koottanchoru_logo_90

அதிகாரத்திற்கு வால் முளைத்திருக்கிறது.
கால்களில் சக்கரமும் விலாவில் இறகும்
உருவாகியிருக்கின்றன.
நகங்கள் மேலும் மேலும் கூராகின்றன.
காற்றில் மழைநீரில் மண்ணில் அதன்
கொடிய விஷம் படிந்திருக்கிறது.

அரச அதிகாரமும் ஆன்மீக அதிகாரமும்
கோட்டையிலிருந்து -
கோபுரங்களிலிருந்து புறப்பட்டு
வியாசர்பாடி எம்.ஜி.ஆர் நகர் வழியாக
பாப்பாபட்டி கீரிப்பட்டிக்கு வந்தடைகின்றன.

மிதிபட்டு வதைபட்டு மரிப்பவர்களுக்காக
ஆறுதல் வார்த்தைகளும்
அவமானங்களையும் அரிதாரங்களையும்
மீறுபவர்களுக்கென துப்பாக்கிக் குண்டுகளையும்
கையேந்தி வருகிறது.

வெளிநாட்டு ஆணைக்காக, உள்நாட்டு பீடங்கள்
‘பிங்க்’ நாவுடனும் மயிர் முளைத்த கைகளுடனும் சேவகத்திற்காக காத்திருக்கின்றன.

எல்லோரையும் கவர்ந்திழுக்கும் மாயக் காந்தமாய் தன்னை மினுக்கி நிற்கிறது அதிகாரம்.
தன்வயமாக்க தன் மயமாக்க
அடித்தள மனிதரின் வழித்தடம் மறித்து
தன் பாதம் பணிந்து பணிகளைச் செய்ய
தீட்டிலிருந்து புனிதத்திற்கு
அழுக்கிலிருந்து தூய்மைக்கு
சறுக்கு மரத்தின் உச்சிக்கு
அழைக்கிறது அதிகாரம்.

அதிகாரத்திற்கு எதிராக
மயமாக்கல்களுக்கு எதிராக
மக்களுடன் ... மக்களுடன்...
Pin It

இலங்கையிலிருந்து வந்திருந்த தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கிய படைப்பாளியும் மொழியியல் அறிஞரும் பேராசிரியருமான கார்த்திகேசு சிவத்தம்பியை ஒரு மழை நாளில் மாலை மயங்கி இரவு பூக்கும் வேளையில் சென்னைப் பல்கலைக்கழக விருந்தினர் விடுதியில் சந்தித்தோம். அப்போது அவருடன் இலங்கையில் உள்ள தமிழ்ச் சூழல் குறித்தும் தமிழகத்திலுள்ள தமிழின் நிலை குறித்தும் தமுஎச தலைவர்களில் ஒருவரான சிகரம் ச.செந்தில்நாதனும் கவிஞர் சா. இலாகுபாரதியும் உரையாடினர். அதிலிருந்து ஒரு பகுதி . . .

 ச.செந்தில்நாதன்: நீங்கள் இந்தியாவிற்கு, தமிழ்நாட்டிற்கு வெளியே இருக்கிற இலக்கியவாதி. ஆய்வாளர் என்கிற முறையில் உங்களிடம் ஒரு கேள்வி. எழுத்து சீர்திருத்தம் தமிழுக்குத் தேவை என்பது பற்றி பெரிய அளவில் விவாதம் நடக்கவில்லை என்றாலும் அது பற்றிய குரல் அடிக்கடி ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அது பெரியார் காலத்திலிருந்தே வந்திருக்கிறது. இப்போது அதற்கான தேவை இருப்பதாக எண்ணப்படுகிறது. கணினியுகத்தில் எழுத்து சீர்திருத்தம் தமிழுக்குத் தேவை என்ற கருத்தும் இருக்கிறது. வெளிநாடுகளில் இருக்கக்கூடிய தமிழர்கள் தமிழை சுலபமாகக் கற்கவேண்டும் என்றால் எழுத்து சீர்திருத்தம் தேவைப்படுகிறது. இந்நிலையில், எழுத்து சீர்திருத்தம் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?. . .

கா.சிவத்தம்பி : தமிழினுடைய எழுத்தமைப்பைப் பற்றி பேசுகிறபொழுது முதலில் தமிழ் எழுத்தின் தன்மையைப் பற்றி பேசுவது அவசியம். எழுத்துக்களின் எழுதுநிலைப்பற்றி பேசுகிறபொழுது இரண்டு வகையாக எழுத்துக்களை பிரிப்பார்கள். ஒன்று - அல்ஃபபெட்டிகல் மெத்தட் (Alphabetical method) A,B,C என்கிற மாதிரியான ஒலிகள் மற்றது க, ங . . போல சிலபிக் மெத்தட் (Sylabic method) இந்திய மொழிகளில் பெரும்பாலும் சிலபிக் மெத்தட்தான் உண்டு. மேற்கத்திய மொழிகள்ல ஆல்ஃபபெட்டிகல் மெத்தட் உண்டு. இந்த சிலபிக் இருப்பதினாலே உண்மையில் எங்களுடைய சொற்கள் முப்பதுதான். ஆயுத எழுத்தோடு முப்பத்தி யொன்னு. இது காலத்துக்கு காலம் மாறிக்கொண்டே வந்திருக்கிறது. பிரிண்ட் மீடியம் வந்ததற்குப் பிறகுதான் இது ஓரளவிற்கு நிலை பேறான வடிவத்தைப்பெற்றது. அதைப் பெறுகின்ற அதே காலகட்டத்திலேதான் தமிழ் எழுத்தை எடுத்துச் சொல்வதற்கு சில தொழில் நுட்ப வரையறை இருப்பது உணரப்பட்டது. இதனாலே வீரமாமுனிவர் சில எழுத்துச் சீர்திருத்தங்களைச் செய்தார்.

எழுத்து சீர்திருத்தத்தின் தேவையைப் பெரியாரும் உணர்ந்தார். லை, னை போன்ற சொற்களுக்கு சீர்திருத்தம் வந்து அது இப்போது நடைமுறையில் உள்ளது. தட்டச்சுக்கு வருகிறபோது கூட சார்பெழுத்துக்களை எவ்வாறு எழுதுவது என்பது முக்கியமான பிரச்சனையானது. இரட்டைக் கொம்பை எவ்வாறு போடுவது என்பதும் சில எழுத்தொலிகளை எவ்வாறு தட்டச்சில் பதிவு செய்வது என்பதும் பிரச்சனையாகி அது இப்போதும்கூட உண்டு என்று நினைக்கிறேன். கணினி வந்த பொழுது அதிலும் சில மாற்றங்கள் தேவைப்படுகின்றன. தமிழில் மேலும் சில எழுத்துச் சீர்திருத்தத்தை செய்ய வேண்டும் என்பது ஒரு நியாயப்பூர்வமான கேள்வி. இது சம்பந்தமாக சிந்திக்கிறபோது இதில் உள்ள முக்கியமான பிரச்சனை என்னவென்றால் இதுவொரு Historical cultural problem. (வரலாற்று ரீதியான பண்பாட்டுப் பிரச்சனை)

நீண்ட காலமாக தமிழை இவ்வாறு அடையாளம் பண்ணுகிற ஒரு மரபு உள்ளது. இந்த அடையாளம் பண்ணுகிற மரபை மொழியினுடைய தனித் தன்மையாக பேணுவது உண்டு. இதை நான் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால் உலகில் எத்தனையோ மொழிகள் உள்ளன. குறிப்பாக மலேய மொழி அல்லது சுவாகிலி போன்ற மொழிகள் ரோமலிபியைப் பயன்படுத்தி எழுதப்படுகின்றன. ஐரோப்பாவில் பிரென்ச் முதல் ஆங்கிலம், ஜெர்மன், ஸ்பானிய மொழிகள் எல்லாமே இந்த ரோம லிபியைப் பயன்படுத்துகின்றன. அதே வேளையில் அவற்றிற்கிடையே ஒரு அடித்தளமான பண்பாட்டு ஒருமைப்பாடும் உள்ளது என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. அந்த மாதிரியான ஒரு நிலையை இந்திய மொழிகளில் எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

ஏனென்றால் சமஸ்கிருதத்தைப் பின்பற்றுகிற மொழிகள் அல்லது இந்தி, தேவநாகரியில் உள்ளதைத் தமிழில் கொண்டுவருவதிலே சிக்கல் இருக்கிறது. அதோடே தமிழினுடைய அடித்தளம் மாற்ற முடியாததாக இருக்கின்றது. தெலுங்கில் இப்படித்தான் இருக்கிறது. மலையாளத்திலேயும் இப்படித்தான். இது உண்மையில் எங்களுடைய தமிழ் மக்கள் அடையாளம் பற்றி வைத்திருக்கிற உளவியல் சம்பந்தப்பட்ட பெரிய விடயம் என்பது தெரிய வருகிறது. ஒரு புறத்தில் வேண்டிய மாற்றங்கள் காலம் காலமாக செய்து, இன்னொரு புறத்தில் அந்த சிலபிக் தன்மை உயிர்மெய்களை சார் பெழுத்துக்களை சொல்லுகிற அந்தத் தன்மையும் பேணப்பட்டு வந்திருக்கிறது. உண்மையில் இவை இரண்டையும் இணைத்துத்தான் செய்ய வேண்டும். கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பது என்னுடைய ஒரு முக்கியமான கருதுகோள்.

இதில் நான் இன்னொன்றையும் சொல்லுகிறேன். இது சற்றே ஆழமாக சிந்திக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பிரச்சனையோ என்று நான் அய்யுறுகிறேன். அதாவது அறிவியலின் ஒரு முக்கியத்துவம் என்ன வென்றால் மனிதனுடைய தேவைகளை அவனுடைய விருப்புக்களை நன்கு நிறைவேற்றுவதற்குப் பயன்படுத்தத்தக்க ஒன்று. அப்போது அறிவியலின் தொழில்நுட்பத் தேவைகளுக்காக ஒரு மொழியினுடைய இயல்பை மாற்றுவதா, அமைப்பை மாற்றுவதா அல்லது அறிவியல் இதற்கு வேண்டிய சில புதிய அனுசரணைகளை அல்லது புதிய கண்டு பிடிப்புகளை கண்டுபிடித்து இதற்கு உதவுவதா என்பது ஒரு முக்கியமான கேள்வி என்று நான் கருதுகிறேன். விஞ்ஞானிக்கு அந்தக் கடனொன்று இருக்கிறது. அறிவியலைக் கொண்டு வரலாம். ஆனால் அது உலக அறிவியலுக்கான, அவை எல்லாவற்றையும் சொல்வதற்கான மொழியல்ல. அப்படி பயன்படுத்தப் படுவதில்லை. அப்படி சொன்னால் அது ஏன் ஆங்கிலத்துக்குப்போச்சு, பிரஞ்ச்காரன் கூட அதை ஏற்றுக் கொள்கிறான் என்று சொன்னால் நாங்கள் எல்லாருமே இரண்டு மொழியை படிக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம். அது பண்பாட்டுத் தேவையில் ஒன்று. மற்றது உலக நிலைத்தேவையில் உள்ளது. இந்தக் கட்டத்தில் பண்பாட்டுத் தனித்துவம் போற்றப்படுவது என்பது இந்த விடயம் கவனிக்கப்படுவது என்பது அந்த சமூகத்தினுடைய உளப்பாங்கோடு சம்பந்தப்பட்ட ஒரு விடயம்.

எனவே மாற்றங்கள் வந்துள்ளன. படிப்படியாக வரும். படிப்படியாக ஏற்படுத்த வேண்டும். ஆனால் அவை செய்யப்படுகிறபோது பண்பாட்டு வளர்ச்சிக்கும் தொடர்ச்சிக்கும் உள்ள உளப்பாங்கிற்கும் நிலைப்பாட்டிற்கும் ஊறு விளைவிக்காதபடி நடந்துகொள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில் உலக மொழிகளுக்கு ஏற்ற வகையில் தமிழைப் பலப்படுத்த வேண்டும் என்கின்ற அந்த எண்ணத்தையும் கைவிடக்கூடாது. இதுவொரு இக்கட்டான பிரச்சனை. இது மிக நிதானமாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும். மாற்றங்கள் அவசியம். ஆனால் அந்த மாற்றங்கள் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியை அறுக்காத முறையில் அமைவது அவசியம் என்பது என் கருத்து.

 ச.செந்தில்நாதன்: இலங்கையில் இலக்கிய வாதிகள், ஆய்வாளர்கள் மத்தியில் இது சம்மந்தமான முயற்சிகள் ஏதாவது நடந்திருக்கிறதா?

கா.சிவத்தம்பி : அப்படியில்லை. எழுத்து முயற்சிகளை செய்யவேணும் என்கிறதைப் பற்றிய பெரிய முயற்சிகள் இல்லை. ஆனால் எங்களுடைய பிரதேசங்களிலுள்ள காணி நிலங்கள் சம்பந்தமான உறுதிகள் என்று நாங்கள் சொல்லுகிற பட்டுவாடா பத்திரங்களிலே உள்ள எழுத்துமுறை பல இடங்களில் தமிழகத்திலுள்ளவைகளை ஒத்திருக்கிற வேளையில் இந்த எழுத்துச் சீர்திருத்தம் பற்றி வருகிறபோது அவற்றையும் மனங் கொள்ளல் வேண்டும் என்று நான் கருதுகிறேன். உதாரணமாக மோடி கொடுத்தார் என்று சொல்கிற போது த்தன்னாவையும் தாவன்னாவையும் சேர்த்து எழுது வார்கள். அதுவொரு கொம்பாக ஃபார்ம் ஆகாது. அந்த மாதிரியான சில வழக்குகள் இருக்கு. துரதிர்ஷ்ட வசமாக அந்த வழக்குகள் பற்றிய ஆழமான சிந்திப்போ சிரத்தையோ இல்லை.

எழுத்து சீர்த்திருத்தத்தில் உள்ள இன்னொரு மிக முக்கியமான விஷயம் என்னன்னா, அச்சுவந்ததன் பின்னர் ஏறத்தாழ நமக்குத் தெரிந்தது எல்லாமே அச்சில் வந்துவிட்டன.

ச.செந்தில்நாதன் : சீன மொழியில் பத்தாயிரம் எழுத்துக்கள் இருந்ததாகவும் அதை இப்போது இரண்டாயிரம் எழுத்துக்களாக குறைத்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. அதனால் அந்த மொழிக்கு நீங்கள் சொல்வதுமாதிரி வரலாற்று ரீதியாகவோ பண்பாட்டு ரீதியாகவோ ஏதாவது பாதிப்பு ஏற்பட்டிருப்பதாக கருத்துண்டா?

கா.சிவத்தம்பி : இல்லை. ஆனால் சீன எழுத்துக்களின் வரிவடிவம் அதன் நேர்க்கீழாக எழுதுகிற தன்மை அதையெல்லாம் மாற்றி இப்போது நேர்க்கோட்டில் எழுதுவதென்று வந்துவிட்டது. ஒலிகளும் குறைக்கப்பட்டுவிட்டன. ஆனால் இந்த மாற்றம் ஏற்படுவதற்கு மாவோவின் சிந்தனைகள் என்ற சிறு நூல்கள் முக்கியமானவையாக இருந்தன என்பதை நான் அறிவேன். பேராசிரியர் ஜோசப் மீரான் அதைப் பற்றி ஒரு விரிவுரையிலே விளக்கியபொழுது நான் அந்தக்கூட்டத்திலே இருந்தேன். மாவோ சீன மொழியின் நடைமுறையில் ஏற்படுத்திய மாற்றம் மிகப் பெரியது. அதாவது சித்திரவடிவில் இருந்து சித்திர ஒலிகளாகி பிறகுதான் அந்த வடிவத்தைப் பெற்றது.

எனவே அதைக் குறைப்பதற்கான வாய்ப்பு இருந்திருக்கலாம். அப்படியிருந்தாலும் அதன் பிறகு அவர்கள் முக்கியமான மாற்றத்தை செய்தார்கள். முதலில் நேர்க்கோடாக எழுதுவார்கள். ஆனால் அந்த மாற்றம் இப்போது கிடையாக எழுதுவது, வலதிலிருந்து இடதிற்குப் போவதாக இருக்கிறது. இதைப் பற்றி சிந்திக்கிறபோது அரபு மொழியில் ஒரு பாரம்பரியம் இருக்கிறது. கீழிருந்து போறது. அது இன்னும் மாறல. அதற்குப்பின்னால் உள்ள காரணங்கள் என்ன? அவர்கள் எங்களைப் போன்ற பிரச்சனைகளை எதிர்நோக்கவில்லையா? அதற்கு அவர்களின் பதிற்குறிகள் யாவை? என்பது போன்ற விடயங்களை மனதில் கொண்டுதான் இதனைச் செய்ய வேண்டும்.

மீண்டும் சொல்கிறேன் அறிவியலின் ஒரு பயன்பாடு மனித தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வது. மனிதத் தேவைகள் அறிவியலின் தேவைகளுக்கு ஏற்பத் தொழிற்பட வேண்டும். தவறென்று சொல்வது அந்த அறிவு வளர்ச்சியையே கொச்சைப்படுத்துவதாக இருக்கும். என்னுடைய அபிப்ராயம் இதுரெண்டும் சேரும். எப்படி கிரந்த எழுத்துக்கள் வந்தது. கிரந்த எழுத்துக்களும் வட எழுத்துக்கள் தானே. அந்த வடஒலிகளுக்கென தமிழ் நாட்டிலே தோற்றுவிக்கப்பெற்ற எழுத்துக்கள். அதுக்குப்பேரே பல்லவ கிரந்தம். பல்லவர்காலத்து நூல்களிலே காணப்படுகிற எழுத்துக்கள். கல்வெட்டுக்களில் அது தேவைப்பட்டது. ஆனால் அந்த எழுத்துமுறை இப்போ பல இடங்களில் பயன்படுத்துறதில்ல. பாரதியினுடைய எழுத்துக்களுக்கும் எங்களுடைய எழுத்துக்களுக்குமே வித்தியாசம் இருக்கு. அப்படி பார்க்கிறபொழுது இந்த எழுத்துச்சீர்திருத்தம் என்பது தேவையானது. என்னுடைய அபிப்ராயம் என்னவென்றால் அந்த தேவைக்கு கீழே வருகிறபொழுது அந்த பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியும் அதோடு இணைந்துதான் வரும் என்று நான் கருதுகிறேன். சீர்திருத்தம் அல்லது மாற்றம் என்பது தொடர்ச்சி அறுந்துவிட்டதான ஒரு உணர்வினை ஏற்படுத்தி விடக் கூடாது என்று சிரத்தையாக இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறேன்.

சா.இலாகுபாரதி: மொழிகுறித்து பேசும்போது இந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழ்நாட்டில் பள்ளிகளில் தமிழுக்கான இடம் குறைந்துகொண்டே வருகிறது. மெட்ரி குலேஷன், கான்வென்ட் போன்றவை அதிகமாகிவிட்டன. அரசுப் பள்ளிகளிலே கூட தாய்மொழிவழிக் கல்வி என்பது இன்றைக்குத் தேய்மானத்திலேயே இருக்கிறது. இலங்கையில் இந்த மாதிரியானதொரு போக்கு இருக்கிறதா? அங்கிருக்கும் சூழல் என்ன? இந்தப் போக்கை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

கா.சிவத்தம்பி : இலங்கையிலே முற்றிலும் மாறுபட்ட நிலைமை. இலங்கையில் ஒரு குழந்தை தன்னுடைய தொடக்கக் கல்வி முதல் நிச்சயமாக பல்கலைக்கழக புகுமுகக் கல்வி வரை சில வேளைகளில் பல்கலைக்கழக முதலாவது பட்டப் படிப்பு வரை தமிழிலோ அல்லது சிங்களத்தில் மாத்திரமோ படிக்கிறது. அந்த மாற்றம் ஐம்பதுகளில் ஏற்பட்டு அறுபதுகளில் விசேடமாக கலைத்துறைக்கும் எல்லாப் பல்கலைக் கழகங்களுக்கும் வந்துவிட்டது. ஆங்கிலத்தில் பயிலாமல் இருக்கிற தமிழ் கலைத்துறை மாணவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். மருத்துவம், என்ஜினீரிங், காமர்ஸ் போன்ற துறைகளை எடுத்துக்கொண்டால் பல்கலைக்கழக புகுமுக முதலாவது வகுப்பில் ஆங்கிலத்தையும் தமிழையும் சேர்த்துப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். இதனால் எங்களுடைய நாட்டின் கல்வித்தரம் எந்த வகையிலும் குறைந்ததாக நான் சொல்ல மாட்டேன். எங்களுடைய மாணவர்கள் இப்படி தமிழிலே படித்துவிட்டு வெளிநாடுகளுக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கே ஆங்கிலத்தில் படிக்கிறார்கள். டாக்டர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எந்தவொரு வகையிலும் குறைந்த டாக்டர்களாக இருப்பதில்லை. மாறாக மாணவர்கள் தொடக்க நிலைக்கல்வியைத் தாய் மொழியில் பயில்வது என்பது மாணவர்களுக்கு அத்தியாவசியமானது. அவர்களுடைய ஆளுமை விருத்திக்கும் கருத்து வெளிப்பாட்டு அபிவிருத்திக்கும் உதவும் என்பது கல்வியியலில் கண்டறியப்பட்ட ஒரு பேருண்மை. அது எல்லோருக்கும் பொதுவானது. அந்த வழக்கும் இந்தியாவில் கன்னடத்தில் உண்டு. வங்காளத்தில் கூட உண்டென்று நினைக்கிறேன். தமிழ்நாட்டில் மாத்திரம்தான் இல்லை என்பது மிகமிக கவலைக்குரிய விடயம். ஆனால் அது தமிழ் நாட்டில் ஏன் இல்லை என்பதற்கான சமூக நிலைக்காரணங்கள் உண்டு. பண்பாட்டு நிலைக் காரணமும் உண்டு.

முதலாவது என்னவென்றால், தமிழ்நாடு என்பது ஒருகாலத்திலிருந்த மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியினுடைய எச்சசொச்சமாக வந்தபடியினாலும் தமிழ்நாட்டில் குறிப்பாக சென்னை, திருச்சி போன்ற இடங்களில் தமிழர்கள் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொள்ளாத பலர் இருக் கிறார்கள். இவர்கள் தங்களது குழந்தைகளைத் தமிழில் கற்பிக்க விரும்பவில்லை. எனவே அவர்கள் ஆங்கிலத்தை விரும்புகிறார்கள்; இதுவொரு நிலை.

இன்னொன்று, தமிழர் சம்மந்தப்பட்ட சமூக, பண்பாட்டு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும். ஆங்கிலக் கல்விக்கான வாய்ப்புகள் இருந்ததன் மூலமாகத் தமிழ்நாட்டின் சில சாதிக்குழுமங்கள் மத்தியவர்களைப் பார்த்து அதிக வசதிபெற்று உயர் உத்தியோகங்களுக்குப் போவதற்கான வாய்ப்புகள் கிடைத்துள்ளன. அந்த வாய்ப்பு தங்களுடைய குழந்தைகளுக்கு இல்லாமல் போய் விடக்கூடாது என்பதற்காக பெரும்பாலான பிராமணரல்லாத சாதியினர் குறிப்பாக படிப்படியாக இப்போதுதான் மேல்நிலைக்கு வந்துகொண்டிருப்பவர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர்களுக்கு இதுபற்றிய விஞ்ஞானப் பூர்வமான விளக்கம் கொடுக்கப்பட வில்லை. தமிழினுடைய மேன்மைக்கு, தனித்துவத்துக்கு தமிழ்ப்பண்பாட்டின் முக்கியத்துவத்துக்கு பேசிய திராவிட கட்சிகளே இந்தவிசயத்தில் தெளிவான கொள்கையில் இல்லை. அது ரொம்ப கவலைக்குரிய இடம்.

ச.செந்தில்நாதன்: தெளிவான கொள்கை இல்லாதது மட்டுமல்ல இந்த நிலைக்கு அவர்கள்தான் காரணம் என்று சொல்ல வேண்டும்.

கா.சிவத்தம்பி: அதுமாத்திரமல்ல. இவையெல்லாம் பேசுகிறவர்கள் தமிழ் கற்பித்தல் முறையை இன்றைக்கும் மாற்றவில்லை. பத்துவருடத்துக்கு முந்தியிருந்த இங்லீஷ் புத்தகத்தையும் இப்ப உள்ள இங்லீஷ் புத்தகத்தையும் எடுத்துப் பாருங்க. பத்துவருஷத்துக்கு முந்தி வந்த தமிழ் புத்தகத்தையும் இப்ப உள்ள தமிழ் புத்தகத்தையும் எடுத்து வாசித்து பாருங்க; அடிப்படையில் மாற்றம் இல்லை. ஆங்கிலத்தில் தொடக்கக் கல்வியில் கற்பிப்பதன் மூலம் அந்தப் பிள்ளைகளுக்கு பெரிய அறிவு வருவதாக சொல்வதற்கு என்ன சாத்தியப்பாடு இருக்கிறது. ஏனென்றால் அந்தப் பிள்ளையினுடைய பண்பாட்டுச் சூழலில் இல்லாத விடயங்களாக அங்கு பேசப்படுகின்றன. என் பிள்ளை இங்லீஷ் மீடியம் படிக்கிறான், மெட்ரிகுலேஷன் போறான் என்று சொல்லலாமே ஒழிய, உங்கள் வீட்டில் அந்தச் சூழல் இல்லையென்றால் அந்தப் பிள்ளைக்கு அந்த மொழி வராது. இதை சாதாரண பெற்றோர்கள் புரிந்துகொள்றதில்ல. ஆனபடியினால் சொல்றேன் தமிழ்நாட்டினுடைய மிகப்பெரிய கவலைக்கிடமான விடயம் நான் சொல்றது சரியோ தெரியாது. வெளியூர்க்காரன், ஆனால் தமிழன் என்கிற முறையில் சொல்கிறேன் தொடக்க நிலைக் கல்வி தாய்மொழியில் தான் இருத்தல் வேண்டும்.

 ச.செந்தில்நாதன்: இப்போது தமிழ் செவ்வியல் மொழி என்று ஆக்கப்பட்டிருக்கு. இதில் ரெண்டு விஷயங்களை நீங்கள் தெளிவாக்க வேண்டும். ஒன்று செம்மொழி கோட்பாடு இலங்கையில் உண்டா? இது பற்றி ஏதாவது பேச்சு உண்டா? இரண்டாவது இந்தியாவில் அரசாணை போட்டு செம்மொழி என அறிவித்தது மாதிரி உலகில் வேறு எங்காவது உண்டா? இதன் மூலம் சர்வதேச அளவில் இந்த ஆணைக்கு மரியாதை இருக்குமா?

கா.சிவத்தம்பி: ரொம்ப சுவாரசியமான கேள்வி. இந்திய அரசு இந்தியாவைப் பொருத்த வரையில் பதினான்கு, இருபது மொழிகளை அதனுடைய உத்யோக மொழிகளாக ஏற்றுக்கொண்டாலும் பொது மொழியாக உத்யோக மொழியாக இந்தியை ஏற்றுக் கொண்டாலும் ஆங்கிலத்தைத் தொடர்பு மொழியாக எடுத்துக் கொண்டுள்ளது. இவற்றிற்கு மேலாக நீங்கள் கிளாசிக்கல் லேங்வேஜுக்கு தமிழில் வைத்திருக்கிற மொழிபெயர்ப்பு பல இடர்ப்பாடுகளை ஏற்படுத்தும். கிளாசிக் என்று சொல்வது வேறு, கிளாசிக்கல் என்று சொல்வது வேறு. கிளாசிக் என்றால் சிறந்தது, நல்லது, உயர்ந்த பண்பாடுகளை உடையது, உயர்ந்ததன் பண்புகளைக் கொண்டது என்றெல்லாம் சொல்லலாம். கிளாசிக்கல் என்று சொன்னால் நீண்டகாலத்திற்கு உரியது, செம்மையானது, செழுமையானது, பழமையானது. நான் பேராசியர் ஒருவரோடு பேசிக் கொண்டிந்தபோது சொன்னேன், செவ்வியல் மொழி செம்மொழி என்கிறதைவிட்டுவிட்டு தொல்சீர்செம்மொழி என்று சொல்லலாம்... அப்போ பிரச்சனை பாதியில்லை. இந்தியாவின் தொல்சீர் செம்மொழிகள் யாவை? சமஸ்கிருதம், பாரசீகம் அதோடு சேர்த்து இந்தியப் பண்பாட்டின் உருவாக்கத்தில் தமிழுக்கு ஒரு முக்கிய இடமுண்டு. நான் அந்தக் கணக்கில்தான் கிளாசிக்கல் லேங்வேஜ் என்று பார்க்கிறேன்.
நான் அவரைக் கேட்டேன், கான்ஸ்டிடியூஷன்ல ஏதாவது சொல்லியிருக்காசார். இல்லை என்றார். அப்போ தயவு செய்து தொல்சீர்செம்மொழி என்று சொல்லுங்கள். அந்தமொழிபெயர்ப்பை நாங்கள் கிளாசிக்கலுக்கு இலங்கையில் பயன்படுத்துகிறோம். ஒரு நாட்டின் அரசாங்கம் சிலமொழிகளை கிளாசிக்கல் லேங்வேஜூக்காக பிரகடனப்படுத்துவதுண்டா என்பதும் ஒரு சுவாரஸ்யமான கேள்வி. அப்படியில்லை. அந்தந்த நாடுகளினுடைய அடிப்படையான நாகரீக வளர்ச்சிக்குக் காரணமாக இருக்கின்ற மொழிகள்தான் அதனுடைய கிளாசிக்கல் லேங்வேஜஸ்.

இலங்கையிலே இப்படியான கிளாசிக்கலை பார்க்கிறதில்லை. பௌத்தர்களுக்கு பாலி மிகமுக்கியம். ஏனென்றால் அது புத்தர் பயன்படுத்திய மொழி. தமிழர்களுக்கு நிச்சயமாக தமிழ் செம்மொழி. ஏனென்றால் அது நீண்டகாலத்துமொழி. தமிழர்களைப்பொறுத்தவரையில் தமிழினுடைய தனித்துவத்தை நாங்கள் வலியுறுத்து கிறோம். ஏனென்றால் அது சமஸ்கிருதத்தினுடைய சாயல்களிலிருந்து வந்ததல்ல. அது திராவிடக்குடும்பத்தின் முக்கியமான மொழி.

தமிழை செம்மொழியாக அரசாங்கம் அங்கீகரிக்கிறது என்று சொல்கிற பொழுது இதனை உண்மையில் இந்தியப் பண்பாட்டு உருவாக்கத்தில் தமிழுக்கு உள்ள இடத்தை அங்கீகரிப்பதான ஒரு முயற்சியே. இதனால் என்ன லாபம் வரும் என்பது முக்கியமான கேள்வி. அனைத்திந்திய பண்பாட்டில் தமிழினுடைய முக்கியத்துவத்தை தமிழ்ப்பண்பாட்டினுடைய முக்கியத்துவத்தை உலக அறிஞர்கள் அறியத் தொடங்கிவிட்டார்கள். அது முன்னரே இருந்தது, சில கிறிஸ்தவ அறிஞர்கள் அதை ஐரோப்பாவுக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்தார்கள். 50களுக்குப்பின்னர், அந்தப் பண்பு வளர்ந்து வளர்ந்து இந்தியப் பண்பாடு பற்றி பேசுகிறபொழுது தமிழைப் பற்றிய விடயங்களை அறியாமல் இந்தியப் பண்பாட்டு உருவாக்கத்தைப் பேசமுடியாது என்பதனை பிலியோசா போன்ற பிரெஞ்சு அறிஞர்கள், ஜெர்மன் அறிஞர்கள், ஆங்கில அறிஞர்கள், அமெரிக்க அறிஞர்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள்; எழுதியிருக்கிறார்கள். அங்கே இந்த செவ்வியல், செம்மொழி என்பதற்கு முன்னரே டிபார்ட்மெண்ட் இருக்கு.

தமிழர்கள் அல்லாதவர்களுக்கு இந்தியப் பண்பாட்டு உருவாக்கத்திற்கு தமிழ்மொழி எவ்வாறு பணியாற்றியுள்ளது என்பதை நாங்கள் அவரவர்கள் மொழிகளிலே அல்லது உலகமுக்கிய மொழிகளிலே உலகப் பொதுவான நிலையில் நின்று எழுத வேண்டும். எடுத்தவுடனே தொல்காப்பியத்திற்கு பதினையாயிரம் வருடம். பத்தாயிரம் வருடம் இப்படியெல்லாம் பண்ண இயலாது. உங்களை மாதிரி எங்களுக்கும் தமிழினுடைய பழமையிலே ஆர்வம் இருக்கு. தொல்காப்பியத்துல நிறைய ஆர்வம் இருக்கு. இப்படி சொல்றதாலே ஒருத்தரும் நம்பாமவிட்றாங்க. தொல்காப்பியத்தின் பெருமையை உலக அகடமிக் ஸ்டாண்டர்படி எழுத வேண்டும்.

Pin It

ஆதிக்க ஆண்களின் பாலுணர்வுத் தேவைகளையும் உடமைச் சமூகத்தின் பண்பாட்டு உணர்வுகளையும் உள்வாங்கி ஆகச் சிறந்த நுட்பங்களுடன் பெண்களுக்கெதிராக உருவாக்கப்பட்ட கருத்துருவே கண்ணகியும் மாதவியும். கற்பு நெறியும் பரத்தமை நெறியும் சமூக ஒழுங்காக கட்டமைக்கப்பட்டு லட்சுமணன் கோடு கீறப்பட்டது. பத்தினித் தன்மை மிக உன்னத நிலையாக வரையறை செய்யப்பட்டும் பரத்தமை கடமையாக்கப்பட்டும் பெண்ணின் பாலியல் நடவடிக்கைகள் ஆணின் ஆதிக்கத் தேவையிலிருந்து ஒழுங்கு படுத்தப்பட்டன. மீறி கள்ளக்காதலில் (வார்த்தை என்னுடையதல்ல - ஊடகங்கள் தந்தது) ஈடுபடும் பெண்களை வெட்டிக் கொல்லவோ, உயிரோடு எரித்துப் பொசுக்கவோ உணர்வு ரீதியான உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது. விரிந்து பரந்த இவ்வுலகில் கற்பு நிலையிலிருந்து பெண்ணின் புழங்குமிடம் பேசும் வார்த்தைகள் அணியும் ஆடைகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன.

எந்த ஆண் உடல் மீதும், பாலியல் ரீதியான பலாத்காரம் பெண்ணால் நிகழ்த்தப்படுவதில்லை. ஆனால் பெண்ணுடல் மட்டுமல்ல பெண்ணின் சாயல் கொண்ட உடல் கூட வன்முறையின் களமாகிறது. எனவேதான், நமது தாய்மார்களின் சேலை மடியை - எரித்துப் பொசுக்கும் நெருப்பாக - பெண் பிள்ளைகள் வளர்கின்றனர். மக்கள், சாதி ரீதியாகவும் வர்க்கரீதியாகவும் ஒடுக்கப்படும்போது பெண் மட்டும் கூடுதலாக உடல் ரீதியாகவும் இம்சிக்கப்படுகிறாள்.

பெண்ணின் கார் கூந்தலும் ஆரஞ்சு இதழ்களும் ததும்பும் மார்பகமும் கொடி இடையும் பருத்த பிருஷ்டமும் ஆண்களால் வர்ணிக்கப்பட்டு கொண்டாடப்படுகின்றன. அவை ஆண்களின் போகத்திற்குரிய சொத்தாகக் கருதப்படுவதால், அதன் நீட்சியாக நவீன இணையதளம் வரை விளம்பரங்களில் பெண்களின் மார்பகங்கள் வெளிப் பிதுங்குகின்றன. ஆண்களின் கண்களை அலைய விட்டு தங்களின் பொருளுக்கு விலை பேச.

இந்தியச் சமூகத்தில் ஆணாதிக்கச் சிந்தனைகளால் மட்டுமின்றி இந்துத்வ கருத்தியலாலும் பெண் ஒடுக்கப்படுகிறாள். பெண்ணடிமைத் தனம் இந்துப் பண்பாட்டின் சாரமாய்த் திகழ்கிறது. வேதங்களைக் கற்பதற்கே எழுத்தறிவு என்றிருந்த காலத்தில் இந்துத்துவம் பெண்களுக்கும் சூத்திரர்களுக்கும் எழுத்தறிவை மறுத்தது. வேதங்களுக்கும் பெண்களுக்கும் எந்தத் தொடர்புமில்லை என மனு பிரகடனம் செய்தான். கலப்பு ஏற்படாமல் சாதித் தூய்மையைப் பாதுகாக்க கற்பு எனும் கருத்தியல் கட்டி எழுப்பப்பட்டது. கல்வி மறுப்பு, தேவரடியாள்களைத் தயாரிக்கும் தேவதாசி முறை, சிறார் திருமணம், உடன் கட்டை ஏறுதல், கணவனை இழந்த உடன் தரிசாகி விடுதல், சுட்டமண்ணும் பச்சமண்ணும் ஒட்டாதெனல், உண்டி சுருக்குதல், மொட்டையடித்து வெள்ளுடை தரித்தல் என இந்துத்துவம் பெண்களுக்கு வழங்கிய பரிசுகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.

ஆணாதிக்கத்தைக் கற்பிக்கும், நிலை நிறுத்தும் அமைப்பாகவே குடும்பம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. உடைமையாளர்களுக்குத் தேவையான - கீழ்ப்படிதலுள்ள தொழிலாளர்களையும் தந்தை, சகோதரன், கணவன், மகன் என சகல ஆண்களுக்கும் அடி பணிந்து கிடக்கின்ற பெண்களையும் உருவாக்குகின்றன நம் குடும்பங்கள். சாண் பிள்ளைகளைக் கூட ஆண் பிள்ளைகளாக்குவதும் கல்லையும் புல்லையும் கூட கணவனாக்குவதும் உத்தியோகத்தை புருஷர்களுக்கு மட்டு மேயான லட்சண மாக்குவதும்

இந்துத்துவ குடும்பத்தின் மேன்மை. பெண்ணுக்கான இடத்தை நிர்ணயிப்பதும் அவளின் வார்த்தைகளை வரையறுப்பதும் அச்சம் மடம் நாணத்துடன் வடிவ மைப்பதும் கூலி இல்லாத வேலையாளாக அவளை உருவாக்குவதும் குடும்ப அமைப்பின் தனிச்சிறப்பு.

உலக மயம் குவிக்கும் பொருட்களுக்கு சந்தை பிடிக்க நெறியற்ற முறையில் பெண் விளம்பரப் பொருளாக்கப்படுகிறாள். கவர்ச்சி, கூடுதல் கவர்ச்சி என்று பாலியல் பொருளாக பெண் குறித்த பிம்பம் கட்டப்படுவதால், பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு மிக எளிதாக ஆட்படுத்தப்படுகிறாள் பெண். ஊடகங்கள் காட்சிப்படுத்துகிற ஆடம்பர வாழ்க்கை முறை, பொருட்களின் மீதான நுகர்வுத் தாகம் - குடும்பத்தில் பெண் மீதான வன்முறையை மேலும் அதிகரித்துள்ளது. வேலையின்மை, விலைவாசி உயர்வு, குறைந்த சம்பளம் போன்ற பொருளியல் சிக்கல்களாலும் பெண்களே அதிகம் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். ஏனெனில் குழந்தை வளர்ப்பு உள்ளிட்ட குடும்பச்சுமைகளை சுமக்க வேண்டியவர்களாக பெண்களே உள்ளனர்.

அச்சு மற்றும் காட்சி ஊடகங்கள், ஆண் சமூகத்தின் வேட்கைக்குப் படைக்கப்படும் அழகிய விருந்தாக பெண்ணின் உடலைக் காட்சிப்படுத்துகின்றன. ஆடை குறைப்பு, அங்கங்கள் குலுங்க ஆடல் பாடல், இரு பொருள் வசனங்கள் என அடித்து நொறுக்குகின்றன. ஆனால், விஞ்ஞானிகளையும் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களையும் உருவாக்கும் உயர்கல்வி நிறுவனங்களோ நேர் எதிராக ஆடைக் கட்டுப்பாடுகளுக்கான அவசரச் சட்டங்களை இயற்றி அடித்து நொறுக்குகின்றன. இரண்டுக்குப் பின்னாலும் அணியும் ஆடையின் ஊடாக உள்ளிருக்கும் அவயங்களை சுவைக்கும் காமக் கண்களும் கயமை நெஞ்சங்களும் தடியுடன் நிற்கின்றன.

1850களில் தென் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தான எல்லைக்குட்பட்ட பகுதிகளில் நாடார் பெண்கள் மார்பை மறைக்கக் கூடாது, முழங்காலுக்குக் கீழே உடுத்தக் கூடாது. தங்க நகைகள் அணியக் கூடாது, இடுப்பில் குடம் எடுக்கக் கூடாது என்பதுதான் நிலை. மார்பை மறைக்காமல் தலையில் குடம் தண்ணீரை சுமந்து செல்லும் பெண்ணின் நிலையை ஒரு முறை உணர்ந்து பாருங்கள். சாதிய ஒடுக்குமுறையின் கோர முகம் இது. மேல்சாதி நீசத்தனங்களுக்கு சாதகமாகத் தான் சமஸ்தான அரசின் ராஜப் பிரகடனமும் இருந்தது.

தோள் சீலை அணிந்து மார்பை மறைத்ததற்காக மேல் சாதிக்காரர்களால் நாடார் பெண்கள் கடைத் தெருக்களில் அடித்து உதைக்கப்பட்டார்கள். ஊர்ச் சந்தை ஒன்றில் ஒரு சிறு அதிகாரி அரசாங்கத்திடமிருந்து, தான் அதிகாரம் பெற்றதாகச் சொல்லி ஒரு நாடார் பெண்ணின் மார்புத் துணியை கிழித்து எறிந்தான். 1859 டிசம்பர் 27-ல் மேக்கோடு எனும் கிராமத்தில் ஜெபவீடு கொளுத்தப்பட்டது. நாகர் கோயிலில் உள்ள ஆங்கிலேயப் பிரதிநிதியின் பங்களாவுக்கும் கூட தீ வைக்கப்பட்டது. பல ஜெபவீடுகளும் கிறித்துவ பள்ளிக் கூடங்களும் அழிக்கப்பட்டன. ‘மீட்’ எனும் கிறித்துவ மிஷனரியாரைக் கொல்ல முயற்சி நடந்தது. இத்தனை அடியும் உதையும் இழப்புகளும் - ஒரு நாடார் பெண் தன் மார்பகத்தை மறைத்து குப்பாயம் அணியவும் குட்டை ரவிக்கை அணியவும் ரவிக்கையின் மேலாக தோளில் முந்தானையைப் போடவும் உரிமை கோரியதற்காகத் தான்.

பெண்ணின் திருமண வயதை 14 என நிர்ணயிக்கும் ‘சாரதா மசோதா’ டில்லி மத்திய சட்ட சபையில் விவாதத்திற்கு வந்தபோது, விவாதத்தில் பங்கேற்ற காங்கிரஸ் சுயராஜ்ஜிய கட்சியின் சென்னை மாகாண பிரதிநிதிகள் கடுமையாக எதிர்த்துப் பேசினர். தந்தை பெரியார் அவர்களால் ‘இந்து வர்ணாசிரமப் பிரதிநிதி’ என்றழைக்கப்பட்ட எம்.கே. ஆச்சாரியா ‘பால்ய விவாகம்’ இருந்தாலொழிய வாழ்க்கையில் உண்மையான ஒழுக்கம் ஏற்படுவது அசாத்தியம். குடும்ப வாழ்க்கை துக்கமயமாகி சதா ஆபத்துக் குள்ளாகி விடும். உண்மையான கற்பு என்பது சாத்திய மில்லை. பெண்களின் வாழ்க்கை நாசமடைந்துவிடும் என்று பேசினார்.

மட்டுமின்றி, தேவதாசி முறை என்ற பெயரில், இந்து மத அங்கீகாரம் பெற்ற சட்டப்பூர்வ விபச்சார முறையை ஒழித்துக்கட்ட டாக்டர் முத்துலட்சுமி அவர்கள் சென்னை மாகாண சட்டசபையில் மசோதா ஒன்றை முன்மொழிந்த போது, இம்மசோதாவைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர்களில் மிக முக்கியமானவர் சத்தியமூர்த்தி ஐயர் ஆவார். சத்தியமூர்த்தி ஐயர், பெருந்தலைவர் கு. காமராஜ் அவர்களின் அரசியல் குருவும் தமிழக மக்களிடம் பிரபலமடைந்திருந்த விடு தலைப் போராட்ட வீரரும் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவரும் ஆவார்.

1941-ல் பி.என். ராவ் அவர்கள் தலைமையில் ஆங்கிலேய இந்திய அரசால் அமைக்கப்பட்ட குழு நாடு முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் செய்து பல தரப்பினரின் கருத்துக்களையும் கேட்டறிந்து இந்து சட்டத் திருத்த மசோதா ஒன்றை உருவாக்கியது. 1946 முதல் இம் மசோதா மீது மத்திய சட்டசபையில் விவாதமும் நடை பெற்று வந்தது. நாடு சுதந்திரமடைந்த பிறகு டாக்டர் அம்பேத்கர் இம்மசோதாவின் வடிவை மாற்றி அமைத்தார். ஒரு தார மணம், விவாகரத்து செய்யும் கணவனிடமிருந்து மனைவிக்கு ஜீவனாம்சம், கூட்டுக் குடும்பத்தில் பெண்களின் சொத்துரிமை ஆகியன பற்றி வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த விதிகளை முன் வைத்து அம்பேத்கர் பேசத் தொடங்கியதும் நாடு முழுவதிலுமிருந்த இந்து சமய அறிவாளிகள் இரு முகாம்களாகப் பிரிந்து காரசாரமாக விவாதிக்கத் தொடங்கினர். இம் மசோதாவின் சீர்திருத்தங்களை வெறுத்தவர்களால் ‘மனு’ முன்னிறுத்தப்பட்டார். இந்து சமய பழக்க வழக்கங்களையும் மரபுகளையும் முற்றாக ஒழித்துக் கட்டுவதே திருத்தங்களின் நோக்கம் என்று குறை கூறினர்.

இம்மசோதா சட்டமானால் இந்து சமூகத்தைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் அத்தனைத் தூண்களும் ஆட்டம் கண்டுவிடும் என்றனர். நாட்டின் குடியரசுத் தலைவராகப் பதவி வகித்த டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் பிரதமர் நேருவிற்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். அதில் புரட்சிகரமான மாற்றங்களை உள்ளடக்கியுள்ளதால், இம்மசோதாவைத் தான் முழு மூச்சாக எதிர்ப்பதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். குடியரசுத் தலைவரே எதிர்ப்புக் களத்தில் முழு மூச்சாக குதித்தார். ராஜேந்திர பிரசாத் சுட்டிக்காட்டியதைப் போல, இதில் புரட்சிகரமாக ஏதும் இல்லை, மிகவும் மிதவாதமான சமூக சீர்திருத்தம் தான் இது. எனினும் இந்துத்வ பழமைவாதிகளின் கடுமையான தொடர் தாக்குதலினால் 1949-ல் அம்பேத்கர் அவர்களால் முன்மொழியப்பட்ட சீர்திருத் தங்களை நீர்த்துப் போகச் செய்து 1955-ல் சட்டமாக்கினர்.
தொடர்ந்து உலக, உள்நாட்டு சமூக, அரசியல் நிலைமைகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களுக்கேற்ப பெண்களுக்கு ஆதரவான புதிய சட்டங்களும், சட்ட திருத்தங்களும் இந்திய நாடாளுமன்றம், சட்ட மன்றங்களால் உருவாக்கப்பட்டன. எனினும் இன்றைக்கு விவாதத்திலிருக்கும் நாடாளுமன்றத்திலும் சட்டமன்றங்களிலும் பெண்களுக்கு 33 சதவீத இட ஒதுக்கீடு மசோதா உட்பட - பெண்கள் முன்னேற்றம் சம்பந்தப்பட்ட சீர்திருத்தங்கள் எதுவொன்றும் இலகுவில் நிகழ்ந்து விடவில்லை. அதே சமயம் எதையும் நிகழ்த்தவிடாமல் நிறுத்தி வைக்கவும் ஆதிக்க சக்திகளால் இயலவில்லை.

கற்பு குறித்த வாதங்கள், செருப்பு துடைப்பம் ஆர்ப்பாட்டங்கள், வழக்குகள், கைது பிடியாணைகள், விளையாட்டு வீராங்கனையின் ஆடை குறித்த மிரட்டல்கள், உயர் கல்வி பெறும் மாணவர்களுக்கெதிரான அவசரச் சட்டங்கள், பெண் கவிஞர்களின் உடல் மொழி கவிதைகளுக்கெதிரான தீப்பந்தங்கள் - இவைகள் பெண்களின் குரல்வளையை அறுக்கும் பாசிச அடக்கு முறையை உணர்த்துகின்றன. மாற்றுக் கருத்துக்களை முன்வைப்போரை அவமானப்படுத்தும், அச்ச மூட்டும் நோக்குடன் நிகழ்த்தப்படுகின்றன. வேலைக்குப்போகும் பெண்கள் ஒழுக்கங்கெட்டவர்கள் எனும் சங்கராச்சாரியாரின் தீய நாக்கின் தொடர்ச்சியாக உணரப்படுகின்றன.

பெண்களுக்காக இயற்றப்பட்ட சட்டங்களும் உருவாக்கப்பட்ட சிந்தனைகளும் சாதிய - ஆணாதிக்க இந்திய சமூகத்திற்குள் ஊடுருவி குடிமைச் சமூகத்தின் கருத்துக் கோட்டைக்குள் என்ன விளைவை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதை நோக்கும்போதுதான் கற்பு - அரசியல் - ஆணாதிக்க சிந்தனையின் வலுவான பாதுகாப்பு அரணாகத் திகழ்வதை உணர முடியும்.

பாலியல் சுதந்தரம் என்பது பெண்களுக்கு முற்றிலுமாக மறுக்கப்படுகிற ஒன்றாகும். ‘கண்ட நேரத்தில் கண்டவனோடு மேய்வதற்கு’ என கொச்சை யான வார்த்தைகளால் மிக மோசமாக அவமானத்திற்கு ஆளாக்கப்படுகிற ஒன்றுமாகும். அதன் உண்மையான சாரம் காது கொடுத்துக் கேட்கப்பட்டதே இல்லை. அது, ஒரு பெண் யாரோடு சேர்ந்து வாழ வேண்டும் என்பதை நான்கு ஆண்கள் சேர்ந்து முடிவு செய்வதற்கு எதிரானது. ஒரு பெண்தான் யாரோடு சேர்ந்து வாழ வேண்டும் என்பதை தன் விருப்புடன் முடிவு செய்வதற்கான உரிமையைக் கோருவது, வற்புறுத்திப் பெண்ணைக் கட்டிக் கொடுக்கும் வழக்கத்திற்கெதிரானது.

பெண்களுக்கு விடுதலை கொடுப்பதில் இன்னும் முக்கியமான ஆரம்பப் படிகள் எவையென்றால் - என பத்துப்படிகளை பாரதி சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
அதில்

1.பெண்களை ருதுவாகுமுன்பு விவாகம் செய்து கொடுக்கக் கூடாது.

2.அவர்களுக்கு இஷ்டமில்லாத புருஷனை விவாகம் செய்து கொள்ளும்படி வற்புறுத்தல் கூடாது.

3.விவாகம் செய்து கொண்ட பிறகு அவள் புருஷனை விட்டு நீங்க இடம் கொடுக்க வேண்டும். அதன் பொருட்டு அவளை அவமானப்படுத்தக் கூடாது.

4.புருஷன் இறந்த பின்பு ஸ்த்ரீ மறுபடி விவாகம் செய்து கொள்வதைத் தடுக்கக் கூடாது.

5.விவாகமே இல்லாமல் தனியாக இருந்து வியாபா ரம், கைத்தொழில் முதலியவற்றால் கௌரவமாக ஜீவிக்க விரும்பும் ஸ்திரீகளை யதேச்சையான தொழில் செய்து ஜீவிக்க இடங்கொடுக்க வேண்டும்.

6.பெண்கள் கணவனைத் தவிர வேறு புருஷனுடன் பேசக் கூடாதென்றும் பயத்தாலும் பொறாமை யாலும் ஏற்படுத்தப்பட்ட நிபந்தனையை ஒழித்துவிட வேண்டும்

- என ஆறு படிகள் பெண்ணின் பாலியல் சுதந்திரம் குறித்து விவாதிக்கும் படிகளாகும்.

பெண்ணும் ஆணும் சேர்ந்துப் பழகும் வாய்ப்பும் சமூகக் கல்வியும் தான் சேர்ந்து வாழும் ஆணைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையும் திறனையும் வழங்கும். தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமைதான் தேர்ந்தெடுக்கும் திறனை வழங்கும்.

பாலுணர்வு என்பது ஆண்- பெண் பாலாருக் கிடையேயான கவர்ச்சிக் காரியமல்ல. ஒரு சமுதாயத்தின் எதிர்கால சந்ததியினரை உருவாக்கும் கடமையோடு இணைந்ததுமாகும். எனவே, பாலுணர்வு குறித்த அறிவியல் பூர்வமான அறிவு நம் இளைய தலைமுறையினருக்கு தேவை.

பெண்களின் ஆடை முதல் வார்த்தைகள் வரை ஒவ்வொன்றின் மீதான கட்டுப்பாடுகளையுமே சாதியத்துடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. சாதிய ஒடுக்குமுறையின் இறுக்கத்தில் உடைப்பை ஏற்படுத்த அகமண முறைக்கு எதிரான சிந்தனையோட்டத்தை திட்டமிட்டு உருவாக்க வேண்டும்.

பெண்கள் கல்வி, வேலை, சொத்துரிமை பெறுவது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு தாங்கள் வாழ்க்கைத் துணையை தேர்வு செய்வதற்கான உரிமையைப் பெறுவதும் முக்கியம். அதுவே சாதீய அமைப்பை ஓரளவுக்கேனும் அசைத்துப் பார்க்கும்.

பெண்கள் பாலியல் விவகாரங்களில் முழு உரிமை பெற்றவர்களாகவும் விஞ்ஞானப் பூர்வமான அறிவை பெற்றவர்களாகவும் திகழ வேண்டும். அதற்கேற்ப சமூகச் சூழலை உருவாக்குவது அவசியம். அதற்கு பாரதி, சிங்காரவேலர், பெரியார் சிந்தனைகள் தொடக்கமாய் துணையாய் அமையும்.

Pin It

ஒவ்வொரு சமூக அமைப்பும் தன்னுடைய இலக்கியங்களோடு தன்னைக் கட்டமைத்துக் கொள்கிறது என்ற முன் மொழிவோடு தனது ஏற்புரையைத் தொடங்கினார் இலங்கையைச் சேர்ந்த மூத்த தமிழ்ப் பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி.

சென்னைப் பல்கலைக்கழக இலக்கியத் துறையும் டொரண்டோ பல்கலைக்கழக தெற்காசிய ஆய்வு மையமும் இணைந்து டிசம்பர் 12 முதல் 14 வரை கார்த்திகேசு சிவத்தம்பியின் வகிபாகமும் திசைவழிகளும் என்ற தலைப்பில் மூன்று நாள் நடத்திய கருத்தரங்கின் நிறைவில் தான் சிவத்தம்பி இவ்வாறு குறிப்பிட்டார். இலக்கியம் காலத்தின் கண்ணாடி மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் கண்ணாடியுமாகும் என்பது பன்முக ஆய்வுகளில் தெரியவரும்.

1960களில் தொடங்கி அரை நூற்றாண்டு காலத்தை நெருங்கும் நிலையில் தமிழ் இலக்கியத் தளத்தை அதன் ஆய்வுத் தளத்தை நுணுகிய பார்வையின் பக்கம் திருப்பிய பெருமை கா. சிவத்தம்பிக்கு உண்டு. அவரது நுண்மாண் நுழை புலம் வழமையான உணர்ச்சிபூர்வ முறையை மாற்றி தமிழர்களின் சமூக வாழ்க்கையோடு உரசி ஒப்பிட்டு அறிவுபூர்வ ஆய்வு முறைக்கு இட்டுச் சென்றது. மிகச் சிறந்த வழிகாட்டி ஆய்வாளர்களில் ஒருவரான அவர், இந்தக் கருத்தரங்கில் பேசும் போது, தனது பள்ளி, கல்லூரி வாழ்க்கையையும் குடும்பத்தினர் பற்றிய நினைவுகளையும் உணர்ச்சி ததும்ப முன்வைத்தார். இலங்கைப் பேராசிரியர் கைலாசபதி, தமிழகத்தின் இலக்கிய ஆய்வு முன்னோடிகளான தொ.மு.சி. ரகுநாதன், வி.ஐ. சுப்பிரமணியம் ஆகியோருடன் தமக்கிருந்த தொடர்பையும் தமது ஆய்வுப் பணியில் அவர்களின் பங்களிப்பையும் மறவாமல் குறிப்பிட்டார்.

இன்றைய ஆய்வு நிலைகளோடு தன்னை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது, ஒரு காலக்கட்டத்தோடு தாம் தேங்கிப்போனதாகவும் இன்றைய ஆய்வுகள் மார்க்சீய அடிப்படையில் வேறொரு பரிமாணத்திற்கு சென்றுள்ளது என்றும் தமக்கேயுரிய மேதைமையோடும் எதார்த்தத்தோடும் அவர் பேசினார்.

`உலகத்தின் புதிய சிந்தனைகளைப் பேராசிரியர் சிவத்தம்பி உள்வாங்கவில்லை’ என பேராசிரியர் அ. மார்க்ஸ் பேசியதற்கு பதில் போல் இது அமைந்திருந்தது.

இந்தக் கருத்தரங்கில் புதிய சிந்தனைகள் என்ற தலைப்பில் உரையாற்றிய அ.மார்க்ஸ் முன்வைத்த வேறு சில கருத்துக்களும் சிந்திக்க வேண்டியவையாக இருந்தன. ‘ரஷ்ய, சீன முரண்பாடுகளை வெறும் அரசியல் முரண்பாடாகக் கண்டது பேராசிரியர் சிவத்தம்பியின் தவறான முடிவாகும். ஏனெனில் அதனை சோஷலிசக் கட்டுமானங்களில் உள்ளப் பிரச்சனையாகக் கண்டறியவில்லை’ என்று அவர் சொன்னார்.

‘தமிழ்நாட்டில் உள்ள புலமையாளர்கள் உள்ளூர் அளவிலேயே பேசப்பட்டனர். அதே நேரத்தில் தேசிய சர்வதேசிய அளவில் பேசக்கூடிய பலர்

இலங்கையைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கின்றனர். அவர்களிலும் பேராசிரியர் சிவத்தம்பி முக்கியமானவர். அவர் மேற்கத்திய நவீன பார்வையோடு, நவீன தன்மையோடு அறிவியல் ரீதியான கோட்பாட்டு முறையைத் தமிழ் ஆராய்ச்சி உலகத்துக்கு அளித்தார். அதற்கு முக்கியமான பின்புலம் மார்க்சிய முறைமையே ஆகும்’ என்று திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள கேரளப் பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர் கி. நாச்சிமுத்து கூறியதும்;

‘தமிழ் ஆராய்ச்சிக்கு என்று ஒரு விஞ்ஞானப் பூர்வ அணுகுமுறையை அறிமுகப்படுத்தியதில் கைலாசபதியும், சிவத்தம்பியும் முக்கியமானவர்கள். எல்லாவற்றிலும் வரலாற்றுப் பார்வையை அடிப்படையாகக் கொள்கிறார் சிவத்தம்பி. இயக்கவியல் வரலாற்றுப் பொருள் முதல்வாதத்தின் அடிப்படையில் இதனைப் பரீட்சித்துப் பார்க்கிறார். அதற்கான தரவுகளை எவ்வளவு தூரம் பெற முடியுமோ பெறுகிறார்’ என தமிழவன் கூறியதும்;

வரலாற்று ரீதியில் திணைக் கோட்பாடுகளை அணுகிய விதம், மன்னர்கள் பற்றிய தெளிவான நிலைப்பாடுகள் என பேராசிரியர் சிவத்தம்பியின் பல்வேறு நூல்களில் உள்ள வரலாற்றுப் புரிதல் பற்றி மே. து. ராசுகுமார் கூறியதும், உண்மைகள்; வெறும் புகழ்ச்சியல்ல.

“முல்லைத் திணையில் இருந்த அகத்தை வைத்துக்கொண்டு பெண்ணியம் சார்ந்த சில கேள்விகளைக் கேட்க முடியும். சங்க காலம் பொற்காலம் என்றால் பெண்ணிய அறம் என்னவாக இருந்தது? பெண்ணின் நடத்தை என்பது கற்பு என்பதோடு மீட்டுருவாக்கம் செய்யப்படுகிறது. கடந்த கால, நிகழ்காலப் பகுப்போடு விமர்சனத்திற்கு உட்படாமல் மரபாகிறது” என்ற வ. கீதாவின் கருத்துக்களும்,

“தமிழ்ப் பண்பாடு என்பது சமய சமரசம், எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்பதாக இருக்கிறது. தமிழ் ஆய்வு முறையில், மானுடவியலாரைப் போல் புறவயமாக ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும். சமூகம், மொழி, பண்பாடு ஆகியவை இயங்குதல் தன்மையுடையது. சமூக, அரசியல் பொருளாதார மாற்றத்திற்கு ஏற்ப தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்கிறது” என்ற ஆ. தனஞ்செயன் பேச்சும்,

“80, 90 களில் ஈழத்துப் போர்ச் சூழலில் ஈழத் தமிழ் அரங்கம் ஏற்பட்டது. இளையபத்மநாபன் போன்றவர்களால் அடையாள அரசியல் அது பற்றிய நாடக விவாதங்கள் நடைபெற்றன. பல்கலைக்கழகங்களில் நாடகம் பாடத் திட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டது. புலம் பெயர்ந்தோர் நாடகங்கள் உருவாயின” என பேராசிரியர் அ. மங்கை தெரிவித்த கருத்துக்களும் பார்வையாளர்களுக்குப் புதிய சிந்தனைக் களத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்தன.

தமிழகத்தில் அரசியலும் சினிமாவும் இரட்டைப் பிறவிகள் போல் இன்னமும் ஒட்டிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. சினிமா காட்சிகளும் பாடல்களும் வசனங்களும் பெரும்பாலும் அரசியல் பிரவேசத்தைக் குறியாக வைத்தே கட்டமைக்கப்படுவதை பல திரைப்படங்களில் பார்க்கலாம். இதனையும் கா. சிவத்தம்பி தனது இலக்கிய ஆய்வுகளின் ஒரு பகுதியாக கொண்டிருக்கிறார்.

திரைப்பாடல்கள் நாட்டார் வழக்காற்றுப் பாடல்களிலிருந்து வந்ததையும், சிவாஜிகணேசன் என்ற நடிகரின் பாத்திர வார்ப்பையும், தமிழ் சினிமா தமிழ் மக்களின் கருத்தை முன்னெடுக்காமல் சினிமா நடிகரை அரசியல் தலைவராக்குவதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டுள்ளது என்பதையும் “தமிழ் சிறுகதையின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்” என்ற நூலில் கா. சிவத்தம்பி எழுதியிருப்பதை செ. ரவீந்திரன் விளக்கமாக எடுத்துரைத்தது தமிழகத்தின் தற்கால அரசியல் நிலையையும் காட்டுவதாக இருந்தது.

தமிழ் இலக்கிய ஆய்வுக் களத்தில் தடம் பதித்துள்ள பொ. வேல்சாமி, தொ. பரமசிவன், மு. ராமசாமி, ராம. சுந்தரம், எம்.எஸ்.எஸ். பாண்டியன், கி.பி. அரவிந்தன், பெ. மாதையன், இன்குலாப், கே.எஸ். சிவசுப்ரமணியன், சி. மகேந்திரன், ஆர். ராதாகிருஷ்ணமூர்த்தி, ஆர். சண்பகலட்சுமி ஆகியோரும் இவ்வாய்வரங்கில் கருத்துப் பரிமாற்றம் செய்தனர்.

ஆய்வாளர்களுக்கென இதுவரை எந்தக் கருத்தரங்கமும் நடைபெற்றதில்லை. இதுவே முதன்மை என்பதால் பெருமிதம் கொள்ள வைக்கிறது என்று வாழ்த்துரை வழங்கிய வா.செ. குழந்தைசாமி கூறியது மிகச் சரியானதாகும்.

மொத்தத்தில் கைலாசபதி, தொ.மு.சி. ரகுநாதன், கார்த்தி கேசு சிவத்தம்பி என்ற இயக்கவியலை அடிப்படையாகக் கொண்ட விமர்சன ஆய்வு முறை அடுத்த தலைமுறைக்கு கையளிக்கப்பட்டதாகவே இந்தக் கருத்தரங்கம் இருந்தது எனலாம்.

புதிய இலக்குகள், எதிர்கொள்ளும் புதிய ஆய்வு முறைகள், அதனால் ஏற்படும் பிரச்சனைகள் எல்லாம் அடுத்த தலை முறையின் ஆய்வில் தெரியவரும்.

மூன்று நாள் கருத்தரங்கம் புதிய புரிதலோடு நம் முன் உள்ள சவால்களையும் கோடிட்டுக் காட்டியது.

Pin It

தமிழ்ப் புனைகதைத் தளத்தில் மாணிக்கம், அளம், கீதாரி எனும் மூன்று நாவல்கள் மூலமாக பயணித்து தனக்கென தனி இடத்தைத் தக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார் சு.தமிழ்ச்செல்வி. இந்நாவல்கள் மூலம் தமிழ்ப் புனைகதை உலகில் சலசலப்பையும் கவனத்தையும் ஈர்த்து வருபவர் இவர். கீழ்த்தஞ்சை மாவட்டம், திருத்துறைப்பூண்டி பகுதிகளைக் களமாகக் கொண்டு அப்பகுதி வாழ் மக்களின் வாழ்க்கைமுறையையும், வட்டார வழக்கையும் பதிவு செய்துள்ளார். அப்பகுதிவாழ் மக்களோடு மக்களாக நம்மையும் நிறுத்தி அழைத்துச் செல்லும் பாங்கு இந்நாவல்களின் செய்நேர்த்தியைத் தனித்த அழகியலோடு நிறுவுகிறது.

மூன்று நாவல்களிலும் பெண்களின் கதாபாத்திரங்களே முதன்மையாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. மாணிக்கம் நாவலின் கதைத் தலைவனாக மாணிக்கம் எனும் பாத்திரம் இருப்பினும் அவனது நிலையற்ற மனதாலும் அதன் தொடர்ச்சியாக ஏற்படும் துன்பங்களாலும் பாதிக்கப்படும் செல்லாயி (தன் உழைப்பால் நாடி நரம்புகளை அணுஅணுவாய்த் தேய்த்து) தன் கணவன், தன்னிடம் சொல்லாமல் ஊரைவிட்டுச் சென்ற காலத்திலும் தனியளாய் தன் குழந்தைகளைக் காப்பாற்றுகின்றாள். பின் இவளோடு வந்து சேர்ந்தாலும் வாழ்க்கை ஆழியில் கரையேறத் தெரியாமல் தடுமாறுகிறான் மாணிக்கம். முதுமையில் (குடித்துவிட்டு வந்ததை) எதிர்த்துக் கேட்டதற்காக அடித்து இவள் சுயநினைவற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறாள்.

மாணிக்கம், அளம் நாவல்களில் கல்விக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்காத சமூகச் சூழல் விளக்கப்பட்டுள்ளது. மாணிக்கம் ஹோமியோபதி மருத்துவத்தில் டிப்ளமோ (பட்டயப்படிப்பு) வாங்கியும் காதல் தோல்வியால் புரிதலற்ற வாழ்க்கை வாழ்கிறான். தன் மருத்துவத் தொழிலை விட்டுவிட்டு சைக்கிளில் வித்தை காட்டுதல், விவசாயம், மீன்பிடித்தல் என தொழிலை மாற்றிக்கொண்டே செல்லுகிறது அவன் மனம். மு.வ.வின் அகல்விளக்கு நாவலில் படித்த இளைஞன் சந்திரன் சின்னாபின்னமாவதைப்போல மாணிக்கமும் சூதாட்டம், குடி என வாழ்வின் எதிர்திசையில் பயணித்து குடும்பப் பொருளாதாரத்தை உயர்த்த கடலில் மீன்பிடிக்கச் சென்று தற்கொலை செய்துகொள்வதென முடிவு செய்கிறான். அதனால் குடும்பத்திற்குப் பணம் கிடைக்கும் என செல்லாயியை மனதில் சுமந்தவாறே தன்னைக் கடலோடு கரைக்கச் செல்கிறான்.

அளம் நாவலின் தலைவியான சுந்தராம்பாள் செல்லாயியை (மாணிக்கம்) நினைவுபடுத்துகிறாள். சுந்தராம்பாளின் கணவன் அயலகம் சென்று சம்பாதித்து வருகிறேன் என சிங்கப்பூர் செல்கிறான். வேலை பார்த்த இடத்தில் சொல்லாமல் வேறிடம் செல்கிறான். இறுதிவரை திரும்பவே இல்லை. அவன் வரவை எதிர்பார்த்துக்கொண்டே தன் மூன்று மகள் களையும் கடைத்தேற்ற முயல்கிறாள்.

கீதாரியின் ராமு முந்தைய நாவலின் கதைத் தலைவரைவிட மாறுபட்டவன். தாய்மை உள்ளமுடையவன். பைத்தியக்காரிக்கும் பிரசவம் பார்க்க அருவருப்பு காட்டாதவன். அவளது இரட்டைப் பெண் குழந்தையை வளர்க்க ஊரார் தயங்குகையில் தயங்காமல் தானே வளர்க்க முடிவெடுப்பவன். தொழில் நேர்த்தியும் அனுபவமும் உள்ளவன். அதனால் கீதாரிகள் (ஆடு மேய்ப்போர்) கூட்டத்தின் ஆலோசகனாக அவர்களது மேய்ப்பனாக விளங்கியவன்.

தமிழ்ச்செல்வி காட்டும் பெண் பாத்திரங்கள் அனைத்தும் கடின உழைப்புக்கு அஞ்சாதவை. சங்க காலப் பாடலில் வறுமைக்கு குப்பைக் கீரையை உப்பில்லாது கதவடைத்து உண்டதுபோல அளம் நாவலின் தாயும் (சுந்தராம்பாள்) மூன்று மகள்களும் கொட்டிக்கிழங்கையும், பலவகைக் கீரைகளையும் வேகவைத்து உண்கின்றனர். மாணிக்கத்தின் செல்லாயி அளம் சுந்தராம்பாள், வடிவாம்பாள் (சுந்தராம்பாளின் மகள்) பாத்திரங்கள் சாதாரண நிலத்தை உழு நிலமாக்குதல், உழுநிலத்தைப் பண்படுத்துதல், அளத்தில் முற்றிய உப்பு வெட்ட வெட்ட வேலை செய்தல் என்று ஆண்மையின் உருவங்களாக படைக்கப்பட்டுள்ளனர். மலையாள நாவல் ஒரதாவின் கதைத் தலைவியை நினைக்கத் தோன்றும் சமரசத்திற்கு உட்படுத்த முடியாத கடின உழைப்பு காட்டப்படுகிறது. மேலும் பசி, காதடைப்பு, கஞ்சி, ஒருவேளைசோறு என வறுமையின் பரிமாணங்கள் நெஞ்சை வியர்க்க வைக்கின்றன.

கீதாரி நாவலில் கீதாரிகளின் நிலையற்ற வாழ்க்கை, விவசாய நிலங்களில் பட்டி அடைக்க மேற்கொள்ளும் வழிமுறைகள், மழைக்காலங்களில் குடும்பங்களைப் பிரிந்து சென்று ஆடுகளைப் பராமரித்தல், நாடோடி வாழ்க்கை முறையில் தாம்பத்தியம், உணவு சமைக்கும் முறை, வங்கியில் பணம் போடுவதுபோல வீட்டுக்குழந்தைகளுக்கு ஆட்டுக்குட்டியைப் பிரித்து வைப்பதும் அவை விருத்தி ஆவதும் திருமணத்தின்போது எத்தனை ஆடு தருவது என நிர்ணயிப்பதும் என அவர்களின் வாழ்க்கையை சுவை குன்றாமல் நகர்த்துகிறார். வாசகன் கதைக்களத்தை உணரும் அவர்களோடே பயணிக்கும் வாசிப்பு அனுபவம் தனித்துவ மிக்கது.

அளம் நாவலின் வடிவாம்பாள் திருமணத்திற்காக ஏங்கிக் கிடப்பதும் தேற்றிக்கொள்வதுமாயிருக்க அவளை மணம் கேட்டு வந்த முதியவனுக்கே மணமுடித்து வைக்கின்றனர். மூன்றாம் மாதமே அவன் தலையில் தேங்காய் விழ சுயநினைவற்று இறக்கிறான். கைம்மைத் துயரோடு நாத்தனார்கள் விரட்டியடிக்க தாயிடமே வந்து சேருகிறாள். மீண்டும் அவளை வற்புறுத்தி வலிப்பு நோயுள்ளவனுக்கு மறுதாரமாக்குகின்றனர். ஓராண்டுக்குப்பின் குளத்தில் குளிக்கச் சென்றவன் வலிப்பு நோயால் தாமரைக் கொடிகளுக்கு இடையே சிக்கி இறக்கிறான்.

இவளது தங்கை ராசாம்பாள் இரண்டு பெண் குழந்தைக்குத் தாயானவள். மூன்றாவதாகக் கருவுற்றிருக்கிறாள். அளத்து வேலையைக் கணவனோடு பங்கு போட்டுச் செய்ய முடியவில்லை. இதை சாதகமாக்கிக் கொண்டு வேறோரு பெண்ணை அளத்து வீட்டில் குடியேற்றுகிறான்.

பொறுக்கமுடியாமல் பச்சைக்குழந்தையை அள்ளிக்கொண்டு தாலியைக் கழற்றி கோயில் உண்டியலில் போட்டுவிட்டு வருகிறாள். நடுத்தரப் பெண்களைப்போல பிரச்சனையின்போது தயக்கம் காட்டுதல், பொறுத்துப்போதல், சமாதானம் பேசுதல் என்பதெல்லாம் அடித்தட்டுப் பெண்களிடத்தே கிடையாது என்பதை வலியுறுத்தும் வகையில் இப்பாத்திரம் படைக்கப்பட்டுள்ளது. அவளது தாய் சமாதானம் பேச நினைக்கும் பொழுதும் மானத்தோடு மறுத்துவிடுகிறாள். ஏழைகளுக்கு மானம்தான் சொந்தம் என்பது வெளிப்படுகிறது.

அக்காள்களின் வாழ்க்கை தங்கை அஞ்சம்மாவை மணப்பாதையிலிருந்து விலக்கிவிடுகிறது. அஞ்சம்மாளின் காதலன் பூச்சியை மணக்க ஆம்பிளைகளோடு வாழாத வீடு என்ற சமூக முத்திரையே தடையாகிறது. ஊரைவிட்டு கேரளாவிற்கு ஓடிவிடலாம் என பூச்சி கூறும்போதும் “எங்கம்மா என்னை அப்படி வளக்கல...” என மறுத்துவிட்டு தமக்கையின் பாதையைத் தொடர்கிறாள்.

இப்பெண்கள் மானத்தைப் பெரிதெனப் பார்க்கின்றனர். ஆனால் இவர்களின் மானத்தைப் பொருட்படுத்த சமூகம் தவறிவிடுகிறது என்ற யதார்த்தத்தை கீதாரியின் செவப்பி (பைத்தியத்தின் ஒரு பெண். சாம்பசிவம் வீட்டில் வளர்கிறாள்) பாத்திரம் உணர்த்துகிறது. கடின வேலையை செய்வதற்காகவே வளர்க்கப்படுவதாகக் காட்டப்படும் செவப்பி மாட்டுக்கொட்டகையில் படுத்துத் துன்புறுபவள். செவப்பியை வளர்க்கும் சாம்பசிவம் இரண்டு பொண்டாட்டிக்காரன். இவனே சிவப்பியின் வாலி பத்தைக்கண்டு எல்லைமீற அவள் தூக்குப்போட்டு இறக்கிறாள்.

ராமு, கரிச்சாவுக்கு சொல்லியனுப்பாமல் அடக்கம் செய்கின்றனர். இதற்காக எவ்விதமான அபராதமோ தண்டனையோ சாம்பசிவத்திற்கு விதிக்கப்படவில்லை. ராமுவும் நியாயம் கேட்கவில்லை. பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள் உயிர்களை எவ்வளவு மலிவாக மாற்றி விடுகின்றன என்பது (அமெரிக்க சூறாவளி கத்ரீனாவில் சிக்கிய கருப்பர்கள் போல) இந்நாவலில் பிரதானப்படுத் தப்பட்டுள்ளது.

விதவை வாழாவெட்டிகளின் நிலையைப் போன்றே மருமகளை மகனிடமிருந்து பிரிக்க (மாணிக்கம்) முயற்சி செய்யும் மாமியார், மருமகளின் நடத்தையைக் குறை கூறுகிறாள். மாணிக்கம் நாவலில் வாழ்வின் கோரப்பிடியில் சிக்கித் தவிப்பவர்கள் தன்னம்பிக்கை குறையாமல் மீண்டும் மீண்டும் மீண்டெழும் முயற்சிகள் காட்டப்படுகின்றன.

புதுமைப்பித்தன் தொடங்கி ராஜம் கிருஷ்ணன் (மண்ணகத்துப் பூந்துளிகள்) வரை கீழ்த்தட்டுப் பெண்களுக்கு கற்பு வலியுறுத்தப்படுவதை விமர்சித்துள்ளனர். எனினும் பெண் பொதுவாழ்வில் ஈடுபடக்கூடாது என காலங்காலமாக அவர்களைப் புறந்தள்ள மேற்கொள்ளப்படும் வழிமுறைகள் குடும்பத்தின் பிணைப்பை சிதைக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பெண்களை ஒடுக்குவதற்கான உத்தியாகப் பயன்படுகிறது.

தமிழ்ச்செல்வியின் மூன்று நாவல்களிலும் பரந்து, படர்ந்து ஊடாடுபாவாக பெண்ணே காட்டப்படுகிறாள். நடுத்தரக் குடும்பப் பெண்களின் சிக்கல்களை முதன்மையாகக் கொண்ட எண்பதுகளுக்குப் பின் எழுதப்பட்ட நாவல்களைப் போலன்றி ஒடுக்கப்பட்ட பெண்களின் அன்றாட வாழ்வை முன்னிறுத்தும் முயற்சி இந்நாவல்களில் காணக்கிடைக்கின்றன. கதைத்தளத்தில் இதனை இயல்பாக புனைவுகளற்று வெளிப்படுத்தியிருப்பது சிறப்பு. அவ்வாறே தனித்த விமர்சனங்களைக் கதாபாத்திரங்களின் மீது திணிக்காமல் வாசகனிடமே விமர்சிக்கும் பொறுப்பை விட்டுவிடுகிறார். திருத்துறைப் பூண்டி வட்டார வழக்கு இவருக்கு இயல்பாக வாய்த்திருக்கிறது.

மூன்று நாவல்களின் முடிவுகளும் சோகம் நிரம்பியதாகும். அளம் நாவலின் முடிவு தன்னை விமர்சிக்கும் சமூகத்தையும் புறக்கணிப்பதாக உள்ளது.

இந்நாவல்களின் கதாபாத்திரங்கள் செய்த தொழில்கள் யாவும் அனுபவவீச்சோடு விளக்கப்படுகிறது. அதன் நுணுக்கங்கள் நுட்பமாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. மேலும் குடும்பப் பெண்கள் குடும்பம் நடத்த வயிற்றின் ஜ்வாலையோடு உச்சிவெயிலில் பணியாற்றும் அலைக்கழிப்பு; பசிக்கு ஏதும் கிடைக்காதபோது காடு கழனிகளில் தேடியலையும் மனக்கொதிப்பு; மர எறும்புகள் உடலைக் கடித்துப் பிய்த்தெடுக்க வயிற்றுக்காக அதனைப் பொருட்படுத்தாத உணர்வுகளைக் கேள்விக் குறியாக்கும் உக்கிரம் என ஈரம் காயாத கனத்த மனசை வாசகர்களுக்கு அளிக்கிறார்.

உலகமயமாக்கலின் மூலம் பொருளாதாரப் பிளவுகள் தோன்றும் இச்சமயத்தில் இத்தகைய நாவல்கள் வரவேற்கத்தக்கன. பஞ்சும் பசியும், துலாபாரம் என சோகங்களை மட்டும் சுமக்காமல் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கிச் செல்லும் பாதைகள் உருவாக தமிழ்ச்செல்வி போன்றவர்கள் இலக்கியம் மூலமேனும் முயல வேண்டும். அதற்கான இலக்கியத் தகுதிகள் இவர் படைப்புகளில் பரவிக் கிடக்கின்றன.

Pin It

உட்பிரிவுகள்