erumeli vaabar(வாபர் பள்ளிவாசல் முன்பு ஆடிச் செல்லும் அய்யப்ப பக்தர்கள்)

அய்யப்பனுக்கு ஐந்து சரவீடுகள் (கோயில்கள்) என்று சொன்னேன் அல்லவா? உண்மையில் அவை ஆறு என்று அய்யப்ப பக்தர் ஒருவர் தனிச் செய்தியில் சொல்லியிருக்கிறார். பந்தளம் என்பது விடுபட்ட அந்த இடத்தின் பெயர். நாங்கள் சென்ற குழு பந்தளம் செல்லவில்லை என்பதாலும், சரவீடுகள் ஐந்து என்று குரு சாமி சொன்னதாலும் நானும் அவ்வாறே பதிவிட்டிருந்தேன். இணையத்தில் தேடியபோது, பந்தளத்தில்தான் அய்யப்பன் வளர்ந்ததாகவும், அங்கு இருக்கும் வழியக்கோவில் அய்யப்பனை பக்தர்கள் தரிசிப்பதாகவும் செய்திகள் கிடைத்தன.


முந்தைய பகுதிகள்:

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 4


எங்கள் குழு சென்ற ஐந்து சரவீடுகளை நானும் பார்த்தேன். தமிழகத்தில் பார்த்த எந்தவொரு கோயிலின் கட்டுமான சிறப்பிற்கும், பிரம்மாண்டத்திற்கும் பக்கத்தில் கூட வரமுடியாத அளவிற்கு அளவில் சிறியனவாகவும், எளிமையான கட்டுமானத்துடனும் காட்சி அளித்தன. நமது ஊர்களில் கோயிலுக்கும், வீட்டிற்கும் இடையே கட்டுமானத்தில் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கும் அல்லவா? பார்த்தவுடன் இது கோயில், இது வீடு என்று சொல்ல முடியும் அல்லவா? கேரளத்தில் அப்படி இல்லை. அய்யப்பன் கோயிலைக் காட்டி, ‘அந்த ஊர் பெரும்புள்ளியின் வீடுதான் இது’ என்று சொன்னால், அப்படியே நம்பிவிடலாம். அந்த அளவிற்கு வித்தியாசம் ஏதுமின்றிக் காணப்படுகின்றன.

ஒரு வகையில் அப்படி இருப்பது சரிதானே.. தமிழகத்தில் குடியிருக்க மக்களுக்கு வீடு இல்லை. ஆனால், கடவுளர்களுக்கு ஊரளவுக்கு வீடு இருக்கிறது. மன்னர்களின் அதிகாரத் திமிரையும், ஊதாரித்தனமான செலவையும் பறைசாற்றிக் கொண்டுதானே தமிழகத்தின் பிரம்மாண்ட கோயில்கள் வானளாவ நிற்கின்றன.

***

அச்சன்கோவில் அடர்ந்த வனப்பகுதியில் இருப்பதால், இங்கிருக்கும் அய்யப்பன் ‘நாகதோஷ ஸ்பெஷலிஸ்ட்’டாக இருக்கிறார். கோயிலினுள்ளே நாகதோஷத்திற்கு என சிறப்புப் பிரிவு இருக்கிறது. அங்கு மஞ்சள், தேன் ஆகியவற்றைப் படைத்து, நாகதோஷப் பரிகாரம் செய்கிறார்கள்.

சங்கரன்கோவில் சங்கரநாராயணர் கோயிலைச் சுற்றிப் பார்க்க இரண்டு மணிநேரம் ஆனது. ஆனால் அச்சன்கோவிவில் அரைமணி நேரம்தான் ஆனது. அந்த அரைமணி நேரமும் குரு சாமி, கோயிலின் தல புராணத்தை விளக்கிச் சொன்னதால் ஆன நேரமே. வெறுமனே உள்ளே போய், வணங்கி வருவதாக இருந்தால், 5 நிமிடங்கள் கூட ஆகி இருக்காது.

காலை ஏழு மணிக்கு எல்லாம், அச்சன்கோவில் அய்யப்ப தரிசனம் முடிந்தது. அதே நேரத்தில் சமையல்காரர்கள் காலைச் சாப்பாடைத் தயாரித்து முடித்துவிட்டார்கள். சமைத்த உணவு மற்றும் பாத்திரங்களை வண்டிகளில் ஏற்றிக் கொண்டு, கிளம்பினோம்.

ஆரியங்காவு கோயில் அருகே வண்டியை நிறுத்தி, சாப்பிட்டோம். காலை 4 மணிக்கே எழுந்துவிட்டால், எனக்குப் பசி அதிகமாக இருந்தது. பிளாஸ்டிக் தட்டை வாங்கிக் கொண்டு, நானும் இரவி மாமாவும் வரிசையில் நின்றோம். சரவணனும், இன்னும் சிலரும் பரிமாறினார்கள். பொங்கல், வடை, சட்னி, சாம்பார், கேசரி என்று சுவையான உணவு. வண்டிகளை சாலையோரமாக நிறுத்திவிட்டு, மூடப்பட்டிருந்த கடைகளின் முன்பாக சிலர் உட்கார்ந்து கொண்டும், சிலர் நின்று கொண்டும் காலை உணவை முடித்தோம்.

அந்த இடத்திற்குப் பின்புறம்தான் ஆரியங்காவு கோயில் இருந்தது. சபரிமலையிலிருந்து திரும்பும்போதுதான் அக்கோயிலைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்று குரு சாமி சொன்னார்.

முதல் நாள் இரவு சரிவரத் தூங்காதது, காலையிலேயே பொங்கல் சாப்பிட்டது எல்லாம் சேர்ந்து, வண்டியில் ஏறியதும் தூக்கம் கண்களைச் சுழட்டியது. வண்டியில் ஒலித்த அய்யப்பன் பாடல்கள், சுற்றிலுமிருந்த சாமிகளின் பேச்சு சத்தம் – எதற்கும் அசராமல் அப்படி ஒரு தூக்கம்.

எருமேலி வந்துவிட்டதாக சரவணன் எழுப்பியபோதுதான், கண்களைத் திறந்தேன்.

***

அய்யப்பனின் கதையைக் கொஞ்சம் தெரிந்து கொண்டீர்கள் என்றால், இந்த எருமேலி, அடுத்துவரும் சபரிமலை குறித்து நீங்கள் புரிந்து கொள்ள ஏதுவாக இருக்கும்.

பக்தர்களுக்கு ஏடாகூடமாக ஏதாவது ஒரு வரம் கொடுத்துவிட்டு, மும்மூர்த்திகளும் திண்டாடுவதுதான் எல்லா இந்து மதக் கதைகளிலும் முக்கிய அம்சமாக இருக்கும். அய்யப்பன் கதையும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

கரம்பன் என்ற அசுரனுக்கு ஒரு ஆண், ஒரு பெண் என இரண்டு பிள்ளைகள். மகிஷன், மகிஷி என்பது அவர்களது பெயர். இந்த மகிஷி பிறக்கும்போதே எருமைத் தலையுடன் பிறந்தவள். அது எப்படி சாத்தியம் என்று கேட்காதீர்கள்... யானைத் தலையுடன் கடவுளே இருக்கும்போது, எருமைத் தலையுடன் அரக்கி இருக்கலாம். இந்து மதத்தில் எல்லாம் சாத்தியமே...

மகிஷியின் அண்ணன் மகிஷாசுரனை சண்டிகாதேவி கொன்று விடுகிறாள். தேவர்கள்தான் தனது அண்ணனின் மரணத்திற்குக் காரணம் என அறிந்த மகிஷி, அதற்குப் பழிவாங்க விந்தியமலைக்குச் சென்று தவமிருக்கிறாள். தவத்தை மெச்சி, வரம் கொடுக்க பிரம்மன் வருகிறார். தன்னை யாராலும் அழிக்க முடியாத வரத்தை, மகிஷி கேட்க, பிரம்மன் அப்படி எல்லாம் கொடுக்க முடியாது என்று மறுத்துவிடுகிறார். உடனே, மகிஷி கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனமாக யோசித்து, ஒரு ஆணுக்கும், இன்னொரு ஆணுக்கும் பிறக்கும் குழந்தையால்தான் தன்னைக் கொல்ல முடிய வேண்டும் என்று ஒரு வரத்தைக் கேட்கிறாள். அப்படி ஒரு குழந்தை எப்படி பிறக்கும் என்று யோசிக்காமல் பிரம்மனும் வரத்தைக் கொடுத்து விடுகிறார். பூமியில் மகிஷியின் அட்டூழியம் அதிகரிக்கிறது. எல்லோரும் சிவனிடம் முறையிடுகிறார்கள். சிவனும் அவளை அழிப்பதாக உறுதியளிக்கிறார். அழிப்பதற்கு முன்னால், மகிஷி கொஞ்சம் நாள் குஷாலாக இருக்கும் வண்ணம், சுந்தரன் என்ற ஆண் மகிஷத்தை உருவாக்கி அனுப்பி வைக்கிறார். சுந்தரனும், மகிஷியும் காதல் கொண்டு, இணைந்து வாழ்கின்றனர்.

dharmasastha

திருப்பாற்கடலை கடைந்து அமிர்தம் எடுத்த கதை உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? அந்தக் கதையில் அசுரர்களை மயக்குவதற்காக விஷ்ணு, மோகினி வடிவம் எடுத்து ஏமாற்றுவார் அல்லவா? உண்மையில் மோசம் போனது அதில் விஷ்ணுதான். மோகினியின் அழகைக் கண்டு மயங்கிய சிவன், பார்வதியை மறந்துவிட்டு, விஷ்ணுவைத் துரத்துகிறார். விஷ்ணுவாவது கொஞ்சம் சுதாரித்து, ‘அடேய்.. நான் மோகினியல்ல; திருமால்’ என்று சொல்லி இருக்க வேண்டும். சொன்னாரோ அல்லது தன்னிடம் இல்லாத எதைக் கண்டு மயங்கினாரோ தெரியவில்லை.. மேட்டர் நடந்து விடுகிறது.

உலகின் முதல் ஹோமோசெக்ஸ் இதுதான். ஆனால் மரை கழண்ட இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ். கூட்டம் ஹோமோசெக்ஸ்க்குத் தடை விதிக்கக் கோருகிறது. அப்படி தடை விதிப்பதற்கு முன்னால், இந்த சிவனையும், விஷ்ணுவையும் நாடு கடத்த வேண்டும் என்று அவர்கள் கோரிக்கை வைப்பதுதான் நியாயமாக இருக்கும்.

சரி, மேட்டர் நடந்து விடுகிறது. அதோடு, முடிந்ததா என்றால் இல்லை. விஷ்ணுவுக்கு குழந்தையும் பிறக்கிறது. அந்தக் குழந்தைதான் அய்யப்பன். அப்பா சிவன், அம்மா விஷ்ணு. அய்யப்பனின் அண்ணன்கள் பிள்ளையார், முருகன். இன்னொரு முறையில் பார்த்தால், சிவனின் மைத்துனர்தான் விஷ்ணு. அதாவது பார்வதியின் அண்ணன். ஆதலால் பிள்ளையாரும், முருகனும் விஷ்ணுவை ‘மாமா’ என்றுதான் அழைக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்களது தம்பி அய்யப்பன் ‘அம்மா’ என்று அழைக்க வேண்டும். கே.பாலச்சந்தர் கதைகளை விட கேவலமாக இருக்கிறது இல்லையா?

அய்யப்பன் 12 ஆண்டுகள் சிவனுடன் கைலாயத்தில் இருக்கிறார். அதன்பிறகு மகிஷியை அழிப்பதற்காக பூமிக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறார். காட்டில் விழுந்து கிடந்த அய்யப்பனை பந்தள மன்னர் இராஜசேகரன் பார்க்கிறார். அவருக்கு குழந்தை இல்லை. தனக்கு கடவுள் கொடுத்த குழந்தை என்று நினைத்து அரண்மனைக்கு எடுத்துச் செல்கிறார். கழுத்தில் மணியுடன் இருந்ததால் மணிகண்டன் என்று பெயர் சூட்டுகிறார். மணிகண்டன் சென்ற வேளை, இராணி கருவுறுகிறார். அந்தக் குழந்தைக்கு இராஜராஜன் என்று பெயர் சூட்டுகிறார்கள். இருப்பினும், மணிகண்டனுக்கே பட்டம் சூட்ட வேண்டும் என்று மன்னர் விரும்புகிறார். இது இராணிக்குப் பிடிக்கவில்லை. தன் வயிற்றில் பிறந்த மகனே அரசாள வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்.

அய்யப்பன் இருந்தால் இது நடக்காது; அவரைக் கொல்ல வேண்டும் என்று திட்டமிட்ட இராணி தலைவலி வந்ததுபோல் நடிக்கிறார். புலிப்பால் கொண்டு வந்தால்தான் தலைவலி குணமாகும் என்று மருத்துவர்கள் மூலம் சொல்ல வைக்கிறார். புலிப்பாலைக் கொண்டுவர மணிகண்டனை காட்டுக்கு அனுப்புமாறு மன்னரிடம் வற்புறுத்துகிறார்.

வேறுவழியின்றி சம்மதித்த மன்னர், அய்யப்பனை காட்டிற்கு அனுப்புகிறார். காட்டில் சிவனை வழிபடுவதற்கு ஒரு துணியின் ஒரு பக்கத்தில் தேங்காய், பூஜைப் பொருட்களையும், மறுபக்கத்தில் வழியில் சாப்பிடுவதற்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களையும் ‘இருமுடி’யாகக் கட்டி அனுப்பி வைக்கிறார்.

காட்டுக்குப் போன மணிகண்டனை பொன்னம்பல மேட்டில் தேவர்கள் வரவேற்று, அவர் பூமிக்கு வந்த நோக்கத்தைக் கூறுகின்றனர். உடனே அவர் மகிஷியுடன் போருக்குப் போகிறார். மகிஷியை வதைத்து, அவளது உடலைத் தூக்கி எறிகிறார். அது அழுதா நதிக்கரையில் விழுகிறது. மகிஷி உயிர் பிரியும் நேரத்தில், மணிகண்டனை வணங்குகிறார். அவரும் அவளைத் தடவிக் கொடுக்க, அவள் அழகிய உருப் பெறுகிறாள். தன்னை மணக்குமாறு அய்யப்பனைக் கேட்கிறார். அவர் மறுத்து, தனக்கு இடப்பாகத்தில் கொஞ்ச தூரம் தள்ளி நிற்கும்படி பணிக்கிறார். அவள்தான் மஞ்சமாதா என்று தற்போது அழைக்கப்படுகிறாள்.

மகிஷியை வதைத்த சந்தோஷத்தில் அய்யப்பன் ஆனந்த நடனம் ஆடுகிறார். மகிஷி என்ற எருமைத்தலை அரக்கியைக் கொன்ற இடம் ‘எருமலைக் கொல்லி’ என்ற பெயரில் அழைக்கப் பெற்று, நாளடைவில் எருமேலி ஆனது என்கிறார்கள்.

erumeli devotees

(சரக்கோலுடன் வாபர் பள்ளிவாசலைச் சுற்றிவரும் பக்தர்கள்)

மகிஷி வதத்திற்குப் பின்பு, புலிப்பாலுக்குப் பதிலாக, காட்டிலிருந்த புலிகளையே அழைத்து, அதன்மீது அமர்ந்து நாட்டிற்குள் பவனி வருகிறார் அய்யப்பன். புலிமீது வந்த அய்யப்பனைக் கண்ட அரசி பயந்து போகிறாள். தான் செய்த தவறுக்கு அரசியும், மருத்துவர்களும் மன்னிப்பு கேட்டு, புலிகளைத் திருப்பி அனுப்புமாறு வேண்டினர். அய்யப்பனும் அவ்வாறே செய்தார். அதோடு, ‘நான் பூமிக்கு வந்த வேலை முடிந்துவிட்டது, இனி மேலோகம் செல்கிறேன்’ என்று சொல்கிறார். தங்கள் நினைவாக ஒரு கோயில் கட்ட விரும்புகிறோம் என்று மன்னர் கேட்கிறார். அய்யப்பன் ஒரு அம்பை எடுத்து எய்து, ‘இது எங்கே விழுகிறதோ அங்கே கோயில் கட்டுங்கள்’ என்று கூறுகிறார். அந்த அம்பு சபரிமலையில் போய் விழுகிறது. அங்கு மன்னர் கோயில் கட்டுகிறார். அய்யப்பன் மேலுலகம் செல்கிறார். அப்பாவிடம் போனாரா, அம்மாவிடம் போனாரா என்பது குறித்து தகவல் இல்லை.

கதை அதோடு முடியவில்லை. சபரிமலைக்குச் செல்லும் அய்யப்ப பக்தர்களிடம் வாபர் என்ற முஸ்லிம் கொள்ளையடித்து, தன்னை நம்பியிருக்கும் மக்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கிறார். எந்த அரசர்களாலும் வாபரைப் பிடிக்க முடியவில்லை. அரசர்கள் அய்யப்பனிடம் முறையிடுகின்றனர். வாபரை அடக்க அய்யப்பனே செல்கிறார். சிறுவனாக இருந்த அய்யப்பனிடம் சண்டைக்குப் போக வாபர் மறுக்கிறார். விடாப்பிடியாக அய்யப்பன் சண்டை பிடித்து, வாபரை வெல்கிறார். அவரைக் கொல்லப் போகும்போது, ‘என்னைக் கொன்றுவிட்டால், என்னை நம்பியிருக்கும் மக்களை யார் காப்பாற்றுவார்கள்?’ என்று வாபர் கேட்கிறார். நான் காப்பாற்றுகிறேன் என்று அய்யப்பன் சொன்னதோடு, வாபரையும் நண்பராக சேர்த்துக் கொள்கிறார். அவருக்கு ஒரு பள்ளிவாசலும் கட்டித் தருகிறார். அதோடு வாபரிடம், ‘எனது கோயிலுக்கு வரும் பக்தர்கள் உனது பள்ளிவாசலுக்கும் வருவார்கள். அப்படி வரும் பக்தர்களில் சரியாக விரதம் இருக்காதவர்கள், பிரம்மச்சரியம் பேணாதவர்கள், இளம் பெண்கள் ஆகியோரை நீ தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்’ என்று கூறி இருக்கிறார். வாபரும் எருமேலியில் இருந்துகொண்டு, பக்தர்களை சோதித்து அனுப்புகிறாராம்.

***

அந்த எருமேலியில் தான் எங்களது பயணத்தின் இரண்டாம் நாள் இருந்தோம். பந்தள மன்னன் ராஜசேகர பாண்டியனால் கட்டப்பட்ட தர்மசாஸ்தா கோயில் அங்கு உள்ளது. மகிஷியைக் கொல்ல அம்பும், வில்லும் ஏந்தியிருக்கின்ற உருவில் அய்யப்பன் காட்சி அளிக்கிறார். அச்சன்கோவிலில் இருக்கும் அய்யப்பனை கல்யாண சாஸ்தா என்று அழைப்பதுபோல், எருமேலியில் இருப்பவரை தர்மசாஸ்தா என்று அழைக்கிறார்கள்.

erumeli dharma sastha

(எருமேலி தர்ம சாஸ்தா கோயிலில் குளியலுக்குப்  பின் எங்கள் குழு)

மகிஷியை வதம் செய்து அவள் பூதவுடல் மீது அய்யப்பன் நர்த்தனம் ஆடியதன் நினைவாக பக்தர்களால் நடத்தப்படும் ஒரு சடங்குதான் பேட்டை துள்ளல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. பேட்டை சாஸ்தா கோயிலில் உடல் மீது வண்ணப்பொடிகளை பூசிக் கொண்டு, இலை, தழைகளை கட்டிக் கொண்டு மரத்தினாலான சரக்கோலை வைத்துக் கொண்டு கிளம்புகிறார்கள். மேளதாளத்துடன் ஆடிக்கொண்டு, வாபர் பள்ளிவாசலை வலம்வந்து பின் தர்மசாஸ்தா கோயிலுக்குப் போகிறார்கள். அங்கு சன்னிதியை வலம் வந்து, தேங்காய் உடைத்து, கற்பூரம் ஏற்றி வழிபட்டு, சபரிமலைக்குக் கிளம்புகிறார்கள்.

அவ்வாறு பேட்டைத் துள்ளலை நடத்தத்தான் அங்கு காத்திருந்தோம். மதியம் நேரம் என்பதால், சாப்பிட்டுவிட்டு, வெயில் குறைந்தபின்பு துள்ளலாம் என்று குரு சாமி சொல்லிவிட்டார். அதேபோல் மூன்று மணிக்கு பேட்டை சாஸ்தா கோயிலுக்குச் சென்றோம்.

என்னுடன் வந்த பக்தர்கள் யாரும் அருப்புக்கோட்டையில் இருந்து வரும்போதே செருப்பு அணிந்து வரவில்லை. நான் மட்டும் ஒரு ரப்பர் செருப்பு போட்டுக் கொண்டு வந்திருந்தேன். அச்சன்கோவிலில் கல்யாண சாஸ்தாவைப் பார்க்க கோயிலினுள்ளே போகும்போது மட்டும், செருப்பு போடவில்லை. மற்ற இடங்களில் செருப்பு போட்டுதான் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அதிகாலை இருட்டில் நான் செருப்பு போட்டிருந்ததை யாரும் கவனிக்கவில்லை.

எருமேலியில் பிற்பகல் மூன்று மணிக்கு செருப்பு போட்டிருந்தது சரவணன் கண்ணில் பட்டுவிட்டது. அவன் இரவி மாமாவிடம் போட்டுக் கொடுத்துவிட, அவர் செருப்பைக் கழட்டச் சொன்னார். வண்டியிலேயே போட்டுவிட்டு இறங்கினேன். வெயிலில் தார்ச்சாலை, தோசைச் சட்டி போல் சுட்டது.

பேட்டை சாஸ்தா கோயிலுக்கு செல்லும் வழியில், வண்ணப்பொடிகள் பூசிக் கொண்டு அய்யப்ப பக்தர்கள் ஆடிக் கொண்டு வந்தனர். எங்களது குழுவிற்கு மேளக்காரர்களைப் பிடித்தார்கள். பேட்டை சாஸ்தாவில் வண்ணப் பொடிகளை உடல் முழுவதும் பூசிக் கொண்டார்கள். ஒருவர் மீது ஒருவர் அப்பினார்கள். ஹோலிப் பண்டிகையில் ஒருவர் மீது ஒருவர் வண்ணப் பொடிகள் பூசி விளையாடுவார்கள் அல்லவா, அதுபோல் விளையாண்டார்கள். ஒரு சில பக்தர்களின் முகம்கூட தெரியாத அளவிற்கு, மற்றவர்கள் பூசிவிட்டார்கள். வண்ணப் பொடி பூசுவதற்கு வசதியாக வேட்டி மட்டும் கட்டிக் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். நான் அரை ட்ரவுசர் போட்டிருந்தேன்.

வண்ணப் பொடிகளில் இருந்து தப்பிக்க ஓரமாக நின்றிருந்தேன். ஒரு பக்தர் எனக்குத் தெரியாமல் பின்பக்கமாக வந்து பிடித்துக் கொண்டார். காத்திருந்த மற்ற பக்தர்கள் வேகமாக வண்ணப் பொடிகளுடன் என்னை சுற்றி வளைத்தனர். என்னையும் வண்ணப் பொடிகளில் முக்கி எடுத்தனர். பின்பு வண்ணப் பொடிகளுடன் பக்தர்கள் விதவிதமாக போட்டோ எடுத்துக் கொண்டனர். தற்காலிக போட்டோகிராபராக நான் இருந்தேன்.

அதன்பின்பு ஆட்டம் போட்டபடி பக்தர்கள் வாபர் பள்ளிவாசலுக்கு சென்றனர். அங்கு பக்தர்களுக்கு விபூதி தரப்பட்டது. அதைப் பூசிக்கொண்டு, தர்மசாஸ்தா கோயில் நோக்கி ஆடியபடி பக்தர் கூட்டம் சென்றது. சரியாக விரதம் இருக்காதவர்களை, பிரம்மச்சர்யம் பேணாதவர்களை வாபர் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் அல்லவா? ஆனால் என்னை அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. சிகரெட் பிடித்த பக்தர்களையும் அவர் தடுத்த நிறுத்தவில்லை.

சரவணன் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ஆடிக் கொண்டு வந்தான். தர்மசாஸ்தா கோயிலை எல்லோரும் சுற்றி வந்தபோது, சரவணனும், இன்னும் சில பக்தர்களும் அங்கப்பிரதட்சணம் செய்தார்கள். ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் புழங்கும் இடம் என்பதால், அது சுத்தமான தரையாக இல்லை. அதோடு பகல் முழுக்க சுட்டெரித்த வெயில் காரணமாக தரை சூடாகவும் இருந்தது. நடந்து செல்வதற்கே முடியவில்லை. ஆனாலும் பக்தி மிகுந்த பக்தர்கள் உருண்டார்கள்.

சரவணன் இந்த மாதிரி வழிபடுபவன் அல்ல. எங்களது ஊர்த் திருவிழாவில்கூட, கற்பூரத் தீபத்தை கண்களில் ஒற்றிக் கொள்வது, விபூதி பூசிக் கொள்வது தாண்டி அவனது பக்தி இருந்ததில்லை. இவ்வளவு தீவிரமாக அங்கப்பிரதட்சணம் செய்வான் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏற்கனவே சிவப்பான அவனது உடல், சூடான தரையில் உருண்டதில் மேலும் சிவந்து காணப்பட்டது.

erumeli dharma sastha 1

(சாமிகளுடன் டிரவுசர் அணிந்த ஆசாமி நான்...)

வண்ணப் பொடிகளை போக்கி, குளிப்பதற்கு அங்கேயே ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். வழக்கப்படி அங்கே இருக்கும் குளத்தில்தான் குளிக்க வேண்டும். ஆயிரக்கணக்கானோர் குளித்து அந்தக் குளம் சாக்கடை போல் இருந்தது. அதில் குளிக்க முடியாதவர்களுக்காக நீளமான குழாய்களை அமைத்து, அதில் ஆங்காங்கே தண்ணீர் விழும்படி செய்திருக்கிறார்கள். அதில்தான் நாங்கள் குளித்தோம். அந்த இடமும் அவ்வளவு சுத்தமான ஒன்றாக இல்லை. பக்தர்கள் போட்டுவிட்டுப் போன சோப்புக் கட்டிகள், துண்டுகள், ஷாம்பு பாக்கெட்கள் சிதறி கிடந்தன. வண்ணப் பொடிகள் கலந்து தரை சேறும், சகதியுமாக இருந்தது. அந்த இடத்தின் அசுத்தத்தை நினைத்தால் இப்போது உடல் சிலிர்க்கிறது.

வேறுவழியின்றி அங்குதான் குளிக்க வேண்டியிருந்தது. பலமுறை அழுத்தித் தேய்த்தும், பக்தர்கள் நிறைய பேரின் உடலிலிருந்து வண்ணப் பொடிகளின் சாயம் போகவில்லை. என்மீது கொஞ்சமாகப் பூசியிருந்ததால், எளிதில் பழைய நிலைக்குத் திரும்பி விட்டேன்.

***

முற்காலத்தில் சபரிமலைக்கு எருமேலியிலிருந்து செல்லும் காட்டுப் பாதையில்தான் சென்றிருக்கின்றனர். எருமேலியில் இருந்து சபரிமலை வரையில் 56 கி.மீ., தூரம் உள்ள இந்தப் பாதையைத்தான் பெருவழிப்பாதை என்று அழைக்கிறார்கள். பந்தளராஜா, அய்யப்பனைக் காண இந்த வழியில்தான் சென்றார் என்றும், இந்தப் பாதையில் நடந்து சென்று அய்யப்பனைத் தரிசிப்பதே முழுபலனைக் கொடுக்கும் என்றும் கூறுகின்றனர். ஆனால், அரைப்பலன் கிடைத்தால்கூட போதும் என்று முக்கால்வாசிப் பேர் இந்த வழியைத் தவிர்த்து விடுகின்றனர். யார் 56 கி.மீ. நடப்பது? வண்டியிலேயே சபரிமலை அடிவாரம் வரை சென்று, அங்கிருந்து மட்டும் நடந்து செல்கின்றனர். எங்களது குழுவும் அவ்வாறுதான் சென்றது.

அய்யப்பனுக்கு இதில் என்ன கோபம் ஏற்பட்டதோ தெரியவில்லை, எங்களை கேரள காவல் துறையினரிடம் மாட்ட வைத்து விட்டார்.

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன்

Pin It

sankarankovil temple

(சங்கரன்கோவில் சங்கரநாராயணர் கோயில்)

இந்துக் கடவுளர்களில் பெரும்பாலோனோர் தங்களது கிளைகளை சங்கரன்கோவிலில் வைத்திருக்கிறார்கள். இக்கோயிலின் முதல் சந்நிதியில் மூலவராக சங்கரலிங்க வடிவிலும், இரண்டாம் சந்நிதியில் சங்கரநாராயணர் வடிவிலும், அதாவது ஒரே உருவில் வலப்பக்கம் சிவனாகவும், இடப்பக்கம் திருமாலாகவும் காட்சி தருகிறார். மூன்றாவது சந்நிதியில் கோமதி அம்மன் இருக்கிறார். இந்த மூன்று பேர்தான் முக்கிய பாத்திரங்கள் என்றாலும், துணைப் பாத்திரங்களாக மகாவிஷ்ணு, முருகன், வள்ளி, தெய்வானை, தக்ஷிணாமூர்த்தி, நரஸிம்மமூர்த்தி, பிரம்மா, வன்மீகநாதர், நடராஜர், சண்டிகேஸ்வரர், சனி பகவான், காசி விசுவநாதர், பைரவர், துர்கா தேவி, கணபதி, வீணா காளி, பத்திரகாளி, மாறியாடும் பெருமாள், அகோர வீரபத்திரர், ரிஷபாரூடர், ருத்ர மூர்த்தி, ஸிம்ஹவாஹன கணபதி, மன்மதன், வெங்கடாசலபதி, செண்பக வில்வவாரகி, ஸிம்ஹாசனேஸ்வரி, மகிஷாசுர மர்த்தினி, கபாலி, ஊர்த்துவ தாண்டவர், தில்லைக்காளி, கஜசம்ஹார மூர்த்தி, உச்சிட்ட கணபதி, ராமர், லட்சுமணர், பரமேஸ்வரர், மயூராரூடர், வீரபத்திரர், த்ரிவிக்கிரமர், வாமனாவதாரம், ஹம்சாரூடர், துவாரபாலகர், யோக நரசிம்மம், கார்த்த வீரியன், தசகண்ட இராவணன், ஹிரண்ய சம்ஹார மூர்த்தி, சந்திர சூரியர்கள், அதிகார நந்தி, சுயஜா தேவி, நாகர்கள், சைவ சமய குரவர்கள், மாணிக்க வாசகர், திருநாவுக்கரசர், திருஞான சம்பந்தர், சுந்தரமூர்த்தி, சேக்கிழார் சுவாமிகள், அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்கள், சுரதேவர், காந்தாரி, பிரம்ம சக்தி, ஈச சக்தி, குமார சக்தி, விஷ்ணு சக்தி, வரஹா சக்தி, இந்திர சக்தி, சாமுண்டி சக்தி ஆகியோர் பிரகாரம், சுற்றுச்சுவர் என கிடைத்த இடத்தில் எல்லாம் துண்டு விரித்து ‘எழுந்தருளி’ இருக்கிறார்கள்.

முந்தைய பகுதிகள்:

 

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

 

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

 

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

மேற்கூறிய வரிசையைப் படித்துப் பாருங்கள்.. ஒண்ணு, ரெண்டு இந்துக் கடவுள்கள்தான் விடுபட்டிருக்கும்… அதுவும் கோயிலில் இடம் இல்லாததால்தான்… கோயிலில் பக்தர்களின் கூட்டம்தானே அதிகம் இருக்கும். இக்கோயிலில் கடவுளர்களின் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கிறது.

உக்கிரப் பாண்டியன் என்னும் மன்னனால் கி.பி.1022ம் ஆண்டு இக்கோயில் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. கீழ்ப் பிரகாரம் வலதுபுறத் தூணில் மன்னனின் உருவச் சிலை இருக்கிறது.

கோயிலின் தல புராணமாகக் கூறப்படுவது யாதெனில், சங்கன் என்ற நாக மன்னன் தன்னுடைய கடவுளான சிவனே பெரிய அப்பாடக்கர் என்று கூற, மற்றொரு நாக மன்னனான பதுமன் தன்னுடைய கடவுளான திருமாலே பெரிய அப்பாடக்கர் என்று கூறியிருக்கிறான். வாக்குவாதத்தில் முடிவு ஏற்படாமல், அம்மனிடம்  பஞ்சாயத்து சென்றது. இந்த இரண்டு பேருக்காக மட்டுமல்லாமல், உலக மக்கள் அனைவரும் உண்மையை உணரும் வகையில் தீர்ப்பு கூறுமாறு அம்மன் சிவனிடம் அப்பீல் செய்தார். எவ்வளவு பெரிய கடவுளாக இருந்தாலும், பொண்டாட்டி பேச்சை மீற முடியுமா? மனையாளின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, சிவன், திருமால் இருவரும் சரிசமமான அப்பாடக்கர்கள் என்பதை உணர்த்தும் வகையில், சங்கர நாராயணராக (சங்கரன் - சிவன்; நாராயணன் - திருமால்) ஒரே உருவத்தில் சிவன் காட்சியளித்தார். தீர்ப்பில் திருப்தி அடைந்த நாக மன்னர்கள் இருவரும் சங்கர நாராயணனைக் கும்பிட்டு, அம்மனுடன் அங்கேயே தங்கி விட்டனர்.

அம்மனுடன் நாகங்கள் குடியிருப்பதால், நாகதோஷ நிவர்த்திக்கு எல்லோரும் இங்கு வருகிறார்கள். இக்கோயில் புற்றுமண்ணை நெற்றியில் பூசிக்கொண்டால், எந்தப் பாம்பும் ஒன்றும் செய்யாது என்கிறார்கள். அனகோண்டாவைப் பிடிக்கப் போகும் அமெரிக்கர்கள் அடுத்த முறை இங்கு வந்து, ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டுச் சென்றால், ஒரு பிரச்சினையும் இல்லாமல் அனகோண்டாவைப் பிடித்து விட்டு வரலாம்.

இக்கோயிலில் ஆண்டுதோறும் செப்டம்பர் மற்றும் மார்ச் மாதங்களில் 21, 22, 23 தேதிகளில் சூரிய ஒளி சங்கரலிங்கம் மீது விழும் வகையில் கட்டப்பட்டுள்ளது. சில சமயம் நான்கு நாட்கள் கூட விழும் என்கிறார்கள்.

இந்தக் கோயிலில் வழிபடுவதால் கிடைக்கும் நன்மைகளை குரு சாமி பட்டியலிட்டார். குழந்தைகள் இல்லாதவர்களுக்கு குழந்தைப் பேறு கிடைக்கும்; தோஷங்கள் நிவர்த்தியாகும்; தீராத நோய்கள் எல்லாம் தீரும்; செல்வம் பெருகும்; தொழில் விருத்தியாகும்; குடும்பத்தில் ஏற்படும் குழப்பங்கள் விலகும்; நீண்ட ஆயுள் உண்டாகும்; மனக்கஷ்டங்கள் நீங்கும்.

அய்யப்பன் கோயிலுக்கு செல்வதால் என்னென்ன பலன்கள் கிடைக்குமோ அத்தனை பலன்களும், இந்தக் கோயிலில் இருக்கும் கடவுள்களை வணங்குவதன் மூலம் கிடைக்கும் என்று குரு சாமி சொன்னார். ‘அப்படின்னா சபரிமலைக்கு எதுக்குப் போகணும்? இங்கேயே கும்பிட்டுட்டு ஊருக்குத் திரும்பலாம்’ என்று ஏதாவது ஒரு சாமி விவரமாகக் கேட்டு, பயணத்தை முடித்து வைத்து விடுவாரோ என்று பயந்தேன். அப்படியெல்லாம் நடக்கவில்லை.

கோயிலின் உள்ளே ஏராளமான கடைகள் இருக்கின்றன. பூஜைக்குத் தேவையான பொருட்கள், குழந்தைகளுக்கான விளையாட்டுப் பொருள்கள், பெண்களுக்கான அலங்காரப் பொருட்கள் விற்கும் கடைகள் வரிசையாக அணிவகுத்து இருக்கின்றன. தென்தமிழகத்தில் திராவிடர் இயக்கங்களின் வலிமை குறைவாக இருப்பதைப் பறைசாற்றும் வகையில், உள்ளேயே ஒரு ‘பிராமணாள் ஹோட்டலும்’ இருக்கிறது.

sankarankovil brahmins hotel

கோயில் பெரியது என்பதாலும், கடவுளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்பதாலும், ஒவ்வொருவரையும் கும்பிட்டு வெளியே வருவதற்கு நேரம் ஆகிவிட்டது. இக்கோயில் குறித்த அனைத்து விவரங்களும் அறிந்தவராகவும், அதை அழகாக மற்ற அய்யப்ப சாமிகளுக்கு விளக்குபவராகவும் குரு சாமி விளங்கினார். கோயில் உள்ளே ஒவ்வொரு கடவுளையும் வணங்குவதால் கிடைக்கும் பலன்களை அவர் விளக்கியதை, அய்யப்ப சாமிகள் அல்லாத பொதுமக்களும் நின்று கேட்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. மீண்டும் வண்டியில் ஏறும்போது, மாலை 7.30 மணியைத் தாண்டி விட்டது.

***

இரவு சாப்பாடுக்கு புளியங்குடிக்கு அருகே வண்டியை நிறுத்தினார்கள் சாலையோரமாக ஒரு பெட்ரோல் பங்க் இருந்தது. மூன்று, நான்கு சாமிகள் தம்மடிக்க வண்டிக்குப் பின்புறம் சென்றுவிட்டார்கள். பக்கத்தில் எந்த ஒரு கட்டடத்தையும் காணவில்லை. எங்கே உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது என்று ஒரு சாமியிடம் கேட்டபோது, பெட்ரோல் பங்கில்தான் என்று பதில் சொன்னார். இரவுச் சாப்பாட்டை மதியமே தயார் செய்து எடுத்து வந்திருந்தார்கள். அந்தப் பாத்திரங்களையும், இலைக்கட்டையும் இறக்கி பெட்ரோல் பங்க் உள்ளே கொண்டு போனார்கள். உள்ளே வரும் வாகனங்களுக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல், ஓரமாக போர்வைகளை நீளவாக்கில் உட்கார வசதியாக விரித்தார்கள். போர்வை கிடைக்காதவர்கள் தரையில் உட்கார்ந்து விட்டார்கள். பத்து பேர் உணவு பரிமாறினார்கள். எல்லோர் முன்னேயும் இலைகள் போடப்பட்டு, இட்லி, சப்பாத்தி பரிமாறப்பட்டது. அய்யப்ப சரணம் சொல்லிவிட்டு, சாப்பிட்டார்கள். உணவு ருசியாக இருந்தது. முதல் பந்தியில் சாப்பிட்டுவிட்டு, அடுத்த பந்தியில் உட்கார்ந்தவர்களுக்கு நானும், சரவணனும் பரிமாறினோம்.

aiyyappa devotees petrol bunk

அந்த இரவுச் சாப்பாடு அனுபவம் வித்தியாசமான ஒன்றாக இருந்தது. இரண்டு வேளை குளித்துவிட்டு, சுத்தபத்தமான இடத்தில் சாப்பிடும் ஆச்சாரத்தை அய்யப்ப பக்தர்கள் பின்பற்றுவார்கள் என்றுதான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஒரு பெட்ரோல் பங்கில், திறந்தவெளியில், அதுவும் சுத்தமற்ற கட்டாந்தரையில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவார்கள் என்று நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. திறந்தவெளி கட்டாந்தரையில் நான் முதன்முறையாக சாப்பிட்டதும் அன்றுதான். ஆனால் இதைவிட அசுத்தமான இடங்களில்தான் அடுத்த சில நாட்களைக் கழிக்கப் போகிறோம் என்பது எனக்குத் தெரியாததால் அன்றைய அனுபவம் எனக்கு கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாகவும், அது தெரிந்த சாமிகளுக்கு இயல்பாகவும் இருந்தது.

பாத்திரங்களை ஏற்றிக் கொண்டு வண்டிகள் கிளம்பின.

***

அடர்ந்த காட்டுப் பாதையில் வண்டிகள் பயணித்துக் கொண்டிருந்தன. மரங்களுக்கு இடையே கிடைத்த இடைவெளியில் தேய்பிறை காலத்து நிலா எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அய்யப்ப பாடல்கள் நிறுத்தப்பட்டு, சாமிகள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதிகாலை 4 மணிக்கு முன்னரே எழுந்து, இருமுடி கட்டி, பயணம் செய்ததில் சாமிகள் களைத்திருந்தனர். உண்ட மயக்கமும் சேர்ந்து கொள்ள சுகமான நித்திரையில் இருந்தனர். நானும் சரவணனும் அருகருகே உட்கார்ந்திருந்தோம். இருவரும் தாட்டியமான உடல்வாகு கொண்டவர்கள். உறங்குவதற்கு வசதியான அளவு இருக்கை இல்லை. அதையும் மீறிய களைப்பு இருந்ததால் சரவணன் உறங்கிவிட்டான். போகிற இடத்தில் தூங்கிக் கொள்ளலாம் என்று இருட்டை வேடிக்கை பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தேன்.

இரவு 11 மணி வாக்கில் வண்டிகள் ஓரிடத்தில் நின்றன. எல்லோரும் இறங்கி, தங்குமிடத்திற்குச் செல்வார்கள் என்று எதிர்பார்த்தால், யாரும் இறங்கவில்லை. எல்லோரும் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தார்கள். மற்ற வண்டிகளில் இருந்த சாமிகளும் அதே நிலையில்தான் இருந்தார்கள். எங்கே தூங்குவது, யாரைக் கேட்பது என்று தெரியாமல் நான் மட்டும் விழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சமையல்காரர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான காய்கறி, சாமான்களை இறக்கி மறுநாள் காலை சாப்பாட்டுக்கான தயாரிப்பு வேலைகளில் இறங்கினார்கள். வண்டியிலிருந்து இறங்கி சுற்றுமுற்றும் பார்த்தேன். எந்த இடம் என்று தெரியவில்லை. கண்ணுக்குத் தெரிந்த ஒன்றிரண்டு பெயர்களும் மலையாளத்தில் இருந்தன. எங்களுக்கு முன்னதாக வந்திருந்த சாமிகள் எல்லாம் ஒரு பெரிய ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கொட்டகையின் கீழ் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். சொரசொரப்பான சிமெண்ட் தரையில் தூசியும், மண்ணும் மண்டிக் கிடந்தது. சுத்தம் பார்ப்பவர்கள் அங்கு உட்காரக் கூட முடியாது. ஜனவரி மாதக் குளிர் ஒரு மழை போல் உடல் எங்கும் ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தது.

பயணக் களைப்பும், குளிரும் வாட்டியெடுக்க, எங்கே தூங்குவது என்று தெரியாமல் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். ஏதாவது கடை திறந்திருந்தால், சூடாக ஒரு தேநீர் குடிக்கலாம் என்று அந்தப் பக்கமும், இந்தப் பக்கமும் அலைந்தேன். ஒரு கடைகூட திறந்திருக்கவில்லை. மீண்டும் வண்டிப் பக்கம் வந்தேன். ஓட்டுனர் இருக்கைக்குப் பின்புறம் இருந்த படுக்கை காலியாக இருந்தது. ஓடிப் போய் அந்த இடத்தைப் பிடித்தேன். எந்த நொடியில் தூங்கினேன் என்று தெரியாத வேகத்தில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குள் விழுந்தேன்.

“சாமி! எழுந்திருங்க சாமி” என்று குரல் கேட்டு, ‘அட.. அதுக்குள் விடிந்துவிட்டதா’ என்று ஆச்சரியத்துடன் எழுந்தேன். வண்டி ஓட்டுனர் நின்றிருந்தார். “சாமி! நான் கொஞ்ச நேரம் தூங்கணும்.. அப்பத்தான் நாளைக்கு வண்டி ஓட்ட முடியும்” என்றார். படுக்கையிலிருந்து எழுந்திருக்கச் சொல்கிறார் என்பது புரிந்தது. மவுனமாக எழுந்து மணியைப் பார்த்தேன். அரைமணி நேரம்தான் ஆகியிருக்கிறது. இயற்கை உபாதைக்காக ஓட்டுனர் போயிருப்பார் போலும்… அந்த இடைவெளியில் அவரது சாம்ராஜ்யத்தைக் கைப்பற்றியிருக்கிறேன். நல்லபிள்ளையாக மீண்டும் அவரிடமே அதை ஒப்படைத்தேன்.

வண்டிக்குள் பார்வையைச் செலுத்தினேன். இருபக்க இருக்கைகளுக்கு இடையே உள்ள இடைவெளியில் சில சாமிகள் படுத்திருந்தார்கள். சரவணன் கால்மாற்றி, வசதியாக இரண்டு இருக்கைகளையும் ஆக்கிரமித்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். கொஞ்சூண்டு இடத்திற்காக அவனது தூக்கத்தைக் கலைக்க விருப்பமில்லாமல் வண்டியிலிருந்து இறங்கினேன்.

காய்கறி நறுக்கிக் கொண்டிருந்த சமையல்காரர்கள் பக்கம் போனேன். அவர்கள் பொட்டலம் பிரித்து வைத்திருந்த ஒரு செய்தித்தாளை விரித்து, அதில் உட்கார்ந்தேன். என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, அவர்களுடன் பேச்சு கொடுத்தேன்.

“இங்க தூங்குறதுக்கு இடம் கிடையாதா?”

“இல்லைங்க.. முதல்ல வர்றவங்க இந்த ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கொட்டகையில் இடத்தைப் பிடித்துக் கொள்வார்கள். அடுத்து வர்றவங்க வண்டியிலேதான் தூங்கணும்.”

“இந்த இடம் சுத்தமா இல்லையே”

“இலட்சம் பேர் வந்து போற இடம் இப்படித்தான் இருக்குங்க... சுத்தம் பார்த்தா தூங்க முடியாதுங்க…”

அவர் சொன்னது சரிதான் என்பதுபோல் அய்யப்ப பக்தர்கள் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த இடத்தில் விரிப்பதற்கு என்னிடம் போர்வையும் இல்லை. போகிற இடங்களில் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்வார்கள், போர்வை எல்லாம் கிடைக்கும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், தங்குமிடமே இல்லை… போர்வைக்கு எங்கே போக?

குளிர் அதிகமாகவே, வண்டிக்குள் போய் சரவணனின் போர்வையையும், எனது துண்டையும் எடுத்து வந்தேன். ஓர் ஓரமாக துண்டை விசிறியதில், கொஞ்சம் சுத்தமானது. அதில் துண்டை விரித்து, உட்கார்ந்தேன். போர்வையை உடல் முழுக்க சுற்றிக் கொண்டேன். அப்படியே ஒரு அரைமணி நேரம் கழிந்தது. அப்போது, படுத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சாமி எழுந்து, கொட்டகையை விட்டு வெளியே போனார். போகும்போது அவரது போர்வையையும் எடுத்துக் கொண்டு போனார். ‘சரி, தூக்கம் கலைந்து போகிறார், இனி வரமாட்டார்’ என்று அந்த இடத்தைப் பிடித்தேன். இரண்டு பேருக்கான பாய் அது. அவருடன் வந்த சாமி தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். நான் நெடுநாள் நண்பர்போல் அவரருகே படுத்துக் கொண்டேன். என்ன செய்ய? வேறு வழியில்லை.

***

அதிகாலை நான்கு மணிக்கு குரு சாமி எழுப்பி விட்டார். “இந்நேரம் போனால், பாத்ரூம் காலியாக இருக்கும். கொஞ்சம் லேட்டாப் போனால், கூட்டம் அதிகமாகி விடும்.” என்று சொன்னார். இரண்டு மணி நேரம் கூட முழுதாகத் தூங்கியிருக்க மாட்டேன். நான் இந்தக் கொட்டகைக்குள் தூங்கியது குரு சாமிக்கு எப்படித் தெரிந்தது? குரு சாமி எல்லாம் தெரிந்த ஞானஸ்தர் என்று சரவணன் சொன்னது உண்மைதானோ?

‘அவரது ஞானத்தில் இடி விழ’ என்று புலம்பியபடி, தூங்கியவாறே வண்டிப் பக்கம் போனேன். சரவணனும், இரவி மாமாவும் தூக்கம் கலைந்து, டூத்பேஸ்ட், பிரெஷ், துண்டு ஆகியவற்றுடன் நின்றிருந்தார்கள். நானும் அவர்களைப் பின்பற்றினேன்.

வரிசையாக பத்து, பதினைந்து கழிவறைகளும், குளிப்பறைகளும் இருந்தன. வெளியே ஒரு பெரிய தொட்டியில் தண்ணீர் விழுந்தபடி இருந்தது. காலைக் கடன்களை முடித்துவிட்டு, அந்தத் தொட்டியில் இருந்த தண்ணீரை தலையில் ஊற்றினேன். முதல் வாளி ஊற்றும்போதுதான் குளிர் உறைத்தது. பின்பு தெரியவில்லை.

***

எல்லோரும் குளித்து முடித்து, குரு சாமியின் பின்னே போனோம். அவர் அந்த இடத்தைப் பற்றி சொன்னார்.

achankovil temple 600

அச்சன்கோவில், அய்யப்பனின் ஐந்து சரவீடுகளில் ஒன்று. ஐந்து கோயில்களையும் பரசுராமன் கட்டியதாக கூறுகிறார்கள். அய்யப்பன் பாலகனாக குளத்துப்புழையிலும், இளைஞராக புஷ்கலா தேவியுடன் ஆரியங்காவிலும், இரண்டு மனைவிகள் பூர்ணா, புஷ்கலா தேவியருடன் தம்பதி சமேதராக அச்சன்கோவிலிலும், துறவியாக சபரிமலையிலும் காட்சி தருகிறார். மற்ற அய்யப்பன் கோயில்களில் தற்போது இருக்கும் விக்கிரங்கள், கோயில் உருவானபோது தோற்றுவிக்கப்பட்டவை அல்ல. சிதிலங்கள் ஏற்பட்டதால், பிற்பாடு மாற்றப்பட்டவை. ஆனால் அச்சன்கோவிலில் மட்டும் பழைய விக்கிரகம் அப்படியே இன்றும் உள்ளது. இக்கோயில் பரசுராமரால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.

அமர்ந்த நிலையில் அய்யப்பன் ஒரு கையில் அமுதமும், மற்றொரு கையில் கருப்பனின் காந்தமலை வாளும் ஏந்தியிருக்கிறார். அவருக்கு இருபுறமும் பூர்ணா, புஷ்கலா தேவியர் பூக்கள் தூவுவதுபோன்று வீற்றிருக்கின்றனர். அய்யப்பனுக்கு இருக்கும் பல பெயர்களில் ‘சாஸ்தா’ என்ற பெயரும் ஒன்று. தம்பதி சமேதராய் காட்சியளிப்பதால் அச்சன்கோவில் அய்யப்பனை 'கல்யாண சாஸ்தா' என்று அழைக்கிறார்கள். திருமணம் தள்ளிப் போகிறவர்கள் இங்கு வந்து வேண்டினால், விரைவில் திருமணம் நடக்கும் என்பது ஐதீகம்.

அய்யப்பன் கோயில்களிலேயே சபரிமலைக்கு அடுத்தபடியாக 10 நாட்கள் திருவிழா நடப்பது இங்குதான். கார்த்திகை  மாதம் 30ம் தேதி புனலூர் கருவூலத்திலிருந்து அய்யப்பனுக்கு திருஆபரணங்கள் கொண்டு வரப்படும். மார்கழி முதல் நாள் காலை கொடியேற்றத்துடன் திருவிழா தொடங்கும். 9ம் நாள் தேரோட்டம் நடைபெறும். மற்ற அய்யப்பன் கோயில்களில் தேரோட்டம் கிடையாது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கல்யாண சமேதராய் இருப்பதால் இக்கோயிலுக்கு பெண்களும் செல்லலாம். அதேபோல் இருமுடி கட்டி, விரதமிருந்துதான் செல்ல வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை; எப்போது வேண்டுமானாலும் போகலாம்.

எனக்கு ஒரு விஷயம் புரியவில்லை. எல்லோரையும் போல பாலகன், இளைஞன், நடுத்தர வயது முதலான பருவங்கள் அய்யப்பனுக்கும் இருந்திருக்கிறது. மற்ற கடவுள்களைப் போல், அய்யப்பனும் ஒன்றுக்கு இரண்டாகவே கல்யாணம் முடித்திருக்கிறார். இரண்டு பேரையும் சமாளிக்க முடியாமலோ, அல்லது வேறேதும் பிரச்சினைக்காகவோ கடைசிக்காலத்தில் துறவறம் மேற்கொள்கிறார். இப்படி வீட்டை விட்டு காட்டுக்குப் போனவர்களை துறவிகள் என்றுதான் சொல்வார்களே தவிர, பிரம்மாச்சாரிகள் என்று யாரும் சொல்ல மாட்டார்கள். திருமணமே செய்து கொள்ளாமல் கடைசிவரை தனியாக இருப்பவர்களுக்குத் தானே பிரம்மச்சாரி என்று பெயர். பிறகு அய்யப்பன் எப்படி பிரம்மச்சாரி ஆனார்? இந்த சின்னக் கேள்விகூட எழாமலா, ‘அய்யப்பன் பிரம்மச்சாரி’ என்று அவரது பக்தர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? என்ன கொடுமை அய்யப்பா இது!!

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

சபரிமலைக்குப் போவது என்று தீர்மானித்தவுடன், ஒரு விஷயத்தில் நான் தெளிவாக இருந்தேன். பகுத்தறிவு பேசி, கூட வரும் ‘சாமிகள்’ கடுப்பாகி, நடுவழியில் நம்மை இறக்கிவிட்டு விடக்கூடாது. ஒரு பத்திரிக்கையாளனின் வேலையாக, அவர்கள் போகும் இடங்களுக்கும் எல்லாம் போவது, நடப்பவற்றை எல்லாம் கூர்ந்து கவனிப்பது, எல்லாவற்றையும் தொகுத்து ஒரு பகுத்தறிவாளனின் பார்வையில் எழுதுவது – இதில் தீர்மானமாக இருந்தேன். அப்படித்தான் ‘தேங்காய் உரசும்’ நிகழ்ச்சியை தவறவிடக் கூடாது என்று அருப்புக்கோட்டை கிளம்பினேன். காலையிலிருந்து கார் ஓட்டிக் கொண்டே இருப்பதால், உடம்பு முழுவதும் அசதியாக இருந்தது. இருந்தாலும் ஆர்வம் என்னை விடவில்லை.

எங்களது கிராமத்திலிருந்து அருப்புக்கோட்டைக்கு செல்ல இரண்டு வழிகள் இருக்கின்றன. ஒரு வழி, சாத்தூர், விருதுநகர் வழியாக செல்வது; இன்னொரு வழி, கோவில்பட்டி, எட்டையபுரம் வழியாக செல்வது. இரண்டுக்கும் தூரம் அதிக வித்தியாசமில்லை. சாத்தூர் வழியாக செல்லும் பாதை நன்றாக இருக்கும் என்று சரவணன் சொன்னதால், அதே வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தோம்.

சென்னை போக்குவரத்து நெரிசலில் கார் ஓட்டி நொந்து போனவர்களுக்கு, ஊர்ப் பக்கம் ஓட்டுவது அவ்வளவு இலகுவாக இருக்கும். சாலையில் யாருமே இல்லாததுபோலத்தான் இருக்கும். பதற்றமில்லாமல் ஓட்டலாம்.

அருப்புக்கோட்டை போய்ச் சேர்ந்தபோது இரவு 8.30 மணி இருக்கலாம். நேரே இரவி மாமா வீட்டிற்குப் போனோம். மாமா ஒரு சவாரிக்காக மதுரை ஏர்போர்ட் போயிருந்தார். மலேசியாவில் வேலை பார்த்தவர், இப்போது ஊர் திரும்பி, சொந்தமாக டிராவல்ஸ் நடத்துகிறார். மாமா மலேசியாவில் வேலை பார்த்தபோது, அவரது மனைவி, குழந்தைகள் எங்களது கிராமத்தில்தான் இருந்தனர். அதனால் அவர்கள் அனைவருடனும் எனக்கு நல்ல பரிச்சயம் உண்டு.

Saravanan and Ravi

(வீட்டில் பூஜை செய்யும் சரவணன் மற்றும் இரவி மாமா)

உங்களுக்கு இந்த அனுபவம் உண்டா என்று தெரியவில்லை. எந்த வயதில் ஊரிலிருந்து கிளம்பி வந்தேனோ, அந்த வயதில் நான் பார்த்த மனிதர்கள் அப்படியே எனது எண்ணத்தில் பதிந்திருப்பதும், இப்போது அவர்களைப் பார்க்கும்போது அதே வயதிலேயே அவர்களது தோற்றத்தை எதிர்பார்ப்பதும் நடக்கும். இரவி மாமாவின் பையன் இரண்டாவதோ, மூன்றாவதோ படித்துக் கொண்டிருப்பான், பெண்குழந்தை PreKG போய்க்   கொண்டிருப்பாள் என்ற எண்ணத்தோடேயே வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன். பையன் இப்போது பொறியியல் கல்லூரியில் படிக்கிறான்; பெண் மேல்நிலைப்பள்ளியில் படிக்கிறாள். சட்டென அதிர்ச்சியாகி, ‘நாம் பார்த்து 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு’ என்று உண்மை பொட்டில் அறைய, நிதானத்துக்கு வந்தேன். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஊரில் சந்தித்தவர்களை இப்போது எங்கேயாவது பார்த்தால், இடையே இத்தனை ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன என்பதும், இருவருக்கும் வயது கூடிவிட்டது என்பதும் உடனடியாக எனது நினைவுக்கு வருவதே இல்லை.

நான் ஆறு அல்லது ஏழு படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, எனது கிராமத்தில் பக்கத்து வீட்டில் கௌரி என்ற குட்டிப் பெண் இருந்தாள். மிகவும் சுட்டி. பத்துமாதக் குழந்தையாக இருந்ததில் இருந்தே மிகவும் அழகாகப் பேசுவாள் (கிராமத்துக் குழந்தைகள் நிறைய மனிதர்களைப் பார்ப்பதால் சீக்கிரமாகவே பேசிவிடும்). பெரும்பாலும் எங்கள் வீட்டில்தான் இருப்பாள். அவளோடு விளையாடுவதில் பொழுது போவதே தெரியாது. அவளை சில ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்தபோது, கல்லூரிக்குப் போய்க் கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னாள். என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. கௌரி சின்னப் பெண் அல்லவா, அதற்குள் கல்லூரி எப்படி போனாள் என்பது அதிர்ச்சியாகவே இருந்தது. எனக்கு வயதானதைவிட, அவளுக்கு வயதானதைத்தான் என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

அப்படித்தான் இரவி மாமாவின் குழந்தைகளைப் பார்த்தபோதும் இருந்தது. குழந்தைகள் குழந்தைகளாகவே எப்போதும் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?

அவர்கள் வீட்டில் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். உடம்பில் ஒரு அதிர்வு இருந்து கொண்டே இருந்தது. காலையில் இருந்து கார் ஓட்டியதால், காருக்குள் இருக்கும் அதிர்வு, உடம்பிலும் தொற்றிக் கொண்டது. கொஞ்சம் தூங்கினால்தான் இந்த அதிர்வு சரியாகும்.

மாமா அரைமணி நேரத்தில் வந்துவிட்டார். குளித்துவிட்டு, மாமாவும், சரவணனும் பூஜை செய்தார்கள். பின்பு சிவன் கோயிலுக்கு தேங்காய் உரசக் கிளம்பினோம்.

மாமா டாடா சுமோவில் போக, நாங்கள் பின்னால் swift-ல் தொடர்ந்தோம். முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த வண்டியில் ஓட்டுனர் இருக்கை பக்கமாக சிகரெட் புகை வந்தது. சரவணனுடன் பேசிக் கொண்டே வந்ததில், மாமா வண்டியைத் தவற விட்டுவிட்டேனா என சந்தேகம் வந்தது. சரவணனைக் கேட்டால், “மாமா சாமிதான் சிகரெட் பிடிக்கிறார்” என்று சொன்னான்.

“சாமி சிகரெட் பிடிக்கலாமா?”

“மனசு சுத்தமாக இருந்தால் போதும், சிகரெட் பிடிக்கலாம் என்று மாமா சாமி சொன்னார்”

“அப்போ, அதே மனசு சுத்தத்தோடு ஒரு பீர் அடிக்கலாமா?”

அது பிடாது என்று சரவணன் சொல்லிவிட்டான். வித்தியாசமான விதிமுறையாக இருக்கிறதே!

கோயிலுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம். இரவு ஒன்பதரை மணிக்கும் கோயில் சுறுசுறுப்பாக இருந்தது. நிறைய அய்யப்ப சாமிகள் அங்கும் இங்கும் நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு பக்கம் தேங்காய்கள் குவிக்கப்பட்டிருந்தன. பத்து, இருபது பேர் அதை உரசிக் கொண்டிருந்தார்கள். தேங்காய் உரசுவது ஏன் என்று குரு சாமி எங்கள் இருவரையும் அழைத்து விளக்கினார்.

“மலைக்குச் செல்லும்போது இருமுடி கட்டிச் செல்வார்கள். அந்த இருமுடியில் அய்யப்பனுக்கு நைவேத்தியம் செய்ய நெய் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். தேங்காயின் ஒரு கண்ணில் ஓட்டை போட்டு, இளநீரைக் கொட்டிவிட்டு, அதில் காய்ச்சிய பசு நெய் ஊற்றி அடைத்துவிட வேண்டும். இதுதான் நெய்த் தேங்காய். தேங்காய் என்பது நமது உடல். உடலில் ஓடும் உயிர் போன்ற இரத்தம்தான் நெய். உடலையும், உயிரையும் அய்யப்பனுக்குக் காணிக்கையாக்குகிறோம். அப்படி காணிக்கையாக்கும் உடலில் முடி இருந்தால் நன்றாக இருக்குமா? அதனால்தான் அதனை நீக்குகிறோம்” என்பதுபோல் குரு சாமி சொன்னார்.

தேங்காயின் முடியைப் பிய்த்து எறிந்துவிட்டு, அதன்மீது ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கும் நார்களை தரையில் உரசி நீக்க வேண்டும். மொட்டை அடித்த தலைபோல் தேங்காய் வழுவழு என்று இருக்க வேண்டும். அதுவரை தேங்காயை உரச வேண்டும். பெரும்பாலும் இந்த வேலை கன்னிசாமிகள் செய்ய வேண்டியதாகும். சபரிமலை செல்லும்வரை கன்னிசாமிகளுக்கு கூடுதல் வேலைகள் தரப்படுகின்றன. ஏறக்குறைய முதலாமாண்டு கல்லூரி மாணவர்களுக்கு நடைபெறும் ராகிங் போல என்று மற்ற சாமிகள் சொன்னார்கள். ஆனால் அநாவசியமாக எதுவும் செய்யச் சொல்வதில்லை. கூடுதல் வேலைகளும், கேலி, கிண்டல்களும் மட்டும்தான்.

தேங்காய் உரசும் சாமிகளுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு காகிதத்தில் சேவு வைக்கப்பட்டிருந்தது. சேவு சாப்பிட்டுக் கொண்டே உரசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நண்பனுக்கு உதவுவதற்காக நானும் உட்கார்ந்தேன்.

“குரு சாமி ரொம்பவும் விவரமானவர்; படிச்சவர். சபரிமலை போறதிலுள்ள ஒவ்வொரு காரியத்துக்கும் அவர்கிட்ட டீடெட்டயலா விளக்கங்கள் இருக்கும். தேங்காய் உரசுறது பத்தி எவ்வளவு அழகாக விளக்கினார், பார்த்தயா?” என்றான் சரவணன்.

“உண்மையில் அதுதான் காரணமாக இருக்கும்னு என்று நான் நம்பலை. நம்ம கிராமங்கள்லே கண்ணாடி பாட்டில்கள் எல்லாம் ரொம்ப லேட்டாத்தான் வந்துச்சி. நம்ம சின்னவயசுலே வீட்டிலே எல்லாமே மண்சட்டியிலேதான் வச்சிருப்பாங்க. அப்படி இருக்கும்போது 60, 70 வருசத்துக்கு முன்னாடி சபரிமலை போனவங்க, நெய்யை எதுலே கொண்டு போறதுன்னு யோசிச்சுருப்பாங்க… கல்லும், முள்ளுமா இருக்குற மலைப் பாதையிலே மண்சட்டியிலே கொண்டுபோனா, ஒரு வேளை சறுக்கி விழுந்தால், பானை உடைஞ்சி, நெய் கொட்டிரும். அய்யப்பனுக்கு உடைக்க எப்படியும் தேங்காய் கொண்டு போகனும். அதுலே ஓட்டை போட்டு, நெய் கொண்டுபோனா, தேங்காயும் கொண்டுபோன மாதிரி ஆச்சு… கொட்டாம நெய்யும் கொண்டு போன மாதிரி ஆச்சு. பிற்காலத்துலே, இதுக்கு உடலு, உயிரு கதையெல்லாம் சேர்ந்திருக்கும்” என்று பதில் சொன்னேன்.

குரு சாமியின் விசாலமான அறிவை மெச்சுவேன் என்று எதிர்பார்த்திருந்தவனுக்கு நான் சொன்ன பதில் ஏற்றதாக இல்லை. ‘அவரைவிட நீ என்ன அவ்வளவு பெரிய அப்பாடக்கரா?’ என்ற தொனியிலேயே அவன் பார்வை இருந்தது. நான் சேவுப் பக்கம் கவனத்தைத் திருப்பினேன்.

***

அருப்புக்கோட்டையில் மாணிக்கவாசகம் என்ற இடதுசாரித் தோழர் ஒருவர் இருக்கிறார். தமிழில் இலவச மென்பொருள் உருவாக்கத்திற்கும், அதன் பயன்பாட்டிற்கும் தன்னார்வமாக பங்கிழைப்பவர். கீற்றிற்கு தொழில்நுட்ப உதவிகள் தேவைப்படும்போதெல்லாம், நான் தொந்தரவு செய்யும் நபர்களில் இவரும் ஒருவர். நீண்ட நாட்கள் நட்பில் இருந்தாலும், அவரை நேரில் சந்தித்தது இல்லை. அருப்புக்கோட்டை போகிறோம் என்றதும், தோழரை சந்திக்க வேண்டும் என்பதில் ஆர்வமாக இருந்தேன்.

வண்டியில் வரும்போதே கைபேசியில் அழைத்து, அருப்புக்கோட்டை வருவதைச் சொன்னேன். “நிச்சயம் சந்திக்கலாம் தோழர்” என்று உற்சாகமாகச் சொன்னார். ஆனால் நாங்கள் கோயிலுக்கு வருவதற்கு இரவு ஒன்பதரை மணி ஆகிவிட்டது. “இரவு நேரத்தில் தோழரைத் தொந்தரவு செய்கிறோமோ” என்று சங்கடமாக இருந்தது. ஆனால் அவரை நேரில் சந்திக்கும் ஆவலும் இருந்தது. மறுபடியும் அழைத்தேன். அடுத்த 10 நிமிடத்தில் கோயில் பக்கம் வந்துவிட்டார்.

கீற்றிற்கு அவர் செய்த உதவிகளுக்கு நேரில் நன்றி சொன்னேன். தமிழில் மென்பொருள் உருவாக்கம் தொடர்பான திட்டங்கள் குறித்து தோழர் விளக்கினார். இரவு நேரம் என்பதால் அதிக நேரம் பேச முடியவில்லை. இன்னொரு நாள் சந்திக்கலாம் என்று விடைபெற்றோம்.

***

உடலுக்கு மயிர் பிடுங்கும் வேலையில் சரவணன் மும்முரமாக இருந்தான். மார்கழி மாதக் குளிரிலும் அவனுக்கு வியர்த்திருந்தது. நிறைய தேங்காய் உரசி, குரு சாமியிடம் ‘வெரி குட்’ வாங்கும் முனைப்பில் இருந்தான். நானும் ஒரு தேங்காய் உரசிக் கொடுத்தேன்.

saravanan with cocunut

(உரசிய தேங்காயுடன் சரவணன்)

11.30 மணிக்கு அங்கிருந்து விடைபெற்று ஊருக்குக் கிளம்பினோம். முன்னதாக இரண்டு பேரின் பயணச் செலவுக்கான பணத்தை, குழு பொருளாளரிடம் கொடுத்தோம்.

***

முதலில் பொங்கலுக்கு அடுத்த நாள் சபரிமலைக்கு கிளம்புவதாக இருந்தது. பின்னர் அதை பொங்கல் அன்று மாற்றினார்கள்.

பொங்கலை சிறப்பிக்க ஓடைப்பட்டி கிராமத்திற்கு நானும், ஹேமாவும் சென்றோம். பொங்கல் விழா என்றால் கிராமத்தில் கொண்டாடுவதுதான் எனக்குப் பிடிக்கும். அங்கேதான் வீட்டின்முன்னே, சூரியன் உதிக்கும்வேளையில் பொங்கல் வைப்பார்கள். கோவில்பட்டி போன்ற சிறுநகரங்களில் கூட பொங்கலை வீட்டினுள்ளே கேஸ் அடுப்பில்தான் வைக்கிறார்கள்.

தென்பகுதி கிராமங்களில் பொங்கல் என்றால், அவ்வளவு உற்சாகமிருக்கும். காலை சாப்பாடிற்கே ஆறுவகை கூட்டுப் பொரியல்களுடன், சாம்பார், காரக் குழம்பு, ரசம் என்று வைப்பார்கள். சில வீடுகளில் ஒன்பது வகை பொரியல்கூட இருக்கும். கிராமங்களில் ஒரு வகை பொரியலுடன் சாப்பிடுவதே மற்ற நாட்களில் அதிசயமாக இருக்கும்போது, ஒரே நாளில் இத்தனை வகை பொரியல்கள் என்றால் கொண்டாட்டமாக இருக்காதா?

இந்த ஆண்டு ஓடைப்பட்டியிலும் அப்படித்தான் இருந்தது. காலை 7  மணிக்கெல்லாம் பொங்கல் வைத்து, 7 வகை கூட்டுப் பொரியல்களுடன் விருந்துச் சோறு சாப்பிட்டோம். ஆம், காலையிலேயே சோறுதான். (எனது 20 வயது வரைக்கும் வீட்டில் மூன்று வேளையும் சோறுதான். என்றாவது சில நாட்கள்தான் இட்லி, தோசை இருக்கும். காலையில் சோறு, குழம்பு ஆக்கினால், இரவு வரை அதுதான். சில நாட்களில் மட்டும் இரவு புதிதாக சோறு வடிப்பார்கள். காலையில் இட்லி, சட்னி, மதியம் சோறு, குழம்பு, இரவு தோசை, சட்னி என்று 3 வேளையும் விதவிதமாக சமைக்க, கிராமத்துப் பெண்களுக்கு நேரம் இருப்பதில்லை. சோறு, குழம்பு, தயிர் தொட்டுக்கொள்ள ஊறுகாய், மோர் மிளகாய் வத்தல் அல்லது சேவு – இவைதான் எப்போதுமான மெனு கார்ட். அதனால் பொங்கலன்று இத்தனை வகைகளுடன் சாப்பிடுவது கொண்டாட்டமாக இருக்கும்.)

சோற்றை ஒரு வெட்டு வெட்டிவிட்டு, கிறக்கமாக நாற்காலியில் சாய்ந்தபோது, சரவணனிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது.

அவன் விடியற்காலையில் நான்கு மணிக்கெல்லாம் சுப்பையாபுரத்திலிருந்து கிளம்பி, இருமுடி கட்ட அருப்புக்கோட்டை சென்றுவிட்டான்.

“மதியம் ஒரு மணிக்கு சபரிமலைக்கு கிளம்புகிறோம். 11 மணிக்கெல்லாம் அருப்புக்கோட்டை வந்துவிடு” என்று சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டான்.

‘என்னடா இது? என்னை நம்பி, மாமியார் வேறு 9 வகை கூட்டு, பொரியல் பண்ணியிருக்கிறார்கள். அதை மதியத்திற்கு காலி செய்யலாம் என்று நினைத்திருந்தால், அய்யப்பன் அதில் வேட்டு வைத்துவிட்டார். பொங்கல் அன்றைக்கு நிம்மதியாக சாப்பிடக்கூட விடமாட்டேன்கிறார்களே’ என்று நொந்தபடி கோவில்பட்டி கிளம்பினேன். அங்குதான் துணிமணிகள் இருக்கின்றன. அவற்றை மூட்டை கட்டி, கோவில்பட்டியிலிருந்து அருப்புக்கோட்டை செல்ல வேண்டும்.

***

என் மாமியார் பழுத்த ஆத்திகவாதி. அமாவாசை, பிரதோசம், கிருத்திகை என அத்தனையும் பார்ப்பவர். திங்கள்கிழமை பிள்ளையார் கோயில், செவ்வாய்க்கிழமை செண்பகவல்லியம்மன் கோயில் என தினசரி அட்டவணை போட்டு, கோயில்களுக்குப் போய் வருபவர். கடைசிப் பையனுக்கு மூன்றாண்டுகள் கல்யாணம் தள்ளிப் போனதில், இவர் பண்ணிய பூஜை, புனஸ்காரங்களையும், வேண்டுதல்களையும் தாங்க முடியாமல், கோவில்பட்டியில் குடியிருந்த பல தெய்வங்கள் அந்த ஊரைவிட்டே ஓடிவிட்டதாக கேள்விப்பட்டேன்.

நான் சபரிமலைக்குப் போவதில் அநியாயத்திற்கு சந்தோஷப்பட்டவர்களில் இவரும் ஒருவர்.

“எல்லோருக்கும் சேர்த்து நல்லா அய்யப்பனிடம் வேண்டிக்கிட்டு வாங்க” என்று சொன்னார்.

“நாளை மறுநாள் அய்யப்பனைப் பார்த்துருவேன். அன்னைக்கு ராத்திரி வீட்டிலே காசு, பணம் கொட்டப் போவுது. மூணு, நாலு சாக்குப் பைகளைத் தயாரா வச்சிருந்து, எல்லாத்தையும் கட்டி பத்திரப்படுத்துங்க..” என்று பதில் சொல்லிவிட்டு, அருப்புக்கோட்டை கிளம்பினேன்.

***

கோவில்பட்டி – அருப்புக்கோட்டை பேருந்து பயணம் ஒரு மணி நேரம்தான். அருப்புக்கோட்டை பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து கோயிலுக்கு என்னை அழைத்துச் செல்வதற்கு ஆள் அனுப்பியிருந்தான் சரவணன்.

கோயிலில் இருமுடி கட்டும் வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது.

“இருமுடியில் என்ன இருக்கும்?” என்று சீனியர் சாமி ஒருவரிடம் பேச்சு கொடுத்தேன்.

“இரண்டு அறைகள் (இரண்டு கட்டு) கொண்ட நீளமான பை ஒன்றைத் தயார் செய்ய வேண்டும். முன்கட்டில் பூஜை சாமான்களையும், பின்கட்டில் பயணத்தின்போது தேவையான அரிசி போன்ற உணவுப் பண்டங்களையும் கட்ட வேண்டும். இதுதான் இருமுடி. இறை, இரை ஆகிய இரண்டும் இணைந்ததே வாழ்க்கைப் பயணம் என்பதை உணர்த்துவதே இருமுடி.

நெய்த் தேங்காய், காணிப் பொன்னு, மஞ்சள்பொடி, அரிசி, நல்ல மிளகு போன்றவற்றை முன் கட்டில் கட்ட வேண்டும். இப்போது சபரிமலை செல்பவர்கள் உணவுப் பொருட்களைத் தனியே கொண்டு சென்றுவிடுவதால், பின்கட்டிலும் பூஜைப் பொருட்களையே வைத்துக் கொள்கிறார்கள். 18ம் படியில் உடைப்பதற்கான தேங்காய், கற்பூரம், ஊதுபத்தி, விபூதி போன்றவற்றை பின் கட்டில் நிரப்பிக் கொள்ள வேண்டும்.

சபரிமலைக்கு கிளம்புகிற நாளன்று இருமுடி கட்டுவார்கள். குரு சாமிதான் இருமுடி கட்டுவார். கன்னிமூல கணபதியை வணங்கிவிட்டு இருமுடி கட்டும் வேலை தொடங்கப்படும். பெரும்பாலும் கோயில் அல்லது குரு சாமியின் வீட்டில் இவ்வேலை நடைபெறும். ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக பூஜை செய்து, இருமுடி கட்ட வேண்டும். முதலில் முன் கட்டும், அடுத்து பின் கட்டும் கட்ட வேண்டும். அடுத்து இரண்டையும் சேர்த்துக் கட்டி, அதன் மீது குரு தட்சணைக்கான வெற்றிலை வைக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு சாமியும் குரு சாமிக்கு தட்சணைப் பணமும் கொடுப்பார்கள்.

இடுப்பிலும், தலையிலும் துண்டு கட்டி, அதன்மீது போர்வை வைத்து, சரண கோஷம் முழங்க சாமிகளின் தலையில் இருமுடியை குரு சாமி வைப்பார். அதன்பிறகு மூன்று முறை கோயிலைச் சுற்றி, திரும்பிப் பார்க்காமல் சபரிமலை பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டும். வழியில் எங்கும் இருமுடியை கீழே இறக்கக் கூடாது. அப்படி இறக்குவதாக இருந்தால், குரு சாமி அல்லது மூத்த சாமிகள் கையால் இறக்கி, போர்வைமீதே வைக்க வேண்டும்; தரையில் வைக்கக்கூடாது. இப்போது எல்லோரும் கார் அல்லது வேன்களில் செல்வதால், இருமுடியை வண்டி வரைக்கும் கொண்டு வந்து, வண்டியில் போர்வை விரித்து வைத்து விடுகிறார்கள்.” என்று விளக்கமாகச் சொன்னார்.

நாங்கள் போன குழுவில் ஏறக்குறைய 80 சாமிகள் இருந்தார்கள். ஒவ்வொருவரையும் குரு சாமி அழைத்து, மேற்சொன்னவற்றை எல்லாம் செய்தார். ஒவ்வொருவருக்கும் குறைந்தது 10 அல்லது 15 நிமிடங்கள் ஆனது. அதிகாலை 4 மணியிலிருந்து மதியம் 1 மணி வரை இது நடந்தது.

பின்னர் பயணம் சிறக்க, அன்னதானம் வழங்கினார்கள். சாமிகளை வழியனுப்ப உறவினர்கள், நண்பர்கள் வந்திருந்தார்கள். அன்னதானத்தில் பெரும்பாலும் அவர்கள்தான் சாப்பிட்டார்கள். என்னுடைய மதிய சாப்பாடும் அதில்தான் கழிந்தது. சரவணன் கன்னிசாமி என்பதால், அவனது உறவினர்கள் அனைவரும் அருப்புக்கோட்டை வந்திருந்தார்கள். எல்லோரும் அடுத்த ஆண்டு நான் மாலை அணிந்து, விரதமிருந்து செல்ல வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார்கள்.

மொத்தம் 4 வேன்கள். ஒவ்வொரு வேனிலும் யார், யார் செல்கிறார்கள் என்று பெயர்ப் பட்டியல் ஒட்டியிருந்தார்கள். ஒவ்வொரு வேனிற்கும் பொறுப்பாளர் ஒருவரை நியமித்திருந்தார்கள். பயணத்தின்போது சாப்பிடத் தேவையான உணவுப்பொருட்களையும், சமைப்பதற்கு இரண்டு சமையல்காரர்களையும் உடன் ஏற்றிக் கொண்டார்கள்.

உறவினர்கள், தங்களது சாமிகளின் கால்களில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கிக் கொண்டு, பயணச் செலவுக்குப் பணம் கொடுத்தார்கள். பிற்பகல் 2.30 மணியளவில் வண்டிகள் முன்பு, குரு சாமி பூஜை செய்து, பயணத்தைத் தொடங்கி வைத்தார்.

வித்தியாசமான ஒரு பயண அனுபவம் காத்திருந்தது. முதல் நாள் பயணத்திலேயே அய்யப்பனின் பிரம்மச்சரியம் குறித்து அதிர்ச்சிகரமான ஒரு செய்தி எனக்குக் கிடைத்தது.

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

சபரிமலை செல்பவர்கள் போகும்போதும், வரும்போதும் வழியிலிருக்கும் பிரபலமான கோயில்களுக்கு எல்லாம் செல்வது வழக்கம். டிசம்பர், ஜனவரி மாதங்களில் தென்தமிழகத்தில் இருக்கும் அத்தனை கோயில்களிலும் அய்யப்ப பக்தர்களைக் காண முடியும். அப்படித்தான் அய்யப்ப பக்தர்களுடான எனது முதல் அனுபவம் ஏற்பட்டது. 1996, ஜனவரி 1ம் தேதி (பதினொன்றாம் வகுப்பு படித்தபோது), எங்களது கிராமத்துப் பள்ளியிலிருந்து கன்னியாகுமரி மாவட்டத்திற்கு ஒரு நாள் சுற்றுப்பயணம் சென்றோம்.

கன்னியாகுமரியில் அதிகாலை நான்கரை மணிக்கு நாங்கள் இறங்கியபோது, கடற்கரையில் போடப்பட்டிருந்த பெரிய பெரிய பாறைக்கற்கள் பக்கம் அய்யப்ப பக்தர்கள் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். சூரிய உதயமான பின்புதான் தெரிந்தது, அந்தப் பாறைக்கற்கள் அனைத்தையும் திறந்தவெளி கழிப்பிடங்களாக மாற்றி இருக்கிறார்கள் என்பது. அதன்பின்பு, திற்பரப்பு அருவிக்கு சென்றபோது, அருவிக்கு தண்ணீர் வரும் வழித்தடங்களை எல்லாம் அய்யப்ப பக்தர்கள் நாறடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் (அண்மைக்காலத்தில்தான் அந்தப் பக்கம் செல்வதற்கு தடுப்பு போடப்பட்டிருக்கிறது).

கர்நாடகா, ஆந்திராவிலிருந்து வரும் அய்யப்ப பக்தர்கள் சபரிமலை பயணத் திட்டத்துடன் தமிழகத்தை சுற்றிப் பார்க்கும் திட்டத்தையும் சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள். அதனால் மொத்தப் பயணம் ஒரு வாரம், பத்து நாட்கள் வரை நீடிக்கிறது.

ayyappa devotees

(ஜனவரி மாதத்தில் கன்னியாகுமரியில் குவிந்திருக்கும் அய்யப்ப பக்தர்கள்)

பெரும்பாலும் டாடா சுமோ, வேன் மாதிரியான வாகனங்களில் தான் பயணிப்பார்கள். தினம் ஒரு துணி உடுத்துமளவிற்கு லக்கேஜ் அதிகம் கொண்டுவர முடியாது. இருமுடி கட்டு, இதனுடன் இரண்டு செட் கருப்பு உடைகள், ஒரு துண்டு அடங்கிய தோள்பை இவற்றுடன்தான் வருவார்கள்.

பயணச் செலவைக் குறைப்பதற்காக, போகிற இடங்களில் அறை எடுத்துத் தங்க மாட்டார்கள். ஒன்று வேனில் தூங்குவார்கள் அல்லது வேன் நிற்கும்போது, கிடைக்கிற இடங்களில் துண்டு விரித்து, படுத்துக் கொள்வார்கள். அறை எடுக்காததால், துணிகளை சரியாகத் துவைத்து உடுத்துவதற்கும் முடியாது. ஊர் திரும்பும்வரை இரண்டு செட் துணிகளையே மாற்றி, மாற்றி உடுத்துவதால், பெரும்பாலும் அவை அழுக்கேறித்தான் காணப்படும். 48 நாட்கள் அல்லது 60 நாட்கள் முடி வெட்டாமல், சவரம் செய்யாமல் தலை புதர் மண்டிக் காணப்படும். அறை வசதி இல்லாததால், காலைக் கடன்களைக் கழிப்பதற்கு, தண்ணீர் கிடைக்கிற இடங்களை எல்லாம் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள்.

இப்படித்தான் அழுக்காக, சுற்றுப்புறத்தை அசுத்தமாக்குபவர்களாக அய்யப்ப பக்தர்கள் என்னுடைய 16 வயதில் அறிமுகமானார்கள். இன்றுவரையும் தமிழகத்திற்குள் அய்யப்ப பக்தர்களின் இந்த ‘Swachh Bharat’ நடவடிக்கைகளில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.

இதற்குக் காரணம் அவர்கள் மட்டும்தானா? பொதுஇடங்களில், அதிகமானோர் கூடும் சுற்றுலாத் தளங்களில் முறையான கழிப்பிட வசதிகளை எந்தவொரு அரசாவது செய்து கொடுத்திருக்கிறதா? ஓரிரு இடங்களில் கட்டப்பட்டிருக்கும் கழிப்பறைகளும், ‘ஒருத்தரும் உள்ளே போயிறக்கூடாது’ என்ற நிலையில்தான் பராமரிக்கப்படுகின்றன. சுத்தம் என்ற வஸ்துவைப் பற்றி நாம் கவலையே படுவதில்லை. அது வீடுகளில் பெண்களின் தலையிலும், பொதுவிடங்களில் அரசாங்கத்தின் தலையிலும் சுமத்தப்பட்டுள்ளது.

பொதுக் கழிப்பிடங்களில் நாம் உள்ளே போகும்போது என்ன மாதிரியான சுத்தத்தை எதிர்பார்க்கிறோமோ, அதேமாதிரியான சுத்தத்தை அங்கிருந்து வெளியேறும்போது மற்றவர்களுக்குத் தர வேண்டும் என்பது குறித்து நாம் கவலையே படுவதில்லை. முறையாக தண்ணீர் ஊற்றாமல், சிகரெட் துண்டுகள், வத்திக்குச்சிகள், நாப்கின்கள், சட்டைப் பைகளில் இருக்கும் தேவையில்லாத காகிதங்கள் ஆகியவற்றை போட்டுவிட்டு வருகிறோம். அதோடு அசிங்க, அசிங்கமான கெட்ட வார்த்தைகள், பிடிக்காத பெண்களின் கைபேசி எண்களை எழுதும் பலகையாகவும் கழிப்பறை சுவர்களை மாற்றுகிறோம். இதில் அய்யப்ப பக்தர்களை மட்டும் குறை சொல்வதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது?

***

நமது சுத்தமின்மைக்கும், இந்து மதப் பண்பாட்டிற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருப்பதாகவே கருதுகிறேன். மன்னர்கள் காலத்தில் இருந்து, இன்றுவரை பொதுமக்கள் கூடும் வெளியாக எல்லா ஊர்களிலும் இருப்பது கோயில்கள் மட்டுமே. அதற்கு அடுத்து சந்தைகள் என்றாலும், அவை எல்லா ஊர்களிலும் இல்லாமல், சற்று பெரிய ஊர்களில் மட்டும்தான் இருக்கும். அப்படி இருக்கையில், ஒரே பொதுமக்கள் வெளியான கோயில்களை இந்துக்கள் எப்படி பயன்படுத்துகிறார்கள்? தேவாலயங்களிலும், பள்ளிவாசல்களிலும் இருக்கும் சுத்தம் இந்துக் கோயில்களில் பேணப்படுகிறதா? இந்துக்களின் வழிபாட்டு முறையே அசுத்தமாக இருக்கும்போது, கோயில்கள் மட்டும் எப்படி சுத்தமாக இருக்க முடியும்?

அங்கப் பிரதட்சணம் செய்கிறோம் என்று கோயில் முழுக்க தண்ணீர் ஊற்றுகிறார்கள். தேங்காய், பூசணிக்காயை கோயில் வாசலில் உடைத்து குப்பையாக்குகிறார்கள். அபிஷேகம் செய்கிறோம் என்று பால், மஞ்சள், இளநீர், தேன், சர்க்கரைப் பொங்கல், பஞ்சாமிர்தம், சந்தனம், பன்னீர், தயிர், விபூதி, குங்குமம், நெய் ஆகியவற்றை சிலைகளின் மீது கொட்டுகிறார்கள். அபிஷேகத்திற்குப் பின் இதே பொருட்கள் குப்பையாக கோயிலின் பின்புறம் சேர்கின்றன. பிரசாதத்தை சாப்பிட்ட பின்பு, இலையை அப்படியே கோயில் சுவருக்கு வெளியே எறிகிறார்கள்.

கோயிலில் தரப்படும் விபூதி, சந்தனத்தைப் பூசியதுபோக, சுவர்களில் தேய்க்கவோ, பிரகாரத் தூண்களின் கீழ்ப்புறத்தில் கொட்டவோ செய்கிறார்கள். தமிழர்களின் கட்டடக்கலைக்குப் புகழ் பெற்ற சாட்சியமாக இருக்கும் தஞ்சைப் பெரிய கோயிலின் சுவரிலும் இப்படித்தான் அசிங்கப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.

கோயில்களில் பொங்கல் வைத்துவிட்டு, கற்களையும், கரித்துண்டுகளையும் குப்பையாக போட்டுவிட்டுச் செல்கிறார்கள். அன்னதானம் போட்டுவிட்டு, எச்சில் இலைகளை கோயில் சொத்தாக விட்டுச் செல்கிறார்கள். சட்டி விளக்கு, எலுமிச்சை விளக்கு ஏற்றுகிறோம் என கோயில் பிரகாரங்களில் எண்ணெய் கொட்டுகிறார்கள். விளக்கு ஏற்றிய கையோடு, நம் கடமை முடிந்துவிட்டது எனக் கிளம்பி வந்து விடுகிறார்கள். அவற்றை அகற்றும் வேலை அடுத்தவர் தலையில்தான் விழுகிறது. தீர்த்தமாடிவிட்டு ஈரம் சொட்டச் சொட்ட கோயிலைச் சுற்றி வருகிறார்கள்.

மிகவும் சுத்தமாக இருக்கும் தேவாலயங்களில் (இந்துக்களின் வழிபாட்டு முறைகளைப் பின்பற்றும் RC தேவலாயங்களை நான் குறிப்பிடவில்லை) செருப்பு அணிந்து போக முடிகிறது. ஆனால் அசுத்தமாக இருக்கும் இந்துக் கோயில்களில் செருப்பு அணியாமல்தான் போக முடியும். இந்துக்களின் புகழ் பெற்ற கோயில்களான இராமேஸ்வரம், சபரிமலைக்குள் ஓர் அந்நிய நாட்டு சுற்றுலாப் பயணியை செருப்பில்லாமல் போகச் சொன்னால், அவர் என்னவிதமான அருவெறுப்புக்கு உள்ளாவர் என்பதைக் கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

வழிபாட்டு முறை இப்படி இருந்தால் கோயில் எப்படி சுத்தமாக இருக்கும்? இன்னொரு முக்கிய காரணம், பொது இடங்களை சுத்தப்படுத்தும் வேலை சமூகத்தின் அடித்தட்டில் அழுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அருந்ததிய மக்களிடம் திணிக்கப்பட்டுள்ளது. அதனால் மற்ற சாதியினர் சுத்தத்திற்கும் தங்களுக்கும் சம்பந்தமில்லை என ஒதுங்கிக் கொள்கின்றனர்.

புனிதமாக நினைக்கும் கோயிலையே இந்த இலட்சணத்தில்தான் பராமரிக்கிறார்கள் என்றால், மற்ற இடங்கள் சுத்தமற்று இருப்பதைச் சொல்ல வேண்டுமா?

நல்வினையாக நான் சென்ற பயணக்குழு எந்தவொரு இடத்திலும் திறந்தவெளிகளை கழிப்பிடங்களாக மாற்றவில்லை.

***

வண்டிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அருப்புக்கோட்டை – கோவில்பட்டி சாலையில் உருள ஆரம்பித்ததும், என் மனதில் ஒரு பயம் மெல்ல தலைதூக்க ஆரம்பித்தது. எனது சிறுவயதில் சாத்தூர் – கோவில்பட்டியில் சாலை வழியாகச் சென்ற அய்யப்ப பக்தர்கள் பாடிக் கொண்டே செல்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அதேபோல் நான் இருந்த வண்டியில் இருப்பவர்களும் பாடுவார்களோ?

20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், எங்களது கிராமத்தில் நடந்த ஒரு திருமணத்தில் இரவி மாமா ‘சுபமங்களம்’ பாட்டு பாடினார்; அதுவும் ஒலிப்பெருக்கியில். அன்றைக்கு ஊரைவிட்டு ஓடிய நாலைந்து நாய்கள்  அதன்பின் திரும்பவேயில்லை. மாமாவின் குரல் வளம் அப்படி…

வண்டியில் சரவணனும், நானும் அருகருகே உட்கார்ந்திருக்க, மாமா எனக்குப் பின்னால்தான் உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் பாடினால் நிச்சயம் எனது காதுக்குள்தான் நேரடியாக ஒலிக்கும். 'எந்த ஒரு தற்காப்பும் இல்லாமல் இப்படி முழுசா மாட்டிக் கொண்டோமே' என்று மனதுக்குள் பயம் மலைபோல் எழ ஆரம்பித்தது. நல்வாய்ப்பாக, வண்டி ஓட்டுனர் அய்யப்ப பக்திப் பாடல்கள் அடங்கிய காணொளி குறுந்தகட்டை இயக்கி, என் உயிரைக் காப்பாற்றினார்.

srihari and veeramanidasan

பாப் ஆல்பங்களை ஒலி வடிவில் மட்டுமின்றி, காணொளி வடிவிலும் வெளியிட்டிருப்பதை பார்த்திருப்பீர்கள் தானே! தலேர் மெஹந்தி, அட்னன் சாமி ஆல்பங்களில் அவர்களே ஆடிப் பாடி நடித்திருப்பார்கள். அதேபோல் அய்யப்பன் பாடல் ஆல்பங்களும் வெளிவந்துள்ளன. வீரமணிதாசன், ஶ்ரீஹரி முதலான பாடகர்கள் அய்யப்ப பக்தர்களாக ஆடிப் பாடி, சபரிமலைக்கு செல்வதுபோல் நடித்திருக்கிறார்கள். சபரிமலை போகும் வழிகளில் படப்பிடிப்பு நடத்தியிருக்கிறார்கள். பாடகர் முன்னே பாடி ஆடி வர, பின்னே பத்து, பதினைந்து அய்யப்ப பக்தர்கள் கோரஸ் பாடுவது போலவும், குழு நடனம் ஆடுவது போலவும் எடுத்திருக்கிறார்கள். பல பாடல்கள் கேட்பதற்கு இனிமையாக உள்ளன. வீரமணிதாசனும், ஶ்ரீஹரியும் தேர்ந்த நடிகர்கள் போல் நடித்திருக்கிறார்கள். (உதாரணத்திற்குப் பார்க்க... https://www.youtube.com/watch?v=irOJYnKsyqg, https://www.youtube.com/watch?v=AZTcLlV3Bzk

எல்லாப் பாடல்களின் கருத்துக்களும் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றன. அய்யப்பனின் வாழ்க்கை வரலாறை சொல்வது அல்லது ‘கல்லும், முள்ளும் தாண்டி வாரோம், எங்களைக் காப்பாத்து’ என்று வேண்டுவது. பாடல்களுக்கு இடையே ‘அசல் சிம்பொனி நிறுவன குறுந்தகடுகளை வாங்கி, பாடகர்களை வாழ வையுங்கள்’ என்று வேண்டுகோள் விடுக்கிறார்கள். திருட்டு விசிடி பிரச்சினையை அய்யப்பனிடம் முறையிடாமல், பக்தர்களிடம் முறையிடுகிறார்கள். திருட்டு விசிடியை அய்யப்பனால்கூட ஒழிக்க முடியாது போலும்.

***

‘கல்லும், முள்ளும் தாண்டி வாரோம்’ இரகப் பாடல்களைக் கேட்டால், அய்யப்ப பக்தர்கள் மேற்கொள்ளும் விரதமுறைகளைக் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்ளலாம். மேலும் சிலவற்றை சீனியர் சாமிகளிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டேன். அவை என்ன என்கிறீர்களா?

சபரிமலை செல்பவர்கள் 60 நாட்கள் அல்லது ஒரு மண்டலம் (சிலர் 45 நாட்கள் என்றும், சிலர் 48 நாட்கள் என்றும் சொல்கிறார்கள்) விரதம் இருக்க வேண்டும். கார்த்திகை மாதம் முதல் தேதியில் மாலை போடுவதாக இருந்தால் நல்ல நாள் பார்க்க வேண்டியதில்லை. இல்லை என்றால் நல்ல நாள் பார்த்து மாலை போட வேண்டும். அதிகாலையில் நீராடி, குரு சாமியின் முன்னிலையில் கோயிலில் வைத்து மாலை போட்டுக் கொள்ள வேண்டும். உருத்திராட்ச மணி 54 கொண்டதாகவோ, துளசி மணி 108 கொண்டதாகவோ மாலை இருக்க வேண்டும்.

மாலை போடும் தினத்திலிருந்து தினமும் காலை, மாலை இரண்டு வேளையும் குளிர்ந்த நீரில் குளிக்க வேண்டும். கறுப்பு, நீலம், மஞ்சள், பச்சை வண்ணங்களில் மட்டுமே துணி உடுத்த வேண்டும். மாமிசம், போதைப் பொருட்கள் உட்கொள்வதை அறவே தவிர்க்க வேண்டும். பெண்களை பாலியல் எண்ணத்துடன் பார்ப்பதை தவிர்க்க வேண்டும். படுக்கை, தலையணை இல்லாமல் வெறும் தரையில் துண்டு விரித்து தூங்க வேண்டும். காலணிகள், குடை ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. சவரம் செய்து கொள்ளக் கூடாது. பொய் சொல்லுதல், கோபம், குரோதம் முதலானவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஒருவரிடம் பேச்சைத் தொடங்கும்போதும், முடிக்கும்போதும், ‘சாமி சரணம்’ சொல்ல வேண்டும். அனைவரையும் ‘சாமி’ என்றுதான் விளிக்க வேண்டும்.

மரணம் சம்பவித்த வீடுகள், குழந்தை பிறந்த வீடுகள் மற்றும் பூப்புனித நீராட்டு விழாக்களுக்கு மாலை அணிந்தவரும், அவரது குடும்பத்தினரும் செல்லக் கூடாது. முதன்முதலாக மாலை போடும் ‘கன்னி சாமி’, குரு சாமி தலைமையில் மற்ற சாமிகளோடு சேர்ந்து ‘கன்னி பூஜை’ நடத்த வேண்டும். சபரிமலைக்குப் புறப்படும்போது, யாரிடமும் ‘போய் வருகிறேன்’ என்று சொல்லி விட்டுப் போகக் கூடாது.

பயணம் முடிந்து திரும்பும்போது, பிரசாதக் கட்டை தலையில் வைத்துக் கொண்டு, வீட்டு வாசலில் விடலைத் தேங்காயை உடைத்து, உள்ளே போக வேண்டும். பூஜை அறையில்தான் பிரசாதக் கட்டினை இறக்கி, விநியோகிக்க வேண்டும். குரு சாமி கையாலோ, குரு சாமி இல்லை என்றால் பெரியவர்கள் கையாலோ மாலையை இறக்கி, ஒரு குவளை பாலில் மூழ்கும்படி போட வேண்டும். மாலையை இறக்கிய பின்புதான் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு - அதாவது மனைவி பக்கமோ, டாஸ்மாக் பக்கமோ - போக வேண்டும்.

***

அருப்புக்கோட்டையிலிருந்து கிளம்பிய அரைமணி நேரத்தில், நொறுக்குத் தீனி பொட்டலங்கள் வண்டியிலிருந்த அனைவருக்கும் விநியோகிக்கப்பட்டது. 50 கிராம் மிக்ஸர் மற்றும் ஓர் இனிப்பை பேக் செய்து, எடுத்து வந்திருந்தார்கள். கூடவே, ஆளுக்கொரு தண்ணீர் பாட்டீல். அய்யப்பன் மீதுள்ள பக்தியில் லௌகீக விஷயங்களை மறந்து, நம்மை பட்டினி போட்டுவிடுவார்களோ என்ற பயம் ஆரம்பத்தில் எனக்கு இருந்தது. ஆனால், அப்படி எல்லாம் எந்த ஒரு அசம்பாவிதமும் பயணத்தில் எந்தவொரு இடத்திலும் நடக்கவில்லை. மூன்று வேளையும் வகைவகையான உணவு சமைக்கப்பட்டு, அனைத்து சாமிகளுக்கும் குறைவில்லாமல் படைக்கப்பட்டது.

நாங்கள் பயணம் செய்த வண்டியும் சொகுசான வேன். LED TV, DVD Player, Digital Surround system, Push back seat முதலான வசதிகள் அடங்கியது. போகும்போது அய்யப்பனை நினைத்துக் கொண்டு பக்திமயமாக செல்வதற்கு அய்யப்பன் பக்திப் பாடல்களும், வரும்போது அய்யப்பனை மறந்து, குஜாலாக வருவதற்கு தமிழ்ப் படங்களும் காண்பித்தார்கள்.

சும்மா சொல்லக்கூடாது, பயண ஏற்பாடுகளில் அவ்வளவு ஒரு கச்சிதம் இருந்தது.

அருப்புக்கோட்டையிலிருந்து சபரிமலைக்கு இராஜபாளையம் வழியாகவோ, கோவில்பட்டி வழியாகவோ செல்லலாம். கோவில்பட்டி வழியாக என்றால் கொஞ்சம் கிலோமீட்டர்களை மிச்சப்படுத்தலாம். எங்களது பயணம் போகும்போது கோவில்பட்டி வழியாகவும், வரும்போது இராஜபாளையம் வழியாகவும் இருந்தது. கோவில்பட்டி வழி என்றதும் ஹேமாவிற்கு அழைத்துச் சொன்னேன். ஹேமாவின் வீடு கோவில்பட்டியின் முக்கிய சாலையில் இருக்கிறது. அவர்களது வீட்டைக் கடந்துதான் சபரிமலை செல்லும் சங்கரன்கோவில் சாலையைப் பிடிக்க முடியும். வீட்டிற்கு அருகில் வரும்போது, ஹேமா, மாமா, அத்தை சாலைப் பக்கம் வந்து எனக்கும், சரவணனுக்கும் டாடா காட்டினார்கள்.

***

சபரிமலைக்குச் செல்பவர்கள் வழியில் இருக்கும் கோயில்களுக்குச் செல்வார்கள் என்று சொன்னேன் அல்லவா? எங்கள் குழுவின் தொடக்கமாக சங்கரன்கோவிலுக்குப் போனோம். அப்போது மாலை ஐந்தரை மணி இருக்கலாம்.

sultan briyani sankarankovilசங்கரன்கோவில் என்றதும் எனக்கு உடனே நினைவுக்கு வருவது சுல்தான் கடை பிரியாணி. நான் ஒரு பிரியாணிராமன். தினமும் பிரியாணி என்றால்கூட அலுக்காமல் சாப்பிடுவேன். எந்த ஊருக்குச் சென்றாலும், அந்த ஊரில் பிரியாணி எப்படி செய்கிறார்கள் என்பதை ருசித்துப் பார்ப்பேன். ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஒவ்வொரு விதமாகச் செய்கிறார்கள் என்றாலும், ஆம்பூர் பிரியாணி, சென்னை பிரியாணி (இராவுத்தர் தலைப்பாகட்டு, புகாரி, அஞ்சப்பர், ஆசிப் கடை), திண்டுக்கல் தலைப்பாகட்டி, ஹைதராபாத் பிரியாணி, சங்கரன்கோவில் சுல்தான் பிரியாணி ஆகியவை எல்லோராலும் சிலாகிக்கப்படுபவை. எனக்கு விருப்பமானது சென்னையில் தயாரிக்கப்படும் பிரியாணிதான். சுவையும், மணமும் அள்ளும். ஹைதராபாத், திண்டுக்கல் வகைகளை என்னால் பிரியாணியாக ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை. பிரியாணிக்குரிய எந்த மணமும், சுவையும் அவற்றில் இல்லை. ஆம்பூர் பிரியாணியில் சுவை இருந்தாலும், எண்ணெய் அதிகமாக இருக்கும்.

தென்தமிழகத்தில் பெரும்பாலானோர்க்கு பிரியாணி செய்யத் தெரியாது என்பது எனது திடமான கருத்து. படித்து முடித்து, சென்னை வரும்வரை ஒரு நல்ல பிரியாணியை நான் சாப்பிட்டதே இல்லை. புலாவ் செய்துவிட்டு பிரியாணி என்பார்கள். இல்லையென்றால் அது புளிசாதமாக இருக்கும். ஆனால் சுல்தான் கடை பிரியாணி அப்படி இல்லை. சென்னைக்கு அடுத்தபடியாக எனக்குப் பிடித்த பிரியாணி.

சுல்தான் கடை ரொம்பவும் பெரிய கடை எல்லாம் இல்லை. ஒரே நேரத்தில் அதிகபட்சமாக 25 பேர் தான் சாப்பிட முடியும் என நினைக்கிறேன். அந்த 25 பேரும் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க, அவர்களுக்குப்  பின்னால் அடுத்த 25 பேர் இடத்தைப் பிடிக்க நின்று கொண்டிருப்பார்கள். மட்டன் பிரியாணி மட்டும்தான் கிடைக்கும்; அதுவும் சீரகச் சம்பா அரிசியில்தான் செய்யப்பட்டிருக்கும். அரைத் தட்டு மட்டன் பிரியாணி 100 ரூபாய். அளவு குறைவாக இருக்கும். ரெண்டு அரைத் தட்டு பிரியாணி வாங்கினால்தான் வயிறு நிறையும். அதிக நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருப்பதால், நிறைய பேர் பார்சல் வாங்கிக் கொள்வார்கள். கொஞ்சம் தாமதமாகப் போனால், காலியாகிவிடும். 2 மணிக்குப் போய் ஒரு முறையும், ஒன்றரை மணிக்குப் போய் ஒரு முறையும், பிரியாணிக்குப் பதில் ‘காலியாகி விட்டது’ என்ற பதிலை வாங்கி வந்திருக்கிறேன். அதன் பின்பு உஷாராகி, அந்தப் பக்கம் போவதாக இருந்தால், 12 மணிக்கு எல்லாம் கடைப்பக்கம் இருப்பதுபோல் பார்த்துக் கொள்வேன். மட்டனை அவ்வளவு பக்குவமாக சமைத்திருப்பார்கள். சங்கரன்கோவில் போகிறவர்கள் தவறாமல் சுல்தான் கடைப் பக்கம் போய் வாருங்கள்.

சுல்தான் கடையைத் தாண்டி, எங்கள் வண்டி போனபோது, மிட்டாய்க் கடையைப் பார்க்கும் சிறுவன்போல் ஏக்கமாகப் பார்த்தபடி போனேன். கோவில் பக்கம் போய்த்தான் வண்டி நின்றது. மனசை சுத்தமாக வைத்துக் கொண்டு தம்மடித்தால் அய்யப்பன் ஏற்றுக் கொள்வது போல், சுல்தான் பிரியாணியையும் ஏற்றுக் கொள்வாரா என்று எந்த சாமியிடமாவது கேட்கலாம் என்று பார்த்தால், எல்லா சாமிகளும் பக்தியோங்கி, கோவிலுக்குள் போய்விட்டார்கள். சுல்தான் கடைப்பக்கமாகத் திரும்பியிருந்த நாக்கை மடக்கி, வாய்க்குள் போட்டுக்கொண்டு சோகமாக கோயிலுக்குள் போனேன்.

***

சங்கரன்கோவிலுக்கு பலமுறை வந்திருந்தாலும், கோவில் பக்கம் இதுவரை போனதில்லை. நமக்கு அங்கே என்ன சோலி, வந்த வேலையை பார்த்தோமோ, பிரியாணி சாப்பிட்டோமா என்றுதான் இருந்திருக்கிறேன். முதன்முறையாக இப்போதுதான் உள்ளே போகிறேன், அதுவும் பக்தர்கள் சூழ...

சங்கரநாராயணர் கோவில் என்பதுதான் காலப்போக்கில் மருவி, சங்கரன்கோவிலாக மாறியது என்பதை எங்கோ படித்திருக்கிறேன். தென்தமிழகத்தில் முஸ்லிம்கள் கணிசமாக வாழும் ஊர்களில் இதுவும் ஒன்று.

கோயிலினுள்ளே சென்றதும், தல புராணம், வழிபாட்டு முறைகள், இங்கு வழிபடுவதால் கிடைக்கும் புண்ணியங்கள் பற்றி மற்ற சாமிகளுக்கு குரு சாமி விரிவாக விளக்கினார். அவற்றை இங்கே விளக்கினால், இந்த அத்தியாயம் நீண்டுவிடும்.

‘அய்யப்பனின் பிரம்மச்சரியம் குறித்து முதல் நாளிலேயே அதிர்ச்சிகரமான தகவல் கிடைத்தது’ என்று முந்தைய அத்தியாயத்தில் சொன்னேன் அல்லவா? அது என்ன என்பதை மட்டும் சொல்லிவிட்டு, இந்த அத்தியாயத்தை முடித்துக் கொள்கிறேன்.

‘பிரம்மச்சாரி’யான அய்யப்பனுக்கு உண்மையில் இரண்டு பொண்டாட்டிகள். இது குரு சாமியே சொன்னது. அது என்ன கதை என்பதையும், சங்கரன்கோவில் செல்வதால் உண்டாகும் ‘மகிமை’களையும் அடுத்த அத்தியாயத்தில் பார்க்கலாம்.

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

‘எல்லோரும் கோயிலில் மணி ஆட்டலாம்’ என்று காஞ்சி சங்கராச்சாரி சொன்னால் எப்படி ஓர் ஆச்சரியம் வருமோ, அப்படித்தான் ‘மாலை போட்டிருக்கேன்’ என்று சரவணன் சொன்னபோது, எனக்கும் வந்தது.

சிவப்பு எறும்புகள் எல்லாம் கருணாநிதி, கறுப்பு எறும்புகள் எல்லாம் எம்.ஜி.ஆர். என்று நம்பிக் கொண்டிருந்த பால்ய காலம் தொட்டே நானும் சரவணனும் நண்பர்கள். ஏறக்குறைய 30 ஆண்டுகால நட்பு. நான் அரைக்கிளாஸ் (எங்க ஊர் Pre KG) படித்தபோது, அவன் ஒண்ணாப்பு. நாங்கள் வளர்ந்தது தென் தமிழகத்தில் கோவில்பட்டிக்கு அருகில் இருக்கும் சுப்பையாபுரம் என்ற கிராமத்தில்.

நான் 10 வயதில் இருந்தே கடவுள் நம்பிக்கை அற்றவன். ‘தீபாவளிக்கு அன்னைக்கு மட்டும் ஏன் தலைக்கு எண்ணெய் தேய்ச்சிக் குளிக்கணும். நாளைக்கு எண்ணெய் தேய்ச்சி குளிச்சா ஆகாதா?’ என்று எதிர்க்கேள்வி கேட்பவன். பெற்றோர்கள், ஊர்ப் பெரியவர்கள் யார் பேச்சையும் அப்படியே கேட்காதவன்; எதிர்க்கேள்விகள் கேட்கும் அதிகப் பிரசங்கி. ஆனால் நன்றாகப் படிப்பவன். ஊரார் பார்வையில், அது ஒன்று மட்டுமே என்னிடம் இருந்த நல்ல அம்சம்.

சரவணன் எனக்கு நேரெதிரான குணம் உடையவன். தண்ணீர் போன்றவன். எந்தப் பாத்திரத்தில் ஊற்றுகிறோமோ அந்த வடிவத்தில் இருப்பவன். குடும்பத்தினர் சாமி கும்பிட கூப்பிட்டாலும் போவான்; 'கோயிலுக்கு வேணாம்; சினிமாவுக்குப் போகலாம்' என்றாலும் வருவான். படிக்கும்போதே தீப்பெட்டி ஆபீஸ் வேலைக்குப் போய் வீட்டில் நல்ல பேரும் வாங்குவான்; என்னோடு சேர்ந்து கிரிக்கெட் விளையாடி கெட்ட பேரும் வாங்குவான். மனிதர்களை வகை பிரித்துப் பார்க்காதவன். எல்லோருடனும் அவனால் அன்பாகப் பழக முடியும். ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஏதேனும் ஒரு நல்ல குணம், ஏதேனும் ஒரு விருப்பு வெறுப்பு இருக்குமல்லவா? அது போதும் சரவணனுக்கு, அவர்களுடன் சிரித்துப் பேசவும், அவர்களுடன் நட்பு கொள்ளவும். ஆளுக்குத் தகுந்தாற்போல் நடந்துகொள்கிறானா என்றால் அதுவும் கிடையாது, அவனது இயல்பே அதுதான். அவனால் பேசுவதற்கும், பழகுவதற்கும் ஆட்கள் இல்லாமல் இருக்க முடியாது. அவனது உயிர் நண்பர்கள் நானும், தர்மாவும் (தர்மாவைப் பற்றி எனது துபாய் பயண அனுபவத்தில் எழுதுகிறேன்) என்றாலும்கூட, அதையும் தாண்டி அவனுக்கு எப்போதும் மிகப் பெரிய நண்பர்கள் வட்டம் இருக்கும்.

என்னுடனான நட்பு சரவணனுக்கு எப்போதும் தொல்லையானதுதான். எனது வீட்டில் நான் செல்லப்பிள்ளை. நன்றாகப் படித்தால் போதும், வீட்டில் எந்த வேலையும் சொல்ல மாட்டார்கள். ஆனால் சரவணன் வீட்டில் அப்படி இல்லை. தீப்பெட்டி ஆபிஸ், காட்டு வேலைக்குப் போக வேண்டியவனை விளையாட இழுத்துப் போய்விடுவேன். அந்தக் கிராமத்தில் கிரிக்கெட் விளையாட 11 பேர் சேர்ப்பதற்குள் போதும் போதுமென்றாகி விடும். டீம் கேப்டன் என்ற முறையில் ஆள் கணக்கிற்கு சரவணனையும் அழைத்துப் போய் விடுவேன். விளையாடிவிட்டு வந்து, வீட்டில் திட்டு வாங்குவான். ஊரில் ஏதேனும் நல்லது, கெட்டது என்றால், கோவில்பட்டியிலிருந்து வீடியோ, VCR வரவழைத்து சினிமாப் படம் போடுவார்கள். துணைக்கு சரவணனையும் அழைத்துப் போவேன். 4 படம் பார்த்துவிட்டு விடியற்காலையில் போனால், சரவணனுக்கு வீட்டில் பூசை காத்திருக்கும். எனது விடலைப் பருவ காதலுக்கு எத்தனையோ எதிர்ப்புகள் இருந்தபோதும், எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாது தூது போனவன் சரவணன்.

பள்ளிப் படிப்பிற்குப் பின் டிப்ளமோ முடித்து, பெங்களூருக்கு வேலைக்குப் போனான். நான் BE படித்து, வேலை தேட பெங்களூரு போனபோது, எனது செலவுகள் அனைத்தையும் அவனே பார்த்துக் கொண்டான். நாங்கள் சேர்ந்து சுற்றும்போது, அனைத்து முடிவுகளையும் என் விருப்பத்திற்கே விட்டுவிடுவான். என் வாழ்வின் முக்கிய தருணங்கள் அனைத்திலும் என்னுடன் இருந்திருக்கிறான். எனக்காக அனைத்தையும் விட்டுக் கொடுப்பான். அவன் மனம் நோகும்படி நான் பலமுறை நடந்ததுண்டு. ஆனால் என் மனம் நோக ஒருநாளும் அவன் நடந்தானில்லை.

கடவுள் என்ற ஒன்றைப் பற்றி எந்த தீவிர யோசனையோ, கவலையோ இல்லாதிருந்தவன், திடீரென்று ‘அய்யப்பனுக்கு மாலை போட்டிருக்கேன்’ என்று சொன்னபோது, எனக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தது.

கடவுள் நம்பிக்கை குறித்து எப்போதும் கேலி, கிண்டலுமாக இருக்கும் எனக்கு, ‘என்னுடைய பெண்குழந்தையின் கால் மற்ற குழந்தைகளைப் போல நேராக வேண்டும் என்று வேண்டி, மாலை போட்டிருக்கேன்’ என்று காரணம் சொன்னபோது, அவனிடம் பகுத்தறிவு பேச எனக்கு மனம் வரவில்லை. சரியோ, தவறோ... இந்த நம்பிக்கை பொய்யானது என்று எப்படி சொல்ல முடியும்?

***

ஊர் சுற்றுவதின் மீதான ஆர்வம் எனக்கு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. வாராவாரம் எங்கேயாவது ஒரு புது இடத்திற்குப் போக வேண்டும் என்ற ஆவல் என்னை விடாது எங்கேயாவது துரத்திக் கொண்டே இருக்கிறது. அப்படித்தான் சரவணன் சபரிமலைக்குப் போகிறேன் என்று சொன்னபோது, எந்தத் தயக்கமுமின்றி உடனடியாக 'நானும் வருகிறேன்' என்று அவனிடம் சொன்னேன். இந்த வாய்ப்பில் சபரிமலைப் பகுதிகளைச் சுற்றிப் பார்த்து விடலாம் அல்லவா?

அவனும் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன், ‘குரு சாமி’யிடம் கேட்டுவிட்டுச் சொல்வதாகக் கூறினான். 'பதினெட்டுப் படி ஏற வேண்டும் என்றால், ஒரு மண்டலம் விரதம் இருக்க வேண்டும். மாலை போடாமல் வெறுமனே சபரிமலைக்கு வருவதாக இருந்தால், ஒரு வாரம் விரதம் இருந்தால் போதும்’ என்று ‘குரு சாமி’ சொன்னதாக சரவணன் சொன்னான். விரதம் என்றால் காலையில் இரண்டு இட்டிலி, பால் அல்லது பழச்சாறு; மதியம் மூன்று மணிக்கு வடை, பாயசம், மூன்று வகை கூட்டுப் பொறியலுடன், சாம்பார், இரசம் என விருந்து சாப்பிடுவது. இரவு வழக்கம்போல் சாப்பிடுவது. அட, ரொம்ப எளிதாக இருக்கிறதே என்று நானும் ஒத்துக் கொண்டேன்.

ஆனாலும் மதிய சாப்பாடு மட்டும் கொஞ்சம் இடித்தது. அலுவலகத்தில் நண்பர்கள் எல்லாம் ஒரு மணிக்கு சாப்பிடப் போவோம். மூன்று மணிக்கு என்றால் நான் தனியாகப் போய் சாப்பிட வேண்டும். பிரச்சினையை அய்யப்பனிடமே கொண்டு போய்விடலாம் என்று முடிவெடுத்தேன். ‘அய்யப்பா... மூன்று மணிக்குத்தான் நான் சாப்பிட வேண்டும் என்றால், அதற்கு அறிகுறியாக லஞ்ச் பாக்ஸில் ஒரு வடையை வைத்துவிடு; ஒரு மணி என்றால் வடையை வைக்க வேண்டாம்’ என்று சொல்லிவிட்டு, வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். என்ன ஆச்சரியம்! வடை இல்லை. தனியாக நான் சாப்பிடுவதை அய்யப்பன் விரும்பவில்லை போலும். என்ன இருந்தாலும், god is great இல்லையா?!

தைப் பொங்கல் தினத்தன்று அருப்புக்கோட்டையிலிருந்து செல்லும் அய்யப்ப பக்தர்களுடன் சேர்ந்து நானும், சரவணனும் சபரிமலைக்குச் செல்வதாகத் திட்டம். நான்கு நாட்கள் பயணச் செலவுக்கு ‘சாமி’ ஒருவருக்கு ரூ.2700; ‘மாலை போடாத சாமி’ என்பதால் எனக்கு ரூ.2400 மட்டுமே.

ஜனவரி 13, 2015ம் தேதி காலையில் நான், ஹேமா, அம்மா மூவரும் கோவில்பட்டிக்குக் கிளம்பினோம். செல்லும் வழியில் கல்லணை பார்த்துவிட்டு, 4 மணிக்கு கோவில்பட்டி சென்றடைந்தோம். ‘கன்னிசாமி’யிடம் இருந்து உடனே அழைப்பு வந்தது. குளித்துவிட்டு ‘சாமி’ தரிசனத்துக்குச் சென்றேன். மார்க்கெட்டிங் துறையில் இருப்பதால், எப்போதும் மழித்த முகத்துடன் இருக்கும் சரவணன், தற்போது 60 நாட்கள் தாடியில் இருந்தான். வீட்டில் அவனது பெற்றோர், ‘சாமி மிகவும் பக்தியாக இருக்கிறார்; விரதத்தைக் கடுமையாக கடைபிடிக்கிறார்’ என்று சொன்னார்கள். எனக்கு குழப்பமாகிவிட்டது. நான் ‘சரவணன்’ என்று சொல்வதா? அல்லது ‘சரவணர்’ என்று சொல்வதா?

தனது கன்னிசாமி அனுபவங்களை சரவணன் சொன்னபோது, சபரிமலைக்குச் செல்லும் விதிமுறைகளில் பலவற்றை அய்யப்பன் தளர்த்தியிருப்பது தெரிந்தது. எனது அப்பாவுக்குத் தெரிந்த ஓர் அய்யப்ப பக்தர் கடைபிடித்த விரதமுறைகளைப் பற்றி அப்பா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். மாடியில் தனக்கு ஒரு குடிசை போட்டு, அதில்தான் குடியிருப்பார். செருப்பு அணிய மாட்டார்; வண்ணத்துணிகள் உடுத்த மாட்டார்; பெண்களை தனது மாடி அறைப் பக்கம் நடமாடக்கூட அனுமதிக்க மாட்டார்; பெண்கள் பயன்படுத்திய பாத்திரங்களைப் பயன்படுத்த மாட்டார்; தனிப் பாத்திரத்தில் அவரே சமைத்து, சாப்பிட்டுக் கொள்வார்; அவரது துணிகளை அவரேதான் துவைத்துக் கொள்வார்; தினமும் இருமுறை அறையை சுத்தம் செய்வார்; தரையில்தான் படுப்பார்; தினமும் அதிகாலை 4 மணிக்கு எழுந்து, மார்கழி மாதக் குளிரில் பச்சைத் தண்ணீரில் குளித்துவிட்டு, பக்திப் பாடல்கள் பாடுவார்; சிகரெட், பீடி, சாராயம் எதுவும் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டார்; கடும் பிரம்மச்சர்ய விரதம் இருப்பார்.

இப்போது நிறைய மாறியிருக்கிறது. IT நிறுவன சாமிகள் வண்ண உடைகளில்தான் அலுவலகம் வருகிறார்கள். சில சாமிகள் செருப்பும் அணிகிறார்கள். பெண்கள் சமைப்பதை தள்ளி வைப்பதில்லை. சில சாமிகள் கேண்டீன் சாப்பாடுகூட சாப்பிடுகிறார்கள். துவைப்பது, சுத்தம் செய்வது எல்லாம் வழக்கம்போல் பெண்கள் கையில்தான். தாம்பத்திய உறவை மட்டும் தவிர்க்க முடிந்தால், அய்யப்ப சாமியாக இருப்பது மிகவும் எளிது; பல வகையில் உபயோகமானதும்கூட. வீட்டில் கூடுதல் மரியாதை கிடைக்கிறது. அதுவரைக்கும் ஒரு மனிதனாகக்கூட மதிக்காதவர்கள் எல்லாம், ‘சாமி’ என்று அழைக்கிறார்கள். சாதாரண சாப்பாடு,  விரதச் சாப்பாடாக மாறி ஒரு விருந்து போல் தினமும் நடக்கிறது. அய்யப்பனுக்குப் பயந்து அலுவலகத்தில்கூட யாரும் ‘சாமி’யைத் திட்டுவதில்லை. நமக்கே அடுத்த வருடம் ஒரு மாலையைப் போட்டுறலாமா என்று தோன்றுகிறது.

பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே, ‘குரு சாமி’யின் துணைச்சாமியிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. மலைக்குப் போவதற்கான முன்னேற்பாடுகளில் ஒன்றான ‘தேங்காய் உரச’ வரச் சொன்னார்கள். இது கன்னிசாமிகள் கட்டாயம் செய்ய வேண்டிய வேலை; தவறாமல் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று துணைச்சாமி சொன்னார். துணைச்சாமி இரவி, சரவணனின் தாய்மாமா. அவர்தான் அருப்புக்கோட்டை குழுவில் சரவணனைச் சேர்த்தது.

சபரிமலைக்கு செல்வதற்கு ஒவ்வொரு ஊரிலும் பல குழுக்கள் இருக்கின்றன. சாதிவாரியாகவும், குடும்பவாரியாகவும் குழுக்கள் இருக்கும். சாதிவாரியான குழுக்களில் பிற சாதியினர் ஒன்றிரண்டு பேர் சேர்ந்து கொள்ளலாம். குடும்பவாரியானது என்றால் ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அதே குடும்பத்து குருசாமியுடன் செல்வது. இதில் பெரும்பாலும் மற்றவர்களுக்கு அனுமதி இருக்காது. நாங்கள் சென்றது நாடார் உறவின்முறைக்கு உட்பட்ட குழு. அருப்புக்கோட்டையிலே மிகவும் பக்தியான, கட்டுப்பாடான குழு என்பதால், கன்னிசாமியையும் இதிலேயே இரவி மாமா சேர்த்துவிட்டார். அவர் இதே குழுவுடன் 7 முறை சபரிமலைக்குச் சென்றிருக்கிறார். 17 ஆண்டுகள் ஒருவர் சபரிமலைக்குச் சென்றுவிட்டால், அவர் குரு சாமியாக மாறலாம். அதன்பின் தனது தலைமையில் ஒரு குழுவை அவர் சபரிமலைக்கு அழைத்துச் செல்லலாம்.

தேங்காய் உரச அருப்புக்கோட்டை செல்கிறோம் என்று பெரியம்மாவிடம் (சரவணனின் அம்மா) சொன்னோம். பெரியம்மாவிற்கு நானும் சபரிமலை செல்வதில் ஒரே மகிழ்ச்சி. சின்ன வயதில் இருந்து ஊதாரித்தனமாக இருந்த பிள்ளை, வேலைக்குச் செல்கிறேன் என்று சொன்னால் வீட்டில் எந்தளவுக்கு மகிழ்ச்சியடைவார்களோ, அதேபோன்ற மகிழ்ச்சி அவர்களுக்கு. ‘சின்ன வயசுலே இருந்து சாமியே கும்பிட மாட்டேன்னு இருந்தே.. இப்போது சபரிமலைக்கு செல்ல ஆரம்பிச்சுட்டே. அடுத்த வருஷம் நீயும் மாலை போட்டுக்கிட்டு போக ஆரம்பிச்சுருவே’ என்று நம்பிக்கையாகச் சொன்னார்கள்.

‘இந்த பூமியில் இருப்பது அறுபதோ, எழுபதோ ஆண்டுகள். அதில் திடகாத்திரமாக ஊர் சுற்றும் உடலுடனும், வசதியுடனும் இருப்பது 30 ஆண்டுகள். அந்த 30 ஆண்டுகளிலும், தினம் ஒரு இடம் என்று போனால்கூட பூமியில் பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் இன்னும் மிச்சமிருக்கும். இப்போது இருக்கிற விஞ்ஞான வளர்ச்சியில் சந்திரன், செவ்வாய் கிரகமெல்லாம் போய் பார்த்துவர பணக்கார கும்பல் திட்டமிட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது. அப்படி இருக்கும்போது, ஒரு முறை போன இடத்துக்கு மறுபடியும் சென்று நமது நேரத்தையும், பணத்தையும் வீணடிப்பது சரியல்ல’ என்பதைப் பெரியம்மாவிடம் எப்படி விளக்கிச் சொல்வேன்?

லேசாக புன்னகைத்துவிட்டு அருப்புக்கோட்டை கிளம்பினோம். அருப்புக்கோட்டையில் நாடார் உறவின்முறைக்குப் பாத்தியப்பட்ட சிவன் கோயில் ஒன்று இருக்கிறது. அதில்தான் எங்களது குழுவிற்கான மாலை போடுவது, தினசரி பஜனை, இருமுடி கட்டுவது எல்லாம் நடைபெற்றன. அங்குதான் தேங்காய் உரசுவதும் நடைபெற இருந்தது.

அதுசரி, தேங்காய் உரசுவது என்றால் என்ன என்று கேட்கிறீர்களா?

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன்

Pin It