கீற்றில் தேட

பொதுவான திரைப்பட விமர்சனங்களுக்கும், இடதுசாரித் தன்மை வாய்ந்த விமர்சனங்களுக்கும் இடையில் ஒரு பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. பொதுவான விமர்சனங்களில் ஒவ்வொரு திரைப்படம் குறித்தும் சில நிறைகள்,சிலகுறைகள் முன்வைக்கப்பட்டு ஒட்டுமொத்தத்தில் அத்திரைப்படத்தில் குறைகள் நிறைந்துள்ளனவா அல்லது நிறைகள் அதிகம் உள்ளனவா என்பவை பட்டியிலிடப்படுகின்றன.  மேலும் அத்தகைய விமர்சனங்கள் ஒவ்வொரு திரைப்படத்தையும் திரைக்கதை, வசனம், ஒளிப்பதிவு, பாடல்கள், மேலும் பல தொழில்நுட்ப அம்சங்கள் எனக் கூறு போட்டுப் பார்க்கின்றன. ஒட்டுமொத்தத்தில் இவ்வாறு பார்க்கும் முறையில் பல சமயங்களில் விமர்சிக்கப்படும் படத்தின் உள்ளார்ந்த உயிரோட்டமும் ஒருங்கிணைந்த தன்மையும் பறிபோய்விடுகின்றன.

வியாபார ரீதியான விமர்சனங்கள்

இத்தகைய விமர்சன முறை இதனைக் கடைப்பிடிப்பவர்களுக்கு ஒரு வசதியைச் செய்து தருகிறது. அதாவது இவ்வாறு அனைத்துத் திரைப்படங்களையும் விமர்சனம் செய்ய முடியும். அதாவது குப்பையான ஒரு திரைப்படத்தையும் அதில் சில அம்சங்கள் கோபுரம் போல் உள்ளன எனப் பாராட்ட முடியும். அதைப் போல் கோபுரம் போன்ற ஒரு திரைப்படத்திலும் குப்பையாக சில அம்சங்களைக் கண்டுபிடித்து அவற்றையும் கோடிட்டுக் காட்டமுடியும்.

இந்த வகையில் பணம் செலவு செய்து எடுக்கப்படும் அனைத்துத் திரைப்படங்களையும் ஒன்றில்லாவிட்டால் மற்றொரு அம்சத்திற்காக பார்க்கலாம் என்பது போன்றதொரு பரிந்துரையினை ரசிகர்களுக்குச் செய்ய முடியும். அதே சமயத்தில் இந்த விமர்சனங்கள் மூலம் தங்களின் பக்கங்களை நிரப்பி பத்திரிக்கை வியாபாரத்தையும் இலாபகரமாகப் பராமரிக்க முடியும்.

மதிப்பீட்டுத் தன்மை கொண்ட விமர்சனம்

ஆனால் நமது விமர்சனங்கள் இப்போக்கிலிருந்து வேறுபட்டவை. ஒரு திரைப்படம் அது முன்வைக்கும் ஒருங்கிணைந்த உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையின் மூலம் சமூகத்தில் பராமரிக்கப்பட வேண்டிய நல்ல மதிப்புகளை கலைநயத்துடன் உயர்த்திப் பிடிக்கிறதா, சமூகத்தின் மையமான பிரச்னையைப் பிரதிபலிக்கிறதா என்பவையே நாம் அவற்றை விமர்சிக்கக் கையாளும் வழிமுறைகள்.

அடிப்படையில் மிகப் பெரும்பான்மையான அம்சங்களில் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட அம்சங்களைக் கொண்டதாக ஒரு படம் இருந்தால் அப்படத்தின் தொழில் நுட்ப அம்சங்களில் இருக்கும் சிற்சில குறைகளைப் பூதக்கண்ணாடி போட்டுப் பார்த்து அவற்றைக் கோடிட்டுக் காட்டுவதையோ அதன்மூலம் நமது பாண்டித்யத்தைப் பறை சாற்றுவதையோ நாம் செய்வதில்லை.

நமது விமர்சனத்தின் நோக்கம் சமூகத்தாக்கமுள்ள நல்ல திரைப்படங்களின் உயர்ந்த அம்சங்களை உயர்த்திக்காட்டி அதனை இன்னும் தெளிவாக ரசிகர்கள் முன் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பதே. அவ்வகையில் நாம் செய்வதை விமர்சனம் என்று கூறுவதைக் காட்டிலும் மதிப்பீடு என்று கூறுவது பொருத்தமுடையதாக இருக்கும்.

புறநிலை யதார்த்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு எடுக்கப்படும் எந்தத் திரைப்படமும் அவை உண்மை நிலையைப் பாரபட்சமின்றி வெளிக் கொணரும் விதத்தில் எடுக்கப்பட்டால் நிச்சயமாக தன்னையறியாமலேயே கூட சமூகத்தின் ஏதாவது ஒரு அடிப்படையான பிரச்னையையும் அது சார்ந்த வேதனையையும் பிரதிபலிக்கவே செய்யும்.

திரைப்பட ரசிகர்களின் மேலோட்டமான பார்வைக்குத் தப்பிவிடும் அந்த விசயத்தைப் பார்ப்பவர் முன் நிறுத்த வேண்டும் என்பதே நமது மதிப்பீட்டின் நோக்கம். அந்த அடிப்படையில் நமது மதிப்பீடுகள் அத்தகைய நல்ல திரைப்படங்களின் பங்கும் பகுதியுமானவை. சுருக்கமாகச் சொன்னால் இந்தவகை விமர்சனத்தின் வரையறைக்குள் அனைத்து திரைப்படங்களும் வருவது சாத்தியமல்ல. மேலும் இது முதலாளித்துவ வியாபார யுக்திகளுக்குத் துணை போவதுமல்ல; இதைத் தாங்கி வரும் நமது இதழ் வியாபார யுக்தியுடன் நடத்தப்படுவதுமல்ல.

ஒரு இடதுசாரி அரசியல் ஊழியன் என்பவன் அடிப்படையான சமூகமாற்றத்தை வலியுறுத்தப் போராடுபவன். அவன் வலியுறுத்தும் சமூக மாற்றம் இந்த அல்லது அந்தவகைச் சீர்திருத்தங்கள் மூலம் சாதிக்கப்பட முடியாதது. அத்தகைய சமூக மாற்றம் ஒரு மகத்தான மக்கள் எழுச்சியின் மூலமே சாதிக்கப்பட முடிந்தது. அந்த எழுச்சிக்கான தேவையினை உணர்ந்து, இன்றுள்ள சமூக நிலையை அப்படியே தக்கவைக்கப் பாடுபடும் அரசியல்வாதிகளின் ஏமாற்று முழக்கங்கள், தந்திரங்கள், சூழ்ச்சிகள், சூதுகள் ஆகியவற்றை புரிந்து சாதாரண மக்களும் கூட அத்தகைய மகத்தான மக்கள் எழுச்சியில் பங்கேற்க இன்றில்லாவிட்டால் நாளை முன்வருவர். முன்வந்தே ஆக வேண்டும். அதைத் தவிர வேறு வழியேயில்லை.

ஆனால் அத்தகைய எழுச்சியை வழிநடத்த வல்ல கருத்துக்களை முன்கூட்டியே அறிந்து அதன் அடிப்படையில் வாழ்ந்து வழிகாட்ட முயலும் ஊழியர்கள் மிகப்பெரும் எண்ணிக்கையில் உடனடியாக சமூகத்தில் உருவாகிவிட மாட்டார்கள். அவ்வாறு உருவாகும் உணர்வுபெற்ற மிகச் சிறு பகுதியினர் அவர்களைப் போன்றவர்கள் மென்மேலும் உருவாகத் தேவைப்படும் சமூக மதிப்புகளை உருவாக்கவல்ல இலக்கியங்களையும், திரைப்படங்களையும் தேடிக் கொண்டிருப்பர். ஏனெனில் நல்ல இலக்கியங்களும் திரைப்படங்களும் சமூக மாற்றக் கருத்துக்களை விதைக்கத் தேவைப்படும் வகையில் சமூகத்தைப் பரந்த அடிப்படையில் பண்படுத்த வல்லவை. அத்தகையவையாகத் தென்படும் திரைப்படங்களை அவற்றில் உள்பொதிந்துள்ள சமூக மாற்றத்திற்குத் தேவைப்படும் கருத்துக்களை வெளிக்கொணர்ந்து ரசிகர்கள் முன் வைப்பது அவர்கள் சிரமேற்கொண்டுள்ள சமுதாயக் கடமைக்கு உகந்ததும் உதவக்கூடியதும் ஆகும்.

அந்த அடிப்படையில் தற்போது வெளிவந்து திரையரங்குகளில் நல்ல வரவேற்புடன் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நட்பு மற்றும் காதலை அடிப்படையாகக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்டுள்ள நாடோடிகள் திரைப்படத்தின்மீது நமது பார்வையைச் செலுத்துவோம்.

சுயநலம் கடந்ததாக இருப்பதே நட்பின் சிறப்பு

அப்பா என்றால் அப்பா மட்டும் தான்; அம்மா என்றால் அது மட்டுமே. ஆனால் நண்பன் என்ற உறவிற்குள் அனைத்தும் அடக்கம் என்று இப்படத்தின் கதாநாயகன் தன் நண்பனது காதலியின் தகப்பன் முன் கூறும் வார்த்தைகள் நட்பு குறித்து நம்மை ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கிறது. அம்மா, அப்பா இவர்கள் இருவருமே குடும்ப உறவுகளில் முதன்மை யானவர்கள். ஆனால் அவர்களைக் காட்டிலும் நட்புரீதியான உறவு மேலான அனைத்தும் என்றால் அதற்கு அத்தனை சிறப்பிருப்பதன் காரணம் என்ன? ஆம் அதன் காரணம் நட்பு என்னும் உறவில், குடும்ப உறவுகளில் இருக்கும் அத்தனை சுயநலம் இல்லாமல் இருப்பதே.

மனிதன்-சமூகம்-நட்பு-காதல் கண்ணோட்டங்கள்

அத்தகைய சுயநலமில்லாத நட்பு என்ற கண்ணோட்டமும் தன்னினப் பெருக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பாலியல் உணர்வு காதல் உணர்வாக மெருகேறி அதன் விளைவாக உருவான காதல் கண்ணோட்டமும் சமூகத்தின் வளர்ச்சிப் போக்கின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கட்டத்தில் தோன்றியவை. அதாவது இயற்கையை எதிர்த்த தனது போராட்டத்தில் மிருகங்களிலிருந்து மாறுபட்டு மனிதன் தன்னை ஒத்த பிற மனிதர்களோடு இணைந்து ஒருவகை உறவினை ஏற்படுத்திக் கொண்டு ஈடுபட்டான். அதன் மூலம் மற்ற விலங்குகளிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு வாழ்க்கை, அதாவது சமூகவாழ்க்கை அவனுக்கு அமைந்தது.

ஆனால் அச்சமூகத்தில் ஒரு காலகட்டத்தில் தனிச்சொத்து தோன்றி அதன் விளைவாக சொத்துடையவர், இல்லாதவர் என்ற ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஏற்பட்டன. அந்த சமூக அமைப்பில் சொத்துடைமை வர்க்கங்கள் தங்களது தனியுடைமையைப் பாதுகாப்பதற்காக அடக்குமுறைப் போக்குகளைக் கையாண்டன. மேலும் தாங்கள் பிறரின் உழைப்பால் உருவாக்கி கையகப்படுத்திக் கொண்ட தனிச்சொத்துக்களை முழுக்க முழுக்க தங்கள் வாரிசுகளே ஆண்டு அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் ஒருதார மணத்தையும் ஏற்படுத்தின.

போராட்ட ஒற்றுமையின் விளைவாகத் தோன்றியதே நட்பு

அடக்குமுறையினைப் பிற உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிராகப் பிரயோகிப்பதற்காக உடைமை வர்க்கங்கள் அடக்குமுறைக் கருவியான அரசை ஏற்படுத்தின. இந்நிலையில் அடக்குமுறைகளை எதிர்த்த பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் போராட்ட ரீதியிலான ஒற்றுமையின் விளைவாகவே நட்புக் கண்ணோட்டம் தோன்றியது.

அடிமை எழுச்சிக்குத் தலைமை தாங்கியவன் ஸ்பார்டகஸ். அவனுடன் உடைமைவர்க்க சீமாட்டிகளை மகிழ்விப்பதற்காக ஆயுதந்தாங்கிய போட்டியில் ஈடுபட்ட கறுப்பர் இனத்தைச் சேர்ந்த அடிமை டிராபா, போட்டியில் ஸ்பார்ட்டகஸ் தோல்வியுற்று ஆயுதம் இழந்து நிற்கையில் அவன் போட்டியின் நியதிப்படி ஸ்பார்டகஸ்ஸைக் கொன்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் அதைச் செய்யாமல் அவன் தன் கைவசம் இருந்த சூலாயுதத்தை வேடிக்கை பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்த பிரபுக்கள் மீது வீசினானே - அதனால் தன் உயிரையும் இழந்தானே அப்போது வெளிப்பட்டதே நட்புணர்வின் மிக உயர்ந்த உன்னத வடிவம்.

தனிச் சொத்தும் -ஒரு தார மணமும்

அதைப்போல் காதல் உணர்வின் தொடக்கமும் ஒரு தாரக் கண்ணோட்டத்தோடு தொடர்புடையது. ஒரு தாரமணம் நாம் ஏற்கனவே கூறியதுபோல் மனித சமூகத்தில் தனிச் சொத்துடைமை தோன்றிய பின்னரே தோன்றியது. அதாவது தான் சேர்த்து வைத்துள்ள சொத்தினை முழுக்க முழுக்க தனது வாரிசாக உள்ள பிள்ளைகள் மட்டுமே அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படையிலேயே ஒரு தார மணம் உடைமை வர்க்கத்தால் உருவாக்கப் பட்டது. அதனால்தான் கற்பு என்பது ஒருதாரமணம் ஆரம்பித்த காலத்தில் பெண்களுக்கு மட்டும் என்பதாக இருந்தது.

உழைக்கும் வர்க்கமே காதலை திருமணத்தின் அடிப்படையாக்கியது

அத்தகைய மோசமான தொடக்கத்தைக் கொண்டிருந்த - சொத்துடைமை வர்க்கத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு தாரமணத்தை, இழப்பதற்குச் சொத்து என்று எதுவுமே இல்லாத உழைக்கும் வர்க்கமே ஒரு உன்னதமான உயரத்திற்குக் கொண்டு சென்றது. அதாவது தனிச்சொத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒருதார மணத்தைப் பரஸ்பர விருப்பத்தை அதாவது காதலை அடிப்படையாகக் கொண்டதொரு உன்னத உறவாக ஆக்கியது உழைக்கும் வர்க்கமே. இந்தவகையில் சமூகத்தின் உன்னதமான கண்ணோட்டங்கள் அனைத்தின் தொடக்கங்களுமே உழைக்கும் வர்க்கத் தொடர்புகளுடனேயே நடந்திருக்கின்றன என்பதை அறிய முடியும்.

இவ்வாறு காதலை அடிப்படையாகக் கொண்ட உன்னத உறவாக உழைக்கும் வர்க்கத்தால் ஆக்கப்பட்ட காதல் கண்ணோட்டம் ஜனநாயக நெறிகள் ஓரளவு நிலை கொண்ட மேலைநாட்டு சமூகங்களில் இயல்பானதாக ஆகிவிட்டது. ஆனால் திருமணபந்தம், நமது சமூகத்தைப் போன்ற சமூகங்களில் இன்னும் பெரும்பாலும் அப்பட்டமான சொத்துடைமை உறவாகவே தொடர்கிறது. குடும்பச் சொத்து வெளியே போய்விடக்கூடாது என்பதற்காக அக்கா, தங்கை இருவரையும் ஒரே ஆண் மணப்பது போன்ற அநாகரீக முறைகளும்கூட நமது சமூகத்தில் ஆங்காங்கே நிலவுகின்றன.

சொத்துடைமை மனநிலை ஊறிப்போன பழைய தலைமுறையினர் காதல் திருமணங்களுக்கு முட்டுக்கட்டை போடுகின்றனர். இளைய தலைமுறையினரில் பெரும்பாலோர் “தாம் தான் காதலிக்கவில்லை இவர்களது காதலாவது கைகூடட்டும் என்ற எண்ணத்தில், தன் காதல்தான் நிறைவேறவில்லை இவர்களது காதலாவது நிறைவேறட்டும் என்ற நோக்கத்தில், தன் காதலைப்போல் இவர்களது காதலும் வெற்றி பெறட்டும் என்ற நல்லெண்ணத்தில், தன் காதலுக்கு இதுபோல் உதவிகள் வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பில்” -காதலுக்கு ஆதரவாக நிற்கின்றனர்.

நட்பின்றி உண்மையான காதல் இல்லை

பரஸ்பர விருப்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட காதல் என்று நாம் கூறும்போது அது உருவப் பொலிவை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாவதல்ல. உருவப் பொலிவு மட்டும் அடிப்படையானதாக இருந்தால் இத்திரைப்படத்தில் அந்தத்தொழில் முதலாளியின் மகளுக்கும், அரசியல் முதலாளி வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாக வரும் மாஜி எம்.பி.யின் மகனுக்கும் இடையிலான காதலில் பிரச்னையே வந்திருக்கக்கூடாது. உருவப் பொலிவோடு கூட காதலில் நட்புணர்வும் ஒரு முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. நல்ல நட்பே தோன்ற இயலாத இருவருக்கிடையில் உயர்ந்த காதல் நிச்சயமாக இருக்கவே முடியாது.

உன்னத உணர்வுகளைப் பராமரிக்கத் திராணியற்ற உடைமை வர்க்கங்கள்

ஆனால் உன்னதமான உணர்வுகளைப் பராமரித்து மென்மேலும் அதி உன்னதத் தன்மை வாய்ந்தவையாக அவற்றை வளர்த்தெடுக்கத் திராணியற்றதாக ஏற்றத்தாழ்வுகள் உள்ள சமூக அமைப்புகள் ஆகிவிடுகின்றன. அதன் விளைவாக திருமணம் என்ற பெயரில் நிறுவனமயமாக்கப்பட்டு விடும் காதல் உணர்வு நெருக்கடி சூழ்ந்த வாழ்க்கை நிலையினாலும், பொறுப்புகளின் தாங்கொண்ணாச் சுமையினாலும் பொலிவிழந்ததாகவும், செக்குமாட்டுத் தன்மை கொண்டதாகவும் ஆக்கப்பட்டுவிடுகிறது. ஆனால் எத்தனை முட்டுக்கட்டைகள் வந்தாலும் உழைக்கும் மக்கட் பகுதியினராலேயே நட்பு, காதல் போன்ற உணர்வுகள் முற்றாக அழிந்துவிடாமல் பாதுகாக்கப் படுகின்றன. பெரும்பான்மையான சமயங்களில் உடைமை வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களால் அவை தரம் தாழ்த்தப் படுகின்றன; பொலிவிழந்தவையாக ஆக்கப்படுகின்றன.

இத்திரைப்படத்திலும்கூட மற்ற அனைத்து நண்பர்களும் எவ்வாறு நிலையானதொரு வாழ்க்கையினை அமைத்துக் கொள்வது என்பதற்காக அயர்வின்றி முயன்று கொண்டிருக்கையில் தன்னை நம்பி வந்தவளைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தொடர்ச்சியாக வேலைக்குக் கூடச் செல்லமுடியாத சோம்பேறியாக அரசியல்வாதிப் பெண்மணியின் மகன் இருக்கிறான்.  படத்தில் கதாநாயகனால் மாமா என்று அழைக்கப்படுபவர் தன்னை நம்பி வந்தவர்களைப் பராமரிப்பதற்காகத் தன் சம்பளத்தில் பாதியைச் செலவழிக்கிறார். அந்நிலையில்கூட அவர்படும் சிரமம் அறியாது ஒரு ஃபேசியல் செய்வதற்கு கூட பணம் போதவில்லை என்று தொழிலதிபரின் மகள் அலுத்துக் கொள்கிறாள்.

காதலை ஒன்று சேர்க்கச் செல்கிறார்கள் என்றவுடன் தான் சேர்த்து வைத்திருக்கும் பணத்தை டீசல் செலவிற்காவது பயன்படட்டும் என எடுத்துக் கொடுக்கும் கதாநாயகனின் தங்கை பிரதிபலிக்கும் நல்ல உணர்வும், பாதிக்கப்பட்டு நிற்கிறார்கள் என்று அறிந்தவுடன் தாங்கள் அணிந்திருக்கும் நகைகளை முழு மனதோடு கொடுக்கத் தயங்காத கதாநாயகனின் தங்கை மற்றும் அவன் காதலியின் நற்குணங்களும் எங்கே? ஃபேசியலுக்கு பணம் இல்லை என்று பிறரின் எந்த சிரமத்தையும் பொருட்படுத்தாத அந்தப் பணக்காரப் பெண்ணின் தன்னலப் பகட்டு எங்கே?

தங்களது பருவ உணர்வை காதல் என்று கருத வைத்து அதற்காக நட்பைப் பயன்படுத்திவிட்டு அதைக் கைகூடச் செய்வதற்காக தங்களது வாழ்க்கையையே தொலைத்துவிட்டு வந்து நிற்கும் நண்பர்களைப் பார்க்கக்கூடத் தயாராக இல்லாதிருக்கும் அந்தப் பணக்காரப் பையனின் பாத்திரம், உண்மையான நட்புணர்வுடன் ஒத்துப்போகாத மேட்டுக்குடி மக்களின் மேலோட்டமான போக்கின் ஒரு குறியடையாளமாக விளங்குகிறது.

குறியடையாளங்களாக படைக்கப்பட்டுள்ள பாத்திரங்கள்

இதைப்போல் பல பாத்திரப் படைப்புகள் அவை சார்ந்துள்ள சமூகப் பின்னணிகளின் குறியடையாளங்களாக உள்ளன. காதல் வயப்பட்ட இருவருமே மேட்டுக்குடி மக்களாக இருந்த போதிலும் அவர்களின் பெற்றோருக்கிடையில் நிலவும் முரண்பாடுகளை அதற்கு எடுத்துக்காட்டாகக் கூறலாம். தொழில் முதலாளியாக வரும் பெண்ணின் தந்தை ஒரு தொழிலை அதற்கு தேவையான சிரத்தையினை எடுத்துத் தொடங்கி நிர்வகித்து அதன் மூலம் பொருள் சேர்த்த பின்னணியைக் கொண்டிருப்பதால் அதன் விளைவாகத் தோன்றும் குணங்கள் அவரால் சரியாகப் பிரதிபலிக்கப்படுகின்றன. காதலரைச் சேர்த்து வைக்க வந்த நண்பன் ஒருவன், வீட்டை நோட்டம் பார்க்க வந்து பிடிபட்டு அடி உதை பட்டுக் கெஞ்சும் போது அவன் மேல் அனுதாபப்பட்டுப் பணம் கொடுத்து அனுப்பும் அவரது பாங்கும், தன்னுடன் ஓடிவந்தவனைப் பிரிந்து தன் வீட்டிற்குத் தன்னுடைய பெண் திரும்பிய பின்னர் அவர்கள் பிரிந்ததைக் கேள்வியுற்று வெகுண்டெழுந்து வந்த நண்பர்களை அவளுடன் பேச அனுமதிக்கும் செயலும், அவர் அரசியலை முதலீடாகக் கொண்டு சம்பாதிக்க விரும்பும் பையனின் தாயாரைக் காட்டிலும் மேலான கலாச்சாரத்தைப் பிரதிபலிப்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

ஆனால் ஒரு கொலைகார முதலாளித்துவப் போக்கின் பிரதிநிதியாக வரும் அந்த அரசியல்வாதிப் பெண்மணி, பையனின் கருத்துக்களுக்கும் விருப்பங்களுக்கும் ஒரு மரியாதையும் தராத போக்கையும், பதவியிலிருக்கும் அரசியல்வாதிக் குடும்பத்துடன் சம்பந்தம் வைத்துக் கொள்ளத் துடிக்கும் மனநிலையையும், யாரையும் எடுத்தெறிந்து பேசும் அலட்சியப் போக்கையும் தன் மகனின் நண்பர்களாக இருந்தபோதும் பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வை மனதில்கொண்டு “அடுத்த மாதம் 16-ம் தேதி திருமணம் வைத்திருக்கிறேன். வந்து தின்னுவிட்டுப்போங்கள்” என்று கேவலமாக பேசும் கலாச்சாரமற்றத் தன்மையையும் பிரதிபலிக்கிறார். இது மற்றொரு சரியான சமூகக் குறியடையாளமாக விளங்குகிறது.

தலைமைப் பண்புகள்

அரட்டை அடித்துக் கொண்டு திரிவது என்பதைத் தாண்டி உருப்படியாகத் திட்டமிட்டு எதையாவது செய்ய வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்படும்போது அவ்வாறு செய்வது நட்பு வட்டமாகவே இருந்தால்கூட அதற்கு ஒரு ஸ்தாபன அணுகுமுறை தேவைப்பட்டு விடுகிறது. அவ்விதத்தில் தன்னலம் இல்லாது நண்பன் ஒருவனின் நலனுக்காக ஒன்றுசேரும் நண்பர்கள் குழுவும் ஒரு ஸ்தாபனமாகவே நடைமுறையில் விளங்குகிறது. எந்த ஒரு ஸ்தாபனத்திற்கும் தலைமை வேண்டும் அந்த நண்பர்கள் குழுவிற்கு இயற்கையான தலைவனாக கதையின் நாயகன் கருணாகரன் விளங்குகிறான்.

சிறு விசயங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் நட்பினைப் பராமரிப்பதற்காக வரும் கஷ்டங்களையும் சிரமங்களையும் வெளிக்காட்டாமல் இருக்கும் அவனது பக்குவம் பெற்ற மனநிலை ‘நீ பார்த்தாலும் பார்க்காதது மாதிரி தானடா இருப்பாய், நீ தெரிந்தாலும் தெரியாத மாதிரி தானடா இருப்பாய்’- இது அனைத்திற்கும் சிகரம் வைத்தாற்போல் ‘நீ வலித்தாலும் வலிக்கலை யினுதானடா சொல்லுவாய்’ என்ற வசனங்களின் மூலம் மிகவும் உருக்கமாக முன் வைக்கப்பட்டுள்ளது.

பள்ளிநாட்கள் முதற்கொண்டே அந்த பணக்காரப் பையனுக்காக பலரை அடித்து நட்புக்காக எந்த சிரமத்தையும் எதிர்கொள்பவனாக அவன் சித்தரிக்கப்படுகிறான். ஒரு குழுவிற்குத் தலைவனாக இருப்பவனின் பல குணாம்சங்கள் சிற்சிறு காட்சி அமைப்புகள் மூலம் ஆழமாகப் பார்ப்பவர் மனதில் பதிக்கப்படுகின்றன. தன்னுடைய முறைப் பெண் தன்னை முத்தமிடச் சொல்லும் காட்சியில் ஒரு வகையான மனப்பக்குவம் மற்றும் முதிர்ச்சியுடன் அவன் காட்டும் தயக்கமும் சுயவிருப்பமின்றி அவளின் கட்டாயத்திற்காக அதனைச் செய்ய நேர்வதால் அவன் வெளிப்படுத்தும் செயற்கையான அசைவுகளும் சுவையானவையும், சிரிக்கவைப்பவையும் மட்டுமல்ல ; அவனது மனப் பக்குவத்திற்கு எடுத்துக்காட்டாகவும் உள்ளது.

அதைப்போல் அவர்களை ஒன்று சேர்ப்பதற்காக தங்கள் பட்ட கஷ்டங்கள் எதையும் பொருட்படுத்தாது பிரிந்துவிட்ட காதலர்களை தனித்தனியே கடத்திக் கொண்டு வந்து வைத்துள்ள இடத்திலும் காதலனான தனது மாஜி நண்பனைத் தயங்காமல் அடிக்கும் அவனது கரம் அந்தப் பெண்ணை அடிக்கத் தயங்கி ஓங்கிய கை ஓங்கிய படியே நிற்கும் காட்சி அவனது பெண்களுக்கு எதிராக வன்முறையைப் பயன்படுத்துவது தவறு என்ற பண்பு நலனைப் பக்குவமாக எடுத்துரைக்கிறது. தலைமைப் பொறுப்பு ஏற்பதற்குத் தேவைப்படும் அவனது ஓரளவிலான பற்றற்ற தன்மையும் மிக நாசூக்காக எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

தனது தங்கைக்கும் நண்பர்களில் ஒருவனுக்கும் காதல் இருப்பதைத் தெரிந்த நிலையிலும் அதை அவ்வளவு துVரம் தெரிந்ததுபோல் காட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்கும் போக்கு, சந்தர்ப்பம், விளைவித்த சூழ்நிலையில் தனது வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற முடியாமல் போனதை மனதில் நிறுத்தி தனது விருப்பத்தையும் காதலையும் இழந்து சோகத்தை உள்வாங்கி நிற்கும் அவனது மனநிலை பார்ப்பவர் உள்ளத்தை நெருடுவதாக உள்ளது.

தனது வயதினை ஒத்தவர்கள் மீது மட்டுமல்லாது அவன் வைத்திருக்கும் பிற சமூகத் தொடர்புகளும் அவனது பாத்திரத்திற்கு மெருகூட்டுகின்றன. பெரிய மீசை வைத்திருக்கும் சமையல்காரப் பெரியவர், காதலுக்கு என்றவுடன் தயங்காமல் வாடகையின்றி கார் வழங்க முன்வரும் டிராவல்ஸ் நடத்துபவர் போன்றவர்கள் உடனான அவனது மேலோட்டமானது போல் காட்சியளித்தாலும் கூட ஆழமானதும் அழுத்தமானதுமான தொடர்புகள் அதற்கான எடுத்துக்காட்டுகளாக விளங்குகின்றன.

இறுதியில் காதல் என்ற பெயரில் ஏமாற்றிய இருவரையும் கொன்று விடுவோம் என்று தன் நண்பர்களில் ஒருவன் கூறும்போதும், ஏன் நாம் செய்ததற்கு கூலியா என்று கூறி எந்தத் தன்னலமும் கருதாது காதலுக்காகத் தாங்கள் எதிர்கொண்ட பாதிப்புகள் பழிவாங்கும் உணர்வாக மாறிவிடக் கூடாது என்ற விதத்தில் அவனால் பிரதிபலிக்கப்படும் உயர்பண்பு அவனது தலைமைப் பாத்திரத்தை இன்னும் ஒளியுடன் மிளிரச் செய்கிறது. இத்தகைய மனநிலைகள் அனைத்தும் ஒவ்வொரு இடதுசாரி இயக்கத்திலும் இருப்பவர்கள் உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டியவை யாகும்.

பொதுவாக இடதுசாரி அமைப்புகளில் வேலைசெய்யும் இளைஞர்களுக்கு அவர்களது குடும்பம் ஒரு பிரச்னையாகவே இருக்கும். ஒருசிறு சுயநலவட்டம் என்ற ரீதியில் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் பெற்றோர் பணரீதியாக எந்தப் பலனும் தராத பொது வேலைகளில் தங்களது பிள்ளைகள் ஈடுபடும்போது அவர்களைத் திட்டிக்கொண்டும் நோகடித்துக் கொண்டுமே இருப்பர். ஆனால் அவர்கள் அவ்வாறு செய்வது பிள்ளைகள் மேல் உள்ள வெறுப்பினால் அல்ல. அவர்களை எப்படியாவது அவர்கள் பாணியில் உருப்படியானவர்களாக ஆக்க வேண்டும் என்ற நல்ல எண்ணத்தில் தான்.

மரியாதை கலந்த அன்பை பெற்றோரிடமிருந்து பெறமுடியும்

அவர்களை எவ்வாறு பொதுவாழ்வில் இருப்பவர்களாகிய நாம் சமாளிப்பது என்பது ஒரு பெரும் கேள்வி. அதற்கு ஒரு நடைமுறை எடுத்துக்காட்டு இத்திரைப்படக் கதாநாயகனின் நடைமுறையே. கதாநாயகன் செய்யும் செயல்கள் தந்தைக்கு உருப்படியற்றவையாகத் தோன்றினாலும் அவர் மனதில் அவரால் வெளியில் சொல்லப் படாததொரு பாதிப்பை தலைமுறை இடைவெளியையும் தாண்டி அவை அவரிடம் ஏற்படுத்துகின்றன.

அதன் விளைவாகவே அவர் தனது பிள்ளையின் தன்னலமற்ற போக்கையும் நட்பு பாராட்டும் தன்மையினையும் கருத்திற்கொண்டு ஒரு அபிமானத்தையும் மரியாதையையும் அவன்மீது கொண்டிருக்கிறார். அவன் செய்யும் காரியங்களில் தனக்கு உடன்பாடு இல்லாமல் போனாலும் அவன் நல்லவன் என்ற கருத்து அவரிடம் நிலை கொண்டுள்ளது.

குடும்பமே மிகவும் சோதனை வயப்பட்ட நிலையில் இருக்கும்போது அது அவனது தந்தையிடமிருந்து வெளிப்படுகிறது. காவல் நிலையத்திலிருந்து ஜாமீனில் வெளிவரும் அவனைக் காரில் அழைத்து வரும்போது அதாவது அவன்மேல் மிகுந்த கோபம் அடைந்திருக்க வேண்டிய சூழ்நிலையில் அவர் தன் கையை அவன் கைமேல் பதித்து அழுத்தி தனது பரிவையும் நேசத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

நான் விரும்பிய வாழ்க்கைதான் எனக்கு அமையவில்லை தங்கைக்காவது அவள் விரும்பிய வாழ்க்கை அமையட்டும் என தனது சோகத்தைத் துருப்புச் சீட்டாகப் பயன்படுத்தி தங்கையின் காதலை நிறைவேற்ற செய்யும் அவனது யுக்தி உணர்வுப் பூர்வ உறவுகளை நல்ல விசயங்களுக்காக இப்படியும் பயன்படுத்தலாம் என்பதற்கோர் எடுத்துக்காட்டு.

கற்றுக்குட்டித்தனத்திற்காகக் காவு கொடுக்கப்படும் காதல்

கதையின் மிகவும் மையமான சோகமே ஒரு மேலோட்டமான எந்தவகைக் கருத்தொருமைப்பாடும் இல்லாத பருவக்கவர்ச்சி ஒன்றையே அடிப்படையாகக் கொண்ட கற்றுக்குட்டி காதலுக்காக ஒரு வகையில் தேவதாஸ் - பார்வதியின் காதலை ஒத்த கருணாகரன் -நல்லம்மாள் காதல் நிறைவேறாமல் போவதுதான். தேவதாஸில் தேவதாஸின் தந்தை மணமகள் ஜமீன்தார் குடும்பத்துப் பெண்ணாக இருக்கவேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார். ஆனால் இக்கதையிலோ மணமகளின் தந்தை தனக்கு மருமகனாக வரப்போகிறவன் அரசாங்கச் சம்பளம் பெறுபவனாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார். தேவதாஸில் இக்காதல் நிறைவேறாது என்பதை உணர்ந்த பார்வதி தனது உல்லாசம் சல்லாபம் நிறைந்த இளமை வாழ்க்கை ஏறக்குறைய முடிந்துவிட்டது என்ற உணர்வுடன் ஒரு கிழட்டு ஜமீன்தாரை மணந்து அவரது குடும்ப பொறுப்புகளில் மனதை ஈடுபடுத்தி தன் வாழ்நாளைக் கழிக்க முற்படுகிறாள்.

அதுபோல் இப்படத்திலும் தந்தை தனது விருப்பங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதற்காக தனது உயிரையே மாய்த்துக்கொள்ள என்று துணிந்தாரோ, எந்த வேளை தனது தாய் தாலிப் பிச்சை கேட்டு மகளென்றும் பாராது தனது காலில் விழத் தலைப்பட்டாளோ அந்த நிமிடத்தில் தனது இளமைத் துடிப்பும் துள்ளலும் ஆசைகளும் கனவுகளும் நிரம்பித் ததும்பும் கல்யாண வாழ்க்கை குறித்த எண்ணங்களை குழிதோண்டிப் புதைத்துவிட்டு நல்லம்மாள் நடைப்பிணமாகிறாள். அவளது பழைய துடிப்பும் ஜீவனும் நிரம்பிய குணநலன்களின் துVரத்துச் சுவடுகளைக் கூட அதன் பின்னர் பார்க்க முடியாமல் போகிறது.

தேவதாசுக்கும் இந்தப் படத்திற்கும் உள்ள ஒரே வேறுபாடு தேவதாஸில் தேவதாஸ் பார்வதியின் ஆழமான காதலே முழுக்கதையாக இருந்தது. நட்பின் உயர்வினை உயர்த்திப் பிடிப்பதை மையக் கருத்தாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்டுள்ள இத்திரைப்படத்தில் கருணாகரன் நல்லம்மாவின் ஆடம்பரமில்லாத அழுத்தமானதாக ஆவதற்கு அனைத்துத் தகுதிகளையும் கொண்ட காதல் ஒரு உபகதையாக மாறுகிறது.

இயல்பும், தத்ருபமுமான நடிப்புகள்

நடிப்பைப் பொறுத்தவரையில் படத்தில் வரும் பெரும்பாலோர் நடிப்பதாகவே தெரியவில்லை. வாழ்க்கையை அப்படியே முன் நிறுத்துகிறார்கள். மிக நீண்ட நாட்களுக்குப்பின் சாவித்திரியின் நடிப்பை நினைவுபடுத்தும் விதத்தில் நல்லம்மா பாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் புது நடிகை அவர் நடிப்பிற்கு புதியவர் என்று கூற முடியாத விதத்தில் ‘நான் நீங்கள் சொல்லுகிறபடி கேட்கிறேன்’ என்று தனது மரண வேதனையை மனதில் புதைத்துக் கொண்டு ஒருமுறைக்கு இருமுறை தன் தந்தையிடம் கூறி அழும் காட்சி ஒரு சகாப்தத்தின் வேதனையை பார்ப்பவர் மனதில் பாய்ச்சுகிறது.

அதைப்போல் பாண்டி எனும் பாத்திரத்தில் நடிக்கும் நண்பர்களில் ஒருவன் கட்டிட வேலைக்குப் பயன்படும் கம்பால் அடிபட்டு கேட்கும்திறன் இழந்த நிலையில் அவனது நடிப்பும், சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டபின் வீட்டிற்கு வரும் வேளையில் அவனது தந்தை அங்கு கிடந்த வாழைமட்டைகளினால் அவனைத் திட்டிக் கொண்டே அடிக்க நீங்கள் பேசுவது ஒன்றும் எனக்கு கேட்கவில்லை என்று கூறிவிட்டு அக்குடும்பத்திலிருந்து பிரியும் நிலை வந்துவிட்டது போன்ற உணர்வில் தன்னால் அத்தருணத்தில் நினைவுகூர முடிந்த ஒரே உறவான இறந்துவிட்ட தன் தாயை நினைத்து அம்மா என்று கூறும் இடத்திலும், சந்திரன் பாத்திரத்தில் நடிப்பவர் கால்வலியால் அரற்றும், துடிக்கும் இடங்களிலும் அவர்களது நடிப்பு அற்புதம்.

சிறுசிறு பாத்திரங்களில் வந்தாலும் கூட சிலர் பார்ப்பவர் மனதில் நிரந்தரமாக நிலை கொண்டுவிடுகின்றனர். அப்படிப்பட்ட பாத்திரம் தான் வசனம் எதுவும் பேசாத கருணாகரனின் நண்பனாக மோட்டார் சைக்கிளில் வரும் வாலிபனின் பாத்திரம். அவனது மெளனம் வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்திக் கொச்சைப்படுத்தாமல் உள்ளார்ந்த நட்பின் மேன்மையைப் பக்கம் பக்கமாக பட்டியலிடுகிறது. கருணாகரனின் பாட்டியாக வரும் வயதான பெண்மணியின் கபடமற்ற சிரிப்பு, கதாநாயகனை மட்டுமல்ல படம் பார்க்கும் நம்மையும் அவர் இறந்தபின் அவர் முன்னர் படுத்திருந்த இடத்தில் அவரைத் தேடச் செய்கிறது.

தனிப்பட்ட முறையில் நடிப்பென்று பார்த்தால் அரசியல் வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாக வரும் கன்னியாகுமாரி மாஜி எம்.பி. பாத்திரமேற்று நடிக்கும் நடிகை பெண்தன்மைகள் பலவும் அற்றுப்போன ஒரு சீரழிந்த பெண் அரசியல்வாதியைத் தத்ருபமாகப் பிரதிபலிக்கிறார். அவரது பழனிவேல் ராமன் என்ற குரல் திரையரங்கை விட்டு வெளிவந்த பின்னரும் காதுகளில் இடைவிடாது ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

நாம் வாழும் இந்த சமூகம் எவ்வளவு துVரம் எதிர்காலப் பாதுகாப்பினை எவருக்கும் உறுதி செய்ய முடியாததாக இருக்கிறது என்பது மிக இயல்பான காட்சிகள் மூலம் திரைப்படம் முழுவதும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. தாங்கள் எவ்வாறு ஒரு நிலையான வாழ்க்கையினைத் தங்களுக்கென அமைத்துக் கொள்வது என்பது குறித்தே பேசிக்கொண்டிருக்கும் நண்பர்கள்; அரசாங்க வேலை, அரசாங்க வேலை என்று அரைப் பைத்தியமாக தன் மகளின் எதிர்கால உத்திரவாதம் கருதி அலையும் கதாநாயகனின் மாமன்; தனக்கு மருமகளாக வரவேண்டும் என தான் விரும்பும் கதாநாயகனின் தங்கையிடம் வீட்டுப் பத்திரம், பயோடேட்டா, வங்கிக் கணக்கு உட்பட அனைத்தையும் காட்டி, தன் மகனால் ஒரு பாதுகாப்பான வாழ்க்கையை அவளுக்கு வழங்க முடியும் எனச் சிரத்தை எடுத்துக் காட்ட முயலும் கதாநாயகனின் நண்பனது முன்னாள் இராணுவ வீரரான தந்தை என இப்பாத்திரங்கள் அனைவருமே இந்தச் சமூகம் எத்தனை பாதுகாப்பற்றதாக உள்ளது என்பதை மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்துகின்றன. அதாவது சமூகத்தில் இல்லாத பாதுகாப்பைத் தேடி மக்கள் எவ்வாறு வீணாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைப் புலப்படுத்துகின்றன.

நண்பனின் காதல் கைகூட உதவுவது என்பதை ஒரு நல்ல சமூகம் எந்த வகையிலும் தவறென்று கூறாது. ஆனால் நாம் வாழும் சமூகத்தில் அதனைச் செய்வதற்காக நண்பர்கள் எதிர்கொள்ளும் பாதிப்புகள்தான் எத்தனை. பாசமிகு பாட்டியின் உயிர், உடல் ரீதியான ஊனங்கள், திசைமாறிப் போன எதிர்காலம் என்று பாதிப்புகள் பல ஏற்படுகின்றன. அதைப்போல் நண்பர்களால் சேர்த்து வைக்கப்பட்ட காதலர்கள் தான் தோன்றித்தனமாக எந்த அவசியமும் இன்றிப் பிரிகின்றனர். காதலர்களை ஒன்று சேர்ப்பதற்கு எதிராக சம்பந்தப்பட்ட தாய் தந்தையரின் நேரடித்தாக்குதல் இருந்தது. காதலர்கள் பிரிவதில் அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் மேட்டுக் குடித்தனத்தின் மேலோட்டத் தன்மையின் உள்ளார்ந்த சொகுசும், ஆடம்பரம் தேடும் போக்கும் இருக்கிறது. இவை அனைத்தும் இனம் புரியாத விதத்தில் பார்ப்பவர் அனைவருக்கும் இந்தச் சமூகம் நன்றாக இல்லை; அதில் ஏதோ கோளாறு இருக்கிறது என்பதை பூடகமாக உணர்த்துகின்றன.

அந்த வகையில் பரந்த அளவில் பார்ப்பவர் மனதை இத்திரைப்படம் பாதிக்கிறது; ஒருவகை வேதனையில் ஆழ்த்துகிறது. இன்றைய தேவை இதுபோல் பார்ப்பவர் மனதை வேதனைக்கு ஆளாக்கும், சங்கடப்படுத்தும் படங்களே. ஏனெனில் அவற்றில் ஒரு சமூக நோக்கு உள்ளது. அவை பார்ப்பவர் மனதில் உருவாக்கும் சிந்தனை ஏன் இப்படி நடக்கிறது என்ற எளிமையான எண்ணத்தில் தொடங்கி, படிப்படியாக அதற்கான காரணங்களை சிந்தித்து அறிய முற்படுகையில் முறையான வழியில் சிந்திக்கும் ஒரு சிலரிடமாவது இந்த சமூகத்தை சரியானதாக மாற்ற வேண்டும் என்ற உறுத்தலை உண்டாக்கும். அதைச் செய்வதன் மூலம் ஒரு முற்போக்கான சமூகப் பார்வையை அப்படம் பிரதிபலிக்கிறது. அந்த வகையில் இத்திரைப்படம் கலைநயத்துடன் ஒரு சமூகக் கடமையினை ஆற்றும் பணியினை நயமும் சுவையும் குன்றாமல் செய்கிறது.

Pin It

 

கடந்தாண்டு நவம்பரில் நடிகர் சங்கத்தின் சார்பில் இலங்கையில் போர் நிறுத்தத்தை வலியுறுத்தி நடந்த உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் கமல் கலந்து கொண்டார். அப்போது, “உரிமைகள் மறுக்கப்படும் போது அங்கே தீவிரவாதம் பிறந்தே தீரும்” என்கிற அதியற்புதமான கருத்தை வெளியிட்டார்.

அவருடைய அந்தக் கருத்துக்கு எழுந்த கரவோசை அந்த அரங்கை அதிரச் செய்தது. அதே கமல்தான் இப்போது இந்தியில் வெளியான ‘வெட்னஸ்டே’ என்கிற படத்தை தமிழில் ‘உன்னைப் போல் ஒருவன்’ என்ற பெயரில் ரீமேக் செய்திருக்கிறார்.

இந்தப் படத்தில், தீவிரவாதத்தை தீவிரவாதத்தால்தான் அழிக்க முடியும் என்று பாடம் எடுத்திருக்கிறார். அப்படியென்றால் மேடையில் கரவோசைகளுக்கு இடையே பேசிய பேச்சு!?

படத்திற்கு வருவோம்.

கோவை குண்டு வெடிப்பு வழக்கில் சிறையில் இருக்கும் மூன்று தீவிரவாதிகளையும், அவர்களுக்கு ஆயுதம் விநியோகித்த வியாபாரியையும் சிறையில் இருந்து காப்பாற்றி வந்து குண்டு வைத்துக் கொல்கிறார், கமல். அதோடு, சம்பவாமி யுகே (யுகங்கள் தோறும் பிறப்பெடுப்போம்) என்று பாடி திரையரங்கில் இருந்து நம்மை கமல் வழியனுப்பி வைக்கிறார்.

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இதில் எந்தச் சிக்கலும் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், கமலில் பார்ப்பன, இந்துத்துவ முகம் இந்தப் படத்தில் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

குஜராத்தில் நடந்த பெஸ்ட் பேக்கரி சம்பவத்தில் மனைவியை இழந்ததால் அதற்குப் பழி வாங்கவே தீவிரவாதிகளாக மாறியதாக சொல்லும் ஒரு தீவிரவாதியிடம் ஒரு இந்து (அதுவும் ஆயுத வியாபாரி) சொல்கிறான், “உனக்குத்தான் மிச்சம் ரெண்டு மனைவி இருக்காங்களே” என்கிறான். பெஸ்ட் பேக்கிரி சம்பவத்தில் முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்டதை இதைவிட யாரும் கொச்சைப் படுத்திவிட முடியாது.

சென்னையில் நடந்த மீனம்பாக்கம், ஸ்ரீபெரும்புதூர் சம்பவங்களை மறக்கலாமா என்று, இந்தப் படத்தில் கமல் அங்கலாய்கிறார். இதைத்தானே ஹிந்து ராம், துக்ளக் சோ, சுப்பிரமணியசுவாமி எல்லாம் சொல்கிறார்கள். அப்படியென்றால் கமலுக்கும், இவர்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

இதைவிடக் கொடுமை பெஸ்ட் பேக்கிரி சம்பவம் நடந்தது, 2002-ம் ஆண்டு. கோவை குண்டு வெடிப்பு 1998. நான்காண்டுகளுக்கு முன்பு நடக்கப் போகும் சம்பவத்துக்கு முன்பே முஸ்லிம்கள் பழி வாங்கிவிட்டார்களா? தீவிரவாதிகளை அழித்தே ஆக வேண்டும் என்று வகுப்பு எடுக்கும் உன்னைப் போல் ஒருவன் கமல், தன்னுடைய விருமாண்டி படத்தில் தன் மனைவியைக் கொன்றவர்களை பழி வாங்கிய நாயகனுக்கு மரண தண்டனையில் இருந்து விலக்கு அளிக்க வேண்டும் என்று பரப்புரை செய்வார்.

அதே கமல்தான் உன்னைப்போல் ஒருவனில் பெஸ்ட் பேக்கரி சம்பவத்தில் மனைவியை இழந்தவன் ஒருவன் அதற்குப் பழி வாங்கக் கிளம்பினால் அவனைக் குண்டு வைத்துக் கொல்லலாம் என்கிறார். விருமாண்டிகளுக்கு ஒரு நியாயம்? அஃப்சல்களுக்கு ஒரு நியாயமா?

இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், கோவை குண்டு வெடிப்பு வழக்கில் கைதானவர்கள் வெளிநாடுகளில் ஆயுதப்பயிற்சிப் பெற்றவர்கள் என்று இந்தப் படம் சொல்கிறது. இதை கமலால் நிரூபிக்க முடியுமா? மற்றொரு காட்சியில் அமெரிக்க இரட்டை கோபுர தகர்ப்பு சம்பவத்தில் அப்போதைய பாகிஸ்தான் அதிபர் முஷாரஃப்க்கு தொடர்பு இருக்கிறது என்று போகிற போக்கில் நகைச்சுவையாகச் சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறார்.

இந்திய, பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் போட்டியை இருநாடுகளுக்கு இடையிலான போராகப் பார்க்கும் இந்தியனின் மூன்றாந்தர மனப்பான்மையைவிட இழிவான பார்வை இது.

சாதாரண மக்களின் பிரச்னையில் இருந்து மேல்தட்டுக்காரர் கமல் விலகி இருக்கிறார் என்பதற்கு இந்தப் படத்திலேயே மற்றொரு உதாரணம், சென்னை அண்ணாசாலை காவல் நிலையம் என்று காட்டப்படும் இடம். அப்படியொரு தூய்மையான, அமைதியான, ஒழுக்கமான காவல் நிலையம் இந்தியாவில் வேறு எங்கும் பார்க்க முடியாது. அதிலும் அங்குள்ள சாதாரண போலீஸ்காரர்களில் இருந்து இன்ஸ்பெக்டர் வரை குப்பனுக்கும், சுப்பனுக்கும் பொறுப்பாக, அமைதியாக பதிலளிக்கிறார். விசாரணை என்றால் அமெரிக்க விமான நிலையத்திலும் என்ன நடக்கும் என்று தன் நண்பரும், நடிகருமான ஷாருக்கானை கமல் கேட்டிருந்தாலே தெரிந்திருக்கும்.

என்ன செய்ய.? இந்தியாவில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மழைக்குக் கூட பள்ளிக் கூடம் பக்கம் ஒதுங்காத காலத்திலேயே வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று படித்து வந்தாலும் காவல்நிலையம் பக்கம் ஒதுங்க யோசிக்கும் பார்ப்பன பரம்பரையில் வந்தவர் தானே நம்முடைய உலக நாயகன். அவருக்கு எப்படி காவல் நிலையத்தின் அழுக்குகள் தெரியும்? படத்தின் ஆரம்பத்திலேயே ராஜ்கமல் தயாரிப்பு என்ற டைட்டில் கார்டில் தாமரை இலை வந்து போகிறது. தாமரை இலை எதன் அடையாளம்? சினிமா தயாரிப்புக்கும் தாமரைக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

சாதிப் பெருமை பேசி, காலடி மண்ணைப் போற்றிப் பாடிய ‘தேவர்மகனை’ப் போல, நாத்திகம் பேசும் தீவிரவாதிகள் போலீஸ்காரரின் சிறு வயது மகளையும், மனைவியையும் வன்புணரும் ‘குருதிப் புனல்’ போல, ‘உன்னைப்போல் ஒருவனும்’ ஆஸ்கர் நாயகன் கமலின் அதியற்புதமான படைப்புகள் என்று போற்றப்படலாம்.

தேவர் மகனில் சாதி ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட இசைக்கலைஞனைக் கொண்டு ‘போற்றிப் பாடடி பெண்ணே தேவர் காலடி மண்ணே’ என்று மெட்டுப் போட வைத்தவர், இந்தக் கமல். தென் மாவட்டங்களில் (கமலுக்கு வாழ்க கோஷம் போடுகிறவனே ஆனாலும்) ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவன் இந்தப் பாட்டு வரிகளை ஏற்றுக் கொள்வானா?

இந்தியில் வெளி யான துரோகால் படத்தை குருதிப் புனல் என்று ரீமேக் செய்திருந்தார், கமல். உன்னைப் போல் ஒருவனில் முஸ்லிம் தீவிரவாதிகள் என்றால், குறுதிப் புனலில் விடுதலை புலிகள்! (நவம்பர் ஒன்றாம் தேதி உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் கமல் சொன்னது: உரிமைகள் மறுக்கப்படும் போது தீவிரவாதம் பிறந்தே தீரும்”)

குருதிப் புனலில் தீவிரவாதிகள் என்று காட்டப்படுபவர்கள் போலீஸ்காரர்கள் வீட்டுப் பெண்களை வன்புணர்கிறார்கள். வன்புணரும் இழிச் செயலில் ஈடுபடுபவர்கள் போலீசும், ராணுவமும்தான் என்று சாதாரண மக்களுக்கும் தெரிந்த உண்மை பாவம் நமது உலக நாயகனுக்குத் தெரியாது.

கமல் இந்தப் படத்தில் உதிர்த்த முத்துகளில் மிகவும் உன்னதமானது: “மும்பையில் நடந்த குண்டு வெடிப்புகளுக்கு தமிழ்நாட்டில் எவனும் கவலைப்படுவதில்லை” என்று வேதனைப்படுவார், கமல். படத்தின் அத்தனை அபத்தங்களையும் தூக்கிச் சாப்பிட்டு ஏப்பம் விடும் இந்தக் கருத்துக்கு விளக்கம் அளித்து ஒரு தனிக் கட்டுரையே எழுதலாம். கடந்த ஐந்து மாதங்களுக்கு முன்பு தமிழ்நாட்டில் எல்லாரும் தொண்டைத் தண்ணீர் வற்ற கத்தியும் கதறியும் பார்த்தோம். ஆனால் ஒன்றரை லட்சம் தமிழர்கள் கொன் றொழிக்கப்பட்டார்கள். ஒரே நாளில் இருபது ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் இன அழிப்புக்குள்ளானார்கள். அதை எல்லாம் மறந்து விட்டு கமல் இப்படி பேசுகிறார்.

“பல்லாயிரம் தமிழர்கள் பச்சைப் படுகொலையான போது பம்பாய்க்காரன் பல்குத்திக் கொண்டிருந்தானா?” என்று கேட்க கமலுக்கு வாய்வரவில்லை.குஜராத் பூகம்பம் நடந்த போதும், கார்கில் போரின் போதும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் துயரில் தமிழ்நாட்டு மக்கள் தான் இந்தியாவின் பிற எந்த மாநிலத்தவரைக் காட்டிலும் அதிகமாகவே பங்கெடுத்தவர்கள். அதற்குக் கிடைத்த பரிசுதான் 2009 மே 17 என்பது நமக்குத் தெரியும். பாவம், கமலுக்கு இதெல்லாம் தெரிந்திருக்க நியாயம் இல்லை.

கமல் வெளியே தனக்கென உருவாக்கி வைத்திருக்கும் பிம்பம் உண்மையாக இருந்திருந்தால், தமிழ்நாட்டில் இன்றைக்கும் தேர்தலில் நிற்க முடியாமல், வாயில் மலம் திணிக்கப்படும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைப் பற்றி ஒரு படமாவது எடுத்திருப்பார். நாகையிலும், ராமநாதபுரத்திலும் (அவர் பிறந்த ஊருதான்) அன்றாடம் அடித்து விரட்டப்படும் நம் மீனவர்களின் துயரைப் படம் பிடித்துக் காட்டியிருப்பார். அல்லது, போராளிகள் வீட்டுப் பெண்களை போலீஸ்காரர்கள் வன்புணர்ந்த கொடூரங்களை கேட்டுப் படம் எடுத்திருப்பார். ஆக, நான் பூணூல் அணியாதவன் என்று சொல்லி ஊரை ஏமாற்றும், இந்தியப் பார்ப்பன மனநிலையில் உழன்று கொண்டிருக்கும் கமலிடம் இருந்து இன்னும் இப்படிப்பட்ட படைப்புகளே வரும். நாம்தான் கொஞ்சம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். இடதுசாரி பார்ப்பனியம் போல் இது நாத்திகப் பார்பனியம்!

சம்பவாமி யுகே யுகே

(தமிழ்த் தேச தமிழர் கண்ணோட்டம் அக்டோபர் இதழில் வெளியான கட்டுரை)

 

Pin It

இயக்குனர் காந்திகிருஷ்ணாவுக்கு சுஜாதா மீது ஏன் இத்தனை ஆத்திரம் என்று தெரியவில்லை, இறந்தபிறகும் அவரை விடாமல் பழி தீர்த்திருக்கிறார்.

Tamanna and sidharth சிலருக்கு கருமம் காசிக்குப் போனாலும் விடாது. எனக்கு அப்படிப்பட்ட ராசி. அலுவலக வேலை காரணமாக ஒரு மாதம் ஐதராபாத்தில் தங்கல். நம்ம ஊர் ஐநாக்ஸ் தியேட்டர் மாதிரி, ஐதராபாத்தில் ஐமாக்ஸ் தியேட்டர் பிரபலம். கட்டாயம் அங்கு போய் வரவும் என சென்னையில் இருந்து நான் கிளம்புவதற்கு முன் அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் ஆந்திரா நண்பன் சொல்லி அனுப்பினான். எனக்கு சனி அன்று பிடித்தது என நினைக்கிறேன்.

தெலுங்குப் படம் பார்க்க முடியாது, இந்திப் படம் பார்ப்பதற்கு மொழி தெரியாது என்பதால், ஆனந்த தாண்டவம் பார்க்கக் கிளம்பினேன். தியேட்டரில் மொத்தம் ஐந்து வரிசைகளில் மட்டுமே ஆட்கள் இருந்தார்கள். அதைப் பார்த்தாவது உஷாராகி இருக்கலாம். படம் ஆரம்பித்த 15வது நிமிடத்தில், பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த 3 பேர் எழுந்து போய்விட்டார்கள். சுஜாதா கதை என்பதால் நிச்சயம் ஏதாவது ஒரு இடத்தில் சுவாரஸ்யம் பிடிக்கும் என்று எதிர்பார்த்தேன்; கடைசி வரை அவர் என்னைக் காப்பாற்றவே இல்லை.

இளிச்சவாய கதாநாயகன், லூசு கதாநாயகி, சொதப்பலான கதை, தத்துபித்து வசனங்கள், நாடகத்தனமான காட்சியமைப்புகள் என படத்தின் குறைகளை சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். கதாநாயகன் புதுமுகம். ஏதாவது ஒரு காட்சியிலாவது இயக்குனர் அவரை நடிக்க வைத்திருக்கலாம் அல்லது அவராவது முயற்சித்து இருக்கலாம்.

உணர்வோட்டமே இல்லாத கதை. எல்லாக் காட்சிகளிலும் தியேட்டரிலிருந்து எதிர்மறையான கமெண்ட்கள் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. மண்ணிலிருந்து வரும் கதைகளுக்கும் (பூ, வெண்ணிலா கபடிக் குழு), மேஜை நாற்காலியை விட்டு எழுந்திரிக்காத சுஜாதா போன்றவர்களின் கற்பனைக் கதைகளுக்குமான வித்தியாசம் எப்போதும் பெரியதாகத்தான் இருக்கிறது. முந்தையவர்களின் கதைகள் உயிரோட்டம் உள்ளனவாக, பார்ப்பவர்களின் மனதுக்கு நெருக்கமாக இருக்கின்றன. சுஜாதா போன்றவர்களின் கதைகளோ காட்சியமைப்புகளோ வாழ்க்கையின் பக்கத்திலேகூட வராமல் அந்தரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அதனால்தான் கமல் நடித்த ‘விக்ரம்’ படத்தில் தொடங்கி ஆனந்த தாண்டவம் வரை, சுஜாதாவின் கதைகளைத் தழுவி எடுக்கப்பட்ட படங்கள் எல்லாம் வெற்றியைத் தழுவாவமலே இருக்கின்றன.

பாராட்டும்படி படத்தில் எதுவும் இல்லையா? ஒளிப்பதிவு, இசை, பாடல்கள் படமாக்கப்பட்ட விதம் (ஷங்கர் பாணியில் படமாக்கப்பட்ட கடைசிப்பாடல் தவிர) எல்லாம் ரசிக்கும்படி இருக்கிறது. ஜி.வி.பிரகாஷ்குமாரின் இனிய பாடல்களைப் படமாக்குவதற்கு கேமராமேனும், கலை இயக்குனரும் கடுமையாக உழைத்திருக்கிறார்கள். வீட்டில் ஹோம் தியேட்டர் வைத்திருப்பவர்கள் பாடல்கள் அடங்கிய டிவிடியை மட்டும் வாங்கி பார்த்துக் கொள்ளலாம்; தியேட்டர் பக்கம் போய்விடாதீர்கள்.

கதை - வசனம் சுஜாதா என்பதாலும், இயக்குனர் காந்திகிருஷ்ணா படத்தினை சுஜாதாவுக்கு சமர்ப்பித்திருப்பதாலும் அவர்மீதான கோபம் அதிகரிக்கிறது. அடுத்தடுத்து இத்தகைய கதைகளைத் தருவதற்கு சுஜாதா உயிரோடு இல்லை என்பது கொஞ்சம் ஆறுதலளிக்கிறது.

- சங்கராச்சாரி

Pin It

நகைப்புக்குரியவளாய்ப் பிறந்து புன்னகை தேவதையான பிங்கி!

Pinki பிங்கி. இதுதான் அவளது இயற்பெயர். ஆனால் ஊரிலே எல்லாம் அவளை ‘ஹோத் காட்டி' என்றுதான் அழைப்பார்கள். அழைப்பது மட்டுமல்ல, கேலி - கிண்டல் செய்வார்கள். அதென்ன ‘ஹோத் காட்டி' இதற்கு ‘கிழிந்த உதட்டுக்காரி' என்பது பொருள். ஆமாம், அந்த எட்டு வயதுச் சிறுமி பிங்கி பிறந்த போதே தனது உதடுகள் பிளந்த நிலையில், பற்கள் கோரமாக வெளித்தெரிய, ஒரு சபிக்கப்பட்ட பெண் எனும் சாபத்தோடேயே பிறந்தாள்.

உத்தரப்பிரதேசத்தின் வாரணாசி எனும் காசி மாநகரிலிருந்து 90 நிமிடப் பயண தூரத்திலிருந்து ராம்பூர் தவய் என்னும் அந்தச் சின்னஞ்சிறிய ஊர். அது மிர்சாபூர் மாவட்டத்திலிருக்கும் ஒரு ஒதுக்குப்புற கிராமம். இங்கு வறுமை நிறைந்த தலித் குடும்பத்தில் பிறந்தவள் தான் இந்தப் பிங்கி. பிறக்கும் போதே உடன் பிறந்த அந்த உதட்டுப் பிளவு எனும் குறைபாட்டினால் பிங்கியின் அந்த அழகிய பிஞ்சுமுகம் பிறரின் கண்களுக்கு அவலட்சணமாகவே பட்டது. ஊர்க்காரர்கள் கிடக்கட்டும், பிங்கியைப் பெற்ற தாய் ஷிம்லாதேவி என்ன சொன்னாள் தெரியுமா? “என்னாலேயே என் மகளின் கோர முகத்தைக் காணச் சகிக்கவில்லையே, பிறகு எப்படி நான் என் அண்டை - அயலாரைக் குற்றம் சொல்ல முடியும்?''

குழந்தைப் பருவத்துக் குறும்புகளும், துறுதுறுப்பும் நிறைந்திருந்தாள் பிங்கி. எல்லாக் குழந்தைகளையும் போலவே அவளுக்கும் தெருவில் கூடி விளையாடக் கொள்ளை ஆசையிருக்கும். ஆனால் அவள்தான் அவலட்சணப் பிறவி ஆயிற்றே! அகோர முகம் கொண்டவளாயிற்றே! அக்கம் பக்கத்துக் குழந்தைகள் எல்லாம் பிங்கியை வெறுத்து ஒதுக்கின. வீட்டிலும் பெற்றோரின் அன்பைப் பெற அவளது முகமே அவளுக்குத் தடை போட்டிருந்தது. இந்த நிலையில்தான் அவள் பள்ளி செல்லும் வயதும் வந்தது. பள்ளிக்கூடத்தில் அவளைச் சேர்த்துக் கொள்ளவே அசூயைப்பட்டனர் ஆசிரியர்கள். மற்ற குழந்தைகளுக்கும் சங்கடம் ஏற்படும் என்றும் சாக்குப் போக்கு சொன்னார்கள் அவர்கள். மொத்தத்தில் ஊர் விலக்கம் செய்யப்பட்டாள் அந்த ஒன்றுமறியாப் பிஞ்சுப்பிள்ளை.

அது என்ன உதட்டுப் பிளவு? இதற்கு மருத்துவமே இல்லையா? கடைசி வரையில் பிங்கி போன்ற மனிதப் பிறவிகள் எல்லோரும் காண விரும்பாத முகங்களுடன்தான் வாழ்ந்து தீர வேண்டுமா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு நமது இந்தியாவின் பின் தங்கிய சூழலில் வேண்டுமானால் விடையில்லாமல் - விடை கண்டடையப்படாமல் இருக்கலாம். வியப்பு என்னவென்றால், நவீன மருத்துவத்தில் இந்த வகைக் குறைபாடு ஒரு குறையாகவே இல்லை. மிக மிக எளிய அறுவை சிகிச்சை மட்டும் போதுமானது. ஆனாலும், இங்கே அறியாமை இருளில் கிடக்கிற நமது மக்களுக்கு இதன் மீது ஒரு விழிப்புணர்வு மட்டும்தான் உடனடி அவசியம், வேறொரு பெரிய காரியமும் தேவையில்லை.

Pinki உதட்டுப் பிளவு குறைபாடு கொண்ட குழந்தைகள் உலகம் முழுவதும் ஏராளமாக இருக்கிறார்களாம். மூக்கின் நடுப்பகுதி மற்றும் மேல் தாடை போன்றவற்றின் வழக்கத்துக்கு மீறிய வளர்ச்சிப் பெருக்கம் உள்ளிட்ட பல காரணங்களால் இந்த `உதட்டுப் பிளவு' உண்டாகிறது. இந்தக் குறைபாட்டினை கவனிக்காமல் விட்டால் அது நாக்கு இடம் மாறிப் போய் பேசுவதற்கே சிரமம் ஏற்பட்டு விடும். பற்களின் வரிசை ஒழுங்கு குலையும். சிலருக்குக் காது கேளாமை கூட ஏற்பட்டு விடும்.

இதனை குணப்படுத்துவதெப்படி? பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி மூலம் மிகச்சிறிய தழும்பு மட்டுமே ஏற்படக்கூடிய அறுவை சிகிச்சையை குழந்தை பிறந்த பத்து மாதங்களுக்கு பின் உடனே செய்து கொள்ளலாம். சாதாரணக் குழந்தைகளைப் போலவே எந்த வித்தியாசமும் அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்ட குழந்தையின் முகத்தில் தெரியாது. சரி, பிங்கியின் கதைக்கு வருவோம். ‘ஸ்மைல் டிரைன்' எனும் பன்னாட்டுத் தொண்டு நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த சமூகப் பணியாளர் பங்கஜ் என்பவர் பிங்கியைச் சந்தித்தார். இந்த ஸ்மைல் டிரைன்' என்பது உதட்டுப் பிளவுடன் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு இலவச அறுவை சிகிச்சை செய்யும் அமைப்பாகும்.

பிங்கிக்கு பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி நிபுணர் சுபோத் குமார் சிங் அறுவை சிகிச்சை மேற்கொண்டார். இது ஜி.எஸ். நினைவு மருத்துவமனையில் நடந்தது. அறுவை சிகிச்சை முடிந்த அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே பிங்கியிடம் முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியைத் தந்தனர். எப்போதும் வேண்டா வெறுப்புடன் கண்ணாடி பார்த்துக் கொள்ளும் பிங்கி, ஆர்வமும், கலக்கமுகமாக அந்தக் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டாள் என்ன ஆச்சரியம்! இது நான்தானா? பிங்கியால் தன் முகத்தைத் தானே நம்ப முடியவில்லை! அவள் முகம் ஒரு குட்டி தேவதையின் முகம் போல மாறியிருந்த அதிசய மகிழ்ச்சி பிங்கியின் மனசெங்கும் பொங்கிப் பெருகியது. அப்போதுதான் தையல் போடப்பட்டிருக்கிது என்பதை மறந்து வலியையும் மீறிப் புன்னகைத்தாள் பிங்கி.

இந்தப் பிங்கி இன்று கிராமத்தார் எல்லோரும் கொண்டாடும் குழந்தையாகி விட்டாள். அதற்கு ஒரு காரணம் அவளின் முகத்துக்கு கிடைத்த இந்த மறு பிறவி அது மட்டுமல்ல... இன்னொரு மிகச் சிறப்பான காரணம் மேகன் மைலன் எனும் பெண்மணி. அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த மேகன் இந்தப் பிங்கியின் இந்த மறுவாழ்வுக் கதையை அதே ஊரில், அதே தெருவில், அதே பிங்கியைக் கொண்டு ஆவணப் படமாக்கி, அந்த ஆவணப்படத்துக்கும் `சிறந்த ஆவணப்படம்' எனும் ஆஸ்கர் விருது வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. மேகனின் 39 நிமிட ஆவணப்படத்தில் பிங்கி ரத்தமும் சதையுமாகத் தோன்றி இன்று உலகத்துக்கே விழிப்புணர்வு தந்து விட்டாள்.

Pinki 81 வது ஆஸ்கர் விருதுக்கு மொத்தம் நான்கு ஆவணப்படங்கள் போட்டிக்கு வந்தன. அவற்றில் இந்தியாவின் ‘ஸ்மைல் பிங்கி' விருதினை வெற்றி கொண்டது. ஆஸ்கர் விருது விழாவுக்கு பிங்கியும் அழைக்கப்பட்டிருந்தாள். தந்தையுடன் அமெரிக்காவின் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரில் தனது பிஞ்சுக் கால்களைப் பதித்து வந்திருக்கிறாள் பிங்கி. அவளுக்கு அங்கே சிறப்புக் கம்பள வரவேற்பு.

“காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு...'' என்றெல்லாம் பழமொழிகள் சொன்ன நம் நாட்டில்தான் தன் தாயே வெறுக்கும் சேயாகப் பிறந்தாள் இந்தப் பிங்கி. இன்று உலகம் கொண்டாடும் புன்னகைத் தேவதையாக, அவள் பிறந்த மண்ணுக்கும், பெற்றெடுத்த மக்களுக்கும் நம்பிக்கை விதைத்து நடை போடுகிறாள்.

இந்தி மற்றும் போஜ்பூரி மொழிகளில் தயாரான நிஜ உலகின் தேவதைக் கதை சொன்ன இந்த ஆவணப்படம் குறித்த கவனம் என்பது ‘ஸ்லம்டாக் மில்லியனர்' கிளப்பி விட்ட பகட்டுப் படாடோப வெளிச்சத்தில் மங்கித்தான் போயிருக்கிறது என்பது நமக்கு வருத்தமளிக்கிறது.

- சோழ.நாகராஜன்

Pin It

இனப்படுகொலை, மதவெறி போன்றவை ஏற்படுத்தும் வலிகளையும் அவலங்களையும் மற்றவர்களிடம் வலுவாகக் கடத்த திரைமொழி சிறந்தது. அந்தப் பணியை சிறப்பாக செய்த மிஸ்டர் அண்ட் மிஸஸ் அய்யர், பர்சானியா, தற்போது ஃபிராக் போன்ற திரைப்படங்கள் முன்வைக்கும் செய்தி என்ன?

Firaaq நாம் 21ம் நூற்றாண்டில் வாழ்கிறோம் என்று பெருமைப்பட்டுக் கொண்டாலும், மனித இனம் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறி இருக்கிறது என்பதைப் பற்றிய வலுவான சந்தேகங்கள் எழுந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. நாகரிகத்தின் உச்சியில் இருப்பதாக நாம் மிதப்பில் இருந்தாலும், நாம் வாழும் இந்தக் காலத்தில்தான் மிகப் பெரிய கொடூரங்கள் அரங்கேறுகின்றன. அந்த வகையில் நாம் கிஞ்சித்தும் ஆதிமனிதனைப் போல முன்தீர்மானங்கள் இல்லாமலும், விலங்குகளைப் போல இயற்கையாகவும் இல்லை என்பது நிரூபணமாகிறது. உலக வரலாற்றில் காலனி ஆதிக்க அடிமைத்தனம் ஒழிந்து 20ம் நூற்றாண்டில்தான் பல்வேறு நாடுகள் விடுதலை பெறுகின்றன. அநேகமாக அவை தங்கள் சொந்தக் கால்களில் நின்று 21ம் நூற்றாண்டில் தங்களை நிறுவிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், 21ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் இயற்கைச் சீற்றங்களால் அன்றி, மனிதன் சக மனிதனை கொல்வதற்காக, அழிவு, வேதனை, துயரம் நிரம்பியதாகவே அடையாளம் பெற்றிருக்கிறது.

சகிப்புத்தன்மை அதிகம் கொண்ட மரபாக அறியப்பட்ட இந்தியாவின் முகம், பாபர் மசூதி இடிப்பின்போது கரி படிந்தது. ஒரு மதத்தை நம்பும், எந்த மதத்தையும் நம்பாமலிருக்கும் ஒரு மனிதனின் உரிமைகளை மதிப்பது என்பது நாகரிக சமூகத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஒரு மனித உரிமை. ஆனால் பணம், அதிகாரம், நாடு போன்றவற்றை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும், துய்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் பாசிசக் கூட்டம் எல்லா மண்ணிலும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்தக் கூட்டம், 90கள் வரை இந்தியாவில் பரவலாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முடியாமல் இருந்தது. 90களுக்குப் பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாட்டின் நரம்புகளில் பரவ ஆரம்பித்த இந்த விஷம், முதல் முறையாக பாபர் மசூதியை தரைமட்டமாக்கியது. அதற்குப் பிறகு நிலைமை மாறியிருக்க வேண்டும். தொடர்ந்து நிலவிய அரசியல் நிலையற்றதன்மை, முதலாளிகளின் செல்வாக்கு காரணமாக இந்தச் சக்திகள் காலூன்றின. இன்று இஸ்லாமிய பயங்கரவாதம் பற்றி காட்டுக்கூச்சல் போடப்படுகிறது. ஆனால், பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்ட போதோ, அதற்குப் பின்னர் நீண்ட காலம் வரையோ "இந்து பயங்கரவாதம்" என்ற ஒரு முத்திரை பேருக்காககூட உச்சரிக்கப்படவில்லை. முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்படாத இந்த நச்சுக்கொடி, 2002ம் ஆண்டு கழுத்தை இறுக்கியது.

இன்று இரண்டாவது முறை ஆட்சி்யை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் நரேந்திர மோடி, தன்னை ஒரு வளர்ச்சியின் காவலனாக, நாடு வளம் பெறுவதையே விரும்பும் அரசியல்வாதியாக, நல்லெண்ண முகமூடியுடன் பிரதமராகும் கனவுடன் திட்டங்களை கூர்தீட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். ஐ.பி.எல். சூதாட்ட கிரிக்கெட் போட்டிகள் வேறு நாட்டுக்குச் செல்வதைக்கூட விரும்பாத தேசபக்தர் அவர். மற்றொரு பக்கம் ஆமதாபாத்தில் முஸ்லிம்களை நூற்றுக்கணக்கில் கொன்று குவித்த பெண் அமைச்சர் மாயாபென் கோத்னானியும், விஸ்வ இந்து பரிஷத் தலைவர் ஜெய்தீப் பட்டேலும் ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பின் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். அரசியல் செல்வாக்கு பெற்றிருந்தபோதும் முஸ்லிம் என்பதற்காகவே காங்கிரஸ் எம்.பி எஹ்சான் ஜாப்ரியும் அவருடைய குடும்பத்தினர், அக்கம்பக்கத்தினர் எரித்து கொல்லப்பட்டனர். அதையே செய்து முடித்த இந்து பயங்கரவாதிகளுக்கு, பெஸ்ட் பேக்கரி வழக்கு போன்ற வலுவான வழக்குகள் மூலம் நியாயம் தேடித்தர முயன்ற மனிதஉரிமைப் போராளி தீஸ்தா செடல்வாட் போன்றோரை வீழ்த்துவதற்கு, வழக்கின் முக்கிய சாட்சியான ஜகீரா ஷேக்கை விலைக்கு வாங்குவது போன்ற எளிய தந்திரங்களை அரங்கேற்றுவது ஒன்றும் பெரிய வேலையில்லை.

இந்தப் பின்னணியில், குஜராத் இனப்படுகொலை நடந்தபோது ஊடகங்களும், அதற்குப் பிறகு இதழ்களும் பல்வேறு குறிப்பிடத்தக்க பணிகளைச் செய்துள்ளன. ஆனால் மும்பை தாக்குதல் நிகழ்வை ஊடகங்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டதை வைத்துப் பார்க்கும்போது, இனப்படுகொலை நடந்தபோது வெளியிடப்பட்ட செய்திகளைக்கூட சந்தேகத்துடனே நோக்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்த நேரத்தில் வேறு மாதிரி செயல்பட்டிருந்தால் அவர்களது நம்பகத்தன்மை குறித்த கேள்விகள் எழலாம் என்பதையும் இத்துடன் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில், அது தொடர்பான ஆதாரங்களை இனப்படுகொலை நடந்த பிறகும் தேடி வெளியிட்ட தெஹல்கா போன்ற மாற்று இதழ்களின் பணி, மலையாள மனோரமாவில் குஜராத் முன்னாள் டி.ஜி.பி. அளித்த பேட்டி போன்றவற்றை மறக்க இயலாது.

இனப்படுகொலைகள், மதவெறி, சகிப்புத்தன்மை இன்மை போன்றவற்றை மையப்படுத்தி சில முக்கிய திரைப்படங்கள் வந்துள்ளன. 90களுக்குப் பின்னர் உலக அளவிலும், குறிப்பாக இந்திய அளவிலும் அதிகரித்துவிட்ட இஸ்லாமிய வெறுப்புணர்வே இந்தப் படங்களின் மையப்புள்ளி. இப்படிப்பட்ட ஒரு திரைப்படமாக முதலில் வந்து கவனத்தைப் பெற்றது "மிஸ்டர் அண்ட் மிஸ்டர் அய்யர்". சத்யஜித்ரேயின் திரைப்பட நாயகிகளில் ஒருவரான அபர்ணா சென் நீண்ட நாட்கள் இடைவெளிக்குப் பின் இயக்கிய படம் இது. மேற்கு வங்கத்தில் இருந்து சென்னைக்கு வரும் ஒரு பெண், அவளுடன் பயணிக்கும் ஒரு முஸ்லிம் போட்டோகிராபர் இளைஞன். அவர்களது பயணத்தை தடை செய்யும் மதவெறிச் சம்பவங்கள். அந்தப் பெண்ணின் மனமாற்றம். இதுதான் அதன் கதை. வெறுப்புணர்வு என்றைக்கும் எதற்கும் பதில் தரப் போவதில்லை. மாறாக அன்புதான் மனிதப் பண்பு என்பதை வன்முறையின் சாயல்களின்றி வலுவாகச் சொன்ன படம் அது. அதிலும்கூட அந்த திருமணமான பெண், போட்டோகிராபர் இளைஞன் இடையில் நிலவும் அன்பு, காதலுக்கும்-பாசத்துக்கும் இடைப்பட்ட ஓர் இழையைக் காட்டும். இந்தப் படத்தில் நடித்ததற்காக அபர்ணா சென்னின் மகள் கொங்கனா சென் சர்மாவுக்கு சிறந்த நடிகைக்கான தேசிய விருது கிடைத்தது ஓர் அரிய நிகழ்வு. இந்தப் படம் முன்னரே தயாரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், ஒத்திசைந்தது போல குஜராத் கலவரங்கள் நிகழ்ந்த காலத்திலேயே வெளியானது தற்செயல்தான்.

அடுத்ததாக குஜராத் இனப்படுகொலை நிகழ்த்திய பயங்கரத்தையும், மனஅவசங்களையும், வலியின் தீவிரத்தையும் ஆணி அறைந்தது போலச் சொன்ன படம் "பர்சானியா". பின்னாளில் மிகப் பெரிய கிரிக்கெட் வீரனாக வர நினைக்கும் பார்சி சிறுவனான பர்சானியாவின் குடும்பம், முஸ்லிம் என்று தவறாக இனங்காணப்பட்டதால் மதவெறியர்களால் துரத்தப்படுகிறது. தப்பித்துப் போகும் ஓட்டத்தில் பர்சானியா காணாமல் போகிறான். அவன் இருக்கிறானா, இறந்துவிட்டானா என்ற முடிவிலியை நோக்கி அவனது குடும்பம் தள்ளப்படுகிறது. ஒரு முஸ்லிமின் பார்வையில் இல்லாமல், ஓர் இனப்படுகொலையால் எத்தனை பேர், எத்தனை விதமாக பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை இப்படம் கூறுகிறது. ஜனநாயக நாடு என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் நம் நாட்டில் எப்படிப்பட்ட அவலங்கள் நிகழ்கின்றன. அவை நடந்து முடிந்த பின்னரும்கூட மக்கள் எப்படி அவமதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை விவரித்த படம் அது. இந்தப் படத்தை குஜராத்தில் திரையிட விடாமல் இந்து பயங்கரவாதிகள் தடுத்தனர்.

Firaaq உண்மைகளை பேசிய குற்றத்துக்காக இப்பொழுதும் அப்படி ஒரு படம் தடுக்கப்பட்டுள்ளது, அந்தப் படம் "ஃபிராக்". தேர்ந்த நடிகையாக அறியப்பட்ட நந்திதா தாஸ் இயக்கியுள்ள முதல் படம். குஜராத் கலவரம் நிகழ்ந்து 7 ஆண்டுகளுக்குப் பின் இப்படம் வெளியாகியுள்ளது. காலவரிசைப்படி பார்த்தாலே, முதலில் வெளியான "மிஸ்டர் அண்ட் மிஸஸ் அய்யர்" மதவெறியின் கொடூரங்கள் பற்றியும், "பர்சானியா" இனப்படுகொலை நிகழ்த்திய பயங்கரங்கள் பற்றியும் பேசின. இப்படம் இனப்படுகொலைக்குப் பிந்தைய காலம் பற்றி பேசுகிறது. அதிலும் ஒரு பார்வையில் மட்டும் இருந்தல்லாமல், ஐந்து வெவ்வேறு மதம், வர்க்கம், வயது போன்ற அம்சங்கள் அடிப்படையில் இந்தப் படம் பிரச்சினையை அணுகியுள்ளது.

ஒரு குற்றத்தை தடுக்க முயலாமல், துணையாக இருப்பவனும் குற்றவாளிதான். ஆனால், ஒரு குற்றம் நடக்கும்போது வாயடைக்கப்பட்டவள், முடக்கப்பட்டவள் என்ன செய்ய முடியும்? ஒரு இந்துவாகப் பிறந்ததற்காக, ஒரு மதவெறியனின் மனைவியாக இருப்பதற்காக, வேலைக்காரச் சிறுவர்களின் பெயரை அறிந்து கொள்வதன் மூலமாக மதத்தை அறியத் துடிக்கும் மாமனாருக்கு மருமகளாக இருப்பதற்காக, கணவனின் நண்பன் கலவரத்தில் முஸ்லிம் பெண்களை "ஒரு பழத்தைச் சுவைப்பது" போல துய்த்ததை அறிந்ததற்காக ஒரு பெண் என்ன செய்துவிட முடியும்? ஒரு மேல் நடுத்தர வர்க்க இந்து குடும்ப இல்லத்தரசியாக இருப்பவள், கலவரத்தில் இருந்து தங்களை பாதுகாக்கச் சொல்லி கதவைத் தட்டும் சப்தம் தினம் தினம் மனதுகளில் எதிரொலிக்க, உயிருக்காக போராடும் முஸ்லிம் பெண் ஜன்னலில் நின்று மன்றாடும் சித்திரம் பயமுறுத்திக் கொண்டே இருக்க, அவள் என்னதான் செய்வாள்? ஷேக்ஸ்பியரின் "மேக்பெத்" நாடகத்தில் அரசனைக் கொல்லும் லேடி மேக்பெத்தின் கைகளில் இருந்து ரத்தக்கறை அகல்வதே இல்லை. அவள் மீண்டும் மீண்டும் கைகளை கழுவிக் கொண்டேயிருக்கும் பைத்தியக்கார நிலைக்குச் செல்கிறாள். அப்படிப்பட்ட ஒரு மனஅழுத்தம் இந்தப் பெண்ணுக்கும் ஏற்படுகிறது. அவள் எடுக்கும் இரு முடிவுகள் அவளது மனஅவசங்களை கூறுகின்றன. அதில் ஒன்று, ஒவ்வொரு முறை குற்றஉணர்வு அழுத்தும்போதும் கொதிக்கும் எண்ணெயால் சூடு போட்டுக் கொள்கிறாள். இந்த கதாபாத்திரத்தை சிறந்த நடிகையான தீப்தி நாவல் ஏற்றிருந்தார்.

அவளைப் போலவே குற்றஉணர்வை அனுபவிக்கும் மற்றொரு இந்து இளம்பெண், தன் கீழ்வீட்டு முஸ்லிம் தோழியின் பரிதாப நிலையைக் கண்டு அவள் சம்பாதிக்க உதவுகிறாள். கைக்குழந்தையோடு இருக்கும் அவளது முஸ்லிம் தோழி, இனப்படுகொலை நடந்த நேரத்தில் ஊரில் இல்லாததால் உயிர் பிழைத்தவள். அவளும் அவளது ஆட்டோ டிரைவர் கணவனும் நிலைகுலைந்து போகிறார்கள். இந்து தோழியின் உதவியோடு மருதாணி இட்டு சம்பாதிக்கப் போகிறாள் முஸ்லிம் பெண். இருந்தபோதும், தன் வீட்டை எரித்தவள் இந்து தோழி தானோ என்ற கேள்வி அவள் அடிமனதில் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது.

ஒரு முஸ்லிம் மேல்தட்டு இளைஞனை காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்ட படித்த மேல்தட்டு குஜராத்தி பெண், சக மனிதர்கள் கொன்று குவிக்கப்படுவது கண்டு பதறுகிறாள். கலவரத்தி்ல் அவர்களது கடை கொள்ளை அடிக்கப்பட்டது தொடர்பான 5 நிமிட ரகசிய கேமரா பதிவுகளை காவல்துறையிடம் இருந்து பெறுவதற்காக நிறைய செலவிட வேண்டி இருக்கிறது. முஸ்லிம் இளைஞனான அவளது கணவனோ "மதில் மேல் பூனை" போல் இரட்டை நிலைப்பாட்டுடன் குழப்பத்தில் திணறுகிறான். அதுதான் அவனது சொந்த ஊர். ஆனால், இனப் படுகொலைக்குப் பின்னர் அங்கு தொடர்ந்து வாழ முடியாது என்று கருதும் அவன், தில்லிக்குச் செல்ல முடிவெடுக்கிறான். தான் ஒரு முஸ்லிம் என்பதை தைரியமாக வெளியே சொல்ல முடியுமா, தான் இங்கேயே வாழ முடியுமா என்று மனநெருக்கடியைச் சந்திக்கும் அவன், நான்கு சுவர்களுக்குள் இருந்து செத்துப் போவதைவிட, தில்லிக்கே சென்று தட்டுத் தடுமாறி வாழ்ந்துவிடலாம் என்று முடிவெடுக்கிறான்.

ஆனால் சிறுகச்சிறுக ஆட்டோ ஓட்டிச் சேர்ந்த காசு மூலம் தன் வீட்டில் சேகரித்த வசதிகள் அனைத்தும், எப்படி நேர்ந்தது என்று கூட அறிய முடியாத நிலையில் சாம்பலாக்கப்பட்டது கண்டு, இந்துக்களை கொல்லத் துடிக்கிறான் முஸ்லிமான ஆட்டோ டிரைவர். அவனுடைய பழிவாங்கல் உணர்வு விரட்டப்பட்டு, எப்படிப்பட்ட துர்அவலமான முடிவை அவன் அடைகிறான் என்பதை படம் முகத்தில் அறைந்து சொல்லியுள்ளது.

இப்படி முஸ்லிம் ஆண்கள் மனநெருக்கடியில் தள்ளப்பட்டவர்களாகவும், இந்துவென்றாலும், முஸ்லிம் என்றாலும் பெண்கள் தர்க்க ரீதியாகவும், அடிப்படை மனித அறம் சார்ந்தும் செயல்படுகிறார்கள் என்றும் இப்படம் கூறுகிறது. நந்திதா தாஸ் போன்ற ஒரு பெண் இயக்கியுள்ளதால்தான், இப்படிப்பட்ட வித்தியாசமான வலுவான பாத்திரச் சித்தரிப்பு நிகழ்ந்துள்ளது. குறிப்பாக சாதியும் மதமும் பெண்கள் வழியாகத்தான் செயல்படுகின்றன என்ற அடிப்படை நம்பிக்கையை இப்படம் கட்டுடைக்கிறது. குடும்ப நிறுவனம் மூலமாக தங்களை நிறுவிக்கொள்ளும் நிறுவனங்களான சாதியும் மதமும், பெண்களின் வழியாகத்தான் நடைமுறையில் செயல்பாடுகளாக உருவெடுக்கின்றன. அவர்கள் கடைப்பிடிக்கும் சடங்குகள், உந்துதல் வழியாகவே தங்களை நிகழ்த்திக் கொள்கின்றன என்ற நம்புதலை உடைத்து, பெண்களைப் பற்றிய காத்திரமான சித்தரிப்பை இப்படம் கொண்டுள்ளது.

Firaaq இந்தக் கதாபாத்திரங்களைத் தாண்டி இரண்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட காலத்தின் பிரதிநிதிகளாக முதிய முஸ்லிம் இசைக்கலைஞராக நஸீருத்தின் ஷாவும், கலவரத்தில் அனைவரையும் பறிகொடுத்து தன் அப்பாவைத் தேடிக் கொண்டிருக்கும் சிறுவனாக முகமது சமதும் வருகின்றனர். கலவரத்தில் தன் கண் முன்னாலேயே குடும்பத்தினர் ஒவ்வொருவரும் கொடூரமாகக் கொல்லப்படுவதை மறைந்திருந்து பார்க்கிறான் மோஷின் (முகமது சமத்). திறந்தவெளிச் சிறை போலிருக்கும் மறுவாழ்வு முகாமிலும் அவனுக்கு எந்தப் பற்றுதலும் இல்லாமல் வெளியேறுகிறான். ஆனால் மதவெறியோ பல்வேறு உருவங்கள் எடுத்து அவனைத் துரத்துகிறது. கடைசியில் எந்த பற்றுக்கோடும் கிடைக்காமல் புறப்பட்ட இடத்துக்கே அவன் வந்து சேருகிறான். வாழ்க்கையைப் பற்றியும், உலகின் எதிர்காலத்தைப் பற்றியதுமான மிகப் பெரிய கேள்விகள் அவனது கண்களில், சோகத்தில் உறைந்து கிடக்கின்றன.

மனித குலத்தின் அடிப்படை அறம் மீது தீவிர நம்பிக்கை கொண்டவரான நஸீருத்தின் ஷா, ஒரு சந்தை காணாமல் போனதைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் உறைகிறார். அவர் சமூக மக்கள் கூட்டங்கூட்டமாக கொல்லப்பட்டது அவருக்குத் தெரியாது. ஒரு கட்டத்தில் டிவியில் இந்த பயங்கரத்தி்ன் சில துளிகளைக் காண நேரும் போது அவரது நம்பிக்கை சுக்குநூறாகிறது. "மனிதன் சக மனிதனை சாகடிப்பதுதான் மிகப் பெரிய கொடுமை" என்ற அவரது கூற்று எத்தனை தலைமுறைகள் தோன்றினாலும் மாறாதது.

இப்படி அவலமும், நம்பிக்கையும் சிதறிக் கிடக்கும் பாதையில் பயணிக்கும் "ஃபிராக்", எந்தப் பக்கமும் சாராமல் நடைபோடுகிறது. அவநம்பிக்கை பரவிக் கிடந்தாலும், இடையே தட்டுப்படும் நம்பிக்கைகளை காட்டவும் அது தவறவில்லை. முதல் காட்சியிலேயே பார்வையாளர்களை உறைய வைத்து, கட்டிப் போட்டுவிடுகிறது இந்தப் படம். சிறிய வேடம் என்றாலும் முக்கியமான ஒரு கதாபாத்திரத்தில் தோன்றுகிறார் நாசர்.

ஆயிரம் உண்மைக் கதைகளில் இருந்து உத்வேகம் பெற்று எடுக்கப்பட்ட கற்பனைக் கதை என்ற அறிவிப்போடு துவங்கும் இந்த படம், அந்த ஆயிரமாயிரம் கதைகளுக்கு நியாயம் செய்துள்ளது. இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக சிறுவன் மோஷினின் கண்களில் உறைந்து கிடக்கும் கேள்விகள், நம் காலத்தை பற்றிய மிகப் பெரிய சந்தேகத்தை எழுப்புகின்றன. அந்தக் கண்களின் கேள்விகள் நமக்கானவை. நாம் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறோம்.

- ஆதி

Pin It