“ஒருத்தரை போட்டோலே மட்டும்தான் பார்த்திருக்கிறோம். முதல் தடவையா நேர்லே பார்க்கிறோம்னோ அவரு எப்படி இருக்கிறார், எப்படி பேசறாருன்னு பார்ப்போம் இல்லையா? அதுபோல அய்யப்பனை நேர்லே பார்க்கும்போதும், நம்மளைப் பார்ப்பாரு... நாம வணக்கம் வச்சா பதிலுக்கு வணக்கமோ கையோ ஆட்டுவாரு... அவரு நடக்கிறதைப் பார்க்கலாம், நாலுபேர்கிட்டே பேசறதைப் பார்க்கலாம், பக்தர்கள் தர்ற படையல், காணிக்கைகளை என்ன பண்றாருன்னு பார்க்கலாம்’ அப்படின்னு நினைச்சேன். ஆனா, வரிசைலே நிக்கிறவங்க கிட்டே கேட்டா, அவர் போட்டோலே இருக்கிற மாதிரியே குத்தவச்சிக்கிட்டு ஆடாம, அசையாம இருப்பாருன்னு சொன்னாங்க.. போட்டோலே இருக்கிற மாதிரிதான் நேர்லேயும் இருப்பார்னா, அதுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு பெரிய வரிசையிலே கால் கடுக்க நிக்கனும்? போட்டோலேயே பார்த்துக்கலாம்னு வந்துட்டேன்” என்று பதில் சொன்னேன்.

“ஏன் அய்யப்பனை தரிசிக்கலை” என்று பக்தர் கேட்ட கேள்விக்கு மேலே இருக்கும் பதிலைத்தான் சொன்னேன். நான் சொன்னது சரிதானே! பிறகு ஏன் அவர் என்னை முறைத்துக் கொண்டே இருந்தார்?

***

எங்கள் குழுவினர் அனைவரும் வந்து சேருவதற்கு அப்படி, இப்படி என்று காலை 7 மணி ஆகிவிட்டது. சரவணன் வந்ததும், காலைக் கடன்களை முடிக்கச் சென்றோம். மறுபடியும் ஒரு கொடுமையான அனுபவமாக அது இருந்தது. அந்த அசுத்தம் பற்றி எந்தவொரு பக்தரும் முணுமுணுக்கக் கூட இல்லை.


முந்தைய பகுதிகள்:

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 4

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 5

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 6

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 7


நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திற்கு சற்று தள்ளி, அய்யப்பனின் நண்பர் வாபருக்கு ஒரு குடில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் குடில் இஸ்லாமிய அடையாளங்களோடு இருந்தது. அங்கு இரண்டு முஸ்லிம்கள் இருந்தனர். இலட்சக்கணக்கான இந்துக்கள் கூடும் இடத்தில் ஒரு இஸ்லாமியருக்கு தனிக்குடில் இருப்பதும், அங்கு வரும் இந்துக்களுக்கு முஸ்லிம் சகோதரர்கள் நல்லாசி பெற உதவுவதும், பார்ப்பதற்கு கொஞ்சம் சந்தோசமாக இருந்தது. மதநல்லிணக்கம் என்பது இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே எப்போதும் இருந்து வந்திருக்கிறது. பாஜக, ஆர்.எஸ்.எஸ் மாதிரியான மதவெறிக் கும்பல்கள்தான் இந்த நல்லிணக்கத்தைக் குலைக்கின்றன.

keetru nandhan saravanan

(சபரிமலையில் வாபர் குடில் முன்பு நானும், சரவணனும்)

அதற்கு ‘ஆமாம்’ சொல்வதுபோல், சரவணனின் வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன. “இந்த வாபரின் குடிலைப் பார்த்தால் எரிச்சலாக வருகிறது. இவங்களுக்கு இவ்வளவு இடம் கொடுக்கக்கூடாது. பிறகு இதையும் அவங்களோடது என்று சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்கள். முதல்லே இதைத் தூக்கணும்” என்றான்.

நான் அறிந்த சரவணன் மிகவும் மெல்லிய இதயம் படைத்தவன்; யாரிடமும் அன்பாகப் பழகுபவன். எங்களது பதின்பருவத்தில் அவனுக்கு அரிபாலகிருஷ்ணன் என்ற அருந்ததிய நண்பன்கூட இருந்ததுண்டு. யாரிடமும் வேற்றுமை பாராட்டி நான் பார்த்ததில்லை. வேலை காரணமாக குல்பர்க்கா சென்றபிறகு, அங்கு பாஜகவைச் சேர்ந்தவர்களின் நட்பு கிடைத்திருக்கிறது. நாளாவட்டத்தில் பாஜகவின் இந்துத்துவா நஞ்சு சரவணனின் மூளையில் ஏற்றப்பட்டு விட்டது. அதில் ஒரு துளிதான் வாபர் மீதான அவனது கோபம். தலித் சாதியினர் மீதான அவனது பார்வையிலும் கொஞ்சம் வன்மம் தலைதூக்கியிருப்பதைக் அண்மைக் காலமாகக் காண முடிந்தது. இடதுசாரிகளை விட, வலதுசாரிகளின் கருத்துக்கள் மிக எளிதில் பொதுமக்களை எட்டிவிடுகின்றன. நாம் எப்போதும் பின்தங்கியே இருக்கிறோம்.

“அய்யப்பனே தனது நண்பராக வாபரை ஏத்துக்கிட்டாரு.. அய்யப்ப பக்தன் நீ ஏத்துக்க மாட்டேங்கிறே... மாலை போட்டுக்கிட்டு, அய்யப்பனைப் பார்க்க வந்த இடத்துலேயே அவருக்கு எதிரா நீ நடந்துக்கிறே... இவ்வளவுதான் உன்னோட பக்தியா?” என்று கேட்டேன். அவனிடம் பதிலில்லை.

***

பக்தர்கள் எல்லோரும் வந்து சேர்ந்த பிறகு, இருமுடிக் கட்டுக்களைப் பிரித்தார்கள். இருமுடியில் பக்தர்கள் கொண்டு வந்திருந்த நெய்த் தேங்காயை உடைத்து, நெய்யை அபிஷேகத்திற்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும். ஒவ்வொரு பக்தராக குரு சாமி அழைத்தார். அவர்கள் குரு சாமி காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினார்கள். அவர்கள் கொண்டு வந்திருந்த நெய்த் தேங்காயை குரு சாமி உடைத்து, உள்ளே கெட்டித்துப் போயிருந்த நெய்யைப் பெருமிதமாகக் காண்பித்தார். நெய் கெட்டியாக இருந்தது என்றால், அந்தப் பக்தர் சரியாக விரதத்தைக் கடைப்பிடித்து இருக்கிறார் என்று அர்த்தமாம்.. நெய் உருகியிருந்தால், விரதத்தில் அவர் ஏதோ கோக்கு மாக்கு பண்ணியிருக்கிறார் என்று அர்த்தமாம்.

sabarimala gurusamy

(தேங்காயை  உடைத்து, கெட்டி நெய்யை வாளியில் கொட்டும் குரு சாமி)

ஒவ்வொரு பக்தரும் தங்களது தேங்காயில் நெய் கெட்டியாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள்.

நான் மெல்ல சரவணனிடம் சொன்னேன். “எல்லோரது தேங்காயிலும் நெய் கெட்டியாகத்தான் இருக்கும். இது ஜனவரி மாதம். பனி நன்றாக விழுகிறது. தூக்கமில்லாமல், நடந்து வந்து நமது உடம்புதான் சூடேறி இருக்கிறது. தேங்காயுக்கு ஒரு குறையும் இல்லை. சித்திரை மாசம் மதிய வெயிலில் நடந்து வந்து, அந்த வெயில் நேரத்திலேயே தேங்காயை உடைத்தால்தான் உள்ளே இருக்கும் நெய் உருகியிருக்கும். இப்போது இருக்கும் குளிருக்கு உள்ளே இருக்கும் நெய் கெட்டியாகத்தான் இருக்கும். இதில் நல்ல விரதம், கெட்ட விரதம் என்று பயப்பட வேண்டியதில்லை.”

நான் சொன்ன மாதிரிதான் நடந்தது. எங்கள் குழுவினரது தேங்காய்கள் அனைத்திலும் நெய் கெட்டியாகத்தான் இருந்தது. பயணத்தின்போது சிகரெட் குடித்துக் கொண்டிருந்த சாமிகளுக்கும் நெய் கெட்டியாகத்தான் இருந்தது. அய்யப்பன் துடியான சாமி என்றால், சும்மாவா?

தேங்காயிலிருந்த கெட்டியான நெய் எல்லாவற்றையும் வாளிகளில் கொட்டினார்கள். 80 பேர் என்பதால், 3, 4 வாளிகள் நிறைந்தன. அவற்றை எடுத்துக் கொண்டு, அபிஷேகம் செய்யப் போனார்கள்.

நெய் அபிஷேகம் செய்வதற்கு பணம் கட்டி ரசீது பெற வேண்டும். அந்த ரசீதை வாங்கிக் கொண்டு வரிசையில் நிற்க வேண்டும். அதற்கும் பெரிய வரிசை இருந்தது. நமது முறை வரும்போது, நெய் வாளிகளை வாங்கி அபிஷேகம் செய்துவிட்டு, அதிலிருந்து கொஞ்சம் திருப்பித் தந்து விடுகிறார்கள். மீதியாக வரும் நெய்யை பக்தர்கள் அனைவருக்கும் சமமாக குரு சாமி பகிர்ந்தளிக்கிறார். ஒரு சின்ன புட்டியில் அடைத்துக் கொடுக்கிறார். “அய்யப்பனின் உடல்மீது பட்டு வந்ததால், இந்த நெய் புனிதமானது. தீராத வியாதிகளை எல்லாம் தீர்க்கும் மருந்து. இதைப் பத்திரமாக பீரோவில் வைத்து விடுங்கள். வீட்டில் யாருக்கேனும் உடம்பு சரியில்லை என்றால், இந்த நெய்யைக் கொஞ்சம் எடுத்து உடம்பில் பூசுங்கள். எந்த நோய் என்றாலும் குணமாகிவிடும்” என்று குரு சாமி சொன்னார்.

அபிஷேகமாகக் கிடைக்கும் ஆயிரக்கணக்கான லிட்டர் நெய்யை கோயில் நிர்வாகம் என்ன செய்கிறது தெரியுமா? அப்பம், அரவனை தயாரிக்க கொஞ்சம் பயன்படுத்துகிறார்கள். மீதி எல்லாவற்றையும் நூற்றுக்கணக்கான டின்களில் அடைத்து, விற்பனைக்கு அனுப்பி விடுகிறார்கள். பக்தர்களின் கோவணத்தை உருவி, விற்கக்கூட தேவஸ்தானம் தயாராகத்தான் இருக்கிறது…. வாங்குவதற்கு ஆளில்லாததால்தான் பக்தர்கள் கொஞ்சம் மானத்துடன் இருக்கிறார்கள்.

***

உடைக்கப்பட்ட நெய்த் தேங்காயில் ஒரு முடி பக்தர்களுக்குப் பிரசாதமாகத் தரப்படுகிறது. இன்னொரு முடி, பதினெட்டுப் படிகளுக்கு அருகில் இருக்கும் அக்னிக் குண்டத்தில் போட்டு, எரிக்கப்படுகிறது. அக்னிக் குண்டம் என்றால் சிறியது அல்ல. ஏறக்குறைய ஒரு கிரவுண்ட் நிலம் அளவிற்கு எரிக்கும். 24 மணி நேரமும் அந்த அக்னிக் குண்டம் எரிந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு நாளைக்கு ஒரு இலட்சம் பக்தர்கள் என்று வைத்துக் கொண்டால், ஒரு இலட்சம் முடித் தேங்காய்கள் அதில் எரியூட்டப்படுகின்றன.

நம்மூரில் கோயில் முன்பு தேங்காய் விடலை போட்டால், பிச்சைக்காரர்கள் அதைப் பொறுக்கி எடுப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். அரைமுடித் தேங்காய் கிடைத்தால், அவர்களுக்கு ஒருவேளை உணவு கிடைத்தமாதிரி. அந்த உணவுதான் சபரிமலையில் வீணடிக்கப்படுகிறது.

sabarimala agni gundam

(தேங்காய் முடிகளை எரிக்கும் அக்னிக் குண்டம்)

அய்யப்பனுக்கு இருக்கும் பல பெயர்களில் ஒன்று அன்னதானப் பிரபு. ஆனால், அந்த பிரபுவின் பக்தர்கள், இலட்சக்கணக்கான ஏழைகள் ஒருவேளை உணவு இன்றித் தவிக்கையில், அவர்களின் ஒருவேளை பசியை ஆற்றும் தேங்காயை நெருப்பில் போட்டு எரிக்கிறார்கள். உணவுப் பொருட்களை வீணடிக்கும் செயலைப் ‘பக்தி’ என்று சொன்னால், அந்தப் பக்தியை ‘காட்டுமிராண்டித்தனம்’ என்று சொல்லாமல் வேறெப்படி சொல்வது?

***

பம்பை நதியில் முந்தைய நாள் இரவு சாப்பிடுவதற்கு பார்சல் கொடுத்திருந்தார்கள். மறுநாள் சபரிமலையில் சாப்பிடுவதற்கு பார்சல் எதுவும் தரவில்லை; உடன் சமையல்காரர்களையும் அழைத்து வரவில்லை. “சபரிமலையில் சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வது?” என்று நேற்றிரவு மலையில் நடந்து வரும்போதே கேட்டேன். (நம் கவலை நமக்கு). உடன் வந்த பக்தர் ஒருவர், “அன்னதானப் பிரபுவின் சன்னிதானத்தில் சாப்பாட்டுக்கு ஒரு குறையும் இருக்காது. மூன்று வேளையும் அன்னதானம் நடந்துகொண்டே இருக்கும். வயிறு நிறைய உணவு கிடைக்கும். மலைக்கு வரும் பக்தர்கள் எல்லோரும் அன்னதானம் செய்வார்கள். நமது குழு சார்பிலும் அன்னதானத்திற்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம்” என்று சொன்னார்.

எனக்கு தூங்கி எழுந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் பசிக்க ஆரம்பித்து விடும். காபி குடிக்கும் வழக்கமில்லாததால், காலை ஐந்து மணிக்கு எழுந்தால், ஏழு மணிக்கு வயிற்றில் மணி அடிக்க ஆரம்பித்து விடும். ஆனால், இங்கு முதல் நாள் இரவு முழுக்கத் தூங்கவில்லை. அதோடு மலை ஏறி வந்திருக்கிறேன். நெய்த் தேங்காய் உடைத்ததும், இரவி மாமாவிடம் “பசிக்கிறது. சாப்பிடப் போகலாம்” என்றேன். மாமா மற்ற பக்தர்களையும் அழைத்தார். எங்களுடன் இரண்டு பெண் பக்தர்கள் உட்பட இருபது பேர் சேர்ந்து கொண்டார்கள்.

சபரிமலை அய்யப்பனுக்கு வயது வந்த பெண்களைப் பிடிக்காது. பத்து வயதிற்குள்ளான அல்லது 50 வயதுக்கு மேலான பெண்களை மட்டுமே தன்னைப் பார்க்க வருமாறு சொல்லியிருக்கிறார். அப்போதுதான் அவரது பிரம்மச்சரியம் காக்கப்படுமாம். பெண்கள் அணியும் நவநாகரிக உடைகளால்தான் பாலியல் குற்றங்கள் அதிகரிக்கின்றன என்று ஆண்கள் சொல்வதைப் போல, வயதுக்கு வந்த பெண்களால் தன்னுடைய பிரம்மச்சரியம் பாதிக்கப்படும் என்று அய்யப்பன் கூறுகிறார். கடவுளுக்கே அந்தளவிற்குத்தான் கட்டுப்பாடு இருக்கிறது போலும்...

அய்யப்பனே அவ்வாறு சொல்லிவிட்ட பிறகு, கோயில் நிர்வாகம் என்ன அதை மீறவா முடியும்? கோயிலிற்கு வரும் பெண் பக்தர்களை சோதித்துத் தான் அனுப்புகிறார்கள். பெண் பக்தர்கள் தங்களது வயதை நிரூபிக்கும் சான்றாவணங்களை எடுத்து வர வேண்டும். PAN card, வாக்காளர் அட்டை, ஓட்டுனர் உரிமம் அட்டை இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றைக் கொண்டு வர வேண்டும். பத்து வயதுக்குக் குறைவான பெண் குழந்தைகள் பள்ளியில் இருந்து நிழற்படத்துடன் கூடிய வயதுச் சான்றிதழைப் பெற்று வர வேண்டும். காவலர்களுக்கு சந்தேகம் வந்து விசாரிக்கும்போது, தாங்கள் கொண்டுவந்த சான்றிதழ்கள் மூலமாக தங்கள் வயதை மெய்ப்பிக்க வேண்டும். இந்த சரிபார்ப்பு மலை ஏறும்போது, நடக்கிறது. தவறும் பெண் பக்தர்கள் அங்கேயே திருப்பி அனுப்பப்படுகிறார்கள்.

sabarimala anna danam

(அன்னதானம் இடும் எங்கள் குழு)

எங்கள் குழுவில் ஒரு பள்ளிச் சிறுமி அப்பாவுடன் வந்திருந்தார். 50 வயது கடந்த இரண்டு பெண்களும் இருந்தார்கள். அதேபோல் மற்ற குழுவிலும் ஒன்றிரண்டு பெண்களைப் பார்க்க முடிந்தது. ஆண்களின் எண்ணிக்கையைப் பார்க்கும் அது சொற்பம்தான்.

அன்னதானம் வழங்குமிடத்திற்குப் போனோம். எங்கள் குழு சார்பில் அன்னதானம் வழங்கப்பட்டதால், அதைத் துவக்கி வைப்பதற்கு எங்கள் குழு பக்தர்களை அழைத்தார்கள். குழுவின் மூத்த பக்தர்களோடு, சரவணனும் இணைந்து கொஞ்சம் பேருக்கு உணவு பரிமாறினார்கள்.

‘தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் ‘அம்மா’ வழங்கும் அன்னதானத்திலேயே சாம்பார், இரசம், மோர், பொரியல், ஊறுகாய், அப்பளம் என தூள் பறக்கிறது. இவர் வேறு அன்னதானப் பிரபு என்று பெயர் வாங்கியவர்; அன்னதானம் செம வெயிட்டாக இருக்கும்’ என்று ஆவலாகப் போனேன். எனது ஆவலில் அரைக்காப்படி கஞ்சியை ஊற்றி அணைத்தார்கள்.

ஆம் நண்பர்களே... அரிசியையும், கொஞ்சம் உளுந்தையும் கஞ்சியாக வடித்து தட்டில் ஓடவிட்டார்கள். அதற்கு தொட்டுக் கொள்ள மஞ்சள் நிறத்தில் சூடாக ஒன்றை ஒரு கரண்டி ஊற்றினார்கள். ருசித்துப் பார்த்தும் அது என்னவென்று தெரியாததால், அருகிலிருந்தவரைக் கேட்டு, அது சாம்பார் என்று தெரிந்து கொண்டேன்.

கஞ்சி கொதிக்க, கொதிக்க இருந்தது. ஒரு லிட்டர் கஞ்சியை வடிகட்டினால், அதில் கைப்பிடி அளவு அரிசியும், அரைக் கைப்பிடி அளவு உளுந்தும் இருக்கும்; மீதியெல்லாம் தண்ணீர்தான்.

உட்கார்ந்து சாப்பிடும் இடத்தில், இதற்கு முன்னர் சாப்பிட்டவர்கள் கஞ்சியைக் கொட்டியிருந்தார்கள். அதை சுத்தம் செய்ய யாரும் இல்லை; அதுகுறித்து அடுத்து சாப்பிட வந்தவர்களும் கவலைப்படவில்லை. கஞ்சி கொட்டப்படாமல் இருந்த இடங்களில் சிலர் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். மற்றவர்கள் நின்றவாறே அந்த தேவாமிர்தத்தை சாப்பிட்டார்கள்.

எவ்வளவோ முயற்சித்தும், அந்தக் கஞ்சியிலிருந்து இரண்டு கைக்கு மேல் பருக்கைகள் எனக்கு அகப்படவில்லை. மேலும் முயற்சிப்பது வீண் எனத் தெரிந்ததால், தட்டை வைத்துவிட்டு, வெளியே வந்துவிட்டேன்.

அய்யப்பனுக்கு அன்னதானப் பிரபு என்று பெயர் வைத்தவர் யாரென்று உங்களுக்குத் தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்… பாரத ரத்னா விருது தர வேண்டும்.

***

பேருந்து நிறுத்தங்களில் நாம் உட்காருவதற்குக்கூட தயங்கும் இடங்களில், பிச்சைக்காரர்கள் படுத்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம்தானே! அப்படியான இடங்களில்தான் சபரிமலையில் பக்தர்கள் படுத்திருந்தார்கள். சில இடங்களில் கூரையாக ஆஸ்பெஸ்டாஸ் தகடுகளும், சில இடங்களில் வானமும் இருந்தன. தங்களைச் சுற்றி எவ்வளவு குப்பை இருக்கிறது என்பது குறித்து எந்தவொரு சிந்தனையுமின்றி பக்தர்கள் ஆழ்ந்த மோன நிலையில் இருந்தார்கள். மோனநிலை முற்றிப்போன சிலரிடம் இருந்து குறட்டைச் சத்தமும் வந்தது. அவர்களை மிதித்துவிடாமல் கவனத்துடன் கடந்து சென்றேன்.

எனக்கு பெரும் அசதி இருந்தாலும், அந்த ‘ஜோதி’யில் அய்க்கியமாக முடியாது என்றே தோன்றியது. சரவணனிடம் கேட்டேன். அவனும் களைப்புற்றிருந்தான். இருவரும் சேர்ந்து, சன்னிதானத்துக்குச் சொந்தமான தங்கும் விடுதியில் 1000 ரூபாய்க்கு ஒரு அறையைப் பதிவு செய்தோம். அதில் 400 ரூபாய் வாடகை; 600 ரூபாய் பாதுகாப்பு வைப்புத் தொகை (security deposit).

நேரம் காலை பதினொன்றைக் கடந்திருந்தது. காலையில் இருந்த குளிர் போன இடமே தெரியவில்லை. மே மாத வெயில் போல் சுட்டெரித்தது. சன்னிதானத்தைச் சுற்றிப் போடப்பட்டிருந்த சிமெண்ட் தரையில் சிறுசிறு சல்லிக்கற்கள் சூடேறி இருந்தன. செருப்பில்லாமல் நடக்கும்போது, காலில் ஊசி போல் அக்கற்கள் குத்தின.

மண் தரையை விட சிமெண்ட் தரையில் வெயிலின் தாக்கம் அதிகமாக இருக்குமல்லவா? பக்தர்கள் நடப்பதற்கு வசதியாக சிமெண்ட் தரையில் கோயில் நிர்வாகம் தண்ணீர் தெளிக்கலாம். தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் அவ்வாறு செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் சபரிமலை நிர்வாகம் பக்தர்களை அந்தளவிற்கு எல்லாம் மதிப்பதாகத் தெரியவில்லை.

கோயிலின் பின்புறம்தான் தங்கும் விடுதிகள் இருக்கின்றன. நான்கிலிருந்து ஐந்து மாடிகள் வரை கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. கொஞ்சம் வசதியானவர்கள்தான் அறை எடுத்துத் தங்குகிறார்கள். சபரிமலை சீஸன் தொடங்கும்போது மட்டும் அறையை சுத்தம் செய்வார்கள் என நினைக்கிறேன். அதன்பின்பு அறையின் சுத்தம் முழுக்க முழுக்க பக்தர்களின் கட்டுப்பாட்டில் விடப்படுகிறது. கோயில் சுற்றுப்பிரகாரத்தில் என்ன சுத்தம்(?) இருக்கிறதோ, அதே சுத்தம் இந்த அறைகளிலும் இருக்கிறது.

sabarimala accommodation

நாங்கள் பிடித்த அறையில், இதற்கு முன்னர் தங்கியிருந்த பக்தர்கள் விட்டுச் சென்ற காலி தண்ணீர் பாட்டில்கள், சோப்பு அட்டைகள், டூத் பிரஷ்கள், காலி எண்ணெய் பாட்டில்கள், உணவுப் பொட்டலத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட காகிதங்கள் எல்லாம் சிதறிக் கிடந்தன. நல்வாய்ப்பாக கழிப்பறையில் அதிகம் குப்பை இல்லை.

குப்பைகளை கூட்டிப் பெருக்குவதற்கு விளக்குமாறும் இல்லை. யாராவது பணியாளர்கள் கிடைத்தால் சுத்தப்படுத்தச் சொல்லி, கொஞ்ச நேரம் தூங்கலாம் என்று பார்த்தால் யாரும் கண்ணில் படவில்லை. சில பக்தர்கள் அறை எடுக்காமல், அறைக்கு வெளியே கட்டட வராண்டாவில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த அறையில் படுப்பதும், வராண்டாவில் படுப்பதும் ஒன்றுதான். ஆனால் அறைக்கு பணம் கட்டிவிட்டோமே, என்ன செய்ய?

இரவி மாமா தன் கைவசமிருந்த போர்வையை வேகமாக அந்தப் பக்கமும், இந்தப் பக்கமும் விசிறினார். குப்பைகள் சுவரோரமாக பதுங்கிக் கொண்டன. நடுவில் கிடைத்த இடத்தில் போர்வையை விரித்தோம்.

சரவணன் எங்களுடன் வரவில்லை. குரு சாமியுடன் வேறு சில பூஜைகளுக்காக சென்றிருந்தான். காலையில் சாப்பிட்ட கஞ்சி யார் வயிற்றையும் நிறைக்கவில்லை. மதிய சாப்பாட்டிற்கு அன்னதானப் பிரபுவை நம்பிப் பிரயோசனமில்லை என்று தெரிந்ததால், ஹோட்டலில் சாப்பிடப் போனேன். மாமா அறையில் ஓய்வெடுத்தார். நான் சாப்பிட்டுவிட்டு, சரவணனுக்கும், மாமாவுக்கும் பார்சல் வாங்கி வருவதாகத் திட்டம்.

கோயிலின் மேற்குப் புறத்தில் 500 மீட்டர் தொலைவில் வரிசையாக ஹோட்டல்கள் இருந்தன. ஆர்யாஸ், சங்கீதா, அன்னபூரணா என்று பெயர்களே மாறி, மாறி இருந்தன. இவற்றிற்கும், நமது ஊர்களில் இருக்கும் ஆர்யாஸ், சங்கீதா ஹோட்டல்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை – நிர்வாகத்திலும் சரி, ருசியிலும் சரி.

கூட்டம் அதிகமாக இருந்த ஹோட்டல் ஒன்றில் நுழைந்தேன். கூட்டமாக இருக்கும் ஹோட்டலில் உணவு நன்றாக இருக்கும் என்று மனக்கணக்குதான் காரணம். ‘எங்களைக் கேட்காமல் நீ எப்படி ஒரு கணக்கு போடலாம்?’ என்று பழிப்பதுபோல் இருந்தது அவர்கள் வைத்த சாப்பாடு. பசிக்கு எந்த உணவை சாப்பிட்டாலும் ருசியாக இருக்கும். ஆனால், கொலைப் பசி இருந்தும் அந்த சாப்பாட்டில் ஒரு துளி ருசி கூட கிடைக்கவில்லை. சாப்பாடு இந்த இலட்சணத்தில் இருந்ததால், சரவணனுக்கும், இரவி மாமாவுக்கும் வெஜிடபிள் பிரியாணி வாங்கிக் கொண்டேன். பாரபட்சமின்றி அதிலும் அதே ருசிதான் இருந்ததாக சரவணன் பின்னர் சொன்னான்.

பம்பையிலும் சரி, சபரிமலையிலும் சரி... ஹோட்டல், டீக்கடை எதுவொன்றிலும் வாயில் வைக்க முடியாத அளவிற்குத்தான் உணவுப் பொருட்களின் தரம் இருந்தது. விலை அதிகமாக இருந்தாலும், ருசி கொஞ்சம்கூட இல்லை. பக்தர்களை மனிதர்களாகக்கூட அவர்கள் மதிக்கவில்லை; அல்லது அவர்கள் மதிக்குமளவிற்கு பக்தர்கள் நடந்து கொள்ளவில்லை. எதைக் கொடுத்தாலும் எந்த எதிர்ப்புமின்றி பக்தர்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.

அறைக்குச் சென்று, மாமாவிடம் பார்சலைக் கொடுத்துவிட்டு, சரவணனைக் கூப்பிட்டு வரப் போனேன். அவன் எங்கள் குழுவினர் புடைசூழ, தேங்காய் உருட்டிக் கொண்டிருந்தான். அது என்ன என்று கேட்கிறீர்களா?

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

2015 ஜனவரி 17ம் தேதி. பயணத்தின் மூன்றாவது நாள் அதிகாலை 2.30 மணி. சபரிமலையில் ஏறிக் கொண்டிருந்தோம். ஓரிடத்தில் மேஜை மீது இருமுடிகளை குவித்து வைத்து பக்கத்தில் ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார். என்ன இது என்று விசாரித்தபோதுதான் மலையாளிகளின் புத்திசாலித்தனம் தெரிந்தது.

“ரெடிமேட் இருமுடி விற்பனை நிலையம்”. இருமுடி இருந்தால் மட்டுமே பதினெட்டு படிகளில் ஏற முடியும். 45 நாட்கள் விரதமிருந்து, இருமுடி கட்டுவது நேர விரயம் என்று கருதும் மலையாளிகள், நேரே சபரிமலைக்கு வருகின்றனர். இந்த ரெடிமேட் இருமுடிகளை வாங்குகின்றனர்; இரண்டு மணி நேரத்தில் சபரிமலையில் ஏறி அய்யப்பனுக்கு ஒரு வணக்கம் வைக்கின்றனர்; அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் கீழிறங்கி, அப்படியே ஊருக்குப் போய்விடுகின்றனர். அரை நாளில் அய்யப்ப தரிசனம் முடிந்து விடுகிறது.


முந்தைய பகுதிகள்:

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 4

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 5

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 6


விரதம் சரியாக கடைபிடிக்கவில்லை என்றால், அய்யப்பன் தண்டித்து விடுவார் என்று நம்மவர்கள்தான் பயப்படுகின்றனர். ஆனால், தங்கள் கடைக்கு டீ குடிக்க வரும் வாடிக்கையாளரைப் போலத்தான் அய்யப்பனையும் மலையாளிகள் டீல் பண்ணுகிறார்கள்.

***

saravana ayyappa devoteeபம்பையிலிருந்து சபரிமலைக்கு செல்லும் பாதையின் தொடக்கத்தில் நிறைய படிக்கட்டுகள் இருக்கின்றன. 20 மாடிக் கட்டடத்தில் படிக்கட்டுகளில் ஏறுவது போல் கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தது. பக்தர்கள் ஆங்காங்கு கொஞ்சம் இளைப்பாறி, மெதுவாக ஏறினார்கள். 50 படிக்கட்டுகளைத் தாண்டியதும் சரவணனுக்கு மூச்சு வாங்கியது; ஜனவரி மாதக் குளிரிலும் வியர்க்க ஆரம்பித்தது.

நான் முதுகில் இருபக்கமாகத் தொங்கவிடும் லேப்டாப் பேக்கில்தான் எனது துணிகளை எடுத்து வைத்திருந்தேன். இரண்டு செட் துணிகள்தான். அதிக பாரமில்லை. அரை ட்ரவுசர் போட்டிருந்ததால், பேக்கை தோளில் மாட்டிக் கொண்டதும், நடப்பதற்கு இலகுவாக இருந்தது. ஆனால் சரவணனுக்கு தலையில் இருமுடிக் கட்டும், தோளில் ஒரு பக்கமாகத் தொங்கவிடும் துணிப்பையும் இருந்தது. அதோடு, வேட்டியும் அணிந்திருந்ததால் அவ்வளவு வேகமாக ஏற முடியவில்லை.

நானும், இரவி மாமாவும் எங்கள் வேகத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு, சரவணனுக்கு இணையாக மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

பம்பையிலிருந்து கிளம்பும்போது முதலில் வருவது நீலிமலை. நீலிமலை மிகவும் ஏற்றமான பகுதி. பல இடங்களில் செங்குத்தாக ஏறுவது போலத்தான் இருக்கும். மிகவும் கஷ்டப்பட்டு ஏற வேண்டிய இடம் இப்பகுதிதான். இந்த மலையின் அடிவாரத்தில் இரண்டு பாதைகள் இருக்கின்றன. ஒன்று பக்தர்கள் நடந்து செல்லும் பாதை; இன்னொன்று சபரிமலை கோயிலுக்குத் தேவையான பொருட்களைக் கொண்டு செல்லும் பாதை. ஆரம்ப கால கட்டங்களில் கழுதைகள் மூலம் பொருட்களைக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள். அதனால் இப்பாதை கழுதைப் பாதை என்று அழைக்கப்படுகிறது. தற்போது கழுதைகளுக்குப் பதிலாக டிராக்டர்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

‘கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை’ என்று அய்யப்ப பக்தர்கள் பாடுவார்களே... அதனால் பாதை எல்லாம் கல்லும் முள்ளுமாக இருக்கும் காட்டுப் பாதை என்று நினைத்திருந்தேன். செல்லும் வழி காடுதான்.. ஆனால் பாதையில் எந்த முள்ளும் இல்லை. அவ்வளவு ஏற்றத்திலும் கோயில் வரைக்கும் சிமெண்ட் பாதை போட்டிருக்கிறார்கள். கருங்கல்லும் சிமெண்ட்டும் கலந்த பாதை. நம் வீட்டில் இருக்கும் சிமெண்ட் தரை போல் வழவழப்பாக இருக்காது. மழை அதிகம் பெய்யக்கூடிய காட்டுப்பகுதி என்பதாலும், இலட்சக்கணக்கானோர் நடந்து செல்லும் வழி என்பதாலும், ஆங்காங்கே சிமெண்ட் உதிர்ந்து கருங்கற்கள் சிதறிக் கிடக்கின்றன. புறநகர்ப் பகுதிகளில் குண்டும் குழியுமாக இருக்கும் நம்மூர் சாலைகளைப் போலத்தான் சபரிமலைப் பாதை இருக்கிறது. மலை அடிவாரத்திலிருந்து கோயில் வரை பாதையின் இருபுறமும் குழல் விளக்குகளும், ஆங்காங்கே பாதரச விளக்குகளும் பிரகாசிக்கின்றன.

என்ன ஒரு சிரமம் என்றால், செருப்பில்லாமல் அந்தப்  பாதையில் நடக்க வேண்டும். 45 நாட்கள் விரதத்தின்போது, செருப்பில்லாமல் நடக்கும் பக்தர்களுக்கு இப்பாதையில் நடப்பது சிரமமாக இருப்பதில்லை. எருமேலியிலிருந்துதான் செருப்பு அணியாமல் நடப்பதால் எனக்கு கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தது.

ஏற்றமான மலைப்பாதை என்பதால் முழுக்க படிக்கட்டுகளாக இல்லாமல், சாய்தளமாகவே பல இடங்களில் பாதை அமைத்திருக்கிறார்கள். பாதையின் இருபக்கங்களிலும் பிடிமானத்திற்கு கம்பிகளைப் பொருத்தியிருக்கிறார்கள். சில இடங்களில் முழுவதும் படிக்கட்டுகளாகவும், சில இடங்களில் நடுவில் படிக்கட்டுகள், அதன் இருபுறமும் சாய்தளம் எனவும் பாதையை அமைத்திருக்கிறார்கள். உடலில் வலு இருப்பவர்கள் எளிதாக ஏறலாம்.

சரவணன் கொஞ்சம் சிரமப்பட்டுப் போனான். இரண்டு மாதம் செருப்பில்லாமல் நடந்து பழகியிருக்கிறான். அதனால் கருங்கல்லில் நடப்பது அவனுக்குப் பிரச்சினையாக இல்லை. நீலிமலை ஏற்றம்தான் அவனைப் படுத்தியது. பருமனான உடல் கீழே இழுத்தது. 100 மீட்டர் ஏறுவதற்குள் அவனது சட்டை முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்து விட்டது. பதினைந்து நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை இளைப்பாற வேண்டியிருந்தது. அவனது துணிப்பையை நான் வாங்கிக் கொண்டேன். பாதையில் ஆங்காங்கே கடைகள் இருக்கின்றன. பழச்சாறு, நொறுக்குத்தீனிகள், தண்ணீர் பாட்டில்கள், சூடாக பலகாரங்கள், டீ, காபி விற்கிறார்கள். எங்களுக்கு தண்ணீர்தான் அதிகமாகத் தேவைப்பட்டது.

***

ஏற்றத்தில் ஏற முடியாத வயதானவர்களுக்காகவும், மாற்றுத்திறனாளிகளுக்காகவும் டோலி வசதி உள்ளது. பழைய காலத்துப்  பல்லக்கு வடிவம்தான். இரு நீளமான கட்டைகளுக்கு நடுவே ஒரு நாற்காலியை அமைத்து, நான்கு பேர் தூக்கிச் செல்கிறார்கள். மலையில் ஏறும்போது, முன்னே இருக்கும் இருவர் தங்களது தோளிலும், பின்னே இருக்கும் இருவர் தங்களது தலையிலும் சுமந்து செல்கிறார்கள். இறங்கும்போது முன்னே இருப்பவர்கள் தலையிலும், பின்னே இருப்பவர்கள் தோளிலும் சுமந்து செல்கிறார்கள்.

டோலிக் கட்டணம் 3600 ரூபாய். நீலிமலை அடிவாரத்திலிருந்து சபரிமலை கோயிலுக்குத் தூக்கிச் சென்று, தரிசனம் முடிந்தபிறகு திரும்பவும் அடிவாரத்தில் கொண்டு வந்து விட வேண்டும். அடுத்தவர்களுக்குப் பல்லக்கு தூக்க நம்மவர்களை மிஞ்ச யார் இருக்கிறார்கள்? சபரிமலையில் டோலிகளாக இருப்பவர்கள் அதிகளவு தமிழர்கள்தான். தேனி, குமுளி, செங்கோட்டை பகுதி தமிழர்கள்தான் இந்த வேலையை அதிகம் செய்கிறார்கள்.

மலையேற்றத்தின்போது, சுமையுடன் இருந்த அத்தொழிலாளர்களிடம் பேச வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. சில மாதங்களுக்குப் பின்னர் செங்கோட்டை குண்டாறு அணைப்பகுதிக்கு சென்றபோது, அத்தகு தொழிலாளர் ஒருவரைத் தற்செயலாக சந்திக்க நேர்ந்தது. “சில நாட்களில் நான்கு முறைகூட மலை ஏறி, இறங்கிவிடுவோம். பயங்கரமாக பசிக்கும். ஆங்காங்கே நிறுத்தி, டீ சாப்பிடுவோம். நிறைய தண்ணீர் குடித்தால் ஏற முடியாது. கஷ்டமான வேலைதான், ஆனால் மூன்று மாதங்களில் செலவு போக 80000 ரூபாய் சம்பாதித்து விடுவோம்.” என்று சந்தோஷமாகச் சொன்னார். எனக்குத்தான் கேட்க வேதனையாக இருந்தது.

sabarimala dolly 601

(நிழற்படம் நன்றி: ஜாக்கி சேகர்)

அறிவியல் வளர்ச்சி அதீதமாக வளர்ந்துவிட்ட இக்காலத்திலும் மனிதனை மனிதன் சுமந்து செல்லும் கொடுமை நடக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் கைரிக்ஷாவை ஒழித்து பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்தான், மேற்கு வங்கத்தில் கைரிக்‌ஷாவை ஒழித்தார்கள். கேரளாவில் இன்றும் பல்லக்கு தூக்குகிறார்கள். இரண்டும் இடதுசாரிகளின் செல்வாக்கு மிகுந்த மாநிலங்கள். கூலிக்குத் தரும் முக்கியத்துவத்தை தொழிலாளர்களின் மாண்பிற்கும், சுயமரியாதைக்கும் தர வேண்டுமல்லவா?

அடிவாரத்திலிருந்து கோயிலுக்கு செல்ல ரோப் கார் போடும் திட்டம் இருந்ததாம். யாத்திரையின் புனிதம் கெடும் என்று கோயில் நிர்வாகம் மறுத்துவிட்டதாம். அதுவாவது போகட்டும்... டிராக்டர்களும், ஜீப்புகளும் செல்கின்றனவே... டோலிக்குப் பதிலாக, வயதானவர்களையும், மாற்றுத் திறனாளிகளையும் கட்டணம் வசூலித்துக் கொண்டு ஜீப்புகளில் அனுப்பலாமே! கேட்டால் ‘தொழிலாளர்களுக்கு வருமானம் போய்விடும்’ என்பார்கள். மனித மாண்பைச் சிதைக்கிற இழிவான தொழில்களில் வருமானம் வரத்தான் செய்கிறது. அதற்காக தொழிலாளர்களை காலம் முழுக்க அத்தொழிலையே செய்ய விட்டுவிட வேண்டுமா?

***

நீலிமலை ஏற்றத்தில் அப்பாச்சிமேடு என்று ஓர் இடம் வருகிறது. இந்த இடத்தில் அடர்ந்த காடாக இருக்கும் மலைப்பாதையில் செல்லும் பக்தர்கள் வனவிலங்குகளிலிருந்து தங்களைக் காப்பாற்றுமாறு வனதேவதைகளை வேண்டி, பள்ளத்தாக்கை நோக்கி பச்சரிசி மாவு உருண்டைகளை வீசுகிறார்கள். “அப்போ.. சங்கரன்கோவிலில் அத்தனை கடவுள்களைக் கும்பிட்டார்களே... அவர்கள் யாரும் பக்தர்களைக்  காப்பாற்ற மாட்டார்களா?” என்று கேட்காதீர்கள். அந்தக் கடவுள்களின் ஜூரிஸ்டிக்ஷன் வேறு; சபரிமலை ஜூரிஸ்டிக்ஷன் வேறு.

அப்பாச்சிமேட்டிலிருந்து இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் மலை ஏறினால், நீலிமலை உச்சி வருகிறது. இந்த இடத்தை சபரிபீடம் என்கிறார்கள். இந்த இடத்தில்தான் இராம காதையில் வரும் சபரி அன்னை வசித்திருக்கிறாளாம். இராமன் மீது அளவுகடந்த பக்தி கொண்டிருந்த சபரி, இந்த மலையில் இராமனுக்காகக் காத்திருந்தாள். சீதையைத் தேடிவந்த இராமர், சபரிக்கு தரிசனமும், மோட்சமும் தந்ததாக புராணம் சொல்கிறது. இந்த அன்னையின் பெயரில்தான் இம்மலை சபரிமலை என்று அழைக்கப்படுகிறதாம். சபரிபீடத்தில் அய்யப்ப பக்தர்கள் தேங்காய் உடைத்து வழிபடுகிறார்கள்.

சபரிபீடத்திற்கு அடுத்து, பாதை இரண்டாகப் பிரிகிறது. இடப்பக்கம் உள்ள பாதையை யானைப் பாதை என்கின்றனர். ஏன் அவ்வாறு அழைக்கிறார்கள் எனத் தெரியவில்லை. வலப்பக்கம் உள்ள பாதையில்தான் பக்தர்கள் செல்கின்றனர். இதற்கு சரங்குத்திப் பாதை என்று பெயர். இந்தப் பாதையின் தொடக்கத்தில் காவலர்கள் என்னைத் தடுத்தி நிறுத்தினர். சிவில் டிரஸ்ஸில் இருந்தததுதான் அவர்களது சந்தேகத்திற்குக் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இதை எதிர்பார்த்திருந்த குரு சாமி, காவலர்களிடம் பேசி, என்னை அனுமதிக்கச் செய்தார்.

சிறிது தூரத்தில் சரங்குத்தி என்ற இடம் வருகிறது. இது கன்னிச் சாமிகளுக்கு முக்கியமான இடமாகும். எருமேலியில் பேட்டைத் துள்ளலை ஆரம்பிக்கும்போது, கன்னிச் சாமிகளுக்கு முழ நீளத்தில் ஒரு குச்சியை அதாவது சரக்கோலைத் தருகிறார்கள். சரக்கோல் என்றால் அம்பு.

sabarimala devotees 603

(அதிகாலையிலும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும் சபரிமலை அய்யப்பன் கோயில்)

மகிஷி என்ற அரக்கியை அய்யப்பன் வதம் செய்தபிறகு, அவளுக்கு சாபவிமோசனம் கிடைக்கிறது. அவள் அழகிய உரு அடைந்ததும் அய்யப்பனை மணக்க விரும்புகிறாள். அய்யப்பன் ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறார். ‘எந்த ஆண்டு என்னை வழிபட கன்னிச் சாமிகள் வரவில்லையோ, அந்த ஆண்டு உன்னை மணக்கிறேன்’ என்கிறார்.

கன்னிச் சாமிகள் வருவதற்கு அடையாளமாக சரக்கோல்களை கொண்டு வந்து சரங்குத்தியில் அவற்றைப் போட்டு வழிபட வேண்டும் என்றும் சொல்லிவிட்டார். மாளிகைப்புரத்தம்மனும் - அதாங்க மகிஷி – ஒவ்வொரு ஆண்டும் இங்கே வந்து சரக்கோல்களைப் பார்வையிட்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்புகிறார். சரவணனும் அவரது ஏமாற்றத்தில் மேலும் ஒரு குச்சியைக் குத்திவிட்டு வந்தான்.

அய்யப்ப பக்தர்கள் கொஞ்சம் கரிசனத்துடன் மாளிகைப்புரத்தம்மனின் துயரத்தை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அவர் இலட்சக்கணக்கான ஆண்டுகளாக கன்னி கழியாமல், இந்த ஆண்டாவது தனக்கு ஒரு விடிவு பிறக்காதா என்ற ஏக்கத்துடன் ஒவ்வொரு முறையும் சரங்குத்திக்கு வந்து பார்க்கிறார்; ஏமாற்றமடைகிறார். எவ்வளவு பெரிய கொடுமை. பக்தர்கள் எல்லாம் கூடிப் பேசி, ஏதாவது ஒரு ஆண்டு மட்டும் கன்னிச்சாமிகளை கூட்டி வராமல், மஞ்சமாதா கழுத்தில் ஒரு மஞ்சக்கயிறு ஏற ஏற்பாடு செய்யலாம். இரண்டு கட்டிய அய்யப்பன், மூன்றாவதாக ஒன்றை வேண்டாம் என்றா சொல்லப் போகிறார்? நமது காலத்தில் கடவுள் ஒருவருக்கு கல்யாணம் நடந்ததைப் பார்க்கும் வாய்ப்பும் நமக்குக் கிடைக்குமல்லவா? இதைச் சொன்னால், நம்மை நாத்திகன், எகத்தாளம் பேசுகிறான் என்பார்கள்.

சரங்குத்திப் பாதையில் நுழைந்ததும், அய்யப்பன் கோயில் தெரிகிறது. கோயிலைப்  பார்த்ததும் ‘சாமியே சரணம் அய்யப்பா’ என்று சரண கோஷம் விண்ணைப் பிளக்கும் என்று சென்னைவாசி ஒருவர் சொல்லியனுப்பி இருந்தார். ‘அதெல்லாம் அய்யப்பன் காதுலே போய் சொல்லிக்கலாம்’ என்பதுபோல் எங்கள் குழுவினர் சென்று கொண்டிருந்தனர்.

அதிகாலை நாலரை மணிக்கு கோயிலை அடைந்துவிட்டோம். தொடக்கத்தில் இருந்த நீலிமலை ஏற்றம்தான் கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தது. அதைத் தாண்டிய பிறகு விறுவிறுவென்று ஏற முடிந்தது. மொத்தம் நாலரைக் கிலோமீட்டர் தூரம் என்கிறார்கள். வலுவுள்ளவர்கள் இரண்டு மணி நேரத்தில் ஏறிவிடலாம். ‘கல்லும் முள்ளுமாக இருக்கும்’, ‘ஏறுவதற்குள் முட்டி தேய்ந்துவிடும்’ என்றெல்லாம் ஊர்ப்பக்கம் அய்யப்ப பக்தர்கள் கொடுக்கும் பில்டப் எல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்தான்.

***

சபரிமலையில் இரவு 11 மணிக்கு நடை சாத்தி, காலை 4 மணிக்குத் திறக்கிறார்கள். கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் நாட்களில் இரவு 11.45 மணிக்கு நடை சாத்தி, அதிகாலை 3.30 மணிக்கு நடை திறப்பதுமுண்டு. சாத்துவதற்கு முன்பு ஹரிவராசனம் என்ற பாடலை இசைக்கிறார்கள். இந்தப் பாடலைக் கேட்டுத்தான் அய்யப்பன் தூங்குகிறார் என்று சொல்கிறார்கள். ஸ்ரீகம்பக்குடி குளத்தூர் ஸ்ரீனிவாச ‎அய்யர் என்பவர் இப்பாடலை எழுதி, இசை அமைத்து இருக்கிறார். நிறைய பேர் இப்பாடலைப் பாடி கேசட் வெளியிட்டிருந்தாலும், கே.ஜே.யேசுதாஸ் பாடிய பாடலைத்தான் அய்யப்பனைத் தூங்க வைக்க ஒலிபரப்ப வேண்டும் என்று கோயில் தந்திரியும், மேல் சாந்தியும் முடிவெடுத்து அவ்வாறே செய்து வருகிறார்கள். கே.ஜே.யேசுதாஸ் கிறித்துவர் என்பதால், இதெல்லாம் ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரர்கள் கேரளாவில் நுழைவதற்கு முன் நடந்திருக்க வேண்டும். இப்பாடல் அய்யப்ப பக்தர்களின் தேசிய கீதம் போன்றது. இது ஒலிபரப்பப்படும்போது கோயில் வளாகத்தில் இருக்கும் அனைவரும் எழுந்து நிற்பார்களாம்.

sabarimala devotees 602

(கோயில் முன்பு சிமெண்ட் தரையில் தூங்கும் பக்தர்கள்)

தூக்கம் வராத அளவுக்கு அய்யப்பனுக்கு என்ன பிரச்சினை? ஏன் பாட்டு பாடி தூங்க வைக்க வேண்டும்? என்று ஆராய்ந்தேன்.

அதிகாலையில் அய்யப்பனுக்கு இளநீர், விபூதி, பால், தேன், சந்தனம், பன்னீர், பஞ்சாமிர்தம், தண்ணீர் ஆகிய எட்டு பொருட்களால் அஷ்டாபிஷேகம் நடத்தப்படுகிறது. காலை டிபனாக பழம், தேன், சர்க்கரை சேர்த்து தயாரித்த திருமதுரம் தரப்படுகிறது. சாப்பிட்டு விட்டு அய்யப்பன் என்ன செய்கிறார்? அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

பின்னர் நெய்யபிஷேகம் செய்கிறார்கள். உச்சிவேளைக்கு முன்னர் 15 தீபாராதனைகள் நடக்கிறது. அப்போது பச்சரிசி சாதம் படைக்கிறார்கள். அதையும் சாப்பிட்டுவிட்டு, அய்யப்பன் அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

சிறிது நேரத்தில் மதிய பூஜை நடக்கிறது. அப்போது சம்பா பச்சரிசி, கதலிப்பழம், தேங்காய்ப்பால், சர்க்கரை, சுக்கு, நெய் ஆகியவற்றைக் கொண்டு பாயசம் தயாரித்துத் தருகிறார்கள். வயிறு திகரமாக இருக்கிறது என்று சொல்லாமல், அதையும் ஏற்றுக்கொண்டு, அய்யப்பன் என்ன செய்கிறார்? மறுபடியும் அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

இரவு பூஜையின்போது பச்சரிசி சாதம், அப்பம், பானகம் தருகிறார்கள். அதையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறார். பிறகும் அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

இப்படி மூன்று வேளையும் முக்கிவிட்டு, சும்மாவே உட்கார்ந்திருந்தால் தூக்கம் எப்படி வரும்? அதான் யேசுதாஸைக் கூப்பிட்டு, தாலாட்டு பாடச் சொல்கிறார்கள்.

அய்யப்பன் குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்திருக்கும் தோற்றத்தைப் பார்த்திருப்பீர்கள். முழங்காலுக்குக் கீழே ஒரு துண்டு சுற்றியிருக்கும். அதற்கு ஒரு கதை சொல்கிறார்கள். அய்யப்பனைக் காண ஒரு முறை பந்தள மகாராஜா வந்திருக்கிறார். தந்தை வருகிறார் என்று அய்யப்பன் எழுந்திருக்க முயன்றிருக்கிறார். ‘இறைவன் நமக்காக எழுந்திருக்கக் கூடாது’ என்று நினைத்த மகாராஜா, அவரை எழுந்திருக்க விடாமல் செய்ய தனது அங்கவஸ்திரத்தை அய்யப்பனின் கால்களில் மீது போட்டிருக்கிறார். அது கால்களைச் சுற்றிக் கொள்ள, அய்யப்பன் எழுந்திருக்க முடியாமல் போய், அதுவே அவரது தோற்றமாக மாறிவிட்டதாம்.

***

மகர பூஜை நாட்களில் சபரிமலையில் ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது 10 இலட்சம் பக்தர்களாவது கூடுகிறார்கள். அந்த நாட்களில் பதினெட்டு படிகளில் ஏறவும், அய்யப்பனைத் தரிசிக்கவும் மணிக்கணக்கில் பக்தர்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். காத்திருப்பது என்றால் பெரிய அறைகளில் உட்கார்ந்து கொண்டு அல்ல. நடைபாதையில் - அதுவும் நிற்பதற்குக்கூட இடமில்லாத நெருக்கடியில் - கால் கடுக்க காத்திருக்க வேண்டும். கோயில் நடைபாதை ஏறக்குறைய 100 அடி அகலத்தில் முக்கால் கிலோமீட்டர் நீளம் இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இந்த நீள, அகலத்தில் எத்தனை ஆயிரம் பேர் சவுகர்யமாக நிற்கலாம்? அதே இடத்தில் இலட்சம் பேர் நின்றால் எப்படி இருக்கும்?

sabarimala devotees 600

நாங்கள் சென்றபோது சபரிமலையில் கூட்டம் குறைவாக இருந்ததாக என்னுடன் வந்த பக்தர்கள் சொன்னார்கள். அப்படி கூட்டம் குறைவாக இருந்தபோது, எடுக்கப்பட்ட நிழற்படம் இது. அப்படியென்றால் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும்போது எந்தளவிற்கு நெருக்கடி இருக்கும், எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்.

sabarimala devotees 601

பக்தர்களின் கூட்டத்தை ஓரளவேனும் முறைப்படுத்தும் நோக்கில் கேரள போலீஸார் http://www.sabarimalaq.com/ என்ற இணையதளத்தைத் தொடங்கியுள்ளனர். இந்த இணையதளத்தில் முன்பதிவு செய்துகொண்டால், நமக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நேரத்தில் நடைபாதையில் காத்திருக்க வேண்டியிராமல், பிறிதொரு பாதையில் விரைவாக அய்யப்பனைப் பார்த்துவிடலாம். இந்த சேவை முற்றிலும் இலவசம்.

***

அந்த அதிகாலையிலும் கோயில் சுறுசுறுப்பாக இருந்தது. முன்பதிவு செய்திருந்தவர்களை அனுமதிச் சீட்டை சரிபார்த்து, தனிவழியே அனுப்பினார்கள். எங்கள் குழு அந்த வழியாக முன்னேறியது. முன்அனுமதிச் சீட்டு இருந்தும், இருமுடி இல்லாமல், சிவில் டிரஸ்ஸில் இருந்ததால் பதினெட்டுப் படி ஏற என்னை அனுமதிக்கவில்லை. இருமுடி கட்டியவர்கள் மட்டும்தான் பதினெட்டுப் படி ஏற வேண்டும். மற்றவர்கள் தரிசனம் செய்வதற்கு வேறொரு வழி இருக்கிறது. அந்த வழியே வருமாறு எனது குழுவினர் சொன்னார்கள்.

நான் தனியாக கோயில் வளாகத்தினுள் நடை போட்டேன். இக்கோயிலும் சுத்தமற்றே இருந்தது. நடைபாதையை ஒட்டி, வழிபாட்டுப் பொருட்களை விற்கும் கடைகள், கோயில் அலுவலகங்கள், காவலர் அறைகள் மற்றும் பக்தர்களுக்கான கழிப்பறைகள் இருந்தன. அந்தப் பெரிய கூடாரத்தின் கடைக்கோடியில் கலைநிகழ்ச்சிகள் நடத்துவதற்கென ஒரு பெரிய மேடை இருந்தது. அங்கு நிகழ்ச்சி நடத்தினால், நடைபாதையில் காத்திருக்கும் பக்தர்கள் எல்லோரும் அதைப் பார்க்க முடியும்.

நடைபாதைக்கு அடுத்திருந்த சிமெண்ட் தரையில் பக்தர்கள் படுத்திருந்தார்கள். அனைத்தையும் வேடிக்கை பார்த்தபடி கோயிலின் முன்புறம் வந்தேன். அங்கே பிரம்மாண்டமாக தீ எரிந்து கொண்டிருந்தது. அதில் தேங்காய்களை வாரிப் போட்ட வண்ணம் இருந்தார்கள்.

இருமுடி இல்லாதவர்கள் தரிசனத்திற்குச் செல்லும் வழியைப் பார்த்தேன். மிகப்பெரிய கூட்டம் இருந்தது. அந்தக் கூட்டத்தில் நுழைந்தால், வெளியே வர எப்படியும் இரண்டுமணி நேரம் ஆகும் என்று தோன்றியது. வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.

கோயில் முன்புறமாக இருந்த சிமெண்ட் தரையில் எண்ணற்ற பக்தர்கள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ஒரு இடத்தைப் பிடித்து, துண்டை விரித்துப் படுத்தேன். களைப்பு இருந்தாலும், தூக்கம் பிடிக்கவில்லை.

சிறிது நேரத்தில் தரிசனம் முடித்த எங்கள் குழு பக்தர் ஒருவர் அவ்வளவு பெரிய கூட்டத்தில் என்னைக் கண்டுபிடித்து, வந்துவிட்டார்.

“என்ன நீங்கள் அய்யப்பனை தரிசிக்கவில்லையா?” என்று கேட்டார். அதற்கு நான் சொன்ன பதிலுக்கு, பயணம் முடியும்வரை என்னை அவர் முறைத்தவாறு இருந்தார்.

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

erumeli vaabar(வாபர் பள்ளிவாசல் முன்பு ஆடிச் செல்லும் அய்யப்ப பக்தர்கள்)

அய்யப்பனுக்கு ஐந்து சரவீடுகள் (கோயில்கள்) என்று சொன்னேன் அல்லவா? உண்மையில் அவை ஆறு என்று அய்யப்ப பக்தர் ஒருவர் தனிச் செய்தியில் சொல்லியிருக்கிறார். பந்தளம் என்பது விடுபட்ட அந்த இடத்தின் பெயர். நாங்கள் சென்ற குழு பந்தளம் செல்லவில்லை என்பதாலும், சரவீடுகள் ஐந்து என்று குரு சாமி சொன்னதாலும் நானும் அவ்வாறே பதிவிட்டிருந்தேன். இணையத்தில் தேடியபோது, பந்தளத்தில்தான் அய்யப்பன் வளர்ந்ததாகவும், அங்கு இருக்கும் வழியக்கோவில் அய்யப்பனை பக்தர்கள் தரிசிப்பதாகவும் செய்திகள் கிடைத்தன.


முந்தைய பகுதிகள்:

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 4


எங்கள் குழு சென்ற ஐந்து சரவீடுகளை நானும் பார்த்தேன். தமிழகத்தில் பார்த்த எந்தவொரு கோயிலின் கட்டுமான சிறப்பிற்கும், பிரம்மாண்டத்திற்கும் பக்கத்தில் கூட வரமுடியாத அளவிற்கு அளவில் சிறியனவாகவும், எளிமையான கட்டுமானத்துடனும் காட்சி அளித்தன. நமது ஊர்களில் கோயிலுக்கும், வீட்டிற்கும் இடையே கட்டுமானத்தில் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கும் அல்லவா? பார்த்தவுடன் இது கோயில், இது வீடு என்று சொல்ல முடியும் அல்லவா? கேரளத்தில் அப்படி இல்லை. அய்யப்பன் கோயிலைக் காட்டி, ‘அந்த ஊர் பெரும்புள்ளியின் வீடுதான் இது’ என்று சொன்னால், அப்படியே நம்பிவிடலாம். அந்த அளவிற்கு வித்தியாசம் ஏதுமின்றிக் காணப்படுகின்றன.

ஒரு வகையில் அப்படி இருப்பது சரிதானே.. தமிழகத்தில் குடியிருக்க மக்களுக்கு வீடு இல்லை. ஆனால், கடவுளர்களுக்கு ஊரளவுக்கு வீடு இருக்கிறது. மன்னர்களின் அதிகாரத் திமிரையும், ஊதாரித்தனமான செலவையும் பறைசாற்றிக் கொண்டுதானே தமிழகத்தின் பிரம்மாண்ட கோயில்கள் வானளாவ நிற்கின்றன.

***

அச்சன்கோவில் அடர்ந்த வனப்பகுதியில் இருப்பதால், இங்கிருக்கும் அய்யப்பன் ‘நாகதோஷ ஸ்பெஷலிஸ்ட்’டாக இருக்கிறார். கோயிலினுள்ளே நாகதோஷத்திற்கு என சிறப்புப் பிரிவு இருக்கிறது. அங்கு மஞ்சள், தேன் ஆகியவற்றைப் படைத்து, நாகதோஷப் பரிகாரம் செய்கிறார்கள்.

சங்கரன்கோவில் சங்கரநாராயணர் கோயிலைச் சுற்றிப் பார்க்க இரண்டு மணிநேரம் ஆனது. ஆனால் அச்சன்கோவிவில் அரைமணி நேரம்தான் ஆனது. அந்த அரைமணி நேரமும் குரு சாமி, கோயிலின் தல புராணத்தை விளக்கிச் சொன்னதால் ஆன நேரமே. வெறுமனே உள்ளே போய், வணங்கி வருவதாக இருந்தால், 5 நிமிடங்கள் கூட ஆகி இருக்காது.

காலை ஏழு மணிக்கு எல்லாம், அச்சன்கோவில் அய்யப்ப தரிசனம் முடிந்தது. அதே நேரத்தில் சமையல்காரர்கள் காலைச் சாப்பாடைத் தயாரித்து முடித்துவிட்டார்கள். சமைத்த உணவு மற்றும் பாத்திரங்களை வண்டிகளில் ஏற்றிக் கொண்டு, கிளம்பினோம்.

ஆரியங்காவு கோயில் அருகே வண்டியை நிறுத்தி, சாப்பிட்டோம். காலை 4 மணிக்கே எழுந்துவிட்டால், எனக்குப் பசி அதிகமாக இருந்தது. பிளாஸ்டிக் தட்டை வாங்கிக் கொண்டு, நானும் இரவி மாமாவும் வரிசையில் நின்றோம். சரவணனும், இன்னும் சிலரும் பரிமாறினார்கள். பொங்கல், வடை, சட்னி, சாம்பார், கேசரி என்று சுவையான உணவு. வண்டிகளை சாலையோரமாக நிறுத்திவிட்டு, மூடப்பட்டிருந்த கடைகளின் முன்பாக சிலர் உட்கார்ந்து கொண்டும், சிலர் நின்று கொண்டும் காலை உணவை முடித்தோம்.

அந்த இடத்திற்குப் பின்புறம்தான் ஆரியங்காவு கோயில் இருந்தது. சபரிமலையிலிருந்து திரும்பும்போதுதான் அக்கோயிலைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்று குரு சாமி சொன்னார்.

முதல் நாள் இரவு சரிவரத் தூங்காதது, காலையிலேயே பொங்கல் சாப்பிட்டது எல்லாம் சேர்ந்து, வண்டியில் ஏறியதும் தூக்கம் கண்களைச் சுழட்டியது. வண்டியில் ஒலித்த அய்யப்பன் பாடல்கள், சுற்றிலுமிருந்த சாமிகளின் பேச்சு சத்தம் – எதற்கும் அசராமல் அப்படி ஒரு தூக்கம்.

எருமேலி வந்துவிட்டதாக சரவணன் எழுப்பியபோதுதான், கண்களைத் திறந்தேன்.

***

அய்யப்பனின் கதையைக் கொஞ்சம் தெரிந்து கொண்டீர்கள் என்றால், இந்த எருமேலி, அடுத்துவரும் சபரிமலை குறித்து நீங்கள் புரிந்து கொள்ள ஏதுவாக இருக்கும்.

பக்தர்களுக்கு ஏடாகூடமாக ஏதாவது ஒரு வரம் கொடுத்துவிட்டு, மும்மூர்த்திகளும் திண்டாடுவதுதான் எல்லா இந்து மதக் கதைகளிலும் முக்கிய அம்சமாக இருக்கும். அய்யப்பன் கதையும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

கரம்பன் என்ற அசுரனுக்கு ஒரு ஆண், ஒரு பெண் என இரண்டு பிள்ளைகள். மகிஷன், மகிஷி என்பது அவர்களது பெயர். இந்த மகிஷி பிறக்கும்போதே எருமைத் தலையுடன் பிறந்தவள். அது எப்படி சாத்தியம் என்று கேட்காதீர்கள்... யானைத் தலையுடன் கடவுளே இருக்கும்போது, எருமைத் தலையுடன் அரக்கி இருக்கலாம். இந்து மதத்தில் எல்லாம் சாத்தியமே...

மகிஷியின் அண்ணன் மகிஷாசுரனை சண்டிகாதேவி கொன்று விடுகிறாள். தேவர்கள்தான் தனது அண்ணனின் மரணத்திற்குக் காரணம் என அறிந்த மகிஷி, அதற்குப் பழிவாங்க விந்தியமலைக்குச் சென்று தவமிருக்கிறாள். தவத்தை மெச்சி, வரம் கொடுக்க பிரம்மன் வருகிறார். தன்னை யாராலும் அழிக்க முடியாத வரத்தை, மகிஷி கேட்க, பிரம்மன் அப்படி எல்லாம் கொடுக்க முடியாது என்று மறுத்துவிடுகிறார். உடனே, மகிஷி கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனமாக யோசித்து, ஒரு ஆணுக்கும், இன்னொரு ஆணுக்கும் பிறக்கும் குழந்தையால்தான் தன்னைக் கொல்ல முடிய வேண்டும் என்று ஒரு வரத்தைக் கேட்கிறாள். அப்படி ஒரு குழந்தை எப்படி பிறக்கும் என்று யோசிக்காமல் பிரம்மனும் வரத்தைக் கொடுத்து விடுகிறார். பூமியில் மகிஷியின் அட்டூழியம் அதிகரிக்கிறது. எல்லோரும் சிவனிடம் முறையிடுகிறார்கள். சிவனும் அவளை அழிப்பதாக உறுதியளிக்கிறார். அழிப்பதற்கு முன்னால், மகிஷி கொஞ்சம் நாள் குஷாலாக இருக்கும் வண்ணம், சுந்தரன் என்ற ஆண் மகிஷத்தை உருவாக்கி அனுப்பி வைக்கிறார். சுந்தரனும், மகிஷியும் காதல் கொண்டு, இணைந்து வாழ்கின்றனர்.

dharmasastha

திருப்பாற்கடலை கடைந்து அமிர்தம் எடுத்த கதை உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? அந்தக் கதையில் அசுரர்களை மயக்குவதற்காக விஷ்ணு, மோகினி வடிவம் எடுத்து ஏமாற்றுவார் அல்லவா? உண்மையில் மோசம் போனது அதில் விஷ்ணுதான். மோகினியின் அழகைக் கண்டு மயங்கிய சிவன், பார்வதியை மறந்துவிட்டு, விஷ்ணுவைத் துரத்துகிறார். விஷ்ணுவாவது கொஞ்சம் சுதாரித்து, ‘அடேய்.. நான் மோகினியல்ல; திருமால்’ என்று சொல்லி இருக்க வேண்டும். சொன்னாரோ அல்லது தன்னிடம் இல்லாத எதைக் கண்டு மயங்கினாரோ தெரியவில்லை.. மேட்டர் நடந்து விடுகிறது.

உலகின் முதல் ஹோமோசெக்ஸ் இதுதான். ஆனால் மரை கழண்ட இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ். கூட்டம் ஹோமோசெக்ஸ்க்குத் தடை விதிக்கக் கோருகிறது. அப்படி தடை விதிப்பதற்கு முன்னால், இந்த சிவனையும், விஷ்ணுவையும் நாடு கடத்த வேண்டும் என்று அவர்கள் கோரிக்கை வைப்பதுதான் நியாயமாக இருக்கும்.

சரி, மேட்டர் நடந்து விடுகிறது. அதோடு, முடிந்ததா என்றால் இல்லை. விஷ்ணுவுக்கு குழந்தையும் பிறக்கிறது. அந்தக் குழந்தைதான் அய்யப்பன். அப்பா சிவன், அம்மா விஷ்ணு. அய்யப்பனின் அண்ணன்கள் பிள்ளையார், முருகன். இன்னொரு முறையில் பார்த்தால், சிவனின் மைத்துனர்தான் விஷ்ணு. அதாவது பார்வதியின் அண்ணன். ஆதலால் பிள்ளையாரும், முருகனும் விஷ்ணுவை ‘மாமா’ என்றுதான் அழைக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்களது தம்பி அய்யப்பன் ‘அம்மா’ என்று அழைக்க வேண்டும். கே.பாலச்சந்தர் கதைகளை விட கேவலமாக இருக்கிறது இல்லையா?

அய்யப்பன் 12 ஆண்டுகள் சிவனுடன் கைலாயத்தில் இருக்கிறார். அதன்பிறகு மகிஷியை அழிப்பதற்காக பூமிக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறார். காட்டில் விழுந்து கிடந்த அய்யப்பனை பந்தள மன்னர் இராஜசேகரன் பார்க்கிறார். அவருக்கு குழந்தை இல்லை. தனக்கு கடவுள் கொடுத்த குழந்தை என்று நினைத்து அரண்மனைக்கு எடுத்துச் செல்கிறார். கழுத்தில் மணியுடன் இருந்ததால் மணிகண்டன் என்று பெயர் சூட்டுகிறார். மணிகண்டன் சென்ற வேளை, இராணி கருவுறுகிறார். அந்தக் குழந்தைக்கு இராஜராஜன் என்று பெயர் சூட்டுகிறார்கள். இருப்பினும், மணிகண்டனுக்கே பட்டம் சூட்ட வேண்டும் என்று மன்னர் விரும்புகிறார். இது இராணிக்குப் பிடிக்கவில்லை. தன் வயிற்றில் பிறந்த மகனே அரசாள வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்.

அய்யப்பன் இருந்தால் இது நடக்காது; அவரைக் கொல்ல வேண்டும் என்று திட்டமிட்ட இராணி தலைவலி வந்ததுபோல் நடிக்கிறார். புலிப்பால் கொண்டு வந்தால்தான் தலைவலி குணமாகும் என்று மருத்துவர்கள் மூலம் சொல்ல வைக்கிறார். புலிப்பாலைக் கொண்டுவர மணிகண்டனை காட்டுக்கு அனுப்புமாறு மன்னரிடம் வற்புறுத்துகிறார்.

வேறுவழியின்றி சம்மதித்த மன்னர், அய்யப்பனை காட்டிற்கு அனுப்புகிறார். காட்டில் சிவனை வழிபடுவதற்கு ஒரு துணியின் ஒரு பக்கத்தில் தேங்காய், பூஜைப் பொருட்களையும், மறுபக்கத்தில் வழியில் சாப்பிடுவதற்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களையும் ‘இருமுடி’யாகக் கட்டி அனுப்பி வைக்கிறார்.

காட்டுக்குப் போன மணிகண்டனை பொன்னம்பல மேட்டில் தேவர்கள் வரவேற்று, அவர் பூமிக்கு வந்த நோக்கத்தைக் கூறுகின்றனர். உடனே அவர் மகிஷியுடன் போருக்குப் போகிறார். மகிஷியை வதைத்து, அவளது உடலைத் தூக்கி எறிகிறார். அது அழுதா நதிக்கரையில் விழுகிறது. மகிஷி உயிர் பிரியும் நேரத்தில், மணிகண்டனை வணங்குகிறார். அவரும் அவளைத் தடவிக் கொடுக்க, அவள் அழகிய உருப் பெறுகிறாள். தன்னை மணக்குமாறு அய்யப்பனைக் கேட்கிறார். அவர் மறுத்து, தனக்கு இடப்பாகத்தில் கொஞ்ச தூரம் தள்ளி நிற்கும்படி பணிக்கிறார். அவள்தான் மஞ்சமாதா என்று தற்போது அழைக்கப்படுகிறாள்.

மகிஷியை வதைத்த சந்தோஷத்தில் அய்யப்பன் ஆனந்த நடனம் ஆடுகிறார். மகிஷி என்ற எருமைத்தலை அரக்கியைக் கொன்ற இடம் ‘எருமலைக் கொல்லி’ என்ற பெயரில் அழைக்கப் பெற்று, நாளடைவில் எருமேலி ஆனது என்கிறார்கள்.

erumeli devotees

(சரக்கோலுடன் வாபர் பள்ளிவாசலைச் சுற்றிவரும் பக்தர்கள்)

மகிஷி வதத்திற்குப் பின்பு, புலிப்பாலுக்குப் பதிலாக, காட்டிலிருந்த புலிகளையே அழைத்து, அதன்மீது அமர்ந்து நாட்டிற்குள் பவனி வருகிறார் அய்யப்பன். புலிமீது வந்த அய்யப்பனைக் கண்ட அரசி பயந்து போகிறாள். தான் செய்த தவறுக்கு அரசியும், மருத்துவர்களும் மன்னிப்பு கேட்டு, புலிகளைத் திருப்பி அனுப்புமாறு வேண்டினர். அய்யப்பனும் அவ்வாறே செய்தார். அதோடு, ‘நான் பூமிக்கு வந்த வேலை முடிந்துவிட்டது, இனி மேலோகம் செல்கிறேன்’ என்று சொல்கிறார். தங்கள் நினைவாக ஒரு கோயில் கட்ட விரும்புகிறோம் என்று மன்னர் கேட்கிறார். அய்யப்பன் ஒரு அம்பை எடுத்து எய்து, ‘இது எங்கே விழுகிறதோ அங்கே கோயில் கட்டுங்கள்’ என்று கூறுகிறார். அந்த அம்பு சபரிமலையில் போய் விழுகிறது. அங்கு மன்னர் கோயில் கட்டுகிறார். அய்யப்பன் மேலுலகம் செல்கிறார். அப்பாவிடம் போனாரா, அம்மாவிடம் போனாரா என்பது குறித்து தகவல் இல்லை.

கதை அதோடு முடியவில்லை. சபரிமலைக்குச் செல்லும் அய்யப்ப பக்தர்களிடம் வாபர் என்ற முஸ்லிம் கொள்ளையடித்து, தன்னை நம்பியிருக்கும் மக்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கிறார். எந்த அரசர்களாலும் வாபரைப் பிடிக்க முடியவில்லை. அரசர்கள் அய்யப்பனிடம் முறையிடுகின்றனர். வாபரை அடக்க அய்யப்பனே செல்கிறார். சிறுவனாக இருந்த அய்யப்பனிடம் சண்டைக்குப் போக வாபர் மறுக்கிறார். விடாப்பிடியாக அய்யப்பன் சண்டை பிடித்து, வாபரை வெல்கிறார். அவரைக் கொல்லப் போகும்போது, ‘என்னைக் கொன்றுவிட்டால், என்னை நம்பியிருக்கும் மக்களை யார் காப்பாற்றுவார்கள்?’ என்று வாபர் கேட்கிறார். நான் காப்பாற்றுகிறேன் என்று அய்யப்பன் சொன்னதோடு, வாபரையும் நண்பராக சேர்த்துக் கொள்கிறார். அவருக்கு ஒரு பள்ளிவாசலும் கட்டித் தருகிறார். அதோடு வாபரிடம், ‘எனது கோயிலுக்கு வரும் பக்தர்கள் உனது பள்ளிவாசலுக்கும் வருவார்கள். அப்படி வரும் பக்தர்களில் சரியாக விரதம் இருக்காதவர்கள், பிரம்மச்சரியம் பேணாதவர்கள், இளம் பெண்கள் ஆகியோரை நீ தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்’ என்று கூறி இருக்கிறார். வாபரும் எருமேலியில் இருந்துகொண்டு, பக்தர்களை சோதித்து அனுப்புகிறாராம்.

***

அந்த எருமேலியில் தான் எங்களது பயணத்தின் இரண்டாம் நாள் இருந்தோம். பந்தள மன்னன் ராஜசேகர பாண்டியனால் கட்டப்பட்ட தர்மசாஸ்தா கோயில் அங்கு உள்ளது. மகிஷியைக் கொல்ல அம்பும், வில்லும் ஏந்தியிருக்கின்ற உருவில் அய்யப்பன் காட்சி அளிக்கிறார். அச்சன்கோவிலில் இருக்கும் அய்யப்பனை கல்யாண சாஸ்தா என்று அழைப்பதுபோல், எருமேலியில் இருப்பவரை தர்மசாஸ்தா என்று அழைக்கிறார்கள்.

erumeli dharma sastha

(எருமேலி தர்ம சாஸ்தா கோயிலில் குளியலுக்குப்  பின் எங்கள் குழு)

மகிஷியை வதம் செய்து அவள் பூதவுடல் மீது அய்யப்பன் நர்த்தனம் ஆடியதன் நினைவாக பக்தர்களால் நடத்தப்படும் ஒரு சடங்குதான் பேட்டை துள்ளல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. பேட்டை சாஸ்தா கோயிலில் உடல் மீது வண்ணப்பொடிகளை பூசிக் கொண்டு, இலை, தழைகளை கட்டிக் கொண்டு மரத்தினாலான சரக்கோலை வைத்துக் கொண்டு கிளம்புகிறார்கள். மேளதாளத்துடன் ஆடிக்கொண்டு, வாபர் பள்ளிவாசலை வலம்வந்து பின் தர்மசாஸ்தா கோயிலுக்குப் போகிறார்கள். அங்கு சன்னிதியை வலம் வந்து, தேங்காய் உடைத்து, கற்பூரம் ஏற்றி வழிபட்டு, சபரிமலைக்குக் கிளம்புகிறார்கள்.

அவ்வாறு பேட்டைத் துள்ளலை நடத்தத்தான் அங்கு காத்திருந்தோம். மதியம் நேரம் என்பதால், சாப்பிட்டுவிட்டு, வெயில் குறைந்தபின்பு துள்ளலாம் என்று குரு சாமி சொல்லிவிட்டார். அதேபோல் மூன்று மணிக்கு பேட்டை சாஸ்தா கோயிலுக்குச் சென்றோம்.

என்னுடன் வந்த பக்தர்கள் யாரும் அருப்புக்கோட்டையில் இருந்து வரும்போதே செருப்பு அணிந்து வரவில்லை. நான் மட்டும் ஒரு ரப்பர் செருப்பு போட்டுக் கொண்டு வந்திருந்தேன். அச்சன்கோவிலில் கல்யாண சாஸ்தாவைப் பார்க்க கோயிலினுள்ளே போகும்போது மட்டும், செருப்பு போடவில்லை. மற்ற இடங்களில் செருப்பு போட்டுதான் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அதிகாலை இருட்டில் நான் செருப்பு போட்டிருந்ததை யாரும் கவனிக்கவில்லை.

எருமேலியில் பிற்பகல் மூன்று மணிக்கு செருப்பு போட்டிருந்தது சரவணன் கண்ணில் பட்டுவிட்டது. அவன் இரவி மாமாவிடம் போட்டுக் கொடுத்துவிட, அவர் செருப்பைக் கழட்டச் சொன்னார். வண்டியிலேயே போட்டுவிட்டு இறங்கினேன். வெயிலில் தார்ச்சாலை, தோசைச் சட்டி போல் சுட்டது.

பேட்டை சாஸ்தா கோயிலுக்கு செல்லும் வழியில், வண்ணப்பொடிகள் பூசிக் கொண்டு அய்யப்ப பக்தர்கள் ஆடிக் கொண்டு வந்தனர். எங்களது குழுவிற்கு மேளக்காரர்களைப் பிடித்தார்கள். பேட்டை சாஸ்தாவில் வண்ணப் பொடிகளை உடல் முழுவதும் பூசிக் கொண்டார்கள். ஒருவர் மீது ஒருவர் அப்பினார்கள். ஹோலிப் பண்டிகையில் ஒருவர் மீது ஒருவர் வண்ணப் பொடிகள் பூசி விளையாடுவார்கள் அல்லவா, அதுபோல் விளையாண்டார்கள். ஒரு சில பக்தர்களின் முகம்கூட தெரியாத அளவிற்கு, மற்றவர்கள் பூசிவிட்டார்கள். வண்ணப் பொடி பூசுவதற்கு வசதியாக வேட்டி மட்டும் கட்டிக் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். நான் அரை ட்ரவுசர் போட்டிருந்தேன்.

வண்ணப் பொடிகளில் இருந்து தப்பிக்க ஓரமாக நின்றிருந்தேன். ஒரு பக்தர் எனக்குத் தெரியாமல் பின்பக்கமாக வந்து பிடித்துக் கொண்டார். காத்திருந்த மற்ற பக்தர்கள் வேகமாக வண்ணப் பொடிகளுடன் என்னை சுற்றி வளைத்தனர். என்னையும் வண்ணப் பொடிகளில் முக்கி எடுத்தனர். பின்பு வண்ணப் பொடிகளுடன் பக்தர்கள் விதவிதமாக போட்டோ எடுத்துக் கொண்டனர். தற்காலிக போட்டோகிராபராக நான் இருந்தேன்.

அதன்பின்பு ஆட்டம் போட்டபடி பக்தர்கள் வாபர் பள்ளிவாசலுக்கு சென்றனர். அங்கு பக்தர்களுக்கு விபூதி தரப்பட்டது. அதைப் பூசிக்கொண்டு, தர்மசாஸ்தா கோயில் நோக்கி ஆடியபடி பக்தர் கூட்டம் சென்றது. சரியாக விரதம் இருக்காதவர்களை, பிரம்மச்சர்யம் பேணாதவர்களை வாபர் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் அல்லவா? ஆனால் என்னை அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. சிகரெட் பிடித்த பக்தர்களையும் அவர் தடுத்த நிறுத்தவில்லை.

சரவணன் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ஆடிக் கொண்டு வந்தான். தர்மசாஸ்தா கோயிலை எல்லோரும் சுற்றி வந்தபோது, சரவணனும், இன்னும் சில பக்தர்களும் அங்கப்பிரதட்சணம் செய்தார்கள். ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் புழங்கும் இடம் என்பதால், அது சுத்தமான தரையாக இல்லை. அதோடு பகல் முழுக்க சுட்டெரித்த வெயில் காரணமாக தரை சூடாகவும் இருந்தது. நடந்து செல்வதற்கே முடியவில்லை. ஆனாலும் பக்தி மிகுந்த பக்தர்கள் உருண்டார்கள்.

சரவணன் இந்த மாதிரி வழிபடுபவன் அல்ல. எங்களது ஊர்த் திருவிழாவில்கூட, கற்பூரத் தீபத்தை கண்களில் ஒற்றிக் கொள்வது, விபூதி பூசிக் கொள்வது தாண்டி அவனது பக்தி இருந்ததில்லை. இவ்வளவு தீவிரமாக அங்கப்பிரதட்சணம் செய்வான் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏற்கனவே சிவப்பான அவனது உடல், சூடான தரையில் உருண்டதில் மேலும் சிவந்து காணப்பட்டது.

erumeli dharma sastha 1

(சாமிகளுடன் டிரவுசர் அணிந்த ஆசாமி நான்...)

வண்ணப் பொடிகளை போக்கி, குளிப்பதற்கு அங்கேயே ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். வழக்கப்படி அங்கே இருக்கும் குளத்தில்தான் குளிக்க வேண்டும். ஆயிரக்கணக்கானோர் குளித்து அந்தக் குளம் சாக்கடை போல் இருந்தது. அதில் குளிக்க முடியாதவர்களுக்காக நீளமான குழாய்களை அமைத்து, அதில் ஆங்காங்கே தண்ணீர் விழும்படி செய்திருக்கிறார்கள். அதில்தான் நாங்கள் குளித்தோம். அந்த இடமும் அவ்வளவு சுத்தமான ஒன்றாக இல்லை. பக்தர்கள் போட்டுவிட்டுப் போன சோப்புக் கட்டிகள், துண்டுகள், ஷாம்பு பாக்கெட்கள் சிதறி கிடந்தன. வண்ணப் பொடிகள் கலந்து தரை சேறும், சகதியுமாக இருந்தது. அந்த இடத்தின் அசுத்தத்தை நினைத்தால் இப்போது உடல் சிலிர்க்கிறது.

வேறுவழியின்றி அங்குதான் குளிக்க வேண்டியிருந்தது. பலமுறை அழுத்தித் தேய்த்தும், பக்தர்கள் நிறைய பேரின் உடலிலிருந்து வண்ணப் பொடிகளின் சாயம் போகவில்லை. என்மீது கொஞ்சமாகப் பூசியிருந்ததால், எளிதில் பழைய நிலைக்குத் திரும்பி விட்டேன்.

***

முற்காலத்தில் சபரிமலைக்கு எருமேலியிலிருந்து செல்லும் காட்டுப் பாதையில்தான் சென்றிருக்கின்றனர். எருமேலியில் இருந்து சபரிமலை வரையில் 56 கி.மீ., தூரம் உள்ள இந்தப் பாதையைத்தான் பெருவழிப்பாதை என்று அழைக்கிறார்கள். பந்தளராஜா, அய்யப்பனைக் காண இந்த வழியில்தான் சென்றார் என்றும், இந்தப் பாதையில் நடந்து சென்று அய்யப்பனைத் தரிசிப்பதே முழுபலனைக் கொடுக்கும் என்றும் கூறுகின்றனர். ஆனால், அரைப்பலன் கிடைத்தால்கூட போதும் என்று முக்கால்வாசிப் பேர் இந்த வழியைத் தவிர்த்து விடுகின்றனர். யார் 56 கி.மீ. நடப்பது? வண்டியிலேயே சபரிமலை அடிவாரம் வரை சென்று, அங்கிருந்து மட்டும் நடந்து செல்கின்றனர். எங்களது குழுவும் அவ்வாறுதான் சென்றது.

அய்யப்பனுக்கு இதில் என்ன கோபம் ஏற்பட்டதோ தெரியவில்லை, எங்களை கேரள காவல் துறையினரிடம் மாட்ட வைத்து விட்டார்.

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன்

Pin It

pamba river 400

(பம்பையில் குளித்து, 'பாவங்களைத்' தொலைக்கும் பக்தர்கள்)

பயணத்தின் இரண்டாவது நாள் மாலை 6 மணி. எருமேலியிலிருந்து சபரிமலைக்கு எங்களது வண்டிகள் கிளம்பின. அச்சன்கோவில், எருமேலி, பந்தளம், ஆரியங்காவு, குளத்துப்புழை கோயில்கள் எல்லாம் அய்யப்பனின் கிளை அலுவலகங்கள்தான்... தலைமை அலுவலகம் என்றால் அது சபரிமலைதான். கிளை அலுவலகங்களுக்குப் போக முடியவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை, தலைமை அலுவலகத்திற்கு அய்யப்ப பக்தர்கள் கட்டாயம் சென்றே தீர வேண்டும். ஏனென்றால் இருமுடி இறக்குவது சபரிமலையில்தான்.

சிறுவயதிலிருந்து அய்யப்பன் பாடல்களைக் கேட்டு, கேட்டு சபரிமலை குறித்து ஒரு சித்திரம் மனதில் இருந்தது. ‘காடு, மலை தாண்டி வாரோமப்பா’, ‘கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை’ போன்ற வரிகளுக்கு உண்டான இடத்தைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற ஆவல் அதிகமாக இருந்தது.

சரவணன் அங்கப்பிரதட்சண அனுபவத்தை தனது மனைவியிடமும், மாமனாரிடமும் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தான். ஆறு மணிக்கே இருட்டிவிட்டதால், வெளியே வேடிக்கை பார்க்க முடியவில்லை. மலைப் பிரதேசத்தில் வண்டி போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்பது மட்டும் உத்தேசமாகத் தெரிந்தது. பக்தர்களை சீக்கிரம் அய்யப்பனிடம் சேர்த்துவிடும் அவசரத்தில் ஓட்டுனர் வேகமாக வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார். முன்னே செல்லும் வண்டிகளை எல்லாம் அநாயசமாக முந்திக் கொண்டு சென்ற வண்ணம் இருந்தார்.


முந்தைய பகுதிகள்:

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 4

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 5


கேரளாவில் சாலைகள் எல்லாம் பெரும்பாலும் நேராக இருக்காது. சமவெளிகளில் கூட சாலைகள் வளைந்து, நெளிந்துதான் செல்லும். மலைப்பகுதிகளில் சொல்லவும் வேண்டுமா? அப்படி ஒரு வளைவில், முன்னே சென்று கொண்டிருந்த வண்டியை எங்களது ஓட்டுனர் முந்தப் பார்த்தார். எதிரே ஒரு போலீஸ் ஜீப் வந்துவிட, வேகமாக ப்ரேக்கை அழுத்தினார். போலீஸ் ஜீப் ஓட்டுனரும் சாலையின் பக்கவாட்டில் தனது வாகனத்தை இறக்க, கண நேரத்தில் ஒரு பெரும் விபத்து தவிர்க்கப்பட்டது. ஆனாலும், எங்களது ஓட்டுனர் அடங்கவில்லை. தான் முந்த முடியாமல் போன வாகனத்தை முந்தியே தீருவது என்ற கொள்கை முடிவில் தீவிரமாக இருந்தார். சாலையிலிருந்த விலகிய போலீஸ் ஜீப்பைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், ஆக்ஸிலேட்டரை அழுத்தினார். அந்த வாகனத்தை முந்தியும் விட்டார்.

ஆனால் என்ன கொடுமை! அந்த போலீஸ் ஜீப் எங்களை விடாமல் துரத்தி வந்திருக்கிறது. ஒரு செக்போஸ்ட் அருகே எங்கள் வாகனத்தை மடக்கிப் பிடித்தது. ஒரு நொடியில் மரண பயத்தைக் காட்டிவிட்ட எங்கள் ஓட்டுனரை வண்டியிலிருந்து இறக்கி, கூட்டிச் சென்றனர். எங்கள் வண்டி சாலையோரமாக நிற்பதைப் பார்த்து, பின்னே வந்த எங்கள் குழுவின் மற்ற வண்டிகளும் ஓரங்கட்டின.

கேரள போலீஸாரின் கைகளில் நீள நீளமாக மூங்கில் கம்புகள் இருந்தன. ஓட்டுனரைப் பார்த்து, வேக வேகமாக கம்புகளை ஓங்கியபடி, திட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களது முகத்தில் கடுங்கோபம் இருந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது. ஓட்டுனர் வெலவெலத்துப் போயிருந்தார். ‘உன்னை இன்னைக்கு விடப்போறதில்லை’ என்பது போல் மலையாளத்தில் சொல்லியபடி, அவரை இழுத்துக் கொண்டு போய் செக்போஸ்ட் அறைக்குள் அடைத்தார்கள்.

என்ன நடந்தது என்பது வண்டியில் தூக்கத்திலிருந்த பெரும்பாலோனோர்க்குத் தெரியவில்லை. விழித்திருந்த ஒன்றிரண்டு பேர் நடந்ததை விளக்கிச் சொன்னார்கள். தூக்கம் கலைந்த பக்தர்கள் ஒவ்வொருவராக சிறுநீர் கழிக்க இறங்கினார்கள். நானும் இறங்கினேன். எங்கள் வண்டி பொறுப்பாளரும், அடுத்த வண்டியிலிருந்து வந்த குரு சாமியும் செக்போஸ்ட் நோக்கிப் போனார்கள். காவலர்களை சமாதானப்படுத்த கொஞ்ச நேரம் ஆனது. எப்படியோ ஓட்டுனரை மீட்டு வந்தார்கள். அடி எதுவும் விழவில்லை என்று சொன்னார்கள். ஆனால் ஓட்டுனரின் முகத்தில் இன்னும் பீதி அடங்கவில்லை.

வண்டிக்கு முன்பாக ஓட்டுனரை நிறுத்தி, கண்களை மூடி பிரார்த்தி, அவருக்கு குரு சாமி விபூதி பூசினார். மெதுவாக வண்டியை ஓட்டும்படி அறிவுறுத்தினார். வண்டிகள் கிளம்பின. இம்முறை எங்கள் வண்டி மிதமான வேகத்தில் சென்றது.

போலீஸின் களேபரத்தில் ஒரு இருபது நிமிடம் தாமதம் ஏற்பட்டுவிட்டது. வண்டிக்குள் பக்தர்கள் “இவன் வண்டி ஏறினதுலே இருந்து இப்படித்தான் ஓட்டிக்கிட்டு இருக்கான். போலீஸிடம் நாலு அடி வாங்க வேண்டியது. குரு சாமியாலே தப்பிச்சான்... இனி ஒழுங்கா ஓட்டுவான்” என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

சபரிமலைக்கு 10 கிலோ மீட்டர்களுக்கு முன்னதாகவே சாலையின் இருமருங்கிலும் விளக்குகள் போட்டிருந்தார்கள். பக்தர்களின் வாகனங்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் வருவதால், வாகன நிறுத்தங்களை பல்வேறு இடங்களில் அமைத்திருந்தார்கள். எல்லாம் சபரிமலையிலிருந்து குறைந்தது 5 கிலோ மீட்டர்கள் தள்ளியிருந்தன. பக்தர்களை சபரிமலையில் இறக்கி விட்டுவிட்டு, வாகனங்கள் அந்த நிறுத்துமிடங்களுக்குச் சென்றன.

***

நாங்கள் சபரிமலையில் இறங்கியபோது இரவு எட்டரை மணி இருக்கும். லேசாக தூறிக் கொண்டு இருந்தது. மகர சாந்தி முடிந்துவிட்டதால் கூட்டம் அதிகமில்லை என்று உடன்வந்த பக்தர் ஒருவர் சொன்னார். பம்பை நதியில் குளித்துவிட்டு, பின்னிரவில் மலை ஏறுவதாகத் திட்டம். அப்படிப் போனால் அதிகாலையில் நடை திறப்பதற்கும், நாம் போய் சேருவதற்கும் சரியாக இருக்கும்; கூட்டமும் குறைவாக இருக்கும்; சீக்கிரம் அய்யப்ப தரிசனம் செய்துவிடலாம் என்று சொன்னார்கள்.

pamba river 533

(பம்பையில் 'கரையாத பாவங்களை 'கரைக்கு கொண்டு வரும் துப்புரவுப்  பணியாளர்கள்)

வண்டியிலிருந்து இறங்கி இறக்கத்தில் நடந்தோம். மேலே போனால் சபரிமலை, கீழே போனால் பம்பை நதி. மதியம் எருமேலியில் சாப்பிட்டபோதே இரவுச் சாப்பாட்டிற்கு பொட்டலங்கள் கொடுத்துவிட்டார்கள். 

அச்சன்கோவிலிலும், எருமேலியிலும் நாங்கள் இறங்கும்போது, பூஜைக்குத் தேவையான சாமான்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, இருமுடி உள்ளிட்ட மற்ற பொருட்களை வண்டியிலேயே விட்டுவிட்டு சென்றோம். ஆனால் சபரிமலையில் இறங்கும்போது, எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொள்ளச் சொன்னார்கள். 

 

பம்பை நதி... இந்தியாவில் கங்கை நதிக்கு அடுத்தபடியாக மிகவும் புனிதமான நதி என்று சொல்லப்படுகிறது. எவ்வளவு புனிதமோ, அதே அளவிற்கு அசுத்தத்திலும் இந்த இரு நதிகளே முன்னிலை வகிக்கின்றன. ஆம், இந்தியாவின் மிக அழுக்கான, மிக அசுத்தமான நதி கங்கை. அதற்கு அடுத்த இடம் வகிப்பது பம்பை நதி.

பம்பையின் அசுத்தம் பற்றி ஏற்கனவே எனது மாமனார் எச்சரித்து அனுப்பினார். கோவில்பட்டியில் வியாபாரம் செய்பவர்; சிறுவயது முதலே நாத்திகர். சபரிமலையில் என்னதான் இருக்கிறது என்று 15 வயது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாலை போட்டு சென்றிருக்கிறார்.

“பக்தியெல்லாம் இல்லை மாப்பிள்ளை... இவனுங்க என்னதான் பண்றாங்க, அங்க என்னதான் இருக்குன்னு பார்க்கத்தான் போனேன். உண்மையில மனுஷன் போவான்! ஒரு இலட்சம் பேர், இரண்டு இலட்சம் பேர்னு குமியறானுங்க.. அதுக்கேத்த வசதி இல்லை... எல்லோரும் திறந்தவெளியிலே பம்பை நதிப்பக்கமாகத்தான் மலம் கழிக்கிறானுங்க... அதுவே சில நேரம் நதியிலே ஆங்காங்கே மிதந்துட்டுப் போகுது.. பாவத்தைத் தொலைக்கிறோம்னு ஆத்துலே துணிகளைப் போடுறானுங்க... முங்கிக் குளிச்சு, எழுந்திருக்கும்போது நம்ம உடம்புலே என்ன ஒட்டும்னே சொல்ல முடியாது. சுத்திப் பாக்கணுங்கிற ஆர்வத்துலே நீங்க போறது சரி.. மறந்தும் அந்த சாக்கடையிலே குளிச்சிறாதீங்க... முட்டாப்பையன் தான் மறுபடியும் அங்கே போய்க் குளிப்பான்” என்று எச்சரித்து அனுப்பினார். வேறுசிலர் வாயிலாக பம்பை குறித்து கேட்டிருந்த கதைகளும் இதுபோலத்தான் இருந்தன. எனவே பம்பையில் குளிக்கக்கூடாடு என்ற எச்சரிக்கை உணர்வோடுதான் பயணத்திற்குக் கிளம்பினேன்.

பம்பை நதியோரமாக பக்தர்கள் தங்குவதற்கு வசதியாக ஒரு பெரிய ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கூடாரம் போடப்பட்டிருந்தது. 5000 பேர் உட்காருமளவிற்கு பெரிய கூடாரம் அது. உட்காருவதற்கு இருக்கைகளோ, திண்டுகளோ எதுவும் இல்லை. தரையில்தான் உட்கார வேண்டும். இந்தக் கூடாரமும் கேரள அரசு கட்டியதில்லை. வசதியான பக்தர் ஒருவரின் அன்பளிப்பு. பக்தர்கள் நடந்து, நடந்து கூடாரத்தின் தரையில் நிறைய மண் சேர்ந்திருந்தது. அதோடு, பக்தர்கள் போட்டுவிட்டுப் போன சிறுசிறு குப்பைகளும் இருந்தன. அவற்றை லேசாக விலக்கிவிட்டு, கிடைத்த இடத்தில் எல்லாம் பக்தர்கள் முரட்டுத்தனமாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஏறக்குறைய முழு கூடாரமும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு இருந்தது. நாங்கள் போன நேரத்தில் ஒரு கூட்டம் கிளம்பியது. அந்த இடத்தை நாங்கள் பிடித்துக் கொண்டோம்.

இருமுடியை தலையில் சுமந்தபடி வந்த பக்தர்கள், கூடாரத்தில் ஒரு பெரிய போர்வையை விரிக்க, குரு சாமி தன்னுடைய கையால் எல்லோருடைய இருமுடியையும் அதில் இறக்கி வைத்தார். பின்பு அதன்மீது இன்னொரு போர்வையைப் போட்டு மூடினார்கள். ஏறக்குறைய எண்பது பேரின் இருமுடிகளும், அதனைச் சுற்றி எங்களது மற்ற பொருட்கள் அடங்கிய பைகளும் இருந்தன. 

கூடாரத்தின் பக்கவாட்டில் இரண்டு மாடிக் கட்டடங்கள் நான்கு, ஐந்து இருந்தன. கட்டடம் முழுவதும் கட்டணக் கழிப்பிட அறைகள்தான். ஒரு ஆளுக்கு 10 ரூபாய் வசூலிக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு தளத்திலும் குறைந்தது 40 கழிப்பிட அறைகள் இருக்கும். ஒரு கட்டடத்தில் தோராயமாக 120க்கும் மேலான கழிப்பறைகள் இருக்கும். எந்த அறையிலும் தண்ணீர்க் குழாய் இல்லை. ஒவ்வொரு தளத்தின் இரு மூலைகளிலும் ஒரு பெரிய தொட்டியில் தண்ணீர் விழுந்து கொண்டு இருக்கிறது. கழிப்பிட அறைகளில் இருக்கும் சின்ன வாளிகளை எடுத்துக் கொண்டு போய், தண்ணீர் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும். எந்த அறைக்கும் தாழ்ப்பாள் கிடையாது.

சிறுவயதில் கிராமத்தில் செருப்பு போடாமல் திரிந்த ஆள்தான் நான். மனைவியின் அறிவுறுத்தலின்பேரில், இப்போது வீட்டிற்குள்ளும் மெலிதான இரப்பர் செருப்பு போட்டுக் கொள்கிறேன். வீட்டை விட்டு வெளியே போவதென்றால் அதற்கு வேறு செருப்பு. ஆனால், சபரிமலையில் பொதுக் கழிப்பிடத்திற்குள் செருப்பு இல்லாமல் போக வேண்டியிருந்தது. அந்தக் கழிப்பறையின் யோக்கியதையை இதற்கு மேல் என்னால் விவரிக்க முடியவில்லை. எழுதும்போதே மனதில் அவ்வளவு எரிச்சல் எழுகிறது. வாழ்வில் நான் மறக்க நினைக்கும் நிமிடங்களில் அந்த ஒரு ஐந்து நிமிடம் மிக முக்கியமானது.

ஒரு பகுத்தறிவாளனாக எனக்கு பாவ, புண்ணியத்தில் நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால், ஒருவேளை நம்பிக்கை உள்ளவனாக இருந்தால், இப்படித்தான் கூறுவேன். ‘மிகப்பெரும் பாவங்களைச் செய்தவர்கள்தான் இந்த பம்பை நதிக்கும், இந்தக் கழிப்பறைக்கும் வருடாவருடம் செல்கிறார்கள்’.

10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கூடாரமோ, கழிப்பிட அறைகளோ கிடையாது என்கிறார்கள். திறந்தவெளியில்தான் உட்கார வேண்டும், திறந்தவெளியில்தான் கழிக்க வேண்டுமாம். இலட்சக்கணக்கான மக்கள் கூடிய இடம் எந்தளவிற்கு நாறியிருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்.

***

கேரள மாநிலத்தின் மூன்றாவது பெரிய நதி பம்பை. அதே நேரத்தில், அம்மாநிலத்தின் அசுத்தமான ஒரே நதியும் இதுதான். நடுவண் அரசின் ‘தேசிய நதிகள் பாதுகாப்பு திட்டத்தின்’ (National River Conservation Programme) கீழ் தூய்மைப்படுத்த, நிதி ஒதுக்கப்பட்டுள்ள ஒரே கேரள நதி இதுதான் என்ற செய்தியின் மூலம் இதன் ‘புனிதத் தன்மை’யை நாம் உணர்ந்து கொள்ளலாம்.

நீரின் தூய்மையை அளக்கும் பல்வேறு அலகுகளில் Fecal coliform என்பதும் ஒன்று. 100 மில்லி நீரில் அதிகபட்சமாக 500 Fecal coliform இருக்கலாம் என்பது ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட தூய்மை விதி. ஆனால் பம்பை நதியில் பக்தர்கள் குளிக்கும் திரிவேணி சங்கமத்தில் 60,000 முதல் 70,000 வரை  Fecal coliform இருக்கிறது. ஏறக்குறைய 140 மடங்கு அதிகம். (பார்க்க: http://www.thehindu.com/2004/01/05/stories/2004010504470400.htm)

விலங்குகளின் கழிவுகள், பறவை எச்சங்கள், செயற்கை உரம் கலந்த விவசாயக் கழிவுகள் மற்றும் மனிதக் கழிவுகள் இவற்றின் ஏதேனும் ஒன்று ஆறுகளில் கலப்பதன் மூலமாக Fecal coliform அளவு அதிகமாகும். பம்பை நதியில் Fecal coliform அளவு அதிகமாக இருப்பதற்கு மனிதக் கழிவுகள் அதில் அதிகம் கலப்பதுதான் காரணம் என்று ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. 

பம்பை நதியின் நீர்பிடிப்பு பகுதியில்தான் சபரிமலைக் கோயில் உள்ளது. கோயிலிற்கு கீழே 4 கி.மீ. தொலைவில் பம்பை நதி ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. சீஸன் களை கட்டும் நவம்பர், டிசம்பர், ஜனவரி மாதங்களில் இலட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் அங்கு குவிகின்றனர். கழிப்பறை வசதி முறையாக இல்லாத முற்காலத்தில் பக்தர்கள் பம்பை நதியின் நீர்ப்பிடிப்பு பகுதிகளைத்தான் தங்களது இயற்கை உபாதைகளுக்குப் பயன்படுத்தி உள்ளனர். ஓரளவு கழிப்பிட வசதிகள் தற்போது இருந்தாலும், நிலைமையில் பெரிய மாற்றமில்லை. இலட்சக்கணக்கானோர் கூடுவதால் செப்டிக் டேங்குகள் நிரம்பி, மிகையான கழிவுநீர் பம்பை நதிக்குள் கலக்கிறது. அந்தப் பகுதிகளில் இருக்கும் வீடுகளின் கழிவறைத் தண்ணீர், சபரிமலை செல்லும் வழியிலும், அப்பாச்சிமேட்டிலும் வணிகர்கள் கட்டியிருக்கும் கழிப்பறைகளின் கழிவுகளும் நேரிடையாக பம்பை ஆற்றில்தான் கலக்கின்றன. அதோடு, சபரிமலைப் பிரசாதமாக தரப்படும் அரவனை தயாரிப்பிலும், பக்தர்களுக்கான அன்னதான தயாரிப்பிலும் உதிரியாக வெளிப்படும் சமையலறைக் கழிவுகள் பம்பை நதியில்தான் கலக்கின்றன. (ஆதாரம்: http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/tp-kerala/state-agencies-polluting-pampa/article3305724.ece)

பம்பை நதியைத் தூய்மைப்படுத்துதல் தொடர்பாக ஆராய்வதற்கு நியமிக்கப்பட்ட கமிட்டியில் வேலை பார்த்த மூத்த ஆராய்ச்சியாளர் ஒருவர், “எத்தனை பொதுக் கழிப்பிடங்கள் இருந்தாலும், பக்தர்கள் பொதுவெளியில் மலம் கழிப்பதைத்தான் விரும்புகின்றனர். இது தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்று அறிவித்து நடைமுறைப்படுத்தினால் ஒழிய, இப்பழக்கத்தை மாற்ற முடியாது. கோயில் வருவாயை முக்கியமாகக் கருதி, பக்தர்களின் மீது நடவடிக்கை எடுக்க அரசு தயங்குகிறது” என்று தெரிவித்துள்ளார். (பார்க்க: http://www.deccanchronicle.com/141129/nation-current-affairs/article/pamba-river-be-cleansed-6-months)

ஆண்டுதோறும் சபரிமலைக்கு சுமார் 3 கோடி பேர் வருகை தருகிறார்கள். 2007, ஜனவரி 14ம் தேதி மட்டும் ஐம்பது இலட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் அய்யப்பனை தரிசித்திருக்கிறார்கள். (http://topyaps.com/top-10-worlds-largest-human-gathering-in-history) யோசித்துப்  பாருங்கள்... நதி எந்தளவுக்கு அசுத்தமாக இருக்கும் என்று...

நதியைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்கு 70% நிதியை அதாவது 12.92 கோடி ரூபாயை நடுவண் அரசு ஒதுக்கி இருக்கிறது. சபரிமலைக் கோயிலை நிர்வகித்து வரும் திருவிதாங்கூர் தேவஸ்தானம், மீதமுள்ள 30% நிதியை அளிக்கத் தயாராக இருக்கிறது. ஆனால் கேரள அரசிடமிருந்து எந்தவித முன்னெடுப்பும் இல்லை.

மொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, ஒன்று மட்டும் புரிகிறது. பம்பை நதி என்பது என்பது மிகப் பெரிய திறந்தவெளி செப்டிக் டேங்க். இதில் குளித்து எழுபவர்களுக்கு புண்ணியம் கிடைக்கிறதோ இல்லையோ, ‘வேறு ஒன்று’ கிடைப்பது உறுதி! இதில் குளிப்பதற்கு இரண்டு மாத விரதம் வேறு! அதற்குப் பதில் நேராக அவரவர் வீட்டு செப்டிக் டேங்கில் குதித்து விடலாமே!

***

பேட்டைத் துள்ளலில் பசித்திருந்த பக்தர்கள் சாப்பாட்டுப் பொட்டலங்களைப் பிரித்தனர். நானும் அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டேன். லெமன் சாதம், சாம்பார். பசியில் ருசி எதுவும் தெரியவில்லை.

pamba river 600

கூடாரத்தின் அருகே பக்தர்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை விற்கும் கடைகள் இருக்கின்றன. முன்தினம் இரவு போர்வை இல்லாமல் அச்சன்கோவிலில் தவித்த அனுபவம் காரணமாக, முதலில் ஒரு போர்வை வாங்கினேன். பக்கத்திலிருந்த டீக்கடைக்கு சில பக்தர்கள் நகர்ந்தார்கள். அங்கே ஏற்கனவே இருந்த எங்கள் குழு பக்தர் ஒருவர், “தயவு செய்து டீ வாங்காதீங்க… அவ்வளவு கேவலமாக இருக்கிறது” என்று எச்சரித்தார்.

சிறிது நேரத்தில் புனித(!) நதி நீராடல் தொடங்கியது. நீராடும் முறைகளை குரு சாமி விளக்கினார். கூட்ட இரைச்சல் அதிகமாக இருந்ததாலும், நான் பின்னே இருந்ததாலும் அவர் சொன்னது கேட்கவில்லை. எனக்குப் பக்கத்திலிருந்த வேறொரு குழு பக்தருடன் பேச்சு கொடுத்தேன். பம்பை நதிக்கரையில் இருக்கும் திரிவேணி சங்கமத்தில்தான் ராமர் தனது தந்தை தசரதருக்கு ‘பிதுர் தர்ப்பணம்’ செய்திருக்கிறாராம். அதனால் அதே இடத்தில் பக்தர்கள் தனது முன்னோர்களுக்கு பிதுர் தர்ப்பணம் செய்கிறார்களாம். அதுவுமில்லாமல் அய்யப்பன் பூமியில் அவதாரம் செய்ததும் இந்த நதிக்கரையில்தான். அய்யப்பனை நினைத்து, இந்த நதியில் மூழ்கி எழுந்து, கட்டியிருக்கிற ஆடையை ஆற்றிலேயே விட்டுவிட்டால், நமது பாவங்கள் அதோடு போய், புண்ணியங்கள் அநேகம் கிடைக்கும் என்று சொன்னார்.

நதியை அருகே இருந்து பார்த்ததும் எனக்கு பக்கென்று இருந்தது. அந்த இரவு வேளையிலும் நதியின் அசுத்தம் தெரிந்தது. கறுப்பாக அழுக்கு நீராக இருந்தது. உள்ளே துணிகளும், தர்ப்பணம் செய்த பொருட்களும் குப்பையாக மிதந்து கொண்டிருந்தன. நதிக்கரையில் உள்ளேயிருந்து எடுத்த துணிகளை குவித்து வைத்திருந்தார்கள். அதன் அருகே, நதியை தூய்மையாக வைக்க உதவுமாறும், துணிகளை உள்ளே போட வேண்டாம் என்றும் தமிழ், மலையாளம், ஆங்கிலத்தில் அறிவிப்புப் பலகைகள் வைத்திருந்தார்கள். புண்ணியங்கள் தேடும் அவசரத்திலிருந்த பக்தர்கள் அதைக் கண்டுகொள்ளவில்லை.

சரவணனிடம் மெதுவாகக் கூறினேன். “வேண்டாம் சரவணா! நதி ரொம்பவும் அழுக்கா இருக்கு. இதிலே குளிக்கிறதும், சாக்கடையில் விழுறதும் ஒண்ணுதான். குளிப்பதுபோல் பாவ்லா காட்டி வந்துவிடலாம்”

சரவணன் கேட்பதாக இல்லை. மற்ற சாமிகள் ஐந்து அல்லது ஆறு முறை முங்கினால், இவன் பதினோரு முறை முங்கி எழுந்தான். புதிதாக ஒரு அமைப்பில் சேர்பவர்கள், கொஞ்ச நாட்களுக்கு தீவிரமாக இயங்கி நல்ல பேர் வாங்கும் முனைப்பில் இருப்பார்கள் அல்லவா? அதேவிதமான முனைப்பு சரவணனிடமும் இருந்தது.

எங்கள் குழுவிலிருந்த பக்தர்கள் சிலரும் தாங்கள் உடுத்தியிருந்த துணிகளை ஆற்றிலேயே விட்டுவிட்டு வந்தார்கள். இரவி மாமா “இங்கு குளிக்காமல் சபரிமலை வரக்கூடாது” என்றார். “மாமா! குளிப்பதும், உடம்பில் நீர் அள்ளித் தெளித்துக் கொள்வதும் ஒரே பலனைத்தான் தரும். நான் நீர் அள்ளித் தெளித்துக் கொள்கிறேன்” என்று சமாளித்தேன். அவர் முன்னேயே நதிப்பக்கம் போய், வெறும் கையால் நீரை அள்ளித் தெளிப்பதுபோல் பாவனை செய்தேன். எனக்கு என்னவென்றால், நீர் அள்ளித் தெளிப்பதற்காக கையால் உள்ளே விட்டால், பிறகு கையை எங்கே போய் கழுவுவது?

***

அங்கே குளித்தவர்களில் மெத்தப் படித்தவர்கள், சுமாராகப் படித்தவர்கள், படிக்காத பாமரர்கள் என அனைத்துத் தரப்பினரையும் பார்க்க முடிந்தது. இவர்களில் பலர், வீட்டை விட்டு வெளியே போனால் மினரல் வாட்டர்தான் குடிப்பவர்களாக இருப்பார்கள். குளிக்கிற வாளியில் லேசாக அழுக்கு இருந்தால்கூட, மொத்தத் தண்ணீரையும் கீழே கொட்டுபவர்களாக இருப்பார்கள். மழைநீரில் நடந்து வந்திருந்தால் கூட, வீட்டிற்குள் நுழைவதற்கு முன் கால் கழுபவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள்தான் இன்று இந்த அசுத்தமான நதியில் ‘புண்ணியம்’ என்று தலை முங்கிக் குளிக்கிறார்கள். அடுத்த மாதம் இதைவிட பலமடங்கு சுத்தமாக, அதே நேரத்தில் கொஞ்சம் கலங்கலாக இருக்கும் கிராமத்து ஓடைத்தண்ணீரில் குளிக்கச் சொன்னால் குளிப்பார்களா? மாட்டார்கள். சுத்தம் குறித்த இந்தளவு விழிப்புணர்வு இருக்கும் இவர்களை, இந்த பம்பையில் குளிக்கச் செய்யுமளவிற்கு செய்வது எது?

பக்தி என்ற பெயரில் சாக்கடையில் விழச் சொன்னாலும் விழுவதற்கு நம் மக்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள். ‘பக்தி வந்தால் புத்தி போகும்’ என்ற பெரியாரின் பொன்மொழிக்கு முழுமையான அர்த்தத்தை அனுபவப்பூர்வமாக அன்றைக்கு உணர்ந்தேன்.

pamba 381

அதே நேரத்தில் பகுத்தறிவாளனாக வாழ்வதின் பெருமிதத்தையும் முழுமையாக அடைந்தேன். பித்தலாட்டம் செய்து சம்பாதிப்பது, நம்பிக்கைத் துரோகம் இழைப்பது, பொய் சொல்வது, ஊரை ஏமாற்றுவது என்று அத்தனை பாவங்களையும் செய்துவிட்டு, 45 நாட்கள் மாலை போட்டு சபரிமலை வந்தால் புண்ணியம் கிடைக்கும் என்பது போன்ற மூடநம்பிக்கைகள் நம்மிடம் இல்லை. எது சரி, எது தவறு என்பதை பகுத்தறிவின் துணை கொண்டு ஆராய்ந்து வாழ்கிறோம். முன்னோர்கள் நம் தலைமீது உட்கார்ந்து நம்மை ஆள அனுமதிப்பதில்லை. புரட்டாசி மாதம் அசைவம் சாப்பிடக்கூடாது என்பது மாதிரியான கட்டுப்பாடுகள் நம்க்கு இல்லை. நல்ல நாள், நல்ல நேரம், இராகு காலம் எல்லாம் இல்லை. நமக்குப் பிடித்த வாழ்க்கையை எல்லா நாட்களிலும், எல்லா நேரங்களிலும் அனுபவித்து வாழ முடிகிறது. குறிப்பாக, மற்றவர்கள் எல்லாம் புண்ணியம் என்று சாக்கடையில் விழும்போது, ‘உன் புண்ணியமும் வேண்டாம், ஒரு மயிரும் வேண்டாம்’ என்று கம்பீரமாக கரையில் நிற்க முடிகிறது.

***

புண்ணியங்கள் நிறைய சேர்த்து, நதியில் இருந்த எழுந்த எங்கள் குழுவினர், கைலாயத்தில் சிவனுக்குப் பக்கத்து அறையை முன்பதிவு செய்த மகிழ்ச்சியோடு கூடாரம் நோக்கிப் புறப்பட்டனர். போகிற வழியெங்கும் புண்ணியங்கள் சிந்திக்கொண்டு போவதை கவலையோடு பார்த்தவாறே பின்தொடர்ந்தேன்.

கூடாரத்தில் எல்லோருக்கும் படுக்க இடம் கிடைக்கவில்லை. சிலர் உட்கார்ந்து இருந்தார்கள். இடம் கிடைத்தவர்களும், நெருக்கி அல்லது கால்களை மடக்கித்தான் படுக்க முடிந்தது.

பகல் முழுக்க அலைந்து திரிந்ததில் உடல் களைத்திருந்தது. ‘தூங்குடா கைப்புள்ளே’ என்று ஒரு தூக்கம் போட்டேன். உட்கார்ந்திருந்த பக்தர் ஒருவர் எழுப்பி விட்டார். ‘மலைக்குப் போற நேரம் வந்திருச்சுங்க’ என்றார். நேரம் பார்க்க கைபேசியை எடுத்தேன். ஒரு மணி நேரம்தான் தூங்கியிருக்கிறேன்.

குரு சாமி பூஜை செய்து, இரு முடியை ஒவ்வொருவர் தலையிலும் ஏற்றினார். “மலையில் ஏறும்போது, இருமுடி கீழே விழாமல் ஏற வேண்டும்; ரொம்பவும் களைப்பு ஏற்பட்டால் மூத்த சாமி ஒருவரிடம் சொல்லி அவர் கையால் இருமுடியை இறக்கி, ஒரு போர்வை மீது வைக்க வேண்டும்.” என்று அறிவுறுத்தினார்.

இரண்டு மணிவாக்கில் மலை ஏறத் தொடங்கினோம். பம்பை நதியோரமாக நடந்து, மலைக்கு ஏறும் படிக்கட்டுகளில் நுழைந்தோம்.

அங்கு மிகப்பெரிய அதிர்ச்சி எனக்குக் காத்திருந்தது. இரண்டு மாதம் விரதமிருந்து, தினசரி பஜனை பாடி, இருமுடி கட்டி வந்த தமிழக பக்தர்களைக் கேலி செய்வதுபோல் அது இருந்தது. நோகாமல் நோன்பு கும்பிடும் வழிமுறையை மலையாளிகள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

குறிப்பு: நாங்கள் பம்பை நதிக்கு சென்றது இரவு நேரம் என்பதால், அப்போது எடுக்கப்பட்ட  நிழற்படங்கள் தெளிவானதாக இல்லை. அதனால் பொருத்தமான படங்களை இணையத்திலிருந்து எடுத்து பயன்படுத்தியுள்ளேன்.

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

sankarankovil temple

(சங்கரன்கோவில் சங்கரநாராயணர் கோயில்)

இந்துக் கடவுளர்களில் பெரும்பாலோனோர் தங்களது கிளைகளை சங்கரன்கோவிலில் வைத்திருக்கிறார்கள். இக்கோயிலின் முதல் சந்நிதியில் மூலவராக சங்கரலிங்க வடிவிலும், இரண்டாம் சந்நிதியில் சங்கரநாராயணர் வடிவிலும், அதாவது ஒரே உருவில் வலப்பக்கம் சிவனாகவும், இடப்பக்கம் திருமாலாகவும் காட்சி தருகிறார். மூன்றாவது சந்நிதியில் கோமதி அம்மன் இருக்கிறார். இந்த மூன்று பேர்தான் முக்கிய பாத்திரங்கள் என்றாலும், துணைப் பாத்திரங்களாக மகாவிஷ்ணு, முருகன், வள்ளி, தெய்வானை, தக்ஷிணாமூர்த்தி, நரஸிம்மமூர்த்தி, பிரம்மா, வன்மீகநாதர், நடராஜர், சண்டிகேஸ்வரர், சனி பகவான், காசி விசுவநாதர், பைரவர், துர்கா தேவி, கணபதி, வீணா காளி, பத்திரகாளி, மாறியாடும் பெருமாள், அகோர வீரபத்திரர், ரிஷபாரூடர், ருத்ர மூர்த்தி, ஸிம்ஹவாஹன கணபதி, மன்மதன், வெங்கடாசலபதி, செண்பக வில்வவாரகி, ஸிம்ஹாசனேஸ்வரி, மகிஷாசுர மர்த்தினி, கபாலி, ஊர்த்துவ தாண்டவர், தில்லைக்காளி, கஜசம்ஹார மூர்த்தி, உச்சிட்ட கணபதி, ராமர், லட்சுமணர், பரமேஸ்வரர், மயூராரூடர், வீரபத்திரர், த்ரிவிக்கிரமர், வாமனாவதாரம், ஹம்சாரூடர், துவாரபாலகர், யோக நரசிம்மம், கார்த்த வீரியன், தசகண்ட இராவணன், ஹிரண்ய சம்ஹார மூர்த்தி, சந்திர சூரியர்கள், அதிகார நந்தி, சுயஜா தேவி, நாகர்கள், சைவ சமய குரவர்கள், மாணிக்க வாசகர், திருநாவுக்கரசர், திருஞான சம்பந்தர், சுந்தரமூர்த்தி, சேக்கிழார் சுவாமிகள், அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்கள், சுரதேவர், காந்தாரி, பிரம்ம சக்தி, ஈச சக்தி, குமார சக்தி, விஷ்ணு சக்தி, வரஹா சக்தி, இந்திர சக்தி, சாமுண்டி சக்தி ஆகியோர் பிரகாரம், சுற்றுச்சுவர் என கிடைத்த இடத்தில் எல்லாம் துண்டு விரித்து ‘எழுந்தருளி’ இருக்கிறார்கள்.

முந்தைய பகுதிகள்:

 

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 1

 

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 2

 

ஒரு பகுத்தறிவாளனின் சபரிமலை பயண அனுபவங்கள் - 3

மேற்கூறிய வரிசையைப் படித்துப் பாருங்கள்.. ஒண்ணு, ரெண்டு இந்துக் கடவுள்கள்தான் விடுபட்டிருக்கும்… அதுவும் கோயிலில் இடம் இல்லாததால்தான்… கோயிலில் பக்தர்களின் கூட்டம்தானே அதிகம் இருக்கும். இக்கோயிலில் கடவுளர்களின் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கிறது.

உக்கிரப் பாண்டியன் என்னும் மன்னனால் கி.பி.1022ம் ஆண்டு இக்கோயில் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. கீழ்ப் பிரகாரம் வலதுபுறத் தூணில் மன்னனின் உருவச் சிலை இருக்கிறது.

கோயிலின் தல புராணமாகக் கூறப்படுவது யாதெனில், சங்கன் என்ற நாக மன்னன் தன்னுடைய கடவுளான சிவனே பெரிய அப்பாடக்கர் என்று கூற, மற்றொரு நாக மன்னனான பதுமன் தன்னுடைய கடவுளான திருமாலே பெரிய அப்பாடக்கர் என்று கூறியிருக்கிறான். வாக்குவாதத்தில் முடிவு ஏற்படாமல், அம்மனிடம்  பஞ்சாயத்து சென்றது. இந்த இரண்டு பேருக்காக மட்டுமல்லாமல், உலக மக்கள் அனைவரும் உண்மையை உணரும் வகையில் தீர்ப்பு கூறுமாறு அம்மன் சிவனிடம் அப்பீல் செய்தார். எவ்வளவு பெரிய கடவுளாக இருந்தாலும், பொண்டாட்டி பேச்சை மீற முடியுமா? மனையாளின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, சிவன், திருமால் இருவரும் சரிசமமான அப்பாடக்கர்கள் என்பதை உணர்த்தும் வகையில், சங்கர நாராயணராக (சங்கரன் - சிவன்; நாராயணன் - திருமால்) ஒரே உருவத்தில் சிவன் காட்சியளித்தார். தீர்ப்பில் திருப்தி அடைந்த நாக மன்னர்கள் இருவரும் சங்கர நாராயணனைக் கும்பிட்டு, அம்மனுடன் அங்கேயே தங்கி விட்டனர்.

அம்மனுடன் நாகங்கள் குடியிருப்பதால், நாகதோஷ நிவர்த்திக்கு எல்லோரும் இங்கு வருகிறார்கள். இக்கோயில் புற்றுமண்ணை நெற்றியில் பூசிக்கொண்டால், எந்தப் பாம்பும் ஒன்றும் செய்யாது என்கிறார்கள். அனகோண்டாவைப் பிடிக்கப் போகும் அமெரிக்கர்கள் அடுத்த முறை இங்கு வந்து, ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டுச் சென்றால், ஒரு பிரச்சினையும் இல்லாமல் அனகோண்டாவைப் பிடித்து விட்டு வரலாம்.

இக்கோயிலில் ஆண்டுதோறும் செப்டம்பர் மற்றும் மார்ச் மாதங்களில் 21, 22, 23 தேதிகளில் சூரிய ஒளி சங்கரலிங்கம் மீது விழும் வகையில் கட்டப்பட்டுள்ளது. சில சமயம் நான்கு நாட்கள் கூட விழும் என்கிறார்கள்.

இந்தக் கோயிலில் வழிபடுவதால் கிடைக்கும் நன்மைகளை குரு சாமி பட்டியலிட்டார். குழந்தைகள் இல்லாதவர்களுக்கு குழந்தைப் பேறு கிடைக்கும்; தோஷங்கள் நிவர்த்தியாகும்; தீராத நோய்கள் எல்லாம் தீரும்; செல்வம் பெருகும்; தொழில் விருத்தியாகும்; குடும்பத்தில் ஏற்படும் குழப்பங்கள் விலகும்; நீண்ட ஆயுள் உண்டாகும்; மனக்கஷ்டங்கள் நீங்கும்.

அய்யப்பன் கோயிலுக்கு செல்வதால் என்னென்ன பலன்கள் கிடைக்குமோ அத்தனை பலன்களும், இந்தக் கோயிலில் இருக்கும் கடவுள்களை வணங்குவதன் மூலம் கிடைக்கும் என்று குரு சாமி சொன்னார். ‘அப்படின்னா சபரிமலைக்கு எதுக்குப் போகணும்? இங்கேயே கும்பிட்டுட்டு ஊருக்குத் திரும்பலாம்’ என்று ஏதாவது ஒரு சாமி விவரமாகக் கேட்டு, பயணத்தை முடித்து வைத்து விடுவாரோ என்று பயந்தேன். அப்படியெல்லாம் நடக்கவில்லை.

கோயிலின் உள்ளே ஏராளமான கடைகள் இருக்கின்றன. பூஜைக்குத் தேவையான பொருட்கள், குழந்தைகளுக்கான விளையாட்டுப் பொருள்கள், பெண்களுக்கான அலங்காரப் பொருட்கள் விற்கும் கடைகள் வரிசையாக அணிவகுத்து இருக்கின்றன. தென்தமிழகத்தில் திராவிடர் இயக்கங்களின் வலிமை குறைவாக இருப்பதைப் பறைசாற்றும் வகையில், உள்ளேயே ஒரு ‘பிராமணாள் ஹோட்டலும்’ இருக்கிறது.

sankarankovil brahmins hotel

கோயில் பெரியது என்பதாலும், கடவுளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்பதாலும், ஒவ்வொருவரையும் கும்பிட்டு வெளியே வருவதற்கு நேரம் ஆகிவிட்டது. இக்கோயில் குறித்த அனைத்து விவரங்களும் அறிந்தவராகவும், அதை அழகாக மற்ற அய்யப்ப சாமிகளுக்கு விளக்குபவராகவும் குரு சாமி விளங்கினார். கோயில் உள்ளே ஒவ்வொரு கடவுளையும் வணங்குவதால் கிடைக்கும் பலன்களை அவர் விளக்கியதை, அய்யப்ப சாமிகள் அல்லாத பொதுமக்களும் நின்று கேட்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. மீண்டும் வண்டியில் ஏறும்போது, மாலை 7.30 மணியைத் தாண்டி விட்டது.

***

இரவு சாப்பாடுக்கு புளியங்குடிக்கு அருகே வண்டியை நிறுத்தினார்கள் சாலையோரமாக ஒரு பெட்ரோல் பங்க் இருந்தது. மூன்று, நான்கு சாமிகள் தம்மடிக்க வண்டிக்குப் பின்புறம் சென்றுவிட்டார்கள். பக்கத்தில் எந்த ஒரு கட்டடத்தையும் காணவில்லை. எங்கே உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது என்று ஒரு சாமியிடம் கேட்டபோது, பெட்ரோல் பங்கில்தான் என்று பதில் சொன்னார். இரவுச் சாப்பாட்டை மதியமே தயார் செய்து எடுத்து வந்திருந்தார்கள். அந்தப் பாத்திரங்களையும், இலைக்கட்டையும் இறக்கி பெட்ரோல் பங்க் உள்ளே கொண்டு போனார்கள். உள்ளே வரும் வாகனங்களுக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல், ஓரமாக போர்வைகளை நீளவாக்கில் உட்கார வசதியாக விரித்தார்கள். போர்வை கிடைக்காதவர்கள் தரையில் உட்கார்ந்து விட்டார்கள். பத்து பேர் உணவு பரிமாறினார்கள். எல்லோர் முன்னேயும் இலைகள் போடப்பட்டு, இட்லி, சப்பாத்தி பரிமாறப்பட்டது. அய்யப்ப சரணம் சொல்லிவிட்டு, சாப்பிட்டார்கள். உணவு ருசியாக இருந்தது. முதல் பந்தியில் சாப்பிட்டுவிட்டு, அடுத்த பந்தியில் உட்கார்ந்தவர்களுக்கு நானும், சரவணனும் பரிமாறினோம்.

aiyyappa devotees petrol bunk

அந்த இரவுச் சாப்பாடு அனுபவம் வித்தியாசமான ஒன்றாக இருந்தது. இரண்டு வேளை குளித்துவிட்டு, சுத்தபத்தமான இடத்தில் சாப்பிடும் ஆச்சாரத்தை அய்யப்ப பக்தர்கள் பின்பற்றுவார்கள் என்றுதான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஒரு பெட்ரோல் பங்கில், திறந்தவெளியில், அதுவும் சுத்தமற்ற கட்டாந்தரையில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவார்கள் என்று நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. திறந்தவெளி கட்டாந்தரையில் நான் முதன்முறையாக சாப்பிட்டதும் அன்றுதான். ஆனால் இதைவிட அசுத்தமான இடங்களில்தான் அடுத்த சில நாட்களைக் கழிக்கப் போகிறோம் என்பது எனக்குத் தெரியாததால் அன்றைய அனுபவம் எனக்கு கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாகவும், அது தெரிந்த சாமிகளுக்கு இயல்பாகவும் இருந்தது.

பாத்திரங்களை ஏற்றிக் கொண்டு வண்டிகள் கிளம்பின.

***

அடர்ந்த காட்டுப் பாதையில் வண்டிகள் பயணித்துக் கொண்டிருந்தன. மரங்களுக்கு இடையே கிடைத்த இடைவெளியில் தேய்பிறை காலத்து நிலா எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அய்யப்ப பாடல்கள் நிறுத்தப்பட்டு, சாமிகள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதிகாலை 4 மணிக்கு முன்னரே எழுந்து, இருமுடி கட்டி, பயணம் செய்ததில் சாமிகள் களைத்திருந்தனர். உண்ட மயக்கமும் சேர்ந்து கொள்ள சுகமான நித்திரையில் இருந்தனர். நானும் சரவணனும் அருகருகே உட்கார்ந்திருந்தோம். இருவரும் தாட்டியமான உடல்வாகு கொண்டவர்கள். உறங்குவதற்கு வசதியான அளவு இருக்கை இல்லை. அதையும் மீறிய களைப்பு இருந்ததால் சரவணன் உறங்கிவிட்டான். போகிற இடத்தில் தூங்கிக் கொள்ளலாம் என்று இருட்டை வேடிக்கை பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தேன்.

இரவு 11 மணி வாக்கில் வண்டிகள் ஓரிடத்தில் நின்றன. எல்லோரும் இறங்கி, தங்குமிடத்திற்குச் செல்வார்கள் என்று எதிர்பார்த்தால், யாரும் இறங்கவில்லை. எல்லோரும் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தார்கள். மற்ற வண்டிகளில் இருந்த சாமிகளும் அதே நிலையில்தான் இருந்தார்கள். எங்கே தூங்குவது, யாரைக் கேட்பது என்று தெரியாமல் நான் மட்டும் விழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சமையல்காரர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான காய்கறி, சாமான்களை இறக்கி மறுநாள் காலை சாப்பாட்டுக்கான தயாரிப்பு வேலைகளில் இறங்கினார்கள். வண்டியிலிருந்து இறங்கி சுற்றுமுற்றும் பார்த்தேன். எந்த இடம் என்று தெரியவில்லை. கண்ணுக்குத் தெரிந்த ஒன்றிரண்டு பெயர்களும் மலையாளத்தில் இருந்தன. எங்களுக்கு முன்னதாக வந்திருந்த சாமிகள் எல்லாம் ஒரு பெரிய ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கொட்டகையின் கீழ் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். சொரசொரப்பான சிமெண்ட் தரையில் தூசியும், மண்ணும் மண்டிக் கிடந்தது. சுத்தம் பார்ப்பவர்கள் அங்கு உட்காரக் கூட முடியாது. ஜனவரி மாதக் குளிர் ஒரு மழை போல் உடல் எங்கும் ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தது.

பயணக் களைப்பும், குளிரும் வாட்டியெடுக்க, எங்கே தூங்குவது என்று தெரியாமல் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். ஏதாவது கடை திறந்திருந்தால், சூடாக ஒரு தேநீர் குடிக்கலாம் என்று அந்தப் பக்கமும், இந்தப் பக்கமும் அலைந்தேன். ஒரு கடைகூட திறந்திருக்கவில்லை. மீண்டும் வண்டிப் பக்கம் வந்தேன். ஓட்டுனர் இருக்கைக்குப் பின்புறம் இருந்த படுக்கை காலியாக இருந்தது. ஓடிப் போய் அந்த இடத்தைப் பிடித்தேன். எந்த நொடியில் தூங்கினேன் என்று தெரியாத வேகத்தில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குள் விழுந்தேன்.

“சாமி! எழுந்திருங்க சாமி” என்று குரல் கேட்டு, ‘அட.. அதுக்குள் விடிந்துவிட்டதா’ என்று ஆச்சரியத்துடன் எழுந்தேன். வண்டி ஓட்டுனர் நின்றிருந்தார். “சாமி! நான் கொஞ்ச நேரம் தூங்கணும்.. அப்பத்தான் நாளைக்கு வண்டி ஓட்ட முடியும்” என்றார். படுக்கையிலிருந்து எழுந்திருக்கச் சொல்கிறார் என்பது புரிந்தது. மவுனமாக எழுந்து மணியைப் பார்த்தேன். அரைமணி நேரம்தான் ஆகியிருக்கிறது. இயற்கை உபாதைக்காக ஓட்டுனர் போயிருப்பார் போலும்… அந்த இடைவெளியில் அவரது சாம்ராஜ்யத்தைக் கைப்பற்றியிருக்கிறேன். நல்லபிள்ளையாக மீண்டும் அவரிடமே அதை ஒப்படைத்தேன்.

வண்டிக்குள் பார்வையைச் செலுத்தினேன். இருபக்க இருக்கைகளுக்கு இடையே உள்ள இடைவெளியில் சில சாமிகள் படுத்திருந்தார்கள். சரவணன் கால்மாற்றி, வசதியாக இரண்டு இருக்கைகளையும் ஆக்கிரமித்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். கொஞ்சூண்டு இடத்திற்காக அவனது தூக்கத்தைக் கலைக்க விருப்பமில்லாமல் வண்டியிலிருந்து இறங்கினேன்.

காய்கறி நறுக்கிக் கொண்டிருந்த சமையல்காரர்கள் பக்கம் போனேன். அவர்கள் பொட்டலம் பிரித்து வைத்திருந்த ஒரு செய்தித்தாளை விரித்து, அதில் உட்கார்ந்தேன். என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, அவர்களுடன் பேச்சு கொடுத்தேன்.

“இங்க தூங்குறதுக்கு இடம் கிடையாதா?”

“இல்லைங்க.. முதல்ல வர்றவங்க இந்த ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கொட்டகையில் இடத்தைப் பிடித்துக் கொள்வார்கள். அடுத்து வர்றவங்க வண்டியிலேதான் தூங்கணும்.”

“இந்த இடம் சுத்தமா இல்லையே”

“இலட்சம் பேர் வந்து போற இடம் இப்படித்தான் இருக்குங்க... சுத்தம் பார்த்தா தூங்க முடியாதுங்க…”

அவர் சொன்னது சரிதான் என்பதுபோல் அய்யப்ப பக்தர்கள் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த இடத்தில் விரிப்பதற்கு என்னிடம் போர்வையும் இல்லை. போகிற இடங்களில் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்வார்கள், போர்வை எல்லாம் கிடைக்கும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், தங்குமிடமே இல்லை… போர்வைக்கு எங்கே போக?

குளிர் அதிகமாகவே, வண்டிக்குள் போய் சரவணனின் போர்வையையும், எனது துண்டையும் எடுத்து வந்தேன். ஓர் ஓரமாக துண்டை விசிறியதில், கொஞ்சம் சுத்தமானது. அதில் துண்டை விரித்து, உட்கார்ந்தேன். போர்வையை உடல் முழுக்க சுற்றிக் கொண்டேன். அப்படியே ஒரு அரைமணி நேரம் கழிந்தது. அப்போது, படுத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சாமி எழுந்து, கொட்டகையை விட்டு வெளியே போனார். போகும்போது அவரது போர்வையையும் எடுத்துக் கொண்டு போனார். ‘சரி, தூக்கம் கலைந்து போகிறார், இனி வரமாட்டார்’ என்று அந்த இடத்தைப் பிடித்தேன். இரண்டு பேருக்கான பாய் அது. அவருடன் வந்த சாமி தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். நான் நெடுநாள் நண்பர்போல் அவரருகே படுத்துக் கொண்டேன். என்ன செய்ய? வேறு வழியில்லை.

***

அதிகாலை நான்கு மணிக்கு குரு சாமி எழுப்பி விட்டார். “இந்நேரம் போனால், பாத்ரூம் காலியாக இருக்கும். கொஞ்சம் லேட்டாப் போனால், கூட்டம் அதிகமாகி விடும்.” என்று சொன்னார். இரண்டு மணி நேரம் கூட முழுதாகத் தூங்கியிருக்க மாட்டேன். நான் இந்தக் கொட்டகைக்குள் தூங்கியது குரு சாமிக்கு எப்படித் தெரிந்தது? குரு சாமி எல்லாம் தெரிந்த ஞானஸ்தர் என்று சரவணன் சொன்னது உண்மைதானோ?

‘அவரது ஞானத்தில் இடி விழ’ என்று புலம்பியபடி, தூங்கியவாறே வண்டிப் பக்கம் போனேன். சரவணனும், இரவி மாமாவும் தூக்கம் கலைந்து, டூத்பேஸ்ட், பிரெஷ், துண்டு ஆகியவற்றுடன் நின்றிருந்தார்கள். நானும் அவர்களைப் பின்பற்றினேன்.

வரிசையாக பத்து, பதினைந்து கழிவறைகளும், குளிப்பறைகளும் இருந்தன. வெளியே ஒரு பெரிய தொட்டியில் தண்ணீர் விழுந்தபடி இருந்தது. காலைக் கடன்களை முடித்துவிட்டு, அந்தத் தொட்டியில் இருந்த தண்ணீரை தலையில் ஊற்றினேன். முதல் வாளி ஊற்றும்போதுதான் குளிர் உறைத்தது. பின்பு தெரியவில்லை.

***

எல்லோரும் குளித்து முடித்து, குரு சாமியின் பின்னே போனோம். அவர் அந்த இடத்தைப் பற்றி சொன்னார்.

achankovil temple 600

அச்சன்கோவில், அய்யப்பனின் ஐந்து சரவீடுகளில் ஒன்று. ஐந்து கோயில்களையும் பரசுராமன் கட்டியதாக கூறுகிறார்கள். அய்யப்பன் பாலகனாக குளத்துப்புழையிலும், இளைஞராக புஷ்கலா தேவியுடன் ஆரியங்காவிலும், இரண்டு மனைவிகள் பூர்ணா, புஷ்கலா தேவியருடன் தம்பதி சமேதராக அச்சன்கோவிலிலும், துறவியாக சபரிமலையிலும் காட்சி தருகிறார். மற்ற அய்யப்பன் கோயில்களில் தற்போது இருக்கும் விக்கிரங்கள், கோயில் உருவானபோது தோற்றுவிக்கப்பட்டவை அல்ல. சிதிலங்கள் ஏற்பட்டதால், பிற்பாடு மாற்றப்பட்டவை. ஆனால் அச்சன்கோவிலில் மட்டும் பழைய விக்கிரகம் அப்படியே இன்றும் உள்ளது. இக்கோயில் பரசுராமரால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.

அமர்ந்த நிலையில் அய்யப்பன் ஒரு கையில் அமுதமும், மற்றொரு கையில் கருப்பனின் காந்தமலை வாளும் ஏந்தியிருக்கிறார். அவருக்கு இருபுறமும் பூர்ணா, புஷ்கலா தேவியர் பூக்கள் தூவுவதுபோன்று வீற்றிருக்கின்றனர். அய்யப்பனுக்கு இருக்கும் பல பெயர்களில் ‘சாஸ்தா’ என்ற பெயரும் ஒன்று. தம்பதி சமேதராய் காட்சியளிப்பதால் அச்சன்கோவில் அய்யப்பனை 'கல்யாண சாஸ்தா' என்று அழைக்கிறார்கள். திருமணம் தள்ளிப் போகிறவர்கள் இங்கு வந்து வேண்டினால், விரைவில் திருமணம் நடக்கும் என்பது ஐதீகம்.

அய்யப்பன் கோயில்களிலேயே சபரிமலைக்கு அடுத்தபடியாக 10 நாட்கள் திருவிழா நடப்பது இங்குதான். கார்த்திகை  மாதம் 30ம் தேதி புனலூர் கருவூலத்திலிருந்து அய்யப்பனுக்கு திருஆபரணங்கள் கொண்டு வரப்படும். மார்கழி முதல் நாள் காலை கொடியேற்றத்துடன் திருவிழா தொடங்கும். 9ம் நாள் தேரோட்டம் நடைபெறும். மற்ற அய்யப்பன் கோயில்களில் தேரோட்டம் கிடையாது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கல்யாண சமேதராய் இருப்பதால் இக்கோயிலுக்கு பெண்களும் செல்லலாம். அதேபோல் இருமுடி கட்டி, விரதமிருந்துதான் செல்ல வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை; எப்போது வேண்டுமானாலும் போகலாம்.

எனக்கு ஒரு விஷயம் புரியவில்லை. எல்லோரையும் போல பாலகன், இளைஞன், நடுத்தர வயது முதலான பருவங்கள் அய்யப்பனுக்கும் இருந்திருக்கிறது. மற்ற கடவுள்களைப் போல், அய்யப்பனும் ஒன்றுக்கு இரண்டாகவே கல்யாணம் முடித்திருக்கிறார். இரண்டு பேரையும் சமாளிக்க முடியாமலோ, அல்லது வேறேதும் பிரச்சினைக்காகவோ கடைசிக்காலத்தில் துறவறம் மேற்கொள்கிறார். இப்படி வீட்டை விட்டு காட்டுக்குப் போனவர்களை துறவிகள் என்றுதான் சொல்வார்களே தவிர, பிரம்மாச்சாரிகள் என்று யாரும் சொல்ல மாட்டார்கள். திருமணமே செய்து கொள்ளாமல் கடைசிவரை தனியாக இருப்பவர்களுக்குத் தானே பிரம்மச்சாரி என்று பெயர். பிறகு அய்யப்பன் எப்படி பிரம்மச்சாரி ஆனார்? இந்த சின்னக் கேள்விகூட எழாமலா, ‘அய்யப்பன் பிரம்மச்சாரி’ என்று அவரது பக்தர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? என்ன கொடுமை அய்யப்பா இது!!

(தொடரும்)

- கீற்று நந்தன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It