(1.இந்தியத் தகவல் ஏடு, பிப்ரவரி 1, 1945, பக்கங்கள் 97-101 & 109)

         ambedhkar 400 “நாட்டின் நீர்வள ஆதாரங்கள் விஷயத்தில் தற்போது நிலவும் நிலைமையினால் ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்புகளையும் பிரதிகூலங்களையும் இந்திய அரசாங்கம் நன்கு உணர்ந்துள்ளது. இந்த வள ஆதாரங்களை அனைவரது நலன்களுக்கும் பயன்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய ஒரு கொள்கையை, இந்த வளங்களை ஏனைய நாடுகள் எவ்வாறு பயன்படுத்திக் கொள்கிறேன் என்னும் அனுபவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு கொள்கையை உருவாக்குவதற்கு அவசியமான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள அது விரும்புகிறது.” தாமோதரப் பள்ளத்தாக்கை அபிவிருத்தி செய்வதற்கான வழிமுறைகளை ஆராயும் பொருட்டு ஜனவரி 3ஆம் தேதி கல்கத்தாவில் வங்காள மாகாண தலைமைச் செயலகத்தில் நடைபெற்ற மாநாட்டில் உரையாற்றுகையிலேயே இந்திய அரசாங்கத்தின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினரான மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் மேற்கண்டவாறு குறிப்பிட்டார். மத்திய அரசாங்கத்தையும் மற்றும் வங்காள, பீகார் அரசாங்கங்களையும் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் இந்த மாநாட்டில் பங்கு கொண்டனர்.

            டாக்டர் அம்பேத்கர் ஆற்றிய உரையின் முழுவிவரம் வருமாறு:

            இவ்வாறு குறுகிய காலத்தில், எத்தனையோ சிரமங்களுக்கு இடையே இந்தக் கூட்டத்தைக் கூட்டுவதற்கு இணங்கியமைக்காக மத்திய அரசாங்கத்தின் சார்பில் உங்களுக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். 1944ஆம் ஆண்டில் வங்க அரசாங்கம் நியமித்த தாமோதர் நதி வெள்ளப்பெருக்கு விசாரணைக் குழு தெரிவித்துள்ள யோசனைகளுக்குச் செயல் வடிவம் கொடுப்பதற்கான விதிமுறைகளைப் பரிசீலிப்பதே இந்தக் கூட்டத்தின் நோக்கமாகும். மேற்கொண்டு பேசுவதற்கு முன்னதாக, இந்தக் குழுவை நியமித்தமைக்காக வங்க அரசாங்கத்தைப் பாராட்டுவதே முறையாகும். இவ்வாறே, தாமோதர் நதியின் வெள்ளப் பெருக்குப் பிரச்சினை குறித்தும், பொதுவாக நாட்டின் நீர்வள ஆதாரங்களை மிகச் சிறந்த முறையில் பயன்படுத்திக்கொள்வது குறித்தும் மிக ஆழமான, ஆக்கபூர்வமான கருத்துகளைத் தெரிவித்துள்ளமைக்காக இந்தக் குழுவை பாராட்டுவதும் என் கடமையாகும்.

குழுவின் பரிந்துரைகள்

          குழு தெரிவித்த பரிந்துரைகளில் இரண்டை இங்கு முக்கியமாகக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்: VIII மற்றும் XIII ஆவது பரிந்துரைகள்தாம் அவை. XIII ஆவது பரிந்துரையில் குழு பின்வருமாறு குறிப்பிட்டிருக்கிறது:

            “இந்தியாவின் வனங்களும் நதிகளும் மத்திய அரசாங்கத்தின் பொறுப்பின்கீழ் கொண்டுவரப்பட்டால், வெள்ளக்கட்டுப்பாடு, மண் பாதுகாப்பு போன்ற பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கு அனுகூலமாக இருக்கும் என்று விவாதங்களின் போது குழு உணர்ந்தது.”

            தாமோதர் நதி அணைக்கட்டுத் திட்டத்தின் நோக்கம் வெள்ளப்பெருக்கைக் கட்டுப்படுத்துவதாக மட்டுமன்றி, மின்விசை உற்பத்திக்கும் பாசனத்துக்குத் தண்ணீர் வழங்குவதற்கும் வகைசெய்வதாகவும் இருக்க வேண்டுமென்று குழு தனது VIII ஆவது பரிந்துரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் நீர்வழிப் போக்குவரத்துகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் பின்பற்றப்பட்டு வரும் இப்போதைய கொள்கையை அறிந்தவர்கள் இந்தப் பரிந்துரைகள் மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்பதை நிச்சயம் ஏற்றுக் கொள்வார்கள். நீர் வழிப்போக்குவரத்துகளைச் சிறந்த முறையில் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் விஷயத்தில் ஓர் ஆக்கபூர்வமான கொள்கை இல்லை என்பது நிதர்சனமான உண்மையாகும். இரண்டாவதாக, நீர் வழிப் போக்குவரத்து சம்பந்தமான நமது கொள்கை பன்னோக்குக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். பாசன வசதி, மின்விசை உற்பத்தி, போக்குவரத்து முதலியவற்றுக்கும் அதில் வழிவகை செய்ய வேண்டும் என்ற உணர்வு போதிய அளவில் இல்லை.

ரயில்வேயும் நீர்வழிப் போக்குவரத்தும்

            நீர்வளம் சம்பந்தப்பட்ட நமது கொள்கை பாசன வசதி ஒன்றை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு இருந்து வருகிறது. தவிரவும், ரயில் போக்குவரத்துக்கும் நீர்வழிப் போக்குவரத்துக்கும் இடையே வேறுபாடு எதுவும் இல்லை என்ற உண்மையை நாம் தகுந்த முறையில் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளத் தவறிவிட்டோம். ரயில்வேக்களுக்கு மாகாண எல்லைகள் ஏதும் இல்லையென்கிற போது ஆறுகளுக்கும் அதேபோல் மாகாண எல்லைகள் எவையும் இருப்பதற்கில்லை; ஒரு மாகாணத்திலிருந்து மற்றொரு மாகாணத்துக்கு பாய்ந்து செல்லும் ஆறுகளுக்கு முக்கியமாக இது பொருந்தும். இதற்கு மாறாக, ரயில்வேக்களுக்கும் நீர்வழிப் போக்குவரத்துகளுக்கும் இடையே நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் வேறுபாடு இடம் பெற அனுமதித்து விட்டோம்; இதன் விளைவாக ரயில்வேக்கள் மத்திய அரசின் அதிகார வரம்புக்கு உட்பட்டவையாகவும், ஆறுகள் மாகாண அரசாங்கங்களின் அதிகாரவரம்புக்கு உட்பட்டவையாகவும் ஆக்கப்பட்டுவிட்டன.

            இந்தத் தவறால் ஏற்பட்ட பிரதிகூலங்கள், பாதகங்கள் அநேகம்; அவை கண்கூடானவை. இதற்கு இங்கு ஓர் உதாரணம் கூறுவோம்: ஒரு குறிப்பிட்ட மாகாணத்துக்கு மின்விசை தேவைப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அப்போது இதன் பொருட்டு அந்த மாகாணம் தனது நீர்வளங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறது; ஆனால் இதனை அது செய்ய முடியாது; ஏனென்றால் மின்விசை உற்பத்தி செய்வதற்கு அணைகட்ட வேண்டிய இடம் மற்றொரு மாகாணத்தில் அமைந்திருக்கிறது; அந்த மாகாணமோ வேளாண்மையைப் பெரிதும் சார்ந்திருக்கும் மாகாணம்; அதற்கு மின்விசை தேவையில்லை; அதில் அதற்கு அக்கறையும் ஆர்வமும் இல்லை; மேலும் இந்தத் திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு அதனிடம் போதிய பண வசதியும் இல்லை; எனவே, அணை கட்டுவதில் ஆர்வம் கொண்டுள்ள மாகாணத்தை அவ்வாறு செய்ய அது அனுமதிக்காது. இது குறித்து நாம் என்ன புகார் செய்தாலும் சம்பந்தப்பட்ட அந்த மாகாணம் அதைப் பொருட்படுத்தாது; மாகாண சுயாட்சி என்ற பெயரால் இத்தகைய நேசமற்ற போக்கை அது நியாயப்படுத்தவும் கூடும்.

நீர்வளங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுதல்

          இரண்டு நோக்கங்களை மனத்திற் வைத்தே இந்தக் கருத்துகளைத் தெரிவித்திருக்கிறேன். முதலாவதாக, நான் தெரிவித்த விவரங்களின் பகைப்புலனில், வங்க அரசாங்கம் நியமித்த தாமோதர் நதி வெள்ளப் பெருக்கு விசாரணைக் குழுவின் பரிந்துரைகளை நீங்கள் நன்கு மதிப்பிட முடியும்; இந்தப் பரிந்துரைகள் பற்றி நான் முக்கியமாகக் குறிப்பிட்டிருப்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். இரண்டாவதாக, இப்போதைய சூழ்நிலைகளால் தோன்றியுள்ள பிரதிகூலங்களை மத்திய அரசாங்கம் பெரிதும் உணர்ந்துள்ளது என்பதையும் நாட்டின் நீர்வளங்களை அனைவருக்கும் மிகவும் நலமளிக்கும் முறையில் பயன்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய ஒரு கொள்கையை, மற்ற நாடுகளில் நீர்வளங்கள் எந்த நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்படுகின்றனவோ அதே நோக்கங்களுக்காக நாமும் நமது நீர்வளங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய ஒரு கொள்கையை உருவாக்க நடவடிக்கைகள் எடுத்துக்கொள்ள மத்திய அரசாங்கம் விரும்புகிறது என்பதையும் நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்.

            ரயில்வேக்கள் விஷயத்தில் நாம் எத்தகைய நடைமுறையைக் கைக்கொள்கிறோமோ அதே நடைமுறையை நீர்வழிப் போக்குவரத்து விஷயத்திலும் பின்பற்றக்கூடிய விதத்தில் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைத் திருத்துவது மிகவும் பயனளிக்கக்கூடிய ஒரு மாற்றமாக இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. எனினும் இத்தகைய அரசியலமைப்புச் சட்ட மாற்றங்கள் ஏற்படும் வரை காத்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று இந்திய அரசாங்கம் கருதுகிறது. அதேபோல், நீர்வளங்களைப் பயன்படுத்தும் ஒரு கூட்டுத் திட்டத்தில் ஒத்துழைக்க மாகாணங்கள் ஆர்வம் காட்டுமேயானால், அரசியலமைப்புச் சட்டம் இது விஷயத்தில் எவ்வகையிலும் குறுக்கிடாது என்றும் அரசாங்கம் நினைக்கிறது.

            அமெரிக்காவில் செயல்படுத்தப்பட்டுவரும் டென்னஸ்ஸி பள்ளத்தாக்குத் திட்டத்தை இந்திய அரசாங்கம் பெரிதும் மனத்திற்கொண்டுள்ளது. இந்தத் திட்டத்தை அது நன்கு ஆராய்ந்து வருகிறது; இது விஷயத்தில் ஒத்துழைக்க மாகாணங்கள் முன்வருமானால், அவற்றின் முன்னேற்றத்திற்கும் வளத்திற்கும் செழுமைக்கும் குறுக்கே நிற்கும் மாகாணத் தடைகளை அகற்ற அவை இணங்குமானால், டென்னஸ்ஸி திட்டத்தின் அடிப்படையில் இந்தியாவிலும் ஏதேனும் செய்ய முடியும் என்று அது நம்புகிறது. நாட்டின் நீர்வளங்களை மிகச் சிறந்த முறையில் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் திசைவழியில் ஒரு பூர்வாங்க நடவடிக்கையாக இந்திய அரசாங்கம் ஒரு மத்திய அமைப்பைத் தோற்றுவித்துள்ளது – மத்திய தொழில்நுட்ப மின்விசை வாரியம் என்பது இந்த அமைப்பின் பெயர். இதே போன்று, மத்திய நீர்வழிப் போக்குவரத்து மற்றும் பாசன வசதி ஆணையம் என்ற மற்றொரு மத்திய அமைப்பை உருவாக்கவும் நாங்கள் யோசித்து வருகிறோம்.

            நீர்வளங்களை எவ்வாறு சிறந்த முறையில் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும், பாசன வசதி தவிர இதர பல காரியங்களுக்கும் ஒரு திட்டத்தை எவ்விதம் செயல்படுத்த முடியும் என்பது குறித்து மாகாணங்களுக்கு ஆலோசனை கூறுவதே இந்த இரண்டு அமைப்புகளையும் தோற்றுவித்ததன் நோக்கமாகும். மத்திய பயனோக்கு வாரியம் அல்லது விசேட விசாரணை ஆணையங்கள் போன்ற இதர பல அமைப்புகளை உருவாக்குவதும் அவசியமாகலாம். மத்திய மின்விசை வாரியம், மத்திய நீர்வழிப் போக்குவரத்து மற்றும் பாசன வசதி ஆணையம் ஆகியவற்றின் நியமனம் இத்தகைய அமைப்புகளை உருவாக்குவதை அவசியமற்றதாக்கி விடவில்லை.

            தாமோதர நதித் திட்டம் இந்தத் திசைவழியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முதல் திட்டமாகும். இது பல-நோக்குத் திட்டமாக இருக்கும். தாமோதர நதியில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடி பெரும் சேதம் விளைவிப்பதைத் தடுப்பது மட்டுமே இத்திட்டத்தின் நோக்கமாக இருக்காது; பாசன வசதி, நீர்வழிப் போக்குவரத்து, மின்விசை உற்பத்தி ஆகியவையும் இதன் குறிக்கோளாக இருக்கும்.

            இத்திட்டத்தைச் செயல்படுத்தி நிர்வகிக்கும் அமைப்பு ஏறத்தாழ டென்னஸ்ஸிப் பள்ளத்தாக்குத் திட்ட நிர்வாக அமைப்பை ஒத்ததாக இருக்கும். இது ஒரு கூட்டுறவு அமைப்பாக இருக்கும். மத்திய அரசாங்கமும் பீகார், வங்க மாகாண அரசாங்கங்களும் இதில் பங்குதாரர்களாக இருந்துவரும். இத்திட்டத்துக்கு வடிவமும் கட்டமைப்பும் உயிர்த்துடிப்பும் அளிக்க இந்திய அரசாங்கம் மிகுந்த ஆர்வமுடன் இருக்கிறது; இவ்வாறு செய்வதில் எத்தகைய தாமதமும் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதிலும் உறுதி கொண்டிருக்கிறது.

புதிய நீர்வளக் கொள்கை

            சில பூர்வாங்க நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டாலொழிய இது விஷயத்தில் மேற்கொண்டு முன்னேற முடியாது என்பதை இந்திய அரசாங்கம் உணர்ந்துள்ளது. இத்தகைய பூர்வாங்க நடவடிக்கைகளில் ஒன்று அணை கட்டுவதற்கான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதாகும். வங்காளத்தின் விருப்பப்படி இதனைச் செய்ய முடியாது என்பது தெளிவு. அதேபோல், பீகாரின் விருப்பத்தை வைத்து மட்டும் இதனைத் தீர்மானிக்க இயலாது. ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் இவ்விரு மாகாணங்களுமே உடன்பாடு கண்டால் கூட நிபுணர்களின் ஆலோசனையைப் பெறாமல் இதனை முடிவு செய்ய முடியாது. இது விஷயத்தில் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டிய வேறு பல அம்சங்களும் இருக்கின்றன. நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல் தாமோதர் நதித் திட்டம் ஒரு பல-நோக்குத் திட்டமாக இருப்பது அவசியம். வெள்ளப் பெருக்குப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணுவது மட்டுமே இத்திட்டத்தின் நோக்கமாக இருக்கக் கூடாது. பாசன வசதி, மின்விசை உற்பத்தி, நீர்வழிப்போக்குவரத்து போன்றவற்றையும் உள்ளடக்கியதாக இத்திட்டம் அமைந்திருக்க வேண்டும். அணை கட்டுவதற்கான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பிரச்சினையுடன் கூட இவற்றையும் பரிசீலிப்பது முக்கியம்.

            இந்தப் பணியைச் செய்வதற்கு ஒரு சிறந்த அமைப்பை உருவாக்குவது இந்த மாநாட்டின் நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். எல்லாத் தன்னலக் கருத்துகளையும் மூட்டைக்கட்டி ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு, சரியான, நேர்மையான, நியாயமான உணர்வால் நாம் வழி நடத்தப்பட வேண்டும்; ஒன்றுபட்டு சிறந்த தீர்வு காணுவோம் என்ற உறுதிப்பாட்டோடு, தீர்மானத்தோடு முன்னேற வேண்டும்; நமது நீர் வளங்கள் சம்பந்தமாக ஒரு புதிய கொள்கையை உருவாக்க வேண்டும்; கொத்தியெடுக்கும் கொடிய வறுமையில் வாடும் இந்த நாட்டின் கோடானுகோடி மக்கள் வாழ்வும் வளமும் பெறும் ஒரு சுபிட்ச சூழ்நிலையைத் தோற்றுவிக்க நாம் உறுதி பூண வேண்டும். இதுவே எனது ஆசையாகும்.

மாநாட்டு விவாதங்கள்

          தாமோதர நதியைப் பாசனத்துக்கும், மின்விசைமயமாக்கத்துக்கும், நீர்வழிப்போக்குவரத்துக்கும் பயன்படுத்தும் குறிக்கோள் கொண்ட பல – நோக்குத் திட்டமான தாமோதர நதிப் பள்ளத்தாக்குத் திட்டம் டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் தலைமை வகித்த மாநாட்டில் விவாதிக்கப்பட்டது.

            இத்திட்டம் குறித்து அவசியமான தகவல் சேகரிக்கும் நடைமுறை சம்பந்தமாக மத்திய அரசாங்கம் சுற்றுக்கு விட்ட ஒரு குறிப்பு இந்த விவாதத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்திருந்தது.

            மூன்று அரசாங்கங்களும் தத்தமக்குக் கிடைத்த தகவல்களும் புள்ளிவிவரங்களும் அடங்கிய ஒரு பட்டியலைத் தயாரிக்க வேண்டும் என்று இந்தக் குறிப்பில் பரிந்துரை செய்யப்பட்டிருந்தது. மத்திய அரசாங்கத்தின் நிபுணர்களைக் கலந்தாலோசித்து இந்தப் பட்டியல் தயாரிக்கப்பட வேண்டும். இந்தப் பட்டியலில் தேவையான விவரங்கள் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை என்றால், மேற்கொண்டு தகவல்கள் சேகரிக்கப்பட வேண்டும். இதன் பேரில் மத்திய அரசாங்கத்தின் தொழில் நுட்ப நிபுணர்கள் ஒரு பூர்வாங்க அறிக்கையைத் தயாரிப்பாளர்கள்; தாமோதர நதிப் பள்ளத்தாக்கை பல வழிகளிலும் அபிவிருத்தி செய்யும், மேம்படுத்தும் ஓர் ஒருங்கிணைந்த திட்டத்தைத் தயாரிப்பதற்கான வாய்ப்பு வசதிகளை அதில் அவர்கள் கோடிட்டுக் காட்டுவார்கள். பின்னர் இத்தகைய திட்டத்தைத் தயாரிக்கும்படி மத்திய அரசாங்கத்தையும் மாகாண அரசாங்கங்களையும் சேர்ந்த நிபுணர்களை மூன்று அரசாங்கங்களும் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

பொது உடன்பாடு

            தாமோதர நதிப் பள்ளத்தாக்குத் திட்டத்தை ஒரு பல-நோக்குத் திட்டமாகத் தயாரிக்கும் விஷயத்தில் பொது உடன்பாடு நிலவிய போதிலும், தாமோதர நதி வெள்ளப் பெருக்கை கட்டுப்படுத்தும் பிரச்சினையில் பிரதான கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று வங்காளப் பிரதிநிதிகள் வலியுறுத்தினர். மத்திய அரசாங்கம் செய்துள்ள பரிந்துரைகள் வலியுறுத்தினர். மத்திய அரசாங்கம் செய்துள்ள பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில், வங்க அரசாங்கத்தின் பாசனத்துறை பொறியாளரான திரு.மான் சிங் தலைமையில் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று சிறிது விவாதத்திற்குப் பிறகு ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டது. இந்த ஆய்வில் திரு.மான் சிங்குக்கு உதவ மத்திய அரசாங்கமும் பீகார் அரசாங்கமும் அதிகாரிகளை அனுப்பி உதவ வேண்டும் என்றும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. பீகார் பாசனத்துறை துணைப் பிரதம பொறியாளரான திரு.ஏ.கரீம் மான்சிங்குடன் அடிக்கடி தொடர்பு கொள்வார்.

            இந்திய அரசாங்கத்தின் தொழிலாளர் நலத்துறை செயலாளர் திரு.எச்.சி.பிரியோர் கூட்ட ஆரம்பத்தில் பேசும்போது, நீர்வளப் பிரச்சினைகளின் நிர்வாக அம்சம் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்; மத்திய அரசாங்கம் தனது பங்குக்கு ஆற்றக் கூடிய பணிகள் பற்றி எடுத்துரைத்தார்.

*           *           *

            மாநாட்டின் பங்கு கொண்டவர்களில் பின்வருபவர்கள் குறிப்பிடத்தக்கவர்களாவர்: வங்க அரசாங்கத்தின் தகவல் போக்குவரத்து மற்றும் பொதுப் பணித்துறை அமைச்சர் மாண்புமிகு திரு. பி.பி.பெய்னே, இதே துறையின் செயலாளர் திரு.பி.சர்க்கார் ஐ.சி.எஸ்., திரு.பி.எல்.சபர்வால், வங்கத்தின் பிரதம பொறியாளர், திரு.ஜே.எஃப்.ரஸ்ஸல், விசேட பொறியாளர் (பாசனத்துறை) திரு.மான் சிங்., நதிகள் ஆய்வுக் கழகத்தின் இயக்குநர் திரு.என்.கே.போஸ், யுத்தப் பிற்காலப் புனரமைப்புக் குழுவின் செயலாளர் திரு.என்.தார், வளர்ச்சித் துறை ஆணையர் திரு.எச்.எம்.இஷாக், பாசனத்துறை துணைப் பொறியாளர் திரு.ஏ.கரீம், மத்திய தொழில்நுட்ப மின்விசை வாரியத்தின் தலைவர் திரு.எச்.எம்.மாத்யூஸ், இவ்வாரியத்தின் நீர்மின் விசைத்துறை உறுப்பினரான திரு.டபிள்யூ.எல்.ஊர்தின், மத்திய அரசாங்கத்தின் பிரதிநிதியான திரு.டி.எல்.மஜூம்தார்.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி V, நவம்பர் 16, 1944, பக்கங்கள் 889-92)

          மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): திரு.துணைத் தலைவர் அவர்களே, பின்கண்டவாறு முன்மொழிகிறேன்:

“1936 ஆம் வருட ஊதிய வழங்கீடு சட்டத்தை மேலும் திருத்தும் இந்த மசோதா பின்வருவோர் அடங்கிய தெரிவுக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு விடப்படுகிறது: சேத் யூசுப் அப்துல்லா ஹரூன், திரு.முகமது ஹூசேன் சௌதுரி, திரு.லால்சந்த் நாவல்ராய், திரு.ஏ.சி.இன்ஸ்கிப், சர் வித்தல் என்.சந்தவர்கர், திரு.என்.எம்.ஜோஷி, டாக்டர் சர் ரத்தன்ஜி தின்ஷா தலால், திரு.டி.எஸ்.ஜோஷி மற்றும் இம்மசோதாவை முன்மொழிபவர். குழுவின் எந்த ஒரு கூட்டமும் சட்டபூர்வமானதாகக் கருதப்படுவதற்கு அக்கூட்டத்தில் ஐந்து உறுப்பினர்கள் பிரசன்னமாகி இருப்பது அவசியம்.

ambedkar in meeting

            ஐயா, 1936ஆம் ஆண்டில் இயற்றப்பட்ட ஊதிய வழங்கீடு சட்டத்தில் சில திருத்தங்கள் செய்வதே இம்மசோவின் நோக்கம். இந்தச் சட்டம் இயற்றப்பட்டபோது இது ஒரு பரீட்சார்த்த நடவடிக்கையாகவே கருதப்பட்டது; ஏனென்றால் இந்தச் சட்டத்திற்கான மசோதாவை நாங்கள் தயாரித்தபோது இது சம்பந்தமாக நாங்கள் பின்பற்றுதற்குரிய சட்டம் ஏதும் நடைமுறையில் இருக்கவில்லை. ஆனால் இந்தச் சட்டம் குறித்த ஏழு ஆண்டு அனுபவம் இப்போது எங்களுக்கு இருக்கிறது. இச்சட்டம் செயல்பட்டு வந்த இந்த ஏழு ஆண்டுகளில், அதில் பல குறைபாடுகள் இருப்பது எங்களுக்குத் தெரியவந்திருக்கிறது. ஊதிய வழங்கிடுச் சட்டத்தை மேம்படுத்த வேண்டுமானால், 30 அல்லது 40 திருத்தங்கள் செய்வது அவசியம் என்று எங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. பல்வேறு தரப்பினரும் பரிந்துரைத்துள்ள எல்லாத் திருத்தங்களையும் பரிசீலிக்க தற்போது அவகாசமில்லை என்பதை இந்திய அரசாங்கம் உணர்ந்திருக்கிறது; எனவே, உறுப்பினர்கள் எடுத்துக்காட்டியுள்ள அனைத்து குறைபாடுகளையும் களைந்து சட்டத்தை மேம்படுத்துவதில் ஈடுபடும் எண்ணம் ஏதும் இப்போது அரசாங்கத்துக்கு இல்லை என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். எனினும் சட்டத்திலுள்ள குறைபாடுகளில் சிலவற்றை அகற்றுவது நிர்வாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்று அரசாங்கம் கருதுகிறது; இந்தக் குறைபாடுகளைக் களையாவிட்டால் சட்டத்தை சரிவர செயல்படுத்துவதும், எந்த நோக்கத்துக்காக சட்டம் இயற்றப்பட்டதோ அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதும் சாத்தியமில்லாமல் போகும்; அத்தகைய முக்கிய குறைபாடுகளை அகற்றுவதற்காகவே இந்தத் திருத்த மசோதா கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது.

            ஐயா, மசோதாவை இனி ஷரத்துவாரியாகப் பார்ப்போம். “ஊதியங்கள்” என்னும் சொல்லின் பொருள் வரையறையில் சில திருத்தங்கள் செய்வது மசோதாவின் 2 ஆவது ஷரத்தின் நோக்கமாகும். “ஊதியங்கள்” என்னும் சொல்லுக்கு தற்போது அளிக்கப்பட்டுள்ள விளக்கத்தில் காணப்படும் குறைபாடுகள் குறித்து பல்வேறு தரப்பினரும் தெரிவித்திருக்கும் கருத்துகள் அனைத்தையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வரிசைப்படுத்திக் கூறி அவையினரை அலுப்படையச் செய்ய நான் விரும்பவில்லை. எனினும் சில முக்கியமான குறைபாடுகளை மட்டும் இங்கு சுட்டிக்காட்டுவது உசிதமாக இருக்கும். ஒரு தொழிலாளி தான் சம்பாதிக்கும் ஊதியத்தை மட்டுமன்றி, உண்மையில் தனது உழைப்புக்குக் கிடைக்க வேண்டிய ஊதியத்தையும் குறிக்கும் வகையில் “ஊதியங்கள்” என்பதற்கான இப்போதைய விளக்கம் அமைந்திருக்கிறது எனப் பம்பாய் நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டிருக்கிறது. ஆனால் முந்திய சட்டத்தின் நோக்கம் இதுவல்ல. இந்த விளக்கம் சம்பந்தமாக இன்னொரு குறைபாடும் கூறப்பட்டது: அதாவது உற்பத்தி அடிப்படையில் வேலைக்கமர்த்தப்படும் ஒரு தொழிலாளி அவனது உற்பத்திக்குச் சம்பந்தமில்லாமல் ஊதியம் கோர இந்த விளக்கம் அவனை அனுமதிக்கிறது என்று தெரிவிக்கப்பட்டது. வேலை நேர அடிப்படையில் பணியாற்றும் தொழிலாளியையும் உற்பத்தி அடிப்படையில் பணியாற்றும் தொழிலாளியையும் வேறுபடுத்திக் காட்டத் தவறுவதால் இந்த விளக்கத்தில் பெரும் குழுப்பம் நிலவுகிறது என்று குறிப்பிடப்பட்டது. விளக்கத்தில் தற்போது இடம் பெற்றிருக்கும் சில சொற்கள் மிகையானவையாக உள்ளன; அங்கு அவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியமே இல்லை; இதனால் குழப்பம்தான் மிஞ்சுகிறது என்று சில வட்டாரங்களில் வாதிக்கப்படுகின்றன. “வழங்கப்படக்கூடிய மேலே கூறிய இயல்புடைய போனஸ்கள் அல்லது கூடுதல் ஊதியம் முதலியவை இதில் அடங்கும் என்னும் சொற்களை இவ்வகையில் இங்கு குறிப்பிடலாம். இந்த விளக்கத்தின் முந்திய பகுதியில் ஏற்கெனவே இடம் பெற்றிருப்பதைவிட அதிகமான அர்த்தத்தை இந்தச் சொற்கள் தந்துவிடவில்லை என்று கூறப்படுகிறது. யுத்தத்தின் காரணமாக அகவிலைப்படி தோன்றுவதற்கு முன்னர் வேண்டுமானால் “ஊதியங்கள்” என்பதற்கு அளிக்கப்பட்ட விளக்கம் சரியானதாகவும், போதுமானதாகவும் இருக்கலாம், ஆனால் இன்று இந்த விளக்கம் போதுமானதாக இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் அகவிலைப்படி என்பது ஊதியத்தின் ஒரு பகுதி அல்ல என்று ஒரு தொழிலதிபர் குதர்க்க வாதம் செய்வதற்கு இது வழிவகை செய்கிறது என்றும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

            இப்போது, திருத்தப்பட்ட மசோதாவில் நாங்கள் தந்திருக்கும் விளக்கம் இந்த அனைத்துச் சிக்கல்களையும் அகற்றுகிறது. இந்த விளக்கம் எளிதாக, புரியக்கூடியதாக இருப்பதாகவும் தோன்றுகிறது திருத்தப்பட்ட மசோதாவின் நகல் இந்த மூல சட்டத்துக்கு அடிப்படையாக உள்ள நம்பிக்கை வைக்கவில்லை என்பதை அவைக்கு கூறியாக வேண்டும் நாங்கள் முன்வைத்துள்ள விளக்கம் முற்ற முடிவான தென்றோ, மாற்ற முடியாததென்றோ நாங்கள் கருதவில்லை. தெரிவுக் குழு உறுப்பினர்கள் இதைவிடச் சிறந்ததொரு விளக்கத்தைப் பரிந்துரைப்பார்களேயானால், திருத்த மசோதாவில் தற்போது இடம்பெற்றுள்ள விளக்கத்தை மேற்கொண்டும் திருத்துவதற்கு என் தரப்பிலிருந்து நிச்சயமாக எந்த ஆட்சேபமும் வராது.

            இனி அடுத்த 3ஆவது ஷரத்துக்கு வருவோம். இப்போதைய பிரிவு 5இல் இந்த ஷரத்து இரண்டு திருத்தங்களைச் செய்கிறது. இந்தப் பிரிவு 5 ஊதியங்கள் அளிக்க வேண்டிய காலத்தை நிர்ணயிக்கும் பிரிவாகும்; ஊதியங்கள் வழங்கும் காலத்தை நிர்ணயிக்கும் பொருட்டு இப்பிரிவு தொழிற்சாலைகளை இரு வகைப் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கிறது முதலாவது வகைப் பிரிவில் 1000க்கும் குறைவான தொழிலாளர்கள் வேலை செய்யும் தொழிற்சாலைகள் அடங்கும். இரண்டாவது வகைப் பிரிவில் 1000க்கும் அதிகமான தொழிலாளர்கள் பணியாற்றும் தொழிற்சாலைகள் இடம்பெறுகின்றன. இவ்வாறு வகைப்பிரிவு செய்யப்பட்ட பிறகு, முதலாவது வகைப்பிரிவைச் சேர்ந்த தொழிற்சாலைகளில் 7 நாட்களுக்குள்ளும் இரண்டாவது வகைப் பிரிவைச் சேர்ந்த தொழிற்சாலைகளில் 10 நாட்களுக்குள்ளும் ஊதியம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று இந்தப் பிரிவு நிர்ணயிக்கிறது. நடைமுறையில் இந்தப் பிரிவின் நிபந்தனைகளை நிறைவேற்றுவது சிரமமாக இருப்பது தெரிய வந்துள்ளது. இதற்கான காரணத்தைப் புரிந்து கொள்வது அப்படி ஒன்றும் கடினமல்ல. தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையிலேயே தொழிற்சாலைகள் வகை பிரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை என்பதையும், அது அடிக்கடி மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது என்பதையும் இந்த அவை அறியும். உதாரணமாக, தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையில் ஒன்று அதிகரித்தாலே முதல் வகைப் பிரிவு இரண்டாவது வகைப் பிரிவாக தானாகவே மாறி விடுகிறது; அதே போன்று தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையில் ஒன்று குறைந்தால் இரண்டாவது வகைப் பிரிவு முதல் வகைப் பிரிவாகிவிடுகிறது. இவ்வாறு வேறுபடுத்தும் கோட்பாடு நியாயமானதோ, நிர்வாக சாத்தியமானதோ அல்ல என்று கருதப்படுகிறது. இது மிகவும் சரியான கருத்து என்றே நானும் நினைக்கிறேன். எனவே, இந்த வேறுபாட்டை அகற்றுவதே இந்தத் திருத்தத்தின் நோக்கம்; இதனால் தொழிற்சாலைகளை இருவகைப் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கும் கோட்பாட்டுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படும்; இதற்குப் பதிலாக எல்லாத் தொழிற்சாலைகளையும் ஒன்றாகப் பாவிக்கும் பொதுக் கோட்பாடு கடைப்பிடிக்கப்படும்; தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை எவ்வாறு இருப்பினும் அனைத்துத் தொழிற்சாலைகளிலும் ஊதியம் பத்து தினங்களுக்குள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற பொது விதி பின்பற்றப்படும். 3வது ஷரத்து முன்வைக்கும் இரண்டாவது திருத்தமும் மிகவும் அவசியமானது என்பதை அவை காண வேண்டும். பணியிலிருந்து நீக்கப்படும் தொழிலாளிக்கு ஊதியம் வழங்குவதற்கு பிரிவு 5 வகை செய்கிறது. இப்போதுள்ளபடி இந்தப் பிரிவு வேலையிலிருந்து நீக்கப்படும் தொழிலாளிக்கு இரண்டாவது வேலை நாளன்று ஊதியம் வழங்கப்படும் என்று கூறுகிறது. இப்போது, ஐயா, ஊதிய வழங்கீடுச் சட்டம் நாள் முழுவதும் இயங்கும் நிரந்தரத் தொழிற்சாலைகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் என்றால், இப்போதுள்ளபடி இந்தப் பிரிவினால் சிக்கல் ஏதும் ஏற்படாது. ஆனால் குறிப்பிட்ட காலங்களில் மட்டுமே இயங்கும் தொழிற்சாலைகளில் எழக்கூடிய சிக்கல் முற்றிலும் எதார்த்தமானது; இது எப்படி என்று பார்ப்போம்; தொழிற்சாலையின் கடைசி வேலை நாளன்று ஒரு தொழிலாளி வேலையிலிருந்து நீக்கப்படுவதாக வைத்துக் கொள்வோம்; அப்போது என்ன நிகழ்கிறது தெரியுமா? இந்தத் தொழிற்சாலை குறிப்பிட்ட காலத்தில் மட்டுமே இயங்கக்கூடியது ஆதலால், இதற்குப் பிறகு அது மூடப்பட்டு விடுகிறது; அப்போது நீண்டகால இடைவேளைக்குப் பிறகுதான் இரண்டாவது வேலைநாள் வரும்; இத்தகைய நிலைமையில் அந்தப் பரிதாபத்துக்குரிய தொழிலாளியின் கதியைப் பற்றிக் கற்பனை செய்துபார்ப்பது அப்படி ஒன்றும் கடினமல்ல. எனவே, இந்த மசோதாவில் தெரிவித்துள்ளபடி இந்தப் பிரிவில் மாற்றம் செய்யவில்லை என்றால், குறிப்பிட்ட காலங்களில் மட்டுமே இயங்கும் தொழிற்சாலையில் பணிபுரியும் ஒரு தொழிலாளி வேலை நீக்கம் செய்யப்படும்போது அவன் ஊதியம் பெறுவது காலவரையின்றித் தள்ளிப்போகும். ஆதலால் இந்தத் திருத்த மசோதா மூலம் நாங்கள் செய்திருப்பதெல்லாம், ‘வேலை’ என்ற சொல்லை நீக்கிவிட்டு, ‘இரண்டாவது’ என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக ‘மூன்றாவது’ என்ற சொல்லைச் சேர்த்திருப்பதுதான். இதன் மூலம், குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு மட்டுமே இயங்கும் தொழிற்சாலையிலும் சரி, நிரந்தரமாக இயங்கிவரும் தொழிற்சாலையிலும் சரி வேலையிலிருந்து நீக்கப்படும் ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் ஏழாவது நாளில் தனது ஊதியத்தைப் பெறுவான்; குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு மட்டுமே இயங்கும் தொழிற்சாலையில் இதுவரை நடைபெற்றுவந்தது போன்று தனது ஊதியத்தை பெறுவதற்கு அவன் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.

            இனி அடுத்து, மசோதாவின் 4ஆவது ஷரத்துக்கு வருகிறேன். இந்த சட்டத்தின் 7 ஆவது பிரிவில் சில திருத்தங்களைச் செய்வதே இந்த ஷரத்தின் நோக்கம் என்பதை மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் காண்பார்கள். பிரிவு 7 ஒரு தொழிலாளியின் ஊதியத்திலிருந்து எத்தகைய பிடித்தங்களைச் செய்யலாம் என்பதை வகுத்துக் கூறும் பிரிவாகும். இந்தப் பிரிவு இப்போதுள்ளபடி எல்லா நியாயமான பிடித்தங்கள் விஷயத்திலும் கையாளக்கூடியதாக இல்லை என்பதை மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் தெரிந்து கொள்வார்கள். எடுத்துக்காட்டாக, தனது வைப்பு நிதியுடனும் ஓய்வு உதவித் தொகையுடனும் பணியிலிருந்து விலகிச் செல்லுகின்ற, அதே சமயம், பணியில் நீடித்திருந்தால் பெற்றிருக்கக்கூடிய சலுகைகள் இழந்து விடுகின்ற ஒரு தொழிலாளியை இந்த சட்டம் அல்லது பிரிவு கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளவில்லை. குறிப்பிட்ட சில காரணங்களுக்காக, உதாரணமாக மிக அவசர, அவசிய சில பொருளாதாரத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக தனது வைப்பு நிதியையும் ஓய்வுதவித் தொகையையும் பெறும் பொருட்டு அவன் வேலையிலிருந்து தானாகவே விலகக்கூடும். பிறகு சிறிது காலம் கழித்து அதே வேலையில் அவன் மீண்டும் சேருகிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அப்போது, தான் முன்னர் பணியிலிருந்து சமயத்தில் அனுபவித்து வந்த அதே சலுகைகளை மீண்டும் பெறுவதற்கு அவன் ஆவலாக இருப்பது இயல்பே; இவ்வாறு இந்த சலுகைகளை மீண்டும் பெறுவது அவன் வைப்பு நிதியையும் ஓய்வு உதவித் தொகையையும் திருப்பிக் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறானா, இல்லையா என்பதைப் பொறுத்திருக்கக்கூடும். இப்படிப்பட்ட நிலைமையில், தொழிலாளி இத்தகைய பிடித்தங்களுக்குத் தயாராக இருந்தாலும் சட்டம் அதை அனுமதிக்கவில்லை. இத்தகைய பிடித்தம் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் என் கருத்து; ஏனென்றால் அது தொழிலாளியின் நலனுக்கே உகந்ததாக இருக்கும். ஆனால் நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல் இப்போதுள்ளபடி சட்டத்தில் இதற்கு வழிவகை செய்யப்படவில்லை. தவிரவும், தொழிலாளிக்கு நன்மை பயக்கக் கூடிய வேறு சில பிடித்தங்களும் இருக்கின்றன; இத்தகைய நன்மைகளைப் பெறும் பொருட்டு இப்படிப்பட்ட பிடித்தங்களை தொழிலாளி வரவேற்கவும் கூடும். ஆனால் இங்கும், சட்டம் குறுக்கிடுகிறது; தனக்கு நன்மை செய்யக்கூடியவை என்று கருதும் பிடித்தங்களுக்கு தொழிலாளி தானே முன்வந்து இணங்கினால்கூட சட்டத்தில் அதற்கு இடமில்லை. எனவே, தொழிலாளிக்கு இத்தகைய நன்மைகள் உண்மையிலேயே கிட்டும் வகையில் இப்போது இந்தச் சட்டம் திருத்தப்படுகிறது. பிரிவு 7 இல் இப்போதுள்ளபடி வேறு சில குறைபாடுகளும் உள்ளன. படிப்படியாக பதவி உயர்வும் ஊதிய உயர்வும் பெறும் அடிப்படையில் பணிக்கு அமர்த்தப்படும் தொழிலாளர்கள் சம்பந்தப்பட்டவையாகும் இந்தக் குறைபாடுகள். இது மசோதாவிலுள்ள ஒரு புதிய விஷயமாகும். இது சம்பந்தமாக என்ன வழிவகை ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன என்பதையும், இந்தத் திருத்தத்தைக் கொண்டு வருவதற்கு எங்களைத் தூண்டிய சூழ்நிலைகள் யாவை என்பதையும் அவைக்கு விளக்க விரும்புகிறேன். பிரிவு 4இன் துணைப் பிரிவு (3) மூன்று விஷயங்களைப் பற்றியதாகும். முதலாவதாக, பதவி உயர்வும் ஊதிய உயர்வும் பெறும் அடிபடையில் பணிக்கு அமர்த்தப்படும் ஓர் ஊழியரின் ஊதிய உயர்வை நிறுத்த இது வகை செய்கிறது. இரண்டாவதாக ஓர் ஊழியரை உயர் பதவியிலிருந்து கீழ்ப்பதவிக்குத் தாழ்த்தவும், அதன் மூலம் சம்பளத்தைக் குறைக்கவும் இது அனுமதிக்கிறது. மூன்றாவதாக, ஓர் ஊழியருக்குப் பதவி உயர்வும் ஊதிய உயர்வும் தராமல் இருப்பதற்கு, திறமையில்லை என்று கூறி அவரது ஊதியத்தைக் குறைப்பதற்கும் இது வழிவகுக்கிறது. சிந்து முறைமன்ற ஆணையர் அளித்த ஒரு தீர்ப்பின் காரணமாகவே பிரிவு 4இன் உப பிரிவில் (3) திருத்தங்கள் செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது. இது சம்பந்தமான விவரம் வருமாறு: அந்த ஊழியர் ஓர் இஞ்சின் ஓட்டுநர்; அவர் பதவி இறக்கம் செய்யப்படாமல் அதே பதவியில் நீடிக்க அனுமதிக்கப்பட்டாலும், அவரது சம்பளம் குறைக்கப்பட்டது. இதன் பேரில், தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்குப் பரிகாரம் தேடி நீதிமன்றம் சென்றார்; பழைய ‘கிரேடில்’ இருக்கும்போது தனது சம்பளத்தைக் குறைத்தது சட்டவிரோதமானது என்று அவர் வாதாடினார். நீதிபதி இந்த வாதத்தை ஏற்றுக் கொண்டு, அவரது சம்பளத்தைக் குறைத்தது முறைகேடானது என்று தீர்ப்பளித்தார். ஆனால் அதேசமயம் அவர் வேறொரு கருத்தையும் வெளியிட்டார்: அதாவது ஓர் ஊழியரின் திறமை அவர் வகிக்கும் பதவிக்கும் ‘கிரேடுக்கும்’ ஏற்றதாகவும், தனது கடமைப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்கு உகந்ததாகவும் இல்லை என்று கூறி அவருடன் ஒரு புதிய பணி ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளப்பட்டு, அதனை அவர் ஏற்றிக் கொள்ளும் பட்சத்தில் அப்போது சம்பள வெட்டு நியாயமானதாக இருக்கும் என்று அவர் குறிப்பிட்டார். நீதிபதி கூறிய இந்தப் பரிந்துரையைத்தான் இந்தத் திருத்தத்தின் மூலம் செயல்படுத்த முற்பட்டுள்ளேன்; அதாவது, ஓர் ஊழியர் தனக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள கடமைப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்ற திராணியற்றவராக இருக்கும் பட்சத்தில், அவரிடம் “இது வரை அளிக்கப்பட்டு வந்த மாதிரி அதே சம்பளத்தை இனி உங்களுக்குத் தரமாட்டோம், உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால் புதிய அடிப்படையில் தொடர்ந்து பணியாற்றுங்கள், விருப்பமில்லையேல் வேலையிலிருந்து விலகிக் கொள்ளுங்கள்” என்று இங்கிதமற்ற முறையில் கூற மாட்டோம்; அதற்கு மாறாக அவரை பழைய ‘கிரேடிலே’யே இருக்க அனுமதித்து, சம்பளத்தை மட்டும் குறைப்போம், அதற்கு முன்னதாக ஒரு மாதகால அவகாசம் தந்து ‘நோட்டீஸ்’ அனுப்புவோம். இவ்வாறு சம்பளக்குறைப்பு நடவடிக்கை ‘நோட்டீஸ்’ காலம் வரை தாமதிக்கப்படும்; ‘நோட்டீஸ்’ காலம் முடிவதற்கு முன்னர் புதிய ஏற்பாட்டுக்கு இணங்கத் தான் தயாராக இல்லை என்று தெரிவித்தால் வேலையிலிருந்து அவர் விலகிக் கொள்ளலாம். முறைமன்ற ஆணையரின் தீர்ப்பை பயனற்றதாக்குவதற்கே இந்தத் திருத்தங்கள் கொண்டு வரப்படுவதாக சிலர் வாதிக்கக்கூடும் என்பதாலேயே இவற்றை எல்லாம் இங்கு கூறுகிறேன். இவ்வாறு வாதிப்பவர்கள் கூறுவது போல் நான் எதையும் செய்யவில்லை என்பதையும், முறைமன்ற ஆணையரின் தீர்ப்பை அனுசரித்தே திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கின்றன என்பதையும் இந்த அவைக்குக் கூற விரும்புகிறேன்.

            உயர் கிரேடிலிருந்து கீழ் கிரேடுக்கு இறக்குதல், ஊதிய உயர்வை நிறுத்திவைத்தல் போன்றவற்றைப் பொறுத்தவரையில் அவை சர்ச்சைக்கு இடமற்ற விஷயங்கள். ஏனென்றால் கீழ் கிரேடிலுள்ள ஓர் ஊழியர் மேல் கிரேடுக்கு உயர்த்தப்பட்டால் அவர் தனது கடமைகளைச் செம்மையுறச் செய்வார் என்று தொழிலதிபர் திருப்தியடைந்தால்தான் அந்த ஊழியருக்குப் பதவி உயர்வு தருவார். இவ்வாறிருக்கும்போது அந்த ஊழியர் பதவி உயர்வு பெறவில்லை என்றால், அவர் ஏற்கெனவே பெற்றிருந்த எதையும் இழந்துவிடவில்லை என்பதால் இதில் மனக்குறைக்கு இடமேதும் இல்லை.

            இதே போன்றதுதான் மேல் கிரேடிலிருந்து கீழ் கிரேடுக்கு தாழ்த்தும் விஷயமும். இதிலும் நியாயமாகக் குறைபட்டுக் கொள்வதற்கு எதுவும் இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை. ஓர் ஊழியர் பெருமளவுக்குத் திறமை இழந்து விடும்போது, அவரை அதே கிரேடில் வைத்திருக்க தொழிற்சாலை உரிமையாளர் விரும்பமாட்டார். அந்நிலையில் அவர் பதவி இறக்கம் செய்யப்படுவது நியாயமே. பொறுப்பு குறையும்போது ஊதியமும் குறைவது இயல்பே. இதில் குறைகூறுவதற்கு எதுவுமில்லை.

            மசோதாவின் 5ஆவது ஷரத்தை எடுத்துக் கொள்வோம்; அது மிகவும் எளிமையானது. 8 ஆவது பிரிவின் 7ஆவது துணைப் பிரிவை அது திருத்துகிறது. தொழிற்சாலை உரிமையாளர் விதிக்கும் அபராதம் எப்போது வசூலிக்கப்பட வேண்டும் என்பதைப் பற்றியது இந்தப் பிரிவு. அபராதம் எப்போது முதல் செலுத்த வேண்டும் என்னும் பிரச்சினை இங்கு எழுகிறது. குற்றம் இழைக்கப்பட்ட நாளிலிருந்தா அல்லது தவறு நேர்ந்த விஷயம் தொழிற்சாலை உரிமையாளருக்குத் தெரியவந்த நாளிலிருந்தா? தவறு நேர்ந்த மறுகணமே அது தொழிற்சாலை உரிமையாளருக்குத் தெரிந்துவிடும் என்று எப்போதுமே எதிர்பார்க்க முடியாது. ஒரு தவறு நேர்ந்ததற்கு நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகே அது தொழிற்சாலை உரிமையாளருக்குத் தெரிய வருவதுதான் அடிக்கடி நிகழ்கிறது. எனவே, அபராதம் நடைமுறைக்கு வரும் காலத்தை தவறு இழைக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து அல்லாமல் அது தெரியவந்த நாளிலிருந்து நிர்ணயிப்பது அவசியமாகிறது; இந்த ஷரத்தைத் திருத்துவதில் நாங்கள் புதியதாக ஒன்றும் செய்துவிடவில்லை என்பதை அவைக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன். கால நிர்ணய விஷயத்தில் சட்டத்தில் பல விதிகள் இருப்பதையும் சில சந்தர்ப்பங்களில் செயல் புரியப்பட்ட நாளிலிருந்தும் வேறு சில சந்தர்ப்பங்களில் அந்த செயல் பற்றித் தெரியவந்த நாளிலிருந்தும் அது நிர்ணயிக்கப்படுகிறது என்பதையும் அவையிலுள்ள வழக்கறிஞர் உறுப்பினர்கள் அறிவார்கள்.

            அடுத்து, 6ஆவது ஷரத்தைப் பொறுத்தவரையில் அது இந்தச் சட்டத்தின் 9 ஆவது பிரிவுக்குத் திருத்தம் கொண்டு வருகிறது. வேலைக்கு வராமலிருப்பவர்கள் விஷயத்தில் சம்பளப்பிடித்தங்கள் செய்வதற்கு பிரிவு 7(2)(பி) அனுமதிக்கிறது. ஆனால் ‘வேலைக்கு வராதிருத்தல்’ என்பதற்கான விளக்கம் துரதிர்ஷ்டவசமாக இந்தச் சட்டத்திலேயே இல்லை. இந்த ஷரத்து இக்குறைபாட்டை அகற்றுகிறது; ‘வேலைக்கு வராது இருத்தல்’ என்பதற்கு விளக்கம் தரப்படாத பிரிவு 9க்கு இது இரண்டாவது விளக்கம் ஒன்றைத் தருகிறது. ஷரத்து 7 பிரிவு 13ஐ திருத்துகிறது; அதுவும் பெயரளவிலேயே இருக்கிறது; அது அடிப்படையான ஷரத்து ஒன்றுமல்ல. மசோதாவின் 4 ஆவது ஷரத்தில் அடங்கியுள்ள புதிய பிடித்தங்களில் இரண்டு பிடித்தங்கள் விஷயத்தில் பிரிவு 13ஐ பயன்படுத்த இது வகை செய்கிறது. மாகாண அரசாங்கம் விதிக்கும் நிபந்தனைகளுக்கு இணங்க பிடித்தங்கள் செய்வதை பிரிவு 13 அனுமதிக்கிறது என்பது மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களுக்குத் தெரியும். புதிய திருத்தம் அனுமதிக்கும் புதிய பிடித்தங்களையும் இதே நிபந்தனைகளுக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம்.

            கடைசி ஷரத்து மேல்முறையீடு செய்யும் உரிமையை ஒழுங்குபடுத்தும் 17ஆவது பிரிவில் திருத்தம் செய்கிறது. இப்போதுள்ளபடி இந்தப் பிரிவு வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டிருக்கும் ஒரு ஊழியருக்கு மேல்முறையீடு செய்யும் உரிமையை வழங்குகிறது; இந்தக் குறிப்பிட்ட சட்டத்தைச் செயல்படுத்தும் பொறுப்பிலுள்ள நிர்வாக அதிகாரியான கண்காணிப்பாளருக்கு இந்த உரிமையை அது அளிக்கவில்லை. அனைவரது நலன்களுக்காவும், குறிப்பாக ஊழியர்களின் நலன்களுக்காகவும் கண்காணிப்பாளருக்கும் மேல் முறையீடு செய்யும் உரிமை வழங்கப்படுவது அவசியம் என்பது உணரப்பட்டுள்ளது.

            ஐயா, இவைதாம் மசோதாவின் ஷரத்துகள். இவை சர்ச்சைக்கு இடமற்றவை என்று கருதுகிறேன். எனவே என் தீர்மானத்தை அவை ஏற்றுக் கொள்ளும் என்று நம்புகிறேன்.

            ஐயா, தீர்மானத்தை முன்மொழிகிறேன்.

            திரு.துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): தீர்மானம் முன்மொழியப்படுகிறது:

            “1936 ஆம் வருட ஊதிய வழங்கீடு சட்டத்தை மேலும் திருத்தும் இந்த மசோதா பின்வருவோர் அடங்கிய தெரிவுக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு விடப்படுகிறது; சேத் யூசுப் அப்துல்லா ஹரூன், திரு.முகமது ஹூசேன் சௌதுரி, திரு.லால்சந்த் நாவல்ராய், திரு.ஏ.சி. இன்ஸ்கிப், சர் வித்தல் என்.சந்தவர்கர், திரு.என்.எம்.ஜோஷி, டாக்டர் சர் ரத்தன்ஜி தின்ஷா தலால், திரு.டி.எஸ்.ஜோஷி மற்றும் இம்மசோதாவை முன்மொழிபவர். குழுவின் எந்த ஒரு கூட்டமும் சட்டபூர்வமானதாகக் கருதப்படுவதற்கு அக்கூட்டத்தில் ஐந்து உறுப்பினர்கள் பிரசன்னமாக இருப்பது அவசியம்.

*           *           *

            திரு.என்.எம்.ஜோஷி: ………………..ஐயா, மாண்புமிகு உறுப்பினர் வேறு சில திருத்தங்களையும் பிரரேபித்திருக்கிறார்; அவற்றில் ஒன்று வேலைக்கு வராமல் இருந்தால் சில பிடித்தங்களைப் பிடிப்பது சம்பந்தப்பட்டது.

            1மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: வேலைக்கு வராமலிருத்தல் என்பதற்கான விளக்கத்தை மட்டுமே நான் தந்துள்ளேன். பிடித்தங்கள் எதையும் நான் அனுமதிக்கவில்லை: அவை ஏற்கெனவே நடைமுறையில் இருந்து வருகின்றன.

(1.சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி V, 16, நவம்பர் 1944, பக்கங்கள் 896.)

            திரு.என்.எம்.ஜோஷி: அதை நான் அறிவேன். மாண்புமிகு உறுப்பினர் மிகவும் சாமர்த்தியசாலி. வேலைக்கு வராமலிருத்தல் என்பதன் விளக்கத்தை அவர் மாற்றி விட்டார். இதன் விளைவாக சில பிடித்தங்கள் அனுமதிக்கப்படுகின்றன. பழைய சட்டம் வேலைக்கு வராமலிருப்பது சம்பந்தமாக ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்குத்தான் பிடித்தங்களை அனுமதிக்கிறது. எவ்வளவு நேரம் இழக்கப்பட்டதோ அல்லது எவ்வளவு வேலை செய்யப்படவில்லையோ அந்த அளவுக்குத்தான் பிடித்தங்கள் இருந்தன. ஆனால் இப்போது கொண்டுவரப் பட்டிருக்கும் திருத்தம் ஏற்கப்படுமானால் தொழிற்சாலை உரிமையாளர் தொழிலாளர் மீது இரட்டை அபராதம் விதிப்பது சாத்தியமாகக் கூடும் என்று அஞ்சுகிறேன்.

            1மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: நீங்கள் கூறுவது சரியல்ல.

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி V, 16, நவம்பர் 1944, பக்கங்கள் 896.)

            திரு.என்.எம்.ஜோஷி: நல்லது. இது குறித்து உரிய சமயத்தில் விவாதிப்போம். இப்போது பின்வருமாறுதான் நடைபெறும்: ஓர் ஊழியர் ஒரு மணிநேரம் வேலைக்கு வரவில்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த ஒரு மணிநேரம் அவன் வேலை செய்யவில்லை. எனவே, அவன் செய்த வேலைக்கு ஏற்ப கூலி தரப்படும்போது அவனது ஊதியம் நேரக்கணக்கில் அல்லாமல் வேலையின் அளவுக்குத்தான் தரப்படும். இவ்வாறு அவன் குறைந்த ஊதியம் பெறுவது மட்டுமல்ல, இந்தத் திருத்தம் செய்யப்படும்போது அவனது ஊதியங்கள் மேலும் குறையும்.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இல்லை, இல்லை.

*           *           *

            2மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: திரு.துணைத் தலைவர் அவர்களே, விவாதத்தை மேலும் நீடிக்க விடாமல் குறுக்க உதவுமானால் திருத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ள நான் தயாராக இருக்கிறேன்.

*           *           *

(3.மேற்படி பக்கம் 902)

            3மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, ஏற்கெனவே நான் குறிப்பிட்டது போல், என் நண்பர் திரு.ஜோஷி முன்மொழிந்த திருத்தத்தை ஏற்கத் தயாராக இருக்கிறேன். இத்தகைய நிலைமையில் நான் எத்தகைய உரையும் நிகழ்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை. நான் சொல்ல விரும்புவதெல்லாம் மசோதாவை சுற்றுக்கு விடுவதற்கு வலுவான அடிப்படை இருப்பதாக நான் கருதவில்லை என்பதுதான். நான் சற்று முன்னர் கூறியது போன்று நான் முன்வைத்துள்ள திருத்தங்கள் யாவும் நிர்வாகம் சம்பந்தப்பட்டவை; அதாவது சட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதில் எதிர்ப்படும் குறைபாடுகளை, சிக்கல்களைக் களைவதை நோக்கமாகக் கொண்டவை என்பதைத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன். தெரிவுக்குழுவைச் சேர்ந்த மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களின் புரிவுணர்வுக்கு அப்பாற்பட்ட எதையும் இந்த மசோதாவில் இடம்பெற்றுள்ள திருத்தங்களில் நான் காணவில்லை. மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் திரு.ஜோஷி தம்முடைய திறமையில் போதிய நம்பிக்கை வைக்காதது எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது. மசோதாவைச் சுற்றுக்கு விடும்படி என்னிடம் கூறுகிறார்கள்; சரி, அப்படியே மசோதாவை நான் சுற்றுக்கு விட்டால், தங்கள் தரப்பில் வாதாடுவதற்கு திரு.ஜோஷியையும் மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் திரு.லால்சந்த் நாவல்ராயையும் தவிர தொழிலாளர் வர்க்கத்தினர் வேறு எவர் உதவியை நாடுவார்கள். இவர்கள் இருவரது பிரதிநிதித்துவத் தன்மையைக் கருதியும், இவர்களது ஆழ்ந்த அனுபவத்தையும் அறிவாற்றலையும் மனத்திற் கொண்டும் அவர்களைத் தெரிவுக் குழுவில் சேர்ப்பதில் மிகுந்த அக்கறை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். எனினும் சர்ச்சைக்கு இடமற்றவை என்று நான் கருதும் விஷயங்களைக் கையாள்வதில் தங்களுக்குள்ள திறமையில் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை உணர்வு இல்லை என்றால், இந்தத் திருத்தத்தைச் சுற்றுக்குவிட நான் முற்றிலும் தயாராக இருக்கிறேன்.

            திரு.துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): ஆக இப்போது:

            “1945 பிப்ரவரி 28ஆம் தேதிக்குள்ளாக பொதுமக்களின் அபிப்பிராயத்தை அறிவதற்காக மசோதா சுற்றுக்குவிடப்படுகிறது”.

            தீர்மானம் ஏற்கப்பட்டது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

விரிவடைந்த முத்தரப்பு தொழிலாளர் மாநாட்டின் ஆறாவது கூட்டம் அக்டோபர் 27ஆம் தேதி புதுடில்லியில் தொடங்கிற்று. இந்திய அரசாங்கத்தின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் கூட்டத்துக்குத் தலைமை தாங்கினார். இந்த மாநாடு செயல்பட்டு வந்த கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அதன் ஸ்தாபன அமைப்பில் குறைபாடுகள் இருப்பது தெரிய வந்தன. எனவே, அந்த குறைபாடுகளை அகற்றும் பொருட்டு மாநாட்டின் சட்ட திட்டங்களில் சில மாற்றங்கள் செய்வது அவசியம் என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.           

ambedkar 313மாநாட்டின் அதிகார வரம்பெல்லைக்குள் வரும் விஷயங்களை இரண்டு பட்டியல்களாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்று அவர் யோசனை கூறினார்: வேலைவாய்ப்புக்கான விதிமுறைகள், நிபந்தனைகள், தொழிலாளர் சட்டங்கள், சமூகப் பாதுகாப்பு சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகள் போன்ற எல்லாப் பொது விஷயங்களும் முதல் பட்டியலில் அடங்கும். தொழிலாளர் நலம் மற்றும் தொழிலாளர் சட்ட அமலாக்கம் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து ஸ்தூலமான பிரச்சினைகளும் இரண்டாவது பட்டியலில் இடம்பெறும்.

            இக்கூட்டத்தில் டாக்டர் அம்பேத்கர் நிகழ்த்திய உரையின் முழு வாசகம் வருமாறு:

            “இங்கு குழுமியிருக்கும் பிரதிநிதிகளை வரவேற்கும் வகையில் ஒரு வார்த்தையும், அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் முறையில் ஒரு வார்த்தையும் கூறுவதைத் தவிர கூட்டத் தலைவர் தமது துவக்க உரையில் வேறு எதுவும் செய்ய வேண்டியதில்லை என்று இருக்குமாயின் அதைப்போன்ற மிக எளிதான, மகிழ்வளிக்கும் பணி வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. ஆனால் கூட்டத் தலைவர் இதைவிடவும் ஏதேனும் சொல்ல வேண்டும் என்பது மரபு. நம்முடையது போன்ற தொழிலாளர் மாநாட்டின் தலைவர் தாம் பேச வேண்டிய பொருளைத் தேர்ந்தெடுப்பது எளிதான விஷயமல்ல. இது தத்துவஞானிகளின் மாநாடல்ல. எனவே கூட்டத்தலைவர் ஒரு பெரிய கற்றறிவாளராக செயல்பட முடியாது; என்னென்னவோ தத்துவங்களை எல்லாம் சரமாரியாகப் பொழிந்து, சமூக உள்ளடக்கம் இல்லாத வகையில் சொற்சிலம்பம் ஆடி, தம்மை எவ்வகையிலும் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாதவராக நடந்து கொள்ள முடியாது. மேலும், இது சமூகத்தைப் புனரமைக்கும் மாநாடுமல்ல. எனவே, முதலாளித்துவத்தையும், சோஷலிசத்தையும், கம்யூனிசத்தையும் மற்றும் இதர தத்துவங்களையும் பற்றி இங்கு விரிவாக ஆய்வாராய்வு செய்து கொண்டிருக்கவும் முடியாது.

            “அதே போன்று இந்த மாநாடு ஓர் அறநெறிக் கழகத்தின் கூட்டமுமல்ல; ஆகவே, வாய்மையை, நேர்மையைப் பற்றி உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிக் கிளறிவிடும் வகையில் கூட்டத்தலைவர் இங்கு ஆவேசமாக, உணர்ச்சிப் பிழம்பாகப் பேசவும் முடியாது. அதேசமயம், ஒரு தொழிலாளர் மாநாட்டுக்குத் தலைமை தாங்குபவன் எத்தகைய பாணியில் துவக்க உரையை நிகழ்த்த வேண்டும் என்பதையும் அறியாதவன் நான். ஆதலால் இந்த இடர்ப்பாட்டை, இக்கட்டைத் தவிர்க்கும் நோக்கத்தோடு உங்களுக்கு நடைமுறை முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்களைப் பற்றி இங்கு பேசலாம் என்று எண்ணுகிறேன். இவ்வாறு இங்கு பேசுவது பொருத்தமற்றது என்று நீங்கள் கருதமாட்டீர்கள் என்று நிச்சயமாக நம்புகிறேன்.

            “இந்த மாநாட்டு உறுப்பினர்களின் ஆர்வத்துக்கும் அக்கறைக்குமுரிய இரண்டு முக்கியமான விஷயங்கள் பற்றி இங்கு பேசலாம் என்றிருக்கிறேன். முதலாவதாக, மாநாட்டாலும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் கமிட்டியாலும் விவாதிக்கப்பட்ட பல்வேறு பிரச்சினைகளின்பால் அரசாங்கம் என்ன நடவடிக்கைகள் எடுத்துள்ளது என்பது குறித்த ஒரு பொதுவான படப்பிடிப்பினை உங்களுக்கு வழங்க எண்ணுகிறேன். இரண்டாவதாக, முத்தரப்பு அமைப்பின் சட்ட திட்டங்களிலும் நடைமுறையிலும் காணப்படும் குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

            “முதல் விஷயம் இந்தத் தொடக்க உரைக்குள் அடங்கக் கூடியதல்ல. உங்கள் நிகழ்ச்சி நிரலைக் கருத்திற்கொண்டு பார்க்கும் போது இது நீண்ட நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளும். இதனை நீங்கள் சகித்துக் கொள்ள மாட்டீர்கள். எனவே, இந்த விஷயம் குறித்த ஒரு தனி அறிக்கையை வெளியிட விரும்பினேன். அந்த அறிக்கை ஏற்கெனவே உங்கள் கைகளில் இருக்கிறது. இதனை எனது துவக்க உரையின் ஒரு பகுதியாக எடுத்துக் கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறேன்.

முத்தரப்பு அமைப்பு

          “இனி நான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய அடுத்த விஷயம் இந்த மாநாட்டின் அமைப்பு மற்றும் அதன் நடைமுறைகள் சம்பந்தப்பட்டதாகும். இந்த மாநாடும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவும் செயல்பட்டு வந்துள்ள இரண்டாண்டுக்கால அனுபவம் நம் முன்னே உள்ளது. இது நீண்ட அனுபவம் என்று கூறிவிட முடியாது. எனினும் இது குறுகிய கால அனுபவமே ஆயினும் ஸ்தாபனத்தில் காணப்படும் சில பலவீனங்களை, குறைபாடுகளை அது வெளிப்படுத்தியுள்ளது. பின்கண்ட குறைபாடுகள் கடுமையானவையாகத் தோன்றுகின்றன:-

  • மாநாட்டுக்கும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவுக்கும் இடையே அவற்றின் பணிகள் தெள்ளத்தெளிவான முறையில், துல்லியமான விதத்தில் பிரிக்கப்படவில்லை. இவற்றில் ஒன்று கலந்தாலோசனை அமைப்பாகவும் மற்றொன்று நிர்வாக அமைப்பாகவும் இல்லை. இரண்டுமே கலந்தாலோசனை அமைப்புகளாகவே உள்ளன.
  • இரண்டு அமைப்புகளும் செய்யும் பணி ஒரே தன்மையினதாக இருந்து வருகிறது. இரண்டு அமைப்புகளில் விவாதிக்கப்படும் விஷயங்களும் ஒரே மாதிரியானவையாக இருக்கின்றன.
  • பொதுவானப் பிரச்சினைகளுக்கும் குறிப்பிட்ட வகைப்பட்ட பிரச்சினைகளுக்கும் இடையே தெள்ளத்தெளிவான வேறுபாடு இல்லாததால் மாநாட்டிலும் குழுவிலும் நடைபெறும் விவாதங்கள் பொதுப்படையானவையாக அமைந்து விடுகின்றன. இதனால் உரிய பலன் கிட்டாமல் போய்விடுகிறது. குறிப்பிட்ட திட்டவட்டமான பிரச்சினைகள் கூடப் பொதுப்படையான பிரச்சினைகளாகப் பாவிக்கப்படுகின்றன.
  • விசேடப் பிரச்சினைகளைப் பரிசீலிப்பதற்கும் அவற்றை ஆராய்ந்து அறிக்கை சமர்ப்பிப்பதற்கும் ஏற்பாடு எதுவும் செய்யப்படவில்லை. இது ஒரு முக்கியமான பணி; இத்தகைய பணியை மேற்கொள்வதற்குப் பொறுப்பேற்கக்கூடிய ஒரு சிறந்த ஏற்பாட்டினைச் செய்வது அவசியம்.
  • தொழில் வாரியாக தொழிலாளர் நலம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளை அலசி ஆராய்ந்து உரிய ஆலோசனை கூறுவதற்குத் தகுந்த ஏதும் இல்லை.

தனித் தலைமைச் செயலகம்

            “ஸ்தாபன அமைப்பில் காணப்படும் இரண்டாவது பலவீனத்தையும் மாநாட்டு உறுப்பினர்கள் சிலர் சுட்டிக்காட்டினர். தொழிலாளர் மாநாட்டுக்கு ஒரு தனித்தலைமைச் செயலகம் இல்லாதது தான் அந்தக் குறைபாடாகும். பின்கண்ட பணிகளை ஆற்றுவதற்கு ஒரு தனித் தலைமைச் செயலகம் இருப்பது அவசியம் என்று யோசனை கூறப்பட்டது:-

(அ) கூட்டங்களுக்குத் தயாரிப்புகள் செய்தல் (அதாவது அறிக்கைகளைச் சுற்றுக்கு விடுதல், கூட்டங்கள் நடைபெறும் தேதிகளையும், நிகழ்ச்சி நிரலையும் உறுப்பினர்களுக்குத் தெரிவித்தல் முதலியவை);

(ஆ) கூட்ட நடவடிக்கைகள் பற்றிய குறிப்புகளைத் தயாரித்தல்;

(இ) பிரசுரங்களை வெளியிடுவதன் மூலமும் சுற்றுப் பயணங்களை மேற்கொள்வதன் மூலமும் பிரசாரம் செய்தல்;

(ஈ) தலைமைச் செயலக ஊழியர்களுக்கு ஊதியம் அளித்தல், மாநாட்டில் பங்கு கொள்ளும் அரசு சார்பற்ற உறுப்பினர்களுக்குப் பிரயாணப்படி வழங்குதல் போன்ற நிதிநிர்வாகத்தை மேற்கொள்ளுதல்;

(உ) விவாதங்கள் செய்வதற்கும் பரிந்துரைகள் வழங்குவதற்கும் அடிப்படையாக அமையக்கூடிய தகவல்களைச் சேகரித்தல், ஆராய்ச்சி மேற்கொள்ளுதல்;

(ஊ) அரசாங்கம் மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணித்தல்.

“புகாருக்கு இடமளிக்கக்கூடிய வேறு இரண்டு விஷயங்களும் உள்ளன. இவற்றில் ஒன்று தொழிலாளர் மாநாட்டுக்கும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவுக்கும் நிகழ்ச்சி நிரல் தயாரிப்பது சம்பந்தப்பட்டதாகும். நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிப்பதற்குத் தற்போது கடைப்பிடித்துவரும் நடைமுறை இரண்டு அம்சங்களில் குறைபாடுடையதாகக் கூறப்படுகிறது. முதலாவதாக, மாநாட்டு உறுப்பினர்களும் சரி, குழு உறுப்பினர்களும் சரி தங்களுக்கு அக்கறையுள்ள விஷயங்களை நிகழ்ச்சி நிரலில் தங்கள் விருப்பம் போல் சேர்க்க உரிமை பெற்றிருக்கவில்லை. இரண்டாவது குறைபாடு நிகழ்ச்சி நிரலோடு அனுப்பப்படும் பொது நிலை அறிக்கை உறுப்பினர்களிடம் மிகவும் தாமதமாகச் சேர்ப்பிக்கப்படுவதாகும்; இதனால் அறிக்கையை ஆழமாக ஆராய்வதற்கும், இது சம்பந்தமான விவாதத்தில் பங்கு கொள்ளத் தங்களைத் தயார் செய்து கொள்வதற்கும் உறுப்பினர்களுக்குப் போதிய அவகாசம் கிடைப்பதில்லை.

“குறை கூறுவதற்கு இடம் தரும் மற்றொரு விஷயம் மாநாட்டிலும் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவிலும் பல்வேறு தரப்பினர்களுக்கும் பிரதிநிதித்துவம் அளிப்பது சம்பந்தப்பட்டதாகும். தொழிலதிபர்கள் சார்பில் மூன்று இடங்களுக்கு அரசாங்கமே தங்களுக்கு வேண்டியர்களை நியமிப்பது ஆட்சேபகரமானது என்று தொழிலதிபர்கள் கூறுகின்றனர். இந்தியத் தொழிலதிபர்கள் சம்மேளனமும், அகில இந்தியத் தொழிலதிபர்கள் அமைப்பும் இந்தியாவில் தொழிலதிபர்கள் வர்க்கத்தை முழு அளவுக்குப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துபவை. அப்படியிருக்கும்போது நியமனத்தின் மூலம் மேலும் தொழிலதிபர்களின் பிரதிநிதிகளை நியமிக்கும் நடைமுறை தேவையற்றது என்பது அவர்களது வாதம். தொழிலாளர்களுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கும் முறையிலும் கோளாறு இருக்கிறது; தொழிலாளர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவோரில் ஒருவர் கூட உண்மையில் உழைக்கும் வர்க்கங்களைச் சேர்ந்தவரல்ல.

“இது சம்பந்தமாக எத்தகைய நடவடிக்கை எடுக்க அரசாங்கம் தயாராக இருக்கிறது என்று நீங்கள் என்னை இயல்பாகவே வினவலாம். தொழிலாளர் மாநாடு சிறந்த முறையில் செயல்படுவதற்கும், அதன் அமைப்பிலுள்ள எத்தகைய கடுமையான கோளாறு காரணமாகவும் அதன் செயல்பாட்டில் அது பின்தங்கியிராதிருப்பதற்கும் என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்ய நான் சித்தமாக இருக்கிறேன். ஆனால் எந்த ஒரு திட்டவட்டமான முடிவுக்கும் வருவதற்கு முன்னர் இவை எல்லாம் நன்கு ஆழமாக ஆராயப்பட வேண்டிய விஷயங்கள் என்பதை நீங்கள் உணர வேண்டும். இந்தப் பலவீனங்களில், குறைபாடுகளில் சிலவற்றை அரசாங்கம் பரிசீலித்து சில முடிவுகளுக்கு வந்துள்ளது. இவற்றில் இன்னமும் ஆராயப்படாதவையும் சில உள்ளன. அரசாங்கம் பரிசீலித்து முடிவுக்கு வந்துள்ளவற்றை இங்கு முதலில் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். தனித்தலைமைச் செயலகம், நிகழ்ச்சி நிரல் மற்றும் பிரதிநிதித்துவம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினையும் இவற்றில் அடங்கும். 

ஆலோசனை கூறும் குழு மட்டுமே

            “தொழிலாளர் மாநாட்டுக்கு ஒரு தனித் தலைமைச் செயலகம் அமைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை ஐ.எல்.ஓ.வை மனத்திற்கொண்டு எழுப்பப்பட்டுள்ள கோரிக்கை என்றே கருதுகிறேன். ஆனால் ஐ.எல்.ஓ.வுக்கும் நம்முடைய முத்தரப்பு அமைப்புக்கும் இடையே அடிப்படையான வேறுபாடு உள்ளது என்று அரசாங்கம் அபிப்பிராயப்படுகிறது. ஐ.எல்ஓ. என்பது வெர்சேல்ஸ் சமாதான உடன்படிக்கையின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சுதந்திரமான அமைப்பு. அதன் நடைமுறை மரபுகளும் பரிந்துரைகளும் எல்லா உறுப்பு நாடுகள் மீதும் சில திட்டவட்டமான கடமைப் பொறுப்புகளைச் சுமத்துகின்றன; இந்தக் கடமைப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றத் தவறும் நாடுகள் சில குறிப்பிட்ட சர்வதேச விதிமுறைக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உள்ளாக நேரிடும். அது தனது சொந்த சட்ட திட்டங்களால் ஒழுங்குமுறைப்படுத்தப்படுகிறது; எந்த ஓர் வெளி அதிகாரத்துக்கும் அது ஆட்பட்டதல்ல. இதுவன்றி, அது தனது சொந்த நிதி வசதிகளைக் கொண்டிருக்கிறது; ஏதேனும் ஒரு புதிய பணியை மேற்கொள்ள முடிவுசெய்யும்போது, அது வேறு ஒரு நாட்டின் அல்லது இலாகாவின் பொருளுதவியைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை.

            “நமது முத்தரப்பு அமைப்பு ஐ.எல்.ஓ.வைப் போன்ற ஒரு சுதந்திர அமைப்பல்ல. அதற்கென சொந்த நிதிவசதிகள் ஏதுமில்லை, இருக்கவும் முடியாது. அது ஓர் ஆலோசனை அமைப்பு மட்டுமேயாகும்; அதன் ஆலோசனைக்காக சமர்ப்பிக்கப்படும் விஷயங்களில் அரசாங்கத்துக்கு ஆலோசனை கூறுவதற்காகவே அது அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மற்றபடி அது தானாகவே எந்த முடிவையும் எடுக்க முடியாது. அவ்வாறு முடிவெடுக்க அதனை அனுமதிப்பது சட்டமன்ற அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றிக் கொள்வதற்க அதனை அனுமதிப்பதற்கு ஒப்பாகும். இந்த வேறுபாடுகளை எல்லாம் கருத்திற் கொண்டு நோக்கும்போது, தொழிலாளர் மாநாட்டுக்கு ஒரு தனித்தலைமைச் செயலகத்தை உருவாக்குவது அரசாங்கத்துக்கும் மாநாட்டுக்கும் இடையே உரசலும் மோதலும் ஏற்படுவதற்கே இட்டுச் செல்லும் என்பது தெள்ளத் தெளிவு.

            “ ஐ.எல்.ஓ. தனது ஆற்றலையும் சிறப்பாகப் பணிபுரியும் திறனையும் பெரும்பாலும் தனது தலைமைச் செயலகத்திலிருந்து பெற்றது என்பதில் ஐயமில்லை. இருப்பினும் “ஆராய்ச்சி மற்றும் தகவல் பணியை”த் தவிர தலைமைச் செயலகம் செய்யக்கூடிய எல்லாப் பணிகளையும் இந்திய அரசாங்கத்தின் தொழிலாளர் நலத்துறைத் தலைமைச் செயலகமே செய்ய முடியும் என்று இந்திய அரசாங்கம் கருதுகிறது. “ஆராய்ச்சி மற்றும் தகவல்” பணியைப் பொறுத்த வரையில், தொழிலாளர் நலத்துறை இப்பணியைச் சீரமைக்க சில நடவடிக்கைகளைப் பரிசீலித்து வருகிறது; இதன்படி தொழிலாளர்கள் மற்றும் அவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட இதர பல பிரச்சினைகள் குறித்து ஆராயவும் தகவல் திரட்டவும் ஏற்பாடு செய்யப்படும். முத்தரப்பு அமைப்புக்கு ஒரு தனித் தலைமைச் செயலகத்தை உருவாக்கும் யோசனையை மேலே கூறிய காரணங்களுக்காக இந்திய அரசாங்கம் தற்போதைக்கு ஆதரிக்கவில்லை.

நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிக்கும் உரிமை

            நிகழ்ச்சி நிரல் பிரச்சினையை அரசாங்கம் ஆராய்ந்தது மாநாட்டு நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிக்கும் உரிமையை தங்களால் விட்டுக் கொடுக்க இயலாது என அரசாங்கம் முடிவு செய்துள்ளது. மாநாடு ஒரு சட்டமன்றமல்ல. அது ஓர் ஆலோசனை அமைப்பு மட்டுமே ஆகும். எனவே, எத்தகைய விஷயங்களில் தங்களுக்கு ஆலோசனை தேவை என்பதை அரசாங்கம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

            “நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிக்கும் உரிமையை மாநாட்டுக்கு அரசாங்கம் ஏன் விட்டுக் கொடுக்க இயலாது என்பதற்கு இன்னொரு காரணம் உண்டு. மாநாட்டு உறுப்பினர்கள் எத்தகைய விஷயங்கள் குறித்து விவாதம் நடத்துகிறார்களோ அத்தகைய விஷயங்கள் சம்பந்தப்பட்ட முக்கிய தகவல்களை மாநாட்டுக்கு அரசாங்கம் வழங்கக்கூடிய நிலையில் இருக்க வேண்டும்; மேலும் அவர்கள் இவற்றை எல்லாம் அலசி ஆராய்ந்து தங்கள் கருத்துகளை வெளியிடுவதற்குப் போதிய அவகாசம் அளிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு செய்யாத வரை நிகழ்ச்சி நிரலில் ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தை இடம் பெறச் செய்வது அரசாங்கத்துக்குச் சாத்தியமல்ல. ஆனால் அதேசமயம் நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிப்பதற்குத் தங்களுக்குள்ள உரிமைக்கு உட்பட்டு நடைமுறை ஒழுங்கை மாற்றியமைப்பதற்கு அரசாங்கம் தயாராக இருக்கிறது.

            “தற்போதுள்ள நடைமுறை ஒழுங்கின்படி, ஒரு கூட்டம் முடிவடைந்த பிறகு, தத்தமது யோசனைகளைத் தெரிவிக்குமாறு அரசாங்கங்களையும், தொழிலதிபர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் அமைப்புகளையும் தொழிலாளர் நலத்துறை கேட்டுக் கொள்கிறது; இந்த யோசனைகளின் அடிப்படையில் அடுத்த கூட்டத்திற்கான நிகழ்ச்சி நிரலில் இடம்பெறக்கூடிய விஷயங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன. நிகழ்ச்சி நிரலில் இடம் பெறுவதற்கான விஷயங்களைத் தெரிந்தெடுப்பது குறித்து அரசாங்கம் ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்னர் அரசாங்கத்துக்கும் மாநாட்டுக்கும் அல்லது ஆலோசனைக் குழுவுக்கும் இடையே கலந்தாலோசனை எதுவும் நடைபெறுவதில்லை. ஆனால் திருத்தப்பட்ட நடைமுறை ஒழுங்கின்படி, அரசாங்கமும் தொழிலதிபர்கள் மற்றும் தொழிலாளர் அமைப்புகளும் நிகழ்ச்சி நிரல் சம்பந்தமாக ஏதேனும் யோசனைகள் தெரிவிக்க விரும்பும்போதெல்லாம் அவற்றைப் பெறுவதற்கு அரசாங்கம் தயாராக இருக்கும். இவ்வாறு இந்த அமைப்புகள் யோசனைகள் ஏதும் தெரிவிக்கத் தவறினால் ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் பிரதிநிதிகளிடமிருந்து யோசனைகளை அரசாங்கம் வரவேற்கும்.

“அரசாங்கம் மற்றொரு மாற்றத்தைச் செய்யவும் தயாராக இருக்கிறது: அதாவது நிகழ்ச்சி நிரலைத் தயாரிக்கும் விஷயத்தில் அரசாங்கம்தான் இறுதி முடிவை எடுக்கும் என்ற போதிலும் இது சம்பந்தமாகத் தெரிவிக்கப்படும் எல்லா யோசனைகளையும் ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் விவாதிப்பதற்கு அது முன்வைக்கும். உறுப்பினர்களின் விருப்பங்களை அரசாங்கம் அறிந்து கொள்ள இது வாய்ப்பளிக்கும்; அதேபோல் உறுப்பினர்களும் தங்கள் விருப்பங்களை வெளியிடும் வாய்ப்பினை பெறுவர். இப்போதுள்ள நிலைமையில் இது பெரும் மேம்பாட்டை உண்டுபண்ணும் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

“மாநாட்டின் இயைபு பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரையில் இது சம்பந்தமாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ள யோசனைகளில் மிகுந்த வலிமை இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். இரண்டு தொழிலதிபர் அமைப்புகளும் அவை உரிமை கொண்டாடுவது போன்று முழுப் பிரதிநிதித்துவம் வாய்ந்தவையாக உண்மையிலேயே இருக்குமாயின், தொழிலதிபர்களின் பிரதிநிதிகளை அரசாங்கம் நியமிப்பது நியாயமில்லை என்பது தெளிவு. இதேபோன்று உழைக்கும் வர்க்கங்களின் வேலைவாய்ப்புப் பிரச்சினைகளையும் சேம நலப் பிரச்சினைகளையும் பரிசீலிப்பதுடன் நின்றுவிடாமல், அவர்கள் தங்கள் காரியங்களைத் தாங்களே செய்து கொள்ளும்படி அவர்களைப் பயிற்றுவிப்பதும் அவசியம். எல்லாத் தொழிலாளர் மாநாடுகளிலும் உழைக்கும் ஆண்களையும் உழைக்கும் பெண்களையும் பங்குகொள்ளச் செய்வதன் மூலம் இதனைச் சாதிக்கலாம். நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் சேமநலக் குழு அண்மையில் அமைக்கப்பட்டபோது அக்குழுவில் தொழிலாளர் வர்க்கங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதற்கு நிலக்கரிச் சுரங்கத்தைச் சேர்ந்த ஓர் ஆண் தொழிலாளியையும் ஒரு பெண் தொழிலாளியையும் நியமிப்பதற்கு அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுத்துக் கொண்டதை நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர்கள்.

சட்ட திட்டங்கள்: சில யோசனைகள்

          “எனவே, மாநாட்டின் இயைபில் தகுந்த மாற்றங்கள் செய்ய அரசாங்கம் எத்தகைய தயக்கமும் காட்டவில்லை. ஆனால் அதே சமயம் மாநாட்டின் இயைபில் மாற்றங்கள் செய்வது சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் அத்தனை மிகவும் அவசரமானதல்ல, இது குறித்த பரிசீலனையை சிறிது காலம் ஒத்திவைக்கலாம் என்று அரசாங்கம் கருதுகிறது. செடி வேர் விட்டுவிட்டதா என்பதைப் பார்ப்பதற்கு அதனை அடிக்கடி மண்ணிலிருந்து பிடுங்கிக் கொண்டிருக்கக்கூடாது, அவ்வாறு செய்தால் அதுவே அந்தச் செடி வாடி, பட்டுப்போவதற்குக் காரணமாக இருக்கும் என்று முதலாவது முத்தரப்பு மாநாட்டில் நான் கூறியது உங்களுக்கு நினைவிருக்கும்.

            “மாநாட்டின் சட்ட திட்டங்களில் காணப்படும் குறைபாடுகளைப்பற்றி இப்போது பார்ப்போம். இந்தப் பலவீனங்கள், குறைபாடுகள் மிகவும் கடுமையானவை, அவற்றை அகற்றுவது அவசியம் என்பதை அரசாங்கம் உணர்கிறது. ஆனால் இது விஷயத்தில் அரசாங்கம் இன்னும் எந்த முடிவுக்கும் வரவில்லை. இது சம்பந்தமாக நீங்கள் முன்வைக்க விரும்பும் எந்த யோசனைகளையும் அரசாங்கம் வரவேற்கும். இதற்கிடையே இந்த விஷயம் குறித்து என் கருத்துகளைத் தெரிவிக்கலாமா? மாநாட்டின் சட்ட திட்டங்களில் பின்கண்ட மாற்றங்களைச் செய்யலாம் என்பது என் கருத்து:

(1) மாநாட்டின் அதிகார வரம்பிற்குள் வரும் விஷயங்களை இரண்டு பட்டியல்களாகப் பிரிக்கலாம். (அ) வேலை வாய்ப்புக்கான விதிமுறைகள், நிபந்தனைகள் முதலிய எல்லாப் பொது விஷயங்கள்; (ஆ) தொழிலாளர் சம்பந்தப்பட்ட சட்டங்கள்; (இ) சமூகப் பாதுகாப்பு சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் – ஆகிய இவை யாவும் முதல் பட்டியலில் அடங்கும். (அ) தொழிலாளர் நலம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளும், (ஆ) தொழிலாளர்கள் குறித்த சட்டங்களை அமல்படுத்துவது சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களும் இரண்டாவது பட்டியலில் இடம் பெறும். முதல் பட்டியலில் அடங்கியுள்ள விஷயங்கள் விரிவடைந்த மாநாட்டின் பரிசீலனைக்கு விடப்படும். விரிவடைந்த முத்தரப்பு தொழிலாளர் மாநாடு என்னும் பெயர் மிக நீளமாக இருப்பதால் “விரிவடைந்த முத்தரப்பு” என்னும் சொற்களை விட்டு விட்டு தொழிலாளர் மாநாடு என்று மட்டுமே இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

(2) தொழிலாளர் சேமநலக் குழு என்னும் ஒரு புதிய அமைப்பு தோற்றுவிக்கப்பட்டு, இரண்டாவது பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ள விஷயங்கள் அதன் பொறுப்பில் விடப்படும்.

(3) இந்தத் தொழிலாளர் சேமநலக் குழுவின் இயைபு பின்கண்டவாறு அமைந்திருக்கும்: (அ) தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உறுப்பினர்கள்; (ஆ) தொழிலதிபர்களின் பிரதிநிதி ஒருவர், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தொழில்களையும் தொழிலாளர்களை வேலைக்கமர்த்திக் கொண்டுள்ள நகரசபை அமைப்புகளையும் ஏனைய அமைப்புகளையும் சேர்ந்த ஊழியர்களின் பிரதிநிதி ஒருவர்; (இ) அதிகார சார்பற்றவர்களிடமிருந்து அரசாங்கம் நியமிக்கும் நபர்கள்; (ஈ) இந்திய சமஸ்தானங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துபவர்கள்; (2) மாகாண அரசாங்கங்களின் பிரதிநிதிகள்.

(4) தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் இயைபைப் பொறுத்தவரையில் அதில் எத்தகைய மாற்றமும் இருக்காது. அதன் செயல்பாட்டில்தான் மாற்றம் இருக்கும். அது ஓர் ஆலோசனைக் குழுவாக இருக்காது. மாறாக அது அவ்வப்போது மாநாடு ஒதுக்கும் பணிகளை அதன் சார்பாகச் செய்துவரும்.

“ஆக இந்த ஏற்பாட்டின்படி மூன்று அமைப்புகள் இருந்து வரும்; மாநாடு, நிரந்தரக் குழு, சேம நலக்குழு.

“மாநாட்டின் பணிகளும் அதிகாரங்களும் பின்கண்டவாறு அமைந்திருக்கும்:

(1) வேலை வாய்ப்பு விதிகள் மற்றும் நிபந்தனைகள் சம்பந்தப்பட்ட எல்லா விஷயங்கள் பற்றியும், அதன் நிகழ்ச்சி நிரலில் சமூகப் பாதுகாப்பு சம்பந்தமாக இடம்பெறக்கூடிய அனைத்து விஷயங்கள் குறித்தும் பரிந்துரைகள் செய்தல்.

(2) சில நெறிமுறைகளைப் பின்பற்றும்படிக் கூறி குறிப்பிட்டதொரு விஷயத்தை தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு அனுப்புதல்; இது குறித்து மாநாட்டுக்கு அறிக்கை சமர்ப்பிக்கும்படி கூறுதல் அல்லது (ஆ) அரசாங்கத்துறையைச் செய்யும்படித் தெரிவித்தல்.

(3) நிகழ்ச்சி நிரலில் உள்ள எந்த ஒரு விஷயம் குறித்தும் பரிசீலித்து ஒரு பொறுப்பாளர் மூலம் (அ) மாநாட்டுக்கும் (ஆ) தொழிலாளர் நிரந்தரக் கமிட்டிக்கும் அறிக்கை தாக்கல் செய்தல்; அரசாங்கத்துக்குப் பரிந்துரை செய்வதும் மாநாட்டுக்கு மேலும் தகவல் அளிப்பதுமே இதன் நோக்கம்.

தொழிலாளர் நிரந்தரக் கமிட்டியின் பணிகளையும் அதிகாரங்களையும் மாநாடு நிர்ணயிக்கும். அது மாநாட்டின் ஒரு பிரதிநிதி போல செயல்படும்; அது தனக்குள்ள அதிகாரத்தை மாநாட்டிடமிருந்து பெறும்; மாநாடு அதற்கு ஒதுக்கும் பணிகளைத் தவிர வேறு எந்தப் பணிகளையும் அது செய்யாது. பின்கண்டவை மட்டும் இதற்கு விதிவிலக்கு: எனினும் விரைவாக அபிப்பிராயம் தேவைப்படும் எந்த ஒரு விஷயத்தையும் நேரடியாக தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவுக்கு அரசாங்கம் அனுப்பலாம்; மாநாட்டுக்கோ அல்லது அரசாங்கத்துக்கோ இது சம்பந்தமாக அறிக்கை அனுப்பும்படிக் கோரலாம். எனினும் சாதாரணமாக தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் எந்த அறிக்கையையும் அல்லது பரிந்துரையையும் மாநாட்டுக்குத்தான் அனுப்ப வேண்டும்.

“தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் அதிகாரங்கள் பின்கண்டவாறு அமைந்திருக்கும்:

  • மாநாடு அபிப்பிராயம் கோரும் விஷயங்கள் சம்பந்தமாக பரிந்துரைக்களை அல்லது அறிக்கைகளைச் சமர்ப்பித்தல்;
  • அரசாங்கத்துக்கு அறிக்கை அனுப்பும்படி தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவை மாநாடு பணித்தால் அவ்வாறு பரிந்துரைகளை அரசாங்கத்துக்குச் சமர்ப்பித்தல்;
  • தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவுக்கு அறிக்கை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்னும் ஆணையோடு நிகழ்ச்சி நிரலில் உள்ள எந்த ஒரு விஷயத்தையும் பரிசீலிப்பதற்கு ஒரு தனிக் குழுவை நியமித்தல்.

தொழிலாளர் சேமநலக் குழு

          “தொழிலாளர் சேமநலக் குழுவின் பணிகள் தொழிலாளர் நலம் சம்பந்தப்பட்டவையாகவும், தொழிலாளர் சட்டங்களை செயல்படுத்துதல் சம்பந்தமாகவும் இருக்கும். தன் முன்வைக்கப்படும் இத்தகைய விஷயங்கள் அனைத்தையும் பரிசீலித்து அரசாங்கத்துக்குப் பரிந்துரைகள் செய்வது அதன் அதிகார எல்லைகளுக்கு உட்பட்டவையாகும்.

“இவைதாம் இப்போது வெளிச்சத்துக்கு வந்துள்ள ஸ்தாபன பலவீனங்களை அகற்றுவதற்கு நான் முன்வைக்கும் யோசனைகளாகும். இந்த மாநாட்டின் உறுப்பினர் என்ற முறையில் சொந்தப் பொறுப்பில் இந்த யோசனைகள் உங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இவற்றிற்கு அளவு மீறி முக்கியத்துவம் தர வேண்டியதில்லை. எனினும் இது சம்பந்தப்பட்ட அணுகுமுறை ஆழமானதாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. எனவே இந்தப் பிரேரணைகளை எல்லாம் இந்திய அரசாங்கத்தில் இலாகா வாரியாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறேன். இவை காரிய சாத்தியமானவை எனத் தெரியவந்தால் அரசாங்கத்தின் முடிவுகள் உங்களது அபிப்பிராயத்துக்காக முன்வைக்கப்படும். ஸ்தாபனத்தில் காணப்படும் இத்தகைய குறைபாடுகளைக் கடுமையானவையாகக் கருதுகிறேன்; இது அவசரமான பிரச்சினையாக எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்று உறுதி கூறுகிறேன்.

“மாநாட்டையும், அதன் பல்வேறு அமைப்புகளை மறுசீரமைப்பதையும், அதன் நடைமுறையை மாற்றியமைப்பதையும், அதன் ஊழியர்களைச் சீர்திருத்துவதையும் குறித்துக் கூற வேண்டியதை எல்லாம் கூறி விட்டேன். அதன் திறனை அதிகரிப்பதிலும், அதன் பயன்தன்மையை மேம்படுத்துவதிலும் அரசாங்கம் ஆர்வமாக இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

தொழிலாளர் சட்டங்கள்

            “இங்கு நான் எடுத்துரைக்க வேண்டிய மேலும் இரண்டு விஷயங்கள் உள்ளன. நடைபெறவிருக்கும் சட்டமன்றக் கூட்டத்தொடரில் தொழிலாளர் நலத்துறை பின்கண்ட மூன்று மசோதாக்களைத் தாக்கல் செய்யும்: தொழிற்சாலைகள் திருத்த மசோதா, ஊதியத்துடன் விடுமுறைகள் அளிப்பதற்கான மசோதா என இது அறியப்படும்; தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிப்பதற்கு வகை செய்யக் கூடிய தொழிற்சங்கங்கள் திருத்த மசோதா; ஊதிய பட்டுவாடா திருத்த மசோதா. முதல் இரண்டு மசோதாக்கள் மாநாட்டால் பரிசீலிக்கப்பட்டு விட்டன. மூன்றாவது மசோதா ஒரு புதிய மசோதா, நமது நடைமுறை ஒழுங்கின்படி விவாதத்திற்காக அது இப்போது உங்கள் முன் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

            “சர்வதேசத் தொழிலாளர் மாநாட்டின் 26 ஆவது கூட்டத் தொடர் கடந்த ஏப்ரல் மாதம் அமெரிக்காவிலுள்ள பிலடெல்பியாவில் நடைபெற்றதை நீங்கள் அறிவீர்கள். அந்தக் கூட்டத் தொடரில் ஓர் இந்தியப் பிரதிநிதிக் குழுவும் பங்கு கொண்டது. லண்டனிலுள்ள இந்திய ஹைகமிஷனர் சர் சாமுவல் ரங்கநாதன் அந்தக் குழுவின் தலைவராகச் சென்றிருந்தார். தொழிலாளர் நல இலாகாச் செயலாளர் திரு.எச்.சி.பிரியோர், சி.எஸ்.ஐ., சி.ஐ.இ., ஐ.சி.எஸ்., இந்திய அரசாங்கத்தின் சார்பிலும், திரு.டி.ஜி.முல்கெர்கர் தொழிலதிபர்கள் சார்பிலும், திருவாளர்கள் ஜம்னாதாஸ் மேதா, எம்.எல்.ஏ., அப்தாப் அலி, ஆர்.ஆர்.போலே ஆகியோர் தொழிலாளர்கள் சார்பிலும் அந்த மாநாட்டில் கலந்து கொண்டனர். மாநாட்டில் அவர்கள் ஆற்றிய சிறப்புமிக்க பங்கையும், அவர்கள் செய்த அரிய பணியையும் பெரிதும் பாராட்டுவதில் என்னுடன் சேர்ந்து கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இந்தக் குழுவினரின் அறிக்கை உங்கள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. அது மிகுந்த ஆர்வமூட்டுவதாகவும் பெரிதும் பயனுள்ளதாகவும் இருக்கும் என்பது திண்ணம்.

            “இதற்குமேல் பயனுள்ள முறையில் அதிகம் பேசுவதற்கு எதுவுமில்லை. எனது உரையைப் பொறுமையோடு செவிமடுத்துக் கேட்டமைக்காக உங்களுக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொண்டு என் பேச்சை முடித்துக்கொள்கிறேன். நம்மை எதிர்நோக்கும் பணிகளை இனிச் செய்யத் தொடங்குவோம்.”

டாக்டர் அம்பேத்கரின் தனி அறிக்கை

            முத்தரப்புத் தொழிலாளர் மாநாட்டிலும் அதன் தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவிலும் நடைபெற்ற விவாதங்களைத் தொடர்ந்து மத்திய அரசாங்கம் எத்தகைய நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது என்பதை தொழிலாளர் மாநாட்டில் தாம் சமர்ப்பித்த தனி அறிக்கையிலும் டாக்டர் அம்பேத்கர் எடுத்துரைத்துள்ளார். இந்த அறிக்கையில் இடம்பெற்றுள்ள விஷயங்களில் பின்வருபவையும் அடங்கும்: தொழில் தகராறுகளுக்குத் தீர்வு காணுதல், தொழிலாளர் நலம், தொழில் துறைத் தொழிலாளர்களுக்கு உணவு வழங்கீடு, அரசாங்க ஒப்பந்தங்களில் நியாய ஊதியங்களை நிர்ணயித்தல், தொழில் நிலையங்களில் தொழிலாளர் நல அதிகாரிகளை நியமித்தல், வேலை வாய்ப்பு அலுவலகங்கள், தொழில்துறைப் புள்ளிவிவரங்கள், வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், தொழிலாளர் பிரதிநிதித்துவம், சமூகப் பாதுகாப்பு, அகவிலைப்படி, தொழில் நிலையச் சிற்றுண்டிச் சாலைகள்.

            இந்திய அரசாங்கம் வேலைவாய்ப்பு நிலையங்களை அமைக்கத் தொடங்க வேண்டும் என்று 1943 மே மாதம் நடைபெற்ற தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் மூன்றாவது கூட்டத்தில் ஒருமித்த கருத்து நிலவியது. தொழில்நுட்ப ஊழியர்கள் தேவை என்று விளம்பரம் செய்வதைத் தடைசெய்ய வேண்டும் என்று மத்திய அரசு முன்வைத்த பிரேரணை பொதுவாக ஏற்கப்பட்டது. இந்த இரண்டு பிரேரணைகளும் செயல்படுத்தப்பட்டன. தொழில் நுட்ப ஊழியர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு அளிப்பதற்காக பல மையங்களில் வேலைவாய்ப்பு நிலையங்கள் தொடங்கப்பட்டன. (1) தொழில் தகராறுகள் துரிதமாகத் தீர்த்து வைக்கப்பட வேண்டும், (2) தற்போது நடைமுறையிலுள்ள 1929 ஆம் வருட தொழில் தகராறுகள் சட்டத்திற்குப் பதிலாக புதிய சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும், நிர்வாகத்துக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே சமரச உணர்வை ஊக்குவிக்கும் வகையில் புதிய சட்டம் அமைந்திருக்க வேண்டும் என்று கூட்டத்தில் பொதுவான கருத்து நிலவியது. புதிய தொழில் தகராறுகள் சட்டத்தை இயற்றும் யோசனை மத்திய அரசாங்கத்தின் பரிசீலனையில் உள்ளது; அதேசமயம், தொழில் தகராறுகளைத் தாமதமின்றித் தீர்த்துவைக்கும் படி மாகாண அரசாங்கங்களுக்குக் கூறப்பட்டுள்ளது.

பெனின் பயிற்சித் திட்டம்

            இந்தக் கூட்டத்தின் மற்றொரு விஷயமும் எழுப்பப்பட்டது. பெவின் பயிற்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் தொழிற்சங்க அமைப்புகள் தேசிய சேவை தொழிலாளர் முறை மன்றங்களுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்றும், பயிற்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சமயத்தில் இந்த முறை மன்றங்கள் அந்தப் பிரதேசத்திலுள்ள பிரதான தொழிற்சங்கங்களைக் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும் என்றும் கூறப்பட்டது. பயிற்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் இத்தகைய முறையைக் கடைப்பிடிக்கும் விஷயம் பரிசீலனையில் உள்ளது. தொழிலாளர்களின் நலன்கள் துறையில், சேமநல நிதியானது குடியிருப்பு வசதி செய்துதருதல், கல்வி முதலியவற்றுக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற குழுவின் யோசனை அரசாங்கத்தின் பரிசீலனையில் உள்ளது. ஆனால் இது சம்பந்தமாக நடைமுறை சாத்தியமான திட்டம் எதையும் வகுப்பதில் பெரும் சிரமங்களும் சிக்கல்களும் உள்ளன என்று டாக்டர் அம்பேத்கரின் அறிக்கை கூறுகிறது.

            தொழில் நிலையங்களின் நிர்வாகம், அங்கீகரிக்கப்பட்ட தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் ஊழியர்களின் இதர பிரதிநிதித்துவ அமைப்புகள் போன்றவை நடத்தும் தானியக் கடைகள் மூலம் தொழில்துறைத் தொழிலாளர்களுக்கு உணவுப் பொருள்கள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும், தொழில்துறை தொழிலாளர்களுக்கு கூட்டுறவு தானியக் கடைகள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் பரிந்துரைத்து 1943 ஜனவரியில் நடைபெற்ற தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் இரண்டாவது கூட்டத்தில் ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தப் பரிந்துரைகள் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன. ஆனால் பெரிய நகரங்களிலும் அவற்றையடுத்துப் படிப்படியாக சிறிய நகரங்களிலும் உணவுப் பொருள்கள் பங்கீட்டு முறை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்தப் பரிந்துரைகள் காலத்துக்கு ஒவ்வாதவையாகி விட்டன. எனினும் பங்கீட்டுத் துறை அதிகாரிகள் தொழிற்சாலைகளின் நிர்வாகங்கள் நடத்தும் உணவு தானியக்கடைகளைக் கூடிய மட்டும் பயன்படுத்தி வருகின்றன.

நியாய ஊதிய நிதி

          1943 மே மாதம் நடைபெற்ற தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவின் மூன்றாவது கூட்டத்தில் அரசாங்க ஒப்பந்தங்களில் நியாய ஊதியத்தை உத்தரவாதம் செய்யும் ஓர் விதியைச் சேர்ப்பது குறித்து ஒரு நியாயமான உடன்பாடு ஏற்பட்டது பற்றி அம்பேத்கரின் அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. மத்தியப் பொதுப் பணித்துறை ஒப்பந்தங்களில் மத்திய அரசாங்கம் “நியாய ஊதியம்” குறித்த விதியை சேர்த்திருப்பது இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் குறிப்பிடப்பட்டது.

            அனைத்துப் பெரிய தொழில் நிலையங்களிலும் கூடிய மட்டும் தொழிலாளர் நல அதிகாரிகளை நியமிக்க வேண்டும் என்ற பரிந்துரையை மத்திய அரசாங்கம் தனக்குச் சொந்தமான தொழில் நிலையங்களில் செயல்படுத்தி வருகிறது. மாகாண அரசாங்கங்களும், சமஸ்தான அரசாங்கங்களும், தனியார் தொழில் நிலையங்களும் இவ்வாறே செய்யும்படிக் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளன. ஊழியர் நலத்துறை அதிகாரிகளைத் தாங்கள் நியமித்திருப்பதாக இந்திய சுரங்க உரிமையாளர் சங்கத்தினர் அறிவித்துள்ளனர்.

            தொழில் தகராறுகள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை மத்தியஸ்துக்கான உத்தரவில் குறிப்பிட வேண்டும் என்ற குழுவின் பரிந்துரை ஏற்கப்பட்டு, அதற்கிணங்க இந்தியப் பாதுகாப்பு விதி 8 (அ) மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. விசாரணையில் உள்ள அல்லது தகராறில் நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட தொழிலாளர்களை தகராறில் சம்பந்தமில்லாத அவர்களது தவறான நடத்தைக்காகவோ, மத்தியஸ்தரின் அல்லது இது சம்பந்தமாக நியமிக்கப்படும் வேறு எந்த அதிகாரியின் அனுமதியின்றியோ தொழிலதிபர்கள் வேலையிலிருந்து நீக்கக்கூடாது என்னும் ஒரு விதியை மத்தியஸ்த உத்தரவில் சேர்ப்பது உசிதமானது என்று மாகாண அரசாங்கங்களின் கவனத்துக்குக் கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பிட்ட முக்கிய தொழில்களில் நிலவும் ஊதிய விகிதங்கள், வருவாய்கள், வேலை நேரம் முதலியவை சம்பந்தப்பட்ட புள்ளி விவரங்களை அகில இந்திய அளவில் சேகரிக்கும் விஷயம் தீவிர பரிசீலனையில் உள்ளது.

வேலை இழத்தல்

          நிலக்கரி, கச்சாப் பொருள்கள் முதலியவற்றின் பற்றாக்குறை காரணமாக வேலை இழக்கும் தொழிலாளர்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு வகையான நிவாரணம் வழங்க வேண்டும் என்று 1943 செப்டம்பரில் கூடிய ஐந்தாவது தொழிலாளர் மாநாட்டின் கூட்டத்தொடரில் ஒருமனதாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. இத்தகைய நிவாரணம் அளிப்பது சம்பந்தமான கோட்பாடுகளைக் கடைபிடித்தொழுகும்படி வலியுறுத்தி மாகாண அரசாங்கங்களுக்கு மத்திய அரசாங்கம் ஒரு சுற்றுக் கடிதத்தை அனுப்பியுள்ளது; சம்பந்தப்பட்ட சமஸ்தானங்களின் கவனத்துக்கும் இந்தக் கடிதம் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது. சட்டமன்றங்கள், ஸ்தல ஸ்தாபன அமைப்புகள், சட்டக் குழுக்கள் பேன்றவற்றில் தங்களுக்குப் போதிய பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று இந்தக் கூட்டத் தொடரில் தொழிலாளர் பிரதிநிதிகள் பெரிதும் வலியுறுத்தினர். இந்த விஷயம் பரிசீலனையில் உள்ளது என்று குறிப்பிட்டிருக்கும் டாக்டர் அம்பேத்கரின் அறிக்கை கொள்கைப் புனரமைப்புக் குழுக்கள், மத்திய சுகாதார ஆய்வுக் குழு, அபிவிருத்திக் குழு, மத்திய உணவு ஆலோசனைக் குழு போன்ற பல “மத்திய” அரசாங்கக் குழுக்களில் தொழிலாளர்களுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட்டிருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது.

ஊதியங்களும் வருமானங்களும்

            தொழிலாளர்களின் ஊதியங்கள், வருமானங்கள், வேலை வாய்ப்பு, குடியிருப்பு வசதிகள், சமூக நிலைமைகள் முதலியவற்றை விசாரித்தறிவதற்கு ஓர் அமைப்பு ஏற்படுத்துவது சம்பந்தமான தீர்மானம் ஒன்றை கூட்டத்தொடர் ஏற்றது; தொழிலாளர்களின் சமூகப் பாதுகாப்பு சம்பந்தமான ஒரு கொள்கையைத் திட்டமிட்டு உருவாக்குவதற்கு அவசியமான தகவல்களைச் சேகரிப்பதே இதன் நோக்கமாகும். இத்தீர்மானத்துக்கு இணங்க தொழிலாளர் விசாரணைக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது; அதன் அறிக்கை 1945ஆம் ஆண்டு மத்தி வாக்கில் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

            250 அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்திக் கொண்டிருக்கும் தொழில் நிலையங்களில் நிலையாணைகள் முறையை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரும் விஷயத்தில் மாகாண அரசாங்கங்களும், சமஸ்தானங்களும், தொழிலதிபர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் அமைப்புகளும் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டன என்று டாக்டர் அம்பேத்கரின் அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது. இந்த விஷயம் குறித்து கூடிய விரைவில் ஒரு நிரந்தர சட்டம் இயற்ற உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சட்டம் இயற்றும் பணி பூர்த்தியடைவதற்குக் காத்துக் கொண்டிராமல் உடனடியாக நிலையாணைகளைத் தயாரிக்கும்படி இரண்டு அகில இந்திய தொழிலதிபர்களின் அமைப்புகளும் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. இத்தகைய நிலையாணைகளைத் தயாரிப்பதற்குத் தொழிலதிபர்களுக்கு உதவும் நோக்கத்தோடு ஓர் அறிக்கை தயாரிக்கப்பட்டு அவர்களுக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது.

            சட்டப்படியாக ஊதியங்களை ஒழுங்குபடுத்துவது சம்பந்தமாக நான்காவது தொழிலாளர் நிரந்தரக் குழுவில் நடைபெற்ற விவாதத்தின் பயனாக இது விஷயமாக ஓர் அமைப்பை நிறுவியது குறித்து ஓர் உடன்பாடு ஏற்பட்டது. இந்தச் சட்டத்தை எந்தெந்தத் தொழில்களுக்குப் பயன்படுத்துவது என்னும் பிரச்சினை தொழிலாளர் மாநாட்டின் இப்போதைய கூட்டத் தொடரின் நிகழ்ச்சி நிரலில் இடம் பெற்றிருக்கிறது. 

தொழில் நிலையச் சிற்றுண்டிச்சாலைகள்

            தொழில்கள் என்பதற்கு ஒரேமாதிரியான பொருள் வரையறை செய்வது சம்பந்தமாக ஆராய பம்பாய், ஐக்கிய மாகாணங்கள், வங்காளம், பீகார் ஆகிய நான்கு மாகாணங்களில் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன; இந்தக் குழுக்களின் பரிந்துரைகள் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. இந்தக் கூட்டத்தில் தெரிவிக்கப்பட்ட யோசனையின்படி, வேலைவாய்ப்பு நிலையங்களை நிர்வகிப்பது சம்பந்தமாக தேசிய சேவை தொழிலாளர் முறை மன்றங்களுக்கு ஆலோசனைகள் கூறி உதவும் பொருட்டு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் வேலை வாய்ப்புக் குழுக்கள் மூலம் தொழிலாளர் பிரதிநிதிகள் மத்திய வேலைவாய்ப்பு அமைப்புடன் தொடர்பு கொண்டுள்ளனர்.

            தொழில் நிலையங்களில் தொழிலாளர்களின் சிற்றுண்டிச் சாலைகளை ஊக்குவிப்பதற்கு மத்திய அரசாங்கம் எடுத்துள்ள நடவடிக்கைகளை டாக்டர் அம்பேத்கர் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. அரசாங்கமோ, தொழிலாளர்களோ நடத்தும் சிற்றுண்டிச் சாலைகளுக்கும் அல்லது இவ்விரு தரப்பினருமே சேர்ந்து நடத்தும் சிற்றுண்டிச்சாலைகளுக்கும் சில நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு ஒப்பந்தக்காரர்கள் நடத்தும் சிற்றுண்டிச்சாலைகளுக்கும் கூட வாடகை இல்லாமல் இடமும், இலவசமாக தட்டு முட்டுப் பொருள்களும், சமையல் பாத்திரங்களும் பிறவும் வழங்கப்படுகின்றன. இதல்லாமல் ரேஷன் விதிமுறைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு ரேஷன் உணவுப்பொருள்களும் இச்சிற்றுண்டிச் சாலைகளுக்கு தரப்படுகின்றன.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி IV, நவம்பர் 1, 1944, பக்கங்கள் 89-91.

2.பத்திகளுக்குத் தரப்பட்டுள்ள தலைப்புகள் இந்தியத் தகவல் ஏட்டிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை, நவம்பர் 15, 1944, பக்கங்கள் 600-01)

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்(தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்):ஐயா, பின்கண்டவாறு முன்மொழிகிறேன்:

           ambedkar 292 “1934 ஆம் வருட தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தை மேலும் திருத்தும் (இரண்டாவது திருத்தம்) இந்த மசோதா பின்வருவோர் அடங்கிய பொறுக்குக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு விடப்படுகிறது: நவாப் சித்திக்கு அலிகான், கான் பகதூர் ஷேக் பஸில்-இ-ஹக் பிராசா, திரு.ஆர்.ஆர்.குப்தா, திரு.ஏ.சி.இன்ஸ்கிப், சர் வித்தல் என்.சந்தவர்கர், ராவ் பகதூர் என்.சிவராஜ், திரு.என்.எம்.ஜோஷி, திரு.டி.எஸ்.ஜோஷி மற்றும் இம்மசோதாவை முன்மொழிபவர். குழுவின் எந்த ஒரு கூட்டமும் சட்டபூர்வமானதாகக் கருதப்படுவதற்கு அக்கூட்டத்தில் ஐந்து உறுப்பினர்கள் பிரசன்னமாகி இருப்பது அவசியம்.”

            இந்த மசோதாவின் ஷரத்துகள் இரண்டு பகுதிகளாக அமைந்துள்ளன. விஷயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு மசோதாவின் ஷரத்துகளை இரு பகுதிகளாகப் பிரித்து சபைக்கு விளக்கினால் உசிதமாக இருக்கும் என்று கருதுகிறேன்.

            மசோதாவின் முதல் பகுதி கட்டாய விடுமுறைகளுக்குப் பதிலாக இழப்பீட்டு விடுமுறைகளை அளிப்பது சம்பந்தப்பட்டதாகும். தொழிற்சாலைகள் சட்டம் 35ஆவது பிரிவின்படி தொழிற்சாலையிலுள்ள ஒவ்வொரு வயது வந்த தொழிலாளிக்கும் ஒரு கட்டாய விடுமுறை அளிக்க தொழிற்சாலையின் உரிமையாளர் அல்லது நிர்வாகி கடமைப்பட்டுள்ளார் என்பது உறுப்பினர்களாகிய உங்கள் அனைவருக்கும் தெரியும். 35ஆவது பிரிவில் அடங்கியுள்ள இந்த விதி 43, 44 ஆவது பிரிவுகளில் அடங்கியுள்ள விதிகளுக்கு உட்பட்டதாகும். 35ஆவது பிரிவு விதித்துள்ள கடமைப் பொறுப்புகளிலிருந்து தொழிற்சாலையின் உரிமையாளர் அல்லது நிர்வாகிக்கு தொழிற்சாலைகளின் கண்காணிப்பாளர் விதிவிலக்கு அளிக்க 43, 44 ஆவது பிரிவுகள் வழிவகை செய்கின்றன. ஆனால் இத்தகைய விதிவிலக்குகள் அளிக்கப்படும்போது, அதே எண்ணிக்கையுள்ள இழப்பீட்டு விடுமுறைகளைக் கொண்டு அவை சமன் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற கருத்து நிலவுகிறது. மேலும், தொழிலாளியின் ஆரோக்கியத்தையும் வேலை செய்யும் ஆற்றலையும் பராமரிப்பதற்கு சட்டம் நிர்ணயித்துத் தந்துள்ள விடுமுறை நாட்களை அவன் பெறுவது அவசியம். இப்போதைய சட்டம் இழிப்பீட்டு விடுமுறைகளுக்கு வழிவகை ஏதும் செய்யவில்லை. எனவே, இந்தக் குறைபாட்டை அகற்றும் பொருட்டு மசோதாவில் 2ஆவது ஷரத்து சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. இதன்படி, 35ஆவது பிரிவின் கீழ் விதிவிலக்குகள் அளிக்கப்படும்போதெல்லாம் தொழிலாளர்களுக்கு அவற்றுக்கு இணையான எண்ணிக்கையில் இழப்பீட்டு விடுமுறைகள் வழங்க மாகாண அரசாங்கங்கள் விதிமுறைகளை வகுத்தளிக்க வேண்டும். இதுதான் மசோதாவிலுள்ள ஷரத்துக்களின் முதல் பகுதியின் சாராம்சமாகும்.

பொது இணக்க ஒப்பந்தம்

          மசோதாவின் இரண்டாவது பகுதியை எடுத்துக் கொண்டால், அது சம்பளத்துடன் விடுமுறைகள் அளிக்கும் பிரச்சினையைக் கையாள்கிறது. மசோதாவின் இந்தப் பகுதியினது தோற்றுவாயைப் பற்றி இங்கு முதலில் கூறுவது உசிதமானதாக இருக்கும். சம்பளத்துடன் விடுமுறைகள் அளிப்பது சம்பந்தமான ஒரு பொது இணக்க ஒப்பந்தம் பற்றிய தீர்மானத்தை 1936ல் சர்வதேச தொழிலாளர் மாநாடு இயற்றியது இந்த அவையைச் சேர்ந்த பல உறுப்பினர்களுக்கு நினைவிருக்கும். அந்த சர்வதேச தொழிலாளர் மாநாட்டில் பங்கு கொண்ட இந்திய அரசாங்கம் இந்தப்பொது இணக்க ஒப்பந்தத்தை ஏற்பதற்கும் அதனை உறுதிசெய்வதற்கும் தயாராக இல்லை. இந்தப் பொது இணக்க ஒப்பந்தத்தை ஏற்கக்கூடாது என்ற கூறும் ஒரு தீர்மானத்தை 1937 ஜூலை 26ஆம் தேதி சட்டமன்றத்தில் அரசாங்கம் கொண்டு வந்தது. தீர்மானம் நிறைவேறியது. ஆனால் இந்த ஒப்பந்தத்தை ஊர்ஜிதம் செய்யும் நிலையில் அரசாங்கம் இல்லாத போதிலும், தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்த உறுப்பினர் ஒரு விஷயத்தைக் கூறினார்; அதாவது, இந்த ஒப்பந்த விஷயத்தில் எந்த அளவுக்கு பொதுவான உடன்பாடு நிலவுகிறது என்பதைக் கண்டறிவதற்கு மாகாண அரசாங்கங்களையும், தொழிலதிபர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அமைப்புகளுடன் கலந்தாலோசித்து, இந்த ஒப்பந்தத்தை முழுமையாக அல்லாவிட்டாலும் அதன் ஒரு பகுதியையாவது செயல்படுத்தும் சாத்தியக்கூறுகள் பற்றி அரசாங்கம் பரிசீலிக்கும் என்று அவர் தெரிவித்தார். இத்தகைய பரிசீலனையின் விளைவாகவும், இது சம்பந்தமாக பல ஆண்டுகாலம் நடைபெற்ற கருத்துப் பரிமாற்றத்தின் விளைவாகவுமே சம்பளத்துடன் விடுமுறைகள் அளிப்பதற்கு வகை செய்யும் ஷரத்துகள் அடங்கிய இந்த இரண்டாவது பகுதி உருவாயிற்று எனலாம்.

 

ஆண்டு முழுவதும் பணி தொடரும் தொழிற்சாலைகள்

            இனி மசோதா முழுவதையும் எடுத்துக் கொண்டால், அது தொழிற்சாலைகள் சம்பந்தப்பட்டது என்பது தெரியவரும்; ஆனால் இம்மசோதா எல்லாத் தொழிற்சாலைகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். 1936ல் சர்வதேச மாநாட்டில் ஏற்கப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் ஷரத்துகளுடன் ஒப்பிடும்போது இந்த மசோதாவின் குறியிலக்கு ஒரு வரையறைக்குட்பட்டதே ஆகும். ஏனைய ஷரத்துகளைப் பொறுத்தவரையில், நான் சொல்ல வேண்டியதை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்துக் கூறுவதே உசிதமாக இருக்கும் என்று கருதுகிறேன்; அப்போதுதான் சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறைகள் சம்பந்தமான சட்டங்கள் குறித்த பின்கண்ட நான்கு விஷயங்களைத் தனித்தனியாகக் கையாள்வது சாத்தியமாகும்.

            1.விடுமுறையின் கால அளவு. (2) விடுமுறை பெறுவதற்கான தகுதிகள். (3) வரையறுக்கும் நிபந்தனைகள். (4) விடுமுறைகாலச் சம்பளம் முதல் விஷயத்தை அதாவது விடுமுறையின் கால அளவைப் பொறுத்தவரையில் 49-பி என்னும் புதிய பிரிவில் இது கையாளப்பட்டிருக்கிறது; தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தில் இந்தப் புதிய பிரிவை சேர்க்க வேண்டும் என்று இந்த மசோதா பிரரேபித்துள்ளது. இந்தப் பிரிவின்படி, தொடர்ந்து ஓராண்டுக் காலம் பணிபுரியும் ஒரு தொழிலாளிக்கு மொத்தம் தொடர்ச்சியாக ஏழு நாள் விடுமுறை கிடைக்கும். நாம் ஏன் ஏழு நாட்கள் என்று நிர்ணயித்திருக்கிறோம், அதற்கு அதிகமாக ஏன் நிர்ணயிக்கக் கூடாது என்று கேட்கக்கூடும். 1936 ஆம் வருட ஜெனீவா ஒப்பந்தம் விடுமுறை நாட்களில் எண்ணிக்கையை ஆறு என்று நிர்ணயித்திருக்கிறது; இந்த ஒப்பந்தத்தைப் பின்பற்றியே நாம் ஏழு நாட்கள் என்று நிர்ணயித்திருக்கிறோம். ஜெனீவா ஒப்பந்தம் கூறும் ஆறு நாட்களுடன் தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தின் 35ஆவது பிரிவின்படி வழங்கப்படும் கட்டாய வார ஓய்வு நாளையும் சேர்த்து ஏழு நாட்கள் என்று நாம் நிர்ணயித்திருக்கிறோம்.

            ஏழு நாட்கள் விடுமுறை கோருவதற்கு ஒரு தொழிலாளி எப்போது தகுதி பெறுவார் என்ற விஷயம் சம்பந்தமாக மசோதாவில் பின்கண்ட ஷரத்துகள் அடங்கியுள்ளன. உண்மையில் அதற்கு ஒரே ஒரு நிபந்தனைதான் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அதாவது ஒரு தொழிலாளி தொடர்ந்து பன்னிரண்டு மாதங்கள் பணியாற்றி இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் அந்த நிபந்தனை. இதைத்தவிர இது விஷயத்தில் வேறு நிபந்தனை ஏதும் இல்லை. தொடர்ந்து பன்னிரண்டு மாதங்கள் பணியாற்ற வேண்டும் என்றால் என்ன என்பதைப் பொறுத்தவரையில், சில இடையீடுகளை மசோதா அனுமதிப்பதோடு, இந்த இடையீடுகளைக் காரணம் காட்டி சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறைகளைப் பெறும் உரிமையை மறுக்கலாகாது என்றும் கூறுகிறது நோய்வாய்ப்படுதல், விபத்துக்குள்ளாதல், அங்கீகரிக்கப்பட்ட விடுப்பு, கதவடைப்புக் காலம், சட்டரீதியான வேலை நிறுத்தக் காலம் முதலியவற்றை இடையீடுகள் பட்டியலில் மசோதா சேர்த்துள்ளது.

வேலையின்றி இருத்தல்

          இதே விஷயம் குறித்த மசோதாவில் மற்றொரு ஷரத்தும் இருக்கிறது தொழிற்சாலை உரிமையாளரின் விருப்பம் காரணமாக தொழிற்சாலை மூடப்படும்போது தொழிலாளர்கள் வேலையின்றி இருக்கும் பிரச்சினையே அது. இவ்வாறு தொழிற்சாலை மூடப்பட்டிருக்கும் காலத்தை 30 நாட்கள் என்று நிர்ணயித்திருக்கிறோம். தொழிற்சாலை நிர்வாகியின் நடவடிக்கை காரணமாக தொழிலாளர்கள் வேலையில்லாதிருக்கும் காலம் 30 நாட்களுக்கு மேல் செல்லவில்லை என்றால், தொழிலாளர்கள் சம்பளத்துடன் விடுமுறை பெறும் உரிமை பாதிக்கப்படாது. 30 நாட்கள் மட்டும் என்று நிர்ணயித்திருப்பது ஏன் என்று கூறுவது அவசியம். இதற்கான விளக்கம் இதுதான். சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை என்னும்போது அவ்வாறு சம்பளம் கொடுக்கும் ஆற்றல் தொழிற்சாலையின் நிர்வாகிக்கு அல்லது உரிமையாளருக்கு இருக்கிறதா என்பதைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்வது அவசியமாகிறது. தொழிற்சாலையின் நிர்வாகி அல்லது உரிமையாளர் தனது ஆலையை 30 நாட்களுக்கும் அதிகமாக மூட வேண்டியிருந்தால், அப்போது அவர் நிலைமை உண்மையில் செழிப்புமிக்கதாக இருக்காததால் அவரால் சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறைகளுக்கு ஆகும் செலவை ஏற்கும் நிலையில் இருக்கமாட்டார் என்ற நியாயமான ஊகத்தை மசோதா கருத்திற் கொள்கிறது. ஆனால் தொழிற்சாலை மூடப்பட்டு தொழிலாளர்கள் வேலை செய்ய இயலாதிருக்கும் நாட்கள் 30க்கும் அதிகமாக இல்லை என்றால், அப்போது தொழிற்சாலையின் நிர்வாகி அல்லது உரிமையாளர் சம்பளத்துடன் விடுமுறை அளிப்பதற்கு ஆகும் செலவை ஏற்கக்கூடிய நிலையில் இருப்பார் என்று கருதப்படுகிறது. இதனால் அவர் அந்த செலவை ஏற்பதும் நியாயம் என்றாகிறது. சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை சம்பந்தமாக மசோதா ஒரு நிபந்தனையையும் விதிக்கிறது; இந்த விடுமுறைகளை ஒரு தொழிலாளி எத்தனை நாள் சேர்த்து வைக்கலாம் என்பது குறித்ததே இந்த நிபந்தனை. சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறைகள் பெறுவதற்குத் தகுதி பெற்ற ஒரு தொழிலாளி இரண்டு வருட காலத்துக்கு அந்த விடுமுறைகளைச் சேர்த்து வைக்கலாம் அதாவது மொத்தம் 14 நாட்கள் சேர்த்து வைக்கலாம்.

விடுமுறை காலத்துக்கு ஊதியம்

          விடுமுறை காலத்துக்கு ஊதியம் அளிக்கும் விஷயத்தைப் பொறுத்தவரையில் இது சம்பந்தமாக பல விஷயங்களை அவையின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறேன். முதலாவதாக, மொத்த விடுமுறைக்காலம் ஏழு என்றாலும் ஆறு நாட்களே சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை நாட்களாக அளிக்கப்பட்டுள்ளன. இரண்டாவதாக நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போன்று, 35ஆவது பிரிவின்படி ஏழாவது நாள் உண்மையில் வார ஓய்வு நாளாகும். இந்த ஏழாவது நாளைப் பொறுத்தவரையில் இதற்கு தொழிற்சாலை உரிமையாளர் சம்ளம் அளிக்க வேண்டும் என்று மசோதா கட்டாயப்படுத்தவில்லை. ஆனால் அதே சமயம் இவ்வாறு சம்பளம் கோருவதற்குத் தொழிலாளிக்குள்ள உரிமையை மசோதா மறுக்கவில்லை; எனினும் தொழிற்சாலை உரிமையாளருடன் தொழிலாளர்கள் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தத்தில் ஏழாவது ஓய்வு நாளுக்கும் சம்பளம் தர இரு தரப்பாரும் ஒப்புக்கொண்டிருக்க வேண்டும்; இதற்கு இது ஒரு முக்கிய நிபந்தனை. இவ்விதம் இந்த விஷயம் பணி ஒப்பந்தத்துக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

            இந்த ஆறு விடுமுறை நாட்களுக்கும் ஊதியம் அளிப்பது குறித்த மூன்றாவதொரு விஷயமும் இருக்கிறது. இது சம்பந்தமாக ஏற்கத்தக்க, நியாயமான ஒரு விதியை மசோதாவில் சேர்த்திருக்கிறோம். அந்த விதி இதுதான்; முந்திய மூன்று மாதங்களில் மிகை நேர ஊதியம் தவிர்த்து, ஒரு தொழிலாளி சராசரியாக பெற்ற ஊதியத்துக்கு இணையான தொகையை அவனுக்கு வழங்க வேண்டும். இது நேர்மையான கோட்பாடு என்றே கருதுகிறேன். ஒரு தொழிலாளி விடுமுறையில் செல்லும்போது அவனுக்கு ஓரளவு பண வசதி செய்து தரும் பொருட்டு, அவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பணத்தில் பாதியை விடுமுறை தொடங்கும்போதே வழங்குவதற்கு மசோதா ஏற்பாடு செய்கிறது.

            இது சம்பந்தப்பட்ட மற்றொரு விஷயத்தையும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். இந்த மசோதா அதன் செயற்பாட்டிலிருந்து சில குறிப்பிட்ட தொழிற்சாலைகளுக்கு விதிவிலக்கு அளிக்க உத்தேசித்திருக்கிறது; மசோதாவில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதற்குப் பெருமளவுக்கு ஒத்துள்ள விதத்தில் சம்பளத்துடன் விடுமுறைகள் அளிப்பவையும், அவற்றின் நடத்தை பற்றி மாகாண அரசாங்கங்களின் நற்சான்றைப் பெற்றிருப்பவையுமான தொழிற்சாலைகளை இவ்வகையில் குறிப்பிடலாம். சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் அதே சலுகைகள் வழங்கப்படுவதற்கு தொழிலதிபர்களுக்கும் தொழிலாளிகளுக்கும் இடையே அவர்களது விருப்பார்வ அடிப்படையில் ஒரு சுமுகமான ஏற்பாடு செய்துகொள்ளப்பட்டிருக்கும் பட்சத்தில் இந்திய சட்டம் தலையிட வேண்டியதில்லை என்பதே இந்த ஷரத்தில் பொதிந்திருக்கும் அடிப்படைக் கருத்தாகும்.

            ஐயா, இவைதாம் இந்த மசோதாவின் பிரதான ஷரத்துகளாகும். என் உரையை முடித்து அமர்வதற்கு முன்னர் வேறு இரண்டு விஷயங்களையும் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். முதல் விஷயம் ஒரு தொழிலாளி தனது விடுமுறை ஊதியத்தைப் பெறாதபடி தடுப்பதற்கு அவனை தொழில் நிலைய உரிமையாளர் வேலையிலிருந்து நீக்குவது சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாகும். இரண்டாவது விஷயம் ஒரு தொழிலாளி சம்பளத்துடன் கூடிய தனது விடுமுறைகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளாதபடி தொழிற்சாலை உரிமையாளர் அவனைத் தூண்டி இணக்குவிக்கச் செய்வதாகும். இந்த இரண்டு பிரச்சினைகளுக்கும் மசோதாவில் பரிகாரம் ஏதும் காணப்படவில்லை என்பதை பட்டவர்த்தனமாக ஒப்புக்கொள்கிறேன். இத்தகைய பிரச்சினைகள் எழக்கூடும் என்பதை அரசாங்கம் உணர்ந்திருக்கவில்லை என்று இதற்குப் பொருள் அல்ல; மாறாக, குறைந்தபட்சம் இப்போதைய கட்டத்தில் இத்தகைய நிலைமைகள் எழக்கூடும் என்று கருதுவதற்கு இடமில்லை என்பதே அரசாங்கத்தின் கருத்தாகும். இப்படிப்பட்ட நிலைமைகள் ஏற்படக்கூடும் என்பதை அனுபவம் காட்டுமானால் அவை நிகழாதபடி தடுப்பதற்கு சட்டத்தைத் திருத்துவதற்கு அரசாங்கம் தயங்காது. ஆலைத் தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறைகள் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே இந்த மசோதாவின் நோக்கம்; இந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்குத் தேவையான ஷரத்துகள் இதில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன என்றே கருதுகிறேன்.

            ஆகவே, ஐயா, இந்த மசோதாவை முன்மொழிகிறேன்.

*           *           *

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இந்த மசோதா சம்பந்தமாக நான் கொண்டுவந்துள்ள தீர்மானத்துக்குப் பொதுவாக ஆதரவு இருப்பது என் பணியைப் பெரிய அளவுக்கு எளிதாக்கிவிட்டது; ஆதலால் இதன் பேரில் நடைபெற்ற விவாதத்திற்குப் பதிலளித்து நான் இப்போது ஆற்றப்போகும் உரை மிக சுருக்கமாகவே இருக்கும் என்பது தெளிவு.

            என் மதிப்பிற்குரிய நண்பர் டாக்டர் சர் ஜியாவுத்தீன் அகமது நிகழ்த்திய உரை சம்பந்தமாக உடனடியாக ஏதேனும் கூறுவது உசிதம் என்று நினைக்கிறேன். அவர் பேசியது குறித்து ஏதும் கூறும் உத்தேசம் எனக்கு இல்லை; அவரை அவமதிக்கும் எண்ணம் எதுவும் நமக்குக் கிடையாது; ஏனென்றால் அவர் பேசியதற்கும் விவாதத்திலுள்ள மசோதாவுக்கும் உண்மையில் சம்பந்தம் ஏதும் இல்லை. தொழிலாளர் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கு அவர் ஒரு புதுமையான யோசனையைக் கூறினார்; கூட்டுப் பங்காண்மை என்பதே அந்த யோசனை. இந்தப் புதிய யோசனை குறித்து அவர் அளித்த விளக்கம் நம் அனைவருக்கும் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது. நமது ஸ்தாபனக் கட்டமைப்புப் பிரச்சினை நம் முன் விவாதத்துக்கு வரும் போது, அவர் தெரிவித்த கருத்து எனக்கு மட்டுமன்றி இப்பிரச்சினையில் ஈடுபடக்கூடிய அனைவருக்குமே பெரிதும் உபயோககரமாக இருக்கும் என்று அவருக்கு உறுதிகூற விரும்புகிறேன்.

            இனி அடுத்து மற்ற பேச்சாளர்கள் விஷயத்துக்கு வருகிறேன். என்னுடைய நண்பர் சர் வித்தல் சந்தவர்கர் ஆற்றிய உரையை முதலில் எடுத்துக் கொள்கிறேன். சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறைகள் பற்றிய சர்வதேச ஒப்பந்தம் சம்பந்தமாக சர் பிராங்க் நோய்ஸ் கொண்டுவந்த தீர்மானம் பற்றி அவர் குறிப்பிட்டார். இது விஷயத்தில் அவர் என்ன கருத்தை வெளியிட விரும்பினார் என்பதை என்னால் சரிவரப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இந்தப் பிரச்சினையில் அரசாங்கம் தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டது என்ற கருத்தை அவர் வெளியிட விரும்பினார் என்று நினைக்கிறேன்.

            சர் வித்தல் என் சந்தவர்கர்: இல்லை, இல்லை.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: 1936ல் அந்த ஒப்பந்தத்தை அவர்கள் எதிர்த்தார்கள்; ஆனால் அதில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ள கோட்பாட்டுக்கு இப்போது அங்கீகாரம் அளிக்க அவர்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள். இவ்வகையில் இந்திய அரசாங்கத்தின் நிலையில் எத்தகைய மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதாக நான் கருதவில்லை. இந்த ஒப்பந்தம் பற்றி அச்சமயம் நடைபெற்ற விவாதத்தை நான் கவனமாகவும் உன்னிப்பாகவும் படித்தேன். ஓர் ஒப்பந்தத்தை ஏற்பதென்றால் முழுவதுமாக ஏற்க வேண்டும்; அவ்வாறின்றி அதன் ஒரு பகுதியை மட்டும் ஏற்க முடியாது; அதனால்தான் இந்தியா ஒப்பந்தத்தை கோட்பாட்டளவில் ஏற்க தயாராக இருந்தாலும், அதனை குறிப்பிட்டளவு செயல்படுத்தும் சாத்தியக்கூறுகளை ஆராய சித்தமாக இருந்தாலும் அன்றைய நிலைமையில் அந்த ஒப்பந்தத்தை எதிர்ப்பதைத் தவிர அதற்கு வேறு வழியில்லாது போயிற்று.

            அடுத்தபடியாக என்னுடைய நண்பர் திரு.ஜோஷி தம்முடைய உரையில் சில கருத்துகளை எடுத்துரைத்தார். அவர் தெரிவித்தவற்றில் இரண்டு கருத்துகள் பொருட் செறிந்தவையாக உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று மசோதாவின் குறிக்கோளை தொழிற்சாலை அளவில் நிறுத்திக்கொள்ளாமல் அதனை குறைந்தபட்சம் ஒரு தொழில் முழுவதுக்கும் விஸ்தரித்திருக்க வேண்டும் என்பதாகும். நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல் இது ஒரு சிறந்த கருத்து என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனால் அதேசமயம் நாங்கள் இவ்வாறு செய்வதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலின் கீழுள்ள அனைத்துத் தொழில்நிலையங்களின் வள ஆதாரங்கள் மற்றும் இதர அவசியமான தகவல்களைத் திரட்டுவதற்கு ஒரு வழி வகுக்க வேண்டியிருக்கிறது. இத்தகைய நிலையில், திரு.ஜோஷி தெரிவித்த கருத்து எங்களுக்கு ஏற்புடையதாக இருப்பினும் தற்போது எங்களுக்குப் போதிய முன் அனுபவம் இல்லாதிருக்கும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலின் கீழுள்ள எல்லாத் தொழில் நிலையங்களும் தொழிலாளர்களுக்கு விடுபட்டுபோன விடுமுறைகளுக்கான ஊதியத்தை வழங்கும்படிச் செய்வதற்கு வழிவகை காணுவது இப்போதைக்கு சாத்தியமல்ல. எனவேதான் இந்த யோசனையை தொழில்துறை முழுவதற்கும் பயன்படுத்த முடியாத நிலையில் இருக்கிறோம்.

            இரண்டாவதாக, சட்டத்தின்படி தொழிலாளர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் விடுமுறை நாட்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு என்று திரு.ஜோஷி குறை கூறினார். இந்தப் புகாரிலும் அர்த்தம் இருக்கிறது என்பதை ஒப்புக் கொள்கிறேன். 7 நாட்கள் என்பது மிகவும் குறைவுதான். ஆனால் இங்கும் ஒரு சிக்கல் எழுகிறது. இப்படிப்பட்ட ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது என்பதை திரு.ஜோஷியும் திரு.வித்தல் சந்தவர்கரும் ஒப்புக்கொள்வார்கள் என்று நம்புகிறேன். நமது தொழிலாளர்களின் முறையற்ற போக்கிலிருந்தே இந்தச் சிக்கல் எழுகிறது. நமது தொழிலாளர்கள் ஏதோதோ காரணங்கள் கூறி நீண்ட விடுமுறைகள் எடுக்கிறார்கள் என்பதும், இந்தப் பழக்கத்தின் காரணமாக வேலைக்கு வராமலிருக்கும் போக்கு நிலவுகிறது என்பதும், இது உண்மையிலேயே நிலைமையைப் பெரிதும் சிக்கலாக்குகிறது என்பதும் திரு.ஜோஷி, திரு.வித்தல் சந்தவர்கர் ஆகிய இருவருக்குமே நன்கு தெரியும். நமது தொழிலாளர்கள் இப்போதை விட தொடர்ந்து ஏராளமான நாட்கள் ஒரு தொழிற்சாலையில் பணியாற்றும்படித் தூண்டி ஊக்குவிக்கப்படுவார்களேயானால் அல்லது பயிற்றுவிக்கப்படுவார்களேயானால், இப்போது நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளதை விட விடுமுறை காலத்தை அதிகப்படுத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையின் தார்மிக பலம் பெரிதும் அதிகரிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை; இதனை நான் ஒப்புக் கொள்ளவும் முற்றிலும் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால் இங்கு ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்: தற்போது நாங்கள் ஏழுநாள் விடுமுறையை அனுமதித்திருக்கிறோம், இது இந்த நாட்டின் தொழிலாளி வர்க்கங்களிடம் ஒரு மறைமுகமான பிரதிபலிப்பை ஏற்படுத்தும், இப்போதை விடத் தாங்கள் தொடர்ந்து அதிக நாட்கள் பணியாற்றினால் விடுமுறைக் காலத்தை 7 நாட்களுக்கும் கூடுதலாக அதிகப்படுத்த வேண்டும் என்ற தங்கள் கோரிக்கையின் நியாயம் மிகவும் வலுப்பெறும் என்பதை அவர்கள் உணர்வார்கள். ஆனால் இப்போதைய நிலைமையில், நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஏழு நாட்களுக்குக் கூடுதலாக விடுமுறை அளிப்பது நியாயமாகாது; ஏனென்றால் சர்வதேச ஒப்பந்தமே கூட ஏழுநாள் விடுமுறையையே நிர்ணயித்துக் கூறியிருக்கிறது.

            அடுத்து, ஐயா, இதே விஷயம் குறித்து மற்றொரு கருத்தும் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது; குறிப்பிட்ட பருவ காலங்களில் மட்டும் பணி நிகழும் தொழிற்சாலைகளுக்கும் இந்த சட்டத்தைப் பிரயோகிக்க வேண்டும் என்னும் கோரிக்கை சம்பந்தப்பட்டது இது; இந்தக் கருத்தை மதிப்புமிக்க என்னுடைய நண்பர் பேராசிரியர் ரங்கா வெளியிட்டிருக்கிறார். இதற்கும் முன்னர் கூறியதுதான் எனது பதிலாகும்; அதாவது போதுமான அளவு நீண்டகாலம் ஓய்வு பெற இயலாத தொழிலாளர்களுக்குத்தான் ஏழு நாள் விடுமுறை என்னும் இந்த ஏற்பாடு பொருந்தும். பருவகாலத் தொழிற்சாலை என்பது அவ்வப்போது மூடப்பட்டு நடைபெற்றுவரும் தொழிற்சாலையாகும். இத்தகைய தொழிற்சாலையில் பணியாற்றும் தொழிலாளர்களுக்கு நீண்ட ஓய்வு கிடைக்கிறது. வேலைவாய்ப்பு இல்லாமை என்ற கண்ணோட்டத்தில் இந்தப் பிரச்சினையை நான் அணுகவில்லை. ஓய்வுக் கண்ணோட்டத்திலிருந்துதான் இதனை நாங்கள் பார்க்கிறோம். பருவகாலத் தொழில் நிலையங்களைப் பொறுத்தவரையில், அவற்றின் தொழிலாளர்களுக்குப் போதிய அளவு நீண்டகால ஓய்வு கிடைக்கிறது. எனவே, ஆண்டு முழுதும் பணிதொடரும் தொழில்களைப் போன்று இவர்கள் விஷயத்தில் சம்பளத்துடன் 7 நாள் விடுமுறை அளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

            திருத்தப்படும் ஷரத்துகள் ஒன்றில் “குறைந்தபட்சம்” என்னும் சொற்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது குறித்து சர் வித்தல் சந்தவர்கர் ஒரு பிரச்சினையை எழுப்பினார். திருத்த ஷரத்துகளில் ‘குறைந்தபட்சம்’ என்னும் சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுவதைக் கொண்டு, 7 நாட்களுக்கும் அதிகமாக விடுமுறை அளிக்கும்படி தொழிலதிபர்களை மாகாகண அரசாங்கங்கள் வற்புறுத்துவதற்கு சாத்தியமிருக்கிறது என்ற தமது அச்சத்தை அவர் வெளியிட்டார். என்னுடைய சட்ட ஆலோசகர்கள் எனக்கு அளித்துள்ள விளக்கத்தின் அடிப்படையில் ஒன்றைக் கூற விரும்புகிறேன்: அதாவது 7 நாட்களுக்கும் அதிகமாக விடுமுறைகள் தரும்படி தொழிலதிபர்களை மாகாண அரசாங்கங்கள் நிர்ப்பந்திப்பது சாத்தியமல்ல என்று உறுதி கூறுகிறேன். இது அவசரப்பட்ட நடவடிக்கை என்றும், அரசாங்கம் உத்தேசித்து வரும் நோய் காப்பீட்டுச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்ட பிறகு கடைசியாக இந்த மசோதா கொண்டு வரப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்றும் மற்றொரு கருத்தை சர் வித்தல் சந்தர்வர்கர் கூறினார். நான் தனிப்பட்ட முறையில் இந்தக் கருத்திலிருந்து வேறுபடுகிறேன்; எனக்கு மட்டும் அவகாசம் இருந்திருந்தால் என் வாதத்துக்கு ஆதரவாக சில ஆதாரங்களை முன்வைத்திருப்பேன். தொழில்துறைத் தொழிலாளர்களுக்கான ஆரோக்கிய காப்பீடு சம்பந்தமான தமது அறிக்கையில் பேராசிரியர் அதர்கர் தெரிவித்துள்ள கருத்துகளைப் படிக்குமாறு அவரைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்; இந்த அறிக்கை 112ஆம் பக்கத்தில் இடம் பெற்றிருக்கிறது. சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை என்பது நோய்க் காப்பீட்டுடன் பிரிக்க முடியாதபடிப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது, இதில் முன்னுரிமை ஏதேனும் கொடுக்க வேண்டியிருந்தால் சமூகக் காப்பீட்டைவிட சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை அளிக்கும் நடவடிக்கைக்கே முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்பதே அவர் சில வலுவான ஆதாரச்சான்றுகளுடன் மெய்ப்பித்துள்ளார். நான் ஏற்கெனவே கூறியது போன்று அவரது அறிக்கையை இப்போது சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் பெறலாம். எனவே, இது விஷயம் பற்றி பேராசிரியர் அதர்கர் கூறியதை மீண்டும் திருப்பிக் கூறி அவையின் நேரத்தை வீணாக்க நான் விரும்பவில்லை.

            அடுத்தப்படியாக ஐயா, மற்றொரு பிரச்சினையும் இங்கு எழுப்பப்படுகிறது; இது போன்ற ஒரு நடவடிக்கை தன் விருப்பமானதா அல்லது கட்டாயமானதா என்று கேட்கப்படுகிறது. இந்த மசோதாவைப் பொறுத்தவரையில், அது இவ்விரு அம்சங்களையும் தன்னுள் கொண்டது; நீண்டகாலம் பணி புரியும் தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளத்துடன் விடுமுறைகள் அளிப்பதை அது ஒருபுறம் சட்டரீதியாகக் கட்டாயமாக்குகிறது; இன்னொரு புறம் இது விஷயமாக தொழிலதிபர்களும் தொழிலாளர்களும் பரஸ்பரம் இணங்கி உடன்பாட்டுக்கு வரவும் வகைசெய்கிறது. இந்த மசோதாவின் ஷரத்துகளில் கண்டுள்ளபடி ஒத்த ஏற்பாட்டை ஆலை நிர்வாகமே நடைமுறைக்குக் கொண்டுவந்திருந்து அது குறித்து அரசாங்கம் திருப்தியடையுமானால் இந்த சட்டத்திலிருந்து அத்தகைய தொழில் நிலையத்துக்கு விதிவிலக்கு அளிக்கும் அதிகாரம் அரசாங்கத்துக்கு வழங்கப்படுகிறது. இது விஷயத்தில் பிரிட்டனிலும் இதே போன்ற நிலைமை நிலவுவதாக அறிகிறேன். பிரிட்டனில் சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறைகள் அளிக்கும் சட்டம் ஒன்று 1938ல் இயற்றப்பட்டு நடைமுறையில் இருந்துவருகிறது; 23 லட்சம் பேர் இந்த சட்டத்தால் பயனடைகின்றனர். எஞ்சியவர்களில் 50 லட்சம் பேர் இந்த சட்டத்தின் வாயிலாக அல்லாமல் பரஸ்பரம் சுய விருப்ப அடிப்படையில் செய்துகொள்ளப்படும் உடன்பாட்டின்படி பயனடைகின்றனர்; 40 லட்சத்து 700 பேர் நீண்ட நெடுங்காலமாக பழக்கத்திலுள்ள ஏற்பாட்டின்படி பயனடைகின்றனர்.

            சர் கவாஸ்ஜி ஜஹாங்கீர்: விடுமுறை அளிப்பதை ஒரு தொழிலதிபர் ஒத்திப்போடுவதற்கு வகை செய்யும் ஷரத்து எங்கே இருக்கிறது?

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அந்த விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.

            ஐயா, நான் கையாள விரும்பிய மற்றொரு விஷயம் சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை அளிப்பது சம்பந்தமான இந்தக் கட்டாய அம்சமும் பரஸ்பர உடன்பாட்டு அம்சமுமாகும்.

            என்னுடைய நண்பர் பேராசிரியர் ரங்காவும் திரு.செட்டியாரும் வேறொரு பிரச்சினையை எழுப்பினர். சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை அளிக்கும் விஷயத்தில் ஒரு தொழிற்சாலையின் உரிமையாளர் நேர்மையற்ற முறையில் நடந்து கொள்ளக்கூடும், சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை பெறுவதைத் தடுப்பதற்கு தொழிலாளியை அவர் வேலையிலிருந்து விலக்கவும் கூடும்; இத்தகைய நெறியற்ற செயல்களைத் தடுப்பதற்கு மசோதாவில் எந்த ஷரத்தும் இல்லாததை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். இந்த மசோதாவை முன்மொழிந்து நான் ஆற்றிய தொடக்க உரையிலேயே இந்த விஷயம் பற்றிக் குறிப்பிட்டேன். இத்தகைய ஒரு நிலைமை உருவாகும் என்பதை அரசாங்கம் உணர்ந்திருந்தாலும், இது விஷயத்தில் உடனடியாக அது நடவடிக்கை ஏதும் எடுக்காது. இரு தரப்புகளும் பரஸ்பரம் ஒன்றையொன்று வெற்றி கொள்ள எத்தகைய உத்தி முறையைக் கையாள்கின்றன என்பதைப் பொறுத்திருந்து பார்க்கவே அரசாங்கம் விரும்புகிறது. எனினும் தொழிற்சாலை உரிமையாளர்களின் நெறிமுறையற்ற செயல்களைத் தடுப்பதற்குச் சட்டத்தில் உபரியாக ஒரு ஷரத்தைச் சேர்ப்பது அவசியம் என்று தொழிலாளர் பிரதிநிதிகள் கருதினால், தெரிவுக் குழுவினரை அணுகி இது விஷயத்தை அவர்களுக்கு எடுத்துக்கூறி அவர்களை இணங்க வைத்து, தக்க நடவடிக்கை எடுத்துக்கொள்ள அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு. தெரிவுக்குழுவில் இத்தகைய நடவடிக்கை எடுத்துக் கொள்வதற்கு அரசாங்கம் எவ்வகையிலும் குறுக்கே நிற்காது.

            மற்றொரு பிரச்சினையும் இங்கு எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது: சம்பளத்துடன் விடுமுறை பெறுவது முற்றிலும் தொழிலாளியின் விருப்பத்துக்கு விட்டுவிட வேண்டுமா அதாவது எந்த நாளிலிருந்து, எந்த நேரத்திலிருந்து விடுமுறை எடுப்பது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் உரிமை தொழிலாளிக்கு வழங்கப்பட வேண்டுமா என்பதே அந்தப் பிரச்சினை. இது சம்பந்தமான ஷரத்தை வேண்டுமென்றேதான் மசோதாவில் சேர்க்கவில்லை, இது சம்பந்தமாக என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்த விதிமுறைகளை வகுக்கும் பொறுப்பை மாகாண அரசாங்கங்களுக்கு விட்டுவிட்டோம். இது போன்ற ஒரு பரிசோதனையில் அனைத்தையுமே சட்டத்துடன் பிணைக்காமல் இருப்பது உசிதமானது என்பது என் கருத்து. மாகாண அரசாங்கங்களே தகுந்த விதிமுறைகளை வகுத்து, இத்தகைய விஷயங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதே நல்லது; இதற்கான அதிகாரத்தை மாகாண அரசாங்கங்களுக்கு இம்மசோதா வழங்குகிறது; ஏனென்றால் ஒரு சட்டத்தை மாற்றுவதைவிட ஒரு விதிமுறையை மாற்றுவது மிகவும் எளிது என்பதை அவை நன்கு அறியும். ஆனால் அதேசமயம் இம்மசோதாவில் சம்பந்தப்பட்ட தரப்புகள் இவ்விஷயத்தை சட்டம் இயற்றுவதற்குரிய ஒன்றாகக் கருதும் பட்சத்தில், தெரிவுக் குழு அதனைப் பரிசீலித்து ஒரு முடிவுக்கு வரலாம்.

            மதிப்பிற்குரிய எந்த ஓர் உறுப்பினராலும் எழுப்பப்பட்டு நான் கையாளாத வேறு பிரச்சினை எதுவும் இல்லை என்றே கருதுகிறேன்; எனவே, நான் முன்மொழிந்திருக்கும் இந்த மசோதாவுக்கு ஆதரவாக மேற்கொண்டு எதுவும் நான் கூறப்போவதில்லை.

            திரு.துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): ஆக, தீர்மானம் இதுதான்:

            “1934 ஆம் வருட தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தை மேலும் திருத்தும் (இரண்டாவது திருத்தம்) இந்த மசோதா பின்வருவோர் அடங்கிய பொறுக்குக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு விடப்படுகிறது: நவாப் சித்திக்கு அலிகான், கான் பகதூர் ஷேக் பஸில்-இ-ஹக் பிராசா, திரு.ஆர்.ஆர்.குப்தா, திரு.ஏ.சி. இன்ஸ்கிப், சர் வித்தல் என்.சந்தவர்கர், ராவ் பகதூர் என்.சிவராஜ், திரு.என்.எம்.ஜோஷி, திரு.டி.எஸ்.ஜோஷி மற்றும் இம்மசோதாவை முன்மொழிபவர். குழுவின் எந்த ஒரு கூட்டமும் சட்டப்பூர்வமாகக் கருதப்படுவதற்கு அக்கூட்டத்தில் ஐந்து உறுப்பினர்கள் பிரசன்னமாகி இருப்பது அவசியம்.”

            மசோதா ஏற்கப்பட்டது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.இந்திய தகவல் ஏடு, செப்டம்பர் 15, 1944, பக். 274-77)

            “தொழில்நுட்ப, விஞ்ஞானப் பயிற்சிக்கு வழிவகை செய்யாத, நாட்டின் வருங்கால வளர்ச்சிக்கான எந்தத் திட்டத்தையும் முழுநிறைவானதாகக் கருத முடியாது. இது எந்திரங்கள் யுகம்; தொழில் நுட்ப, விஞ்ஞானப் பயிற்சியில் மிக உன்னத நிலையை எய்தும் நாடுகள்தான் போர் முடிவடைந்ததும் தமது மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்தும் போராட்டத்தில் தாக்குப்பிடித்து நிற்க முடியும். இந்த உண்மையை இந்திய அரசாங்கம் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளத் தவறிவிடவில்லை; தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் தொடர்ந்து செயல்படும்படியாக அது பார்த்துக் கொள்ளும்; அது மட்டுமல்ல, இத்திட்டத்தை நாடு முழுவதும் விஸ்தரிப்பதற்கும், நாட்டின் கல்வி அமைப்பில் அது ஒரு நிரந்தர இடத்தைப் பெறுவதற்கும் அரசாங்கம் முயற்சி எடுத்துக்கொள்ளும். ஆகஸ்டு 24ஆம் தேதி கல்கத்தாவில் நடைபெற்ற தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்ட ஆலோசனைக் குழுக் கூட்டத்தில் உரை நிகழ்த்தும்போது இந்திய அரசாங்கத்தின் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் மேற்கண்டவாறு குறிப்பிட்டார்.

            சிவில் தொழில் துறையின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் வகையில் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தைத் திருத்தியமைப்பதை ஆராயும் பொருட்டு நியமிக்கப்பட்ட இந்தத் குழுவில் பொறியியல் அமைப்புகள், அகில இந்திய தொழிலதிபர்கள் சங்கம், இந்தியத் தொழிலதிபர்கள் சம்மேளனம், வங்காள வாணிகக் கழகம், வழங்கீடுத் துறை, ரயில்வே வாரியம், பொறியியல் கழகம் முதலியவற்றின் பிரதிநிதிகள் இடம்பெற்றிருந்தனர். இக்கூட்டம் மூன்று நாள் நடைபெற்றது.

ambedkar at marriage

டாக்டர அம்பேத்கரின் உரை

            கூட்டத்தில் தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் நிகழ்த்திய உரையின் முழு வாசகம் வருமாறு:

            பெருந்தகையாளர்களே, இன்று உங்களை இங்கு வரவேற்பதற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். சிரமம் பாராது இந்தக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் என் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இந்நாட்களில், நமக்கு எத்தனை எத்தனையோ இயல்பான கடமைப் பொறுப்புகள் இருக்கின்றன. இவற்றுடன் புதிய பொறுப்புகள் சேரும்போது நமது சுமை கூடவே செய்யும். இருப்பினும் இத்தகைய வேலைச் சுமைகளுக்கு இடையேயும், நாட்டின் மாறிவரும் தேவைகளுக்கு ஏற்ப தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தைப் புனரமைப்பதற்கு அரசாங்கத்துக்கு உதவி செய்ய முன்வந்தமைக்காக உங்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

            இந்த ஆலோசனைக் குழுவின் பணிக்கு நான் எத்தகைய மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கிறேன் என்பதை நான் சொல்லத் தேவையில்லை. கடைசி நிமிடத்தில் சில சிக்கல்கள் ஏற்பட்ட போதிலும் கூட எப்படியும் உங்களைச் சந்திக்க வேண்டும், உங்கள் முயற்சிகளில் நீங்கள் வெற்றி பெற விழைய வேண்டும் என்ற உறுதியோடு நான் கல்கத்தாவுக்கு வந்திருப்பதே எனது கூற்றின் வாய்மைக்கு, நேர்மைக்குச் சான்று பகரும் என்பதில் ஐயமில்லை.

            நமது தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தின் எதிர்காலம் குறித்து ஆராய்வதற்காக இன்று இங்கே கூடியிருக்கிறீர்கள். படைகளின் தொழில் நுட்பத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக ஓர் அவசர நடவடிக்கையாக இத்திட்டம் மேற்கொள்ளப்பட்டது என்பதையும், இதன் முன்னர் கேட்டிராத அளவுக்கு ஓரளவு – பயிற்சி பெற்ற மனித சக்தியை அது இந்தியாவுக்கு வழங்கியுள்ளது என்பதையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்.

            தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் துறையில் சாதிக்கப்பட்டிருக்கும் பணியின் பரிமாணத்தை ஓரளவு நீங்கள் புரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தின் வரலாற்றை அதன் ஆரம்பக் கட்டங்களிலிருந்து சுருக்கமாக எடுத்துரைப்பது உசிதமாக இருக்கும் என்று கருதுகிறேன். படைகளுக்குத் தொழில்நுட்ப ஊழியர்களின் பற்றாக்குறை பெருமளவுக்கு நிலவி வந்தது; இந்த முக்கிய இடர்ப்பாட்டை அகற்றும் பொருட்டே மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் சுமார் 3,000 பேரைப் பயிற்றுவிக்கும் குறிக்கோளோடு இந்தத் திட்டத்தைத் தொடங்கினோம். ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள்ளேயே இந்த இலக்கை 48,000க்கு உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. இதன் பொருட்டு 394 பயிற்சிக் கேந்திரங்கள் தேவைப்பட்டன 1942 இறுதிக்குள்ளாக பயிற்சிபெற்ற 54,000 ஊழியர்களை ராணுவத்துக்கு வழங்கியுள்ளோம். 1944 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்துக்குள்ளாக 75,000 பயிற்சியாளர்களை உருவாக்கினோம். இவர்களில் 63,000 பேர் பாதுகாப்புத் துறையின் தொழில்நுட்பப் பிரிவுகளில் சேர்ந்தனர்; 3,000 பேர் ராணுவ தளவாடங்கள் உற்பத்தித் தொழிற்சாலைகளில் பணியாற்றச் சென்றனர். இந்தப் பணியை நிறைவேற்ற எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட கால அளவைக் கருத்திற் கொண்டு பார்க்கும் போது அது ஒரு சாதாரண சாதனையல்ல என்பதை நீங்கள் ஒப்புக் கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

            யுத்தத்தின் விளைவாக ராணுவத்துக்கு ஏற்பட்ட தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகவே இந்தத் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் தொடங்கப்பட்டது என்பதை ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டேன். யுத்தம் முடிவடையும் தறுவாயில் இருப்பதை நீங்கள் அனைவரும் காணுகிறீர்கள். இதனால் தொழில் நுட்ப ஊழியர்கள் சம்பந்தமாக ராணுவத்துக்குள்ள தேவை குறையும் என்பது தெளிவு.

            இத்தகைய நிலைமையில், யுத்தத்தின் முடிவில் நம் முன்னால் இரண்டு கேள்விகள் எழக்கூடும். முதல் கேள்வி; ஏற்கெனவே தொழில் நுட்பப் பயிற்சி பெற்று ஏராளமானோர் ராணுவத்தில் சேவை செய்து வருகின்றனர்; யுத்தம் முடிந்ததும் இவர்கள் விரைவிலேயே ராணுவ சேவையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, வேலை வாய்ப்புகள் பெறக் காத்திருப்பார்கள்; இவர்கள் விஷயத்தில் நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம்? இரண்டாவது கேள்வி: இந்தத் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் குறித்து நாம் என்ன முடிவெடுக்கப் போகிறோம்?

            இந்தத் தொழில் நுட்பத் திட்டத்தைக் கைவிட அரசாங்கம் முடிவு செய்து விட்டதாகச் சிலர் கருதுகின்றனர். இது முற்றிலும் தவறான கருத்தாகும். ஆனால் அதே சமயம் ஒரு விஷயத்தை இங்கு மூடி மறைக்க நான் விரும்பவில்லை: அதாவது சில பயிற்சிக் கேந்திரங்களை அரசாங்கம் மூடிவிட்டது என்பது உண்மையே. 45,000 பயிற்சியாளர்களைப் பயிற்றுவிக்கும் திறன் படைத்த 400 பயிற்சிக் கேந்திரங்கள் 1942ல் இருந்தன; ஏறத்தாழ 32,000 பேரைப் பயிற்றுவிக்கக் கூடிய 170 பயிற்சிக் கேந்திரங்கள் இப்போது உள்ளன. இதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. அவற்றில் இரண்டு பிரதான காரணங்களை மட்டும் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். முதலாவது காரணம் தொழில் நுட்பப் பயிற்சியாளர்கள் சம்பந்தமாக ராணுவத்துக்குள்ள தேவை இப்போது குறைந்து விட்டது. இரண்டாவது காரணம் சிறு பயிற்சிக் கேந்திரங்களைப் பராமரிப்பதற்கு மிக அதிகமாக செலவு பிடிக்கிறது.

அரசாங்கத்தின் உத்தேசம்

            நிலைமையைச் சமாளிப்பதற்கு அவசியமானவற்றை மட்டுமே அரசாங்கம் செய்துள்ளது என்பதையே இந்த நடவடிக்கைகள் யாவும் காட்டுகின்றன. தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தைக் கைவிடும் உத்தேசம் ஏதும் அரசாங்கத்துக்கு இல்லை என்பதையே இவை புலப்படுத்துகின்றன. இத்தகைய உத்தேசம் ஏதும் இருந்திருக்குமானால் அரசாங்கம் இந்த ஆலோசனைக் குழுவை அமைத்திருக்காது. தொழில் நுட்ப, விஞ்ஞானப் பயிற்சிக்கு வழிவகை செய்யாத, நாட்டின் வருங்கால வளர்ச்சிக்கான எந்தத் திட்டத்தையும் முழு நிறைவானதாகக் கருத முடியாது. இது எந்திரங்கள் யுகம்; தொழில் நுட்ப, விஞ்ஞானப் பயிற்சியில் மிக உன்னத நிலையை எய்தும் நாடுகள் தான் போர் முடிவடைந்ததும் போராட்டத்தில் தாக்குபிடித்து நிற்க முடியும். இந்த உண்மையை இந்திய அரசாங்கம் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளத் தவறிவிடவில்லை; தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் தொடர்ந்து செயல்படும்படியாக அது பார்த்துக் கொள்ளும்; அது மட்டுமல்ல, இத்திட்டத்தை நாடு முழுவதும் விஸ்தரிப்பதற்கும், நாட்டின் கல்வி அமைப்பில் அது ஒரு நிரந்தர இடத்தைப் பெறுவதற்கும் அரசாங்கம் முயற்சி எடுத்துக் கொள்ளும்.”

பயிற்சியாளர்களைத் தொழில்துறை ஈர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்

          இதுதான் அரசாங்கத்தின் குறிக்கோள் என்றாலும் இத்திட்டம் வெற்றி பெறுவது பயிற்சியாளர்கள் வேலைவாய்ப்புப் பெறும் சாத்தியக் கூறுகளையே முற்றிலும் பொறுத்துள்ளது. பயிற்சியாளர்கள் உரிய முறையில் பயிற்சி பெற்ற பிறகு வேலை வாய்ப்புப் பெற முடியாதுபோனால், இத்தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் படுதோல்வியே அடையும். இந்தப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு பயிற்சிக் கேந்திரங்களிலிருந்து வெளிவரும் பயிற்சியாளர்களின்பால் தொழில்துறை கடைப்பிடிக்கும் போக்கையே அறவே சார்ந்திருக்கும். இத்திட்டத்தின் முழுக் கதிப்போக்கும் இதனையே பொறுத்துள்ளது. பயிற்சியாளர்களை வேலைக்கமர்த்திக்கொள்ள தொழில்துறை மறுக்குமானால், தொழில்நுட்பப் பயிற்சியில் எவரும் எத்தகைய அக்கறையும் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்; அப்போது பயிற்சிக் கேந்திரங்களை மூடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை நமது பயிற்சியாளர்களை ஈர்த்துக் கொள்வதில் சிவில் தொழிற்சாலைகள் ஆர்வம் காட்டினால் மட்டுமே இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான விளைவைத் தடுத்து நிறுத்த முடியும்.

            உபரியாக உள்ள 6,000 பயிற்சியாளர்களின் 3,000 பேர்களை மட்டுமே சிவில் தொழில் துறை எடுத்துக் கொண்டுள்ளது. தேர்ச்சி பெறாத தொழிலாளர்களை வேலைக்கமர்த்திக் கொள்வதையே இந்தத் தொழில் நிலையங்கள் விரும்புகின்றன; வேலை செய்து வரும்போது நாளடைவில் இவர்கள் தேவையான திறமையையும், பயிற்சியையும் பெற்றுவிடுவார்கள் என்று இவை நம்புகின்றன. நமது தொழில்நுட்பப் பயிற்சிக் கேந்திரங்களில் பயின்று வெளிவரும் பயிற்சியாளர்களை வேலைக்கமர்த்திக் கொள்ள மறுப்பதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. நாம் அளிக்கும் பயிற்சி போதுமானதாக இல்லை என்று முறையீடுகள் எழுந்திருப்பதைப் பார்க்கிறேன். நமது திட்டத்தின்படி அளிக்கப்படும் பயிற்சியை விடவும் மிக உயர்ந்த பயிற்சி பெற்ற ஊழியர்களே தங்களுக்கு வேண்டும் என்று சிவில் தொழில் நிலையங்கள் வலியுறுத்துகின்றன. யுத்தத்திற்கு முன்னர் ஐந்தாண்டுக்காலம் பிடிக்கக்கூடிய பயிற்சியை போர் நிர்ப்பந்தம் காரணமாக எட்டே மாதங்களில் தருவதற்கு நாங்கள் முயற்சி எடுத்துக் கொண்டோம் என்பது உண்மையே.

            எனினும், சிவில் தொழில் துறையின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கு இந்தப் பயிற்சி ஐந்தாண்டுக் காலம் நீடிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பது என் கருத்து. ஏனைய நாடுகளில் போர்க்காலத் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தின் அனுபவம் எதைக் காட்டுகிறது? ஓரளவு தீவிர பயிற்சி பெற்ற தொழிலாளர்களைப் பெரும்பாலான தொழில்களுக்கு வெகுவிரைவிலேயே பயிற்றுவித்து விட முடியும் என்பதையே அது புலப்படுத்துகிறது.

 தொழில்துறைக்குள்ள பொறுப்பு

          எனவே, தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தின்படி அளிக்கப்படும் பயிற்சியோடு வேலை செய்யும் இடத்திலேயே மேற்கொண்டு குறிப்பிட்ட தனிவகைப்பட்ட பயிற்சி அளிக்கப்படுமானால் அது சிவில் தொழில் துறையின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யக்கூடியதாக இருக்கும். எனினும், நமது பயிற்சித் திட்டத்தில் சில குறைப்பாடுகள் இருக்கின்றன என்பதை நான் ஒப்புக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன். நமது பயிற்சியாளர்களைத் தொழில்துறைக்கு ஏற்றவர்களாக ஆக்குவதற்கு பயிற்சித் திட்டத்தில் ஏதேனும் மாற்றங்கள் செய்ய வேண்டுமானால் அதற்கும் இணங்க சித்தமாக இருக்கிறேன். ஆனால் நமது பயிற்சியாளர்களை வேலையில் அமர்த்த தொழில் துறை இணங்கினாலொழிய தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டம் இந்த நாட்டில் வெற்றிபெறும் என்று நம்புவதற்குச் சாத்தியமில்லை. எனவே தனது தோள்களில் மிக முக்கியமான பொறுப்பு சுமந்துள்ளது என்பதை தொழில்துறை உணர்வது அவசியம்.

            தொழில்துறையின் தேவைகளை என்னைவிட நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். இங்கு நான் கூறக்கூடியதெல்லாம் இதுதான்: இந்தத் திட்டம் வெற்றிபெற வேண்டுமானால் அதன் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிப்பதில் தொழிலதிபர்களும் தொழிலாளர்களும் பரஸ்பரம் ஒத்துழைக்க வேண்டும். இது விஷயத்தில் இனியும் நாம் கால தாமதம் செய்யக்கூடாது; இல்லையென்றால் நாம் யுத்தத்தில் வெற்றிவாகை சூடினாலும் சமாதானத்துக்காக ஆக்கப்பணிகளுக்காக எதையும் செய்யாதவர்களாகவே ஆவோம்.

            நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போன்று நாம் இரண்டு பிரச்சினைகளைச் சமாளிக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம்: (1) யுத்தம் முடிந்ததும் ராணுவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படும் பயிற்சியாளர்களுக்கும், நிர்ணயிக்கப்பட்ட பயிற்சியைப் பூர்த்தி செய்தவர்களுக்கும் வேலைவாய்ப்பு அளித்தல், (2) யுத்தப் பிற்காலத் தொழில்துறைச் சீரமைப்புத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தை மறுசீரமைப்பு செய்தல். இவை இரண்டும் வெவ்வேறான பிரச்சினைகள்; இவற்றைத் தனித்தனியாகச் சமாளிக்க எண்ணியுள்ளோம். எனவேதான் இரண்டு கட்டங்களாக இப்பிரச்சினைகளை அணுகுவது உசிதமெனத் தீர்மானித்திருக்கிறோம். இரண்டாவது கட்டத்தைப் பொறுத்தவரையில் பின்வரும் கேள்வி எழுகிறது: சிவில் தொழில் துறையின் இன்றைய தேவைகளை முற்றிலுமாகவும் பூரணமாகவும் பூர்த்தி செய்யக் கூடிய வகையில் நமது தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தில் எத்தகைய மாற்றங்கள் செய்யப்பட வேண்டும்? யுத்தப் பிற்காலத்தில் நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான பயிற்சி பெற்ற தொழில் நுட்ப ஊழியர்களை வழங்கும் நீண்டகாலக் கொள்கை சம்பந்தப்பட்டதாகும் இந்தப் பிரச்சினை.

தேர்ச்சி பெற்ற தொழிலாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்துதல்

          மற்றொருபுறம் நாம் பரிசீலிக்க வேண்டிய பிரச்சினை முதல் கட்டம் சம்பந்தப்பட்டதாகும்; நமது பயிற்சிக் கேந்திரங்களில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு, தற்போது ராணுவத்தில் சேவை செய்து கொண்டிருக்கின்ற, போரின் முடிவில் வேலையிலிருந்து விலக்கப்படவிருக்கிற நமது ஆயிரக்கணக்கான தேர்ச்சி பெற்ற தொழிலாளர்களுக்கு மறுவாழ்வு அளிக்கும் பிரச்சினையே இது. இவர்களை வேலைக்கு அமர்த்திக் கொள்வதில் தொழில்துறைக்கு சிரமம் ஏதும் இருக்காது என்றே எதிர்பார்க்கிறோம்; அதிலும், யுத்தப் பிற்காலத்தில் சிவில் தொழில் துறை மேன்மேலும் விரிவடையும், இதனால் தொழில்நுட்பப் பயிற்சியாளர்கள் பெரும் எண்ணிக்கையில் தேவைப்படுவர் என்று நம்புகிறோம்.

            எனினும் உடனடியாக ஒரு பிரச்சினை நம்மை எதிர்நோக்குகிறது. அது இதுதான்: நமது தொழில் நுட்பப் பயிற்சியாளர்களை அமைதிக்கால தொழில்துறைக் கட்டமைப்புக்கு எவ்வாறு தகுதியானவர்களாக ஆக்குவது? இது சம்பந்தப்பட்ட சிரமங்களைப் பரிசீலித்து, அவற்றைச் சமாளிப்பதற்கு முன்கூட்டியே திட்டமிடுவதற்கு நாம் விரும்புகிறோம். இதில் வெற்றியடைய வேண்டுமானால், நமது தொழில் நுட்ப ஊழியர்களுக்கு மேற்கொண்டு எத்தகைய பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். பாடத் திட்டங்களில் எவற்றை மாற்ற வேண்டும், எவற்றைச் சேர்க்க வேண்டும் அல்லது ஏதேனும் கூடுதல் பயிற்சி அளிப்பது அவசியமா என்பதை எல்லாம் நாம் ஆராய்வது முக்கியம்; அப்போதுதான் நமது பயிற்சியாளர்களை இன்றைய தொழில்களுக்கு ஏற்புடையவர்களாக ஆக்க முடியும். இந்தக் கூட்டத்தில் நீங்கள் விவாதித்து மேற்கொள்ளும் முடிவுகள் அடுத்த கட்டத்தில் நாம் எத்தகைய முன்னேற்றத்தை எட்ட முடியும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும். இவ்விரண்டு கட்டங்களும் மிக நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்தவை; இரண்டாவது கட்டம் முதல் கட்டத்தைவிட முக்கியத்துவத்தில் எவ்விதத்திலும் குறைந்ததல்ல.

            உங்களது கூட்டத்தின் நிகழ்ச்சி நிரலில் ஏராளமான விஷயங்கள் இடம் பெற்றிருப்பதால், நீண்ட நேரம் பேசுவதற்கு நான் விரும்பவில்லை. எனினும் நமது நாட்டின் ஒளிமயமான எதிர் காலத்திற்குத் திட்டமிட வேண்டுமானால் தேர்ச்சி பெற்ற ஊழியர்களைப் போதிய எண்ணிக்கையில் தொழில்துறைக்கு வழங்குவது எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை என் உரையை முடிப்பதற்கு முன்னர் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். அரசாங்கம், தொழிலதிபர்கள், தொழிலாளர்கள் ஆகிய முத்தரப்பினரின் ஒத்துழைப்பு மூலமாகத் தான் தொழில்நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்துக்கு நம்மால் ஓர் உறுதியான, நிலையான அடித்தளத்தை வழங்க முடியும். தொழில் முனைவர்களுக்கும் தொழிலதிபர்களுக்கும் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் ஒரு விசேட வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன். அரசாங்கம் வகுக்கும் எந்தத் தொழில் நுட்பப் பயிற்சித் திட்டத்தையும் பராமரித்துத் திறம்படச் செயல்படுத்துவதற்கு இத்துறையில் அவர்களுக்குள்ள தனித்துறை ஈடுபாடும் அனுபவமும் அரும்மதிப்பு வாய்ந்ததாகும்; அதே சமயம் இது விஷயத்தில் அவர்களது எதிர்கால ஒத்துழைப்பும் மிகுந்த மதிப்புடையதாகும்.

            மேலும் ஒரு விஷயத்தைக் கூறிவிட்டு எனது உரையை முடிக்கலாம் என்றிருக்கிறேன். ராணுவத்தில் சேவை செய்யச் சென்று, விரைவில் சிவில் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பவிருக்கும் பயிற்சியாளர்களுக்கு வேலையில்லாத் திண்டாட்டம்தான் நாம் அளிக்கப்போகும் கதிப்போக்கா? தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து சேவை செய்த அவர்களுக்கு இதுதான் நாம் வழங்கப்போகும் பரிசா? அவர்களை நாம் கைவிட மாட்டோம் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. அவர்களை நாம் புறக்கணித்தோமானால், உதாசீனம் செய்தோமானால் அவர்கள் தொழில் துறையில் மிகுந்த அதிருப்தியைப் பரப்பும் ஒரு சக்திவாய்ந்த மையமாகி விடுவார்கள். இவ்வாறின்றி, போருக்குப் பிறகு சிவில் வாழ்க்கையில் அவர்களுக்கு உரிய இடத்தை, உகந்த இடத்தை அளித்தோமானால் தொழில் துறையில் ஸ்திரத்தன்மையை ஏற்படுத்த அவர்கள் உதவுவார்கள்; படைத்துறையில் தாங்கள் கற்றுக் கொண்ட கட்டுப்பாட்டு உணர்வை சிவில் தொழில் துறையில் ஊட்டி வளர்ப்பார்கள். சிவில் துறையில் வேலைவாய்ப்பு பெறும் பொருட்டு அவர்களைச் சீர்திருத்துவதற்கு என்ன நடவடிக்கைகளை அரசாங்கம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை நீங்கள்தான் தெரிவிக்க வேண்டும். இவ்விதம் நீங்கள் ஆலோசனை கூறி உதவினால் அதற்கு அரசாங்கம் உங்களுக்கு நன்றி கடமைப்பட்டிருப்பது மட்டுமன்றி, நீங்கள் தெரிவிக்கும் நியாயமான, நடைமுறை சாத்தியமான யோசனைகளைச் செயல்படுத்த தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் அரசாங்கம் செய்யும் என்றும் உறுதி கூறுகிறேன்.

குழுவின் விவாதங்கள்

            பின்னர் தொழில்நுட்பப் பயிற்சி சம்பந்தமான பல்வேறு பிரச்சினைகள் குறித்து குழு விவாதித்தது; தொழில் நுட்பப் பயிற்சியாளர்களின் கல்வித் தரத்தை உயர்த்த வேண்டிய முக்கியத்துவத்தை அது வலியுறுத்திற்று. தொழிலாளர் நலத்துறைக் கூட்டுச் செயலாளர் திரு.எஸ்.லால் கூட்டத்துக்குத் தலைமை வகித்தார்.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It