு என்ற முறையில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியைப் பற்றிக் குறிப்பாகத் தெரிந்து கொள்வோம்.

Ambedkar 305நமது கடந்த விவாதத்தில் கண்டதுபோல கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி இந்தியாவின் மீது தனது முழு ஆதிக்கத்தைச் செலுத்துவதில் வெற்றி பெற்றது என்ற உண்மையில் விந்தையேதும் இல்லை. பல்வேறு மாகாணங்களில் காலடிபதித்த அது, தனது ஆட்சி அதிகாரத்தை உபகண்டம் முழுவதிலும் விஸ்தரித்ததுடன், இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தைச் சட்டப்படி நிறுவியது. வேறுவிதமாகச் சொல்வதெனில், அது அரசை நிறுவியதுடன் அரசியல் மற்றும் வர்த்தக நடவடிக்கைகளைக் கூட்டாக மேற்கொண்டது. இந்த ஒருங்கிணைந்த நடவடிக்கையின் பயனாக இந்தியாவில் கம்பெனியின் நிதி நிர்வாகம் ஒரு சிக்கலான காட்சியுண்மையாக இருந்தது. வர்த்தகம் மற்றும் வருவாய்க் கணக்குகளைத் தனித்தனியாக வைக்காமல் அவை ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டன. ஆகவே நிதி இயல்துறையின் எந்த மாணவரும் 1814 ஆம் ஆண்டுடன் முடியும் காலகட்டம் முழுவதையும் ஆய்வு செய்யவேண்டியிருக்கும். அந்த ஆண்டில்தான் பார்லிமெண்டில் இயற்றப்பட்ட ஒரு சட்டத்தின்படி கம்பெனி நிதி மற்றும் வர்த்தகம் சம்பந்தமாகத் தனித்தனிக் கணக்குகளை வைத்திருக்கும் கட்டாயத்திற்குள்ளானது.

இந்த எச்சரிக்கையுடன் வருவாய்கள் எந்தெந்த இனத்தில் கிடைத்தன என்பதைப் பார்ப்போம்.

  1. நிலவருவாய்

                இந்தியாவின் சிலபகுதிகள் ஆரம்பகாலத்திலிருந்தே தொழில் மயமானவையாக இருந்தபோதிலும், ஒட்டுமொத்தமாக இந்தியாவையே ஒரு விவசாயநாடு என்று வகைப்படுத்தலாம். முன்னர் இருந்ததைப் போலவே இன்றைக்கும் நிலம்தான் அரசின் வருவாயில் பெரும்பகுதியை ஈட்டித் தருகிறது.

                பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் சரியாகவோ அல்லது தவறாகவோ அரசு நிலவுடைமைக் கோட்பாட்டுக்கு எதிராகத் தனியுடைமைக் கோட்பாட்டை நிறுவியதுடன், அக்கொள்கைக்கிசைய நிலவருவாய் அமைப்பை ஒழுங்குபடுத்தியது.

                இந்தியாவில் வெவ்வேறு வகையான நிலவருவாய் முறைகள் உள்ளன. நாடாளுமன்ற நீலப் புத்தகங்களின் சொற்களில் அவற்றை விளக்குவது பொருத்தமாக இருக்கும்.

1.கார்ன்வாலிசின் ஜமீன்தார் நிலவுடைமை உரிமைத் தீர்வுமுறை

இந்த முறையில் உள்ள அனுகூலத்தின் மிகத்தெளிவான அம்சம் நிதிவசூலில் உள்ள வசதிதான். அரசாங்க அதிகாரிகள் தனித்தனி நபர்களிடம் இருந்து வசூல் செய்வதைவிட ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான ஜமீன்தார்கள் அல்லது பங்களிப்பார்களிடமிருந்து ஒரு பெரிய மாவட்டத்தின் வருவாயைப் பெறும் மிக எளிதான முறையாகும் இது. மற்றுமொறு அனுகூலம் என்னவெனில் 1831 C. 3339இன்படி பலனின் பெருமளவிற்கு வருவாய் நிச்சயத்தன்மை இருந்தது என்பதில் ஐயமேதும் இல்லை.

இந்த நிலவுடைமை முறை இவ்வாறுதான் இருந்தது. வங்காளம், பீகார், ஒரிஸ்ஸா ஆகிய திவான்களின் வருவாய்களைக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி தன்வசம் எடுத்துக்கொண்ட போது, முகமதியர் அரசாங்கத்தின் கீழ் அதிகாரிகளின் (சுபேதார்கள்) இடையீட்டாளர்கள் மூலமாக நிலவருவாய் வசூலிக்கப்பட்டதைக் கண்டறிந்தனர். அவர்கள் மாவட்டங்களில் சிலசமயங்களில் அதிக இடங்களையும் சிலசமயங்களில் குறைவான இடங்களையும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர். ஜமீன்தார்கள், தாலுக்தார்கள் என்ற பட்டங்களையும் சூட்டிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் வருவாயைக் கருவூலத்தில் ஒரே தொகையாகச் செலுத்தினர். அதற்காக அவர்கள் கணிசமான அளவில் மாவட்டங்களை நிர்வகித்து வந்தனர். அரசாங்கத்திற்கு ஆண்டுதோறும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைச் செலுத்துவது அவர்களது கடமையாக இருந்தது. அவர்களில் பெரும்பாலோர் தங்களது மாவட்டங்கள் அல்லது எஸ்டேட்டுகளைப் பரம்பரையாகப் பின்வரும் நிபந்தனையின் கீழ்ப் பராமரித்து வந்தனர் (2.சி.எஃப் 1831 சி. 3114, 3115, 3215.) வங்காளப் பிரதேசத்தைக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி தன்வசம் எடுத்துக்கொண்டது. வருவாயை வசூலிப்பதற்காக நியமிக்கப்பட்ட பலதரப்பட்டவர்கள் பின்பற்றிய நடைமுறைகளினால் அதிகாரங்கள் பெருமளவில் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது கண்டறியப்பட்டது. இந்த விஷயத்தில் நிலவிய பெருங்குழப்பங்கள் லார்டு கார்ன்வாலிசையும் அன்றைக்கு இருந்த அரசாங்கத்தையும் அச்சுறுத்தியது.

குடியானவர்கள் அல்லது சிறுவிவசாயிகளைப் பாதுகாப்பதற்கு ஒரு புதுவகையான நிலப்பிரபுக்களை உருவாக்குவதைத் தவிர வேறு சிறந்த முறை எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தனர். அத்தகைய நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்து அவர்கள் சிறந்த பயன்கிடைக்கும் என்று எதிர்ப்பார்த்தனர்: இதில் அவர்கள் முக்கிய ஆதாரமாகக் கொண்டிருந்த கருத்து இதுதான்; தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிலப்பகுதிகளின் மீது நிரந்தர அக்கறை கொள்ளும் அந்த ஜமீன்தார்கள், இங்கிலாந்தில் உள்ள ஒரு நிலப்பிரபு தனது குடியானவர்களின் வளவாழ்வில் அக்கறை கொண்டிருப்பது போன்று, இங்கும் விவசாயிகளின் வளவாழ்வில் அக்கறை கொண்டிருப்பர் என்று கருதப்பட்டது. இந்த ஏற்பாட்டின் மூலம் இரு நல்ல விளைவுகள் ஏற்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. நாட்டில் நிலப்பிரபுக்களைக் கொண்ட உயர்குடியை உருவாக்குவது: ஜமீன்தார்களிடையே நிலவும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிற ஒருவகையான தந்தைப் பாசத்தின் மூலமாகக் குடியானவர்களுக்கும் சிறு விவசாயிகளுக்கும் பாதுகாப்பு வழங்குவது என்பதே அவை. (1.சி.எஃப், 1831 சி.3136) ஒட்டு மொத்தமாக விவசாயப்பெருமக்களைப் பாதுகாக்கும் கண்ணோட்டத்துடனும், மிகச் சிறந்த நோக்கங்களுடனும் 1793இல் ஜமீன்தார்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். மாவட்டங்களில் உண்மையான பொறுப்பாளர்களாக இருக்கும் குடியானவர்கள் அல்லது அதிகாரிகளாக இருந்தாலும், பரம்பரையாக அல்லது சிறப்பு நியமனத்தின் மூலமோ ஆனாலும் சரி, ஜமீன்தார்கள் நாட்டின் நிலவுடைமையாளர்களாக ஆக்கப்பட்டனர். அதன்மூலம் நிலங்கள் அவர்கள் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. கிட்டத்தட்ட இங்கிலாந்தில் இருப்பதைப் போன்ற முறையாகும். ஒரு சில முந்தைய ஆண்டுகளில் ஒரு ஜமீன்தார் எவ்வளவு தொகையைச் செலுத்தி வந்தார் என்பது கண்டறியப்பட்டு ஊர்ஜிதம் செய்யப்பட்டது. அதன் அடிப்படையில் வரிநிர்ணயம் நிரந்தரமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அவர் செலுத்த வேண்டிய நிலவரி எப்போதும் உயத்தப்பட மாட்டாது என்ற உடன்படிக்கையும் செய்து கொள்ளப்பட்டது. “ஜமின்தாரி அல்லது நிரந்திர செட்டில்மெண்ட்” என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்ட செட்டில்மெண்ட்டின் தன்மை இவ்வாறுதான் இருந்தது.” (2.சி.எஃப், 1831.சி.3115, 3116, 3136, 3215, 1832, ஆர்.சி.பக்.21.)

  1. கிராமப்புர நிலவருவாய் முறை

                கிராமப்புர சமுதாய அமைப்பை முக்கியமாக வடஇந்தியாவில் காணமுடியும். கிராமத்தில் வசிக்கும் சமுதாயம் முழுவதன் பொறுப்பில் நிலத்தின் உரிமை ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது. கிராம நிர்வாகம் கிராம மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு தலைவரின் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இந்த முறையின் கீழ் நிலங்கள் சில சமயங்களில் அதே கிராமத்து மக்களுக்குக் குத்தகைக்கு விடப்பட்டது. சிலசமயங்கள் அண்டையிலுள்ள கிராமத்து மக்களுக்குக் குத்தகைவிடப்பட்டது. பள்ளி ஆசிரியர், சலவைத் தொழிலாளி, முடிதிருத்துபவர், தச்சர், கருமார், காவலாளி, கிராமக் கணக்கர் போன்ற கிராமத்தின் பல்வேறு கைவினைஞர்களுக்குக் குறிப்பிட்ட நிலங்களும் சில உரிமங்களும் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன. கிராமத்தின் சில அங்கீகரிக்கப்பட்ட செலவினங்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைப் பெறும் உரிமை அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் இருந்தது. அதேபோது வெளியிலிருந்து வருபவர்களுக்கு விருந்தோம்புவதற்காகவும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை ஒதுக்கப்பட்டது. (1.சி.எஃப் 1830, எல் 398, 399, 405, 406, 529) இந்தக் கிராம சமுதாயங்கள் சிறிய குடியரசுகளைப் போன்றவை, அநேகமாக அவர்களுக்குத் தேவையானவை எல்லாம் அவர்கள் வசம் இருந்தது. எந்தவிதமான அந்நிய உறவுகளிலிருந்தும் சுதந்திரமாக இருந்தனர். வம்சங்களைத் தொடர்ந்து வம்சங்கள் உருண்டோடின; புரட்சியைத் தொடர்ந்து புரட்சிகள் வந்தன. இந்து, பத்தான், மொகல், மராத்தா, சீக்கியர்கள், ஆங்கிலேயர்கள் என்று எஜமானர்கள் ஒருவர்பின் ஒருவராக வந்தனர். ஆனால், கிராம சமுதாயங்கள் அப்படியே இருந்தன. தொல்லைகள் ஏற்பட்டபோது அவர்கள் ஆயுதமேந்தித் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டனர்; (2 சி.எஃப், 1832 காமன்ஸ் பரிசீலனைக் கமிட்டி, பக்கம் 29)

கிராமத்தின் உற்பத்தியில் அரசாங்கத்துக்குச் செலுத்திய விகிதாசாரம் என்ன என்பதைக் கூறுவது கடினம்: நில உடைமையாளர்களுக்கு எவ்வளவு சொத்து உள்ளது என்பதைப் பற்றி அதிகாரிகள் அவ்வளவாக அறிந்துகொள்ளவில்லை; தங்களுக்கு என்னென்ன ஆஸ்திகள் உள்ளன என்பதை அரசாங்கம் ஆய்வு செய்வது கிராமத்தின் நலன்களுக்கு உகந்ததல்ல அல்லது கிராமத்தின் விருப்பமும் அல்ல. ஆகவே கிராமத்திலுள்ள ஒருவர் தனது பங்கைச் செலுத்தத்தவறினால், அப்பிரச்சினையை கிராமங்கள் ஒன்று கூடித் தீர்த்து வைத்தன, அவருக்காகக் கிராமங்கள் அத்தொகையைச் செலுத்த முன்வந்தன. ஆனால், இவையெல்லாம் கிராமங்களுக்கே உரித்தான தனிப்பட்ட ஏற்பாடுகளாக இருந்தன. இந்த மதிப்பீட்டை அமல்படுத்துவதற்கு அரசாங்கத்திடமிருந்து யாருக்கும் அதிகாரம் வழங்கப்படவில்லை; கிராமத்திலுள்ள ஒவ்வொருவரும் எவ்வளவு செலுத்தவேண்டும் என்பது கிராம மக்களே முடிவு செய்து கொள்ளவேண்டிய உள்விவகாரமாகும். அதில் அரசாங்கம் தலையிடுவது விரும்பத்தகாததாக இருந்தது. கிராமத்தின் செழிப்பு எந்த அளவுக்கு இருக்கிறது என்பதைப்பற்றிய விசாரணைக்குப் பின்னர் மொத்தமதிப்பீடும் கணிக்கப்பட்டது; இதுவரை அந்தக் கிராமம் எவ்வளவு செலுத்திவந்தது; எவ்வளவு தொகை செலுத்தவல்லது; கிராமநிலங்களின் நிலைமை என்ன, உற்பத்தியைப் பொறுத்தவரை எத்தகைய மதிப்பீட்டை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே அது. (3.சி.எப்.1830, எல்.401, 402, 404, 528, 583, 584) நில அளவுப் பணிகள் மேற்கொள்ள அரசாங்கம் கணிசமான தொகையைச் செலவு செய்தது.

                ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் நிலத்தின் தன்மையைப் பற்றிய நுணுக்கமான மதிப்பீடு மேற்கொள்ளப்பட்டது. முடிந்த அளவுக்கு எல்லாவிதமான உதவிகளையும் பெற்றுத் தங்களது பணியாளர்களிடமிருந்து மட்டுமின்றிக் கிராம சமுதாயங்களிடமிருந்தும், ஆர்வமுள்ள கிராம மக்களிடமிருந்தும் கலந்து கொள்ளுமாறு அழைக்கப்பட்ட அண்டையிலுள்ள கிராமங்கள் மற்றும் குடியானவர்களிடமிருந்தும் கூட உதவிகளைப் பெற்று நில அளவை அதிகாரிகளின் முன்னிலையில் வயல்கள் பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டன. கிராமத்தின் எல்லைகள் துல்லியமாக வரையறுக்கப்பட்டன. கிராமத்தில் உள்ள நிலத்தின் விவரங்கள், அவற்றின் உற்பத்திப் பொருள்கள், வீடுகள், பலனளிக்கும் மரங்கள் போன்ற விவரங்களும் அளிக்கப்பட்டன. இந்த விவரங்களின் அடிப்படையில் மதிப்பீடு செய்யப்பட்டது. (1.சிஎஃப், 1831, சி.3492)

III.இரயத்துவாரி முறை

                இரயத்துவாரி முறை என்று அழைக்கப்பட்ட நிலமதிப்பீட்டின் இந்த மூன்றாவது வகையான விநோதமான கோட்பாடு நாட்டின் எல்லா நிலங்களின் மீதும் அதிகபட்சமான வரி நிர்ணயம் செய்வதற்கான ஏற்பாடாகும். (2.சி.எஃப், 1831சி.45, 65) தன்வசமுள்ள வயல்களுக்காக ஒவ்வொரு குடியானவருக்கும் நிர்ணயிக்கப்படும் குத்தகைத் தொகை கூடுமானவரை நிரந்தரத் தன்மையுடன் வரையறுக்கப்படுகிறது. இத்தகைய குத்தகையின் மொத்தத் தொகையே மொத்த மதிப்பீட்டுத் தொகையாக அமைகிறது. சாகுபடி அதிகரிப்பதை அல்லது குறைவதைப் பொறுத்து அது ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாறுபடுகிறது. எல்லாக் கிராமங்களிலும் இப்போது உள்ளது போன்றே விவசாயிகள் அல்லது குடியானவர்களின் உரிமைகளை அத்துமீறல்களிலிருந்து பாதுகாப்பதும் அந்த உரிமைகளை மீறும் எல்லாச் செயல்களையும் தடுப்பதும் இரயத்துவாரி முறையின் மற்றுமொரு முக்கியக் கோட்பாடாகும். (3சி.எஃப் 1831. சி.5156:) இவ்வாறு இரயத்துவாரி முறையில் சம்பந்தப்பட்ட குடியானவர்களின் நலன்கள் குறித்த விளக்கங்கள் முழுமையாகத் தெரியவந்திருக்கின்றன. ஆனால், ஜமீன்தாரி அமைப்பில் அவ்வாறு இல்லை; பிந்தைய அமைப்பு என்ன செய்ய நினைக்கிறதோ அதை முந்தைய அமைப்பு மிகத் திறமையாகச் செய்கிறது. பிந்தைய அமைப்பு செய்ய நினைத்ததை ஒருபோதும் செய்ததில்லை, செய்யவும் முடியாது.

நாட்டிலுள்ள எல்லா நிலங்களுக்கும் வரி மதிப்பீட்டை நிர்ணயம் செய்வதே அது. இரயத்துவாரி முறையின்படி வரிமதிப்பீடு நிலத்திலிருந்து ஒட்டுமொத்த வருவாய்க்குச் செல்கிறது: அது மிகப்பெரிய நிலக்கிழாரிலிருந்து மிகச்சிறிய குடியானவர்கள் வரை அனைத்து வர்க்கங்களின் சொத்துடைமையையும் மதிக்கிறது; அது ஒரு சொத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் அளவிட்டு மதிப்பீடு செய்கிறது. இவ்வாறு அது நிலஉரிமையை மாற்றித் தர வகை செய்கிறது. ஏனெனில் ஒரு நிலத்தை விற்பனை செய்ய முற்படும் போது எழும் முதல் கேள்வி, நிலத்திற்குப் பொது மக்களிடமிருந்து எந்த அளவுக்குத் தேவை ஏற்படும் என்பதுதான் (4 சி.எப், 1831 சி, 4565, 4567,4568). உரிமையாளர்கள் இருக்குமிடத்தில் விவசாயிகள் மற்றும் குடியானவர்களுடனும்: மிகப்பெரிய நிலப்பரப்பு அல்லது மிகச்சிறிய அளவிலான நிலத்திற்கும்; கோடிக்கணக்கான ஏக்கர் நிலம் அல்லது மிகக்குறைந்த அளவிலான ஏக்கர் நிலப்பரப்பிற்கும் – இரயத்துவாரி செட்டில்மென்ட் பொருந்தும்.

ஒரே ஒரு வயலுக்கு உரிமையாளராக இருந்தாலும்கூட அரசாங்கத்துடன் அவர் நேரடியாக ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டு, சாகுபடியில் ஈடுபடலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட தொகைக்கு மேல் வரி செலுத்துமாறு தன்னைக் கோரமுடியாது என்பது அவருக்குத் தெரியும்; நிலத்தின் மதிப்பு, மாறுபட்ட மண்வளம், மக்கள்தொகை, நிலவளம் மற்றும் இதர ஸ்தலப் பிரச்சனைகள் ஆகியவற்றுக்கேற்ப இந்த முறையின் கீழ் வரிநிர்ணய மதிப்பீடு மாறுபட்டபோதிலும்கூடக் குறைந்த வரி செலுத்தும், தரம் குறைந்த நிலம் மேம்பாடடைந்து அதிக வரி செலுத்த வேண்டிய அவசியமேற்பட்டபோதிலும் கூட, மிகச்சிறந்த நிலத்திற்கு அதிகபட்சவரி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அதற்கு மேல் கிடைக்கும் வருவாய் நிலஉரிமையாளரையே சாரும். பாதிப்புகள் ஏற்படும்போது வரிவிலக்குகளும் உண்டு. (1. சி.எப் 1832 சி.ஆர்.பி. எண் 20.) பெயரளவில் மட்டும் உரிமையாளர்களாக ஒருசிலர் இருப்பதற்குப் பதிலாக, சுதந்திரமான உரிமையாளர்களைக் கொண்ட ஒரு பெரும் அமைப்பை உருவாக்கியதில் ஜமீன்தார் முறையைவிட இரயத்துவாரி அமைப்பிற்கு மற்றுமொரு அனுகூலம் உள்ளது: இதில் பெருமளவில் பொதுமக்களுக்கும் ஓர் அனுகூலம் உள்ளது. ஆனால், ஜமீன்தார் முறையில் ஒரு சிலருடைய நன்மைக்காக மட்டுமே இந்த அனுகூலங்கள் பயன்படுகின்றன, அதே சமயம் இரயத்துவாரி முறையில் மூலதனம், கணிசமான அளவுக்கு ஒரே இடத்தில் குவிந்துவிடும் போக்கும் உள்ளது. (2.சி.எப், 1831 சி. 4577, 4578, 4579.)

                கிழகிந்தியக் கம்பெனியின் ஆட்சியின் கீழ் இந்தியாவில் நிலவருவாய் அமைப்பு இவ்வாறுதான் இருந்தது. இந்த அமைப்பைப் பற்றிய விமர்சன ரீதியான மதிப்பீட்டைப் பின்னர் பார்ப்போம்.

                அடுத்த முக்கியமான வருவாய் இனம் அபினி வருவாய் ஆகும். நிலவருவாய்க்கு அடுத்தபடியாக அதிக வருவாயை ஈட்டிக் கொடுத்தது அபின் வருவாய் ஆகும். அபின் வரி இரு வேறான வழிகளில் விதிக்கப்பட்டது:

1)            “வங்காளத்தில் அரசாங்கமே சாகுபடியையும் விற்பனையையும் மேற்கொள்ளும் ஒரு தனிப்பட்ட முறையின் மூலம்.”

2)            “மால்வாவின் சுதேச மாநிலங்களில் சாகுபடி செய்யப்பட்டு பம்பாயிலிருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்படும் அபினின் மீது பம்பாயில் விதிக்கப்படும் உயர் ஏற்றுமதி வரியின் மூலம்.”

“1799 ஆம் ஆண்டின் விதி VI பிரிவு 3 இன் படி வங்காளத்தில் அபின் தரும் கசகசாச் செடிகளைப் பயிரிடுவதும் 1803-ஆம் ஆண்டின் விதி XLI பிரிவு 2 இன்படி வடமேற்கு மாகாணங்களில் அச்செடிகளை பயிரிடுவதும் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. முன்பணம் கொடுத்து அபின் தரும் வெள்ளைக் கசகசாச் செடிகளை ஒரு குறிப்பிட்ட நிலத்தில் பயிரிடுவதற்குச் சில தேர்வு செய்யப்பட்ட மாவட்டங்களில் விவசாயிகளுடன் அரசாங்கம் வருடாந்திர உடன்படிக்கைகள் செய்துகொண்டது. விவசாயிகள் தங்களது உற்பத்திப் பண்டங்களை அபின் வடிவில் அரசாங்கத்திற்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட விலையில் தரவேண்டும். 1856 இல் வங்காளத்தில் அபினி ஏகபோகத்திலிருந்து கிடைத்த நிகர வருவாய் ரூபாய் 2,767,126 ஆக இருந்தது.”

அபினியை ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்வதிலிருந்து கிடைத்த வருவாய் சம்பந்தமாக, ஒரு சிறிய வரலாறு இருக்கிறது. 1831க்கு முன்னர் பிரிட்டிஷார் அபினியைத் தங்களது அரசாங்கப் பிரதிநிதி மூலமாகச் சுதேச மாநிலங்களிலிருந்து (அப்பொருளின் மீது கண்டிப்பான ஏகபோகத்தைக் கொண்டிருப்பதற்காக) வாங்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். அதை பம்பாயிலோ அல்லது கல்கத்தாவிலோ விற்பனை செய்தனர். ஆனால், போர்த்துக்கீசியர் குடியேற்றங்களுக்குள் பெருமளவில் கடத்தப்படுவதைத் தடுப்பதற்காக ஏகபோகக் கொள்கை கைவிடப்பட்டு, பம்பாய்க்கு எடுத்துச் செல்லும் செலவினத்தை ஈடுசெய்வதற்காக ஒரு குறிப்பிட்ட விகிதத்தில் “நுழைவு சீட்டுகளின் “ வடிவில் போக்குவரத்து வரி வசூலிக்கப்பட்டது. ரூ.175/- போக்குவரத்து வரியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இந்த நிகழ்வுப்போக்கு வருவாய் குறைவதைக் காட்டியது. ஆகவே பெட்டி ஒன்றுக்கு ரூ.125/- வரியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

சிந்து பகுதியை வெற்றி கொண்ட பின்னர் போர்த்துக்கீசியப் பிரதேசங்களுக்குள் அபின் கடத்தப்படும் கூடுதல் வழி மூடப்பட்டது. வேறு வழியில் இந்த வர்த்தகம் சாத்தியமில்லை என்பதனால் கூடுதல் போக்குவரத்து வரி அதிக வருவாயைக் கொடுக்கும் என்று மிகச் சரியாக நம்பப்பட்டது. ஆகவே 1843 அக்டோபரில் பெட்டி ஒன்றுக்கு ரூ.200 ஆக வரி அதிகரிக்கப்பட்டது. 1847 இல் பெட்டி ஒன்றுக்கு ரூ.400 ஆகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.

III. உப்பு வரி

                இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் உப்பு பல்வேறு விதங்களில் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. பல்வேறு வழிகளில் வரி விதிக்கப்படுகிறது.

                வங்காளத்தில் கடல் நீரைக் கொதிக்கவைத்து உப்பு உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. பம்பாயிலும் மதராசிலும் கடல் நீரைச் சூரிய ஒளியில் ஆவியாக்கியும், பஞ்சாபில் உப்புச் சுரங்கம் போன்ற இயற்கைச் செல்வாதாரங்களிலிருந்தும், ராஜபுதினத்தில் உப்பு ஏரிகளிலிருந்தும் உப்புப் பெறப்படுகிறது.

                வங்காளத்தில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி உப்பு உற்பத்தியில் ஏகபோகத்தைக் கொண்டிருந்தது. உப்பை உற்பத்தி செய்த உள்ளூர் மக்கள் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட உப்பு அனைத்தையும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட குறைந்த விலையில் அரசாங்கத்திற்குத் தர ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளப்பட்டது. பின்னர் இந்த உப்பை அரசாங்கம் ஆறு வெவ்வேறு ஏஜென்சிகளான ஹிட்கெலீ, தும்லூக், சிட்டகாங், ஹரிகான, கட்டாக், பலாசூர், கொரெடா ஆகியவற்றின் மூலம் அடக்க விலையுடன் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட உப்பின் மீது விதிக்கப்படும் வரிக்குச் சமமான தொகையுடன் கூட்டிவரும் விலைக்கு விற்பனை செய்தது. இதன் விளைவாக “நுகர்வோருக்கான சராசரி சில்லறைவிலை” கிட்டத்தட்ட ஒரு பவுண்டுக்கு ஒரு பென்னியாக இருந்தது.

                இறக்குமதி வரிக்குச் சமமான தொகைக்கு ஈடான கலால் வரி மட்டும் செலுத்தும் ஒரு முறையின் கீழ், கல்கத்தாவில் தனியார் உப்பு உற்பத்திக்கும் அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

                ஆனால் 1836இல் காமன்ஸ் சபையின் தேர்வுக்கமிட்டியின் பரிந்துரையின் பேரில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விலை, பகிரங்கக் கிடங்குகள் என்ற முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அங்கு முன்னர் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் விற்பனை நடந்ததற்குப் பதிலாக “விற்பனை தொடர்ந்து எப்போதும் நடைபெற்று வந்தது.”

                மதராசில் அரசாங்கத்தின் சார்பாக உப்பு உற்பத்தி செய்யப்பட்டு மாநில நுகர்வுக்காக விற்பனை செய்யப்பட்டது.உப்பின் அடக்கவிலைக்கும் விற்பனை விலைக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்திற்குச் சமமாக இறக்குமதி செய்யப்பட்ட அன்னிய உப்பின் மீதான வரி பவுண்டு ஒன்றுக்கு ரூபாய் மூன்றிலிருந்து குறைக்கப்பட்டது.

                உப்பின் மீதான இறக்குமதி வரிக்குச் சமமான கலால்வரி செலுத்தும் முறையின் கீழ், பம்பாயில் உப்பு உற்பத்தி தனியார்கள் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. பஞ்சாபின் உப்புச் சுரங்கங்களில் அரசாங்கம் உப்பை வெட்டி எடுத்து அங்கேயே விற்பனையும் செய்து வந்தது.

                தங்களது உப்பு சப்ளைக்காக வடமேற்கு மாகாணங்கள், வங்காளத்தின் தாழ்வான பகுதிகளையும் ராஜபுதினத்தில் உள்ள சாம்பூர் உப்பு ஏரியையும், இந்தியாவின் மேற்கத்திய பகுதிகளையும் நம்பியிருந்தது. எல்லாப் பகுதிகளிலிருந்தும் உப்பு வடமேற்கு மாகாணங்களை வந்தடையும் போது ஒரே மாதிரியான விலையுடன் இருக்கும் விதத்தில் வரிகள் விதிக்கப்பட்டிருந்தன.

  1. சுங்கவரி

                நுழைவுவரி என்ற பெயரில் ஒவ்வொரு நகரத்திலும் ஒவ்வொரு சாலையிலும் எண்ணற்ற போக்குவரத்து அல்லது உள்நாட்டு வரிகள் விதிக்கப்பட்டன. ஆனால் அவை வங்காளத்து 1836 ஆம் ஆண்டின் சட்டம் 1இன் படியும் மதராசில் 1844 ஆம் ஆண்டின் சட்டம் 6 இன் படியும் நீக்கப்பட்டன. பிரிட்டிஷ் இந்தியா முழுவதிலும் ஒரேமாதிரியான சுங்கவரி அமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது. இந்த உள்நாட்டைக் கடந்து செல்லும் வரிகளின் தீய பலன்களைப் பற்றிப் பின்னர் விவாதிப்போம்.

                சுங்க வரி வருவாய்க்கு இரு ஆதாரங்கள் இருந்தன. அவை:

1)            ஏற்றுமதி மற்றும் இறக்குமதிகளின் மீது கடல்வழிச் சுங்கவரி, உப்பு மற்றும் அவரைச் செடியின் மீது ஏற்றுமதி வரி மட்டும்.

2)            பிரிட்டிஷ் பிரதேசங்களுக்கும் துணைப் பிரதேசங்களுக்கும் இடையிலான எல்லைகளைக் கடந்து செல்லும் பொருள்களின் மீது விதிக்கப்படும் தரைவழிச் சுங்கவரி.

  1. உப்பு மற்றும் அபினியின் மீதான ஏகபோகத்தைத் தவிர கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி மற்றுமொரு வருவாய் ஆதாரமாகப் புகையிலை ஏகபோகத்தை கொண்டிருந்தது.
  2. அப்காரி அல்லது சாராயம் மற்றும் மதுபானங்களின் ஏகபோக விற்பனையின் மூலம் கிடைக்கும் வருவாய். மிக அதிகத் தொகைக்கு ஏலம் கேட்பவர்களுக்கு (லைசென்ஸ்) விற்பனை செய்யப்பட்டன. தமது சொந்த விலையில் விற்பனை செய்வதற்கு அவர் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டார். வியாபாரம் செய்யும் நேரம், எந்த இடத்தில் கடை அமைத்திருக்க வேண்டும் போன்ற விஷயங்களை அரசாங்கம் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது.

VII.         வாடகை வண்டிகள், மாட்டு வண்டிகள், ஒற்றைக் குதிரை வண்டிகள் ஆகியவற்றின் மீது சக்கரவரி விதிக்கப்பட்டது.

VIII.        வகைப்படுத்தப்படாத வரிகளுக்குச் “சேயர்வரிகள்” என்ற கூட்டுப் பெயரிடப்பட்டது. நாட்டின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் வெவ்வேறு வரிகளை அது உள்ளடக்கியிருந்தது. உள்ளூர் வருவாய் அதிகாரிகள் செய்த ஒழுங்கற்ற வசூல்களை ஒருசமயத்தில் அது உள்ளடக்கியிருந்தது. மதராசில் அது கடந்து செல்லும் வரிகளை உள்ளடக்கியிருந்தது. வங்காளத்தில் இந்த இனத்தின் கீழ் யாத்திரிகர் வரி சேர்க்கப்பட்டது. தக்காணத்தில் “இந்த வருவாய் ஆதாரம்’ இரு முக்கிய இனங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது முதலாவது மொஹந்துர்ஃபாஎன்ற பெயரில் கடைகள், வர்த்தக நிறுவனங்கள் போன்றவற்றின் மீதான வரிகளாக இருந்தன. இரண்டாவதாக பல்லூடா (கையெழுத்துப் பிரதியில் இச்சொல் “பல்லுபே” என்று தட்டச்சு செய்யப்பட்டுள்ளது. –ஆசிரியர் ) என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்ட வரிகள், கிராமக் கைவினைஞர்கள் குடியானவர்களிடமிருந்து பெறும் பொருள்களின்மீதும், தங்களது இனாம் (குத்தகையற்ற) நிலங்களிலிருந்து கிடைக்கும் வருவாயின் மீதும் விதிக்கப்பட்ட வரிகளாகும். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் மோசமான நாணயங்கள் மீதான ஒரு வீதாசாரம் சேயர் என்ற இந்த இனத்தில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது.

  1. சட்டரீதியான கட்டணங்களைச் செலுத்துவதற்காக, வழக்குகளுக்கேற்பப் பல்வேறு தொகைகளுக்குத் தேவையான முத்திரைத் தாள்களின் வடிவில் நீதிமன்றக் கட்டணங்கள் வசூலிக்கப்பட்டன; வழக்குத் தொகைகளுக்கு ஏற்ப முத்திரைத் தாள்களின் மதிப்பு மாறுபட்டது.

வழக்குகளுக்குத் தேவையான முத்திரைத்தாள் மதிப்பு

ரூ.16வரையிலான

ரூ.1

ரூ.16லிருந்து ரூ.32வரை 

ரூ.2

ரூ.32லிருந்து ரூ.64வரை 

ரூ.4

ரூ.64லிருந்து ரூ.150வரை

ரூ.8

ரூ.150லிருந்து ரூ.300வரை

ரூ.16

ரூ.300லிருந்து ரூ.800வரை

ரூ.32

ரூ.800லிருந்து ரூ.1600வரை

ரூ.50

ரூ.1600லிருந்து ரூ.5000வரை     

ரூ.100

ரூ.5000லிருந்து ரூ.10,00வரை

ரூ.250

ரூ.10,000லிருந்து ரூ.25,000வரை

ரூ.500

ரூ.25,0000லிருந்து ரூ.50,000வரை

ரூ.750

ரூ.50,000லிருந்து ரூ.1,00,000வரை

ரூ.1,000

ரூ.1,00,000 அதற்க்கு மேலும்      

ரூ.2,000

                இதைத் தவிர, தாக்கல் செய்யப்படும் காட்சிப்பொருள்கள், சம்மன்கள், பதில்கள், மறுமுறையீடுகள், மறுபதில்கள், துணை வழக்குரைகள், வழக்குரைஞருக்கு வாதாட அங்கீகாரமளித்தல் (சன்னத்) ஆகியவற்றிற்கும் முத்திரை வரியுண்டு. நீதிமன்றத்தில் அந்தஸ்த்துக்கேற்ப முத்திரைத்தாள் மதிப்பு வேறுபடும்.

  1. 1797 இல் வங்காளத்தில் முதல்முறையாக ஏற்படுத்தப்பட்ட முத்திரைத்தாள் தீர்வைகள், ஒப்பந்தங்கள், கிரையப்பத்திரங்கள், உரிமைமாற்றுப்பத்திரங்கள், பவர் ஆப் அட்டர்னி, இன்சூரன்ஸ் பாலிசிகள், பிராமிசரி நோட்டுகள், ரசீதுகள், ஜாமீன் பத்திரங்கள் மற்றும் பொதுவில் சட்டரீதியான நடவடிக்கைகள் போன்ற எல்லா ஆவணங்களுக்கும் பொருந்தும். (ரூ.25க்கும் குறைவான பில்ஸ் ஆஃப் எக்ஸ்சேஞ்ச், ரூ.50க்கும் குறைவான ரசீதுகள் ஆகியவற்றிற்கு விலக்களிக்கப்பட்டிருந்தன).

                மதராசில் முத்திரைத்தாள் முதலில் 1808 ஆம் ஆண்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. முக்கியமாகச் சட்டரீதியான நடவடிக்கைகளுக்கே அது பயன்படுத்தப்பட்டது: 1816இல் இந்த வரி பாண்டுகள்,ஒப்பந்தங்கள், குத்தகைகள், அடமானங்கள், பில்ஸ் ஆஃப் எக்ஸ்சேஞ்ச் மற்றும் ரசீதுகளுக்கும் முத்திரைத்தாள் வரி விஸ்தரிக்கப்பட்டது.

                பம்பாயில் 1815இல் இந்தவரி முதலில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

                இந்தியாவில் முத்திரைத்தாள் வினியோகத்தில் ஆங்கிலேய முறை பின்பற்றப்பட்டது.

                “முத்திரைத்தாள் விற்பனையாளர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான சப்ளையைக் கலெக்டரிடமிருந்து பெறுகின்றனர்: முத்திரைத்தாளுக்கான பிணையத்தொகையை விற்பனையாளர்கள் செலுத்தி தேவைப்படும் நபர்களுக்கு அவர்கள் வினியோகிக்கின்றனர். அந்த விற்பனையில் ஒரு சதவிகிதத்தை அவர்கள் கமிஷனாகப் பெற்றனர்...

  1. அக்கசாலை வருவாய்:

உற்பத்திப் பொருளின் மீது இரு சதவிகிதம் மேலாண்மைப் பங்காக வசூலிக்கப்படுகிறது. தரத்திலுள்ள வேறுப்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டும் சுத்திகரிப்புக்கான கட்டணங்களைக் கழித்துக் கொண்டும் அத்தகைய கட்டணங்கள் வசூலிக்கப்படும்.

XII. கப்பல்துறை வருவாய்:

கல்கத்தா, மதராஸ், பம்பாய் ஆகிய இடங்களிலுள்ள துறைமுக நிறுவனங்களை நடத்துவதற்காகத் துறைமுகம் மற்றும் கப்பல் நங்கூரமிட்டு நிற்கும் நாட்களுக்கான கட்டணம் ஆகியவற்றின் வாயிலாக வசூலிக்கப்பட்டது.

XIII.        ஒப்பந்தக் கட்டுப்பாடுகளின் கீழ் செலுத்தப்படவேண்டிய தொகையான கிட்டத்தட்ட ஐந்து லட்சம் பவுண்டுகள் திணை மாநிலங்களிலிருந்து மானியத் தொகையாகக் கிடைத்தது.

                கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் கீழ் வருவாய்களுக்கான பதின்மூன்று ஆதாரங்கள் இவையேயாகும். இவற்றில் பல இன்றளவுக்கும் தொடருகின்றன.

(முதுகலைப் பட்டப் பேற்றிற்காக அளிக்கப்பட்ட ஆய்வேடு - மே 15, 1915)

தொடரும்...

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 11)

Pin It

(மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி V, எண்.9, ஏப்ரல் 12, 1946, பக்கங்கள் 3914.)

          மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): திரு.தலைவர் அவர்களே, பின்கண்ட தீர்மானத்தை முன்மொழிகிறேன்:

                        “தொழில் நிலையங்களின் உரிமையாளர்கள் தங்கள் தொழில் நிலையங்களில் வேலைவாய்ப்புக்கான நிபந்தனைகளை வரையறுத்தக் கூற வேண்டும் என்று கோரும் இந்த மசோதா பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.”

ஐயா,

ambedkar 297இது மிகவும் எளிய மசோதா; எனக்குத் தெரிந்த வரை சர்ச்சைக்கு இடமற்ற மசோதா. எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட தொழில் நிலையத்திலும் வேலைவாய்ப்புக்காக நிர்ணயிக்கப்படும் விதிமுறைகளும் நிபந்தனைகளும் இதற்கென நியமிக்கப்படும் தகுதிவாய்ந்த ஓர் அதிகாரியால் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும், அத்தகைய அத்தாட்சி இது சம்பந்தமான ஒரு வகையான பதிவேடாக அமைய வேண்டும் என்பதே இந்த மசோதாவின் குறிக்கோள். வேலைவாய்ப்புக்கான விதிமுறைகளையும் நிபந்தனைகளையும் வெறுமனே பதிவு செய்வதையும் வேலைவாய்ப்பு சம்பந்தமாக விதிக்கப்படும் நிபந்தனைகள் மற்றும் விதிமுறைகளின் நியாயத்தன்மையை மதிப்பிடுவதையும் மசோதா வேறுபடுத்திக் காண்கிறது. வேலைவாய்ப்புக்கு விதிக்கப்படும் நிபந்தனைகளும் விதிமுறைகளும் எந்த அளவுக்கு நியாயமானவை என்ற பிரச்சினையில் இந்த மசோதா கவனம் செலுத்தவில்லை. இந்த மசோதாவின்படி, வேலைவாய்ப்புக்கான விதிமுறைகளையும் நிபந்தனைகளையும் ஒவ்வொரு முதலாளியும் தன் இஷ்டம் போல் நிர்ணயித்துக் கொள்ள உரிமை உண்டு. இந்த மசோதா வேண்டுவதெல்லாம் இதுதான்: ஒரு முதலாளி தனது தொழில் நிலையத்தில் வேலைக்கமர்த்திக் கொள்ளப்போகும் தொழிலாளர்களுக்கு விதிக்கவிருக்கும் நிபந்தனைகளையும் விதிமுறைகளையும் வகுத்துக் கொண்ட பிறகு, அவற்றை அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்படும் ஓர் அதிகாரியிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; அந்த அதிகாரி இந்த நிபந்தனைகளையும் விதிமுறைகளையும் குறித்துக் கொண்டு அவற்றை ஒரு பதிவேட்டில் பதிவு செய்வார்; இந்த நிபந்தனைகளும் விதிமுறைகளும் உண்மையில் எத்தகையவை என்பதை நிர்ணயிப்பதற்கு இந்தப் பதிவேடுதான் அடிப்படையாக இருக்கும்.

வேறுவிதமாகச் சொன்னால், ஒருவிதமான சான்று விதிமுறையைத்தான் இந்த மசோதா உருவாக்குகிறது என்று கூற வேண்டும். இந்த மசோதா நிறைவேறிய பிறகு என்ன நடைபெறும் என்பதைப் பார்ப்போம். ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொழில் நிலையத்தில் வேலைவாய்ப்பு சம்பந்தமான விதிமுறைகள் மற்றும் நிபந்தனைகள் குறித்து முதலாளிக்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையே ஏதேனும் தகராறு ஏற்படுமானால் ஆவணச் சான்றைத்தான் சட்டம் அனுமதிக்கும்; அதாவது சான்றிதழ் அளிப்பதற்கு அதிகாரம் பெற்ற அதிகாரியால் முதலாளிக்க வழங்கப்படும் உறுதிசெய்யப்பட்ட பிரதிதான் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்; வாய்மொழிச் சான்று ஏற்றுக் கொள்ளப்பட மாட்டாது. இந்த மசோதாவின் 12 ஆவது விதியை அவை நோக்கினால் இந்த விஷயம் மிகத் தெள்ளத் தெளிவாகக் கூறப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். அந்த விதி கூறுவதாவது:

            “இந்த சட்டத்தின்படி இறுதியாக உறுதி செய்யப்பட்ட நிலையாணைகளை மாற்றுவது, கூடுதலாக சேர்ப்பது அல்லது மறுதலிப்பது சம்பந்தமாக எத்தகைய வாய்மொழிச் சான்றும் எந்த நீதிமன்றத்திலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட மாட்டாது.”

இதுதான் இந்த மசோதாவின் உண்மையான நோக்கம். நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போன்று இதில் புதிய கோட்பாடு எதுவும் அடங்கியிருக்கவில்லை. இத்தகையதொரு சட்டம் ஏற்கெனவே பம்பாயில் நடைமுறையில் இருந்து வருகிறது. இந்த மசோதா செய்வதெல்லாம் அந்த சட்டத்தின் விதிகளை இந்தியாவில் இதர மாகாணங்களுக்கும் விஸ்தரிப்பதே ஆகும்.

இந்த மசோதாவில் இடம்பெற்றுள்ள பல விதிகள் செயல்முறை சம்பந்தப்பட்டவையே ஆகும்; வேலைவாய்ப்பு சம்பந்தமான விதிமுறைகளும் நிபந்தனைகளும் தொழிலதிபர்களிடமிருந்து கிடைக்கப் பெறும்போது சான்றதிகாரி எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை இவை விரித்துரைக்கின்றன. அவர் சான்றிதழ் வழங்குவதற்கு முன்னர் அந்தத் தொழில் நிலையத்தில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்களை அழைத்து அவர்களது கருத்துகளைத் தெரிந்து கொள்வது முக்கியம். தாம் தெரிவித்துள்ள நிபந்தனைகளும் விதிமுறைகளும் இந்த சட்டத்திற்கு முற்றிலும் இசைந்தவையாக இருந்தும் சான்றதிகாரி சான்றிதழ் அளிக்கவில்லை என்றால் தொழிலதிபர் மேல்நீதிமன்றத்தில் முறையிட்டு, சான்றதிகாரியின் முடிவை தள்ளுபடிச் செய்யச் செய்வதற்கு உரிமை உண்டு.

நம்முன் குறுகிய நேரமே இருப்பதால், இந்த மசோதாவின் ஒவ்வொரு விதியையும் பற்றி விரிவாக எடுத்துக்கூறி, அவையின் நேரத்தை வீணாக்க நான் விரும்பவில்லை. எனினும் இந்த மசோதா அவசியமானது மட்டுமன்றி, மிக அவசரமானதும் கூட என்று அரசாங்கம் ஏன் கருதுகிறது என்பதை எடுத்துரைப்பது இன்றியமையாதது என்று நினைக்கிறேன். இந்த மசோதா அடுத்தக் கூட்டத் தொடரில் அரசாங்கம் கொண்டுவர உத்தேசித்திருக்கும் மற்றொரு மசோதாவுடன் மிக நெருக்கமாகப் பின்னி பிணைந்திருக்கும்; அதுதான் உடல்நலக் காப்பீட்டு மசோதாவாகும். இந்த உடல்நலக் காப்பீட்டு மசோதா சலுகைகள் சம்பந்தமாக சில உரிமைகளை தொழிலாளிக்கு வழங்குகிறது; அதேசமயம் உடல்நலக் காப்பீட்டு நிதிக்கு ஓரளவு பணம் செலுத்தும் கடமை பொறுப்பையும் விதிக்கிறது. இந்த உரிமைகளும் கடமைப் பொறுப்புகளும் பல்வேறு தொழில் நிலையங்களில் தொழிலாளிகள் பெறும் ஊதியங்களுடன் பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்து பிணைந்துள்ளன. இந்நிலைமையில், நிதிக்கு ஒரு தொழிலாளி தர வேண்டிய பங்கு பற்றித் தகராறுகள் எழக்கூடும். காப்பீட்டு நிதியிலிருந்து ஒரு தொழிலாளி எவ்வளவு பணம் பெறுவதற்கு உரிமை பெற்றுள்ளார் என்பது குறித்துத் தகராறுகள் தோன்றக்கூடும். இத்தகைய தகராறுகளுக்கு இறுதியாகத் தீர்வு காணும் பொருட்டு, தொழிலாளிகள் வேலைக்குச் சேர்ந்த போது விதிக்கப்பட்ட நிபந்தனைகளும் விதிமுறைகளும் எழுத்து மூலமாக பதிவு செய்யப்படுவது அவசியம் என்று அரசாங்கம் கருதுகிறது; அப்போதுதான் தொழிலாளர்களின் ஊதியங்கள் மற்றும் வேலை நிலைமைகள் பற்றிய எத்தகைய குற்றச்சாட்டுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட சான்றை நாங்கள் பெறமுடியும். உண்மையைக் கூறுவதானால், தொழில் நிலையங்களில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்களின் வேலை நிலைமை குறித்த சில குறிப்பிட்ட விஷயங்களை எத்தகைய ஆட்சேபத்துக்கும், ஐயத்துக்கும், சிக்கலுக்கும் இடமின்றித் தெரிந்து கொண்டாலொழிய காப்பீட்டு நிதியை உருவாக்குவது மிகவும் கடினம் என்று நாங்கள் உணர்ந்தோம்.

இந்தக் கருத்துகளுடன் இந்த மசோதா பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று முன்மொழிகிறேன்.

*           *           *

1மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: (1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி V, எண்.9, ஏப்ரல் 12, 1946, பக்கம் 3926.) திரு.தலைவர் அவர்களே, இந்த மசோதா நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்ற எனது தீர்மானம் இப்போது நாம் செவிமடுத்த இத்தகைய விவாதத்தை எழுப்பும் என்று நான் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. அதிலும் குறிப்பாக மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் டாக்டர் சர் ஜியாவுத்தீன் அகமதின் உரையைக் கேட்டு என்னால் வியப்படையாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவர் தமது நண்பகலுணவுக்கு சீரணிக்க முடியாத எதையோ சாப்பிட்டு விட்டதன் விளைவுதான் அவரது இந்த உரையோ என்று அஞ்சுகிறேன்; ஏனென்றால் தொழிலாளர்களுக்கான சட்டங்கள் இயற்றப்பட வேண்டுமென்பதில் அளவற்ற ஆர்வமுடையவர் டாக்டர் ஜியாவுத்தீன் அகமது என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம்; இன்னும் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தொழிலாளர் சட்டங்களை தாமதிக்காமல் கொண்டு வருவது அவசியம் என்று இந்த அவையில் பல சந்தர்ப்பங்களில் அவர் வலியுறுத்தியிருக்கிறார். ஆனால் இன்றோ இதற்கு நேர்மாறான முறையில் பேசியிருக்கிறார். எனினும் அவர் தெரிவித்த கருத்துகளுக்கு என்னுடைய நண்பர் திரு.சித்திக்கி மிகச் சரியான முறையில் பதிலளித்திருப்பது குறித்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்; இதற்குமேல் இந்த விஷயம் குறித்து அவையில் பேச வேண்டிய அவசியமில்லை என்று கருதுகிறேன்.

அவர் தெரிவித்த கருத்துகளில் ஒன்றுக்கு மட்டும் பதிலளிக்க விரும்புகிறேன். இந்த மசோதா சம்பந்தமாக போதிய முன்னறிவிப்பு தரப்படவில்லை என்று அவர் கூறினார். இந்த விஷயம் குறித்த உண்மை நிலைமை இதுதான்: இந்த மசோதா இடம்பெற்ற நிகழ்ச்சி நிரல் வெள்ளிக்கிழமை 6 ஆம் தேதியன்றே மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களுக்கு விநியோகிக்கப்பட்டது. அந்த நிகழ்ச்சி நிரலில் இந்த மசோதா சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளில் முதல் இடத்தைப் பெற்றிருந்தது. அது மட்டுமன்றி 1946 ஏப்ரல் 12 ஆம் தேதி வெள்ளியன்று இது முதல் விஷயமாகப் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்று நிகழ்ச்சி நிரலின் அடிக்குறிப்பிலும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. இந்த ஆறுநாள் முன்னறிவிப்பு போதுமானதல்ல என்று எவ்வாறு கருத முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

இந்த மசோதாவைப் பொறுத்த வரையில், 15 நிமிடங்களுக்குள் இதற்கு அவையின் ஒப்புதலைப் பெற்றுவிட முடியும் என்று நம்பினேன். ஆனால் இந்த மசோதா சம்பந்தமாக இப்போது ஏறத்தாழ 1 மணி 5 நிமிடங்கள் செலவிட்டுள்ளோம். எனவே, இந்த மசோதாவை அவசரகதியாக அவையில் நிறைவேற்ற நான் முயற்சிப்பதாக எவரும் எப்படிக் கூற முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

என்னுடைய நண்பர் திரு.இன்ஸ்கிப்த் எழுப்பிய பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரையில், தங்களுடைய கட்சிக்காரர்களைக் கலந்தாலோசிக்க போதிய முன்னறிவிப்புத் தரப்படவில்லை என்று கூறினார்; இந்த மசோதாவின் முந்தைய வரலாற்றை அவர் முற்றிலுமாக தவறாகப் புரிந்து கொண்டுவிட்டார் அல்லது மறந்து விட்டார் என்றே தோன்றுகிறது. இந்த மசோதா 1944 ஆம் ஆண்டிலேயே நிரந்தரத் தொழிலாளர் குழு முன்வைக்கப்பட்டது. அந்தக் குழு இம்மசோதா மிக அவசியமானதென்றும், இது எத்தகைய சர்ச்சைக்கு இடமற்றதாதலால் அவசர சட்ட வடிவத்தில் அதனை அரசாங்கம் நிறைவேற்றலாம் என்றும் ஒருமனதாகப் பரிந்துரைத்தது. ஆனால் நாங்கள் அவ்வாறு செய்யவில்லை. இதன் பின்னர் இந்தியத் தொழிலாளர் மாநாட்டில் இவ்விஷயம் மீண்டும் விவாதிக்கப்பட்டது.

தற்போது அவை முன் வைக்கப்பட்டுள்ள இந்த மசோதா தொழிலாளர் மாநாட்டில் முன்வைக்கப்பட்ட வடிவத்தில் இல்லை என்று அவர் மற்றொரு பிரச்சினையை எழுப்பினார். இது முற்றிலும் தவறான கருத்து என்று அவருக்குக் கூற விரும்புகிறேன். முத்தரப்பு மாநாட்டில் இந்த மசோதா எந்த வடிவத்தில் முன்வைக்கப்பட்டதோ அதில் எத்தகைய மாற்றத்தையும் அரசாங்கம் செய்யவில்லை.

சிறு தொழிற்சாலைகளுக்கு இந்த மசோதா எந்த அளவுக்குப் பொருந்தும் என்று என்னுடைய நண்பர் பேராசிரியர் ரங்கா ஒரு பிரச்சினையை எழுப்பியிருந்தார். நண்பர் திரு.கிவில்டும் இதனையே வலியுறுத்தி இதற்கு நான் விளக்கம் அளிக்க வேண்டும் என்று கோரினார். இந்த மசோதாவிலுள்ள விதி 1-இன் 3ஆவது துணை விதியைப் படிக்கும் எவரும் இந்த மசோதா நூறும் அல்லது அதிகமான தொழிலாளர்களை வேலைக்கமர்த்திக் கொண்டுள்ள தொழில் நிலையங்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் என்று தவறாகப் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள்; ஏனென்றால் அந்தத்த அரசாங்கம் அவ்வப்போது அரசினர் செய்தி இதழில் வெளியிட்டு இதனை எவ்வகையான தொழில் நிலையத்துக்கும் விஸ்தரிக்க சர்க்காருக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது என்று இந்தத் துணைவிதி கூறுவதைப் பார்க்கலாம். ஆக, நூறு பேருக்கும் குறைவான தொழில் நிலையங்களுக்கு இதனை பயன்படுத்தும் அதிகாரத்தை அரசாங்கம் தன் கைகளில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பது தெள்ளத் தெளிவு. எனவே, நூறுபேரும் அதற்கும் மேற்பட்டவர்களை பணியிலமர்த்திக் கொண்டுள்ள தொழில் நிலையங்களுக்குத்தான் இந்த மசோதா பிரதானமாகப் பொருந்தும்; இந்த எண்ணிக்கைக்கும் குறைவானவர்களை வேலைக்கமர்த்திக் கொண்டுள்ள தொழில் நிலையங்களுக்கு இது பொருந்தாது என்ற அச்சம் முற்றிலும் ஆதாரமற்றது என்பதை உறுதிப்படுத்த விரும்புகிறேன். 

திவான் சமன்லால்: நான் ஒரு நிமிடம் குறுக்கிடலாமா? பக்கம் 2, விதி 2 (இ) (ii)- இல் தொழில் நிலையம் என்பதற்கு சொற் பொருள் விளக்கம் கூறும்போது “ தொழிற்சாலைகள் சட்டம் பிரிவு 2-இன் (I) விதியின்படி வரையறுத்துக் கூறப்பட்டுள்ள தொழிற்சாலைகளையே இது குறிக்கும்” என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு வரையறுத்துக் கூறப்பட்டிருக்கும் தொழிற்சாலை என்பது தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தில் பொருள் வரையறை செய்யப்பட்டிருக்கும் தொழிற்சாலையையே குறிக்கும் என்று நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன். ஆனால் 20 பேர் பணிபுரியும் ஒரு தொழிற்சாலை இங்கு கூறப்பட்டிருக்கும் “தொழில் நிலையத்துக்கு” அளிக்கப்பட்டுள்ள பொருள் வரையறைக்குள் வராது.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஆனால் 20 பேர் பணிபுரியும் ஒரு தொழிற்சாலைக்குக் கூட அரசாங்கம் இதனைப் பயன்படுத்தலாம்.

திவான் சமன்லால்: பயன்படுத்தலாம்; ஆனால் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை அது குறிக்காது.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: நூறு பேர்களைக் கொண்ட தொழிற்சாலையுடன் நாங்கள் ஆரம்பிக்கிறோம்.

திரு.லெஸ்லி கிவில்ட்: இதற்கும் குறைவாக ஏன் ஆரம்பிக்கக் கூடாது?

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இதற்கும் குறைவான எண்ணிக்கையிலிருந்து அரசாங்கம் தொடங்குவதை தடுக்கக் கூடியது எதுவும் இல்லை.

திவான் சமன்லால்: இந்தியத் தொழிற்சாலைகள் சட்டம் இருபது பேர் மட்டுமே பணிபுரியும் தொழிற்சாலைக்குப் பொருந்தும் என்றால், இந்த மசோதாவின்படி இதேபோன்ற ஒரு தொழில் நிலையத்துக்கும் ஏன் பொருந்தக்கூடாது?

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இருபது பேர் பணியாற்றும் தொழிற்சாலைகள் மீது கூட இந்தக் கடமைப் பொறுப்பை அரசாங்கம் சுமத்துவதைத் தடுக்கும் எதுவும் இந்த சட்டத்தில் இல்லை. இப்போதைக்கு ஒரு தொடக்கத்துக்கு அடிபோடுவோம் என்றுதான் நினைத்தோம். தவிரவும், ஒவ்வொரு தொழிற்சாலைக்கும் இதனை விஸ்தரிப்பது என்றால், நிர்வாக அமைப்பு மிகவும் பரந்ததாக இருக்க வேண்டும். சான்றதிகாரிகள் மற்றும் மேல் முறையீட்டமைப்புகள் போன்றவற்றின் எண்ணிக்கையும் மிக அதிகமாக இருக்க வேண்டும். இத்தகைய ஒரு நிர்வாக அமைப்பை தற்போது எந்த மாகாண அரசாங்கத்தாலும் வழங்க இயலாது. எனவே, மிதமான அளவில் இப்பணியைத் தொடங்க வேண்டிய அவசியத்தில் இருக்கிறோம்; இத்தகைய விஸ்தரிப்பு அவசியப்படும் போது அதனைச் செய்யும் அதிகாரத்தை எங்கள் கையில் வைத்திருக்கிறோம்.

இந்தத் தீர்மானம் குறித்து நிகழ்த்தப்பட்ட உரைகளின் போது எழுப்பப்பட்ட பிரச்சினைகளில் விளக்கம் தேவைப்படும் வேறு எந்த விஷயமும் இல்லை என்றே கருதுகிறேன்.

எனவே, ஐயா என் தீர்மானத்தை முன்மொழிகிறேன்:

திரு.தலைவர்: தீர்மானம் இதுதான்:

“திருத்தப்பட்ட இந்த மசோதா ஏற்கப்பட வேண்டும்.”

தீர்மானம் நிறைவேறியது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

முதுகலைப் பட்டப் பேற்றிற்காக அளிக்கப்பட்ட ஆய்வேடு

மே 15, 1915

இந்த ஆய்வேட்டின் நகலை, வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழக வரலாற்றுத் துறையைச் சார்ந்த டாக்டர் பிராங்க் எப்.கோன்லோன் அவர்கள் கொலம்பியாப் பல்கலைகழகத்திலிருந்து பெற்று, நாக்பூரிலுள்ள டாக்டர் அம்பேத்கர் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தைச் சார்ந்த திரு.வசந்த மூன் அவர்களுக்கு 1979-இல் அளித்தார்.

                இதுவரை நூல்வடிவில் வெளிவராதிருந்த இந்த ஆய்வேட்டினை வெளியிடுவதற்கு அனுமதி அளித்த அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டுக் கொலம்பியாப் பல்கலைக்கழகத்தார் பதிப்பாசிரியர்களின் நன்றிக்குரியவராகின்றனர். மகாராஷ்டிர மாநில அரசு இந்த ஆய்வேட்டினை அச்சிட்டு வெளியிடுவதற்கு உதவிய, நாக்பூர் டாக்டர் அம்பேத்கர் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தாருக்கும் பெருந்தன்மையுடன் உதவிய டாக்டர் கோன்லோன் அவர்களுக்கும் பாராட்டு உரித்தாகுக.

1

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் நிர்வாகத் துறையினுடைய வரலாற்றுரீதியான வளர்ச்சியினை ஆராயாமல் அதைப் பின்வருமாறு எளிதில் விவரிக்கலாம்.

  1. உரிமையாளர்களின் மன்றம்       

Ambedkar and Rajendra Prasad         அந்த மன்றம் “ஓரளவுக்குக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் மூலதனத்தின் பங்குதாரர்களைக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் வாக்கெடுப்பின் மூலம் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான பிரதிநிதிகளைத் (24 பேர்) தேர்ந்தெடுத்தனர். அவர்களுக்குத் திட்டமிடுதல், இந்தியா மற்றும் இங்கிலாந்தின் நலங்களுக்கு ஏற்புடைய எந்த நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ளவும் உரிமையாளர்கள் அதிகாரமளித்தனர். கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்துவதிலும் வரையறுக்கப்பட்ட கட்டுப்பாட்டையும் கண்காணிப்பையும் மேற்கொள்ளுவதிலும் அதிகாரத்தை உரிமையாளர்கள் தங்கள் வசமே வைத்துக் கொண்டனர்.”

                இந்த மன்றத்தில் ஓர் இடத்தையும் வாக்கையும் பெறுவதற்குத் தேவையான விதிமுறைகள்:

                500 பவுண்ட் பங்குகளின் உரிமையாளர் இந்தமன்றத்தில் ஓர் இடத்தைப் பெறத் தகுதியுடையவராகிறார்.

                1000 பவுண்ட் பங்குகளின் உரிமையாளர் ஒரு வாக்குக்கான உரிமையைப் பெறுகிறார்.

                3000 பவுண்ட் பங்குகளின் உரிமையாளர் இரு வாக்குக்கான உரிமையைப் பெறுகிறார்.

                6000 பவுண்ட் பங்குகளின் உரிமையாளர் மூன்று வாக்குகளின் உரிமையைப் பெறுகிறார்.

                10,000 பவுண்ட் முதல் 1,00,000 பவுண்ட் வரையிலான, அதற்குமேலும் பங்குகளின் உரிமையாளர் நான்கு வாக்குகளுடன் உரிமையைப் பெறுகிறார்.

                இதைத் தவிர, வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளுமுன்னர் குறைந்தபட்சம் ஒரு வருடமேனும் இப்பங்குகளை அவர் வைத்திருக்க வேண்டும். மூன்றாவது நபர் மூலமாக வாக்களிக்க முடியாது மைனர்கள் வாக்களிக்க முடியாதவர்கள் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

                வாக்களிப்பவர்களில் பிரபுக்கள், சமானியர்கள், பெண்கள், மதகுருமார்கள், சிவில் மற்றும் இராணுவ அதிகாரிகள் (மன்னர் மற்றும் கம்பெனியின் அதிகாரிகள்) ஆகியோர் அடங்குவர்.

                இந்த மன்றத்தின் கூட்டத் தொடர்கள் மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை, மார்ச், ஜூன், செப்டம்பர், டிசம்பர் ஆகிய மாதங்களில் நடைபெறும். தகுதியுள்ள ஒன்பது உரிமையாளர்கள் மன்றத்தின் சிறப்புக் கூட்டத் தொடரைக் கூட்டுமாறு கோருவதற்கு முடியும். கூட்டத்தொடருக்குத் தலைமை வகிக்கும் தலைவர் பணித்துறை சார்ந்தவராக இருப்பார். மன்றத்தின் அங்கீகாரம் தேவைப்படும் எல்லா மசோதாக்களையும் மன்றத்தின் முன் வைப்பார். கம்பெனியின் கணக்கு வழக்குகளை உறுப்பினர்களின் பார்வைக்கு வைப்பார்.

                அம்மன்றத்திற்கு பின்வரும் அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டிருந்தன:

1)            இயக்குநர்கள் மன்றம் என்று அழைக்கப்படும் அமைப்புக்குத் தகுதியுள்ள நபர்களைத் தேர்வு செய்தல்.

2)            நாடாளுமன்றத்தின் ஒரு சில வரையறைகளுக்குட்பட்டுக் கம்பெனியின் மூலதனப் பங்குகளுக்கு லாபப் பங்கீட்டை அறிவித்தல்.

3)            நாடாளுமன்றத்தின் சட்ட திட்டங்களுக்கு முரண்படாத வகையில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் நல்லாட்சிக்குப் பாதகம் விளைவிக்கக்கூடிய துணைவிதிகள் உருவாக்கவும், திருத்தவும் அல்லது நீக்கவும் அதிகாரம் பெறுதல்.

4)            ஆண்டொன்றுக்கு 200 பவுண்டுக்கும் மேலாகச் சம்பளத்தில் அல்லது ஓய்வூதியத்தில் எந்த ஒரு அதிகரிப்பையும் அல்லது 600 பவுண்டுக்கும் அதிகமாக வழங்கப்படும் எந்த ஒரு பணிக்கொடையையும் பொதுவில் கட்டுப்படுத்துதல்.

5)            சிறந்த சேவைக்காக ரொக்க வெகுமதி வழங்குதல்.

II.இயக்குநர்களின் மன்றம்

                இதில் 24 உறுப்பினர்கள் இருப்பர். ஒரு வாக்கு அளிக்கத் தகுதியுள்ள உரிமையாளர்களினால் இந்த இயக்குநர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். இயக்குநர்களின் மன்றத்திற்கு ஒரு வேட்பாளராக இருக்கும் விதிகள் வருமாறு:

1)            அவர் பிரிட்டனில் இயற்கையான பிரஜையாகவோ அல்லது குடியுரிமை பெற்றவராகவோ இருக்கவேண்டும்.

2)            200 பவுண்டு மூலதனப் பங்குகளின் உரிமையாளராக இருத்தல் வேண்டும். (எவ்வளவு காலமாக அவற்றை வைத்திருக்கிறார் என்பது முக்கியமல்ல)

3)            பாங்க் ஆஃப் இங்கிலாந்து அல்லது தென்கடல் கம்பெனியின் இயக்குநராக இருத்தல் கூடாது.

4)            இந்த மன்றத்தில் பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட பின்னர் இரண்டாண்டுகளாவது இங்கிலாந்தில் குடியிருந்திருக்க வேண்டும்.

5)            அவரது உத்தேசத் தேர்வுக்கு இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை கம்பெனியின் சேவையில் கப்பல் சார்ந்த பதவி வகித்திருக்கக் கூடாது.

6)            எந்த ஒரு முறையீடு அல்லது பொய்க் காரணம் சொல்லி நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ, தமக்காகவோ அல்லது வேறு நபருக்கோ ஓர் இயக்குநராவதற்கான முயற்சிகளைச் செய்யக் கூடாது.

7)            அவர் பின்வருமாறு உறுதிமொழி ஏற்க வேண்டும்.

அ) தனிப்பட்ட முறையில் வர்த்தக நடவடிக்கைகள் எதிலும் ஈடுபடுவதில்லை.

ஆ) தனிநபர் என்ற முறையில் தவிர, வேறு எந்த விதத்திலும் கம்பெனியுடன் எந்தவிதமான தொடர்புகளும் இல்லை.

இ) முடிஆட்சியின் கீழ் எந்த ஒரு பொறுப்பிலோ அல்லது ஊதியம் பெறக்கூடிய பதவியிலோ, இல்லை

பல்வேறு கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக அந்த மன்றம் பல கமிட்டிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு அவற்றுக்குப் பொறுப்புகள் ஒப்படைக்கப்பட்டன. அவையாவன:

  1. இரகசியக் கமிட்டி
  2. கடிதப் போக்குவரத்துக் கமிட்டி
  3. கருவூலக் கமிட்டி
  4. அரசுப் படைவீரர் மற்றும் சரக்குகள் கமிட்டி
  5. சட்ட நடவடிக்கைகள் கமிட்டி
  6. இராணுவ நடவடிக்கைகள் கமிட்டி
  7. கணக்குக் கமிட்டி
  8. கொள்முதல் கமிட்டி
  9. பண்டகசாலைக் கமிட்டி
  10. இந்தியா ஹவுஸ் கமிட்டி
  11. கப்பல் போக்குவரத்துக் கமிட்டி
  12. தனியார் வர்த்தகக் கமிட்டி
  13. சிவில் கல்லூரி
  14. இராணுவக் கல்லூரி

எமுத்தாளர்கள், பயிற்சிபெறுவோர், உதவி அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் போன்ற நியமனங்களை இயக்குநர்களே செய்தனர். சிவில் மற்றும் இராணுவத் தேவைகளுக்கான ஊழியர்கள் இரு கல்லூரிகளின் பட்டதாரிகளிடையே இருந்து தேர்வு செய்யப்பட்டனர். அந்த இரு கல்லூரிகளுமே கம்பெனியின் வருவாய்களுக்கு ஒரு சுமையாகவே இருந்தன.

III. இந்திய விவகாரங்களுக்கான கமிஷனர்களின் வாரியம் (கட்டுப்பாட்டு வாரியம்)

வாரியத்தின் அதிகாரங்கள் வருமாறு:

1) கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் எல்லா பிரிட்டிஷ் பிரதேசச் சொத்துக்களையும் கண்காணித்துக் கட்டுப்படுத்துதல், அங்கு வர்த்தகம் செய்யும் வர்த்தகர்களின் ஐக்கியக் கம்பெனியின் விவகாரங்களையும் கட்டுப்படுத்துதல்.

2) பின்வரும் விதமான கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வசமுள்ள பிரிட்டிஷ் பிரதேசச் சொத்துக்களின் வருவாய்கள் அல்லது சிவில் அல்லது இராணுவ அரசாங்கத்துக்கு சம்பந்தப்பட்ட எல்லா விஷயங்களையும் கண்காணித்து, வழிநடத்தி, எல்லா நடவடிக்கைகள், செயல்பாடுகள், நலன்கள் ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்துதல்….

“மேற்குறிப்பிட்ட மன்றத்தின் எல்லா உறுப்பினர்களும் அவர்களுக்குகந்த நேரத்திலெல்லாம் மேற்படி யுனைடெட் கம்பெனியின் கணக்கு வழக்குகள், தஸ்தாவேஜூகள் ஆகியவற்றைப் பார்வையிடலாம், அவர்களுக்கு தேவைப்படும் எல்லா ஆவணங்களின் நகல்களும் வழங்கப்படும். சிவில் அல்லது இராணுவ அரசாங்கம் அல்லது வருவாய்கள் சம்பந்தப்பட்ட எல்லாப் பொது அல்லது கம்பெனியின் உரிமையாளர்களுடைய சிறப்பு மன்றங்கள், மற்றும் இயக்குநர்களின் மன்றத்தினுடைய எல்லா நடவடிக்கைக் குறிப்புகள், உத்தரவுகள், தீர்மானங்கள் மற்றும் இதர நடவடிக்கைகளின் நகல்களை இந்த வாரியத்திற்கு இயக்குநர்கள் மன்றம், அத்தகைய சம்பந்தப்பட்ட மன்றக்கூட்டங்கள் நடைபெற்ற எட்டு நாட்களுக்குள் அனுப்பவேண்டுமென்று அறிவுறுத்தப்படுகிறது; கிழக்கிந்தியப் பகுதிகளில் உள்ள தங்களது ஊழியர்களிடமிருந்து இயக்குநர்கள் பெறும் எல்லாக் கடிதங்களின் நகல்களும் கூட, அக்கடிதங்கள் வந்து சேர்ந்த உடனேயே அனுப்பப்பட வேண்டும்; கிழக்கிந்தியப் பகுதிகளில் உள்ள கம்பெனியின் எந்த ஒரு ஊழியருக்கும் இயக்குநர் மன்றம் அனுப்ப உத்தேசித்துள்ள, சிவில் மற்றும் இராணுவ அரசாங்கம் அல்லது பிரிட்டிஷ் பிரதேச உடைமைகளின் வருவாய்கள் சம்பந்தமான எல்லாக் கடிதங்கள், உத்தரவுகள், அறிவுரைகள் போனறவற்றின் நகல்களும் அனுப்பப்படவேண்டும்; சிவில் அல்லது இராணுவ அரசாங்கம் மற்றும் கிழக்கு இந்தியப் பகுதிகளில் உள்ள பிரிட்டிஷ் பிரதேச உடைமைகளின் வருவாய்கள் சம்பந்தமாக வாரியத்திலிருந்து அவ்வப்போது பெறப்படும் உத்திரவுகளுக்கும் அறிவுரைகளுக்கும் கீழ்ப்படியவும், அவற்றின்படி நடக்கும் கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டுமென்றும் இயக்குநர்கள் மன்றம் கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறது…

“கோரிக்கை விடுக்கப்பட்ட பதினான்கு நாட்களுக்குள் தங்களது எந்த ஒரு விஷயம் குறித்தும் தங்களது உத்தேசக் கடிதங்களை வாரியத்திற்கு அனுப்ப இய்க்குநர்கள் மன்றம் தவறும்போதெல்லாம், வாரியம் அந்த இயக்குநர்களுக்கு (மேற்கூறப்பட்டவாறு இயக்குநர்கள் மன்றத்தினர் அனுப்ப உத்தேசிக்கப்பட்டிருந்த கடிதங்களின் நகல்கள் வந்துசேரும் வரை காத்திராமல்) கிழக்கிந்தியப் பகுதிகளில் பிரிட்டிஷ் பிரதேசங்கள் மற்றும் உடைமைகளின் சிவில் அல்லது இராணுவ அரசாங்கம் சம்பந்தமாக மேற்கூறப்பட்ட அரசாங்கங்கள் அல்லது மாகாணங்களுக்கு எல்லாவித உத்திரவுகள் அல்லது கட்டளைகளைத் தயாரித்து அனுப்புவது சட்டப்படி சரியானதாகும்; வழக்கமான வடிவத்தில் (அவர்களுக்கு அனுப்பப்படும் உத்திரவுகள் மற்றும் கட்டளைகளின் போக்கைத் தொடர்ந்து) இந்தியாவில் உள்ள சம்பந்தப்பட்ட அரசாங்கங்கள் மற்றும் மாகாணங்களுக்குக் கடிதங்களை அனுப்புமாறு இயக்குநர்கள் கோரப்படுகிறார்கள். இத்தகைய உத்தரவுகள் மற்றும் கட்டளைகள் சம்பந்தமாக இந்த வாரியத்திற்கு இயக்குநர்கள் முறையீடு செய்யாதவரை, அதில் ஏதேனும் மாற்றம் செய்ய வேண்டுமானால் அதற்கான கட்டளையை வாரியம் பிறப்பிக்கும். அக்கட்டளைகளின்படி இயக்குநர்கள் மன்றம் நடந்து கொள்ள வேண்டும்”.

அக்கட்டுப்பாட்டு வாரியம் அதன் நடவடிக்கைக்கேற்ப ஆறு துறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது:

1.கணக்கு

2.வருவாய்

3.நீதி

4.இராணுவம்

5.ரகசியம் மற்றும் அரசியல்

6.அயல்நாடு மற்றும் பொதுத்துறை.

இந்தியாவில் உள்ளாட்சித் துறை அமைப்பு பின்வருமாறு அமைந்திருந்தது:

நாடு, வங்காளம், மதராஸ், பம்பாய் என்ற மூன்று மாகாணங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அரசாங்கங்களின் தலைமைச் செயலகங்கள் முறையே வில்லியம் கோட்டை, செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை, பம்பாய் ஆகிய இடங்களில் அமைகின்றன.

ஆரம்பத்தில் இந்தியாவின் தலைமை, உள்நாட்டுத்துறை இந்த மூன்று அரசாங்கங்களிடையே ஒரேமாதிரியான இணைந்த அந்தஸ்து அடிப்படையில் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மத்தியப்படுத்தும் கண்ணோட்டத்துடன் இந்தியாவின் தலைமை, உள்ளாட்சி நிர்வாகம் வங்காளத்திலுள்ள வில்லியம் கோட்டை கவர்னர் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரலாக்கப்பட்ட வங்காள கவர்னருக்கு மற்ற இரண்டு கவர்னர்களும் கீழ்ப்படிந்து நடப்பர்.

முடிமன்னர்களின் அங்கீகாரத்தைப் பொறுத்து இயக்குநர்கள் மன்றம், கவர்னர் ஜெனரலை நியமித்து. கவர்னர் ஜெனரலுக்கு உதவிபுரிய உச்சக்குழுமன்றம் என்ற நான்கு பேரடங்கிய ஒரு கவுன்சில் நியமிக்கப்பட்டது. அவர்களில் மூன்றுபேர் குறைந்தபட்சம் பத்தாண்டுகளேனும் இந்தியாவில் கம்பெனியின் ஊழியர்களாக இருத்தல் அவசியம். நான்காமவர் கம்பெனியின் சேவையில் இருப்பவராக இருத்தல் கூடாது. கவர்னர் ஜெனரலின் அலுவலகத்தில் பணித்துறை சார்ந்த உறுப்பினராக இந்தியாவிலுள்ள படைகளின் தலைமைத் தளபதி இருந்தார். ஐந்து உறுப்பினர் கொண்ட உச்சக்குழு மன்றத்தில் 1853 இல் மேலும் அறுவர் சேர்க்கப்பட்டு விஸ்தரிக்கப்பட்டது, அந்த அறுவரும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள். அவர்கள் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ளவும் சட்டங்கள் மற்றும் விதிமுறைகளை வகுப்பதில் வாக்களிக்கவும் மட்டுமே அதிகாரமளிக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த ஆறு சட்டமன்ற உறுப்பினர்களில் நால்வர் பம்பாய், மதராஸ், வங்காளம் மற்றும் வடமேற்கு மாகாணங்களைச் சேர்ந்த, கம்பெனியில் பத்தாண்டு அனுபவமுள்ள சிவில் ஆட்சிப்பணியாட்களாக இருந்திருக்கவேண்டும். மீதமுள்ள இரண்டு இடங்களில் ஒன்றைத் தலைமை நீதிபதியைக் கொண்டும் மற்றொன்றைக் கல்கத்தா உச்சநீதிமன்றத்தின் நீதிபதியைக் கொண்டும் நிரப்பப்பட்டன. விக்டோரியா சாப்டர் 95, கூட்டம் 1-17இன் விதி 22இன் கீழ் பதினொரு பேர் கொண்ட இக்கவுன்சில் மேலும் இருவரைச் சேர்த்துக்கொள்ள கவர்னர் ஜெனரலுக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. ஆனால், பயன்படுத்தப்படவில்லை.

ஆகவே, இந்தியாவின் உச்சக்குழுமன்றத்தில், அரசாங்கத்தை நிர்வகிக்கும் காரணங்களுக்காக கவர்னர் ஜெனரலையும் தலைமைத் தளபதியையும் உள்ளடக்கிய ஆறு உறுப்பினர்கள் அங்கம் வகித்தனர். சட்டமியற்றும் காரணங்களுக்காக 12 உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். கவுன்சில் கூட்டத்தை நடத்துவதற்கு ஏழு உறுப்பினர்கள் இருந்தாலே போதுமானதாக இருந்தது.

கவர்னர் ஜெனரலுக்கு வானளாவிய அதிகாரங்கள் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன. கிட்டத்தட்ட அவர் ஓர் எதேச்சதிகாரியாக இருக்குமளவுக்கு அவருக்கு அதிகாரங்கள் இருந்தன. கவுன்சிலில் இயற்றப்பட்ட எல்லாச் சட்டங்களையும் ரத்து செய்வதுடன், கவுன்சிலின் முடிவை மீறிச் சுதந்திரமாக முடிவெடுக்கும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவும் அவரால் முடியும். சொந்த மாநிலங்களுக்கு அமைச்சர்களை நியமிப்பது உள்ளிட்ட எல்லா “அரசியல்” நியமனங்களையும் ஒழுங்கமைக்கப்படாத மாகாணங்களுக்கு கமிஷனர் நியமனங்களையும் அவரே செய்தார். வங்காளம் மற்றும் வடமேற்கு மாகாணங்களின் துணை ஆளுநரையும் கீழ்க் கோர்ட்டுகளின் நீதிபதிகளையும் அவர் நியமித்ததுடன் வங்காளத்திலும் வடமேற்கு மாகாணங்களின் இராணுவத்திற்கான மானியங்களையும் கட்டுப்படுத்தினார்.

நான்கு சார்பு அரசாங்கங்களின் எல்லைகளுக்குள் சேர்க்கப்படாத எல்லா மாவட்டங்களும் கவுன்சிலில் உள்ள கவர்னர் ஜெனரலின் நேரடி ஆளுகையின் கீழ் இருந்தன. ஒப்பந்தக் கடப்பாட்டின் மூலமாக அவருக்கிருந்த அதிகாரங்களைக் கொண்டு திணைக்குடி மாநிலங்களையும் கட்டுப்படுத்தி வந்தார். கவர்னர் ஜெனரலின் அலுவலக ஊழியர்கள் நான்கு துறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு துறைக்கும் ஒரு செயலாளர் பொறுப்பேற்றிருந்தார்.

அத்துறைகளாவன:

1)            அயல்துறை (பிரிட்டிஷாரின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் வராத மாகாணங்கள் சம்பந்தமான அயல்துறை)

2)            உள்துறை, நீதித்துறை மற்றும் வருவாய் கடிதப் போக்குவரத்தைக் கையாளும் துறை.

3)            நிதித்துறை

4)            இராணுவத்துறை

இவற்றைத் தவிர அரசியல் மற்றும் நிதித்துறைச் செயலாளர்கள் தங்களது சம்பந்தப்பட்ட இரகசியத் துறைகளையும் கொண்டிருந்தனர். அத்துறைகள் வசம் இரகசியப் பணிகள் ஒப்படைக்கப்பட்டன.

                மதராஸ் மற்றும் பம்பாயின் சார்பு அரசாங்கங்கள் பின்வருமாறு நிர்வகிக்கப்பட்டன. ஒவ்வொன்றும் சம்பந்தப்பட்ட கவர்னர்களையும் மூன்று உறுப்பினர்களடங்கிய கவுன்சில்களையும் (தலைமைத் தளபதி உள்ளிட்டு) கொண்டிருந்தன. கவர்னர்களையும் கவுன்சிலர்களையும் இயக்குநர்கள் மன்றமே நியமித்தது. வங்காளமும் வட மேற்கு மாகாணங்களும் லெப்டினன்ட் கவர்னர்களால் நிர்வகிக்கப்பட்டு வந்தன. அவர்களை கவர்னர் ஜெனரல் நியமித்தார். சட்டமியற்றும் அதிகாரம் அல்லது எந்த ஒரு புதிய பதவியையும் உருவாக்கும் அதிகாரம் சார்பு அரசாங்கங்களுக்கு மறுக்கப்பட்டது. அதேபோன்று அவை “கவுன்சிலில் உள்ள இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரலின் முன் அனுமதியின்றி ஊதியம், பணிக்கொடை அலவன்சுகள் வழங்க முடியாது.” இந்தக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் சட்டப்படியானது தான் என்றாலும் வழக்கப்படி தேவையற்றதாகும். கவர்னர் ஜெனரலின் மீது அதிக பளுவை ஏற்றாதிருப்பதற்காகச் சிறிய விஷயங்களை கவர்னர் செயல்படுத்தினார். அது சம்பந்தமாக கவர்னர் மேலதிகாரிகளுக்குக் காலாண்டு அறிக்கைகளை அனுப்பினார். இந்த அறிக்கைகளைப் பரிசீலனை செய்த அதிகாரிகள் வழக்கமாக அவற்றுக்கு ஒப்புதல் அளித்தனர். இயக்குநர்கள் மன்றத்துடன் நேரடியாகக் கடிதத்தொடர்பு வைத்துக் கொள்ளும் சலுகையை பம்பாய் மற்றும் மதராஸ் அரசாங்கங்கள் பெற்றிருந்தன. தங்களது நடவடிக்கைக் குறிப்புகளின் சுருக்கத்தை நீதிமன்றத்திற்கும் இந்திய அரசாங்கத்திற்கும் அனுப்பின. இந்திய அரசாங்கத்தின் ஒப்பந்தப் பத்திரங்களை சிவில் (உடன்படிக்கையின் படியான, உடன்படிக்கையின்படி அல்லாத) இராணுவம் கடற்படை மற்றும் திருச்சபை சேவை ஆகியவைகளின் அடிப்படையில் வழங்கின. வருவாய் வசூல் மற்றும் நீதி பரிபாலனம் ஆகியவை சிவில் சர்வீஸிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.

                சிவில் மற்றும் இராணுவ ஊழியர் தேர்வுக்காகக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி இங்கிலாந்தில் இரு கல்லூரிகளை நடத்திவந்தது.

1) ஹெய்லிபர்க் கல்லூரி மற்றும் 2) அடிஸ்கோம்பே கல்லூரி; ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் அவரது பயிற்சிக்காலத்தின் போது ஆண்டொன்றுக்கு சுமார் 96 பவுண்ட் கம்பெனிக்குச் செலவாயிற்று.

                வருவாய்களனைத்தும் இந்தியாவின் தலைமை அரசாங்கத்தின் பெயரால் வசூலிக்கப்பட்டன. வசூலிக்கப்பட்ட வருவாய்கள் தலைமைக் கருவூலத்திற்கு மாற்றப்பட்டு அதனால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன. ஸ்தல நிதி சுயாட்சி என்பது முற்றிலுமாக இல்லாதிருந்தது; ஒரு மாகாணத்தில் ஏற்படும் பற்றாக்குறையை வேறொரு மாகாணத்தில் கிடைக்கும் உபரி வருவாயைக் கொண்டு ஈடுசெய்யப்பட்டது. ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட மாகாணத்தில் நடைபெற்ற போர்களுக்காக வாங்கப்பட்ட கடன்களுக்கு இந்தியா முழுவதன் வருவாய் பொறுப்பாக்கப்பட்டிருந்தது; சுருக்கத்தில் நிதியும் நிர்வாகமும் முழுவதுமாக ஏஜென்சியின் ஆட்சியின் கீழ் பிரான்சில் இருந்தது போன்று மத்தியப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.

                நெறிமுறை நிர்வாக அமைப்பைப் பற்றி இதுவரை கூறியதே போதுமானது. அதைப்பற்றிய விமர்சனத்தை அடுத்த இயல்வரை ஒத்திப்போடுவோம்.

                இந்தியாவைத் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதற்காக மேற்கு ஐரோப்பா ஏன் எப்படி ருத்ர தாண்டவமாடியது என்பதைக் கடந்த இயல் தெளிவுப்படுத்தியிருக்கும். பல்வேறு தேசங்களின் பல்வேறு தலைவர்களின் இராணுவங்களை நாம் பின் தொடர்ந்தோம் – ஒரு நாட்டுக்காகப் போராடிய மக்கள் இறுதியில் தங்களுக்கு விருப்பமானதைத் தேர்வு செய்துகொள்ள முடியவில்லை. ஷேக்ஸ்பியரின் மேக்பெத்தை சிந்தை கலங்கச் செய்து பயமுறுத்திய பாங்குமோவின் பிசாசுகளைப்போல காமா, ஆல்புகர்கியூக்கள், புஸ்ஸீக்கள், லால்லிகள், கிளைவ்கள், மால்சோம்கள், ஏரிகள், கரைகள் ஆகியவற்றைத்தான் நாம் கண்டோம்.

(தொடரும்)

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 11)

Pin It

(மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி V, எண்.7, ஏப்ரல் 9, 1946, பக்கங்கள் 3745-47)

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): ஐயா, பின்கண்ட தீர்மானத்தை முன்மொழிகிறேன்:

“மைக்கா சுரங்கத் தொழிலில் பணியிலமர்த்தப்பட்டிருக்கும் தொழிலாளர்களின் சேம நலனை மேம்படுத்தும் நடவடிக்கைகளுக்குப் பணம் கொடுத்து உதவும் ஒரு நிதியை அமைக்க வகை செய்யும் இந்த மசோதா பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.”

இந்த மசோதாவின் முக்கியமான வாசகம் விதி 3-இல் அடங்கியுள்ளது; மைக்கா சுரங்கத் தொழிலில் பணியிலீடுபடுத்தப்பட்டிருக்கும் தொழிலாளர்களின் சேமநலனை மேம்படுத்தும் பொருட்டு மைக்கா ஏற்றுமதி மீது ஒரு வரி விதிக்க உத்தேசிக்கப் பட்டிருக்கிறது. இந்த நிதி எத்தகைய சேமநல நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும் என்பது மசோதாவின் விதி 2-இல் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த விதிகளை எல்லாம் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கூறி அவற்றை அவையில் படிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று கருதுகிறேன். நான் மேலே செல்லுவதற்கு முன்னர் விதி 3-இல் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது போன்ற ஒரு நிதியைத் தொடங்குவது அவசியம் என்று இந்திய அரசாங்கம் ஏன் தீர்மானித்தது என்பதை அவைக்கு விளக்க விரும்புகிறேன். இவ்வகையில், மைக்கா சுரங்கத் தொழிலிலும், மைக்கா தயாரிப்புத் தொழிலிலும் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கும் தொழிலாளர்களின் நிலைமை குறித்த அறிக்கைகளிலிருந்து சில பகுதிகளை இங்கு படித்துக் காட்டினால் போதும் என்று நினைக்கிறேன். இந்த அறிக்கை பேராசிரியர் அதர்காரால் தயாரிக்கப்பட்டதாகும். முத்தரப்பு தொழிலாளர் மாநாடு நியமித்த உண்மை நிலை அறியும் குழுவில் ஓர் உறுப்பினர் இவர். ஐயா, உங்கள் அனுமதியோடு இந்த அறிக்கையிலிருந்து ஒரு சில பகுதிகளைப் படித்துக் காட்டலாம் என்றிருக்கிறேன்.

ambedkar with friendஇந்த அறிக்கையின் 27 ஆவது பக்கத்தில் பேராசிரியர் அதர்கார் கூறுவதாவது:

“எந்தச் சுரங்கத்திலும் சிறுநீர் கழிப்பிடம் அல்லது மலசலக் கழிப்பிடம் போன்ற வசதிகள் செய்து தரப்பட்டிருப்பதை நாங்கள் காணவில்லை. இவ்வாறு சுரங்கங்கள் சட்டம் மீறப்பட்டு வருகிறது. 500 அடிக்குக் கீழே தொழிலாளர்கள் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும்போது இயற்கை உபாதைக்கு உள்ளாக நேர்ந்தால் அவர்கள் பாவம் என்ன செய்வார்கள்! நல்ல குடிநீருக்கு ஏற்பாடு செய்யப்படாதிருப்பது மைக்கா சுரங்கத் தொழிலில் நிலவும் மிகக் கொடிய சீர்கேடாகும். தொழிலாளர்களுக்கு வழங்கப்படும் தண்ணீரில் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய தாதுப் பொருள்கள் இருப்பதே வயிற்று மந்தம், உணவு செரியாமை, குடல் கோளாறுகள் போன்றவற்றுக்குக் காரணம் என்று மருத்துவர்கள் எங்களிடம் தெரிவித்தனர். நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போன்று பெரிய நிறுவனங்கள் லாரிகள் மூலம் சுரங்கத்திற்குத் தண்ணீர் கொண்டு வருவதற்கு ஏற்பாடு செய்கின்றன. ஆனால் பொதுவாக, ஐந்து முதல் ஆறு மைல் தொலைவிலுள்ள சேறும் சகதியுமான அழுக்கடைந்த குட்டைகளிலிருந்து பெண்களைக் கொண்டு தண்ணீர் கொண்டு வரப்படுகிறது. இவ்வாறு கொண்டு வரப்படும் தண்ணீர் அருவருப்பான, அழுக்குப்படிந்த பெரிய மண்மிடாக்களிலும் ஜாடிகளிலும் சேமித்து வைக்கப்படுகிறது. இத்தகைய தண்ணீர் கூடப் போதுமான அளவு கிடைப்பதில்லை. அதிலும் குறிப்பாக அலம்பும் பணிகளுக்குப் பொதுவாக தண்ணீர் கிடைப்பது அரிது. சுரங்கங்களில் குடிநீர் பிரச்சினை மிகக் கடுமையானது; இதில் உடனடியாக கவனம் செலுத்துவது அவசியம்.”

குடியிருப்பு வசதிகளைப் பற்றி அறிக்கை கூறுவதாவது:

“தொழிலாளர்களை குடியிருக்கும் வீடுகளைப்பற்றி வருணிப்பதற்கு சரியான சொற்களே கிடைக்கவில்லை. இவற்றில் பெரும்பாலானவை தற்காலிகமானவை. மூங்கிலையோ அல்லது மரத் தூளையோ ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுப்பப்பட்டிருக்கும் கூடாரங்கள் போன்றவை இவை. நிரந்தரமான குடியிருப்புகளைப் பொறுத்தவரை அவை இருவகைப்பட்டவை. அவற்றைப் பற்றி இங்கு தனித் தனியாகக் கூறுகிறோம்:

(i) முதல் வகை குடியிருப்புகள் முற்றிலும் மூங்கிலையும் புல்லையும் கொண்டு வேய்ந்தவை. தொழிலாளர்களுக்காக சுரங்க உரிமையாளர் கட்டியிருந்த ஓர் வீட்டை நாங்கள் பார்த்தோம். அதன் கூரை பசும் இலைதழைகளால் ஆனது. அது பார்ப்பதற்குக் கால்நடைத் தொழுவம் போல் காட்சி அளித்தது! அதில் கதவுகளோ, சன்னல்களோ காணப்படவில்லை. பின்னர் சொல்ல வேண்டுமா காற்றோட்டத்துக்கு! நல்லாப்புறமும் திறந்துவிடப்பட்ட ஒரு கூடாரம் போல் அது தோற்றமளித்தது. இந்தக் கொட்டிலில் ஒரு தொழிலாளி, அவனுடைய மனைவி, இரண்டு குழந்தைகள் மற்றும் இதர 10 தொழிலாளர்கள் வசித்து வந்தனர். குடும்பத்துக்கு தனி மறைவிடம் கிடையாது. தனித்தனி அடுப்புகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. தரையில் புல் பரப்பப்பட்டிருந்தது. தொழிலாளர்கள் அதன்மீதுதான் இரவில் படுத்துறங்கி வந்தனர். குடியிருப்பவர்களிடமிருந்து வாடகை எதுவும் வசூலிக்கப்படவில்லை. அந்தக் குடிசையில் ஒரு தொழிலாளி குடும்பத்துடன் குடியேறிய பிறகு சுரங்க முதலாளி அதில் மேற்கொண்டும் 8 அல்லது 10 பேர்களைக் குடியமர்த்தினான் என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. ஏற்கெனவே குடும்பத்துடன் குடியேறிய தொழிலாளி வாடகை எதுவும் தருவதில்லையாதலால் இதை எதிர்த்து குறைபாட்டுக் கொள்ளவோ, முணுமுணுக்கவோ அவனால் முடியவில்லை.

(ii) இனி, ஒரளவு மேம்பட்ட குடியிருப்புகளைப் பற்றிப் பார்ப்போம் - அவற்றின் எண்ணிக்கை மிகமிகக் குறைவு; பொதுவாக டர்பன்கள், கலாசிகள், தச்சர்கள் போன்றோரே அவற்றில் குடியிருந்தனர். அவை வரிசை வரிசையாகக் கட்டப்பட்ட ஓர் அறை குடியிருப்பு வீடுகள்; அவற்றிற்கு வாடகை ஏதும் கிடையாது. இந்த வீடுகளின் சுவர்கள் சுடப்படாத பச்சைக் கற்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் கூரைகள் மரப்பலகைகளால் ஆனவை. அவை கதவுகளுடன் கூடிய அடைக்கப்பட்ட அறைகள். காற்றோட்டம் மிகமிகக் குறைவு. இந்தக் குடியிருப்புகள் சாதாரண தொழிலாளர்களுக்கு உரியவை அல்ல, மாறாக பெரிதும் தேர்ச்சி பெற்ற ஊழியர்களுக்கு உரியவை என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தக் குடியிருப்புகளில் வசிப்பவர்களுக்கு கூட எத்தகைய கழிவிட வசதிகளும் செய்து தரப்படவில்லை. இதனால் அவர்கள் திறந்த வெளிகளில் சென்று தங்களது இயற்கை உபாதைகளைத் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்பதை இங்கு முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டும். ஏற்கெனவே நாங்கள் சுட்டிக்காட்டியதுபோல், இதனால் அவர்கள் மூட்டுவலி, இரத்தச் சோகை போன்ற நோய்களால் பீடிக்கப்படுகின்றனர். சுரங்க முதலாளிகள் என்னதான் நிர்ப்பந்தித்த போதிலும் இந்தக் குடியிருப்புகளில் வசிக்க தொழிலாளர்கள் விரும்புவதில்லை. தங்களுடைய குடிசைகளுக்குப் போய் வருவதற்கு 4 முதல் 6 மைல்கள் நடக்க வேண்டியிருந்தாலும் அதனை அவர்கள் பொருட்படுத்துவதில்லை. ஏனென்றால் சுரங்க முதலாளிகள் கட்டித்தந்துள்ள குடியிருப்புகளைவிட அவர்களது சொந்தக் குடிசைகள் எவ்வளவோ மேம்பட்டவையாக உள்ளன.”

மைக்கா சுரங்கங்களில் பரவியுள்ள தொழில் சார்ந்த நோய்களையும் இதர நோய்களையும் பற்றிக் கூறும் பகுதிகளை இப்போது படித்துக் காட்டுகிறேன். இது விஷயமாக அறிக்கை கூறுவதாவது:

“மைக்கா சுரங்கத் தொழிலாளர்களைப் பீடிக்கும் நோய்களை (அ) சுரங்க நடவடிக்கைகளாலும் வேலை நிலைமைகளாலும் ஏற்படும் நோய்கள் என்றும், (ஆ) சுரங்கப் பிரதேசத்தில் நிலவும் இயற்கைச் சூழ்நிலைமைகளால் தோன்றும் நோய்கள் என்றும் வகை பிரிக்கலாம். இது சம்பந்தமாக பீகார் பிரதேசத்திலிருந்து சில தகவல்களைச் சேகரிக்க முடியும். பிரதானமாக இந்தத் தகவல்களிலிருந்து பின்கண்ட பகுப்பாய்வுக்கு நாம் வரமுடியும்:

(அ) முதல் பிரிவில் கீழ்க்கண்ட நோய்கள் அடங்கும்:

(i) சிலிகோசிஸ் - இது நுரையீரலைப் பாதிக்கும் நோய்; தண்ணீர் ஊற்றாமல் படிகக் கல்லைத் துளையிடுவதுடன் இது சம்பந்தப்பட்டது. எண் கோணங்களைக் கொண்ட துரப்பணக் கருவி சுரங்கத்தின் அடியாழம் வரை சென்று இயங்கும்போது, படிகக்கல் தூசி துளை வழியாக மிகுந்த வேகத்துடன் வெளியேறி துரப்பணத் தொழிலாளியின் முகத்தைத் தாக்குகிறது. ஒரு சில விநாடிகளில் படிகக் கல் தூசிப் படலங்கள் துரப்பணத் தொழிலாளியைச் சூழ்ந்து கொள்கிறது. அப்போது அந்தத் தொழிலாளி தூசியைத் தொடர்ந்து சுவாசிக்க வேண்டியிருச்கிறது. சின்னச்சிறு படிகத் துகள்கள் அவனது உடலில் பிரவேசித்து நுரையீரல்களில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. ஆரம்பத்தில் மார்புச்சளி அறிகுறிகள் தோன்றுகின்றன. இது படிப்படியாக தீவிரமடைந்து சிலிகோசிஸ் நோயாக உருவெடுக்கிறது. இந்த நோயால் ஏராளமான தொழிலாளர்கள் பாதிக்கப்படுகின்றனர். எனினும் அவர்களது மட்டுமீறிய உழைப்பின் காரணமாக இந்த நோயை ஆரம்பத்திலேயே கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

இந்தத் தொழிலாளர்களில் பெரும்பாலோர் விரைவில் மரணமடைவதிலிருந்து காப்பாற்றுவது அவர்கள் அந்தந்தப் பருவ காலத்தில் வேளாண் துறைக்கு மாறுவதேயாகும். ஒரு துரப்பணத் தொழிலாளி தொடர்ந்து ஓராண்டு முழுவதும் பணியாற்றினால் இந்த நோயால் பீடிக்கப்படுவதிலிருந்து அவன் தப்ப முடியாது; சுமார் ஐந்தாண்டுகளுக்குள் அவன் இறக்கக்கூடும். தன்னுடைய மிகச் சிறந்த துரப்பணத் தொழிலாளிகளில் 16 பேரை கடந்த ஐந்தாண்டுகளுக்குள் தான் இழந்துவிட்டதாக ஒரு முதலாளி கூறினான். கிட்டத்தட்ட எல்லாச் சந்தர்ப்பங்களிலும் ஏராளமான உயிர்களைக் காவுகொள்ளும் இந்த நோயிலிருந்து துரப்பணத் தொழிலாளிகளைப் பாதுகாப்பதற்கு ஒரே வழிதான் உள்ளது; தண்ணீர் ஊற்றாமல் துரப்பணக் கருவிகளைக் கொண்டு துரப்பணம் செய்வதை இந்திய சுரங்கங்கள் சட்டத்தின்படி தடை செய்வதை இந்திய சுரங்கங்கள் சட்டத்தின்படி தடை செய்வதே அந்த வழி. செரஸ்டியன் சுரங்க நிறுவனம் ஒன்றுதான் தானாகவே முன்வந்து ஈர துரப்பண முறையைப் புகுத்தியுள்ளது. குறைந்தபட்சம் இந்த யுத்தத்தின் போதாவது இந்த முறையைப் பின்பற்ற வேறு எந்த நிறுவனமும் முன்வரவில்லை. எனினும் உலர்ந்த துரப்பண முறையை சட்டரீதியாக தடை செய்வதை அனைத்து தொழிலதிபர்களும் ஆதரித்திருப்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

அடுத்து, இங்குள்ள தொழிலாளர்களிடையே பரவியுள்ளவயிற்று மந்தம், கீல்வாதம், மார்புச் சளி, முறைக் காய்ச்சல் போன்ற நோய்களைப் பற்றிய விவரங்கள் தரப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தப் பட்டியல் முழுவதையும் இங்கு நான் விவரித்துக் கொண்டிருக்கப் போவதில்லை. எனினும் அறிக்கையில் கண்டுள்ள பின்கண்ட பத்தியை மட்டும் அவையின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறேன்:

“சேமநல நடவடிக்கைகள் எவற்றையும் இங்கே அறவே காணமுடியவில்லை. உணவகங்கள், குழந்தை பராமரிப்பு நிலையங்கள், பொழுதுபோக்கு வசதிகள், அலம்பீடு வசதிகள் என்பவை எல்லாம் இந்த மைக்கா சுரங்கப் பிரதேசத்தில் என்னவென்றே தெரியாது. செரஸ்டியன் சுரங்க நிறுவனம், சாட்டுராம் ஹோரில்ராம் நிறுவனம், இந்திய மைக்கா சப்ளை நிறுவனம் போன்றவை மருத்துவ உதவி ஏற்பாடுகளைச் செய்துள்ளன.”

அறிக்கை மேலும் கூறுவதாவது:

“மருத்துவ உதவி இலவசமாக அளிக்கப்படுகிறது. எனினும் குழந்தைகளும் வயது வந்தவர்களும் படிப்பதற்கு எந்த வசதியும் செய்து தரப்படவில்லை.”

மைக்காச் சுரங்கங்களில் வேலை நிலைமைகள் உண்மையிலேயே சகிக்கவொண்ணாதவையாக உள்ளன என்பதையும், இது விஷயத்தில் அரசாங்கம் தலையிட்டு, மைக்கா சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் அவல நிலையைப் போக்குவதற்கு ஏதேனும் செய்ய வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது என்பதையும் காட்டுவதற்கு அறிக்கையிலிருந்து பத்தி பத்தியாக நான் கூறிக் கொண்டே போகலாம்.

இனி, இந்தப் பிரச்சினையைச் சமாளிப்பதற்கு மிகச் சிறந்த மார்க்கம் என்ன என்ற விஷயத்துக்கு வருகிறேன். இந்தப் பிரச்சினையைப் பொறுத்த வரையில் இதனைச் சமாளிப்பதற்கு இரண்டே வழிகள்தான் உள்ளன என எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஒருவழி: தொழிலாளர்களுக்கான குறிப்பிட்ட சேமநல நடவடிக்கைகளை வகுத்துத் தந்து, அவற்றைச் செயல்படுத்தும் பொறுப்பை சுரங்க முதலாளிகளிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்; இந்தப் பொறுப்பை அவர்கள் சரிவர நிறைவேற்றுகிறார்களா என்பதை அரசாங்கம் கண்காணிக்க வேண்டும். இரண்டாவது வழி: இந்த சேமநல நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும் பொறுப்பை அரசாங்கம் தானே வரித்துக் கொண்டு, அதற்காக்கும் செலவை சுரங்க முதலாளிகளை ஏற்கச் செய்ய வேண்டும். இவற்றில் முதல் வழி குறைபாடுடைதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உண்டு.

முதலாவதாக, சேமநல நடவடிக்கைகளுக்கான செலவை ஏற்றுக் கொள்ளும் விஷயத்தில் வெவ்வேறான சுரங்க முதலாளிகளம் வெவ்வேறான தகுதிகளைப் பெற்றுள்ள நிலைமையில் சட்டம் நிர்ணயிக்கும் தரத்தை சிறு சுரங்க முதலாளிகளால் நிலைநாட்டுவது சாத்தியமல்ல. இரண்டாவதாக அடிக்கடி சுரங்கங்களைச் சுற்றிப் பார்த்து தரங்கள் உரிய முறையில் பராமரிக்கப்படுகின்றனவா என்பதை மிகவும் விழிப்போடு கண்காணிக்க வேண்டுமானால் அதற்கு ஏராளமான ஆய்வாளர்கள் ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும்; அரசாங்கம் இதைச் செய்வது என்பது சாத்தியமல்ல. எனவே, பொறுப்பு முழுவதையும் தன் கைகளிலேயே எடுத்துக் கொண்டு, இந்த சேமநல நடவடிக்கைகளுக்கு ஆகும் செலவை சுரங்க முதலாளிகள் ஏற்கும்படி செய்வதே இதுபோன்ற விஷயங்களில் சிறந்த வழி என்று அரசாங்கம் முடிவு செய்துள்ளது. ஐயா, மைக்கா தொழில்களில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்களின் சேம நலங்கள் சம்பந்தப்பட்ட இம்மசோதா இந்தக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையிலேயே அமைந்திருக்கிறது. அரசாங்கத்தைப் பொறுத்தவரையில் இது அவர்கள் கைக்கொள்ளும் புதிய கோட்பாடு ஒன்றுமல்ல. சுரங்கத் தொழிலில் ஈடுபட்டிப்போரின் சுபிட்ச நலனுக்கான அவசரச் சட்டம் ஒன்றை போரின் போது அரசாங்கம் பிறப்பித்ததை அவை அறியும். ஒர் அவசரச் சட்டத்தின் மூலம் இது மேற்கொள்ளப்பட்டது. ஆனால் இப்போதைய மசோதாவுக்கு அடிப்படையாக உள்ள கோட்பாடுகள் நான் முன்னர் தெரிவித்த அவசரச் சட்டத்திற்கு அடிப்படையாக இருந்த அதே கோட்பாடுகளே ஆகும். எனவே, இந்த மசோதாவுக்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ள கோட்பாட்டை மேற்கொண்டு விரிவுபடுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை, அது உசிதமுமல்ல.

ஐயா, இங்கு நான் குறிப்பிட வேண்டிய மற்றொரு விஷயமும் இருக்கிறது. இந்தப் பணத்தை எவ்வாறு செலவிட வேண்டும் என்பது குறித்து, இந்நிதியை நிர்வகிக்கும் அதிகாரிகளுக்கு ஆலோசனை கூறுவதற்கு இந்த மசோதாவின்படி இரண்டு குழுக்கள் அமைக்க உத்தேசிக்கப்பட்டிருப்பதை மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் அறிவீர்கள். ஓர் ஆலோசனைக் குழு சென்னை மாகாணத்துக்கும், மற்றோர் ஆலோசனைக் குழு பீகார் மாகாணத்துக்கும் இருக்கும். மைக்கா உற்பத்தியாகும் மற்றொரு பிரதேசம் அல்லது ராஜபுதனம் இதிலிருந்து விலக்கப்பட்டிருப்பதற்கு இந்திய அரசாங்கம் எந்தக் காரணமும் கூறவில்லையே என்று சில உறுப்பினர்கள் எண்ணக்கூடும். ராஜபுதனத்துக்கு மூன்றாவதொரு குழுவை அமைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நாங்கள் ஏன் நினைத்தோம் என்பதை அவைக்கு விளக்க விரும்புகிறேன். மைக்கா தொழில் துறையில ராஜபுதனம் இப்போதைக்கு மிகச் சிறிய இடத்தையே வகிக்கிறது. இது குறித்த சில புள்ளிவிவரங்களை அவைக்குத் தருவது உசிதமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். இந்தியாவிலுள்ள மைக்கா சுரங்கங்களை எடுத்துக் கொள்வோம். இது சம்பந்தமாக 1941 ஆம் ஆண்டுக்கான புள்ளிவிவரங்கள் என்னிடம் இருக்கின்றன.

1941 ஆம் ஆண்டில் பீகாரில் மொத்தம் 623 சுரங்கங்கள் இருந்தன. இவற்றில் ஆண்டு முழுவதும் பணியாற்றிய சுரங்கங்கள் 297. இதே ஆண்டில் சென்னையில் இருந்த மொத்த சுரங்கங்கள் 108, இவற்றில் ஆண்டு முழுவதும் இயங்கியவை 47; ஆனால் அதே சமயம் ராஜபுதனத்தில் மொத்தம் 62 சுரங்கங்கள் இருந்தபோதிலும் ஆண்டு முழுவதும் செயல்பட்டவை 8 தான். தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை விஷயத்தை எடுத்துக் கொண்டால், இது குறித்த 1943 ஆம் ஆண்டுக்கான புள்ளிவிவரங்கள் என்னிடம் உள்ளன. அந்தப் புள்ளி விவரங்கள் வருமாறு: பீகாரில் மைக்கா சுரங்கங்களில் பணியாற்றிய தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை 81,431; இந்த எண்ணிக்கை சென்னையில் 18,379; ஆனால் ராஜபுதனத்திலோ வெறும் 15,000 தான். ஆதலால் ராஜபுதனத்துக்கு ஒரு தனிக்குழு அமைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று கருதப்பட்டது. இதற்கான காரணம் தெள்ளத் தெளிவானது. இந்த ஆலோசனைக் குழுக்களைப் பராமரிப்பதற்கு ஏராளமாக நிர்வாகச் செலவு பிடிக்கிறது; வெறும் நிர்வாகக் காரியங்களுக்காக நிதியிலிருந்து இவ்வாறு பணம் செலவிடப்படுவதை நான் விரும்பவில்லை; நமது நோக்கத்துக்கு இது எவ்வகையிலும் உதவாது. எனவே, மேற்கொண்டு மற்றொரு குழுவை அமைக்காமல் சிக்கனத்தைக் கடைப்பிடிப்பதும், பிரச்சினையை வேறு ஏதேனும் வகையில் சமாளிப்பதும் உசிதம் என்று நாங்கள் முடிவு செய்தோம். ஐயா, எனது விளக்கம் தேவைப்படுகின்ற வேறு ஏதேனும் விதி மசோதாவில் உள்ளதா என்பதை நான் அறியேன். இந்த விஷயம் மிக அவசரமானது என்பதையும், இம்மசோதா சட்டப் புத்தகத்தில் இடம் பெற வேண்டும் என்பதில் மிகுந்த ஆர்வமாக இருக்கிறேன் என்பதையும் அவை உணரும் என்று நம்புகிறேன்.

            மதிப்பிற்குரிய சில உறுப்பினர்கள் சார்பில் ஒரு திருத்தம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கிறேன்; இந்த மசோதாவை ஒரு தெரிவுக் குழுவுக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்பதே அந்தத் திருத்தத்தின் நோக்கம். இந்த மசோதாவை ஒரு தெரிவுக் குழுவுக்கு அனுப்ப நான் தயாராக இல்லை, இன்னும் சொல்லப்போனால் அதை எதிர்க்கிறேன்; ஏனென்றால் ஒரு தெரிவுக் குழு கவனம் செலுத்த வேண்டிய அளவுக்கு இந்த மசோதா சர்ச்சைக்கிடமானதோ அல்லது சிக்கலானதோ அல்ல. எனினும், இந்த மசோதா தெரிவுக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்பதில் அவை உறுப்பினர்கள் ஆர்வமாக இருந்தால் ஒரு நிபந்தனையோடு இந்தத் திருத்தத்தை ஏற்றுக் கொள்ள எனக்கு ஆட்சேபனை ஏதும் இல்லை; அந்த நிபந்தனை இதுதான்: இம்மசோதாவின் இரண்டாவது வாசிப்பை நான் மேற்கொள்ளும் விதத்தில் இந்தக் கூட்டத் தொடர் முடிவதற்கு முன்னதாக தெரிவுக்குழு தனது பரிசீலனையை முடித்து அவைக்குத் திருப்பி அனுப்ப இணங்க வேண்டும். ஐயா, என் தீர்மானத்தை முன்மொழிகிறேன்.

            திரு.தலைவர்: தீர்மானம் தாக்கல் செய்யப்படுகிறது.

            “மைக்கா சுரங்கத் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள தொழிலாளர்களின் நல்வாழ்வு நடவடிக்கைகளுக்கு பண உதவி செய்யக்கூடிய ஒரு நிதியை அமைக்கக் கோரும் இந்த மசோதா பசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.”

            திரு.அகமது .எச்.ஜாபர் (பம்பாய் தென்பிராந்தியம்: முகமதியர் கிராமப் பகுதி): ஐயா, நான் பின்கண்ட திருத்தத்தை முன் மொழிகிறேன்:

            “பின்கண்டவர்கள் அடங்கிய ஒரு தெரிவுக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு மசோதா அனுப்பப்பட வேண்டும்: மாண்புமிகு திரு.அசோகா ராய், மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர், செல்வி மணிபென் காரா, திரு.எஸ்.சி. ஜோஷி, பாபுராம் நாராயண் சிங், திரு.ஆர்.வெங்கடசுப்பா ரெட்டியார், திரு.கௌரி சங்கர் சரண்சிங், திரு.வ.கருணாகர மேனன், பேராசிரியர் என்.ஜி.ரங்கா, திரு.ஜியோபர்ரி டபிள்யூ டைசன், திரு.மதாந்தாரி சிங், டாக்டர் சர் ஜியா வுத்தீன் அகமது நௌமான் மற்றும் திருத்தத்தை முன்மொழிபவர்; தெரிவுக்குழு பரிசீலனையை முடித்துத் தனது அறிக்கையை 1946 ஏப்ரல் 15 ஆம் தேதிக்குள் அனுப்ப வேண்டும்; குழுவின் கூட்டத்தில் குறைந்தபட்சம் ஐந்து உறுப்பினர்கள் பங்குகொள்வது அவசியம்.”

          திரு.தலைவர்: 15ஆம் தேதி என்பது சரிதானா?

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இல்லை, இதனால் மிகவும் காலதாமதமாகும்.

*           *           *

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ராஜபுதனத்தை நான் கைவிட்டு விடவில்லை. அதற்கு ஒரு தனிக் குழு அமைக்கப்படும்.

            திவான் சமன்லால்: ஒரு தனிக்குழு அமைக்கப்படும் என்று மாண்புமிகு என்னுடைய நண்பர் கூறியதாகச் சொல்லுகிறார். அப்படி அவர் கூறியது எதுவும் என் காதுகளில் விழவில்லை. “வேறு ஏதேனும் வழிகளில் இது செய்யப்படும்” என்று அவர் கூறியதுதான் என் செவிகளில் விழுந்தது. “ஏதேனும் ஒரு தனிக்குழு அமைக்கப்படும்” என்று இப்போது கூறுகிறார். மிகவும் மகிழ்ச்சி. எது எப்படி இருப்பினும் இந்த மசோதாவைப் பொறுத்தவரையில் ராஜபுதனம் விடப்பட்டு உள்ளது.”

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இந்த நிதியின் உதவியோடு அங்கு சேமநல நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும்.

            திவான் சமன்லால்: சென்னையிலிருந்தும் பீகாரிலிருந்தும் பணம் எடுத்து வந்து ராஜபுதனத் தொழிலாளர்களுக்கு உதவப் போகிறீர்களா?

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: தொழிலாளர்களின் சேமநல நடவடிக்கைகள் சம்பந்தமாக வேறு ஏதேனும் அமைப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள உத்தேசித்திருக்கிறோம். இதற்காகும் செலவு இந்த நிதியிலிருந்து சரிக்கட்டப்படும்.

*           *           *

            1மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இந்த மசோதாவுக்கு எதிராகத் தெரிவிக்கப்பட்ட கருத்துகளுக்கு நீண்ட பதில் எதுவும் அளிக்கும் உத்தேசம் எனக்கில்லை. மூன்று பேச்சாளர்கள் எழுப்பிய பிரச்சினைகளுக்கு மிகச் சுருக்கமாகவே பதிலளிக்க விரும்புகிறேன். என் நண்பர் திரு.டைசன் எழுப்பிய பிரச்சினைக்கு முதலில் வருகிறேன். என் மசோதாவை ஆதரித்து நான் நிகழ்த்திய உரையில் உபரி மைக்கா கையிருப்பு பற்றியோ எதுவும் குறிப்பிடவில்லை. வேண்டுமென்றேதான் இந்த விஷயங்களை என் உரையில் பிரஸ்தாபிக்கவில்லை; ஏனென்றால் இந்த விஷயங்களை என்னுடைய நண்பர் திரு.டைசன் எழுப்புவார் என்பதும், அவற்றுக்கு நான் பதிலளிக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். பெரும்பாலும் அவையின் நேரத்தை மிச்சப்படுத்துவதற்காகவே அவ்வாறு செய்தேன்.

            ஐயா, இப்பொழுது நிலைமை இதுதான்: பேராசிரியர் அதர்கார் சமர்ப்பித்த அறிக்கையின் அடிப்படையில் சமூக சேமநல நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள தொழிலாளர் நலத்துறையும் இந்திய அரசாங்கமும் முடிவு செய்துள்ள போதிலும் உண்மையில் பேராசிரியர் அதர்காரின் அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்படுவதற்கு நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பே தொழிலாளர் இலாகா இந்த முடிவை எடுத்து விட்டது என்பதை இங்கு குறிப்பிடுவது உசிதமாக இருக்கும். மைக்கா தொழில்துறை குறித்து நீதிபதி ரியூபன் அளித்துள்ள தமது அறிக்கையில் தொழிலாளர் நலத் துறையின் இந்த முடிவை ஆதரித்து வரவேற்றிருக்கிறார் என்பது பற்றி நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

            உண்மையில், மைக்கா உற்பத்தி மீது அல்லது ஏற்றுமதி மீது பொதுவரி விதிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அந்த வரியில் 12-ல் 5 பங்கு மைக்கா தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள தொழிலாளர்களின் நலன்களுக்காக ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அவரே பரிந்துரைத்துள்ளார். எனவே, இந்த மசோதாவைக் கொண்டு வந்திருப்பதன் மூலம் நாங்கள் திரு.ரியூபன் அறிக்கையிலிருந்து விலகிச் செல்லவில்லை என்பது தெள்ளத் தெளிவு. நாங்கள் செய்திருப்பதெல்லாம் திரு.ரியூபன் பரிந்துரைத்திருப்பது போன்று ஒரே வரி விதித்து அதனைப் பல்வேறு காரியங்களுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பதற்குப் பதில் சேமநலத் துறைக்கென்று ஒரு தனி நிதியும், தொழில் துறையின் சில குறிப்பிட்ட நிர்வாக நடவடிக்கைகளுக்காக ஒரு தனி நிதியும் ஏற்படுத்துவது அவசியம் என்று நாங்கள் நினைத்ததுதான். சேமநல நிதி ஒரு தனி அமைப்பாலும் இதர நோக்கங்களுக்கான நிதி வேறொரு தனி அமைப்பாலும் நிர்வகிக்கப்பட வேண்டியிருக்கம் என்பதே நாங்கள் இந்த முடிவு எடுப்பதற்கு காரணம். ஆக, இந்திய அரசாங்கத்தின் இந்த முடிவு திரு.ரியூபனின் அறிக்கைக்கு முற்றிலும் ஏற்புடையதாக இருப்பதை திரு.டைசன் காணமுடியும்.

            கூடுதல் வரிவிதிப்பைப் பொறுத்தவரையில், ஆரம்ப கட்டத்தில் இந்த வரியை மிகக் குறைந்த அளவிலேயே நாங்கள் நிர்ணயித்திருக்கிறோம் என்பதை மதிப்பிற்குரிய நண்பர் புரிந்து கொள்வார். ரியூபன் அறிக்கையின் மதிப்பீட்டின்படி இது 6 சதவீதமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறது…

            திரு.ஜியோபரே டபிள்யூ டைசன்: தொழிலாளர் நலத் துறைக்கா அல்லது பொதுவாகவா?

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: பொதுவாக சேம நல நோக்கங்களையும் இதர நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுவதற்குப் போதுமான வருவாய் இந்த வரியின் மூலம் கிட்டுமா என்பது பிந்தைய கட்டத்தில் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம்.

            திவான் சமன்லால்: மாண்புமிகு நண்பர் எவ்வளவு எதிர்பார்க்கிறார்?

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: சற்றுப் பொறுங்கள், இந்த விஷயத்தைப் பின்னால் வருகிறேன். உபரி கையிருப்பைப் பொறுத்தவரையில், மன்னர்பிரான் அரசாங்கத்திடமும் அமெரிக்காவிடமும் தேங்கிக் கிடக்கும் மிகையான மைக்கா கையிருப்பைப் ‘பைசல்” செய்து சம்பந்தமாக இந்திய அரசாங்கம் மன்னர்பிரான் சர்க்காருடன் நீண்டகாலமாகவே பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தி வருகிறது என்பதை அவைக்குத் தெரிவித்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன். உபரி கையிருப்பை ‘பைசல்’ செய்வதால் மைக்கா தொழிலுக்கு எத்தகைய தீங்கும் ஏற்படாத ஓர் உடன்பாட்டுக்கு நாங்கள் வந்துள்ளோம் என்பதைத் தெரிவிப்பதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். பேச்சுவார்த்தைகள் இறுதிக் கட்டத்தை அடைந்துள்ளன; மன்னர்பிரான் சர்க்காருக்கும் இந்திய அரசாங்கத்துக்கும் இடையே செய்து கொள்ளப்பட்டிருக்கும் ஏற்பாடு குறித்து தொழில்துறைக்கும் பொதுமக்களுக்கும் தெரிவிக்கும் பத்திரிக்கைக் குறிப்பு ஒரு சில தினங்களில் வெளியிடப்படும். மைக்கா தொழில் துறையின் முழு ஆதரவையும் இது பெற்றுள்ளது என்று கூற முடியும்.

இந்த மசோதாவைப் பொறுத்தவரையில் மைக்காத் தொழில் துறையின் பரிபூரண இணக்கத்துடனேயே இது மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அவைக்குத் தெரிவித்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன். 1944 ஏப்ரல் 29 ஆம் தேதி கொடர்மாவில் நடைபெற்ற ஒரு மாநாட்டில்தான் முதன் முறையாக இந்தப் பிரச்சினையை எழுப்பினேன்; அந்த மாநாட்டிற்கு நான்தான் தலைமை வகித்தேன்; மைக்காத் தொழில்துறையின் பிரதிநிதிகள் பலரும் அதில் பங்கெடுத்துக் கொண்டனர். ஒரு சேமநல நிதி அமைக்கும் என் யோசனைக்கு மொத்தத்தில் தொழில் துறையினரின் ஆதரவு இருப்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். சுரங்கத் தொழில் சேமநல ஆணையர் தலைமையில் 1945 நவம்பர் 9 ஆம் தேதி தான்பாத்தில் நடைபெற்ற மாநாட்டில் இந்த விஷயம் திரும்பவும் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது. அச்சமயத்திலும் மைக்கா உற்பத்தியாளர்கள் இந்த யோசனையை ஏற்றுக் கொண்டனர். இறுதியாக, தான்பாத்திலேயே 1945 டிசம்பர் 19 ஆம் தேதி தொழிலாளர் நலத்துறையின் செயலாளர் தலைமையில் மூன்றாவது மாநாடு நடைபெற்றது. அப்போது அரசாங்கத்துக்கும் மைக்கா சுரங்க அதிகாரிகளுக்கும் இடையே இறுதி உடன்பாடு ஏற்பட்டது. மைக்கா தொழில்துறையின் மீது ஒரு வரிவிதிக்கும் எங்கள் யோசனை மைக்கா உற்பத்தியை மேலும் அதிகரிக்கும் விஷயத்தில் அந்தத் தொழில் துறையினரை எவ்வகையிலும் தன்னம்பிக்கை இழக்கச் செய்துவிடவில்லை என்றே தோன்றுகிறது என்பதையும் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். மாறாக, கடந்த சில மாதங்களில் மட்டும் எனக்குத் தெரிந்தவரை மூன்று புதிய மைக்கா உற்பத்தி நிறுவனங்கள் தோன்றியுள்ளன. ரூ.5 லட்சத்தை அங்கீகாரம் பெற்ற மூலதனமாகக் கொண்ட சென்னையைச் சேர்ந்த மைகான்டிக் அண்டு மைக்கா புராடெக்ட்ஸ் லிமிடெட்டை இதற்கு உதாரணமாக கூறலாம். மற்றொன்று கல்கத்தாவைச் சேர்ந்த சரஸ்வதி மைக்கா இண்டஸ்ட்ரீஸ் லிமிடெட் என்பது; இது ரூ. 5 லட்சத்தை அங்கீகாரம் பெற்ற மூலதனமாகக் கொண்டது. இதுவன்றி, மைக்கா வெட்டியெடுப்பதற்கும், ஒரு மைக்கா தொழிற்சாலையை ஆரம்பிப்பதற்கும் கிறிஸ்டியன் மைனிங் இண்டஸ்ட்ரீஸ் லிமிடெட் என்னும் நிறுவனம் உரிமம் கோரி விண்ணப்பித்திருப்பதையும் நான் அறிவேன். இதிலிருந்து வரிவிதிப்பை மைக்கா சுரங்கத் தொழில் துறையினர் ஒரு பாதகமான நடவடிக்கையாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதையும், இந்த வரிவிதிப்பின் சுமையை மைக்கா சுரங்கத் தொழிலால் தாங்கிக் கொள்ள முடியும் என்பதையும் அதில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் கருதுகிறார்கள் என்பதையும் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

என்னுடைய நண்பர் திவான் சமன்லால் எழுப்பியுள்ள பிரச்சினைகளைப் பொறுத்தவரையில், ஆரம்ப கட்டத்தில் அவர் கேட்டிருந்த அறிக்கையின் பிரதியை அவருக்கு வழங்க இயலாமற் போனதற்காக அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன். இதனை அறவே மறந்து விட்டேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எனினும் இதனால் இந்த விஷயத்தைக் கையாள்வதில் அவருக்கு எத்தகைய சிரமமும் ஏற்படவில்லை என்றே கருதுகிறேன். ஒருக்கால் இந்த அறிக்கை அவருக்குக் கிடைத்திருந்தால் அவரது சொற்பொழிவு இரண்டு மடங்கு நீண்டிருக்கும், அவ்வளவுதான்.

இந்த வரியால் எவ்வளவு வருவாய் கிட்டும் எனறு அவர் என்னிடம் கேட்டிருந்த கேள்வியைப் பொறுத்தவரையில், இது சம்பந்தமாக எத்தகைய திட்டவட்டமான புள்ளிவிவரத்தையும் தருவதற்கு எனக்குத் தயக்கமாக இருக்கிறது; இதற்கான காரணம் தெள்ளத் தெளிவானது. மைக்கா உற்பத்தி ஒரு நிலையான முறையில் இருந்ததில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, 1934 முதல் 1944 வரையிலான புள்ளி விவரங்கள் என்னிடம் இருக்கின்றன. 1934ல் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட மைக்காவின் மதிப்பு 6,30,525 ரூபாயாக இருந்தது; 1944ல் அது 2,73,01,458 ரூபாயை எட்டிற்று. இதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் இந்தத் தொகை வெவ்வேறு ஆண்டுகளுக்கு வெவ்வேறு விதமாக இருந்தது. எனவே, எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளிவிவரத்தையும் அவைக்கு அளிப்பதில் பயனில்லை. யுத்தப் பிற்காலத்தில் இந்தத் தொழில்துறை தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொள்வதற்கு ஓரளவு அவகாசம் அளிப்பது அவசியம். எனினும் 1944 ஆம் ஆண்டுக்கான புள்ளி விவரத்தைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டு பார்க்கும்போது, வரிவிதிப்பு சற்றேறக்குறைய ரூ.5 லட்சமாக இருக்கக்கூடும் என்று மதிப்பிடலாம். இது ஒரு பெரிய தொகை அல்ல என்பது கண்கூடு. எனினும் தனிப்பட்ட முறையில் கூறுவது என்றால் ஒரு கோட்பாட்டை நிலைநாட்டுவதற்காகப் போராடி வருகிறேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நிதி போதுமானது அல்ல என்று தெரியவந்தால் இத்துறைக்குப் பொறுப்பாக இருக்கக்கூடிய எவரும் முன்வந்து வரி விகிதத்தை அதிகரிக்கலாம்; வேறு வகையில் சாத்தியமில்லாத சமூக நல நடவடிக்கைகளை இதன் மூலம் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளலாம்.

என்னுடைய நண்பர் மைக்கா கொள்முதல் குழுவைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார். தற்போது நாம் பரிசீலித்துக் கொண்டிருக்கும் மசோதாவுடன் சம்பந்தப்பட்ட விஷயமல்ல இது. எனவே, மைக்கா கொள்முதல் குழுவின் நடவடிக்கைகளினால் எழக்கூடிய பிரச்சினைகளைப் பற்றி எதுவும் கூறும் உத்தேசம் எனக்கு இல்லை. எனினும் எனக்குத் தெரிந்தவரை ஒரு விஷயத்தை நான் நண்பருக்குத் தெரிவிக்க முடியும். அது இதுதான்: இந்த நாட்டில் மைக்காத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் தொழிலதிபர்கள் இது விஷயத்தில் எத்தகைய தீங்கும் விளைவிக்காதது மட்டுமல்ல, சராசரிக்கும் அதிகமான லாபங்களையும் ஈட்டியுள்ளனர் என்றே கூற வேண்டும்.

சுரங்கங்கள் சட்டம் சரிவர நடைமுறைப்படுத்தப்படாதது குறித்து என்னுடைய நண்பர் திவான் சமன்லால் நீண்டதொரு சொற்பொழிவாற்றினார். சுரங்கப் பணிகளில் குழந்தைகளும் பெண்களும் ஈடுபடுத்தப்படுவது பற்றி அவர் குறை கூறினார். ஏற்கெனவே நான் குறிப்பிட்டது போல், இந்த விவரங்களை எல்லாம் நான் நன்கறிவேன். மைக்கா சுரங்கங்களில் பணியாற்றும் தொழிலாளர்களின் நிலைமை சம்பந்தமாக திரு.அதர்கார் அளித்துள்ள அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டியிருக்கும் எல்லாக் குறைபாடுகளையும் நீக்குவதற்கு தொழிலாளர் நலத்துறை சட்டங்கள் இயற்ற ஏற்பாடு செய்து வருகிறது. அரசாங்கத்துக்கு அவகாசம் இருக்குமானால், இந்தத் தீங்குகளை எல்லாம் அகற்றுவதற்கு இந்தக் கூட்டத் தொடரிலேயே ஒரு மசோதாவைக் கொண்டு வருவது சாத்தியம் என்று கருதுகிறேன்.

என்னுடைய நண்பர் திரு.ராம் நாராயண் சிங் எழுப்பிய பிரச்சினைகளைப் பொறுத்தவரையில் இது மிகவும் தாமதமாக மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள நடவடிக்கை என்ற ஒரு முக்கியமான கருத்தை வெளியிட்டார். மைக்கா தொழில்துறை இருக்கிறது. அதில் புரையோடிப் போயுள்ள பல தீமைகளும் இருக்கின்றன, அரசாங்கமும் இருக்கிறது, ஆனால் இது சம்பந்தமாக எத்தகைய நடவடிக்கைகளும் எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை என்று குறைபட்டுக் கொண்டார். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை அவர் சொல்ல மறந்துவிட்டார். அதாவது இந்த அவையில் அவர் பல ஆண்டுகளாக இருந்து வருகிறார் என்பதைக் கூற மறந்துவிட்டார். இந்த விஷயத்தில் அவர் ஆரம்பத்திலேயே கவனம் செலுத்தி, அரசாங்கத்தினதும் தொழிலதிபர்களதும் உத்வேகத்தைக் கிளர்த்திவிட்டு, அவர்களைத் தூண்டி ஊக்குவித்திருந்தால், அவர் சுட்டிக்காட்டிய தாமதம் நேர்ந்திருக்காது என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் ஐயமில்லை. எனினும் எதுவும் நடைபெறாதிருப்பதைவிடத் தாமதமானாலும் காரியம் நடைபெறுவது நல்லதே என்பதை அவர் ஒப்புக்கொள்வார் என்று நம்புகிறேன்.

நிதியை நிர்வகிக்கும் விஷயத்தைப் பொறுத்த வரையில் இந்தப் பொறுப்பை மாகாண அரசாங்கங்களிடம் விட்டுவிடலாம் என்று அவர் கூறினார் என நினைக்கிறேன். ஆனால் இந்தக் கோட்பாட்டை என்னால் ஏற்க இயலாது என்று கூறுவதற்கு வருந்துகிறேன். இது மத்திய அரசாங்கத்தின் சட்டம். இதற்கு மத்திய அரசாங்கம் பொறுப்பேற்பதே நியாயம். இந்த நிதி மத்திய சர்க்கார் சட்டத்தின் மூலம் திரட்டப்படுகிறது. அதுவும் ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்துக்காக இந்த நிதி திரட்டப்படுகிறது. இத்தகைய சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைமைகளில் இந்திய அரசாங்கம் இந்த நிதி முழுவதையும் மாகாண அரசாங்கங்களிடம் ஒப்படைப்பது நியாயமென எனக்குத் தோன்றவில்லை. ஏனென்றால் மாகாண அரசாங்கங்கள் இந்த நிதியை மாகாணத்தின் பொதுவருவாய் இனத்தில் சேர்த்து மனம் போனபோக்கில் என்றில்லாவிட்டாலும் அவற்றின் விருப்பம் போல் செலவிடுவதற்கு வாய்ப்பிருக்கிறது. நிதிக்குப் பொறுப்பு மத்திய அரசாங்கமாதலால், நிதி ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காகத் திரட்டப்படுவதால், நிதி மத்திய அரசாங்கத்தின் அடைக்கலப் பொருளாதலால், அதனை நிர்வகிப்பது அதன் மறுக்க முடியாத கடமையாதலால், எந்த வகையில் பார்த்தாலும் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை நிதியை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு மத்திய அரசாங்கத்திடம் இருப்பது உசிதமானது மட்டுமல்ல அவசியமானதும்கூட என்பது எனது அசைக்க, மறுக்க முடியாத கருத்து.

இவ்வாறிருக்கும்போது, நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர் சேமநலநிதி எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகிறது என்பதை அநேகமாக என் நண்பர் படித்திருக்க மாட்டார் என்று நினைக்கிறேன். எனவே, இந்த நிதியைப் பற்றி அவருக்கு சில விவரங்களைக் கூற ஆசைப்படுகிறேன்; ஏனென்றால் நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் சேமநல நிதியை முன்மாதிரியாக வைத்துத்தான் இந்த நிதி நிர்வகிக்கப்படவிருக்கிறது. நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் சேமநல நிதியைப் பொறுத்தவரையில், அதன் நிர்வாகம் ஒரே ஆணையர் பொறுப்பில் விடப்பட்டிருக்கிறது; அவர் பொதுவாக மாகாண அரசாங்கம் ஒதுக்கித்தரும் ஒரு மாகாண அதிகாரியாக இருப்பார். இன்னும் சொல்லப்போனால், நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர் சேமநல நிதியை தற்போது நிர்வகித்து வருபவர் பீகார் அரசாங்கம் ஒதுக்கித் தந்த ஓர்அதிகாரியே ஆவார்; இதேபோல் மைக்கா சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் சேமநல நிதியை நிர்வகிப்பதற்கும் ஓர் அதிகாரியை ஒதுக்கித் தருமாறு பீகார் அரசாங்கத்தைக் கேட்டுக் கொள்வதாக இருக்கிறோம்.

நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல், குழுவின் இயைபு பீகார் மற்றும் சென்னை மைக்காத் தொழிலைச் சேர்ந்த, ஸ்தல நிலைமை அறிந்த ஸ்தல பிரதிநிதிகளைக் கொண்டதாக இருப்பதற்கு இந்த மசோதா வகை செய்கிறது. தவிரவும், நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் சேமநல நிதியைப் பொறுத்தவரையில் அதன் ஆலோசனைக் குழுவுக்கு தமது பிரதிநிதிகளை அனுப்புமாறு மாகாண அரசாங்கங்கள் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளன. மைக்கா ஆலோசனைக் குழு விஷயத்திலும் இதே நடைமுறையே பின்பற்றப்படும். நிதியின் விதிகளில் இதற்கு நாங்கள் வகை செய்வோம். இந்தக் குழுக்கள் மூன்று மாதங்களுக்கு ஒரு முறை கூடுகின்றன; குறிப்பிட்டதொரு நிகழ்ச்சிநிரல் தயாரிக்கப்பட்டு குழுவின் ஆலோசனை நாடப்படுகிறது. உற்பத்தியாளர்கள், சுரங்க உரிமையாளர்கள், தொழிலாளர்கள் போன்றோரின் பிரதிநிதிகளும், மாகாண அரசாங்கங்களின் பிரதிநிதிகளும் இக்குழுவில் இடம்பெறுகின்றனர். வருடாந்தர வரவு செலவுத் திட்டம் ஆலோசனைக் குழுவின் முன் வைக்கப்படுகிறது. அவர்களது ஆலோசனை பெறப்படுகிறது. அவர்களது ஆலோசனையை நாடிப் பெற்ற பிறகு தான் இந்த நிதிகளிலிருந்து பல்வேறு காரியங்களுக்குப் பணம் செலவிடப்படுகிறது.

மத்திய அரசாங்கத்தின் எதேச்சாதிகாரம் எதையும் இந்த நிதி நிர்வாகத்தில் காணமுடியாது என்பதை திரு.ராம் நாராயண் சிங் தெரிந்து கொள்வார் என்று நம்புகிறேன். மிகப் பெருமளவுக்கு அதிகாரம் பரவலாக்கப்படுவதையும், நிதியின் நிர்வாகத்தில் உற்பத்தியாளர்கள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் மாகாண அரசாங்கத்துக்கிடையே மிகப் பரந்த அளவில் ஒத்துழைப்பு நிலவுவதையும் காணலாம். ஐயா, இந்த மசோதா குறித்து நடைபெற்ற விவாதங்களின் போது எழுப்பப்பட்ட விஷயங்களில் நான் பதிலளிக்காத விஷயம் எதுவும் இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. எனவே இதற்கு மேல் நான் எதுவும் கூற வேண்டியதில்லை என்று கருதுகிறேன்.

திரு.தலைவர்: ஆக, தீர்மானம் இதுதான்:

“பின்கண்டவர்கள் அடங்கிய ஒரு தெரிவுக்குழுவின் பரிசீலனைக்கு மசோதா அனுப்பப்பட வேண்டும்: மாண்புமிகு திரு.அசோக ராய், மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் செல்வி மணிபென்காரா, திரு.எஸ்.சி.ஜோஷி, பாபுராம் நாராயண் சிங், திரு.ஆர்.வெங்கடசுப்பா ரெட்டியார், திரு.கௌரி சங்கர் சரண்சிங், திரு.ஏ.கருணாகர மேனன், பேராசிரியர் என்.ஜி.ரங்கா, திரு.ஜியோபர்ரி டபிள்யூ டைசன், திரு.மதந்தாரி சிங், டாக்டர் சர் ஜியாவுத்தீன் அகமது, கான் பகதூர் ஹபிக்ஸ் என்.கஜான்பருல்லா, திரு.முகமது நௌமான் மற்றும் திருத்தத்தை முன்மொழிபவர்; தெரிவுக்குழு பரிசீலனையை முடித்துத் தனது அறிக்கையை 1946 ஏப்ரல் 12 ஆம் தேதிக்குள் அனுப்ப வேண்டும்; குழுவின் கூட்டத்தில் குறைந்தபட்சம் ஐந்து உறுப்பினர்கள் பங்கு கொள்வது அவசியம்.”

            தீர்மானம் ஏற்கப்பட்டது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It