கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் நகர நாகரிகம் இருந்துள்ளது என்பதை கீழடி அகழாய்வு உறுதி செய்துள்ளது. அதன் பல்வேறு வகைப்பட்ட கட்டுமான அமைப்புகளும், கைத்தொழில்களும், தொழிற்தளங்களும், அங்கு கிடைத்த மதிப்பு மிக்க அணிகலன்களும், பலவகையான விளையாட்டுப் பொருட்களும், அவைகளின் தொழில்நுட்பமும், செய்நேர்த்தியும் இன்ன பிற விடயங்களும் அன்றைய பழந்தமிழ்ச் சமூகம் ஒரு நன்கு வளர்ச்சி பெற்ற நகர நாகரிகச் சமூகம் என்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. தமிழகத்தில் இதுவரை பல அகழாய்வுகள் நடந்துள்ள போதிலும் அவை பழந்தமிழகத்தில் நகர நாகரிகம் இருந்ததற்கான சான்றுகளை வழங்கவில்லை. ஆனால் கீழடி அகழாய்வு நகர நாகரிகம் இருந்ததற்கான சான்றுகளை வழங்கியுள்ளது.

keezhadi excavationகி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே தமிழ்ச் சமூகத்தில் பரவலான கல்வியறிவும் எழுத்தறிவும் இருந்துள்ளது என்பதையும் கீழடி அகழாய்வு உறுதி செய்துள்ளது. இரண்டாம் கட்ட அகழாய்வில் 72 தமிழி எழுத்துப் பொறிப்புகளும், நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட குறியீடுகள் கொண்ட ஓடுகளும் கிடைத்தன. 4 ஆம் கட்ட அகழாய்வில் 50க்கு மேற்பட்ட தமிழி எழுத்துப் பொறிப்புகளும், 1000க்கும் மேலான குறியீடுகள் கொண்ட ஓடுகளும் கிடைத்தன. இவை சாதாரண மக்கள் பயன்படுத்தும் மட்பாண்டங்களில் சாதாரண மக்களால் எழுதப்பட்ட எழுத்துப் பொறிப்புகள். ஓரிரு ஏக்கருக்கும் உட்பட்ட பரப்பில் இவ்வளவு எழுத்துப் பொறிப்புகள் கிடைப்பது மிகப் பெரிய விடயம். ஐராவதம் மகாதேவன் (The Hindu, 24.6.2010) முனைவர் அ.பாண்டுரங்கன் போன்றவர்கள் பழந்தமிழகத்தில் எழுத்தறிவும் கல்வியறிவும் மிகப் பரவலாக இருந்தது என்பதை முன்பே உறுதி செய்துள்ளனர் (கணியன்பாலன், 2016, பக்:105-109). மிகச் சாதாரண மனிதர்கள் முதல் அனைத்து மக்களும் எழுத்தறிவும், கல்வியறிவும் கொண்டிருந்தனர் என்பதைச் சங்கப் பாடல்களும் உறுதி செய்துள்ளன. அன்றைய நகர அரசுகளும், அன்றைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடிப்படையாக இருந்த பொருள்முதல்வாத மெய்யியலும்தான் இதற்கான பின்புலமாக, காரணமாக இருந்துள்ளன (கணியன்பாலன், 2016, பக்: 777-781).

கீழடி அகழாய்வில் கிடைத்த 15000க்கு மேற்பட்ட பொருட்களில் சமயம் சார்ந்த பொருட்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. கீழடியில் மட்டுமல்ல கேரளாவில் உள்ள பட்டணம் என்கிற இடத்தில் நடந்த பண்டைய முசிறி அகழாய்வில் கிடைத்த ஒரு இலட்சத்துக்கு மேற்பட்ட பொருட்களில்கூட சமயச் சார்பான பொருட்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை (தின மலர், 4.11. 2018). பெரும்பாலான சங்கப் பாடல்களும் சமயச் சார்பு இல்லாதவைகளாகவே உள்ளன.

கீழடி அகழாய்வு அதன் காலத்தை கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டு என உறுதி செய்துள்ளது. முதலில் இரண்டாம் கட்ட அகழாய்வில் 2 மீ ஆழத்தில் இருந்த பொருளின் காலம் கி.மு. 220 என காலக்கணிப்பு ஆய்வு முடிவு தெரிவித்தது. பின் தற்போது 4 ஆம் கட்ட அகழாய்வில் 3.53 மீ ஆழத்தில் உள்ள பொருளின் காலம் கி.மு. 580 என காலக்கணிப்பு ஆய்வு முடிவு தெரிவித்துள்ளது. இரண்டு அகழாய்வுகளின் காலக்கணிப்புகளுக்கும் இடையே சுமார் 1.5 மீ ஆழ இடை வெளியும், 360 ஆண்டுகள் கால இடைவெளியும் உள்ளது. சராசரியாக ஒரு மீ ஆழத்திற்கு சுமார் 240 ஆண்டுகள் கால இடைவெளி ஏற்படுகிறது. கீழடியில் 6.5 மீ ஆழம் வரை அகழாய்வு செய்யப்பட வேண்டும். ஆகவே மேலும் 3மீ ஆழத்திற்கு கீழ் உள்ள பொருட்களின் காலக்கணிப்பு, இன்னும் 720 ஆண்டுகள் கீழடி நாகரிகத்தைப் பின்னோக்கிக் கொண்டு போகும். அதாவது கீழடியின் தொடக்க காலம் கி.மு. 1300 வரை (580+720=1300) இருக்க வாய்ப்புள்ளது. நாம் குறைந்தது கி.மு. 1000க்கு முன்பு வரை எனக் கணிக்கலாம். ஆகவே தமிழகத்தில் நகரமயமாதல் என்பது கி.மு. 1000க்கு முன்பே தொடங்கி விட்டது என உறுதிபடக் கூறலாம்.

நகர நாகரிகம்:

கீழடி அகழாய்வு அறிக்கை வட இந்தியாவில் கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டில் நகர நாகரிகம் தோன்றிய அதே காலகட்டத்தில் தமிழகத்தில் நகர நாகரிகம் தோன்றி விட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது (பக்:17, 18). ஆனால் தமிழகத்தில் கி.மு. 1000க்கு முன்பே நகர நாகரிகம் தோன்றி விட்டது. சிந்து வெளி நாகரிகத்துக்குப் பின் 1000 வருடம் அநாகரிக காலமாக இருந்த வட இந்தியாவில் கி.மு. 750இல் 16 சனபதங்கள் எனப்படும் இனக்குழு அரசுகள் தோன்றுகின்றன (டி.டி. கோசாம்பி, பக்: 265, 266). ஆனால் அங்கு கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டு அளவில்தான் நகர நாகரிகம் தோன்றுகிறது. ஆனால் தமிழகத்தில் கி.மு. 1000க்கு முன்பிருந்தே நகர அரசுகள் இருந்தன. கி.மு. 750க்கு முன்பே சேர, சோழ, பாண்டிய அரசுகள் நன்கு வளர்ச்சி பெற்ற நகர அரசுகளாகவும், அன்றே மூவேந்தர்களாகவும் உருவாகி விட்டனர். வரலாற்றில் முதலில் நகர அரசுகள்தான் தோன்றுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான நாகரிகங்களில் ஒரு சில நூற்றாண்டுகளில் நகர அரசுகள் பேரரசுகளாக ஆகிவிடும். ஆனால் தமிழகத்தில் கி.மு. 1000க்கு முன்பிருந்து கி.மு. 50 வரை 1000 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக நகர அரசுகள்தான் இருந்தன (கணியன்பாலன், தமிழக வரலாறு, பக்: 32-40). இதற்குத் தமிழக அரச குடும்பங்களில் இருந்த சிறப்பு அரசுரிமை முறைதான் காரணம்.

தந்தைக்கு பின் மகன், மகனுக்குப்பின் அவனது மகன் என்ற அரசுரிமை முறை இங்கு இருக்கல்லை. தந்தை வேந்தனாக இருந்தால் அதே காலத்தில் அவனது மகன்களும், அவனது தம்பிகளும், தம்பிகளின் மகன்களும் அரசர்களாக இருந்தனர். அரச குடும்பத்தில் உரிய வயதடைந்த அனைவரும் அரசராக இருந்தனர். ஆனால் அனைவருக்கும் மூத்தவன் எவனோ அவனே வேந்தனாகவும், முடிசூடும் உரிமை பெற்றவனாகவும் இருந்தான். தந்தைக்குப்பின் அவனது தம்பி வேந்தனாக ஆனான். இந்த முறையைத்தான் மூவேந்தர்களும் பின்பற்றினர். அதனால் ஒவ்வொரு அரச குடியிலும் 7 அல்லது 8 பேர் அரசர்களாக இருந்து பல நகர அரசுகளை ஆண்டு வந்தனர். இவர்கள் போக இக்குடிகளைச் சேர்ந்த வேளிர்கள் பலர் ஆண்டனர். இவைபோக குறிஞ்சி நில குறுநில மன்னர்களும், முல்லை நிலச் சீறூர் மன்னர்களும், மருத நில மூதூர் மன்னர்களும் ஆண்டனர். ஆகவே பழந்தமிழகத்தில் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட நகர, நகர் மைய அரசுகள் இருந்தன (கணியன்பாலன், பழந்தமிழக வரலாறு, பக்:32-40). அதில் ஒன்றுதான் கீழடி. அது மதுரை நகராகவோ, அதன் புற நகராகவோ இருக்கலாம்.

நகர அரசுகளும் பேரரசுகளும்:

பேரரசுகளை விட நகர அரசுகளில் தான், சுயமான சுதந்திரமான சிந்தனைகளும், சனநாயகக் கண்ணோட்டமும், தத்துவார்த்த அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும், பொருள் முதல்வாத மெய்யியலும், நிறைய புதிய கண்டுபிடிப்புகளும் இருக்கும். நகர அரசுகளில் மக்கள் அரசைக் கட்டுப்படுத்துவார்கள். ஆனால் பேரரசுகளில் அரசு மக்களைக் கட்டுப்படுத்தும். சுமேரிய நகர அரசுகளில் ஏற்பட்ட சுயமான சுதந்திரமான சிந்தனைகளும், தத்துவார்த்த, அறிவியல், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும், புதிய கண்டு பிடிப்புகளும் அதன்பின் அங்கு உருவான பேரரசுகளில் ஏற்படவில்லை என்கிறார் புகழ்பெற்ற தொல்லியலாளர் கார்டன் சில்டே (V.Gordon Childe). நகர அரசுகளில் ஏற்படும் இந்த முற்போக்கான வளர்ச்சியை அவர் நகர்ப்புரட்சி என்றே குறிப்பிடுகிறார் (கிரிசு ஆர்மன், விடியல், பக்: 48, 73, 74). சுமேரிய நகர அரசுகளையும் அதன்பின் உருவான பேரரசுகளையும் விரிவாக ஆய்வு செய்தவர் அவர். பேரரசுகள் நகர அரசுகளின் தத்துவார்த்த அறிவியல் கொள்கைகள், கோட்பாடுகள், சிந்தனைகள், ஆகியவற்றையும் அவைகளின் கண்டுபிடிப்புகளையும் அப்படியே பயன்படுத்திக் கொண்டன எனவும், அவை புதிதாக எதனையும் கண்டுபிடிக்கவோ, உருவாக்கவோ இல்லை எனவும் அவர் கூறுகிறார். அவர் கூற்றின் உண்மைத் தன்மையைக் கண்டறிய நாம் கிரேக்க நகர அரசுகளையும், உரோமப் பேரரசையும் ஒப்பிடலாம்.

கிரேக்க நகர அரசுகள் தத்துவார்த்த அறிவியல் சிந்தனைகள் பலவற்றை வளர்த்தெடுத்தன. தொழில்நுட்பக் கண்டுபிடிப்புகள் பலவற்றைச் செய்தன. கலை, இலக்கியம், பண்பாடு, அரசியல், பொருளாதாரம், வணிகம், கப்பல் கட்டுதல், கட்டிடக்கலை, இசை, மருத்துவம், போன்ற பலவற்றில் மிகப் பெரிய வளர்ச்சியை அடைந்தன. இன்றைய மேற்கத்திய சிந்தனைகள் அனைத்திற்கும் கிரேக்கமே மூலமாக இருந்தது. ஆகவே உலகத்திற்கு பேரளவான விடயங்களை கிரேக்கம் வழங்கியுள்ளது. ஆனால் உரோம் பேரரசு கிரேக்கத்திடமிருந்து அனைத்தையும் கடன் வாங்கிக் கொண்டது. அது எதனையும் புதிதாக உருவாக்கவோ, கண்டுபிடிக்கவோ இல்லை என்றே கூறலாம். அதனால் கிரேக்கத்துடன் ஒப்பிடும்பொழுது உரோம் பேரரசு உலகத்திற்கு வழங்கியது மிகமிகக் குறைவு (கிரிசு ஆர்மன், பக்: 128-133). ஆகவே கிரிசு ஆர்மனின் நகர்புரட்சி பற்றிய கருத்து வரலாற்று உண்மை.

மக்களைக் கட்டுப்படுத்தப் பேரரசுகள் மதம், சமயம் சார்ந்த சிந்தனைகளையும், மூடநம்பிக்கைகளையும், பிற்போக்குச் சிந்தனைகளையும் கொண்டு வருகின்றன, பரப்புகின்றன. அங்கு தத்துவார்த்த, அறிவியல், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, அதற்கு எதிரான சிந்தனைகள் உருவாகும் சூழ்நிலை ஏற்படுகிறது. ஆகவே பேரரசுகளை விட நகர அரசுகளில்தான் சுயமான சுதந்திரமான சிந்தனைகளும், சனநாயகக் கண்ணோட்டமும், பொருள் முதல்வாத மெய்யியலும், தத்துவார்த்த அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும், புதிய கண்டுபிடிப்புகளும் இருந்துள்ளன. எனவே பேரரசுகளை விட நகர அரசுகள் உண்மையில் சிறந்தவைகளாக, மக்களுக்கானவைகளாக, வளர்ச்சிக்கானவைகளாக இருந்துள்ளன (கணியன்பாலன், 2016, பக்: 807 – 812.).

தமிழக நகர அரசுகளும் மகதப் பேரரசும்:

தமிழக நகர அரசுகளை மக்கள் பிரதிநிதிகள் கட்டுப்படுத்தினர் என மெகத்தனிசு கூறுவதாக நேரு கூறுகிறார் (சவகர்லால் நேரு, பக்: 153). சங்ககாலத்தில் மக்கள் பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க தேர்தல்கள் நடந்தன என அகம் 77ஆம் பாடல் கூறுகிறது. இப்பாடலும், மெகத்தனிசின் கூற்றும், தமிழக நகர அரசுகளில் தேர்தல் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதிகள் நகர அரசைக் கட்டுப்படுத்தினர் என்பதை உறுதி செய்கின்றன. மக்கள் பிரதிநிதிகள் அரசைக் கட்டுப்படுத்தினர் என்பதால் மக்களிடம் பரவலான கல்வியறிவு இருந்தது என்பதும், பரவலான கல்வியறிவு இருந்ததால் மக்கள் அரசைக் கட்டுப்படுத்தினர் என்பதும் தமிழக நகர அரசுகளில் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து செயல்பட்டுள்ளது. அதனால் தான் இந்திய வரலாற்றில், தமிழக நகர அரசுகளில் பல்வேறு துறைகளிலும் ஏற்பட்ட உயர்வளர்ச்சி மகதப் பேரரசிலோ அல்லது அதற்கு முன்னரோ அங்கு ஏற்படவில்லை.

தமிழக நகர அரசுகளில் பரவலான கல்வியறிவும் எழுத்தறிவும் இருந்தது எனவும், மிகச் சாதாரண மக்கள் கூட சங்க இலக்கியத்தைப் படைக்கும் அளவு உயர்தரமான கல்வியறிவைப் பெற்றிருந்தனர் எனவும் தொல்லியல், இலக்கியச் சான்றுகள் உறுதி செய்கின்றன. ஆனால் வட இந்தியாவில் பல 100 கோடி ரூபாய் செலவில் பல பத்தாண்டுகளாக அகழாய்வு நடந்து வருகிறது எனினும், அங்கு மட்பாண்டங்களில் எழுத்துபொறிப்பு எதுவும் இதுவரை கிடைக்கவில்லை என்கிறார் அமர்நாத் இராமகிருஷ்ணா (https://youtu.be/O1F0XAc_pi0). காரணம் அன்று அங்கு சாதாரண மக்களிடம் கல்வியறிவோ எழுத்தறிவோ இல்லை. அதனால்தான் மகதப் பேரரசின் 600 ஆண்டுகால வரலாற்றில் (கி.மு.600-30) சமயச் சார்பற்ற படைப்பிலக்கியம் எதுவும் உருவாகவில்லை எனக் கூறுகிறார் டி.டி.கோசாம்பி (பக்:410). வட இந்தியாவில் கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின் தான் செவ்வியல் இலக்கியங்கள் உருவாகின. அதற்கு முன் அங்கு செவ்வியல் இலக்கியங்கள் எதுவும் உருவாகவில்லை (கணியன்பாலன், 2016, பக்:73-75)

கல்வி போக, தத்துவார்த்த அறிவியல் தொழில்நுட்ப விடயங்களிலும், இசை, நாட்டியம், மருத்துவம், ஓவியம், கட்டிடக் கலை, போர்க் கலைகள் போன்றவைகளிலும் தமிழகத்தில் மிகப் பெரிய வளர்ச்சி ஏற்பட்டிருந்தது. சங்க இலக்கியம் போன்ற உலகத்தரம் வாய்ந்த செவ்வியல் இலக்கியங்களை தமிழகம் படைத்திருந்தது. ஆனால் தமிழகத்தில் உருவானவற்றில் பெரும் பகுதி அழிந்து போயின. அதில் தப்பிப் பிழைத்த சிறு பகுதிதான் இந்த சங்க இலக்கியம். உலகத்திற்குப் பேரளவான விழுமியங்களை, மதிப்பீடுகளை இன்னபிற விடயங்களை தமிழகம் வழங்கி உள்ளது. ஆனால் அது குறித்தான தரவுகள் நம்மிடம் இல்லை. ஆனால் மகதப் பேரரசின் காலத்தில் அல்லது அதற்கு முன்னர் இதுபோன்ற வளர்ச்சி எதுவும் அங்கு இல்லை. சான்றாக இசையை எடுத்துக் கொண்டால் அதன் வளர்ந்த நிலையான சாத்திரிய இசை என்பது இந்தியா முழுவதும் வேறு எந்த மொழியிலும் கி.பி. 10ஆம் நூற்றாண்டுவரை உருவாகவில்லை. அதனால் கி.பி. 8ஆம் நூற்றாண்டில் வடமொழியில் உருவான இசை இலக்கணங்களும் கூட தமிழ் சாகித்தியங்களைக் (இசை இலக்கியங்கள்) கொண்டுதான் எழுதப்பட்டன வடமொழி நூல்களான, பரத நாட்டிய சாத்திரம் என்ற நாட்டிய - இசை நூலும், சரக சம்கிதை என்ற மருத்துவ நூலும் தமிழ் வழி நூல்கள். அவை வடமொழியில் உருவாவதற்கான பின்புலம் அங்கு இருக்கவில்லை. அவை தமிழ் மொழியிலிருந்து கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின் மொழி பெயர்க்கப்பட்டவை (கணியன்பாலன், 2016, பக்: 805, 806, 838-843)

ஆகவே இந்திய நாகரிகம் உலகத்திற்கு வழங்கியதாகச் சொல்வதில் பெரும்பாலானவை தமிழகம் வழங்கியவை. கிரேக்க நகர அரசுகளையும் உரோமப் பேரரசையும் நமது தமிழக நகர அரசுகளோடும் மகதப்பேரரசோடும் ஒப்பிடும்பொழுதான் இந்த உண்மைகளை நாம் புரிந்துகொள்ள இயலும். எனவே கீழடி நகர நாகரிகம் என்பது நகர அரசுகளின் நாகரிகம் என்பதையும், அது ஒரு நன்கு வளர்ச்சி பெற்ற நகர அரசுகளின் நாகரிகம் என்பதையும், கிரேக்க நகர அரசுகளுக்கு இணையான சில விடயங்களில் அதைவிட மேம்பட்ட நகர அரசுகளின் நாகரிகம் என்பதையும் குறித்தப் புரிதல் நமக்கு வேண்டும். சேலத்தில் உள்ள மாங்காடு, தெலுங்கனூர் பகுதிகளில் கிடைத்த தொல்லியல் சான்றுகளின் அறிவியல் காலக்கணிப்பு தமிழகத்தின் இரும்புக்காலம் கி.மு. 2000 என உறுதி செய்துள்ளது என கீழடி அறிக்கை (பக்:17, 18) கூறுகிறது. தமிழக இரும்புக்காலம் கி.மு. 2000 என அறிவியல் காலக் கணிப்பு உறுதி செய்துள்ளது என்பதும், ஆதிச்சநல்லூர் கி.மு. 1500 வாக்கிலேயே ஒரு தொழில் நகராக இருந்துள்ளது என்பதும் (அ. இராமசாமி, 2013, பக்: 63-64, 88-93) கி.மு. 1000க்கு முன்பே தமிழகத்தில் நகரமயமாதல் தொடங்கி விட்டது என்பதற்கு சான்றாதாரங்களாக விளங்குகின்றன.

பழந்தமிழர்களின் வணிகமும் ஐக்கியமும்:

மிகப்பழங்காலம் முதல், மிக நீண்டகாலமாக மிகப்பெரிய கடற் படையையும், உலகளாவிய வணிக மேலாண்மையையும் பழந்தமிழக அரசுகள் கொண்டிருந்தன. திரு.சுகாப் எழுதிய “எரித்ரேயக் கடலில் பெரிப்ளசு” என்கிற ஆங்கில நூல், பண்டையத் தமிழகத் துறைமுகங்கள், நகரங்கள், வணிகப் பொருட்கள் பற்றி மட்டும் 40 பக்கங்களில் (பக்:203-242) விரிவாகவும், விளக்கமாகவும் பேசுகிறது. இந்நூலை பழந்தமிழக வணிகம் பற்றிய மிகச் சிறந்த ஆவணம் எனலாம். அந்நூல் எகிப்திலிருந்து தமிழகம் வந்த கப்பல்களைவிட அதிக எண்ணிக்கையிலும் பெரிய அளவிலும் உள்ள கப்பல்கள் தமிழகத்திலிருந்து கிழக்கு நோக்கிச் சென்றன எனக் கூறுகிறது. கி.பி. 78இல் எகிப்திலிருந்து தமிழகம் வழியாக கங்கைவரை பயணம் செய்த பெரிப்ளசு என்பவரின் குறிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்நூல் எழுதப்பட்டுள்ளது (W.H.SCHOFF, Pa:203-242). அடுத்ததாக “முசிறி - அலெக்சாண்டிரியா ஒப்பந்தம்” என்பது, கி.பி.150ஆம் ஆண்டில் கிரேக்க மொழியில் எழுதப்பட்ட வணிக ஒப்பந்தம். அதன்படி, ஒரு தமிழ் வணிகன் ஒரு கப்பலில் ஒரு தடவை உரோமுக்கு ஏற்றுமதி செய்த வணிகப் பொருட்களின் இன்றைய மதிப்பு ரூ.120 கோடி (கா. இராசன், 2010, பக்: 89, 90 & கணியன்பாலன், 2016, பக்:112) வருடம் தோறும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கப்பல்களில் பல நூறு வணிகர்கள் உரோமுக்கு ஏற்றுமதி செய்து வந்ததைக் கணக்கிட்டால் அது பல ஆயிரம் கோடி வரும். இச்செய்திகள் பழந்தமிழக வணிகத்தின் அளவை, அதன் உலகளாவிய தன்மையை நமக்குக் காட்டுகிறது.

முசிறி அகழாய்வு குறித்து, அதன் இயக்குநர் செரியன், முசிறி நகர் தென் சீனத்திலிருந்து, ஐரோப்பாவின் ஜிப்ரால்டர் சலசந்தி வரை, மத்திய தரைக் கடல், செங்கடல், இந்தியப் பெருங்கடல் ஆகியவற்றில் உள்ள 40 துறைமுக நகரங்களோடும், 30 வேறுபட்ட பண்பாடுகளோடும் நேரடித் தொடர்பில் இருந்ததற்கான உறுதியான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன என்கிறார். மேலும், “கிரேக்க இலத்தீன் இலக்கியங்களை நன்கு அறிந்த அமெரிக்க ஐரோப்பிய அறிஞர்கள், அன்று இந்த முசிறி நகரானது, இன்றைய நியூயார்க், இலண்டன், சாங்காய் போன்ற புகழ் பெற்ற பெரும் துறைமுக நகரங்களுக்கு இணையாக இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகின்றனர்” எனக் கூறுகிறார் (https://www.sahapedia.org/interview-pj-cheriyan). உலகின் இன்றைய பெரும் துறைமுக நகரங்கள் இவை. அன்று முசிறி அன்றைய உலகின் பெருந்துறைமுக நகரங்களுக்கு இணையான நகராக இருந்துள்ளது. பூம்புகார், கொற்கை போன்றவை முசிறியைவிடப் பெரிய நகரங்கள். இத்தரவுகள் அன்று தமிழகம் உலகின் மிகப் பெரிய உற்பத்தி மையமாக, வணிக மையமாக இருந்துள்ளது என்பதை உறுதி செய்கின்றன.

பழந்தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி:

தமிழ் அரசுகள் வலிமை வாய்ந்த கடற்படைகளை பல நூற்றாண்டுகளாகப் பராமரித்து வந்துள்ளன என வரலாற்றறிஞர் வின்சென்ட் ஆர்தர் சுமித் தனது இந்திய வரலாறு, அசோகர் ஆகிய இரு நூல்களில் குறிப்பிடுகிறார் (கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி, NCBH, முன்னுரை & அசோகர், 2009. பக்: 79). வடக்கே சென்று வணிகம் புரியவும், கடல் வணிகத்தைப் பாதுகாக்கவும், மொழிபெயர் தேயப்பகுதியைப் பாதுகாக்கவும், வடக்கே இருந்து வரும் படையெடுப்புகளைத் தடுக்கவும் தமிழக அரசுகளிடையே ஐக்கியக் கூட்டணி ஒன்று இருந்து வந்துள்ளது. இந்த ஐக்கியக் கூட்டணியின் கடற்படை கொண்டுதான் அவர்கள் இன்றைய அரபிக்கடல், வங்காளக்கடல், இந்துமகாக் கடல், தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் ஆகிய அனைத்தையும் தங்கள் கட்டுப் பாட்டில் வைத்திருந்தனர். பிற்காலச் சோழர்களைவிட அவர்கள் பல மடங்கு வலிமை வாய்ந்த கடற்படைகளைக் கொண்டிருந்தனர். கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கலிங்க மன்னன் காரவேலன் தனது அத்திக்கும்பா கல்வெட்டில் கலிங்கத்தின் இரண்டாவது பெரிய துறைமுக நகரான பித்துண்டா நகரம் தமிழரசுகளின் காவல் அரணாக இருந்தது எனக் குறிப்பிட்டதும், தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி 1300 ஆண்டுகள் பழமையானது எனக் கூறியிருப்பதும், கங்கை நதிவரை இருந்த கலிங்கத்தின் பண்டைய நகரங்கள் தமிழ்ப் பெயர்களோடு இருப்பதும் தமிழரசுகளின் கடல் ஆதிக்கத்தையும், வணிக மேலாண்மையையும் பறைசாற்றும் சான்றுகள் (கணியன்பாலன், 2016, பக்:274-286).

வரலாற்றுப் பெரும்புலவர் மாமூலனார் தனது அகம் 31 ஆம் பாடலில் ‘தமிழ்கெழு மூவர் காக்கும் மொழிபெயர் தேஎத்த’ என்கிறார். அதாவது தமிழ் மூவேந்தர்கள் மூவரும் இணைந்து மொழிபெயர்தேயம் எனப்படும் இன்றைய கர்நாடகா, ஆந்திரா, மராட்டியத்தின் சில பகுதிகள் ஆகிய தேயங்களைப் (பிரதேசங்களை) பாதுகாத்து வந்தனர் என்கிறார். அதன்மூலம் தமிழ் அரசுகளிடையே ஒரு ஐக்கியக் கூட்டணி இருந்தது என்பதை அவர் உறுதி செய்கிறார். மேலும் தக்காணப் பகுதியில் இருந்த வணிகப் பாதைகளை, அதன் கிழக்கு, மேற்குக் கடற்கரைத் துறைமுக நகரங்களை தமிழரசுகள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்திருந்தனர் என்பதையும் இப்பாடல் உறுதி செய்கிறது. ஆற்று நீர் கடலில் கலக்கும் உலகிலுள்ள கடற்கரை நகரங்கள் அனைத்திற்கும், கடலில் செல்லும் வங்கம் எனப்படும் உலகமே பெயர்ந்து வருவது போன்ற மிகப் பெரும் கப்பல்கள் மூலம் சென்று வணிகம் செய்யும் வணிகத்தை உடையவர்களாகப் பழந்தமிழர்கள் இருந்தனர் என்பதை அகம்-255, புறம்-400 ஆகிய பாடல்கள் உறுதி செய்கின்றன.

இந்தியாவின் கிழக்கு மேற்கு கடற்கரை வணிகத்தையும், தக்காணப் பகுதியையும், தென்கிழக்கு ஆசிய வணிகத்தையும் தமிழரசுகள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்திருந்தன. பண்டைய சங்க காலத் தமிழகம் பொருள் உற்பத்தியிலும், தொழில்நுட்பத்திலும், வணிக மேலாண்மையிலும், வேளாண்மையிலும் உயர்நிலையில் இருந்ததன் காரணமாகவும், தமிழ் அரசுகளிடையே இருந்த ஐக்கியக் கூட்டணியின் காரணமாகவும் உலகளாவிய வணிகத்தில் 750 வருடங்களாக (கி.மு.600 - கி.பி.150) இடைவிடாது, உயர்ந்து நின்று தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்ள முடிந்தது (கணியன்பாலன், 2016, பக்:110-114). பழந்தமிழக நகர அரசுகள் வட இந்திய மகதப் பேரரசை விட பலவகையிலும் பல்வேறு துறைகளிலும் உயர்வளர்ச்சியைப் பெற்றிருந்தன என்பதை இதுவரை தந்த தரவுகள் உறுதி செய்கின்றன.

இரண்டாவது விடயம் - பரவலான கல்வியறிவு:

சமண, பௌத்த மத நிறுவனங்களின் மூலமே தமிழ்ச் சமூகம் பரவலான எழுத்தறிவை, கல்வியறிவைப் பெற்றது என முன்பு கருதப்பட்டது. ஆனால் கி.மு. 580க்குப்பின் தான் அம்மதங்கள் தோன்றுகின்றன. ஆனால் அதற்கு முன்பே தமிழகம் பரவலான கல்வியறிவை எழுத்தறிவைப் பெற்றிருந்தது என்பதற்கு, தமிழ்ச் சமூகத்தில் மிக நீண்ட காலமாக இருந்து வந்த பொருள் முதல்வாத மெய்யியல் கருத்துக்களும், தமிழகத்தின் நகர அரசுகளில் இருந்த, சுதந்திரமான தனி அரசுகளும்தான் காரணம். தமிழகத்தின் தொழில்நுட்பம் மற்றும் உற்பத்தித் திறன் வளர்ச்சி, இலக்கிய வளர்ச்சி, உலகளாவிய வணிக வளர்ச்சி போன்றவைகளுக்கும் இவைகளே காரணம் (கணியன்பாலன், 2016, பக்: 101-109, 777-780). இவ்வளர்ச்சியை ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில் இத்தாலியில் உள்ள வெனிசு, ஜினோவா போன்ற சுதந்திரத் தனி நகர அரசுகளில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சியோடு ஒப்பிடலாம் (சவகர்லால் நேரு, 2006, பக்: 339-342).

உலக நாகரிகங்களும், பரவலான கல்வியறிவும்:

உலக அளவில் கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டில் பழந்தமிழகம் அளவு பரவலான கல்வியறிவும் எழுத்தறிவும் உலகின் எந்தச் சமூகத்திலும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. சுமேரியாவில் கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டு அளவில் பாபிலோனிய பேரரசும், பாரசீகப் பேரரசும் இருந்தன. இரண்டும் அன்றைய உலகின் மிகப் பெரிய பேரரசுகளாக இருந்தன (USA, VOL-2, PAGE: 11-14 & VOL-15, PAGE: 297-301 & Peter Davidson, 11.2.2011). கார்டன் சில்டே கூற்றுப்படி சுமேரிய நகர அரசுகளைவிட இவை சிறந்தவையாக இருக்கவில்லை. மேலும் அவை பேரரசுகள் என்பதால் அங்கு பரவலான கல்வியறிவும், எழுத்தறிவும் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. எகிப்து கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டில் அசீரிய அரச வம்சத்தாலும் பின் பாரசீக அரச வம்சத்தாலும் ஆளப்பட்டது. அவை அனைத்தும் பேரரசுகள் தான் (USA, VOL-6, PAGE: 140-142 & Charles Gates 2nd edition, page: 78-117). மேலும் எகிப்திய மக்கள் அந்நியர்களால் ஆளப்பட்டனர். ஆகவே அங்கு பரவலான கல்வியறிவும் எழுத்தறிவும் இருக்க வாய்ப்பில்லை. பொனிசியர்கள் மேற்கு உலகத்துக்கு எழுத்தை வழங்கியவர்கள். நகர அரசுகளைக் கொண்டவர்களாக இருந்தவர்கள். ஆனால் கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டிலும் அதற்கு முன்பிருந்தும் (கி.மு. 842) அசிரியப் பேரரசாலும் அதன் பின் பாபிலோனிய, பாரசீக, கிரேக்க, உரோமப் பேரரசுகளாலும் ஆளப்பட்டவர்களாக இருந்தார்கள் (USA, VOL-15, PAGE: 390-393 & Charles Gates 2nd Edition, page: 189-202). பலநூறு ஆண்டுகளாக சுதந்திரமற்ற அரசுகளில் கல்வியறிவும் படிப்பறிவும் பரவலாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.

கிரேக்கர்கள் அன்று நகர அரசுகளைக் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். மிகச்சிறந்த அறிஞர்கள் அங்கு அன்று வாழ்ந்து வந்தனர். பல துறைகளிலும் அவர்கள் உச்ச நிலையை உன்னத நிலையை அடைந்திருந்தார்கள். மேற்கத்திய சிந்தனையின் மூலமாக இருந்த பலவும் அக்காலத்தில்தான் அங்கு உருவாகின. ஆனால் அன்று கிரேக்க மக்களில் 65 விழுக்காட்டுக்கு மேல் அடிமைகள். சான்றாக ஏதென்சில் 90,000 அத்தீனியர்களும், 3,65,000 அடிமைகளும், 45,000 குடியேறியவர்களும் விடுதலை செய்யப்பட்டவர்களும் இருந்தனர் என ஏங்கெல்சு கூறியுள்ளார். மேலும் அவர் அன்று ஏதென்சின் குடும்பப் பெண்கள் படிப்பறிவு அற்றவர்களாகவே இருந்தார்கள் எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார் (ஏங்கெல்சு, 2008, பக்: 80, 81, 145-148). ஆகவே அங்கு அன்று சுதந்திரமான ஆண் மக்களே கல்வியறிவும் படிப்பறிவும் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். அடிமைகளும், குடும்பப் பெண்களும் படிப்பறிவு இல்லாதவர்கள். ஆகவே பண்டைய தமிழகம் அளவு பரவலான கல்வியறிவும், எழுத்தறிவும் அங்கு இருக்க வாய்ப்பில்லை. (USA, VOL-8, PAGE: 390-402 & Joshua J. Mark dt. 13.11.2013) அன்றைய உரோம் எட்ரூசுகன்கள் கீழ் இருந்தது. ஆகவே அங்கு பரவலான கல்வியறிவு இருக்கவில்லை (USA, 1988, VOL-16, PAGE: 440-453 & Charles Gates 2nd edition, page: 200-202).

சீனச் சமூகம் கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டளவில் சிறு சிறு அரசுகளாக பிரிந்து சுதந்திரத்தனி அரசுகளைக் கொண்டதாக இருந்தது. இக்காலம் சீனாவின் மிகச் சிறந்த காலம். இக்காலகட்டத்தில் கன்பூசியசு (CONFUCIUS), மென்சியசு (MENCIUS), லாவோசு (LAOZI) போன்ற தத்துவ அறிஞர்கள் தோன்றினர். புதிய கண்டு பிடிப்புகள் பல உருவாகின. இந்த அரசுகள் ஒரு சில நூற்றாண்டுகள்தான் இருந்தன. அக்காலகட்டத்திலும் தனி அரசுகளிடையே பேரரசு ஆவதற்கு இடைவிடாது போர்கள் நடந்தன. (கிரிசு ஆர்மன், பக்: 107-113 & Joshua J. Mark, 2.9.2009 & USA, VOL-3, PAGE: 500-503).

ஆனால் பழந்தமிழகத்தில் 1000 வருடங்களுக்கு மேல் நகர அரசுகள் இருந்தன. அவர்களிடையே போர்கள் நடந்து வந்தாலும் மிகப் பெரிய ஐக்கியம் இருந்து வந்தது. இங்கு இருந்தது போன்ற மக்கள் பிரதிநிதிகள் அங்கு தேர்ந்தெடுக்கப் படவில்லை. மக்கள் பிரதிநிதிகள் அரசைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை. தொல்கபிலர், கணாதர், பக்குடுக்கை நன்கணியார், கௌதமனார் போன்ற பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் அறிஞர்களோ, அவர்கள் உருவாக்கிய எண்ணியம், சிறப்பியம், அளவியல் போன்ற பொருள்முதல்வாத மெய்யியல்களோ அங்கு உருவாகவில்லை. ஆகவே சீனாவிலும் கல்வியறிவும், எழுத்தறிவும் பழந்தமிழகம் அளவு பரவலாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. வட இந்தியாவில் பரவலான கல்வியறிவும் எழுத்தறிவும் இல்லை என்பது முன்பே சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆகவே மெசபடோமியாவின் பாபிலோனிய பாரசீகப் பேரரசிலும், எகிப்திய அரசிலும், பொனிசியாவிலும், கிரேக்கத்திலும், உரோமிலும், சீனாவிலும், வட இந்தியாவிலும் கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டு அளவில் பழந்தமிழகம் அளவு பரவலான கல்வியறிவு இல்லை. கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டு என்பது உலக அளவில் ஒரு மிகச்சிறந்த காலகட்டமாக கிரேக்கர்களுக்கும், சீனர்களுக்கும் இருந்துள்ளது. ஆனால் தமிழர்களுக்கு கி.மு. 1000 முதல் கி.பி. முதல் நூற்றாண்டு வரை 1000 வருட காலம் மிகச் சிறந்த காலகட்டமாக இருந்துள்ளது. ஆனால் அக்காலகட்டத்தில் உருவான பலவேறு நூல்களும் தடயமே இல்லாமல் அழிந்து போயின. இசை, மெய்யியல், இலக்கியம் போன்றனவற்றில் கிடைத்த தடயங்கள் அன்று பழந்தமிழகம் அடைந்த உச்சகட்ட வளர்ச்சியைச் சுட்டி நிற்கின்றன.

எனவே சங்க இலக்கியங்களைக் கொண்டு மட்டும் சங்ககால வரலாற்றைக் கண்டறிவது என்பது குருடர்கள் யானையைப் பற்றி அறிந்து கொண்டது போலாகிவிடும். சங்க காலத்தின் இறுதியில் வைதீக மதக் கருத்துகள், சமண பௌத்த மதக்கருத்துகள் போன்ற பல கருத்து முதல்வாத மெய்யியல்கள் இருந்த போதிலும், தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடித்தளமாகப் பொருள் முதல்வாத மெய்யியல் கருத்துகளே அன்று இருந்தன (கணியன்பாலன், 2016, பக்: 778-781, 807-809). இன்றைய நவீனச் சமூகத்தில் பல கருத்து முதல்வாத மெய்யியல் கருத்துகள் இருந்த போதிலும், அதன் அடித்தளமாக இருப்பது பொருள் முதல்வாத மெய்யியல் கருத்துகளே. அதைப் போன்று தான் சங்க காலத்திலும் இருந்தது. இந்த மெய்யியல் கருத்துகளும், நகர அரசுகளும் தான் பழந்தமிழகத்தின் மிகப்பெரிய வளர்ச்சிக்குக் காரணம். அதனைச் சங்க இலக்கியம் கொண்டு மட்டும் கண்டறிவது இயலாது. அக்காலத் தொல்லியல், நாணயவியல், கல்வெட்டியல், மொழியியல் போன்ற பல்வேறு துறைகளின் ஆய்வுகள் மூலமே கண்டறிய இயலும்.

மூன்றாவது விடயம் – சமயச் சான்றுகள் இல்லை.

பழந்தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடிப்படையாக பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் இருந்ததால்தான் சமயம் சார்ந்த பொருட்கள் கிடைக்கவில்லை. கி.மு. 750 அளவில் பழந்தமிழகத்தில் இருந்த தொல்கபிலர் தான் எண்ணியம் என்கிற சாங்கியத்தைத் தோற்றுவித்தவர். இவர் ஒரு தமிழர் என்பதை முனைவர் க. நெடுஞ்செழியன் விரிவான ஆய்வுகள் மூலம் நிறுவி உள்ளார் (தமிழர் இயங்கியல், 2009, பக்:20-23). தொல்கபிலர் வட இந்தியாவில் தோன்றுவதற்கான பின்புலம் வட இந்தியாவில் இல்லை. ஆனால் அவர் தமிழகத்தில் தோன்றியதற்கான பின்புலம் பழந்தமிழகத்தில் இருந்துள்ளது என்பதை ஆசிரியரின் நூல் நிறுவியுள்ளது (பழந்தமிழக வரலாறு, பக்:32-45).

எண்ணியம் என்பது பொருள்முதல்வாதச் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பழந்தமிழ்ச் சமூகம் 1000 வருடங்களாக பொருள்முதல்வாத மெய்யியலைத்தான் தனது அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. அங்கு கருத்துமுதல்வாத சமயம் இருக்கவில்லை. தொல்கபிலரின் எண்ணியம் மட்டுமல்ல கணாதரின் சிறப்பியம் என்கிற வைசேடிகம், கௌதமனாரின் அளவியல் என்கிற நியாயவியல், பக்குடுக்கை நன்கணியாரின் அணுவியல், ஆசிவகம் போன்ற பல சிந்தனைப் பள்ளிகள் தமிழகத்தில் இருந்தன (மூலச்சிறப்புள்ள தமிழ்ச் சிந்தனை மரபு, பக்:23, 24). இவை அனைத்தும் பொருள்முதல்வாத மெய்யியலைத்தான் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தன.

தொல்கபிலர்: தொல்கபிலரை புறம் 166 ஆம் பாடல் முதுமுதல்வன் எனவும் அவரது நூலை 24 கூறுகளைக் கொண்ட ஒரு தொன்மையான நூல் எனவும், 21 தர்க்கத் துறைகளைக் கொண்ட ஒரு தர்க்க நூல் எனவும் கூறுகிறது. சித்தர் பத்ரகிரியார் அவரை ஆதிகபிலர் என்கிறார். சங்க இலக்கியத் தொகுப்புகளோ அவரைத் தொல்கபிலர் என்கின்றன. வட மொழி நூல்கள் அவரை கபிலர், கபிலமுனி, அசுரர் எனப் பலவாறு கூறுகின்றன. ஒரு சில வடமொழி நூல்கள் அவரைக் கடவுளின் அவதாரம் என்கின்றன. ஆதி சங்கரர் அவரை மிகப்பெரிய அறிவாளி என்கிறார் (மூலச்சிறப்புள்ள தமிழ்ச்சிந்தனைமரபு, 2018, பக்:13, 14, 76). ஆக தொல்கபிலர் கி.மு. 8 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 8 ஆம் நூற்றாண்டு வரை கிட்டத்தட்ட 1500 ஆண்டுகளாக இந்தியா முழுவதும் புகழ்பெற்ற ஒரு பேரறிஞராக இருந்துள்ளார்.

தொல்கபிலர் குறித்து, “இந்தியாவில் தோன்றிய ஒவ்வொரு சமய நிறுவனமும் கபிலர் என்ற மாமனிதருக்கு உளவியல் அடிப்படையிலும், மெய்யியல் அடிப்படையிலும் கடமைப்பட்டுள்ளது…. புகழ்மிக்க - வியப்புக்குரிய - ஒளி நிறைந்த கபிலர் இன்றும் வாழ்கிறார்” என விவேகானந்தர் கூறுகிறார் (மூலச்சிறப்புள்ள தமிழ்ச் சிந்தனை மரபு, 2018, பக்:115). ஆகவே தமிழரான தொல்கபிலர் தமிழ் அறிவு மரபின் தந்தை எனச் சொல்லத் தகுதியானவர். அவரது எண்ணியம் மகாபாரதத்திலேயே மிகப் பழமையானது எனப்படுகிறது. தொல்கபிலர் மகாவீரர், புத்தர் ஆகியவர்களுக்கு முந்தையவர் எனவும், உபநிடதங்களுக்கு முந்தையவர் எனவும் சட்டோபாத்தியாயா கூறுகிறார். உபநிடதங்களின் காலம் கி.மு. 7 ஆம் நூற்றாண்டு என்பதால் தொல்கபிலரின் காலம் கி.மு. 8 ஆம் நூற்றாண்டு எனக் கொண்டு அவரின் காலமும், அவரின் 6 பாடல்கள் சங்க இலக்கியத்தில் இருப்பதால் சங்க இலக்கியத்தின் தொடக்க காலமும் கி.மு. 750 எனக் கணிக்கப்பட்டது (கணியன்பாலன், 2016, பக்:63, 64).

தொல்காப்பியர் தனது நூலில் நிலம் பொழுது ஆகிய இரண்டின் இயல்புதான் முதற்பொருள் என்கிறார். எண்ணியச் சிந்தனைப்படி, நிலம் என்பது வெளியையும், பொழுது என்பது காலத்தையும் குறிக்கும். இன்றைய நவீன அறிவியல் வெளி-காலம் (TIME-SPACE) எனக் குறிப்பிட்டதைத்தான் தொல் காப்பியர் எண்ணிய அடிப்படையில் நிலம் பொழுது என்கிறார். அவர் கருப்பொருளில்தான் தெய்வம், மனிதன், விலங்கு, செடிகொடிகள் முதலியனவற்றை வைத்தார். முதற்பொருள்தான் அனைத்திற்கும் அடிப்படை. அதில் இருந்து உருவானவைதான் கருப்பொருள்கள். இந்த தெய்வம் என்பது இன்றைய முழுமுதற்கடவுள் அல்ல. வள்ளுவன் தனது 50 ஆவது குறளில், இந்த உலகில் சிறந்த முறையில் வாழ்பவர் வானுரையும் தெய்வமாக ஆவர் என்கிறான். ஆகவே இந்த ‘தெய்வம்’ என்பது மனிதனாக இருந்து தெய்வமாக ஆகியவை. பண்டைய நிலதெய்வம், குலதேய்வம், நடுகல் ஆகியன அப்படி உருவானவைதான். அவை இன்றைய சமய வழிபாட்டுத் தெய்வங்கள் அல்ல. நிலதெய்வங்களும், குல தெய்வங்களும், நடுகல்லும் நமது முன்னோர்கள். ஆதலால் அன்று முழுமுதற் கடவுள்களைக் கொண்ட சமயம் இருக்கவில்லை (கணியன்பாலன், 2016, பக்: 724-725, 800-801). அதனால் சமயம் சார்ந்த பொருட்கள் கிடைக்கவில்லை. கீழடியில் மட்டுமல்ல, கேரளாவில் பட்டணம் என்ற முசிறி அகழாய்வில் கிடைத்த ஒரு இலட்சம் பொருட்களிலும் சமயம் சார்ந்த பொருள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

காலம்: கி.மு. 1000க்கு முன்பிருந்தே தமிழகத்தில் நகர அரசுகள் இருந்தன எனவும், சங்ககாலம் என்பது கி.மு. 750 முதல் கி.மு. 50 வரை எனவும் அன்று பரவலான கல்வியறிவும் எழுத்தறிவும் இருந்தது எனவும் அன்று பொருள்முதல்வாத மெய்யியல்தான் தமிழ்ச்சமூகத்தின் அடிப்படையாக இருந்தது எனவும் சமயங்கள் இல்லை எனவும் இக்கட்டுரையாளரின் நூல்கள் முன்பே நிறுவியுள்ளன. அதனைக் கீழடி, முசிறி அகழாய்வுகள் உறுதி செய்துள்ளன (பழந்தமிழக வரலாறு, கணியன்பாலன், 2018, பக்: 15-20, 136).

keezhadi antiquitiesபழந்தமிழக நாகரிகத்தின் தடயமற்ற பேரழிவு

1000 வருடங்களுக்கும் மேலாகப் பெரும்புகழ் பெற்று விளங்கிய நாகரிகம் தடயமே இல்லாது அழிந்து போக மூன்று காரணங்கள் முக்கியமானவை. பழந்தமிழகத்தில் கி.மு. 250க்கு பின்பு சிறு குறு நகர அரசுகளை மூவேந்தர்கள் இணைத்துக் கொள்வதும், குடும்ப உறுப்பினர்கள் அரசர் ஆகாமல் போவதும் நடந்து வந்தன. இறுதியில் கி.மு. 50 அளவில் சிறு குறு நகர அரசுகள் இல்லாது போய், அரச குடும்ப உறுப்பினர்கள் அரசராவதும் இல்லாது போய், பேரரசுகள் உருவாகியிருந்தன (பழந்தமிழக வரலாறு, 2018, பக்: 269, 653, 654). கடைச்சங்கத்திற்குப் (சங்ககாலம்) பின் எழுந்த நூல்களைச் சங்கம் மருவிய நூல்கள் என நமது முன்னோர் கூறுவர் எனவும் சங்கத்தோடு தொடர்புடைய சங்கக் கருத்தைத் தழுவிய நூல்களையே சங்கம் மருவிய நூல்கள் என பழைய மரபு கூறுகிறது எனவும் வித்வான் எசு.நடராசன் கூறுகிறார். பழைய வெண்பா ஒன்று சங்கம் மருவிய நூல்களைப் பட்டியலிடுகிறது எனவும் பின் கி.பி. 13ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய பன்னிரு பாட்டியல் தனது 133, 222ஆம் சூத்திரங்களில் பதினெண் மேற்கணக்கு, பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களைக் குறிப்பிடுகிறது எனவும் அவர் கூறுகிறார் (பதினெண் கீழ்க்கணக்கு, 2014, பக்: xxxiii-xxxviii). ஆகவே சங்க காலத்தை ஒட்டி, அக்கருத்துக்களோடு தொடர்புடைய நூல்கள் தோன்றிய காலமே சங்கம் மருவிய காலம். அதனைச் சங்ககாலத்தை ஒட்டியுள்ள கி.மு. 50 முதல் கி.பி. 250 வரையான காலகட்டம் எனவும், பேரரசுக் காலம் எனவும் கூறலாம்.

பேரரசுக் காலத்தில், கி.மு.50 முதல் கி.பி.150வரை பழந்தமிழ்ச் சமூகம் ஓரளவு சங்ககால நற்பண்புகளையும், உயர்ந்த சமூக மதிப்பீடுகளையும் கொண்டதாக இருந்தது. சுயசிந்தனையும், புதுமை செய்யும் திறனும், புத்துணர்வும் ஓரளவு தொடர்ந்து பாதுகாக்கப்பட்டு வந்தன. படைவலிமையும், உலகளாவிய வணிகமும், செல்வமும் தொடர்ந்து வளர்ந்து வந்தன. ஆனால் வீழ்ச்சிக்கான அறிகுறிகளும் உருவாகி வளரத் தொடங்கியிருந்தன. சங்கம் மருவிய காலத்தில் வேந்தன் தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்தப்பட்டு வானளாவிய அதிகாரங்களைக் கொண்டவன் ஆனான். அதனை கி.மு.75 அளவில் தோன்றிய ‘முத்தொள்ளாயிரம்’ நூல் வெளிப்படுத்துகிறது (கணியன்பாலன், 2016, பக்: 657-659). பேரரசுக் கொள்கை, அரச குடும்பங்கள் இடையேயும் உயர் வர்க்கத்தாரிடமும் இருந்த வைதீக, சமண, பௌத்த மதச் சிந்தனைகள், இன்னபிற காரணிகள் ஆகியன கி.பி. 150க்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகம் ஒரு புரையோடிப் போன சமூகமாக மாறுவதற்குக் காரணமாகின. வேந்தனும் அவனைச் சார்ந்தோரும், வணிகர்களும், இன்ன பிற செல்வந்தர்களும் அதிகம் செல்வம் பெற்றவர்களாக ஆகி ஆடம்பரத்திலும், இசை, நடனம், ஆடல் பாடல் போன்ற கேளிக்கைகளிலும், மதச்சடங்குகளிலும், மூட நம்பிக்கைகளிலும் மூழ்கிப் போயிருந்தனர். சாதாரண மக்களின் நிலையில் மாற்றமில்லாத வாழ்க்கை இருந்ததோடு, அவர்களும் மூட நம்பிக்கைகளிலும், வெற்றுச் சடங்குகளிலும் ஆழ்ந்து போயிருந்தனர். வர்க்கவேறுபாடுகள் மிக அதிக அளவு அதிகரித்து, சகிக்க இயலாத நிலையை அடைந்ததோடு, கருத்து வேறுபாடுகள் மிகுந்து, நற்பண்புகளையும், உயர் மதிப்பீடுகளையும் இழந்து போன சமூகமாக, பழக்க வழக்கங்களும், சடங்குகளும், மரபுகளும் இறுகிப் போன சமூகமாக, சுயசிந்தனையோ, புத்துணர்வோ, புதுமை செய்யும் திறனோ இல்லாதுபோய், ஒரு புரையோடிப் போன சமூகமாக கி.பி. 150க்குப் பிந்தைய பழந்தமிழ்ச் சமூகம் ஆகிப் போயிருந்தது.

சூழ்நிலைக்கும், சந்தர்ப்பத்திற்கும், காலத்திற்கும், இடத்திற்கும் ஏற்பத் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்ளும் திறன் கொண்டிருந்த பழந்தமிழ்ச் சமூகம் கி.பி. 150க்குப் பின் அத்திறனை இழந்து, இறுகிப் போய், ஒளியிழந்த, இருள்படர்ந்த சமூகமாக ஆகியிருந்தது. இந்த நிலையில் கி.மு. 235 – 284 வரை உரோம் அரசில் ஏற்பட்ட நெருக்கடிகளால் தமிழக ஏற்றுமதி கி.பி.235 முதல் நின்றுபோய் பொருளாதாரத்தில் பேரிழப்பு ஏற்பட்டது (மூலச்சிறப்புள்ள தமிழ்ச் சிந்தனை மரபு, 2018, பக்: 42). இந்தப் பேரிழப்பு பழந்தமிழ்ச் சமூகத்தை நிலைகுலையச் செய்தது. இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் கி.பி. 250இல் கர்நாடக ஆந்திரப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து வந்த அநாகரிக இனக்குழு மக்களான களப்பிரர்களின் படையெடுப்பு நடந்தது (கணியன்பாலன், 2016, பக்: 854, 855). இவர்களது படையெடுப்பால் 1000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பெரும் புகழோடு இருந்த பழம்பெரும் தமிழக நாகரிகம், மிகப்பெரிய வீழ்ச்சிக்கும் பேரழிவுக்கும் உள்ளானது. அதில் இருந்து தமிழகம் மீளவே இல்லை.

இது போன்ற புரையோடிப்போன சமூகங்களின் மேல் நடக்கும் அநாகரிக இனக்குழு மக்களின் படையெடுப்பு, மிகப்பெரிய பேரழிவை ஏற்படுத்துகிறது. இது போன்ற படையெடுப்புகளால், அந்த புரையோடிப்போயிருந்த, நாகரிக நகரச்சமூகங்கள் ஒரு பின் தங்கிய கிராமச் சமூகமாக, மிகவும் பிற்போக்கான சிந்தனையைக் கொண்ட சமூகமாக மாற்றப்படுகின்றன. அநாகரிக டோரியர்களின் படையெடுப்பால் கிரேக்கத்தில் ஏற்பட்ட வீழ்ச்சி குறித்து, “ஆப்ரிக்காவில் பயிரிட்டு வாழ்ந்த மக்களுக்கும் கிரேக்க மக்களுக்கும் வேறுபாடு இல்லாதுபோனது…. மைசீனியாவின் கடந்த காலம் முற்றிலுமாக மறக்கப் பட்டிருந்தது…. கிராமங்கள் ஒன்றுக் கொன்று துண்டிக்கப் பட்டிருந்தன….. மக்கள் படிப்பறிவு இல்லாதவர்களாக இருந்தார்கள். கைவினைத் தேர்ச்சி முதிர்ச்சி பெற்றிருக்கவில்லை…. வாழ்க்கை கடுமையானதாகவும், பஞ்சங்கள் மிகுந்ததாகவும் இருந்தது” என்று அதன் பிற்போக்கான நிலையைக் கூறுகிறார் கிரிசு ஆர்மன் (விடியல், பக்: 119). டோரியர் படையெடுப்பால், மைசீனிய நகரம் உட்பட அநேக நகரங்கள் சாம்பற் குவியலாகின, கிரீசின் வாழ்க்கை ஸ்தம்பித்துப்போய்விட்டது, அந்நாகரிகத்தை இருள் சூழ்ந்துகொண்டது, மக்களின் வறுமை அதிகரித்தது, வாழ்க்கை நிலையற்றதாகியது, அதன் காரணமாக 300 வருடம் கிரேக்கம் இருளடர்ந்த காலமாக ஆகியது என்கிறார் சாமிநாத சர்மா (கிரீசு வாழ்ந்த வரலாறு, 2003, பக்:27-29). களப்பிரர் படையெடுப்புக்குப் பிந்தைய தொடக்க காலத் தமிழ்ச் சமூகம் இந்த நிலையில்தான் இருந்தது.

இது போன்ற நிலையிலிருந்து அச்சமூகம் மீண்டு வர ஒரு சில நூற்றாண்டுகள் முதல் பல நூற்றாண்டுகள் வரை ஆகின்றன. ஆனால் புதிதாக மீண்டு வரும் சமூகம் முற்றிலும் ஒரு புதிய, மாறுபட்ட சமூகமாக, பழைய நினைவுகள் இல்லாத, பிற்போக்குச் சிந்தனைகளைக் கொண்ட சமூகமாக ஆகிவிடுகிறது. களப்பிரர் படையெடுப்புக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகம் மிகப் பெரிய அழிவுக்கும் சிதைவுக்கும் உள்ளான ஒரு சமூகமாக ஆகி, பின் 150 ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டெழுந்த தமிழ்ச் சமூகம் மதம், சமயம் சார்ந்த சமூகமாக, பிற்போக்கான சிந்தனைகளைக் கொண்ட ஒரு கிராமப்புறச் சமூகமாக ஆகியிருந்தது. பழந்தமிழக நகர அரசுச் சமூகத்தில் இருந்த மிகவும் முற்போக்கான தத்துவார்த்த அறிவியல் தொழில்நுட்ப சிந்தனைகளையும், அந்த நகர அரசுச் சமூகம் குறித்த வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் அது முற்றிலுமாக இழந்துபோய், முற்றிலுமாக மறந்தும் போயிருந்தது. இன்று வரைகூட அவைகளைப் பற்றிய எந்தவித நினைவும் இல்லாத சமூகமாகவே தமிழ்ச் சமூகம் இருக்கிறது. ஆனால் ஒரு சில கலை, இலக்கியம் சார்ந்த விடயங்கள் மட்டும் ஓரளவு பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தன. இனக்குழு நிலையில் இருந்த அநாகரிக மக்களான களப்பிரர் படையெடுப்பு மிகப்பெரிய பேரிழப்பை ஏற்படுத்தியது. பெரும்பாலான நகரங்கள் தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட்டுத் தரை மட்டமாக்கப்பட்டன. நாடு முழுவதும் படையெடுப்பின் தொடக்க ஆண்டுகளில் மிகப் பெரிய வன்முறை நடந்தது. பண்டைய நாகரிகம் அடியோடு இல்லாது போனதோடு, கடந்த கால நாகரிகம் குறித்தச் சிந்தனையே இல்லாத அளவு அங்கு பேரழிவும் வன்முறையும் பல ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நட ந்தேறியது.

ஆரியர்களின் சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் மீதான தாக்குதல் குறித்து, “ஆரியர் தாக்குதல் நடத்திச் சென்ற பிறகு, அந்த இடங்கள் அளவுக்கு அதிகமாகவே சின்னாபின்னப்படுத்தப்பட்டன. அதன்பின்னர் மனித சமூகமும் வரலாறும் அங்கு மீண்டும் தோன்றக் கூடுமானால் அவை முற்றிலும் மாறுபட்ட நிலையில்தான் முடியும்” எனக் கூறுகிறார் டி.டி. கோசாம்பி (பண்டைய இந்தியா, பக்: 136, 137). இந்த நிலைதான் களப்பிரர் படையெடுப்புக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் நிலையும் இருந்தது. இந்த களப்பிரர் படையெடுப்புக்குப் பிந்தைய காலத்தில் ஏற்பட்ட வைதீக சமண பௌத்த மதச் செல்வாக்குகளும், சமற்கிருதமயமாதலும் இணைந்து (கே.கே.பிள்ளை, பக்: 183, 189, 220) பண்டைய தமிழர் நாகரிகம் குறித்த அனைத்தையும் இல்லாது செய்ததோடு அந்த நகர நாகரிக காலம் முற்றிலும் மறக்கடிக்கப்பட்டு விட்டது. அந்த நகர நாகரிக காலம் பொருள்முதல்வாத அடிப்படையைக் கொண்டிருந்ததால் பண்டைய தமிழ் நூல்கள் அனைத்தும் பொருள்முதல்வாத மெய்யியலை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் எழுதப்பட்டிருந்தன. சமண பௌத்த வைதீக மதங்கள் அதற்கு எதிரான கருத்துக்களைக் கொண்டவை. அதன் காரணமாக தொடக்கத்தில் இந்த மத ஆதிக்கங்களின் காரணமாகவும், கி.பி. 5 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து உருவான சமற்கிருதமயமாக்களின் போதும் (க.ப. அறவாணன், 2009, பக்: 86-89) தமிழில் இருந்த பொருள் முதல்வாத மெய்யியல் நூல்கள் அனைத்தும் அழித்தொழிக்கப்பட்டன. இதில் சமற்கிருதமயமாக்களின் பங்கு மிகமிக முக்கியமானது. பழந்தமிழ் நூல்களில் பலவற்றை மொழி பெயர்த்துக் கொண்ட சமற்கிருதம் பழந்தமிழர்களின் பண்டைய நூல்கள் அனைத்தையும் அது பற்றிய சிந்தனை அனைத்தையும் தடயமே இல்லாமல் அழித்து ஒழிப்பதில் பெருவெற்றி பெற்றது. பண்டைய ஓலைச்சுவடிகளைத் தீயிட்டுக் கொளுத்துவதையும், ஆற்றில் விடுவதையும் சடங்குகளாக, புனித விடயங்களாக ஆக்கி தமிழர்களின் அறிவுக் கருவூலத்தை இல்லாமலாக்கியது (உ.வெ. சாமிநாத ஐயர், பக்: 806, 812). ஆகவே 1.நகர அரசுகள் பேரரசுகளாகி சீர்கெட்டுப் புரையோடிப் போய், வலிமை இழந்ததும், 2.களப்பிரர்களின் படையெடுப்போடு கூடிய மிகப் பெரிய பேரழிவும், 3.சமண, பௌத்த, வைதீக மத ஆதிக்கமும், சமற்கிருதமயமாக்கலும் ஆகிய இவைதான் 1000 ஆண்டு கால பழந்தமிழக நகரநாகரிகம் தடயமே இல்லாமல் அழிந்து போகக் காரணம்.

பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் - சங்கம் மருவிய காலம்

பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் சங்கம் மருவிய காலத்தைச் (கி.மு.50 - கி.பி.250) சேர்ந்தவை என்றுதான் பண்டைய மரபு கூறுகிறது என வித்வான் எசு.நடராசன் கூறியுள்ளார். ஆனால் சங்கம் மருவிய காலம் எந்தக்கால கட்டத்தைச் சேர்ந்தது என்பதில் ஏற்பட்ட குழப்பம்தான் பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் களப்பிரர் காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்ற தவறான புரிதல் உருவாகக்காரணம். கி.மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய (கணியன்பாலன், 2016, பக்: 317 – 329) சேரன் செங்குட்டுவனின் காலத்தை, கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டு எனத் தவறாகக் கணித்ததன் காரணமாகவே சங்கம் மருவிய காலத்தோடு களப்பிரர் காலமும் சேர்க்கப்பட்டு, களப்பிரர் காலத்தில் பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் எழுதப்பட்டன என்ற தவறான புரிதல் பரவியுள்ளது. சங்கம் மருவிய காலத்திற்குப் பின் வருகிற கி.பி. 250-550 வரையான காலம்தான் களப்பிரர் காலம். சங்கம் மருவிய காலத்தில்தான் திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம், கலித்தொகை, பரிபாடல் ஆகியன இயற்றப்பட்டன. இதே காலத்தில்தான் திருக்குறளுக்குப் பின் பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களும் இயற்றப்பட்டன.

களப்பிரர்களின் தொடக்க காலம் என்பது முன்பு கூறியவாறு மிகப்பெரிய பேரழிவு நடந்த ஒரு பிற்போக்கான காலம். அக்காலத்தில்தான் சமயம் சார்ந்த பிற்போக்குச் சிந்தனைகள் மேலோங்கி இருந்தன. நாளடைவில் சமயம் சார்ந்த சிந்தனைகள் வளர்ச்சியடைந்து, கி.பி. 5 ஆம் நூற்றாண்டில் திருமூலரின் திருமந்திரமும், காரைக்கால் அம்மையாரின் பக்திப் பாடல்களும் தோன்றின (மு. அருணாசலம், கடவு பதிப்பகம், பக்:97-100). தின்னாகர், தர்மகீர்த்தி, திக்நாதர், தருமபாலர், போதிதர்மர் போன்ற பௌத்த மதச் சிந்தனையாளர்கள் கி.பி. 5 முதல் 7 ஆம் நூற்றாண்டுவரை உருவாகினர் (நா. வானமாமலை, 2008, பக்: 96, 126-130). ஆக பொதுவாகக் களப்பிரர் காலம் என்பது மதச் சிந்தனைகள் ஆதிக்கம் வகித்த காலம் என்ற புரிதல் தேவை. ஆனால் பதினெண்கீழ்க் கணக்கு நூல்கள் பெரும்பாலும் காரண காரியச் சிந்தனைகளையும், தர்க்க வாதத்தையும் கொண்டதாக, மதம் சமயம் சாராத நூல்களாகவும், ஐந்திணைப் பாகுபாடுகளைக் கொண்டதாகவும், அகம்புறம் சார்ந்த கருத்தியலை உடையதாகவும், திருக்குறள் போன்ற நீதி நூல்களாகவும் உள்ளன. களப்பிரர் காலத்தில் ஐந்திணைப் பாகுபாடுகளும், அகம்புறம் சார்ந்த கருத்தியலும் இல்லாது மறந்து போயிருந்தன. ஆகவே பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் சங்கம் மருவிய காலத்தைச்சேர்ந்தவை.

களப்பிரர் காலமும் வைதீகமும் (கி.பி.250-550):

களப்பிரர் காலம் குறித்து அறிய வேள்விக்குடி செப்பேடும், பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டும் உதவுகின்றன. முதலில் வேள்விக்குடி செப்பேடு குறித்துப் பார்ப்போம். தனக்கு யாகங்களைச் செய்து கொடுத்த கொற்கைக்கிழான் கொற்றன் என்கிற பார்ப்பனனுக்கு கி.மு. 4 ஆம், 3 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த (பழந்தமிழக வரலாறு, 2018, பக்:160-164) பாண்டியன் முதுகுடுமிப் பெருவழுதி, வேள்விக்குடி என்கிற ஊரைத் தானமாகக் கொடுத்தான் எனவும், இதனை கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் தமிழகத்தைக் கைப்பற்றிய களப்பிரர்கள் எடுத்துக் கொண்டனர் எனவும், கி.பி. 7 ஆம், 8 ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய பாண்டியன் பராந்தகன் நெடுஞ்சடையனிடம் கொற்கைக் கிழான் கொற்றனின் வழிவந்தவன் தனது முன்னோனுக்கு வழங்கப்பட்ட வேள்விக்குடி ஊரை மீட்டுக் கொடுக்க வேண்டுமாய்க் கேட்டுக் கொண்டான் எனவும், அதனை ஏற்றுப் பராந்தகன் நெடுஞ்சடையன் வேள்விக்குடி ஊரை மீட்டுக் கொடுத்த செப்பேட்டுச் சாசனம்தான் இந்த வேள்விக்குடிச் செப்பேடு எனக் கருதப்படுகிறது. 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன் வழங்கிய நிலதானம் சுமார் 500 ஆண்டுகள் கழித்து பிடுங்கப்பட்டு பின் சுமார் 500 ஆண்டுகள் கழித்துத் திருப்பித் தரப்படுவதாக இந்தச் செப்பேடு கூறுகிறது.

இந்த வேள்விக்குடிச் செப்பேடு குறித்துப் பல கேள்விகளை எழுப்புகிறார் முனைவர் தி.சு. நடராசன் (NCBH, 2008, பக்: 128-132). முதுகுடுமி காலத்தில் (கி.மு. 3ஆம் 4ஆம் நூற்றாண்டு) இது போன்ற செப்பேடுகள் இருக்கவில்லை, நில தானங்கள் வழங்கப் படுவதில்லை. வேள்விக்குடி என்ற ஊர் இல்லை. அதில் உள்ள பெயர்களும் பொருத்தமாக இல்லை. முதுகுடுமி கொடுத்த சாசனம் குறித்தத் தகவல் எதுவுமில்லை. சங்க காலத்திலேயே பார்ப்பனர்களுக்கு நிலதானம் வழங்கப்பட்டது என்ற பிரமையை உருவாக்குவது தான் இதன் நோக்கம் என்கிறார் அவர். தி.சு. நடராசன் அவர்களின் கருத்தில் உண்மையுள்ளது. கி.மு. 4 ஆம், 3 ஆம் நூற்றாண்டில் (நந்தர் - மௌரியர் காலம்) பார்ப்பனர்களுக்கு நிலதானம் வழங்குவது என்பது வட இந்தியாவில் கூட இருக்கவில்லை. எனவே இந்த வேள்விக்குடி செப்பேடு என்பது ஒரு வரலாற்றுப் புனைவு. கீழடி அகழாய்வுகளும் இன்ன பிறவும் அன்று சமயம் சார்ந்த எந்த விடயமும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்த நிலையில் இந்த வேள்விக்குடி செப்பேடு கூறும் செய்திகளை ஏற்க முடியாது. தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் 140 புறத்திணைகளில் ஒன்று ‘வேள்வி நிலை’ என்ற புறத்திணை. அது அரசன் ஆநிரைகளைப் பரிசாக வழங்கும் நிகழ்வு. அதற்கும் வேதமுறையிலான வேள்விச் சடங்குக்கும் எந்தவிதத் தொடர்பும் இல்லை (பழந்தமிழக வரலாறு, 2018, பக்:311-315).

பூலாங்குறிச்சி கல்வெட்டுகள்: 1979க்கு முன்பாகக் களப்பிரர்களைப் பற்றி ஆய்வு செய்த பண்டாரத்தார், நீலகண்ட சாத்திரி, மயிலை சீனி.வேங்கடசாமி போன்ற பல வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் காலத்திற்குப் பிறகே பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவர்களின் கருத்துகளுக்கு வேள்விக்குடி செப்பேடு தான் அடிப்படையாக இருந்தது. ஆனால் வேள்விக்குடி செப்பேடு ஒரு வரலாற்றுப்புனைவு என்பதால், அவர்கள் களப்பிரர்கள் குறித்துக்கூறிய கூற்றுக்கள் பல ஏற்கத்தக்கன அல்ல. இனி நாம் பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டு குறித்து முனைவர் மா.பவானி கூறுவதைப் பார்ப்போம். பூலாங்குறிச்சியில் உள்ள குளத்தின் மலைச்சரிவில் கல்வெட்டுக்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இக்கல்வெட்டு முதலில் ஒரு ஓலையில் எழுதப்பட்டு, பிறகு கல்லில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. கல்வெட்டின் எழுத்தமைதியைக் கொண்டு இக்கல்வெட்டின் காலம் கி.பி. 5 ஆம் நூற்றாண்டு என்பதாக முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இது சேந்தன் கூற்றன் என்னும் களப்பிர அரசன் காலக் கல்வெட்டு. இதில் மூன்று கல்வெட்டுகள் உள்ளன. இந்த அரசனது ஆட்சியில் வேல்மருகன் கடலகபெரும் படைத் தலைவன் எங்குமான் என்பவன் இரண்டு கோவில்களையும், ஒரு சமணப் பள்ளியையும் கட்டுவித்து கோவிலில் வழிபாடு நடத்தவும் ஏற்பாடு செய்தான் என முதல் கல்வெட்டும், வெள்ளேற்றான் மங்கலம், சிற்றையூர் பிரம்மதேயம், வேறு ஒரு ஊர் ஆகிய மூன்று ஊர்களும் மலைமேல் எடுக்கப்பட்ட கோவில்களுக்கு தரப்பட்ட தானம் என்பதை இரண்டாவது கல்வெட்டும் கூறுகிறது. இக்கல்வெட்டுகளில் பிராமண நிலக்கிழார், பிரம்மதேயமுடையார், நாடு காப்பார், புறங்காப்பார் போன்ற பல பெயர்கள் வருகின்றன. இக்கல்வெட்டில் கூறப்படும் சில ஊர்கள் சோழநாட்டில் இருப்பதாலும், கல்வெட்டிலேயே பாண்டியநாடு கொங்கு நாடு போன்றன வருவதாலும் இந்த களப்பிர அரசன் சோழ, பாண்டிய, கொங்கு நாடுகளுக்கு அரசனாய் இருந்துள்ளான். பிரம்மதேயமுடையார், பிரம்மதேயம் ஆகிய சொற்கள் களப்பிரர் காலத்தில் பிரம்மதேயம் வழங்கப் பட்டதையும், அவை இருந்ததையும் உறுதி செய்கின்றன எனவும் இக்காலம் பிரம்மதேயங்கள் பெருகத் துவங்கிய காலம் எனவும் கூறுகிறார் (www.tamilvu.org › tdb › inscription › html › pulankuricci_inscriptions) முனைவர் மா. பவானி.

பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டுகள் தரும் செய்திகள் களப்பிரர்கள் வைதீக நெறிகளுக்கு ஆதரவானவர்கள் என்பதோடு அவர்கள் பிராமணர்களுக்குப் பிரம்மதேயம் வழங்கியவர்கள் என்பதையும் உறுதி செய்கின்றன. ஆகவே தமிழகத்தில் பல்லவர்களோடு, களப்பிரர்களும் முதலில் பிரம்மதேயங்களை வழங்கியவர்களாக இருந்துள்ளனர் என்பதை இக்கல்வெட்டு உறுதி செய்கிறது (ச.கிருஷ்ணமூர்த்தி, பக்:161, 162, 172, 173, 233-235). யாப்பருங்கலக் காரிகை என்னும் இலக்கண நூலில் களப்பிரர்கள் மூவேந்தர்களையும் சிறையில் இட்டனர் என்ற செய்தி உள்ளது (நடன காசிநாதன், 1981, பக்: 7, 8. & பன்னீர் செல்வம், பக்: 42, 43). இந்நூலில் உள்ள பல பாடல்கள் மூலம் களப்பிரர்கள் மிகச் சிறந்த வைணவர்கள் என அறிய முடிகிறது (யாப்பருங்கலக் காரிகை, பக்: 324-326). சோழநாட்டைத் தன் பெரும்படையால் கைப்பற்றி ஆட்சி செய்த கூற்றுவன் என்கிற களப்பிர அரசன் ஒரு சிறந்த சிவபக்தன் என கூற்றுவநாயனார் புராணம் கூறுகிறது (நடன காசிநாதன், 1981, பக்: 16-19).

களப்பிரர்கள் பாலி மற்றும் பிராகிருத மொழியை ஆதரித்தார்கள் என்பதற்கும் அம்மொழிகளில் பல நூல்கள் அக்காலத்தில் படைக்கப்பட்டன என்பதற்கும் சான்றுகள் உண்டு (நடன காசிநாதன், 1981, பக்: 6, 7 & பன்னீர் செல்வம், பக்: 51). கி.பி. 5 ஆம் நூற்றாண்டில், சோழநாட்டைச் சேர்ந்த புத்ததத்த மகாதேரர் என்னும் பௌத்த அறிஞர் பாலி மொழியில் பல நூல்களைப் படைத்தார். களப்பிர அரசன் அச்சுத விக்கந்தன் ஆட்சிக் காலத்தில்தான் ‘வினய வினிச்சியம்’ என்னும் நூலை அவர் எழுதினார். தஞ்சை தருமபால ஆசாரியார் களப்பிரர் காலத்தைச் சேர்ந்தவர். இவரும் பாலி மொழியில் பல உரை நூல்களை எழுதியுள்ளார். கி.பி. 470இல் வஜ்ரநந்தி என்பவர் மதுரையில் திரமிள சங்கத்தை நிறுவினார். இச்சங்கத்தின் பணிகள் குறித்துத் தெளிவான தரவுகள் இல்லை எனினும் சமணத்தை வளர்ப்பதற்காகவே இச்சங்கம் நிறுவப்பட்டது (தேவ.பேரின்பன், 2006, பக்:97). பொதுவாக கி.பி. 5 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்துதான் களப்பிரர் குறித்த தரவுகள் கிடைக்கின்றன. அதற்கு முந்தைய காலத் தரவுகள் இல்லை என்பது களப்பிரரின் தொடக்க காலத்தில் நடந்த பேரழிவையும், அதன் விளைவாக பழந்தமிழ்ச் சமூகத்தின் நகர நாகரிகம் தடயமே இல்லாது போனதையும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

ஆகவே களப்பிரர் காலத்தில் சமண பௌத்த மதங்கள் மட்டுமல்ல வைதீகமும் ஆதரிக்கப்பட்டு பிராமணர்களுக்கு பிரம்மதேயமும் வழங்கப் பட்டன. தொடக்க காலத்தில் பாலி பிராகிருத மொழிகள் செல்வாக்கு பெற்றவைகளாக இருந்தன, இறுதியில் சமற்கிருதம் பெரும் செல்வாக்கு பெற்றதாக ஆகியிருந்தது. ஆனால் அறிவியல்மொழி, வணிகமொழி, இலக்கிய மொழி போன்ற தகுதிகளை தமிழ் மொழி முழுமையாக இழந்து கொண்டிருந்தது. 1000 ஆண்டு காலம் வளர்ச்சியடைந்த பழந்தமிழக நகர நாகரிகம், தடயமே இல்லாமல் அழிந்து போகும் அளவு மிகப்பெரிய பேரழிவு நடந்த காலம் களப்பிரர்களின் தொடக்ககாலம். பிந்தைய களப்பிரர்காலம் சமய ஆதிக்கம் மேலோங்கி இருந்த காலம். பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் சிந்தனைகளும் அதன் அடிப்படைத் தரவுகளும் முழுமையாக அழிக்கப்பட்ட காலம். களப்பிரர் காலத்தில் தொண்டை மண்டலத்தை ஆண்ட பல்லவர்களும் முதலில் பாலி பிராகிருத மொழிகளை, பின் சமற்கிருத மொழியை வளர்த்தெடுத்தவர்களாகவும் பிரம்மதேயங்களை வழங்கியவர்கள் ஆகவும் இருந்துள்ளனர் (ச.கிருஷ்ணமூர்த்தி, பக்:161, 162, 172, 173, 233-235). கி.மு. 1000க்கு முன்பிருந்து கி.பி. 250 வரை 1000 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தமிழகத்தில் அரசு மொழியாக, கல்வி மொழியாக, அறிவியல் மொழியாக, வணிக மொழியாக, வழிபாட்டு மொழியாக, வாழ்வியல் மொழியாக என அனைத்துமாகத் தமிழ் இருந்து வந்தது.

ஆனால் கி.பி.250க்குப்பின் முதலில் பாலி, பிராகிருதமும், பின் சமற்கிருதமும் தமிழகத்தில் செல்வாக்கு பெற்று, தமிழ்மொழி அழியத் தொடங்கியது. ஆக கி.பி. 250க்குப் பின் நடந்த அந்நியப் படையெடுப்புகளால், சமய ஆதிக்கம் மிகுந்து, சமற்கிருதமயமாக்கலுக்கு உள்ளாகி, 1000 ஆண்டுகால தமிழக நகர அரசுகளின் உயர்வளர்ச்சி பெற்ற, சமயச்சார்பற்ற அதன் நகர நாகரிகமும், பண்பாடும் கி.பி. 550க்குள் தடயமே இல்லாமல் அழிந்துபோனது. பின் உருவான இடைக்காலப் பிற்காலத் தமிழ் அரசுகளின் நாகரிகங்கள் கூட, சமய ஆதிக்கம் கொண்ட சமற்கிருதமயமாகப்பட்ட நாகரிகங்கள்தான். ஆனால் அவற்றில் தமிழ் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்தது. அதனால்தான் கி.பி. 500க்குப் பின்னரும் தமிழ் வணிக மொழியாக, இலக்கிய மொழியாக கி.பி. 1400 வரை இருந்து வந்தது. அதன் பின் வந்த அந்நிய ஆட்சிகளால் தமிழ் அந்தத் தகுதிகளையும் இழந்து போனது (க.ப. அறவாணன், பக்: 243, 244, 258 & ஆழி செந்தில்நாதன், தமிழ் இந்து-5.7.2016). இன்று தமிழ் மொழியே அழிந்து போகும் நிலை உள்ளது. ஆனால் இன்று வரை பழந்தமிழக நகர அரசுகளின் நாகரிகம் குறித்தச் சிந்தனை தமிழ் மக்களிடம் இருக்கவில்லை. ஆனால் கீழடி அகழாய்வு அதனை வெளிக்கொண்டு வந்துள்ளது என்பதே அதன் சிறப்பு. தமிழ்ச் சமூகம் தனது பழமை குறித்த, பண்டைய சிறப்பு குறித்த அறியாமையிலிருந்து மீண்டு வர கீழடி அகழாய்வு வழி வகுக்கட்டும்.

துணை நூற் பட்டியல்:

  1. உ.வெ. சாமிநாத ஐயர், என் சரித்திரம், மின்னூலாக்கம்.
  2. ஏங்கெல்சு, குடும்பம், தனிச்சொத்து, அரசு ஆகியவற்றின் தோற்றம், பாரதி புத்தகாலயம், 2008.
  3. க.நெடுஞ்செழியன், தமிழர் இயங்கியல் – தொல்காப்பியமும் சரகசம்கிதையும், பாலம், 2009.
  4. க.ப.அறவாணன், தமிழர் மேல் நிகழ்ந்த பண்பாட்டுப் படையெடுப்புகள், தமிழ் கொட்டம், 2009.
  5. கணியன்பாலன், பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும், எதிர் வெளியீடு, சூன்-2016.
  6. கணியன்பாலன், பழந்தமிழக வரலாறு, தமிழினிபதிப்பகம், சூலை - 2018.
  7. கணியன்பாலன், மூலச்சிறப்புள்ள தமிழ்ச் சிந்தனை மரபு, தமிழினி பதிப்பகம், சூலை - 2018.
  8. கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி, பண்டைத் தமிழ்ச் சமூகம், NCBH, சூலை 2010
  9. ‘கீழடி’ – வைகை நதிக்கரையில் சங்ககால நகர நாகரிகம், தமிழ்நாடு அரசு, தொல்லியல்துறை, 2019 – Publication No: 302, Critically Edited By prof. K.Rajan (66pages).
  10. கே.கே.பிள்ளை, தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், 2008.
  11. கிரிசு ஆர்மன், உலக மக்களின் வரலாறு, விடியல் பதிப்பகம், சூலை-2017, தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு – நிழல்வண்ணன், வசந்தகுமார்.
  12. ச.கிருஷ்ணமூர்த்தி, தமிழ்நாட்டுச் செப்பேடுகள், மெய்யப்பன் பதிப்பு, 2002.
  13. சவகர்லால் நேரு, ‘உலக சரித்திரம்’ தமிழாக்கம்- ஓ.வி. அளகேசன், அலைகள் பதிப்பகம், 3ஆம் பதிப்பு, அக்டோபர் - 2006.
  14. டி.டி. கோசாம்பி, பண்டைய இந்தியா, NCBH, செப்டம்பர்-2006, தமிழாக்கம்: ஆர். எசு. நாராயணன்.
  15. நடன காசிநாதன் களப்பிரர், தொல்பொருள் ஆய்வுத்துறை, 1981.
  16. நா. வானமாமலை, தமிழர் பண்பாடும் தத்துவமும், அலைகள் வெளியீட்டகம், சூலை - 2008.
  17. தி.சு. நடராசன், தமிழகத்தில் வைதீக சமயம், NCBH, 2008.
  18. தேவ.பேரின்பன், தமிழர் தத்துவம், NCBH, 2006.
  19. பதினெண் கீழ்க்கணக்கு, மாணவர் பதிப்பகம், 2014.
  20. பன்னீர் செல்வம், தமிழ்நாடும் களப்பிரர் ஆட்சியும், மாணிக்கம் கம்பெனி.
  21. மு. அருணாசலம், தமிழ் இசை இலக்கிய வரலாறு, கடவு பதிப்பகம், 2009.
  22. முனைவர் அ. இராமசாமி, அழகப்பா பல்கலைக்கழக முன்னாள் துணைவேந்தர் தொன்மைத் தமிழர் நாகரிக வரலாறு, டிசம்பர்-2013.
  23. முனைவர் கா. இராசன் அவர்கள், ‘தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்’ உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், 2010.
  24. யாப்பருங்கலக் காரிகை, அமிர்தசாகரர் பழையஉரை.
  25. வெ.சாமிநாத சர்மா, கிரீசு வாழ்ந்த வரலாறு, சந்தியா பதிப்பகம்-2003.
  26. வின்சென்ட் ஆர்தர் சுமித் அசோகர், தமிழில் சிவமுருகேசன், சந்தியா பதிப்பகம், 2009.
  27. An epigraphic perspective on the antiquity of Tamil - Iravatham Mahadevan, The Hindu. dt 24.6.2010.
  28. Ancient Cities - The Archaeologey of urban life in the Ancient Near East and Egypt, Greece and Rome By Charles Gates 2nd Edition.
  29. Ancient History of Encyclopedia-Achaemenid Empire by Peter Davidson dt 11.2.2011.
  30. Ancient History of Encyclopedia - Ancient China By Joshua J. Mark dt. 2.9.2009.
  31. Ancient History of Encyclopedia – Ancient Greece by Joshua J. Mark dt. 13.11.2013.
  32. THE PERIPLUS OF ERITHRYAN SEA-English translation by W.H.SCHOFF.
  33. THE WORLD BOOK ENCYCLOPEDIA, USA, 1988, VOLUME: 2, 3, 6, 8, 15.

(குறிப்பு: UGC அங்கீகரித்த ஆய்வியல் ‘பெயல்’ இதழில் வந்த ஆய்வுக் கட்டுரை.)

கணியன்பாலன், ஈரோடு

Pin It

பழந்தமிழ்ச் சமூகத்தின் மிகச் சிறந்த காலகட்டம் சங்க காலம் என்பதைப் பலரும் ஏற்கின்றனர். ஆனால் அதன் காலம் எது? அது எத்தகைய சமூகம்? பலரும் அதன் காலத்தைக் கி.மு. 300 முதல் கி.பி. 250 வரை எனக் கருதுகின்றனர். ஆனால் சங்க காலம் என்பது கி.மு. 750 முதல் கி.மு. 50 வரை எனவும், சங்கம் மருவிய காலம் கி.மு. 50 முதல் கி.பி. 250 வரை எனவும் ஆசிரியரின் நூல் உறுதி செய்துள்ளது. சங்க காலத் தமிழ்ச் சமூகம் ஒரு உயர் வளர்ச்சி பெற்ற, கிரேக்க நகர அரசுகளைப் போன்ற நகர அரசுகளைக் கொண்ட, ஒரு தனித்துவமான மிகச் சிறந்த சமூகம் என்பதையும், அதன் காலம் கி.மு. 750 முதல் கி.மு. 50 வரை என்பதையும் உறுதி செய்யப் பல கோணங்களில், பல தளங்களில் செய்த ஆய்வும் அதன் முடிவும், ‘பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும்’ என்ற ஆசிரியரின் நூலில் தரப்பட்டுள்ளது.

சங்க காலத்தின் தொடக்க காலம் - கி.மு.750:

தொல்கபிலர் எண்ணியம் என்கிற சாங்கியத்தைத் தோற்றுவித்த ஒரு தமிழர். அவர் ஒரு தமிழர் என்பதை ஆய்வு செய்து பல சான்றுகளுடன் உறுதி செய்துள்ளார் க.நெடுஞ்செழியன்(1). தொல் கபிலர் வட இந்தியாவில் தோன்றுவதற்கான பின்புலம் அங்கு இல்லை எனவும், அவர் தமிழகத்தில் தோன்றுவதற்கான பின்புலம் இங்கு உள்ளது எனவும் ஆசிரியரது நூல் உறுதி செய்துள்ளது. புறநானூறு, தொல்கபிலரை முதுமுதல்வன் எனவும், அவர் எழுதிய நூலை 24 கூறுகளைக் கொண்ட மிகத் தொன்மையான நூல் எனவும், 21 துறைகளைக் கொண்ட ஒரு ஏரண(தருக்க) நூல் எனவும் குறிப்பிடுகிறது(2). சங்க இலக்கியத் தொகுப்புகள் அவரது தொன்மையையும், சிறப்பையும் குறிக்கும் வகையில் அவரைத் தொல்கபிலர் என்கின்றன. சித்தர் பத்ரகிரியார் அவரை ஆதிகபிலர் என்கிறார். வடமொழி நூல்கள் அவரை கபிலர், கபிலமுனி எனக் கூறுகின்றன. சில வடமொழி நூல்கள் அவரை ‘அசுரர்’ என்கின்றன. பாகவதம் என்ற நூல் அவரை கடவுளின் அவதாரம் என்கிறது. ஆதி சங்கரர் அவரை மிகப்பெரிய அறிவாளி என்கிறார். ஆகவே கி.மு 8 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 8 ஆம் நூற்றாண்டு வரை 1500 ஆண்டுகாலம் இந்திய அளவில் மிகப் புகழ் பெற்ற ஒரு பேரறிஞராக தொல்கபிலர் இருந்துள்ளார். அவரது எண்ணிய மெய்யியல் தமிழகத்தில் முதலில் தோன்றிய ஒரு முழுமையான தத்துவார்த்த அறிவியல் கோட்பாடு என்பதால், ஆசிரியர் தொல்கபிலரை “தமிழ் அறிவு மரபின் தந்தை” என்கிறார்.

kaniyan balan book on tamil historyமகாபாரதத்திலேயே சாங்கியம் மிகப் பழமையானது எனக் கூறப்பட்டுள்ளது எனவும், சாங்கியம் புத்தருக்கும் மகாவீரருக்கும் முந்தையது எனவும், உபநிடதங்கள் கூட சாங்கியம் அவற்றுக்கு முந்தையது எனக் காட்டுகின்றன எனவும் சட்டோபாத்தியாய கூறுகிறார்(3). கி.மு. 7ஆம் என்கிற தொன்மை உபநிடதங்களின் காலத்தைக் குறிக்கிறது.(4) ஆகவே மிகப் பழங்காலத்தைச் சேர்ந்த, உபநிடதங்களுக்கும் முந்தைய சாங்கியத்தின் காலம் கி.மு. 8 ஆம் நூற்றாண்டு எனக் கொண்டு தொல்கபிலரின் காலம் கி.மு. 750 எனக் கணிக்கப்பட்டது. தொல்கபிலர் பாடிய ஆறு பாடல்கள் சங்க இலக்கியத்தில் உள்ளதால் அதன் அடிப்படையில் சங்க இலக்கியத்தின், சங்க காலத்தின் தொடக்க காலம் கி.மு. 750 என உறுதி செய்யப்பட்டது.

சங்க காலத்தின் இறுதிக் காலம் கி.மு.50:

சங்க காலத்தின் இறுதிக் காலகட்ட நூலான முத்தொள்ளாயிரம் பாண்டியன் மாறன் வழுதி, சோழன் நலங்கிள்ளி, சேரன் குட்டுவன் கோதை ஆகிய மூன்று சமகால வேந்தர்களைப் பற்றிப் பாடுகிறது. சேரன் குட்டுவன் கோதையின் நாணயமும், பாண்டியன் மாறன் வழுதிக்கு முன்பு ஆண்ட பெருவழுதிகளின் தலைவடிவப்பெருவழுதி நாணயங்களும் கிடைத்துள்ளன. இந்த குட்டுவன் கோதையின் நாணயம் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு எனவும், தலைவடிவப்பெருவழுதி நாணயங்களின் காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி எனவும் நாணயவியலாளர்கள் உறுதி செய்துள்ளனர்(5). ஆகவே குட்டுவன் கோதையும், மாறன் வழுதியும் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு ஆவதோடு அவர்களது சம காலத்தவனான சோழன் நலங்கிள்ளி கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு ஆகிறான். முத்தொள்ளாயிரம் சோழன் நலங்கிள்ளி ஈழத்தை வென்றதோடு உச்சயினிவரை படையெடுத்து அதனையும் வென்றான் எனக் கூறுகிறது(6).

வரலாற்று ஆய்வாளர் டி.டி. கோசாம்பி கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தெற்கேயிருந்து வந்த சாதவாகனர்கள் உச்சயினியைத் தாக்கி சுங்க வம்சத்தின் வலிமையான கட்டமைப்பைத் தகர்த்தனர் என்கிறார்(7). ஆனால் கி.மு. 124 முதல் கி.மு. 30 வரையான கால கட்டத்தில் சாதவாகனர்கள் வலிமையற்றவர்களாக இருந்தார்கள்(8). ஆகவே அவர்களால் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் உச்சயினியைத் தாக்கியிருக்க முடியாது. ஆதலால் தெற்கேயிருந்து வந்த சோழன் நலங்கிள்ளிதான் உச்சயினியைத் தாக்கிச் சுங்க வம்சத்தின் வலிமையான கட்டமைப்பைத் தகர்த்தவன்(கி.மு.82-80). நலங்கிள்ளிக்குப் பின் அவன் மகன் ஆண்டான். அவனே இறுதிச் சங்க கால சோழவேந்தன். முத்தொள்ளாயிரம் குறிப்பிடும் சேரன் குட்டுவன் கோதையும், பாண்டியன் மாறன் வழுதியும் இறுதிச் சங்க காலச் சேர பாண்டிய வேந்தர்கள். இவர்கள் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் ஆண்டவர்கள். ஆகவே இவர்களின் ஆட்சிக் காலம் கி.மு. 50க்குள் இருக்கும் எனக் கணித்து சங்க காலத்தின் இறுதிக் காலம் கி.மு. 50 என உறுதி செய்யப்பட்டது. நாணயங்களின் காலமும், கோசாம்பியின் உச்சயினி குறித்தான வரலாற்றுத் தரவும் இந்தச் சங்க காலத்தின் இறுதிக் காலத்துக்கு உறுதியான சான்றாதாரங்களாக இருக்கின்றன.

சங்க காலம் - கி.மு. 750 முதல் கி.மு. 50 வரை:

சங்க காலம் என்பது மேற்கண்ட தரவுகளின்படி தொல்கபிலரின் காலமான கி.மு. 750இல் தொடங்கி கி.மு. 50இல் முடிவடைகிறது. ஒரு மொழியில் எழுத்து உருவாகாமல் சிறந்த இலக்கியங்கள் உருவாகாது. ஆகவே தமிழ் மொழிக்கு கி.மு. 750க்கு முன்பே எழுத்து உருவாகியிருக்க வேண்டும். தமிழ் மொழிக்கான ‘தமிழி’ எழுத்தின் தொடக்க காலம் கி.மு. 8 ஆம் நூற்றாண்டு என்பதை பொருந்தல், கொடுமணல், கொற்கை, ஆதிச்ச நல்லூர் ஆகிய இடங்களில் நடந்த அகழாய்வுகள் உறுதி செய்துள்ளன(9). தமிழி எழுத்துக்கு முன் கி.மு. 1000 வாக்கில் தமிழர்கள் குறியீடுகளைத் தங்களின் எழுத்தாகப் பரவலாகப் பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர் என குறியீடுகள் குறித்து விரிவாக ஆய்வு செய்த முனைவர் க. இராசன், முனைவர் பவுன்துரை ஆகியவர்கள் உறுதி செய்துள்ளனர்(10). மயிலாடுதுறை செம்பியன் கண்டியூரில் கிடைத்த கற்கோடாலியில் இருந்த குறியீடுகளைப் படித்துப் பொருள் கூறியதோடு அதன் காலம் கி.மு. 1500 எனத் தொல்லியல் ஆய்வாளர் ஐராவதம் மகாதேவன் குறிப்பிட்டுள்ளார்(11). ஆகவே இத்தரவுகள் தமிழ் மொழியின் எழுத்தாகக் குறியீடுகள் கி.மு. 1000 வாக்கில் தமிழகம் முழுவதும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதை உறுதி செய்கின்றன. கி.மு. 1000 வாக்கில் தமிழ் மொழி தனக்கான எழுத்தைக் கொண்டிருந்ததால்தான், கி.மு. 750 என்பது சங்க இலக்கியத்தின் தொடக்க காலமாக ஆகிறது.

இலங்கையின் மகாவம்ச நூல், சிலப்பதிகாரப் பதிகம் ஆகியவற்றிலுள்ள வரலாற்றுச் சான்றாதாரமற்ற தரவுகளைக் கொண்டு சேரன் செங்குட்டுவனின் காலம் கிபி. 2ஆம் நூற்றாண்டு என முடிவு செய்யப்பட்டு, அந்த முடிவின் அடிப்படையில் சங்க காலம் என்பது கி.மு. 300 முதல் கி.பி. 250 வரை என கருதப்பட்டு வருகிறது. சம்பைக் கல்வெட்டு, அசோகர் கல்வெட்டு, புகளூர் கல்வெட்டு, தலைவடிவப்பெருவழுதி நாணயங்கள், மாக்கோதை, குட்டுவன் கோதை நாணயங்கள், இலக்கியக் கணிப்புகள் போன்ற பலவற்றைக் கொண்டு முழுமையான ஆய்வுகளைச் செய்து, சேரன் செங்குட்டுவனின் காலம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு என்பதை ஆசிரியரின் நூல் நிறுவியுள்ளது(12). அதுபோன்றே வரலாற்றுப் பெரும்புலவர் மாமூலனாரின் பாடல்களையும் பிற சங்ககாலப் பாடல்களையும் கொண்டு, வட இந்தியாவின் மகத அரசில் ஏற்பட்ட நந்த-மௌரியர் அரசியல் மாற்றங்களையும், மௌரியர்களின் தமிழகப் படையெடுப்பையும், அதனைச் செருப்பாழிப் போரில் முறியடித்த செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னியின் தலைமையிலான தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி படையையும் குறித்த பல்வேறு இலக்கிய, கல்வெட்டு, நாணயச் சான்றாதாரங்களைக் கொண்டு மாமூலனாரின் காலம் கி.மு. 4 ஆம், 3 ஆம் நூற்றாண்டு எனவும் செருப்பாழிப் போரின் காலம் அசோகனின் தந்தை பிம்பிசாரனின் தொடக்க காலம் (கி.மு.297-288) எனவும் உறுதி செய்யப் பட்டுள்ளது(13). இம்முடிவுகள் சங்ககாலம் என்பது கி.மு. 300க்கு மிக முந்தைய காலகட்டம் என்பதை உறுதி செய்கின்றன. கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள், இலக்கியக் கணிப்புகள் ஆகியவற்றின் மூலம் கிடைத்த உறுதியான வரலாற்றுத் தரவுகளின் அடிப்படையில் காலக் கணிப்பு உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. ஆகவே சங்க காலம் என்பது கி.மு. 300க்கு முந்தைய, கி.மு. 750 முதல் கி.மு. 50 வரையான காலம்.

சங்க காலம் நகர அரசுகளின் காலம்:

சங்க காலம் என்பது நகர அரசுகளின் காலம். உலகமெங்கும் முதலில் நகர அரசுகள் தான் தோன்றின. தமிழகத்திலும் நகர அரசுகள்தான் தோன்றின. ஆனால் நமது நகர அரசுகள் 1000 வருடங்களுக்கும் மேல் இருந்தன. அதற்கு நமது அரச பரம்பரைகளிடம் இருந்த சிறப்பு அரசுரிமை முறைதான் காரணம். தந்தைக்குப் பின் மகன், மகனுக்குப் பின் அவனது மகன் என்ற முறை இங்கு இருக்கவில்லை. இங்கு தந்தை ஒரு நகரின் வேந்தனாக இருந்தால் அவனது தம்பிகளும், பின் அவர்களது மகன்களும் பிற நகர்களின் அரசர்களாக இருந்தார்கள். அரச குடும்பத்தில் பிறந்த அனைவரும் உரிய வயதாகும் பொழுது அரசர்களாக ஆக்கப்பட்டார்கள். அவர்களில் மூத்தவன் எவனோ அவன் வேந்தனாக இருந்தான். மற்றவர்கள் அரசர்களாக இருந்தார்கள். இம்முறைதான் மூவேந்தர்களிடமும் இருந்து வந்தது. அதனால் ஒரே சமயத்தில் 5 அல்லது 6 சேர, சோழ, பாண்டியர்கள் ஆண்டார்கள். இவை போக வேந்தர்களின் முதுகுடியைச் சேர்ந்த வேளிர்களும், குறிஞ்சி நிலக் குறுநில மன்னர்களும், முல்லை நிலச் சீறூர் மன்னர்களும், மருத நில மூதூர் மன்னர்களும் நிறைய நகர நகர் மைய அரசுகளை ஆண்டு வந்தனர். ஆக அன்று நூற்றுக்கணக்கான நகர, நகர்மைய அரசுகள் இருந்தன.

கி.மு. 1500 வாக்கில் குறியீடுகள் தமிழ் மொழிக்கான எழுத்தாக இருந்தது என்பது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. அரசு உருவாகாமல் எழுத்து உருவாகாது என்பதால் கி.மு. 1500 வாக்கிலேயே தமிழகத்தில் நிறைய சிறு குறு நகர அரசுகள் இருந்தன. சான்றாக ஆதிச்ச நல்லூர் கி.மு. 1500 வாக்கிலேயே ஒரு தொழில் நகராக இருந்துள்ளது. அதன் மேல் மட்ட அடுக்கின் காலக்கணிப்பு கி.மு. 2000 என உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. அதற்குக் கீழ் இரு அடுக்குகள் உள்ளன. அவைகளின் காலம் கி.மு. 4000 வரை இருக்கும் எனக் கருதப்படுகிறது. அங்கு கிடைத்த மிகப் பழமையான மட்பாண்டத்தின் காலம் கி.மு. 4000 என எசு.பதிரிநாராயணன் தெரிவித்துள்ளார்(14). கீழடி அகழாய்வு தமிழகத்தில் நகரங்கள் இருந்தன என்பதை உறுதி செய்துள்ளது. அங்கு 2 மீட்டர் ஆழத்தில் கிடைத்த பொருட்களின் கார்பன் கணிப்பு அதன் காலத்தைக் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு என உறுதி செய்துள்ளது(15). அங்கு 6.5 மீ ஆழம் வரை அகழாய்வு செய்ய வேண்டியதுள்ளதால், அதன் காலம் கி.மு. 1500 வரை போகும் எனக் கருதப்படுகிறது. தமிழகத்தில் மூன்று இடங்களில் செம்பு உணர் கொம்புடை வாள்கள் (COPPER ANTENNAE SWORD) கிடைத்துள்ளன. அவை கி.மு. 2000 முதல் கி.மு. 3000 வரை பழமை வாய்ந்தவை(16). இத்தரவுகள் தமிழகத்தில் நகரங்களும், நகர அரசுகளும் கி.மு. 1000க்கு முன்பிருந்து சங்ககாலம் முடியும் வரை(கி.மு.50) கிட்டத்தட்ட 1000 ஆண்டுகளுக்கு மேல் இருந்துள்ளன என்பதை உறுதி செய்கின்றன.

நகர அரசுகளின் சிறப்பு:

.நகர அரசுகளில்தான் சுயமான, சுதந்திரமான சிந்தனைகளும், பொருள் முதல்வாத மெய்யியலை அடிப்படையாகக் கொண்ட முற்போக்குக் கருத்துக்களும் உருவாகின. ஐரோப்பாவின் மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில் வெனிசு, நேபில்சு போன்ற இத்தாலிய நகர அரசுகளில்தான் முதலில் முற்போக்கான மறுமலர்ச்சிச் சிந்தனைகள் உருவாகின என்பதை வரலாறு உறுதி செய்கிறது. ஆனால் இந்த நகர அரசுகள் பேரரசுகளாக ஆகும்பொழுது அவை மக்களை அடக்கி வைத்துக் கட்டுப்படுத்த மதங்களையும், மூட நம்பிக்கைகளையும் பிற்போக்கான சிந்தனைகளையும் கொண்டு வருகின்றன. சான்றாக கிரேக்க நகர அரசுகளில் இருந்த தத்துவார்த்த அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி உரோமப் பேரரசில் இருக்கவில்லை(17). கார்டன் சில்டே (Gordon childe) என்ற தொல்லியலாளர் சுமேரிய நகர அரசுகளில் ஏற்பட்ட அறிவியல் தொழில்நுட்பக் கண்டுபிடிப்புகளின் உயர்வளர்ச்சி அதன் பிந்தைய பேரரசு காலங்களில் ஏற்படவில்லை என்கிறார். நகரங்களின் அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை அவர் ‘நகர்ப்புரட்சி’ எனக் கூறுகிறார்(18).

தமிழகத்தில் நகர அரசுகள் 1000 வருடங்களுக்கு மேலாக இருந்து வந்ததன் காரணமாகவே தொல்கபிலர் போன்ற மாமேதைகள் உருவாக முடிந்தது. தொல்கபிலர், பக்குடுக்கை நன்கணியார், கணாதர், கௌதமனார் போன்றவர்களின் கருத்துக்களால், பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் சங்ககாலச் சமூகத்தின் அடிப்படையாக உருவாக முடிந்தது. அதனால் பழந்தமிழக மக்கள் அனைவரும் எழுத்தறிவு பெற்றவர்களாகவும், சாதாரண மக்கள் கூட சங்க இலக்கியம் போன்ற உயர்தரமான இலக்கியத்தைப் படைக்கும் அளவு கல்வித் தரம் கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர். சங்க காலத்தில் உருவான மிகச் சிறந்த படைப்புகளில் பெரும்பகுதி அழிந்து விட்டது. அதன் இறுதிக் காலத்தில் உருவான ஒரு சிறு பகுதிதான் சங்க இலக்கியம். அந்த சங்க இலக்கியம் இன்று உலகப் புகழ்பெற்ற படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. அதன் மூலம் நாம் இழந்து போன படைப்புகளின் சிறப்பை உணர்ந்து கொள்ளலாம். தமிழக நகர அரசுகளை மக்களின் பிரதிநிதிகள் கட்டுப்படுத்தினர் என மெகத்தனிசு கூறுவதாக நேரு கூறுகிறார். தமிழக நகர்மைய அரசுகளில் மிக நீண்ட காலத்திற்கு மக்களாட்சிக் கருத்துக்களும், அதன் உறுப்புகளும் நிலைத்திருந்தன. மருதன் இளநாகனார் எழுதிய அகம்-77ஆம் பாடல் அன்று மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்கான தேர்தல்கள் நடைபெற்றன என்பதை உறுதி செய்கிறது. ஆகவே தமிழக நகர அரசுகளில் சுதந்திரச் சிந்தனைகள் நிலவின. நகர அரசுகளின் தொழில் வணிக வளர்ச்சியும் இவைகளுக்கு ஆதரவு தந்தன.

மகதப் பேரரசும் சங்க கால நகர அரசுகளும்:

தமிழகச் சேர சோழ பாண்டிய அரசுகளின் ஆட்சிக்கும், வட இந்திய மகதப் பேரரசின் ஆட்சிக்கும் பல வேறுபாடுகள் இருந்தன. மிகப் பெரிய, பரந்து விரிந்த பேரரசுகளின் நகரங்களை பேரரசின் மண்டல அதிகாரிகளே ஆட்சி செய்து வந்தனர். பேரரசுகளில் படிப்படியான அதிகார வர்க்க நிர்வாக முறை இருந்து வந்தது. ஆனால் தமிழக நகர அரசுகள் அனைத்துமே தங்கள் நகர அரசுகளை நிர்வகிப்பதில் முழு சுதந்திரம் உடையவைகளாகவும், தனித்தனி அரசர்களால் ஆளப்பட்டவைகளாகவும் இருந்தன. அவை மக்கள் பிரதிநிதிகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு ஆளப்பட்டன. இவைகளின் காரணமாக தமிழகத்தின் பண்டைய நகர அரசுகள் பலவகையிலும் நன்கு வளர்ச்சி அடைந்தவனாக உருவாகின. ஆதலால், சங்க காலத்தில் இருந்த அளவு எழுத்தறிவும், கல்வியறிவும் வடஇந்தியாவில் இருக்கவில்லை. இங்கு சங்க இலக்கியம் போன்ற செவ்வியல் இலக்கியங்கள் உருவாகின. மகதப் பேரரசு காலத்தில் (கி.மு.600 முதல் கி.மு.30 வரை), வட இந்தியாவில் செவ்வியல் இலக்கியம் எதுவும் உருவாகவில்லை என டி.டி. கோசாம்பி குறிப்பிடுகிறார்(19). இவை போக பிற தொழில்நுட்பமும், உற்பத்தித் திறனும், வணிகமும் பழந்தமிழகத்தில் இருந்த அளவு வட இந்தியாவில் இருக்கவில்லை. அரசியல், பொருளாதாரம், வேளாண்மை, உற்பத்தி, அறிவியல், தத்துவம், தொழில்நுட்பம், கலை இலக்கியம், கல்வி, மருத்துவம், கட்டிடக்கலை, ஓவியம் போன்ற பல துறைகளிலும் கிரேக்க நகர அரசுகளுக்கும் உரோமப் பேரரசுக்குமிடையே இருந்த வேறுபாடுதான் தமிழக நகர அரசுகளுக்கும் மகதப் பேரரசுக்குமிடையே இருந்தது. ஆகவே பழந்தமிழகம் பல துறைகளிலும் மிக உயர்வளர்ச்சி பெற்ற சமூகமாக இருந்தது. மகதப் பேரரசு காலத்தில் அதுபோன்ற வளர்ச்சி அங்கு இருக்கவில்லை. அதனால்தான் கி.மு. 3ம் நுற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தமிழக அரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி மௌரியப் பேரரசின் பெரும்படையைத் தோற்கடித்து விரட்டியடிக்க முடிந்தது(20). வரலாற்றில் இதனை கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டில் கிரேக்க நகர அரசுகள் பாரசீகப் பேரரசின் பெரும்படையை முறியடித்ததோடு ஒப்பிடலாம்.

பழந்தமிழ்ச் சமூகம்:

ஒரு மொழியில் ‘செவ்வியல் இலக்கியங்கள்’ உருவாக அரசியல், பொருளாதாரம், வணிகம், தொழில், கலை, பண்பாடு அறிவியல், தத்துவம் ஆகிய பல துறைகளிலும் அம்மொழிக்கான சமூகம் ஓர் உயர் வளர்ச்சியை எட்டிய சமூகமாக இருந்தாக வேண்டும். நமது சங்க காலகட்டத் தமிழ்ச் சமூகம், அரசியல், பொருளாதாரம், வணிகம், தொழில், கலை, பண்பாடு, அறிவியல், தத்துவம் ஆகிய பல துறைகளிலும் ஒரு உயர்வளர்ச்சியை எட்டிய, ஒரு வரலாற்றுக் கால உயர்நிலைச் சமூகமாக இருந்துள்ளதன் காரணமாகவே சங்க இலக்கியம் போன்ற ஒரு செவ்வியல் இலக்கியக் காலகட்டத்தைப் படைக்க முடிந்துள்ளது. எனவே நமது பழந்தமிழ்ச் சமூகம் அரசியல், பொருளாதாரம், வணிகம், தொழில், கலை, பண்பாடு, அறிவியல், தத்துவம் ஆகிய பலதுறைகளிலும் உயர் வளர்ச்சியடைந்த சமூகமாக இருந்துள்ளது என்பதை அதன் செவ்வியல் இலக்கியம் உறுதி செய்கிறது. பழந்தமிழ்ச் சமூகத்தில் அன்று செல்வம், தொழில் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான வகுப்புகள் இருந்தன. ஆனால் பிறப்பின் அடிப்படையிலான சாதி இருக்கவில்லை. மேலோர் கீழோர் ஆவதும், கீழோர் மேலோர் ஆவதும் நடந்து வந்தது. பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் தான் பழந்தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடிப்படையாக இருந்தது. முசிறி அகழாய்வில் கிடத்த ஒரு இலட்சம் பொருட்களிலும் கீழடி அகழாய்வில் கிடைத்த 10,000 பொருட்களிலும் சமயம் சார்ந்த பொருள் எதுவும் இல்லை என்பது அதனை உறுதி செய்கிறது(21).

பழந்தமிழக வணிகமும் தொழில்நுட்பமும்:

மிகப்பழங்காலம் முதல், மிக நீண்டகாலமாக மிகப் பெரிய கடற் படையையும், உலகளாவிய வணிக மேலாண்மையையும் பழந்தமிழ் அரசுகள் கொண்டிருந்தன. பண்டைய உலகின் மிக ஆடம்பரமான பொருட்களாக இருந்த வாசனைத் திரவியங்கள், வாசனைப் பொருட்கள், முத்துக்கள், மணிக் கற்கள் போன்ற பலவற்றின் உற்பத்தியும் மூலவணிகமும் பழந் தமிழரசுகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன. அதன் காரணமாக சங்க காலத்தில் தமிழர்கள் வணிகத்தில் உலகப் புகழ் பெற்றவர்களாக இருந்தனர். திரு.சுகாப் எழுதிய “எரித்ரேயக் கடலில் பெரிப்ளசு” என்கிற ஆங்கில நூல், பண்டையத் தமிழகத் துறைமுகங்கள், நகரங்கள், வணிகப் பொருட்கள் பற்றி மட்டும் 40 பக்கங்களில் (பக்:203-242) விரிவாகவும், விளக்கமாகவும் பேசுகிறது. இந்நூலை பழந்தமிழக வணிகம் பற்றிய மிகச்சிறந்த ஆவணம் எனலாம். அந்நூல் எகிப்திலிருந்து தமிழகம் வந்த கப்பல்களைவிட அதிக எண்ணிக்கையிலும் பெரிய அளவிலும் உள்ள கப்பல்கள் தமிழகத்திலிருந்து கிழக்கு நோக்கிச் சென்றன என அந்நூல் கூறுகிறது. கி.பி. 78இல் எகிப்திலிருந்து தமிழகம் வழியாக கங்கை வரை பயணம் செய்த பெரிப்ளசு என்பவரின் குறிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்நூல் எழுதப்பட்டுள்ளது(22). அடுத்ததாக “முசிறி - அலெக்சாண்டிரியா ஒப்பந்தம்” என்பது, கி.பி.150 ஆம் ஆண்டைய கிரேக்க மொழியில் எழுதப்பட்ட வணிக ஒப்பந்தம். அதன்படி, ஒரு தமிழ் வணிகன் ஒரு கப்பலில் ஒரு தடவை உரோமுக்கு ஏற்றுமதி செய்த வணிகப் பொருட்களின் இன்றைய மதிப்பு ரூ.120 கோடி(23). வருடம் தோறும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கப்பல்களில் பல நூறு வணிகர்கள் உரோமுக்கு ஏற்றுமதி செய்து வந்ததைக் கணக்கிட்டால் அது பல ஆயிரம் கோடி வரும். இச்செய்திகள் பழந்தமிழக வணிகத்தின் அளவை, அதன் உலகளாவிய தன்மையை நமக்குக் காட்டுகிறது.

முசிறி அகழாய்வு குறித்து, அதன் இயக்குநர் செரியன், முசிறி நகர் தென் சீனத்திலிருந்து, ஐரோப்பாவின் ஜிப்ரால்டர் சலசந்தி வரை, மத்தியதரைக் கடல், செங்கடல், இந்தியப் பெருங்கடல் ஆகியவற்றில் உள்ள 40 துறைமுக நகரங்களோடும், 30 வேறுபட்ட பண்பாடுகளோடும் நேரடித் தொடர்பில் இருந்ததற்கான உறுதியான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன என்கிறார். மேலும், “கிரேக்க இலத்தீன் இலக்கியங்களை நன்கு அறிந்த அமெரிக்க ஐரோப்பிய அறிஞர்கள், அன்று இந்த முசிறி நகரானது, இன்றைய நியூயார்க், இலண்டன், சாங்காய் போன்ற புகழ்பெற்ற பெரும்துறைமுக நகரங்களுக்கு இணையாக இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகின்றனர்” எனக் கூறுகிறார்(24). உலகின் இன்றைய பெரும் துறைமுக நகரங்கள் இவை. அன்று முசிறி அன்றைய உலகின் பெருந்துறைமுக நகரங்களுக்கு இணையான நகராக இருந்துள்ளது. பூம்புகார், கொற்கை போன்றவை முசிறியைவிடப் பெரிய நகரங்கள். இத்தரவுகள் அன்று தமிழகம் உலகின் மிகப் பெரிய உற்பத்தி மையமாகவும், வணிக மையமாகவும் இருந்துள்ளது என்பதை உறுதி செய்கின்றன. பெருங்கப்பல்களைக் கட்டும் திறன், கடல் நீரோட்டம் பற்றிய அறிவு, பருவக் காற்று என்னும் இயற்கைச் சக்தியை தன் வசப்படுத்திக் கொள்ளுதல், இறக்குமதி நாட்டின் எதிர் பார்ப்புக்குத் தக்கவாறு பொருட்களின் தரத்தினை உயர்த்திக் கொள்ளப் பேணும் தொழில் நுட்பத் திறன், தனித்து இயங்காமல் வணிகக் குழுவாக இயங்குகின்ற தன்மை, பிற நாடுகளின் மொழி பண்பாடு ஆகியவற்றை அறிந்து அவற்றுடன் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்க வேண்டிய சமூக இணக்கம் போன்றவையே தமிழகம் சுமார் 500 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பன்னாட்டுடன் தொடர்ந்து வணிக உறவுகளை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முடிந்தமைக்குக் காரணம் எனலாம். இதற்குப் பெரும் துணையாக இருந்த ஒரு மிக முக்கியக் காரணி ‘தொழில் நுட்பத்தின் மேன்மை’(25).

சங்க காலத்தில் எஃகு, வார்ப்பு இரும்பு ஆகியவற்றைத் தயாரிக்கும் இரும்புத் தொழில்நுட்பத்தில் திறமை மிக்கவர்களாகத் தமிழக மக்கள் திகழ்ந்துள்ளது போல் ஆடை நெய்வதிலும், சங்கு அறுப்பதிலும், நீர்ப்பாசனத்திலும் தமது தொழிநுட்பத்திறனைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதை எண்ணற்றத் தொல்லியல் சான்றுகள் மெய்ப்பிக்கின்றன. கொடுமணல் பகுதியில் பச்சைக்கல், நீலக்கல், பளிங்கு, சூதுபவளம், சேசுபர், அகேட், குருந்தம், வைடூரியம், மாவுக்கல் முதலிய அரிய கற்களைக் கொண்டு, மயிரிழை அளவு துளைகள் கொண்ட மணிகள் தயாரிப்பதில் பழந்தமிழர்கள் மிகச் சிறந்த தொழில்நுட்பத் திறன் உடையவர்களாக இருந்துள்ளனர்(26). ஆதிச்ச நல்லூர் அகழாய்வு பழந் தமிழர்களின் தொழிநுட்ப மேன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. அகழாய்வின் போது பழந்தமிழ் மக்கள் பயன்படுத்திய ஆயிரக் கணக்கான பொருட்கள் கிடைத்தன. அவைகளில் பொன்நெற்றிப் பட்டங்கள், வெண்கலக் கிண்ணங்கள், வெண்கல ஏனங்கள், மூடிகள், குடுவைகள், பூச்சாடிகள், வெண்கலச் சல்லடைகள், வெண்கலச் சட்டிகள், வெண்கல அணிமணிகள், இரும்பு வாள்களும் குத்துவாள்களும், இரும்பு ஈட்டிகள், அம்புகள், இரும்புக் கோடாரிகளும், மண்வெட்டிகளும், பல்வேறு விதமான மட்பாண்டங்கள் ஆகியன அங்கு கிடைத்தன. வெண்கலப் பொருட்களும் மட்பாண்டப் பொருட்களும் மிகச் சிறந்த கலையழகு மிக்கப் பொருட்களாக இருந்தன(27). இங்கு தரப்பட்ட பழந்தமிழர்களின் வணிகம் தொழில்நுட்பம் குறித்த தரவுகள் சங்ககாலச் சமூகம் ஒரு உயர் வளர்ச்சி பெற்ற சமூகமாக இருந்தது என்பதை உறுதி செய்கின்றன. ஆசிரியரது நூலில் பழந்தமிழக வணிகம் குறித்து 50க்கும் மேற்பட்ட பக்கங்களில் மிக விரிவாக எழுதப்பட்டுள்ளது..

பழந்தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி:

பழந்தமிழரசுகள் அன்று உலகின் மாபெரும் கடல் வல்லரசுகளாக இருந்தன. இது குறித்து வின்சென்ட் ஆர்தர் சுமித் என்கிற வரலாற்றறிஞர், தமிழ் அரசுகள் வலிமை வாய்ந்த கடற்படைகளை பல நூற்றாண்டுகளாகப் பராமரித்து வந்துள்ளன எனவும் கிழக்கிலிருந்தும், மேற்கிலிருந்தும் வணிகக் கப்பல்கள் தமிழகம் நாடி வந்தன எனவும் தனது இந்திய வரலாறு, அசோகர் ஆகிய இரு நூல்களில் குறிப்பிடுகிறார்(28). வடக்கே சென்று வணிகம் புரியவும், கடல் வணிகத்தைப் பாதுகாக்கவும், மொழிபெயர் தேயப் பகுதியைப் பாதுகாக்கவும், வடக்கேயிருந்து வந்த படையெடுப்புகளைத் தடுக்கவும், வடக்கிலிருந்த அநாகரிக மக்களைக் கட்டுப்படுத்தி வைக்கவும், தமிழக அரசுகளிடையே ஐக்கியக் கூட்டணி ஒன்று மிக நீண்ட காலமாக இருந்து வந்துள்ளது. இந்த ஐக்கியக் கூட்டணியின் கடற்படை கொண்டுதான் அவர்கள் இன்றைய அரபிக் கடல், வங்காளக் கடல், இந்துமகாக் கடல், தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் ஆகிய அனைத்தையும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர். பிற்காலச் சோழர்களைவிட அவர்கள் பல மடங்கு வலிமை வாய்ந்த கடற் படைகளைக் கொண்டிருந்தனர். கி.மு. 2 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கலிங்க மன்னன் காரவேலன் தனது அத்திக்கும்பா கல்வெட்டில் கலிங்கத்தின் பித்துண்டா நகரம் தமிழரசுகளின் காவல் அரணாக இருந்தது எனக் குறிப்பிட்டதும், தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி 1300 ஆண்டுகள் பழமையானது எனக் கூறியிருப்பதும், கங்கை நதிவரை இருந்த கலிங்கத்தின் பண்டைய நகரங்கள் தமிழ்ப் பெயர்களோடு இருப்பதும் தமிழர்களின் கடல் ஆதிக்கத்தையும், வணிக மேலாண்மையையும் பறைசாற்றும் சான்றுகள்(29).

காரவேலன் கூறும் 1300 ஆண்டுகள் என்பதைப் பல வட இந்திய வரலாற்று அறிஞர்கள் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. தமிழக நகர அரசுகள் கி.மு. 1000க்கு முன்பிருந்தே உருவாகியிருந்தன எனவும் கி.மு. 750க்கு முன்னரே மூவேந்தர்கள் நிலைபெற்ற அரசுகளாக ஆகியிருந்தனர் எனவும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் தங்களுக்குள் அன்றே ஒரு ஐக்கியத்தை உருவாக்கிக் கொண்டு வேறு யாரும் வேந்தர்கள் ஆகாமல் பார்த்துக் கொண்டனர். அதனால்தான் 1000 வருடங்களுக்கு மேலாக சேர சோழ, பாண்டியர்களைத் தவிர வேறு யாரும் வேந்தர்களாக ஆக முடியவில்லை. அவர்களிடையே ஐக்கியம் இல்லை எனில் இது சாத்தியமாயிருக்காது. அவர்களின் ஐக்கியம் என்பது தமிழரசுகளின் ஐக்கியமாகவே இருந்தது. ஆகவே காரவேலனின் கல்வெட்டில் இருக்கும் காலத்தில் பாதியளவு சாத்தியமான காலம் என்றே கருத வேண்டியதுள்ளது. 1300 ஆண்டுகள் இல்லை எனினும் கி.மு. 750 முதல் அவர்களிடம் ஐக்கியக் கூட்டணி இருந்து வந்தது எனக் கொண்டு அவன் காலம் வரை(கி.மு. 165) தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி 600 ஆண்டுகளாக இருந்து வந்தது எனலாம்.

வரலாற்றுப் பெரும்புலவர் மாமூலனார் தனது அகம் 31ஆம் பாடலில் ‘தமிழ்கெழு மூவர் காக்கும் மொழிபெயர் தேஎத்த’ என்கிறார். அதாவது தமிழ் மூவேந்தர்கள் மூவரும் இணைந்து மொழிபெயர்தேயம் எனப்படும் இன்றைய கர்நாடகா, ஆந்திரா, மராட்டியத்தின் சில பகுதிகள் ஆகிய தேயங்களைப் (பிரதேசங்களை) பாதுகாத்து வந்தனர் என்கிறார். அதன்மூலம் தமிழ் அரசுகளிடையே ஒரு ஐக்கியக் கூட்டணி இருந்தது என்பதை அவர் உறுதிப் படுத்துகிறார். மேலும் தக்காணப் பகுதியில் இருந்த வணிகப் பாதைகளை, அதன் கிழக்கு, மேற்குக் கடற்கரைத் துறைமுக நகரங்களை தமிழரசுகள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்திருந்தனர் என்பதையும் இப்பாடல் உறுதிப் படுத்துகிறது. ஆற்று நீர் கடலில் கலக்கும் உலகிலுள்ள கடற்கரை நகரங்கள் அனைத்திற்கும், கடலில் செல்லும் வங்கம் எனப்படும் உலகமே பெயர்ந்து வருவது போன்ற மிகப் பெரும் கப்பல்கள் மூலம் சென்று வணிகம் செய்யும் வணிகத்தை உடையவர்களாகப் பழந்தமிழர்கள் இருந்தனர் என்பதை அகம்-255, புறம்-400 ஆகிய பாடல்கள் உறுதி செய்கின்றன. இந்தியாவின் கிழக்கு மேற்கு கடற்கரை வணிகத்தையும், தக்காணப் பகுதியையும், தென்கிழக்கு ஆசிய வணிகத்தையும் தமிழரசுகள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்திருந்தன. பண்டைய சங்க காலத் தமிழகம் பொருள் உற்பத்தியிலும், தொழில்நுட்பத்திலும், வணிக மேலாண்மையிலும், வேளாண்மையிலும் உயர்நிலையில் இருந்ததன் காரணமாகவும், தமிழ் அரசுகளிடையே இருந்த ஐக்கியக் கூட்டணியின் காரணமாகவும் உலகளாவிய வணிகத்தில் 750 வருடங்களாக (கி.மு.600-கி.பி.150) இடைவிடாது, உயர்ந்து நின்று தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்ள முடிந்தது. கேரளத்தில் முசிறியிலும், தமிழகத்தில் கீழடி, கொடுமணல், அழகன்குளம், அரிக்கமேடு போன்ற இடங்களிலும் நடந்த அகழாய்வுகள் இதனை உறுதி செய்கின்றன.

பழந்தமிழகத்தில் கல்வி, இசை, மெய்யியல்….. :

பழந்தமிழகத்தில் சாதாரண மக்கள் பயன்படுத்திய பானை ஓடுகளில், ஈமச் சின்னங்களில், மதிப்புமிக்க, மதிப்பற்ற தொல்பொருட்களில், நாணயங்களில், மோதிரங்களில் என எண்ணற்ற பழம்பொருட்களில் எழுத்துப் பொறிப்புக்களைக் காண முடிகிறது. அதுபோன்றே பல நிலைகளில் உள்ள குடிமக்கள் சமயத் துறவிகளுக்கு வழங்கிய பாறைகளிலும் எழுத்துப் பொறிப்புகளைப் பார்க்க முடிகிறது. தமிழகத்தைத் தவிர பிற இடங்களில் இதுபோன்ற நிலை இல்லை. இத்தரவுகள் மிக மிகச் சாதாரண மனிதர்கள் முதல் உயர் நிலையில் உள்ளவர்கள் வரை எழுதப் படிக்கத் தெரிந்திருந்தனர் என்பதை உறுதி செய்கிறது. தொல்லியல் அறிஞர் ஐராவதம் மகாதேவன், சங்க காலத் தமிழகத்தில், மிகப் பரந்த அளவில், சாதாரண மக்கள் கூட கல்வி அறிவு கொண்டிருந்தனர் என்பதை உறுதி செய்கிறார்(30).

தமிழிசை என்பது 2000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான புகழ் பெற்ற மரபை உடையது; சங்க காலத்திலேயே இசைத் தமிழும், நாட்டியமும் உன்னதமான சாத்திர நெறிகளாக வளர்ந்து பல புகழ்பெற்ற நூல்களைப் பெற்றிருந்தன; தமிழில் இருந்த சங்ககால இசை, நாட்டிய நூல்கள் அனைத்தும் அழிந்து போயின; இந்தியாவின் ஆதி இசை என்பது தமிழிசையே; சிலப்பதிகாரகால இசையும், திருஞானசம்பந்தர் இசையும், அருணகிரிநாதர் இசையும், முத்துத்தாண்டவரின் கீர்த்தன இசையும் தமிழிசை மாளிகையின் நான்கு தூண்கள்; கர்நாடக சங்கீதம் என்பதும் தமிழிசையே; பரத நாட்டிய சாத்திரம் முதலான வடமொழி நூல்கள் தமிழ் நூலின் மொழி பெயர்ப்பே; வடமொழி இசை இலக்கண நூல்கள் பெரும்பாலும் தமிழ் சாகித்தியங்களைக் கொண்டு கி.பி. 8 ஆம் நூற்றாண்டுக்குப்பின் உருவானவை(31).

தமிழகத்தின் பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் ஒரு உன்னத நிலையை அடைந்திருந்தது. இந்திய மெய்யியலில் மிகப் பெருந்தாக்கத்தைத் தந்த சாங்கியம் என்கிற எண்ணியம் தமிழகத்தின் தொல்கபிலரால் கி.மு. 750 வாக்கில் உருவாக்கப்பட்டது. இயக்கம், வெளி, காலம் ஆகியன பருப் பொருளின் கூறுகள் என அன்றே தொல்கபிலர் கூறியுள்ளார். இக்கருத்து மூலச்சிறப்புடைய ஒரு கருத்தாகும். அதன் தொடர்ச்சியாகத்தான், தற்கால உலகப் புகழ் பெற்ற சுடீவன் ஆக்கிங்சு (STEPHEN HANKINGS) போன்றவர்கள் கூறுகிற வெளி-காலம், அண்டவியல் பற்றிய கருத்துக்களைத் தொல்காப்பியரால் சொல்ல முடிந்துள்ளது.

மூலச் சிறப்புடைய தமிழ்ச் சிந்தனை மரபு தனது அடிப்படையாகத் தூய, கலப்பற்ற பொருள்முதல்வாதச் சிந்தனையைக் கொண்டு, மிக நீண்ட நெடும் காலமாக பல்வேறு தத்துவார்த்த அறிவியல் ஆய்விலும், வெளி-காலம் பற்றிய ஆய்விலும் ஈடுபட்டு வந்ததே பழந்தமிழக மெய்யியலின் வெற்றிக்குக் காரணம். பண்டைய பொருள் முதல்வாத நூல்கள் அனைத்தும் அழிந்து போயின என்பதால் அவ்வாய்வுகள் குறித்த புரிதல்கள் நம்மிடையே இல்லை. வெளி, காலம், இயக்கம், அண்டம் குறித்துத் தொல்கபிலரும், தொல்காப்பியரும் கூறிய கருத்துக்கள் தமிழருக்குப் பெருமை தருபவை. கல்வி, இசை, மெய்யியல் குறித்த விரிவான தரவுகள் ஆசிரியரது நூலில் தரப்பட்டுள்ளன(32). ‘மூலச்சிறப்புள்ள தமிழ்ச் சிந்தனை மரபு’ என்ற மற்றொரு நூல் பழந்தமிழகத்தின் மெய்யியல் குறித்தும் தொல்கபிலரின் எண்ணியம், கணாதரின் சிறப்பியம் முதலியன குறித்தும் விரிவாகப் பேசுகிறது.

சஙகம் மருவிய காலம் எனப்படும் பேரரசுக் காலம்:

கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டிலிருந்து மூவேந்தர்கள் சிறு குறு நகர அரசுகளை அழித்து அவைகளைத் தங்களோடு இணைத்துக் கொள்ளும் பேரரசுக் கொள்கையைச் செயல்படுத்தத் துவங்கினர். குடும்ப உறுப்பினர் அரசராவதும் நாளடைவில் இல்லாது போனது. அதன் காரணமாக கி.மு. 50க்குள் பெரும்பாலான தமிழகச் சிறு குறு நகர அரசுகள் இல்லாது போய், மூவேந்தர்களும் பேரரசுகளாக ஆனதோடு வேந்தனும் வரம்பற்ற அதிகாரம் கொண்டவனாக ஆகிப் போனான். சங்க காலம் என்பது கி.மு. 750 முதல் கி.மு. 50 வரையான காலகட்டம் எனில் கி.மு. 50 முதல் கி.பி. 250 வரையான காலம் சங்கம் மருவிய காலம் எனப்படும் பேரரசுக் காலமாகும். இந்த 300 வருட காலத்தில்தான் திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம், கலித்தொகை, பரிபாடல் முதலியன எழுதப்பட்டன. இதே காலகட்டத்தில்தான் சங்கக் கருத்தியலைச் சார்ந்த பதினெண் கீழ் கணக்கு நூல்களும் எழுதப்பட்டன. கி.மு. 50 முதல் கி.பி. 150 வரை பழந்தமிழ்ச் சமூகம் ஓரளவு சங்க கால நற்பண்புகளையும், உயர்ந்த சமூக மதிப்பீடுகளையும் கொண்டதாக இருந்தது. சுயசிந்தனையும், புதுமை செய்யும் திறனும், புத்துணர்வும் ஓரளவு தொடர்ந்து பாதுகாக்கப்பட்டு வந்தன. படைவலிமையும், உலகளாவிய வணிகமும், செல்வமும் தொடர்ந்து வளர்ந்து வந்தன. ஆனால் வீழ்ச்சிக்கான அறிகுறிகளும் உருவாகியிருந்தன.

வீழ்ச்சிக்கான அறிகுறிகளை உணர்ந்து அதனைத் தவிர்க்கவே சங்கக் கருத்தியலைச் சார்ந்த பதினெண் கீழ் கணக்கில் உள்ள நீதி நூல்கள் இக்கால கட்டத்தில் எழுதப்பட்டன. இவை களப்பிரர் காலத்தில் எழுதப் படவில்லை. ஆனால் கி.பி. 150க்குப் பின் வர்க்க வேறுபாடுகள் மிக மிக அதிக அளவு அதிகரித்து, சகிக்க இயலாத நிலையை அடைந்ததோடு, கருத்து வேறுபாடுகள் மிகுந்து, நற்பண்புகளையும், உயர் மதிப்பீடுகளையும் இழந்து போன சமூகமாக, பழக்க வழக்கங்களும், சடங்குகளும், மரபுகளும் இறுகிப் போன சமூகமாக ஆகி, சுயசிந்தனையோ, புத்துணர்வோ, புதுமை செய்யும் திறனோ இல்லாதுபோய், ஒளியிழந்த, இருள்படர்ந்த சமூகமாக ஆகி, இறுதியில் ஒரு புரையோடிப் போன சமூகமாக கி.பி. 150க்குப் பிந்தைய பழந்தமிழ்ச் சமூகம் ஆகிப் போயிருந்தது. பலவிதங்களிலும் வீழ்ச்சியடைந்து புரையோடிப் போயிருந்த இக்கால கட்டத்தில்தான், கி.பி. 250 வாக்கில் களப்பிரர் படையெடுப்பு தமிழகத்தில் நடந்தது. அதன் காரணமாக 1500 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இருந்து வந்த பழம்பெரும் தமிழக நாகரிகம், மிகப் பெரிய வீழ்ச்சிக்கும் அழிவுக்கும் உள்ளானது. அதில் இருந்து தமிழகம் மீளவே இல்லை எனலாம். சங்கம் மறுவிய காலத்துக்குப் பின் வந்த கி.பி. 250 முதல் கி.பி. 550 வரையான காலம் களப்பிரர் காலம்.

சங்க இலக்கியமும், பழந்தமிழக வரலாறும்:

சங்க இலக்கியத்தின் காலம் கி.மு. 750 முதல் கி.மு. 50 வரை என நாம் இறுதி செய்துள்ளோம். சங்க காலப் பாடல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டும், அக்காலகட்டக் கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள், அகழாய்வுத் தரவுகள், வெளிநாட்டுக் குறிப்புகள், பழந்தமிழக வரலாறு குறித்து எழுதப்பட்ட நூல்கள், இன்ன பிற விடயங்கள் ஆகியவற்றினைக் கொண்டும் பழந்தமிழக வரலாறு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.. இந்த சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் கி.மு. 350க்குப் பிந்தைய பாடல்கள் மிக அதிகமாக இருப்பதோடு அதில்தான் வரலாற்றுக் குறிப்புகளும் உள்ளன. கி.மு. 350க்கு முந்தைய பாடல்கள் மிக மிகக் குறைவாக இருப்பதோடு அதில் வரலாற்றுக் குறிப்புகளும் இல்லை. ஆகவே கி.மு. 350க்கு முந்தைய வரலாற்றைக் கட்டமைக்க இயலவில்லை.

சங்க இலக்கிய நூல்களில் குறுந்தொகை, நற்றிணை, அகநானூறூ, ஐங்குறுநூறு, புறநானூறு, பதிற்றுப்பத்து ஆகிய எட்டுத் தொகையின் ஆறு நூல்களையும், பத்துப்பாட்டின் 1, 10 ஆகிய இரு பாடல்கள் போக மீதி உள்ள 8 பாடல்களையும், இவை போக தகடூர் யாத்திரை, முத்தொள்ளாயிரம் ஆகிய இரு நூல்களையும் நான் முழுமையாக ஆய்வு செய்து இந்த வரலாற்றைக் கட்டமைத்துள்ளோம். சங்ககால 2371 பாடல்களில் 185 போக, தகடூர் யாத்திரை, முத்தொள்ளாயிரம் ஆகியவற்றின் 178 பாடல்களைச் சேர்த்து மொத்தம் 2364 பாடல்கள் ஆய்வு செய்யப்பட்டன. இந்த ஆய்வின்படி 450க்கும் மேற்பட்ட புலவர்களில், கி.மு. 350 முதல் கி.மு. 50 வரையான காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த 126 புலவர்கள் பாடிய 1647 பாடல்கள் மட்டுமே வரலாற்றுக் குறிப்புகளைக் கொண்டுள்ளன என்பது கண்டறியப்பட்டது. கி.மு. 350 முதல் கி.மு. 50 வரையான காலகட்டம் பத்து காலகட்டமாகப் பிரிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் உள்ள புலவர்கள் அவர்கள் பாடிய வேந்தர்கள், அரசர்கள், சிறுகுறு மன்னர்கள் ஆகியவர்களின் காலகட்டமும், ஆண்டுகளும், பழந்தமிழக வரலாற்றின் முக்கிய நிகழ்வுகளும் அதன் ஆண்டுகளும், (குறியீட்டு முறை, கோட்டியல் வரைபடமுறை போன்ற புதிய முறைகளைக் கையாண்டு) கண்டறியப்பட்டு நமது பழந்தமிழக வரலாறு ஓரளவு துல்லியமாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

சங்க காலம் எனப்படும் பழந்தமிழ்ச் சமூகத்தின் காலம் கி.மு. 750 முதல் கி.மு. 50 வரையாகும். நகர அரசுகளைக் கொண்ட, தனித்துவமான ஒரு உயர் வளர்ச்சி பெற்ற சமூகமாக பழந்தமிழ்ச் சமூகம் இருந்தது. பழந்தமிழகம் தொழில்நுட்பத்திலும், உலகளாவிய வணிகத்திலும், உற்பத்தியிலும் சிறந்ததாக இருந்ததோடு, பழந்தமிழக அரசுகள் ஐக்கிய கூட்டணி கொண்டு ஒரு பெரும் கடல் வல்லரசாகத் திகழ்ந்தன. கல்வி, மெய்யியல், இசை போன்றவற்றில் இந்திய அளவில், ஏன் உலக அளவில் ஒரு முன்னோடிச் சமூகமாக தமிழ்ச் சமூகம் இருந்துள்ளது. இவை மட்டுமின்றி மருத்துவம் (சித்த மருத்துவம்) போர்க் கலைகள் (களரி, சிலம்பம்) மருத்துவமும் போர்க் கலையும் இணைந்த வர்மக் கலை, ஓவியம், நாட்டியம், வானவியல் போன்றவற்றிலும் மிக உயர்ந்த நிலையில் பழந்தமிழ்ச் சமூகம் இருந்துள்ளது. இவைகளின் காரணமாக கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 3 ஆம் நூற்றாண்டு வரையில் தமிழ் மொழி ஒரு அறிவியல் மொழியாக, ஒரு உலகளாவிய வணிக மொழியாக, ஒரு இலக்கிய மொழியாக இருந்து வந்தது.

கி.பி. 3 ஆம் நூற்றாண்டுக்குப்பின் தமிழிலிருந்து பலவற்றைக் களவாடிக் கொண்ட சமற்கிருதம் (சான்றாக சரக சம்கிதை என்ற வடமொழி மருத்துவ நூலும், பரத நாட்டிய சாத்திரம் என்ற இசை நாட்டிய நூலும் தமிழ் வழி நூலாகும்) அறிவியல் மொழியாக ஆனது. தமிழ் அந்தத் தகுதியை இழந்தது. ஆனால் 14 ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலும் தமிழ் மொழி ஓரளவு வணிக மொழியாக, இலக்கிய மொழியாக இருந்து வந்தது. ஆனால் அதன்பின் அந்தத் தகுதிகளையும் அது இழந்து போனது. இன்றுவரை தமிழ் அத்தகுதிகளைப் பெற இயலவில்லை. சங்க காலச் சமூகம் பற்றிய தெளிவு, தமிழ் தேசத்தவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணையவும் தமிழ் மொழியையும், அதன் மக்களையும், நாட்டையும் வளர்த்தெடுக்கவும் வழி வகுக்க வேண்டும்.

பார்வை: 

1. க. நெடுஞ்செழியன், தமிழர் இயங்கியல் - தொல்காப்பியமும் சரக சம் கிதையும், பாலம், 2009, பக்: 20-23.

2. ஆவூர் மூலங்கிழார், புறநானூறு – 166.

3. இந்தியத் தத்துவம் ஓர் அறிமுகம், தேவி பிரசாத் சட்டோபாத்தியாய, படைப்பாளிகள் பதிப்பகம், தமிழில் வெ. கிருஷ்ணமூர்த்தி, 2010, பக்: 196.

4. இந்தியாவில் மெய்யியல், மிருணாள் காந்தி காங்கோபாத்தியாயா, தமிழில் சா. செயராஜ், டிசம்பர்-2011, NCBH , பக்: 23, அணிந்துரை- XII..

5. இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி, பாண்டியர் பெருவழுதி நாணயங்கள்(பக்: 81,84,91)& paper on Makkothai coins presented at the first oriented numismatic conference, held at Nagpur, date: 29.10.1990. & Natana, Kasinathanan-Tamils Heritage page: 45.

6. முத்தொள்ளாயிரம், என். சொக்கன், 2010, கிழக்குப்பதிப்பகம் & கவிஞர் தெசிணி, கலித்தொகையும், முத்தொள்ளாயிரமும், டிசம்பர் 2004, பக்: 180.

7. டி.டி. கோசாம்பி, பண்டைய இந்தியா, தமிழில் ஆர். எசு. நாராயணன், செப்டம்பர்- 2006, NCBH, பக்: 388.

8. பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும், கணியன் பாலன், எதிர் வெளியீடு, சூன்-2016, பக்: 275, 311-312.

9. “ “ “ பக்: 81-83, 88-90

10. “ “ “ பக்: 85-88 & முனைவர் இராசு. பவுன்துரை அவர்கள், “பண்டையத் தமிழக வரைவுகளும் குறியீடுகளும்” உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், 2004, பக்: 263. & முனைவர் கா. இராசன் அவர்கள், ‘தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்’ உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், 2010, பக்:74, 56.

11. “Significance of Mayilaaduthurai Find” and “Discovery of a century” in Tamil Nadu, THE HINDU Newspaper Dated 1.5.2006 and 21.5.2008.

12. பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும், கணியன் பாலன், எதிர் வெளியீடு, சூன்-2016, பக்: 317-329.

13. “ “ “ பக்: 330-334.

14. அழகப்பா பல்கலைக்கழக முன்னாள் துணைவேந்தர் முனைவர் அ. இராமசாமி அவர்கள், தொன்மைத்தமிழர் நாகரிக வரலாறு, டிசம்பர் 2013, பக்: 62, 88-93. 2.B.Sasisekaran et al. Adichanalur: A Prehistoric mining site, Indian Journal of History of Science, 45. 3 (2010) PP. 369- 394 3.D. Venkat Rao et al., Recent Scientifics Studies at Adichanalur: A Pre Historic mining site, in Sangam: Numismatics and Cultural History, New Era Publications Chennai – 2006, PP. 146-154.

15. An interview to Scroll.in, Amarnath Ramakrishna by Sruthi Sagar yamunan dt 11.5.2017.& carbon dating confirms keezhadi site is from sangam era, Dennis S. Jesudasan -The Hindu.

16. அழகப்பா பல்கலைக்கழக முன்னாள் துணைவேந்தர் முனைவர் அ. இராம சாமி அவர்கள், தொன்மைத்தமிழர் நாகரிக வரலாறு, NCBH, டிசம்பர் 2013, பக்: 63-64; 2. M. Gandhi Copper Antennae Swords of Appukkal Museum’s Journal December 2001 chennai pp. 102-103; 3. Letter From DR. C. Matheswaran Curator Govt. Museum Chennai.

17. பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும், கணியன் பாலன், எதிர் வெளியீடு, சூன்-2016, பக்: 809-811.

18. உலக மக்களின் வரலாறு, கிரிசு ஆர்மன், தமிழில்: நிழல்வண்ணன், மு.வசந்தகுமார், விடியல் பதிப்பகம், சூலை-2017, பக்: 48, 74, 75.

19. இந்திய வரலாற்று அறிஞர் டி.டி.கோசாம்பி, ‘பண்டைய இந்தியா’ தமிழில் ஆர்.எசு. நாராயணன், NCBH, செப்டம்பர்-2006, பக்.410 & பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும், கணியன்பாலன், எதிர்வெளியீடு, சூன்-2016, பக்: 73-75.

20. பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும், கணியன் பாலன், எதிர் வெளியீடு, சூன்-2016, பக்: 333-341

21, 24. தின மலர் நாளிதழ், நாள்: 4-11-2018; 2)எம்.டி. சஜு(M.T. SAJU) என்பவர் செரியன் அவர்களிடம் எடுத்த பேட்டி; 3)பட்டணம் அகழாய்வு, சகபெடியா(Sahapedia) என்பவர் செரியன்(Director of KCHR) அவர்களிடம் எடுத்த பேட்டி, வெளியிட்ட நாள்: 22.4.2016, (https://www.sahapedia.org/interview-pj-cheriyan).

22. THE PERIPLUS OF ERITHRYAN SEA-English translation by W.H.SCHOFF, Pa: 203-242.

23. முனைவர் கா. இராசன் அவர்கள், ‘தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்’ உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், 2010, பக்: 89, 90.

24. பார்வை-21இல் பார்க்கவும்

25. முனைவர் கா. இராசன் அவர்கள், ‘தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்’ உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், 2010, பக்: 107, 108.

26. “ “ “ பக்: 122-130

27. அழகப்பா பல்கலைக்கழக முன்னாள் துணைவேந்தர் முனைவர் அ. இராமசாமி அவர்கள், தொன்மைத் தமிழர் நாகரிக வரலாறு, டிசம்பர் 2013, பக்: 52-60. 2. ANNUAL REPORT 1902-03, 1903-04, ARCHAEOLOGICAL SURVEY OF INDIA, NEW DELHI, 2002, P. 117- 163.

28. கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி, பண்டைத் தமிழ்ச் சமூகம், ழிசிஙிபி, சூலை 2010 முன்னுரை & அசோகர், வின்சென்ட் ஆர்தர் சுமித், தமிழில் சிவமுருகேசன், சந்தியா பதிப்பகம், 2009. பக்: 79

29. MARITIME TRADE OF ANCIENT KALINGA, DR.PRAFULLA CHANDRA MOHANTY, ORISSA REVIEW odisha.gov.in/emagazine/Orissareview/2011/Nov/engpdf/39... & MARITIME HERITAGE OF GANJAM,(www.orissa.gov.in/e-magazine/Orissareview/2009/July/)& www.jatland.com/home/Hathigumpha <http://www.jatland.com/home/Hathigumpha>- inscription & சதானந்த அகர்வால் எழுதிய “சிரி காரவேலா” என்கிற நூலில் இருந்து இப்பகுதி எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

30. An epigraphic perspective on the antiquity of Tamil - Iravatham Mahadevan, The Hindu. dt 24.6.2010.

31. தமிழ் இசை இலக்கிய, வரலாறு, மு. அருணாசலம், பதிப்பாசிரியர் உல.பாலசுப்ரமணியன், கடவு பதிப்பகம், அக்டோபர் -2009, முன்னுரை.

32. பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும், கணியன் பாலன், எதிர் வெளியீடு, சூன்-2016, பக்: 108, 109, 777-851.

- கணியன் பாலன், ஈரோடு

(குறிப்பு: இக்கட்டுரை கீழடியின் 4 ஆம் கட்ட அறிக்கைக்கு முன் கோவை NGP கல்லூரியில் ‘உலகத் தமிழ் பண்பாட்டு மையம் நடத்திய’ கருத்தரங்கில் (13.9.2019) உரை நிகழ்த்த எழுதப்பட்ட கட்டுரை)

Pin It

கடந்த காலத்தையும் நிகழ் காலத்தையும் இணைத்துப் பார்க்கும் எவருக்கும் – தலைக்கனம் வராது; தளர்ச்சியும் வராது. வரலாற்றுப் படிப்பினைகள் வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்ட வல்லவை.

கனவுத் தோரணங்களால் அரண்மனை எழுப்பி அரசனும், அரசியும் உலா வருவது மட்டுமே வரலாறு என்ற எண்ணம் இப்போது மாறி வருகிறது.

வரலாற்றின் ஆணிவேர் – மக்கள் வாழ்வில் தான் ஊடுருவி நிற்கிறது. 

நமது வாழ்வின் வேர்கள் எத்தனையோ திசைகளில் ஓடுகின்றன. அரசியல், புவியியல் திசைகளை மட்டுமே காட்டியே நம் வரலாறு – மண்ணையும், மக்கள் வாழ்வையும் காட்ட வேண்டும். 

அந்த ஆணிவேரை அடையாளம் காட்டும் முயற்சியாய் அரும்பியதே – சூலூர் வரலாறு என்னும் இந்த நூல்.

ஓர் ஊருக்கு வரலாறு எழுதி என்ன பயன்? என்று கேட்கத் தோன்றும். 

ஊர்களின் வரலாற்றை ஒருங்கிணைத்தால் போதும்! நாட்டு வரலாறு முழுமை பெற்றுவிடும். 

பத்துப் பேரிடம் பத்துப் பத்துக் காசாக வாங்கினால் உறுதியாக ஓர் உரூபா கிடைக்குமே! 

உங்களை நோக்கி ஓடிவரும் சிறிய நாணயம் – சூலூர் வரலாறு. நாணயத்தைச் சேமித்தால், பணமாக்கிப் பார்ப்பது எளிது. 

மண்ணையும் மக்களையும் அறிந்து கொள்ளும் விழிப்புணர்ச்சி இப்போது மிகுந்து வருகிறது. 

நம்மைச் சுமக்கும் ஊரும், ஊர் சுமக்கும் பேரும் – எந்த அடிப்படையில் எழுந்தன என அறிய விரும்புவோர் பெருகி வருகின்றனர்.

வெளியே நிறுத்தும் கொசுவலை எது? வெளியேறாமல் தடுக்கும் மீன்வலை எது? வலைகளைக் கூட இப்போது இனம் பிரித்து அலசுகின்றனர்.

வழிகாட்டியவை எவை? வழியடைத்தவை எவை? – வாழ்வின் வேர்களைக் கூர்ந்து பார்க்கின்றனர். 

மன்னர்கள் வரலாறு எழுதப்பட்டு விட்டது. மக்கள் வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் அதிகரித்துள்ளது. 

மக்களின் கலை, பண்பாடு, சமுதாய வரலாறுகள் இல்லையே என்ற ஏக்கம் பலருக்கும் உள்ளது. 

சூலூர் பாவேந்தர் பேரவையினராகிய எங்களுக்கும் இந்த ஏக்கம் இருந்தது. ஊர் வரலாற்றை உருவாக்கும் முயற்சியை 1989 இல் தொடங்கினோம். ஆறாண்டு கால உழைப்பு, சூலூர் வரலாறாக உருவெடுத்துள்ளது.

மக்கள் வாழ்வியல் வரலாற்றை – சூலூர் என்ற புள்ளியில் இருந்து தொடங்கியுள்ளோம். 

எந்த ஓவியமும், புள்ளியிலிருந்து தானே புறப்பட வேண்டும். எந்த பாதையும் ஒரு காலடியில் இருந்துதானே தொடங்க வேண்டும். நாங்கள் சூலூரிலிருந்து தொடங்கியுள்ளோம். 

                                                                                ------------                -----------------

தமிழ்நாட்டு வாழ்வியல் வரலாறு – சூலூரிலிருந்து தொடங்கியுள்ளது. தமிழ்நாட்டின் முதல் வாழ்வியல் வரலாற்று நூல் – சூலூர் வரலாறு. 

மக்களின் வாழ்வும் வளர்ச்சியும் எங்கெல்லாம் வேரோடியுள்ளனவோ, அங்கெல்லாம் தேடி அலைந்தோம்; வேரோடும் திசையெல்லாம் சேர்ந்தோடினோம்.

மனிதரை மனிதருக்கு அடையாளம் காட்ட சூலூர் வரலாறு துணை செய்யும் என நம்புகிறோம்.

சமுதாய மேம்பாட்டு முயற்சிகளும் இயக்கங்களும் தொடக்க நாளிலிருந்தே சூல் கொண்டுள்ள ஊர் சூலூர். அதனால், எங்கள் உழைப்பும் முயற்சியும் இங்கே மதிப்படைந்தன. வெளியீட்டுப் பணிகளில் துணை நிற்கவும் தோள் கொடுக்கவும் – சூலூர் பெருமக்கள் மகிழ்வோடு முன் வந்தனர். 

பனித்துளிக்குள் மலைமுகட்டைப் பார்ப்பதுபோல், கோவை வரலாற்றையும் கொங்கு நாட்டு வாழ்வினையும் – சூலூர் வரலாற்றில் பார்க்க முடியும். 

வாருங்கள்! நூலுக்குள் நுழைவோம்.

சாதனைகளை அறிந்து நம்பிக்கை பெறுவோம்!

தவறுகளை அறிந்து எச்சரிக்கை பெறுவோம்!

ஊருக்கு ஒரு வரலாற்றை உருவாக்கி, மக்கள் வரலாற்றை மலரச் செய்வோம்.

***

சூலூர் வரலா(று) ஊரும் வாழ்வும்
         தோன்றி வளர்ந்த நிலைகாட்டும்!
மேலும் மேலும் வளரும் வாழ்வின்
         வேர்கள் செல்லும் திசைகாட்டும்!
காலும் சுவடும் ஓடும் திசையின்
         காலம் உணர்த்தும் கண்ணாடி!
வாழும் வாழ்வின் மூலம் காட்டும்
         வரலாற் றிற்கிது முன்னோடி!

***

சூலூர்

இருகுளமும் ஒருமூக்காய் நிமிர்கின்ற சூலூர்
எழும்கல்வி கண்ணாகி முகம்காட்டும் சூலூர்
இருபுரத்துக் கோவில்களும் விரலான சூலூர்
எண்ணத்தில் வளமானோர் உடலான சூலூர்

நெடுங்காலச் சந்தையினார் திசைகாக்கும் சூலூர்
நினைவோடு வெள்ளிதொரும் ஊர்கூடும் சூலூர்
கொடுஞ்சாதி மதம் என்ற வெறியற்ற சூலூர்
குறிக்கோளில் வாழ்வோர்க்கே புகழ்சேர்க்கும் சூலூர்

பயிர்மாற்றம் நிகழ்ந்தாலும் துயர்மாற்றும் சூலூர்
பணிவாழ்வில் புகழ்பெற்றோர் அணிசேர்க்கும் சூலூர்
உயிர்காக்கும் சிறுவாணி சுவை ஏற்றும் சூலூர்
உறவாகி வந்தோரின் நலம்காக்கும் சூலூர்

காற்றோடு பஞ்சேற்றி நூலாக்கும் சூலூர்
களிப்பாக்கும் வெற்றிலையால் புகழ்பூத்த சூலூர்
ஏற்ற தொழில் வணிகவகை விரிவாகும் சூலூர்
இருமூன்று பெயர்கொண்ட வரலாற்றுச் சூலூர்

நாவுலவும் மொழிபலவும் நடமாடும் சூலூர்
நாடேறும் வானூர்தி நலம் கேட்கும் சூலூர்
தூவுகுளிர் மேனிதொடும் இதமான சூலூர்
சுயமரியா தைநெறியில் நடைபோடும் சூலூர்

ஊர்காக்க நெஞ்சொன்றிக் கைகோர்க்கும் சூலூர்
உயர் பெரியார் – அண்ணாவும் புகழ்ந்திட்ட சூலூர்
ஈராயிரம் ஆண்டாக நிலைபெற்ற சூலூர்
எழில்காக்க நமைநோக்கி அழைக்கின்ற சூலூர்

***

சூலூர் – பாவேந்தர் பேரவை 

13.4.1988 இல் தொடங்கப்பெற்ற கலை, இலக்கிய பண்பாடு அமைப்பு, (பதிவு எண்:1344/93)

- சமுதாய வளர்ச்சிச் சிந்தனைகளை மேம்படுத்துதல்

- ஊர் நலப் பணிகளை ஊக்குவித்தல்

- மக்கள் நலச் சிந்தனையாளர்களைச் சிறப்பித்தல் 

- வரலாற்றுச் சின்னங்களைப் பாதுகாத்தல் 

- வரலாற்று ஆவணங்களைத் தொகுத்துப் பராமரித்தல்

- அறிவு நெறி நூல்களைச் சேகரித்தல் 

- மொழி வளர்ச்சிக்கு வளம் சேர்த்தல் 

இப்படிப் பாவேந்தர் பேரவையின் செயல் எல்லைகள் தெளிவு படுத்தப்பட்டுள்ளன.

சூலூர் பாவேந்தர் பேரவையின் ஆறாண்டுகால உழைப்பில் உருவான சூலூர் வரலாறு தமிழ்நாட்டின் முதல் வாழ்வியல் வரலாற்று நூல்

- புலவர் செந்தலை ந.கவுதமன், சூலூர் - பாவேந்தர் பேரவை, கோவை

Pin It

சூலூர் வரலாற்று நூலுக்கு முன்னோடியான – ஊர் வரலாறுகள் உள்ளன; வாழ்வியல் வரலாறுகள் இல்லை.

வாழ்வியல் வரலாற்று நூல் வரிசையில் தமிழ் நாட்டின் முதல்முயற்சி – முன்னோடி நூல் – சூலூர் வரலாறுதான்!

ஓர் ஊரை மையப்படுத்தி, அவ்வோர் தொடர்பான மக்கள் வாழ்வியலின் பலமுனைச் செய்திகளையும் சமூகவியல் பார்வையோடு வழங்கும் பணியை சூலூர் வரலாறு தொடங்கி வைத்துள்ளது. எதிர்காலத் தமிழகத்தில் இப்பணி இன்னும் வேர்விட்டுக் கிளை பரப்பும் என நம்பலாம்.

sulurசிற்றூர் கலைச் செய்திக் களஞ்சியங்கள் என வாழ்வியல் வரலாற்றும் முயற்சியைத் தமிழக அரசே அறிவித்ததும் உண்டு; செய்திகள் தொகுக்கப்பட்டதும் உண்டு. ஏனோ, அவை நூலாக வெளிவரவில்லை.

சென்னை, மதுரை, நெல்லை, முகவை – இந்த நான்கு மாவட்டங்களில் சிற்றூர்க் கலைச் செய்திக் களஞ்சியங்கள், தொகுக்கப்பட்டன: வல்லுநர் குழுவிற்கும் அனுப்பப்பட்டன. அவை வெளியுலகை எட்டிப்பார்க்காத காரணம் புலப்படவில்லை.

தமிழ்நாட்டு வரலாற்றைத் தொகுத்தளிக்கும் தமிழ் நாட்டரசின் முயற்சியில் – இதுவரை மூன்று நூல்கள் வெளிவந்துள்ளன.

நிகழ்காலத்தைப் புரிந்து கொள்ளவும் எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கவும் கடந்த காலச் செய்திகளே கைகொடுக்கும்.

தமிழருக்கு வரலாற்று உணரவில்லை என்னும் பழிச்சொல் வராமல் பாதுகாப்பது – இன்றைய அறிவாளர்களின் கடமை.

ஊர் வரலாறு என்ற வகையில் இது வரை சில நூல்கள் வெளிவந்துள்ளன.

செந்தலை வரலாறு - எஸ்.ஆர். பாலசுப்பிரமணியம்
பூளைமேடு - அ.கி. நாயுடு
சென்னை மாநகர வரலாறு - மா.சு. சம்பந்தன்
கோலார் தங்கவயல் வரலாறு - கே.எஸ். சீதாராமன்
கோவை மாநகர வரலாறு - சக்தி தேவி
அன்னூர் வரலாறு - க.அ. புவனேசுவரி
மாகி வரலாறு - சி.எஸ். முருகேசன்
இதுவோ எங்கள் கோவை - கோவை கிழார்
அரிக்க மேடு அகழ்வாய்வு - சு.தில்லைவனம்
வரலாற்றில் வளவனூர் - இலட்சுமிமூர்த்தி
நெஞ்சை அள்ளும் தஞ்சை - புலவர் செ. இராசு
பேருர் - அரங்க. பூங்குன்றன்
தருமபுரி வரலாறு - பெ. பெரும்பாக்கன்

ஊர் வரலாறு என்ற அடிப்படையில், பண்டைய அரசியல் வரலாற்றுக் தொகுத்துக் கூறும் நூல்களே இவற்றில் மிகுதி பூளைமேடு வரலாறு, இதுவோ எங்கள் கோவை, கோலார் தங்கவயல் வரலாறு – மூன்றும் வாழ்வியல் வரலா ற்றுச் சாயலுடையவை.

மக்களின் பொருளியல், சமுதாயவியல், பண்பாட்டியல் தொடர்பான வரலாறுகளை விரிவாகத் தொகுத்தளிக்கும் முயற்சி – சூலூர் வரலாறு என்னும் இந்த நூலிலிருந்து தான் தொடங்குகிறது.

------------------------

“பெரியார் மாவட்டத்தின் சமுதாய வரலாற்றை எழுதுவதே என் வாழ்க்கைப் பணியாகும். அரசியல் வரலாற்றைக் காட்டிலும் பொருளாதார, சமுதாய, பண்பாட்டு வரலாறுதான் மக்களுக்குத் தேவையான ஒன்றாகும்.”

அறிஞர் கு.ச. ஆனந்தம் 15.1.1994 ஆம் நாள், பெரியார் மாவட்டக் கலை இலக்கியக் கூட்டமைப்புத் தொடக்கவிழாவில் இவ்வாறு அறிவித்துள்ளார். (வளரும் தமிழ் உலகம் – சனவரி 94).

இது போன்ற அறிவிப்புகளும், அவற்றுக்கான முயற்சிகளும் – சூலூர் வரலாறு நூலைக் கண்டபின் இன்னும் மிகுதி பெறவும் வேகம் பெறவும் வாய்ப்பு உண்டு.

தமிழ்நாட்டின் பல துறைகளுக்குத் தலைமை தாங்கும் கோவை – வரலாற்றுத் துறையிலும் வழிகாட்டியாக உள்ளது.

கொங்கு நாட்டின் மண்வரலாறு – கோவை கிழார் எழுதிய கொங்குநாட்டு வரலாறு என்னும் நூலாக வெளி வந்துள்ளது. கொங்குநாட்டு மக்கள் வரலாறு – பாரதியார் பல்கலைக் கழகம் வெளியிட்டுள்ள கொங்கு நாட்டியல் என்னும் நூலாக உருவெடுத்துள்ளது.

கோவை நகரின் பல துறைவளர்ச்சியைச் சுருங்கக் கூறும் அறிய நூலாக கோவை கிழாரின் இதுவோ எங்கள் கோவை 1952 இலேயே வெளிவந்துள்ளது. ஊர் வரலாற்று வரிசையில் முதல் முயற்சியாக, கோவை மாவட்டத்தின் பூளைமேடு வரலாறு வெளிவந்துள்ளது.

கொங்கு நாட்டு வாழ்வியலை வெளிப்படுத்தும் அரிய பணியில் – கோவை வானொலி நிலையமும் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுள்ளது.

கோவை வானொலி நிலையப் பொன் விழா மலராக வெளிவந்துள்ள தமிழ்மணம் – கொங்கு நாட்டு வரலாற்றுக்கு வளம் சேர்க்கும் நல்ல தொகுப்பு நூல்.

கொங்கு நாட்டுப் பண்பாட்டுப் படிவங்கள் என இப்போது (1995) வானொலியில் ஒளிபரப்பாகி வரும் தொடர் – நூலாக வெளிவரும் பொது – வரலாற்றிற்கு வளம் சேர்க்கவல்ல அரிய தொகுப்பாய் அமையும்.

சமகாலத் தமிழக வரலாற்றைத் தெளிவுபடுத்தும் நூல்கள் அண்மை நாளாக வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன.

தமிழ்நாட்டில் பண்பாட்டுப் புரட்சி (வே. ஆனைமுத்து)
மனித இன வரலாற்றில் பெரியார் பேணிய அடையாளம் (கு.வெ.கி.ஆசான்)
திராவிட தேசியும் தமிழ் தேசியமும் – குணா

நவீன காலத்திற்குள் தமிழகம் நுழைந்த வரலாற்றை விளக்கும் – ஏராளமான குறிப்புகள் இந்த நூல்களில் இடம் பெற்றுள்ளன.

அண்மைக் கால நடப்பு வரலாற்றை ஆழத்தோடும் கூர்மையோடும் வெளிப்படுத்தும் முயற்சி இப்போது பெருகி வருகிறது.

அறந்தை நாராயணன்
அ.மா.சாமி
அருணன்
க.திருநாவுக்கரசு
வே. ஆனைமுத்து
பெ.சு. மணி
புலவர் இரா. இளங்குமரன்
ரண்டார்கை
விடுதலை க. இராசேந்திரன்
ரகமி
கோ. கேசவன்
என். ராமகிருஷ்ணன்
மா.சு. சம்பந்தன்
ஆ.இரா. வெங்கடாசலபதி

சமகால வரலாற்றைத் தெளிவுபடுத்தும் முன்னணி ஆய்வாளர்களாக, இப்படிப் பலர் உருவாகியுள்ளனர்.

வரலாற்றுணர்வோடு செய்திகளைப் பதிவு செய்யும் அரசியல் தலைவர்களும் உள்ளமை – இந்நூற்றாண்டின் புதுமை.

கலைஞர் மு.கருணாநிதி, ம.பொ. சிவஞானம் இருவரும் – வரலாற்றாசிரியர்களாய்த் திகழும் அரசியல் தலைவர்களில் முன்னனி இடத்திற்கு உரியோர்.

கலைஞர் எழுதிய நெஞ்சுக்கு நீதி (மூன்று தொகுதிகள்) ம.பொ.சி. எழுதிய விடுதலைப் போரில் தமிழ் வளர்ந்த வரலாறு விடுதலைக்குப் பின் தமிழ் வளர்ந்த வரலாறு, தமிழகத்தில் பிற மொழியினர் முதலிய நூல்கள் – வரலாற்றின் தனி மனிதச் சாதனைகளாக எதிர்காலத்தில் வியக்கப்படும்.

வளர்ச்சியும் மாறுதலும் நொடிதோறும் நிகழ்ந்து வரும் இன்றைய சூழலில் – ஆண்டு வாரியான வரலாற்றுப் பதிவுகளும் இன்றியமையாதவை. மலையாள மனோரமா இதழ் இவ்வகையான வெளியீட்டை 1991 முதல் வெளியிட்டு அரும்பணியாற்றி வருகிறது. ‘மனோரமா இயர்புக்’ என்னும் பெயரில் இதுவரை ஆண்டு நூல் களஞ்சியங்கள் அய்ந்து வெளிவந்துள்ளன.

தினத்தந்தி பொன் விழாவை ஒட்டி வெளியான வரலாறு படைத்த தினத்தந்தி (1992) என்ற வெளியீடும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று. ஊர் வரலாறு என்ற முறையில் மிகச் சில நூல்களே வெளியாகி உள்ளன.

சூலூர் வரலாறு – ஆறாண்டு

சூலூர் வரலாறு 1989இல் தொடங்கப்பட்டது; ஆறாண்டு கால உழைப்பிற்குப் பின்பே நூல் வடிவைக் கண்டுள்ளது. வேறுவகையான நூல்களாயிருப்பின் – இந்த ஆறாண்டில் இருபது முப்பது நூல்களை உருவாக்கி இருக்க முடியும்.

கடும் உழைப்பை உணவாகத் தந்தால் மட்டுமே – வரலாறு கைநீட்டுகிறது. வாழ்வியல் வரலாறாய் உருவான சூலூர் வரலாறு – கூட்டு முயற்சி காரணமாக ஆறாண்டிற்குள் உருவம் பெற்று விட்டது.

காரல் மார்க்சு ‘மூலதனம்’ நூல் எழுத 17 ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டதாம். கிப்பன் ‘ரோமப் பேரரசின் எழுச்சியும், வீழ்ச்சியும்’ எழுதி முடிப்பதற்கு 20 ஆண்டுகள் உருண்டோடி விட்டனவாம். ஆடம்சுமித்து ‘நாடுகளின் செல்வம்’ நூல் எழுத 17 ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டாராம். காரல் காண்டுபர்க்கு 'ஆபிரகாம் லிங்கன் வரலாறு' நூலை 30 ஆண்டுகளுக்குப் பின்பே முடிக்க முடிந்ததாம். சிங்காரவேல் முதலியார் ‘அபிதான சிந்தாமணி’ எழுதி முடிக்க 12 ஆண்டுகள் ஆயினவாம். பொன்னீலன் ‘புதிய தரிசனங்கள்’ புதினம் எழுதுவதற்குள் 14 ஆண்டுகள் கடந்து விட்டனவாம். ‘மாணிக்கவாசகர் வரலாறும் காலமும்’ நூல் எழுத, மறைமலையடிகளார் 24 ஆண்டுகளைச் செலவிட்டாராம்.

சூலூர் பாவேந்தர் பேரவை சூலூர் வரலாறு தொகுத்து முடிக்க எடுத்துக் கொண்ட காலமோ – ஆறு ஆண்டுகள்! கூட்டு முயற்சி காரணமாக, குறுகிய காலத்தில் நூலை அணியமைக்க முடிந்தது.

பேரவைத் தோழர்களின் கூட்டு முயற்சியில் செய்திகள் சேகரிக்கப்பட்டன. அவற்றை ஒழுங்கு செய்து நூலாக்கும் பணியைச் செந்தலை ந. கவுதமன் மேற்கொண்டார். தனிமனித முயற்சியாக சூலூர் வரலாறு தொகுக்கப் பட்டிருந்தால், இன்னும் பல ஆண்டுகளை எடுத்துக் கொண்டிருக்கும்.

நூலுக்கு இடம் பெறுவது இரண்டு வரியாக இருந்தாலும், அந்த இரண்டு வரிக்காகப் பல நாள்களைப் பலியிட்டுப் பேரவைத் தோழர்கள் அலைந்த நிகழ்ச்சிகளை, அருகிலிருந்தோர் மட்டுமே அறிவர். பாவேந்தர் பேரவைத் தோழர்களின் ஒன்றுபட்ட முயற்சியில் உருவான சூலூர் வரலாறு பல்வேறு பட்டறிவுகளை வழங்கியது.

* * * * *
ஈரான் நாட்டு வணிகம் கி.மு. 2 ஆம் நூற்றாண்டில் சூலூரில் நடந்தது என ஆய்வாளர் ஒருவர் எழுதியிருந்த குறிப்பைக் கண்டு எங்களுக்குப் பெருமகிழ்ச்சி. உரோமானிய வணிகம் மட்டுமல்ல ஈரானிய வணிகமும் சூலூரில் நடந்துள்ளதே! அதுவும் கி.மு. 2 ஆம் நூற்றாண்டில்! சொல்பவர் ஆய்வாளராயிற்றே. செய்தியை நம்பினோம். இந்தச் செய்திக்கு ஆதாரமாக ஆய்வாளர் காட்டிருந்த வி.ஆர். இராமச்சந்திர தீட்சிதர் எழுதிய ஆங்கில நூலைத் தேடி அலைந்தோம். நல்ல வேளை! மூலநூல் கிடைக்காவிட்டாலும் (புலவர் கா. கோவிந்தன் மொழி பெயர்த்த) மொழி பெயர்ப்பு நூல் கிடைத்தது. அதில் ஈரானைக் காணோம்! எரான் எனும் நாணயவகை மட்டும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. எரான் என்னும் நாணயப் பெயரை, ஈரான் என்னும் நாட்டுப் பெயராக அந்த ஆய்வாளர் மொழிபெயர்த்திருந்த ‘பொறுப்புணர்ச்சி’ அப்போது தான் புரிந்தது.

‘சூலூர் தந்தது – ஈரான் நாட்டு வணிகம் அல்ல! எரான் வகை நாணயம்’! மொழி பெயர்ப்பு நிகழ்த்திய குழப்பத்திலிருந்து நாங்கள் விடுபட, வெகுநாள் முயற்சி தேவைப்பட்டது. (காண்க : ஏடு போற்றும் சூலூர்)

சூலூர் வரலாறு தொடர்பான தொடர் சொற்பொழிவுகளை – தொல் பொருள் ஆய்வாளர்கள் அரங்க பூங்குன்றன், ஐ. இராமசாமி, அ. செல்வராசு, இரா.ப. கருணானந்தன் நால்வரும் சூலூர் வந்து வழங்கினர். சூலூர் வரலாற்றுக் கருத்தரங்கம் எனப் பாவேந்தர் பேரவை அவர்களைக் கொண்டு பல தொடர் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியது.

சூலூர் பற்றிய ஒரு சொல் இருந்தாலும் போதும். சூலூர் தொடர்பான எல்லா நூல்களையும் திரட்டிவிட வேண்டும் என விரும்பினோம். நூல்களைத் தேடத் தொடங்கினோம். செய்தி இருக்குமோ என அய்யுற்ற எல்லா நூல்களையும் வாங்கிக் குவித்தோம். பல நூறு புத்தகங்களை எழுத்து எழுத்தாகப் படித்துப் பார்த்தோம். பல நூறு நூல்களில் சில பத்து நூல்களே தேறினே.

சூலூர் பற்றிய செய்திகளைச் சுமந்து நிற்கும் அறுபத்து மூன்று நூல்களும் இதழ்களும் கிடைத்தன. செய்திகளுக்கு ஆதாரம் காட்டுவதாக அவற்றைப் பயன்படுத்துவதே முறை.

ஆய்வு நூல் தோற்றத்திலிருந்து சூலூர் வரலாறு விலகி நிற்க வேண்டுமென விரும்பினோம். ஊர் வரலாற்றுச் செய்திகளை, ஊர் மக்கள் அறிந்து கொள்வது தானே முதன்மை.

சூலூர் வரலாறு ஆய்வு நூலாக அமைந்துவிட்டால் – மக்கள் விலகி நின்று அச்சத்தோடு பார்ப்பார்களோ என அஞ்சினோம். மிகவும் எளிமையாக அமைந்துவிட்டால் – ‘ஆசை’யில் உருவான நூலாக ஆய்வுலகம் ஒதுக்கிவிடுமோ என்றும் கவலைப்பட்டோம்.

இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் – எல்லோரையும் சென்றடையும் வண்ணம் சூலூர் வரலாற்றை உருவாக்க முனைந்தோம்.

சூலூர் பற்றிய நூல் செய்திகளை ஏடு போற்றும் சூலூர் எனத் தனித் தலைப்பாகத் தந்துள்ளோம். பொதுமக்களுக்கு அது அறிமுகப்பகுதி! ஆய்வாளருக்கு அது அடிக்குறிப்புப் பகுதி! இரண்டின் சாயலும் அதில் கலந்து நடக்கக் காணலாம்.

சூலூர் பற்றித் ‘திராவிட நாடு’ இதழில் அண்ணா எழுதியுள்ளார் எனச் சிலர் செய்தி தந்தனர். நானும் படித்திருக்கிறேன் என்று சிலர் சொன்னார்கள். என்ன எழுதியிருக்கிறார் என்பதைச் சொல்ல யாரும் இல்லை.

திராவிட நாடு இதழில் ‘தம்பிக்கு’ கடிதமாகச் சூலூர் பற்றி அண்ணா எழுதியுள்ளார். தம்பிக்கு கடிதத் தொகுப்பில் அக்கடிதம் இருக்குமே! இதழையும் நூலையும் தேடித் தேடிச் சலித்தோம். இரண்டுமே கிடைக்கவில்லை.

சூலூரிலிருந்து சுடலையூர் வரை என்பது அக்கடிதத்தின் தலைப்பு எனக் கூறினர். இது மட்டுமே நாங்கள் அறிந்த உச்சநிலைச் செய்தி.

நூலை வெளியிட்டுள்ள, சென்னை பாரிநிலையம் சென்றே பார்த்து விட்டு வந்துவிடுவோம். சூலூர் பற்றி அண்ணா எழுதியுள்ள செய்தியாயிற்றே! அது இல்லாமல் என்ன சூலூர் வரலாறு?

சென்னை சென்று, பாரிநிலையம் புத்தகக் கடையில் செய்தியைச் சொன்னோம். அண்ணா எழுதிய தம்பிக்கு தொகுப்புகள் அனைத்தும் எங்கள் முன் அடுக்கி வைக்கப்பட்டன.

பாரிநிலையத்தில் அமர்ந்தபடி, சூலூர்... சூலூர்... என பக்கம், பக்கமாக விழிகளால் தாவினோம். ஊகூம்... எந்தத் தொகுப்பிலும் சூலூரைக் காணோம். சென்னைக்கு வந்ததும் கிடைக்காத செய்தியை, இனி எங்கே போய்த் தேடுவது ? ஏமாற்றமும் வருத்தமும் எங்களைத் தொடர்ந்தன.

சென்னை குறளகம் சென்று தமிழ்நாட்டு அரசு வெளியிட்டுள்ள ‘தொல் பழங்காலம்’ நூலை வாங்கினோம்.

சூலூர் பற்றி அண்ணா எழுதிய செய்தி கிடைக்காத வருத்தத்துடன், தொடர் வண்டியில் சோர்வாக ஏறி அமர்ந்தோம்.

தொல் பழங்காலம் நூலைப் புரட்டியபடி, கையும், கண்ணும் அசைந்து கொண்டிருந்தன, சென்னையிலிருந்து கோவை நோக்கித் தொடர்வண்டி பறந்து கொண்டிருந்தது. அதைவிட அதிகமான வேகத்தில் மனம் பறக்கத் தொடங்கிய வியப்பு அப்போதுதான் நடந்தது.

தொல் பழங்காலம் நூலில் சூலூர் பற்றிய செய்தி இருக்கும் என நாங்கள் நம்பவில்லை. நம்பாதது நடக்கும் போது, மனம் பறக்கத் தானே செய்யும்! சூலூரின் தொன்மை பற்றிய செய்தி ‘தொல் பழங்காலம்’ நூலில் இடம் பெற்றிருந்தது.

சூலூர் பற்றி – எதிர் பார்த்த செய்தி கிடைக்காமல் போனாலும் இன்னொரு செய்தியாவது கிடைத்ததே! சென்னை அலைச்சல் வீண் போகவில்லை என்று மனதைத் தேற்றிக் கொண்டோம்.

(திருப்பூர் க.நா. சங்கரன் அவர்களின் நூலகத்திலிருந்து) கோவை யாழ் நூலகம் துரை மடங்கன் – அண்ணாவின் சூலூர் செய்தி கிடைக்கக் காரணமாயிருந்த நிகழ்ச்சி, அதற்குப் பின் நிகழ்ந்தது.

கிளிக்குப் பச்சை பூசுவதா – என்று திராவிடநாடு இதழில் அண்ணா எழுதிய கடிதத்தில்தான் சூலூர் பற்றிய செய்தி கிடைத்தது. (தவறான தலைப்பில் தேடியதால்தான் சென்னை ஏமாற்றம்) அதே கடிதம் தம்பிக்கு என்னும் இரண்டாம் தொகுதி நூலாகவும் வெளிவந்துள்ளது. இதழ், நூல் இரண்டையும் கிடைக்கச் செய்து எங்களை மகிழ்ச்சியில் திக்கு முக்காடச் செய்து விட்டார் யாழ் நூலகம் துரை மடங்கன்.

சூலூர் பற்றிய ஒவ்வொரு செய்திக்குப் பின்னும் – இப்படிக் கவலையும் உழைப்பும் கலந்த ஒரு வரலாறு உண்டு.

ஓய்வு, விடுமுறை, பொழுதுபோக்கு – என எல்லா மகிழ்ச்சியையும் பேரவைத் தோழர்கள் இழந்து திரட்டிய செய்திகளே சூலூர் வரலாறு.

சூலூர் பேருராட்சிச் செய்திகளுக்கு மட்டுமே ஆறுமாதம் நாங்கள் செலவிட வேண்டியிருந்தது. தூசியும் அழுக்கும் மண்டிய நிலையில் பழைய பதிவேடுகள் எங்கள் கைக்கு வந்தன. சளியும் தும்மலும் தொடர்ந்த நிலையில் இரவு, பகலாக பணி நடந்தது. செய்தி திரட்டுவதற்கு மட்டுமே ஆறுமாதம் ஆனது. திரட்டிய செய்தியை வகைப்படுத்த வேண்டும். வகைப்படுத்தியவற்றை ஒன்று சேர்க்க வேண்டும். ஆவணங்கள் தரும் ஆதாரத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவேண்டும். ஊர் மக்கள் நேர் காணல் மூலம் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். கூறியது கூறலாகிவிடாமல் தனிப்படுத்த வேண்டும். அவற்றைப் முன் பின் மாற்றி முறைப்படுத்த வேண்டும், இத்தனைக்கும் பின்புதான் அச்செய்தி ஓர் உருவத்துடன் பார்க்க முடியும். இவற்றுக்கான உழைப்பும் நேரமும் தனியாகவும், கூட்டாகவும் – தொடர்ந்து ஆறாண்டுகள் செலவிடப்பட்டன.

கல்வெட்டுகள்
நேர்காணல்கள்
அகழ்வாய்வுப் பொருட்கள்
பதிவேட்டு ஆவணங்கள்
செவிவழிச் செய்திகள்
நூல்கள்
அழைப்பிதழ்கள்
இதழ்கள்
அறிக்கைகள்
எழுத்துரைகள்
ஒலிநாடாக்கள்
பட்டயங்கள்
வினா நிரல்கள்
ஆய்வேடுகள்
கருத்தரங்கக் கட்டுரைகள்

இப்படிப் பல வடிவங்களில் திரட்டப்பட்ட செய்திகளால் – சூலூர் வரலாறு வரைந்தது.

வெளியீட்டு எல்லையை விளங்கிக் கொள்ள முன் வெளியீட்டுத் திட்டத்தைப் பேரவை முன் வைத்தது.

தமிழில் முன் வெளியீட்டுத் திட்டம் சீவக சிந்தாமணி நூலுக்காக 1887 இல் உ.வே. சாமிநாதய்யர் அவர்களால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அந்த முறையில் பல நூல்கள் தமிழில் வெளியாகி உள்ளன. பேரவைத் தோழர்களின் முயற்சியும் ஊர் மக்களின் ஆர்வமும் முன் வெளியீட்டுத் திட்டத்தின் மூலம் – நூலுக்கான தேவை எல்லையைத் தீர்மானிக்க உதவின.

- புலவர் செந்தலை ந.கவுதமன், சூலூர் - பாவேந்தர் பேரவை, கோவை

Pin It

கடல்சார் வரலாறு என்றால் என்ன?

கடல் சார்ந்து மனித சமூகம் கடலிலும் நிலத்திலும் நிகழ்த்தும் வரலாற்றுச் சம்பவங்களின் தொகுப்பைக் கடல்சார் வரலாறு என்று வரையறுக்கலாம். இது, பொதுவான பாடவகைப் பிரிவுகளைத் தாண்டி உலக அளவில் நிகழ்ந்து தாக்கங்களை ஏற்படுத்திய சம்பவங்களைப் பற்றிய ஆய்வு என்று கருதலாம். நிலம்சார் வரலாற்றில் (terrestrial history) நிகழும் சமூகப் போக்குகளுக்கு, பலசூழல்களில் கடல்சார் நிகழ்வுகளே பெரிதும் காரணிகளாய் அமைகின்றன. அதற்கு கடல் ஒன்றே சான்று. கடலின் செல்வங்களையும் நிலப்பரப்பிலுள்ள செல்வங்களையும் தமதாக்கிக் கொள்வதற்கு மனித சமூகம் படும்பாடே கடல்சார் வரலாறு என்றும் கூறலாம். மனித வரலாறு நெடுக இது நடந்துள்ளது.

பரப்பு

Valvai Tamils Kappalபூமியில், நான்கில் மூன்றுபங்கு இடத்தைப் பெற்றுள்ள கடல் எல்லையற்று, விரிந்துள்ளது. நிலத்தின் உள்பகுதியில் அமைந்துள்ள கருங்கடல், காஸ்பியன் கடல் போன்றவற்றையும் இதில் சேர்க்க வேண்டும். கடல்கள், நாடுகளைப் பிரிக்கின்றன என்று பொதுவாக நம்பப்படுகிறது. உண்மையில், அவை நீரினால் நாடுகளை இணைக்கின்றன. அந்த இணைக்கும் புள்ளிகளாக அமைபவை கடற்கரை நகரங்கள், துறைமுகங்கள். நிலப்பகுதியில் நாட்டு எல்லைகள் பிரிவினை உண்டாக்குகையில் கடற்பரப்பு உறவினை ஏற்படுத்துகிறது. மனித சமூகத்தினையும் உறவினையும் புதிதாக மாற்றுகிறது. காட்டாக, கடத்தல்காரர் மதிப்புள்ள பொருளை வயிற்றில் மறைத்து வைத்துள்ளதுபோல் கடல் தன்மடியில் அழியாச் சான்றுகளை கொட்டி வைத்துள்ளது. அவற்றை கண்டறிந்து மனித வரலாற்றினை மீளாய்வு செய்வது நம் பொறுப்பு.

சான்று

நிலத்திலும் கடலிலும் தோன்றும் உயிர்கள் அழிவன. பல ஊர்கள் அழிந்துள்ளன. சில தீயில் அழிந்தன. சில கடலால் அழிந்தன. ஆனால், கடல்சார் வரலாற்றுக்கு கடலே சான்று. கடலில் மூழ்கிய நிலப்பரப்புகளும், கப்பல்களும், கடல்சார் வரலாற்றுக்கு சான்றுகளாக அமைகின்றன. கிரேக்க இலக்கியத்தில் விவரிக்கப்பட்ட (Trojon war) ட்ராஜன் போர் நிகழ்ந்ததற்கான தடயங்கள் கடல்சார் தொல்லியல் வரலாற்றின் வழி நிரூபணமாகியது. இலக்கியங்கள் கடல்சார் வரலாறு பற்றிப் பேசுவன. அதனால் உருவான பண்பாட்டுப் பரவல் பற்றியும் பேசுவன. தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் சமஸ்கிருத மொழிக் கல்வெட்டுகளும், தமிழ்மொழிக் கல்வெட்டுகளும் கடல்சார் வரலாற்றுக்கு சான்றுகளாக உள்ளன. பண்பாட்டுப் பரவல்கள், வழிபாட்டுக் கட்டிடங்கள், சிற்பங்கள் வாயிலாகவும் அறியப்படுகின்றன.

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் இலக்கியங்கள் தென்கிழக்காசிய மொழிகளில் பெயர்க்கப்பட்டவையும் ஒருவகைப் பண்பாட்டுப் பரவல். Ptolemy, Strabo, Pliny போன்ற கிரேக்கர்கள் அளித்த குறிப்புகளுடன் Marcopolo, Bernier, Frishta போன்ற பயணியர்கள் குறிப்புகளுடன் காலனிய காலத்தின் கப்பல்மாலுமிகள் எழுதி வைத்த நினைவுக் குறிப்புகள் போன்றவையும், அனந்தரங்கப் பிள்ளை போன்றோரின் நாள்குறிப்புகளையும் முதன்மை சான்றுகளாகக் கருத வேண்டும். இவையன்றி, காலனிய காலத்தில் கிறித்தவ சமய பரப்புரையாளர்களுக்கும், ஐரோப்பிய அலுவலர்களுக்கும், வணப்பிதாக்களுக்கும் நடந்த கடிதப் பரிமாற்றங்கள் மிக முக்கியமான சான்றுகளாகக் கொள்ள வேண்டும். இவை மட்டுமன்றி நேரடி களப்பணி, கள ஆய்வுகள் முக்கியமானவை.

பேராசிரியர் பா.ஜெயக்குமார் அந்தமான் தீவுகளில் நேரடி களஆய்வு செய்து அத்தீவு மக்களின் படகு வடிவங்களைக் கண்டறிந்தது. அவை போன்று இந்தியப் படகுகள் அமைந்துள்ளனவா என்று ஒப்பீடு செய்வது கடல்சார் ஆய்வினை மேலும் வலுப்படுத்தும். அவரும் மறைந்த பேராசிரியர் நடராஜன் அதியமான் அவர்களும் கண்டுபிடித்த கல்நங்கூரங்கள் மிக முக்கிய சான்றுகளாக அமைகின்றன. சில இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகளில் நன்கு புலமை பெற்ற ஜெயசீல ஸ்டீபன் கடல்சார் வரலாற்றில் அண்மையில் வியக்கத்தக்க முடிவுகளை வெளிக் கொணர்ந்துள்ளார்.

கடல்சார் வரலாற்றில் தடம் பதிப்பவர்கள் பன்மொழிப் புலமையுடன் ஊர்சுற்றி களப்பணி மேற்கொள்ளும் உடல் பலமும் கொண்டிருத்தல் நலம்.

ஆய்வுமுறை

கடல்சார் வரலாற்றில் ஆய்வுமுறையே அதற்கு உயிர் தரும், உண்மை சொல்லும். வெவ்வேறு வகையான தரவுகளைப் பகுப்பாய்வு செய்து அவற்றுக்கிடையேயான உள்ளுறவுகளைத் தொடர்புபடுத்தி ஒரு கருத்திலிருந்து பிறிதொரு கருத்தினை அறிய முயற்சிகள் தேவை. இதற்கு மொழியியல், மானிடவியல், சமூகவியல், பொருளியல், இலக்கியம் போன்ற துறைகளில் பயிற்சி வேண்டும்.

20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதற்பகுதி வரை ஒரு நாட்டின் வரலாறு அங்கு வாழும் மக்களின் பண்பாடு, பழக்க வழக்கங்கள், உணவு முறை, உடை, கேளிக்கை போன்ற கருத்தோட்டங்களின் பின்னணியில் கணக்கிடப்பட்டன. ஆனால், அவற்றுக்கான காரண காரியங்களை ஆய்வாளர்கள் கண்டறியத் தவறினர். 1848-இலேயே வரலாற்றுச் சம்பவங்களுக்கு காரணம் வர்க்கச் சண்டைகளே என்று Kalr Marx, Frederich Engles இருவரும் கணித்திருந்தனர். எல்லா சமூக வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கும் பொருளியலே காரணம் என்று நிரூபித்தனர் (Karl Marx and Frederich Engles,1848). அந்த காலத்திலேயே, அயர்லாந்து, ஸ்காட்லாந்து பகுதிகளில் வாழ்ந்துவந்த வேளாண்குடிகள், கூலியாட்கள் ஆகியோரின் நிலைமைகளை அறிவதற்கு இருவரும் களஆய்வு மேற்கொண்டனர்.

தொடர்ந்து 1920-30களில் பிரான்சில் தோன்றிய New History என்ற இயக்கம் வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கான இன்ன பிற காரணங்களையும் முன்னிறுத்தியது (Peter Burke,2015). இவ்வியக்கம் உருவாக்கிய அன்னல் சிந்தனைப்பள்ளி கடல்சார் வரலாறு எழுதுவதற்கான பல உத்திகளைக் கற்றுத் தருகிறது. அவற்றுள் ஒன்று பருவ காலம். எனவே, கடல்சார் வரலாற்றினை முழுமையாக அறிவதற்கு பருவகால அறிவு (calendrical knowledge) முக்கியமானது. இதனுடன் வான்கோள்கள், வி்ண்மீன்களின் நகர்வுகள் பற்றியும் போதிய அறிவு தேவை. இதனைக் கடல்சார் தொழில் செய்யும் மக்களிடம் இருந்து பெறலாம். உலகம் முழுதும் கடல்சார் தொழில்செய்யும் சமூகங்களின் வாய்மொழிப் பாடல்களின் கதைகளில் மேற்சொல்லப்பட்ட அறிவுபொதிந்துள்ளது. அவற்றினை உடைத்து பொருள்காண்பதற்கு மானிடவியல்பயிற்சி முக்கியமானது.

காட்டாக, வள்ளுவர் கன்னியாகுமரி வட்டத்தினைச் சார்ந்தவர் என்றும், மயிலாப்பூர்காரர் என்றும் இருவிதக் கருத்து உண்டு. ஆனால், ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு காரணங்களைச் சொல்வர். குறள் எண் 103இன்படி அவர் ஒரு கடல்சார் ஊரில் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று இப்போதைக்குச் சொல்லலாம் (Tirukkural,1976). இந்தியப் புராணங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள விஷ்ணு பாற்கடலில் பாம்பணை மேல் பள்ளி கொண்டிருக்கும் காட்சியினை இடைக்காலத்திய தென்கிழக்காசிய நாடுகளின் வரலாற்றில் கடல் வணிகம் பெருத்த நிலையில் கடுநஞ்சு கொண்ட கடற்பாம்புகள் கப்பல் சிப்பந்திகளுக்கு பெருஞ்சவாலாக அமைந்திருப்பதன் எதிரொலியாகக் கருதலாம்.

கடற்சம்பவங்கள் மனிதரால் மட்டும் நிகழ்வன அன்று. இயற்கைப் பேரிடர், ஆழிப் பேரலை, கண்டத் திட்டுகளின் உரசலால் உண்டாகும் சுனாமி போன்றன உள்நிலப் பகுதிகளில் வரலாற்றுச் சம்பவங்களை உருவாக்குகின்றன. 2004 டிசம்பர் 24 அதிகாலையில் உருவான ஆழிப்பேரலை மீன்பிடி சமூகத்தின் கடற்கரை ஊர்களில் ஒரு மிகப் பெரிய சமூக மாற்றத்தினை உருவாக்கியது. அதுவரை விதவைத் திருமணம் வழக்கில் இல்லை என்பதனை மாற்றி ஆழிப்பேரலையில் கரை திரும்பாத கணவன்மார்களின் விதவைப் பெண்களுக்கு மறுமணம் செய்விக்கும் புதுவழக்கம் ஓர் ஊரில் நடைமுறைக்கு வந்தது (2008 ஆம் ஆண்டில் நாகபட்டினம் வட்டாரத்தில் களஆய்வில் திரட்டப்பட்டசெய்தி).

கடல்சார் வரலாறும் சமயமும்

உலகில் தோன்றிய சில சமயங்கள் காலனிய காலத்திலும் அதற்கு முன்பும் கடல் கடந்து வேறுவேறு இடங்களுக்கு பரப்பப்பட்டன. அதற்கு கடற்பரப்பு ஓர் ஊடகமாக அமைந்தது.

இந்தியாவில் தோன்றிய சமண சமயம் பெண்களும் சமயக்குரவர்கள் ஆவதற்கு உரிமை அளித்தது. ஆனால், சமணர் நூல் என்று அறிஞர்களால் கொண்டாடப்படும் தொல்காப்பியம் ஒரு சூத்திரத்தில் கடல் கடந்து செல்லும் வழக்கம் பெண்களுக்கு இல்லை என்று மொழிகிறது (ச.வே.சுப்பிரமணியன், 2005). கடற்பரப்பினை ஓர் ஊடகமாகப் பயன்படுத்தாத இம்மதம் கடல்தாண்டிச் செல்லவில்லை. ஆனால், அதே காலகட்டத்தில் உருவான பவுத்தம் தென்கிழக்காசிய நாடுகள் முழுவதும் பரவியது. அங்கிருந்து கடல் தாண்டி வந்த பவுத்த சந்யாசிகள் நாளந்தா பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்றனர்.

கடல்சார் தமிழ் இலக்கியம்

தமிழ்க் காப்பியங்களில் ஒன்றான மணிமேகலையில் காப்பிய நாயகி மணிமேகலையினை மணிமேகலா தெய்வம் கடல் தாண்டி ஒரு தீவிற்கு வான்வழியே அழைத்துச் செல்கிறது; மாறாக புராண சமய இலக்கியமான இராமாயணத்தில் இராவணன் சீதையினைக் கடல் (நீர்நிலை) தாண்டி கடத்திச் செல்கிறான். 12ஆம் நூற்றாண்டின் கடல்சார் வணிகத்தோடு தொடர்புடைய பட்டினத்தார் கூற்றான காதறுந்த ஊசியும் வாராதுகாண் கடைவழியனுக்கே என்ற கூற்று பொருளியல் வாழ்க்கைத் தத்துவத்தில் முக்கியமான ஒன்று. சென்ற நூற்றாண்டில் ப.சிங்காரம் என்பவர் எழுதிய புயலிலே ஒரு தோணி (2018) என்ற நாவல் கடல் கடந்து கிழக்காசிய நாடுகளுக்கு சென்ற தமிழரின் அவல நிலையினை விவரிக்கிறது. அண்மையில் மறைந்த, தோப்பில் முகமது மீரான் தம் துறைமுகம் என்ற நாவலில் கன்யாகுமரியினை சேர்ந்த ஒருவர் இலங்கையில் கொழும்பு வணிகருடன் கொண்ட தொடர்பினையும் அவர் இயற்கைச் சீற்றத்தால் பொருளாதாரத்தில் பெற்ற இடரினையும் கதைக்கருவாக அமைக்கிறார் (தோப்பில் முஹம்மது மீரான், 1994).

கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளாக ஆங்கிலத்தில் கடல்சார் நாவல்கள் எழுதப்படுகின்றன. அவை nautical fiction, maritime fiction என்று வகைப்படுத்தப் படுகின்றன. இவற்றின் ஆசிரியர்களில் சிலர் படைத்தளபதிகள், கடலோடிகள் ஆவர். 1770 இல் முதன் முதலில் அரேபிய இரவுகள் என்ற கதைத்தொகுப்பில் ஒன்றான சிந்துபாத் கதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. சிந்துபாத்தின் ஏழாவது கடற்பயணம் சுவாரஸ்யமான கதையமைப்பு கொண்டது. 1882 இல் Robert Louis Stevention என்பவரால் எழுதி வெளியிடப்பட்ட (Treasure Island) புதையல் தீவு என்ற நாவல் இதுவரை 50 முறை திரைப்படமாக்கப் பட்டுள்ளது. பலமுறை தொலைக்காட்சித் தொடருக்காக கதையாக்கப்பட்டது. வடஅமெரிக்காவிற்கும் தென்னமெரிக்காவிற்கும் இடையில் அமைந்த பவளப் பாறைகள் நிறைந்த சிறுசிறு தீவுக் கூட்டங்கள் கரீபியன் தீவுகள் என்று அழைக்கப்படும். அத்தீவுகளில் புதைக்கப்பட்ட செல்வத்தினைக் கண்டறிவதாக இந்நாவலின் கதை அமைகிறது. சென்ற நூற்றாண்டின் முதல் 50 ஆண்டுகளில் பல கடல்சார் நாவல்கள் எழுதப்பட்டன. அவற்றுள் 1903இல் Erskine Childres என்பவர் எழுதிய The Riddles of the Sands என்ற நாவல் மிகவும் புகழ் பெற்றது. 1951இல் Ernest Hemingway என்பவர் எழுதிய The Old Man and the Sea என்ற நாவல் தனக்கு மிகவும் பிடித்தது என்று சதாம் உசேன் தம் விசாரணையின்போது சொன்னார். இதுபோன்று 20க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. இந்நாவல்களில் எழுதப்பட்ட கடலியல் கடல் பரப்பு பற்றிய விவரணைகள், கதாபாத்திரங்களின் உரையாடல்கள் மிக முக்கியமானவை. ஆய்வேட்டின் மொழிநடைக்குப் பெரிதும் பயன் தரும்.

கடலும் சினிமாவும்

கடல்சார் வாழ்க்கையினை மையப்படுத்தி சில திரைப்படங்கள் தமிழில் வெளிவந்தன. அவற்றில் படப்பிடிப்பிற்காக உருவாக்கப்பட்ட படகு/கப்பல் அமைப்புகள், அவற்றின் வடிவங்கள், தோற்றங்கள் முக்கியமானவை. சினிமாவிற்காக அவற்றை கலைநயத்தோடு உருவாக்கியவர்கள் பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்புகள் இல்லை. மரபுவழி கப்பல்/படகு கட்டும் தொழில்நுட்பம் தெரிந்தவர்கள் அதில் இடம் பெற்றிருந்தனரா எனத் தெரியவில்லை. 1950-1970களில் சினிமாவிற்காக செட் போடும் கலைஞர்கள் பற்றிய வாழ்க்கைக் குறிப்புகள், அனுபவங்கள் ஆவணமாக குறித்து வைக்கப்படவில்லை. திரைப்படக் காட்சிகளில் இடம் பெறும் அவற்றை மீட்டுருவாக்கம் செய்ய இயலுமா?

1958இல் வெளிவந்த வஞ்சிக்கோட்டை வாலிபன் படத்தின் தொடக்கக் காட்சியே புயலில் சிக்கிய அடிமைகளை ஏற்றி வரும் ஒரு கப்பல் அருகமைக் காட்சியாக (close up) அமைந்த அக்கப்பல் ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் தத்ரூபமாக எடுக்கப்பட்டது. 1960இல் வெளிவந்த பார்த்திபன் கனவு படத்திலும் கப்பல் காட்சிகள் உண்டு. 1964இல் எம்ஜியார் நடிப்பில் வெளிவந்த படகோட்டி படத்தில் விதம்விதமான மீன்பிடிப் படகுகள் காட்டப்பட்டிருக்கும். ஆனால், அக்காட்சிகள் பெரும்பாலும் கேரளா, கோவா பகுதிகளில் படம் பிடிக்கப்பட்டவை. அப்படத்தில் கேரளத்தில் இன்றும் பயன்படுத்தப்பெறும் சீனவகை மீன்வலையினைக் காட்டியிருப்பர். அதில் இடம் பெறும் படகுப் போட்டிக் காட்சி கண்களுக்கு விருந்து. தகழி சிவசங்கரப் பிள்ளை எழுதிய செம்மீன் என்ற நாவல் கதையினை அடிப்படையாக வைத்து 1965 இல் எடுக்கப்பட்ட படம் கேரளத்து மேற்கு கடற்கரையோரத்து மீன்பிடித் தொழில் செய்யும் சமூகத்தின் மனஇயல்புகளை வெளிப்படுத்தும்.

அதே ஆண்டில் வெளியான ஆயிரத்தில் ஒருவன் படத்தில் செம்பரம்பாக்கம் ஏரியில் கப்பல் செட் போடப்பட்டு பாடல் காட்சிகள் படமாக்கப்பட்டன. 1972இல் சிவாஜி கணேசன் நடிப்பில் வெளிவந்த ‘தர்மம் எங்கே?’ படத்தில் கப்பலில் ஒரு டூயட் காட்சி உண்டு. இப்படங்களில் இடம்பெறும் இம் மாதிரிக் கப்பல்கள் ஒரு மூலவடிவமின்றி (architypal model) உருவாக்கப்பட்டிருக்க மாட்டாது. எனவே, அப்படங்களைக் கண்ணுற்று அக்கப்பல் மாதிரிகளை உருவாக்கி வைக்க வேண்டும். ஆங்கிலத்தில் இதுபோன்று நிறைய படங்கள் உண்டு. 1908 இல் எழுதப்பட்ட ஒரு நாவலின் அடிப்படையில் தயாரிக்கப்பட்டு 1980 இல் வெளியான Blue Lagoon என்ற திரைப்படம் குறிப்பிடத் தக்கது. அப்படத்தில் காட்டப்பட்டது போன்ற மாதிரி கப்பல் மேலைநாடுகளில் அல்லது அமெரிக்காவில் உள்ளனவா? 

கடலும் போர்களும்

முதல், இரண்டாம் உலகப் போர்களில் அச்சு, நேச நாடுகளிடையே கடற்பரப்பில் நிகழ்ந்த கடற்சமர்கள் பற்றி விவாதிக்க போதிய சான்றுகளை, போர் உத்திகள் பற்றிய சான்றுகளை ஓர் ஆய்வாளரால் திரட்ட இயலாது. எந்த அரசிடமிருந்தும் போர் பற்றிய விளக்கமான ஆவணங்களைப் பெற இயலுமா? 1920களில் போரினால் உருவான பொருளியல் பெருமந்தம் (great economic depression) தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் வட்டித் தொழில் நடத்தி வந்த நகரத்தார் சமூகத்தினரைப் பெருமளவு பாதித்தது. பர்மா, மலேசியா, சிங்கப்பூர், பினாங்கு போன்ற பகுதிகளில் இருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட இவர்கள் கையில் இருப்பதைப் பற்றிக் கொண்டு அசையாச் சொத்துகளை அங்கேயே விட்டு வந்தனர். இது, அச்சமூகத்தினை நிலைகுலைய வைத்த ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாகும். அப்படி, நாடு திரும்பும் வழியில் போர்க்காலத்தின் பதுங்கு குழிகளில் அமர்ந்து வெ.சாமிநாதசர்மா சாக்ரடிஸ், கார்ல் மார்க்ஸ் போன்றோரின் வாழ்க்கை வரலாற்றினைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து எழுதினார்.

முதல் உலகப் போரில் ஜெர்மனிக்கு எதிரான சண்டையில் ஆங்கில, பிரஞ்சுப் படைகள் சோர்வுற்றபோது, 1917 இல் அமெரிக்கா திறமாக பயிற்சியளிக்கப்பட்ட தேர்ந்த படையணியினரைப் பிரான்சுக்கு அனுப்பி ஜெர்மானியப் படைமுகாம்களைக் கைப்பற்றியது. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜப்பான் தம் தற்கொலைப் படையினரைக் கொண்டு Pearl Harbour மேல் தாக்குதல் நடத்திய பின்பே அமெரிக்கா முனைப்பாகப் போரில் இறங்கியது. வியட்நாம் மீதான அமெரிக்கப் போரினைத் தமிழ் சினிமா குடும்பச் சண்டையாகச் சித்தரித்து போர் அரசியலை மலினப்படுத்தியது. ஆனால், கடல் தாண்டி அமெரிக்கா orange gas என்ற நச்சு வாயுக் குண்டுகளை வியட்நாம் மக்கள்மேல் வீசியதன் மூலம் பல லட்சம் குழந்தைகளைக் கொன்று குவித்தது. இதனால், மூன்று தலைமுறைகளாக ஊனமுற்ற குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. அமெரிக்க-ஈராக் போரிலும் இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் நடந்தன.

கடல் பரப்பில் அணு ஆயுதச் சோதனைகள் நடத்தப்படுவதால் கடலின் சூழல் பாதிக்கப்பட்டு பல வகையான கடல் உயிர்கள் மடிகின்றன. இறந்த திமிங்கிலங்கள் கரை ஒதுங்குகின்றன. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது சென்னையில் குண்டு வீசப்பட்டதால் மயிலாப்பூர்வாசிகள் சிலர் சேலத்திற்குக் குடிபெயர்ந்தனர். இவையெல்லாம் கடல்சார் வரலாற்றில் உண்டான சமூக மாற்றமே. 2000இல் அணுசக்தியால் இயங்கிய ரஷ்ய நீர்மூழ்கிக் கப்பல் பசிபிக் பிராந்தியத்தில் ஜப்பான் அருகே மூழ்கடிக்கப்பட்டதனை வெளிப்படையாக விவாதிக்க இயலுமா? வங்காளத்திலிருந்து கடல்வழியே ஆகாயத் தாமரை எனும் நீர்த்தாவரம் இன்று தமிழகத்தின் ஏரி, குளங்களில் மண்டி வளர்ந்து நீர்குடித்து நீர்த் தட்டுப்பாட்டினை உருவாக்கியது பற்றி வரலாற்று ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளதா?

கடலும் அரசியலும்

இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்தவுடன் உலகத்தில் அதிகார அரசியலை சமநிலைப்படுத்த 1945 இல் Yalta Conference நடத்தப்பட்டது. இதில் Winston Churchill. Franklin Roosevelt, Joseph Stalin மூவரும் கலந்து கொண்டனர். அப்போது யால்டாவின் கப்பல் தளத்தில்தான் மூவரும் தனிமையில் தத்தம் கருத்துகளைப் பகிர்ந்தனர். இக்கூட்டம் பின்னாளில் பன்னாட்டு மன்றம் உருவாக அடிகோலியது.

இலங்கையின் மகாவம்சம் மதுரையின் அரசன் தன் மகளுடன் தம் அமைச்சரின் மகள்களையும் இலங்கை அரசன் பராக்கிரம பாகுவிற்கு மணம்முடிக்க அனுப்பி வைத்தான் என்று குறிக்கிறது. அவர்களுடன் தமிழ்நாட்டு யானைகளும் அனுப்பி வைக்கப்பட்டனவாம். அக்காலங்களில் கப்பல்களில் யானைகளைப் பரிசாக அரசர்களுக்கு அனுப்பி வைக்கும் வழக்கம் இருந்ததாக இந்நூல் கூறும். பராக்கிரமபாகு, தனியார் யானை வணிகத்தினைத் தடை செய்து அரசே அதனைச் செய்வதற்கு ஆணையிட்டான் என்பது மகாவம்சத்தின் கூற்று. மேலும், இராஜீய உறவுகளில் யானைகள் பரிசளிக்கப்படும் முறையினை முடிவிற்குக் கொண்டு வந்தான். இதனால், யானையினை மையமாக வைத்து தேரவாத பவுத்த நாடுகளான இலங்கைக்கும் பர்மாவிற்கும் போர் மூண்டது. இப்படி, யானை உலகமயமான கடல்சார் வரலாற்றில் புகுந்தது.

தென்கிழக்காசிய நாடுகள் யானைகளைப் போரில் பயன்படுத்தும் கலையினை இந்திய அரசுகளிடம் இருந்து கற்றதாக அறிய முடிகிறது. ஆனால், தென்கிழக்காசிய நாடுகள் இந்தியமயமானதனை சீனமொழிச் சான்றுகளே முதலில் பதிவிட்டுள்ளன; இந்திய மொழிகளில் அன்று. தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் சீனம் அரசியல், இராஜீய தாக்கத்தினை ஏற்படுத்த இந்தியா பண்பாட்டுத் தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தியது என்பர். ஆனால், இடைக்காலத்திய கம்போடிய அரசினை நிறுவியது கவுண்டியன் என்ற பார்ப்பனன் என்றும், அவன் கம்போடிய இளவரசியினை மணந்தான் என்றும் சொல்லப்படுகிறது (Thomas Trautmann,2015). இந்நாட்டில் கி.மு முதல் நூற்றாண்டில் நெற்பயிர் சாகுபடி செய்து வந்த சமூகத்தினர் இந்தியா, சீனா, ரோம் போன்ற நாடுகளுடன் உலகளாவிய வணிகத்தினை மேற்கொண்டனர், இதில் தமிழ் மொழி பேசும் தென்னிந்தியாவும் உண்டு.

கடல்சார் வணிகம் கடல்சார் அரசியாலாக மாறியது; பண்பாட்டுத் தாக்கத்தினையும் உண்டாக்கியது. ஜாவன் மொழி சமஸ்கிருத மொழியோடு கலப்புற்று வளம் பெற்றது என்பர். அம்மொழி kawi என்று அழைக்கப்பட்டது. அம்மொழியில் இராமாயணம், மகாபாரதம், அர்ச்சுனன் திருமணம் போன்ற காவியங்கள் எழுதப்பட்டன.

கடலும் காலனியமும்

அய்ரோப்பாவின் மறுமலர்ச்சிக் காலத்தினையொட்டி எழுந்த புதிய கண்டுபிடிப்புகளும், தொலைநோக்கியும், திசையறி கருவியும், கப்பல் கட்டும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் வணிகப் போட்டியும், நாடு பிடிக்கும் போக்கினையும் காலனியாக்கக் கொள்கைகளையும் உருவாக்கின. கிழக்கில் ஸ்பானியர்களின் போர்க்குணமும், மேற்கின் வறண்ட நிலப்பரப்பும் போர்ச்சுக்கீசியர்களைத் தொழில்ரீதியாக வணிகத்தினை நோக்கித் திருப்பின. இவர்களே முதன்முதலில் ஆசிய, ஆப்பிரிக்க நாடுகளை நோக்கி வணிகத்திற்கு களமிறங்கினர். அடுத்தடுத்து பிற அய்ரோப்பிய நாடுகளும் போட்டியில் இறங்கின. இவை தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் ஏற்படுத்திய சமூக மாற்றங்கள் வாழ்க்கை முறையில் பெரும்மாற்றத்தினை உருவாக்கியது.

அவர்கள், புதிய தொழில்நுட்பங்களையும், அரசியல் கொள்கைகளையும் புதிய சமய முறைகளையும் அளித்தனர். ஆனால், இங்கிருந்து அரிய அறிவுச் செல்வத்தினைக் கவர்ந்து சென்றனர். தமிழகத்தின் மரபுரீதியிலான அறிவுத்துறையிலிருந்து மருத்துவம், வானியல் தொடர்பான அறிவினை அறிந்து சென்றனர். தமிழ் மொழியில் கிடைத்த வானியல், மருத்துவம் தொடர்பான நூல்களை மொழிபெயர்த்து மேலைநாடுகளுக்கு அனுப்பினர்.

நாகப்பட்டினம், பாண்டிச்சேரி, தரங்கம்பாடி, சென்னை போன்ற ஊர்களில் இயங்கிவந்த சமயப் பரப்புரையாளர்கள், வணபிதாக்கள், காலனிய அலுவலர்கள் இதுபோன்ற வேலைகளில் ஈடுபட்டனர். இங்கு வாழ்ந்து வந்த அய்ரோப்பியர்கள் மருத்துவத்திற்கு தமிழ்நாட்டின் மரபுவழி மருத்துவர்களையே நம்பியிருந்தனர். அவர்கள் அட்லாண்டிக் கடலினைக் கடந்து இந்தியத் துணைக் கண்டத்தினை அடைவதற்கும் கரைசேர்ந்த பின்னும் பலவகை நோய்களுக்கு ஆளாக வேண்டியிருந்தது. அப்போது, அவர்கள் தமிழகத்தின் மரபுசார் மருத்துவர்களையே சார்ந்திருக்க வேண்டி வந்தது. எனவே, தமிழ் மருத்துவ முறை பற்றி ஆய்வதற்கு முற்பட்டனர். தமிழர்கள் நோய்த் தடுப்புமுறை (inoculation) பற்றி அறிந்திருந்தனர் என்று ஆங்கிலமொழி ஆவணங்களில் பதிவிட்டனர்.

சென்னையருகே மரியசவரிபிள்ளை என்பவர் அம்மை நோய்த் தடுப்பு மருத்துவர் என்பதனை அய்ரோப்பியர் அறிந்திருந்தனர். தரங்கம்பாடியில் ஜெர்மனிய மிசினரிகள் தமிழ் மருத்துவர்களைப் பள்ளிகளில் பணிக்கு அமர்த்தினர். தமிழ் மருத்துவ நூல்களை மொழிபெயர்த்துப் படித்ததால் ஐரோப்பிய நாடுகளில் மருத்துவ முறை புது உத்வேகம் பெற்றது (Jeyaseela Stephen,2016). தமிழகத்தில் சிபிலிஸ் என்ற பால்வினை நோய் அய்ரோப்பியர்கள் செய்த வினை.

பாரிசிலிருந்து பாண்டிச்சேரி வந்த Guillaumae Le Gentil (1725-92) என்பவர் தமிழகத்தின் வானியல் பற்றி அறிந்து அதன்படி பாரிஸ், கிரீன்விச் இரண்டின் புவிநேர அடிப்படையில் பாண்டிச்சேரியின் தீர்க்க ரேகையை வரையறுத்தார். அவர், நாகபட்டினத்து அருகிலுள்ள ஒரு தமிழ்ப் பார்ப்பனரிடமிருந்து தமிழர் மரபு வழியே சூரிய, சந்திரக் கிரகணங்களைக் கண்டறியும் முறையினை கற்றார். வானியல் அட்டவணை ஒன்றைத் தயாரித்தார். இன்னொரு பாதிரியார் (Fr.Pierere de La lare) 1709 இல் தமிழரின் கிரகண அறிவு பற்றி பாரிசில் இருந்த இன்னொரு பாதிரிக்கு எழுதினார். 1708இல் நிகழ்ந்த சூரியன், சந்திரக் கிரகணங்களை முன்கூட்டியே தமிழர்கள் அறிந்திருந்தனர் என்றும் எழுதினார். தமிழர் தொகுத்திருந்த வானியல் அட்டவணைகளை Fr.Xavier Duchamp என்பவர் பிரான்சுக்கு அனுப்பி வைத்தார்.

கடல்சார் வரலாறும் தாவரங்களும்

அண்மையில் தஞ்சாவூர் நகரில் மெக்சிகோ தாவர வகை மரம் ஒன்று கஜா புயலில் சேதமடைந்ததால் அதனை அவ்வூர் மக்கள் இடம்பெயர்த்து ஒரு புதிய இடத்தில் நட்டுள்ளனர். இராபர்ட் கால்ட்வெல் தாம் வாழ்ந்த இளையான்குடியில் புதிய வகைத் தாவரங்களை வளர்த்ததாகக் கூறுவர். காற்றின் ஈரப்பசையினையும் உட்கொள்ளும் யூகலிப்டஸ் இந்தியத் தாவரம் அன்று. குத்துக்கடலை, நிலக்கடலை இரண்டுமே தமிழகத்தில் போர்சுக்கீஷியர் அறிமுகப்படுத்திய பயிர்கள். மிளகினை மாற்றாகக் கொடுத்து பெறப்பட்ட காய் மிளகாய் எனப்பட்டது. தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் இருந்து தருவிக்கப்பட்ட வெற்றிலை கொடிக்கால் பிள்ளமார் என்றொரு சாதியினை உருவாக்கியது.

ஒரிசாவிலுள்ள ஒரு கோயிலில் ஒட்டைச் சிவிங்கி சிற்பம் உண்டு. இவ்விலங்கு ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து கப்பலில் கொண்டு வந்திருக்கப்பட வேண்டும். குதிரைகள் தமிழகம் வந்ததற்கு தமிழ் இலக்கியத்தில் சான்றுகள் உண்டு. ஆனால், இவ்வணிகம் குதிரைசெட்டிகள் என்ற ஒரு சாதியினையே உருவாக்கியது.

(II)

ஓரிடத்தில் பயன்பாட்டிற்கான பொருள் தேவைக்கதிகமாகக் கிடைக்கின்றபோதும் அப்பொருள் கிடைக்காதபோதும் அங்கு வணிகம் தலைப்படும். அப்பொருளுக்குச் சொந்தமானவர் வேறொரு இடம் தேடி விற்பார்; வேண்டுவோர் வேறொரு இடம்தேடி செல்வர். இவ்விரு இடத்தினையும் இணைப்பது வணிக வழிகள். அவை கடல் வழியாக இருக்கலாம்; நிலவழியாக இருக்கலாம். நிலவழி வணிகத்திற்கு நடையும், கால்நடையும் வண்டிகளும், கடல்வழி வணிகத்திற்கு கப்பல்களும் ஓடங்களும் பயன்படுவன. உள்நாட்டு வணிகத்திற்கு நிலவழியும், கால்வாய் நீர்வழியும் இடம் தருவன.

வணிகத்தினை முறையாக மேற்கொள்வதற்கு ஒரு நிறுவன அமைப்பு வேண்டும். அதற்கான அமைப்பினை வணிகர்கள் உருவாக்குவர். இவை, வணிகக் குழுக்கள். இக்குழுக்கள் தமக்கும் தமக்கான வணிகப் பொருள்களுக்கும் பாதுகாப்பினை உருவாக்கும் பொருட்டு காவலர்களையும் அமர்த்துவர். தம்மை தனித்த பெயர்களால் அழைத்துக் கொள்வர். ஆட்சியாளரோடு உறவாடிக் கொள்வர். பொருள்களை நுகரும் மக்களை ஈர்ப்பதற்கு வழிபாட்டு இடங்களைப் போற்றுவர். மக்களின் அன்றாட வாழ்வினை இயக்கும் சக்தியாக உருப்பெறுவர். இவையனைத்தும் தென்னிந்திய வரலாற்றில் நிகழ்ந்தன. குறிப்பாகத் தமிழக நிலப்பரப்பில் இப்போக்கு தடையின்றி நடந்தன. அதற்கான காலம், களம், பொருள்கள் அரசியல் காரணம் அதன் கூறுகள் இங்கு பேசப்படுகின்றன.

சான்றுகள்

பழந்தமிழகம் உலகின் வணிகர் களத்தில் இடம்பெற்றது பற்றி கிரேக்க மொழியில் தாலமி, பிளிநி போன்றவர்கள் தம் எழுத்துகளில் குறித்துள்ளனர். ஆனால், அவர்கள் அக்குறிப்புகளை நேரிடையாகத் தரவில்லை. அவர்கள் சுட்டிய தொண்டிஸ், முசிரிஸ் போன்ற இடங்களை தென்னகத்தில் அதே பெயரில் அல்லது தொடர்புடைய பெயர்களில் உள்ள தற்போதைய ஊர்களுடன் அடையாளம் காண இயலும். பிளிநி, தம் Natural Historia என்ற நூலில் இந்தியாவினை உலோகங்களின் தொட்டில் என்று வருணிக்கிறார். அலெக்ஸாண்ட்ரியாவிலிருந்து தென்னகத்தின் மேற்குக் கடற்கரையில் அமைந்துள்ள கொச்சிக்கு வந்த கப்பல் பற்றி குறிப்பு தருகிறார்.

ரோமானியக் காசுகள்

தமிழகத்தில் பட்டுக்கோட்டை, கோவை போன்ற இடங்களில் கிடைத்த ரோமனியக் காசுகளின் அடிப்படையில் தமிழகம்-ரோமானிய வணிகத்தினை உறுதி செய்யலாம் (Mortimer Wheeler,1953). தென்னகம் பொன்னிற்காக மிளகினை ரோமானியர்க்கு விற்றது. ரோமானிய நாணயத்தின் பொதுவான சின்னங்கள் புள்ளிகள், பிறைகள், வட்டங்கள். இவற்றினை வானியல் அடையாளங்கோடு பொருத்திப் பொருள் காண வேண்டும். கேரளத்தின் திருவனந்தபுரத்தின் பத்மநாதபுரம் கோயிலில் கிடைத்த தங்கப் புதையலில் பெரும்பாலானவை ரோமானிய நாணயங்கள்.

இந்தியாவில், டைபீரியஸ் அகஸ்டஸ் என்ற ரோமப் பேரரசன் வெளியிட்ட பொற்காசுகள் அதிகமாகக் கிடைத்துள்ளன. 15 ஆம் நூற்றாண்டின் வெனிஸ் நகரத்து பொற்காசுகளும் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் நெப்போலியன் காலத்துப் பொற்காசுகளும், ஆங்கிலக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி வெளியிட்ட பொற்காசுகளும் தமிழகத்தில் கிடைத்துள்ளன. இப்படி, மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளில் இருந்து தமிழகத்திற்கு தங்கம் வந்து குவிந்ததற்குக் காரணம் தென்னிந்தியாவின் அமைவிடமும் பொருள் வளமும் ஆகும்.

tamil shipஇந்திய மன்னர்களில் ஒருவரான கனிஷ்கர் ரோமானியப் பொன்னில் தன்னுருவக் காசுகளை வெளியிட்டார். நாட்டைவிட்டு அதிகமான தங்கம் வெளியேறியதால் ரோம் மன்னர் வெஸ்பாசியன் இந்தியாவுடனான வணிகத்திற்குத் தடை விதித்தார். வணிகத்தால் பொற்காசுகள் குவிந்திருப்பினும், சங்க காலம் தொடர்பான அகழாய்வுத் தளங்களில் ஒரு சில பொன்னால் ஆன பொருள்களே கிடைத்துள்ளன.

தென்கிழக்காசியாவின் தமிழகத்துடனான வணிக உறவு அண்மையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பெரும்பதன்கல் என்ற பழந்தமிழ் கல்வெட்டுப் பொறிப்பினால் உறுதி செய்யப்படுகிறது. இது, பொன் வணிகத்தோடு தொடர்புடையது. கம்போடியா, வியட்நாம், பர்மா, ஸ்ரீவிஜயம், ஜாவா, போர்னியோ போன்ற தென்கிழக்காசியப் பகுதிகள் இந்தியாவின் மன்னர்களோடு தொடர்பு கொண்டிருந்தன. இது, பெரும்பாலும் வணிகத்தால் சாத்தியப்பட்டிருக்கும். இப்படி மத்திய தரைக்கடல் தொடங்கி தென்சீனம் வரை ஓர் உலக வணிகம் (global trade) நடந்தேறியுள்ளது.

யூதர்கள், இந்தியாவின் மேற்கு கடற்கரை நகரங்களில் குடியேறுவதற்கு வணிகம் ஒரு காரணம். பண்டைத் தமிழகத்தின் முக்கியமான வணிகத்தலங்களாக காவிரிப்புகும்பட்டினம், அரிக்கமேடு, வீராம்பட்டினம், ஆலங்குளம், முசிறி, தொண்டி, கொற்கை போன்றன. ஆனால், இவ்விடங்களில் இன்று வாழ்ந்து வரும் மக்களின் அன்றாட வாழ்முறைகள் மானிடவியல் பின்னணியில் ஆயப்படவில்லை. இவற்றுள், காவிரிப்புகும்பட்டினம் சிலப்பதிகாரம் சுட்டும் பண்பாட்டுக் கூறுகள் சிலவற்றை இன்னும் கொண்டுள்ளன என்பர். அண்மையில் மேற்கொண்ட ஆய்வில் அவ்வூரின் அருகே நோக்கர் என்ற சமூகம் வாழ்ந்து வருவதாகவும் அவ்வட்டாரத்து மக்களின் வாழ்க்கை வட்டச்சடங்குகளோடு நெருக்கமானவர்கள் என்றும் அறிய வந்தது. இது, ஒரு வட்டாரத்தின் மானிடவியல் ஆய்விற்கு மிக முக்கியமான கூறாகும் (18/08/2019 அன்று பூம்புகார் வட்டாரத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட களஆய்வில் திரட்டப்பட்ட செய்தி).

ரோம், பார்த்தியா வழியே சென்ற நிலவணிகத்தினைத் தவிர்த்து இந்தியாவுடன் நேரடி கடல் வணிகத்தினை மேற்கொண்டது. அரபியர்கள் பருவக் காற்று வீசும் விதம் பற்றியும், இந்தியாவிற்கு வரும் கடல்வழி பற்றியுமான அறிவினையும் ரகசியமாக வைத்தனர். இலவங்கம் கிடைக்கும் சந்தை பற்றிய அறிவினையும் இரகசியமாக வைத்தனர். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் கிடைத்த அகில், சந்தனம் ஏற்றுமதிப் பொருள்களாயின. சீனாவிலிருந்து கற்பூரமும், இந்தோனேசியாவிலிருநது சாம்பிராணியும் இறக்குமதியாயின.

பிளிநியின் நூல்கள் இந்தியாவின் மேற்கு கடற்கரை வணிக நகரங்கள் பற்றி மட்டும் குறிக்கின்றன. இது வணிகர்களின் நகர்வினையும் பொருளியல் பெருக்கத்தினையும் கோடு காட்டும். ரோமானிய வணிகர்கள் மேற்குக் கடற்கரைத் துறைமுகங்களிலிருந்து பாலக்காட்டுக் கணவாய் வழியே கோவை, ஈரோடு, கரூர் ஊடாக கிழக்கிலுள்ள சந்தைகளில் வணிகம் செய்தனர். மேற்சொல்லப்பட்ட ஊர்கள் கிழக்கினையும் மேற்கினையும் இணைக்கும் வணிக மையங்கள். அங்கெல்லாம் ரோமானிய நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளன. தாலமியின் Geography தமிழகத்தின் கடற்கரை துறைமுகங்கள் பற்றிக் குறிக்கிறது.

மேற்குத் துறைமுகங்களுக்கு நாணயங்கள், புஷ்பராகம், அஞ்சனக்கல், பவழம், கச்சாக் கண்ணாடி, தாமிரம், தகரம், ஈயம், மது, ஆடை வகைகள் இறக்குமதியாயின. மிளகு, முத்து, தந்தம், பட்டு, மருந்து, (இலமிச்சை தைலம்), பளிங்கு கற்கள், படிகப் பச்சை, வைரம், நீலநிறக் கற்கள், ஆமை ஓடுகள் போன்றன ஏற்றுமதியாயின. இவையனைத்தும் செல்வருக்கான பொருள்கள்; பொதுமக்களுக்கானவை அன்று.

பழந்தமிழ்க் கல்வெட்டுகளில் வணிகர்

பொன்வணிகர், துணி வணிகர், கொழுவணிகர், பணித வணிகர் போன்றோர் துறவிகளுக்கு கொடையளித்துள்ளனர். இதைக் குறிக்கும் கல்வெட்டுகள் மதுரைப் பகுதியில் கிடைப்பவை (தி.ஸ்ரீ.ஸ்ரீதர்,2006). இவற்றின் ஒத்த காலத்தினைச் சார்ந்த சங்க இலக்கியத்தின் பல பாடல்களை இயற்றியவர்கள் பெரும்பாலும் வணிகர்கள். நக்கீரர் எனும் புலவர் சங்கு வணிகர் என்று கருதத் துணியலாம். மதுரை வட்டாரம் பெருவணிகப் பரப்பாக இருந்தமையே இதற்குக் காரணமாகலாம். அதற்கான நிலவியல் கூறுகளை இவ்வட்டாரம் கொண்டிருந்தது. மணிமேகலையின் ஒத்த காலத்தின் சிலப்பதிகாரத்தில் அவந்தியர், யவனர் பற்றிய குறிப்புகள் அயல்நாட்டு, உள்நாட்டுக் குடியேற்றங்களைச் சுட்டும் எனலாம். இவை பெரும்பாலும் வணிகத்தால் சாத்தியப்பட்டிருக்கும். இப்புலப்பெயர்வு இனக்கலப்பிற்கு ஏது செய்திருக்கும்.

பண்டை இந்தியாவின் வணிகத் தலங்கள் நிகமம் என்று அழைக்கப்பட்டுள்ளன. அங்கிருந்த வணிகக் குழுவினர் நிகமத்தோர் எனப்பட்டனர். உள்ளூர் வணிகப் பொருள்கள் பெரும்பாலும் ஒளிரும் வைரங்கள், மரகதக் கற்கள், புஷ்பராக கற்கள், தேன்நிறக் கற்கள், மாணிக்கக் கற்கள், நீலக் கற்கள், மஞ்சள் நிற கோமேதக்க் கற்கள் போன்றன. உள்ளூர்ப் பொருள்கள் பெரும்பாலும் துணி, பொன், தானியம், உப்பு, எண்ணை, வெல்லம், இரும்பு போன்றவையாகும். மிகு மதிப்புடைய இப்பொருள்கள் செல்வருக்கானவை என்று சொல்லத் துணியலாம்.

அரச குலத்தினரும் தூதுக் குழுக்களும்

பல்லவ மன்னன் இரண்டாம் இராஜசிம்மனின் தூதர்கள் சீனத்தின் சக்கரவர்த்தியினை சந்தித்ததாக சீனக் குறிப்புகள் உண்டு. பல்லவரின் நேரடி கிளைவம்சம் தற்போதைய சம்பா என்ற பகுதியினை ஆண்டனர். கி.பி.400 முதல் தாய்லாந்திலிருந்து வியட்நாம் வரையிலும், இந்தோனேசியத் தீவுகள் வரையிலும் இந்தியப் பண்பாட்டுத் தாக்கம் பெற்ற வமிசத்தினர் ஆண்டனர். அங்கு அரசத் தளபதிகள், புரோகிதர், பார்ப்பனர், வர்த்தகர், கைவினைஞர்கள் இருந்தனர்.

தென்கிழக்காசிய நாடுகளான லாவோஸ், வியட்நாம், தாய்லாந்து, இந்தோனேசியா போன்ற இடங்களிலுள்ள கல்வெட்டுகள் பெரும்பாலும் கிரந்தவரியில் சமஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்டன. சில கல்லிலும், சில பொன்னிதழ்களிலும், களிமண் பலகைகளிலும் எழுதப்பட்டன. 7 தமிழ்மொழிக் கல்வெட்டுகளும் கிடைத்துள்ளன. மலாய் தீபகற்பத்தின் தகோபா என்ற இடத்தின் கல்வெட்டு ஸ்ரீநாரணம் என்ற பெயரில் அமைந்த ஒரு குளம் பற்றிப் பேசுகிறது. இந்தியாவிற்கும் தென்கிழக்காசியாவிற்கும் இடையிலான சமூக, பொருளியல் பிணைப்புகள் மானிடவியல் பின்னணியில் ஆயப்பட வேண்டியன. அங்கு வழக்கில் உள்ள இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகள், திராவிட மொழிக் கூறுகளைக் கொண்டுள்ளதனை ஆய்வுக் களமாகக் கொள்ளலாம் - குறிப்பாக இலக்கியங்கள் வழியேயும், கதைகள் வழியேயும்.

தூதுக் குழுக்கள்

கி.பி.501இல் இந்தியாவிலிருந்து ஒரு தூதுக்குழு சீனம் சென்றது. அக்குழு முத்து, யானை, வைரம், வேலைப்பாடு நிறைந்த மஸ்லின் துணிகள், வாசனைச் செடி, கரும்பு போன்ற பொருள்களுடன் சென்றது. மதிப்புறு பொருள்கள் எங்கிருந்தாலும் அவற்றை அரச குலத்தினர் தமதாக்கிக் கொண்டனர் என்பதனை இதில் அறியலாம். அதற்கு இங்கு வணிகமும், தூதும் ஊடகமாயின. பல்லவ மன்னன் இரண்டாம் இராஜசிம்மன் காலத்தில் அவனுடைய தூதர்கள் சீனம் சென்றனர் என்ற குறிப்பு உண்டு. சோழர் காலத்தில் கி.பி.1015, 1003, 1077 ஆகிய ஆண்டுகளில் சோழர்கள் சீனத்திற்கு தூதுக் குழுக்களை அனுப்பினர் (K.A.Nilakanta Sastri,1984). சீன மொழியில் முதலாம் இராஜராஜன் லோட்ஸா லோட்ஸா என்று சுட்டப்பட்டார். அவர் அனுப்பிய தூதுக்குழு முத்து, தந்தம், சாம்பிராணி போன்ற பொருள்களைக் கொண்டு சென்றது. 1077இல் குலோத்துங்கனின் சீனக் குழு கற்பூரம், கண்ணாடிப் பொருள்கள், பட்டாடை, காண்டாமிருகத்தின் கொம்புகள், தந்தம், குங்கிலியம், பிற ஆடம்பரப் பொருள்கள், மணப் பொருள்கள் போன்றவற்றைக் கொண்டு சென்றது. இவற்றை அரச குடும்பத்துக்கான பரிமாற்றப் பொருள்கள் என்று கணிக்க வேண்டும்.

சோழர் காலத்திலிருந்து தென்னிந்தியத்துடனான வணிகம் பெரும்பாலும் பட்டு, பீங்கான், கற்பூரம், வாசனை மரங்கள் இவற்றை முதன்மையாகக் கொண்டிருந்தன. சோழர் காலத்து வணிகர்கள் தத்தம் பெயரோடு கடாரம் கொண்டான், உத்தம சோழன், கரிகாலச் சோழன், ராசேந்திர சோழன் என்ற பட்டப்பெயர்களைச் சேர்த்துக் கொண்டனர். அவர்கள் தாம் வசிக்கும் தெருக்களுக்கு ராஜராஜன், ராஜேந்திரன், மும்முடி சோழன், அருண்மொழித்தேவன், லோகமாதேவி, வானவன்மாதேவி, திரிபுவனமாதேவி போன்ற அரச குடும்பத்தின் பெயர்களை இட்டனர். ஆட்சியாளர்களுக்கும், வணிகர்களுக்கும் இடையிலான உறவு இன்றுவரை தொடர்வது சமூக இயக்கத்தில் அதிசயமன்று.

வணிகர் குழுக்கள்

வணிகர் குழுக்கள் நானாதேசிகள், அய்நூற்றுவர், பதினெண்விஷயத்தார், திசையாயிரத்து அய்நூற்றுவர், வளஞ்சியர், வீரவளஞ்சியர், அஞ்சுவண்ணத்தார் என்ற பெயர்களில் அழைத்துக் கொண்டனர். அவர்கள் நகரம், தெரு, எறிவீரபட்டினம் போன்ற இடங்களில் வசித்தனர். உள்ளூர் வணிகர்கள் வாணியர், சங்கரபாடியார், சாலியர், மயிலாட்டி, மணிகிராமத்தார், குதிரைசெட்டிகள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். தமிழகத்தில் இடைக்காலத்தின் முக்கிய வணிக நகரங்கள்: கொடும்பாளூர், முனைசந்தை, பிரான்மலை, உறையூர், தில்லைதானம் போன்றவை (Y.Subbarayalu, South India under the Cholas, 2011). இதில் முதல் மூன்று ஊர்கள் வறண்ட பகுதியில் அமைந்துள்ளன.

தமிழகத்தில் உள்ளூர் வணிகத்தில் வரி விதிக்கப்பட்ட பொருள்கள்:அரிசி, நெல், பருப்பு வகைகள், உப்பு, வணிகப் பயிர்கள், மிளகு, ஆமணக்கு, பாக்கு, மஞ்சள், சுக்கு, கடுகு, வெங்காயம், சீரகம், திரிபலா, பருத்தி, நெல், தேன், சந்தனம், அகில், பன்னீர், கற்பூரம், இரும்பு, ஆடு, குதிரை, யானை மற்றும் எள். அகமதிப்புள்ள ஆடம்பரப் பொருள்களாக கஸ்தூரி, சங்கு, தந்தம், இரத்தினம், பவழம், முத்து, தாமிரம், பித்தளை போன்றவை ஆகும். இவற்றுள் மருத்துவ குணமுள்ள பொருள்களின் பட்டியலை கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.

இடைக்காலத் தமிழகத்தின் மருத்துவ வரலாறு பற்றிய புரிதலுக்கு இப்பெயர்கள் பெரிதும் பயன்படும். இடைக்காலத் தமிழகத்தின் வணிகப்பாதைகள் பெரும்பாலும் மேற்கிலிருந்து கிழக்காகச் சென்றாலும், வணிகக் குழுக்கள் பற்றிப் பேசும் கல்வெட்டுகள் பெரும்பாலும் தமிழகத்தின் கிழக்குப் பகுதிகளிலேயே கிடைக்கின்றன. அவற்றுள் சில கடற்கரையோர நகரங்களாகும்.

வணிகமும் அடிமையும்

வணிகத்தில் காலம் காலமாக அடிமைகள் விற்கப்பட்டனர். இடைக்காலத் தென்னிந்திய வரலாற்றில் அடிமைகள் பற்றி கல்வெட்டுகளில் விரிவான குறிப்புகள் இடம் பெற்றுள்ளன. அய்ரோப்பியர் வருகைக்குப் பிறகு அடிமைகள் விற்பனை அதிகரித்தது. அதற்குமுன் விஜயநகர் அரசு காலத்திலும் இவ்வழக்கம் உண்டு.

காலனிய காலத்தில் மதராஸில் அய்ரோப்பியர் வீடுகளில் பறையர் இனத்தினர் பல வேலைகளைச் செய்தனர். அவை: உணவு பறிமாறுதல், அவரது உடனாள், சமையல் செய்வது, பெட்டி வண்டி ஓட்டுதல். குதிரை பராமரித்தல், குழந்தைகளுக்குப் பாலூட்டும் தாதியராக இருத்தல், தண்ணீர் சுமத்தல், வீட்டினைச் சுத்தப்படுத்துதல், பெண்கள் வீடு கட்டும் வேலைகளில் ஈடுபடுதல், வீடுகளில் விளக்கேற்றுதல் போன்ற வேலைகளைச் செய்தல் போன்றன.

போர்சுக்கீஷ், டச்சு, ஸ்பானிஷ் மொழி ஆவணங்கள் தமிழகத்திலிருந்து அடிமைகள் வாங்கப்பட்டு ஆசியாவின் பிற நாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டது பற்றி பேசுகின்றன. இவ்வடிமை வணிகத்தில் ஆங்கில – கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி, டச்சு -கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி, போர்ச்சுகீஷ் - கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி மூன்றும் ஈடுபட்டன. 16 ஆம் நூற்றாண்டில் அய்ரோப்பாவில் அரும்பிய முதலாளித்துவம் மனிதர்களைப் பண்ட மாற்றுப் பொருளாக மாற்றியது. இந்நூற்றாண்டின் கடைக்கூற்றில் அய்ரோப்பிய அரசர்களின் சொந்தமான கப்பல்களில் சிற்றாள், தச்சு வேலைகளுக்கு இந்தியாவிலிருந்து அடிமைகளை வாங்கினர்.

நாகப்பட்டினத்திலிருந்து மலாக்கா வழியே வாங்கப்பட்ட அடிமைகள் திறமையானவர்கள் என்று பெட்ரோ-சிர்ரினியோ என்ற ஏசு சபை உறுப்பினர் குறிப்பு தருகிறார். பெண் அடிமைகள் நல்ல தையலர்களாகவும், வேலைக்காரர்களாகவும் இருந்தனர் என்பது இவரின் கூற்று. ஒரு போர்சுகீசிய வியாபாரி கிறித்தவத்திற்கு மதம் மாறிய நான்கு அடிமைகளை நாகப்பட்டினம், தூத்துக்குடி ஆகிய இடங்களில் இருந்து அனுப்பினார். அதே போன்று, ஸ்ரீலங்காவிலிருந்து மூன்று மதம் மாறிய கிறித்தவர்களை அடிமையாக அனுப்பி வைத்தார். 1661இல் ஒரு சமய நிறுவனம் ஒருவரை அடிமை என்று முத்திரை குத்தினால் அவர் அடிமையாகுவார்.

1620 இல் பிரான்ஸிஸ் காமக்கிட்டோ என்ற அடிமைகளை விற்கும் வணிகர் ஓர் இந்திய அடிமை மேல் தன் உரிமையினைக் கோரினார். அவர் இந்தியாவிலுள்ள இந்துக்களும், முஸ்லீம்களும் கிறித்தவர்களுக்கு எதிரிகள் என்பதால் அவர்கள் அடிமைகள் என்று அறிவிக்கப்பட்டனர் என்றார். போர்ச்சுகீஷிய தனியார் வணிகர்களுக்கு நாகபட்டினத்தில் அடிமை வணிகர்கள் கிடைத்தனர். டச்சு, போர்ச்சுகீஷிய கம்பெனிகளுக்கு நடந்த சண்டைகளில் அடிமைப் பெண்கள் பிடிக்கப்பட்டனர்.

போர்ச்சுக்கீஷியர்கள் கிறித்தவத்திற்குப் புறம்பாக நள்ளிரவில் அடிமைகளைத் திருடினர் என்று டச்சர்கள் கண்டித்தனர். கடத்தப்பட்ட, பிடிக்கப்பட்ட அடிமைகள் மீண்டும் விற்கப்பட்டு போர்ச்சுகீசிய வணிகர்களால் மலாக்கா வழியே மணிலாவிற்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர். தனக்குத் தெரியாமல் பிறரால் விற்கப்பட்ட தன் மனைவி, மக்களை மீட்க முயற்சிக்கையில், ஓர் அடிமை போர்ச்சுகீஷியப் பாதிரியாரை எதிர்த்தார். எதிர்த்த அவரை சிறையிலடைத்தனர். அவர் கவர்னருக்கு மனு கொடுத்தும் பலன் கிடைக்கவில்லை. கைமாறி கைமாறி அவர் மனைவி, மக்கள் விற்கப்பட்டனர். வெறுப்படைந்த அவர், இந்து சமயத்திற்குத் திரும்பினார். கிறித்தவப் பாதிரிமார்கள் அவருக்கு நியாயம் வழங்கவில்லை. சமயம் மாறிய கிறித்தவர்கள் சமயப் பாதிரியார்களின் மேலாண்மையில் அடிமைகளாக விற்கப்பட்டனர் என்பது சமயம் ஏழைகளைக் காப்பாற்றவில்லை என்பதனைக் காட்டுகிறது. சமயமும், வணிகமும் கூட்டாக மனிதரை அடிமையாக்கியுள்ளது.

ஜகார்த்தாவிலிருந்த டச்சு கவர்னர் சோழ மண்டலக் கரையிலிருந்து அடிமைகளை வாங்குதற்கு ஆணையிட்டார். எவ்வளவு இளைஞர்கள், இளம்பெண்கள் முடியுமோ அவ்வளவு பேரையும் அனுப்புமாறு வேண்டினார். இங்கிருந்து 150 குழந்தை அடிமைகளும் அனுப்பப்பட்டனர். பழவேற்காடு துறைமுகம் வழியே டச்சர்கள் அடிமைகளை வாங்கி விற்றனர். அடிமை வணிகத்தில் அதிக லாபம் கிடைக்கிறது என்று டச்சு அதிகாரி குறிப்பிட்டார். அங்கிருந்து 1622 இல் 1623 இல் தமிழ் அடிமைகள் தென்கிழக்காசிய நாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். 1624 இல் 928 அடிமைகள் அவ்வாறு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டனர். 1624, மார்ச்11இல் அப்படி அனுப்பப்பட்ட 630 அடிமைகளில் 45 பேர் கப்பலிலேயே இறந்தனர். மியான்மரிலும், இந்தோனேசியாவிலும் நிறுவப்பட்ட பல்வேறு டச்சு ஆலைகளில் வேலை செய்ய அடிமைகள் தேவைப்பட்டனர். தமிழ் அடிமைகள் டச்சு அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சமாகத் தரப்பட்டனர். மரம் வெட்டும் சில அடிமைகளும் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டனர்.

1658-59 களில் பழவேற்காட்டிலிருந்து ஜகார்த்தாவின் டச்சு கம்பெனிக்கு செல்லும் அடிமை வணிகம் நின்றது. 1618 இல் பஞ்சம் காரணமாக திருப்பாதிரிபுலியூரில் ஒரு பகோடாவிற்கு 3 அல்லது 4 குழந்தைகள் டச்சுக்காரர்களால் வாங்க முடிந்தது. டச்சர்கள் தேவனாம்பட்டினத்திலிருந்து அடிமைகளை வாங்குவதற்கு அனுமதி பெற பிராட்டஸ்டண்ட் போதகரான பிலிப்பால்டியஸ் என்பவரை தூதராக செஞ்சி கிருஷ்ணப்ப நாயக்கரை சந்திக்க அனுப்பியது. செஞ்சி ராஜ்யம் சிவாஜியின் ஆளுகைக்கு வந்தபின் கடலூர், தேவனாம்பட்டினம் துறைமுகங்களில் டச்சுக் கம்பெனி நடத்திய அடிமை வணிகத்தினை 1678 இல் எழுத்துவடிவிலான ஆணையால் தடை செய்தார். தெலுங்குதேசக் கடற்கரையில் கோல்கொண்டா சுல்தான் அனுமதியுடன் ஆண், பெண், குழந்தைகளை அடிமையாக வாங்குவது சட்டப்பூர்வமாக இருந்தது.

பரங்கிப்பேட்டையிலிருந்து ஜாவாவின் பாண்டன் எனும் இடத்திற்கு 100 அடிமைகளுடன் கப்பல்கள் சென்றன. சீர்காழியில் இருந்த மிர்ஜஸ் மரைக்காயர் முக்கிய அடிமை வணிகராயிருந்தார். அடிமை வணிகரான அகமது மரைக்காயர் ஒரு கப்பலின் உரிமையாளராக இருந்தார். 1659 இல் நாகப்பட்டினத்தில் ஓர் அடிமையின் விலை ஒரு ரியால். 5000 அடிமைகள் வாங்கப்பட்டு 1659 இல் நாகப்பட்டினத்திலிருந்து ஸ்ரீலங்காவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டனர். அடிமை வணிகத்தினை புரட்டஸ்டண்ட் சமய தர்மம் என்று டச்சுக் கம்பெனி அதிகாரிகள் வருணித்தனர். 1662 இல் போர்ச்சுகீஷ் இயேசு சபையின் குரு அரிசி கொடுத்து அடிமைகளை விலைக்கு வாங்கினார்.

மதுரையினை ஆண்ட முத்துவீரப்ப நாயக்கர் தூத்துக்குடியிலிருந்து டச்சர்கள் அடிமை வணிகம் செய்வதை எதிர்த்தார். இவர் இறந்தபின் மீண்டும் இவ்வணிகம் உயிர் பெற்றது. கொழும்புவின் டச்சு ஆலைகளுக்குப் பெருமளவில் அடிமைகள் விற்கப்பட்டனர். காத்தான்குடியின் மணப்பாடு பகுதியிலிருந்து அடிமைகள் வாங்கப்பட்டு விற்கப்பட்டனர். 1681 இல் கொழும்புவில் சுமார் 2000 அடிமைகள் இருந்தனர். அவர்களுக்கு தனியாகச் சீருடை வழங்கப்பட்டது. தூத்துக்குடியில் சிதம்பரம் என்பவர் புகழ்பெற்ற பெரிய அடிமை வணிகராவார். சென்னையில் கண்ணப்பன் என்பவர் அடிமை விற்பனையில் தரகராக செயற்பட்டார். 1683 இல் சென்னையிலிருந்து ஏராளமான அடிமைகள் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டனர். 1637 இல் 665 அடிமைகள் சுமத்ராவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டனர். அங்கு, ஆங்கிலேயருக்கு ஒரு வணிக மையம் இயங்கியது.

போரில் பல அடிமைகள் தனியாகவோ, குழந்தைகளுடனோ, நண்பர்களுடனோ பிடிக்கப்பட்டனர். பெற்றோர், கடனிற்கு குழந்தைகளை விற்றனர். தந்திரமானவர்களால் சில குழந்தைகள் கடத்தி விற்கப்பட்டனர். குழந்தை விற்பனை மிக மோசமாக நிகழ்ந்தது. தமிழகத்தின் கிழக்குக் கடற்கரையோர நிலப்பகுதிகளில் இருந்து பெரும்பாலும் தமிழர்கள் அடிமைகளாக விற்கப்பட்டது, அதற்காக இங்கிருந்தவர்களே முகவர்களாக செயற்பட்டது சமூக அடுக்கினையும், பொருளியல் நிலையினையும் விளக்குவதாயுள்ளது. இவ்வட்டாரத்தில் குழந்தைகளின் அவல நிலை பற்றி பல கதைகள் உள்ளன. இங்குள்ள காளியுருவச் சிலைகளின் மடியில் உயிர் பிரிக்கப்படும் உருவம் பெரும்பாலும் குழந்தை. ஐரோப்பிய குடியிருப்புகளில் இனவிருத்திக்காகவும், பாலுறுவுக்காகவும் பெண் அடிமைகளுக்கு பெரும் கிராக்கி இருந்தது. அடிமைகள் பலமுறை கைமாறினர். இது தமிழரின் இரத்தம் உலகம் முழுதும் உறைந்துள்ளது என்பதனைக் காட்டும்.

ஐரோப்பிய கம்பெனிகள் அடிமைகளை வகைப்படுத்தியது: கம்பெனி அடிமை, தனியார் ஆண்-பெண் அடிமைகள், வீட்டு அடிமை, பண்ணை அடிமை, கைமாறிய அடிமை, உருவாக்கப்பட்ட அடிமை. 1727இல் தமிழ் வணிகர்கள் தம்பங்கிற்கு தரங்கம்பாடியிலிருந்து இந்தோனேசியாவின் ஒரு துறைமுகத்திற்கு அடிமைகளை ஏற்றுமதி செய்தனர்.

புரடஸ்டண்ட் சமயப் பரப்புரையளர்களுடன் இணைந்து கொண்ட அபிஷேகம் என்கிற இந்து 1728 இல் அடிமையாக விற்கப்பட்டார். தரங்கம்பாடி டேனிஷ் நிர்வாகம் அதிகாரப்பூர்வமாகவே அடிமை வணிகத்தினை அனுமதித்தது. தம்மைப் போன்றே கிறித்தவர்கள் தமிழர்கள்தான் எனினும் அவர்களை அடிமைகளாக விற்பதில் டச்சுக்காரர்களுக்கு மனவருத்தம் இல்லை.

நாகபட்டினத்தினைச் சேர்ந்த தாயொருத்தி வறுமையின் காரணமாக தம் 10 வயது மகளை டச்சுக் கம்பெனி பணியாளரிடம் விற்றார். சின்னத்தாய் என்ற பெயர் கொண்ட அவள் மூன்று கைகள் மாறி ரோசா என்று கிறித்தவப் பெயர் சூட்டப்பட்டு 1763 இல் கேப்டவுனுக்கு அனுப்பப்பட்டு அதற்கும் அப்பாலுள்ள கண்ஸ்டாண்சியா எனும் ஒயின் கம்பெனியில் சேர்க்கப்பட்டார்.

1707-1760 களில் புதுச்சேரியின் கவர்னர்கள் அடிமை வணிகத்தில் அக்கறை காட்டினர். போர்போர்ன் தீவுகளில் இருந்து அடிமைகளை வாங்குவதற்கு வெள்ளி அய்ரோப்பாவிலிருந்து இறக்குமதியாயின. பிரஞ்சுக் கம்பெனி தங்கத்தினைக் கொடுத்து 6 தமிழ்ப் பெண்களை வாங்கியது. போர்போனுக்கு அனுப்பப்பட்ட அடிமைகள் அங்கு வீடுகளில் பணியாளர்களாய்ச் சேர்ந்தனர். பயணத்தின்போது அடிமைகள் நோயில் இறந்தனர்.

ஆற்காட்டு நவாப் முஸ்லிம் அல்லாதாரை தாராளமாக அடிமைகளாகக் கொண்டு செல்லலாம் என்று ஆங்கில கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு அனுமதி வழங்கினார். பிரஞ்சுகாரர்கள் பாகூர், ஒழுந்தியாம்பட்டு, விருத்தாசலம், திருவலஞ்சுழி ஆகிய ஊர்களில் இருந்து அடிமைகளை விலைக்கு வாங்கி விற்றனர். சிறுவர் ஒருவனுக்கு 10 தங்க நாணயம் விலை; இளைஞர் ஒருவருக்கு 15 தங்க நாணயம்; பெண் ஒருவருக்கு 20 தங்க நாணயம். தரங்கம்பாடியில் ஒரு ஊரில் 50, 100 பேர்களை அடைத்து வைத்து விற்பதற்கு ஒரு வீடு பிரத்யேகமாக இருந்தது. அடிமைகளின் கால்களில் விலங்கு பூட்டப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் மொட்டையடிக்கப்பட்டு கருப்புத்துணி அணிவிக்கப்பட்டனர். தமிழகத்தின் நாட்டுப்புறங்களில் தலை மொட்டியடிக்கப்படுவது தண்டனைகளில் ஒன்று. கறுப்புத் துணி அணிவித்தல் சமூக விலக்கத்திற்கான நடைமுறையாகும்.

அடிமை வணிகத்தில் சமயம் முக்கிய இடம் வகித்தது. தமிழ் அரசர்கள் இந்துக்களையும், ஆற்காட்டு நவாப் முஸ்லிம்களையும், ஐரோப்பிய சமயப் பரப்புரையாளர்கள் கிறித்தவராக மாறியவர்களையும் அடிமைகளாக வாங்குதற்கும் விற்பதற்கும் விரும்பவில்லை.

கடல்சார் வணிகமும் இனக்கலப்பும்

இடைக்காலத்தின் இந்திய வரலாற்றில் குஜராத்தின் மேற்குக் கடற்கரை ஊர்களில் அரபியக் குதிரை வணிகர்கள் இந்தியர்களோடு கலந்தனர். கேரளத்தின் மேற்குக் கடற்கரை ஓரத்தில் இதுபோன்று உருவானவர்களே மாப்ளா இனத்தினர். தமிழகத்தின் முத்து குளிக்கும் கிழக்குக் கடற்கரையோரங்களில் தமிழ்ப் பெண்களை மணந்த போர்ச்சுகீஷியர்கள் casados என்ற தனிக்குடியாக அழைக்கப்பட்டனர். இக்குடிகள் பின்னாட்களில் செல்வந்தராயினர். இதன்மூலம் தென்னகத்தின் முத்து வணிகத்தினை தம்கட்டுக்குள் போர்ச்சுகீஷியர் கொண்டு வந்தனர். ஆங்கிலேயருக்கும் இந்தியருக்கும் உருவான Anglo-Indian என்ற இனம் நன்கு அறியப்பட்ட ஒன்று. மலேயத் தீபகற்பத்திலிருந்து கைதிகளாக அழைத்து வரப்பட்ட சீனர் இனத்தின் வழிவந்த ஆண்களை பிரிட்டிஷ் அரசு நீலகிரி தேயிலை, காபித் தோட்டங்களில் அடிமைகளாக அமர்த்தினர். அவர்கள் தமிழ்ப் பெண்களுடன் கலப்புற்றனர் (Edgard Thurston and V.Rangacharya). அண்மையில் மியான்மரில் ரோகிங்கியா இனத்து இஸ்லாமியர் துரத்தி அடிக்கப்பட்டு அவர்கள் தரை வழியே / கடல் வழியே அகதிகளாக பிற நாடுகளுக்கு வெளியேறியதனை கடல்சார் வரலாறாக எழுத இயலுமா? இந்தியக் கடல் பரப்பு இரத்தச் சிவப்பாக மாறுவதனை இவ்வரலாற்று வகையில் வைக்க முடியுமா?

படகும் கப்பலும்

கடல்சார் வணிகத்திற்கு கப்பலும் படகுகளும் பண்டைக்காலம் தொட்டே முக்கியமானவையாக இருந்து வந்துள்ளன. பண்டைக்காலத்தில் படகுகள், நாணல், மரப்பலகை போன்றவற்றால் செய்யப்பட்டன. குடா நாட்டிலிருந்து இந்தியாவிற்கு வந்த படகுகள் மரப்பலகைகளால் செய்யப்பட்டன. மொஹஞ்சோதராவில் நாணலில் செய்யப்பட்ட படகுகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. தேக்கு மரம் படகு செய்வதற்கு ஏற்றதாக அமைந்திருந்தது. அதன் உறுதி, எண்ணைப் பசைத்தன்மை, காலத்தினை தாக்குப் பிடிக்கும் தன்மை, நீரினால் உப்பிப் போகாமல் இருத்தல் போன்றவற்றால் பெரிதும் பயன்பட்டது. மெசபடோமியாவின் படகுகள் அவற்றின் இடப்பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டன (Shereen Ratnagar,2001;2006). அழகன்குளத்தின் பானையோட்டில் தீட்டப்பட்ட கப்பல் உருவம், பல்லவர், சாதவாகனர் காசுகளில் கிடைத்த படகு உருவங்களின் சாயலில் இன்றும் கப்பல்களும் படகுகளும் பயன்பாட்டில் உள்ளனவா என்பதனைக் கண்டறிய வேண்டும்.

கருத்துரு

மனித வரலாற்றின் தொடக்க காலத்தில் நிகழ்ந்த புலப்பெயர்ச்சி பற்றி அறிய கடல்சார் வரலாறு பெரிதும் உதவுகின்றது. வேதாகமம் போன்ற சமய நூல்களில் அவ்வரலாற்றின் நினைவுப் பதிவுகள் உள்ளன. நாட்டார் இலக்கியங்களிலும் இதுபோன்ற பதிவுகள் உண்டு. இந்த உயிரணுவின் நினைவுத் தொடர்ச்சிதான் தற்போதைய நாவல் வடிவங்களிலும் திரைப்படங்களிலும் வெளிப்படுகிறது. புலப்பெயர்ச்சிக்காக கடல் கடந்த மக்கள் தொடர்ந்து வணிகத்திற்கும் அடுத்து நாடு பிடிக்கும் கொள்கைகளுக்கும் கடலினைப் பயன்படுத்தினர். பொருளியல் தேவையின் வளர்ச்சிக்கேற்ப படகு, கப்பல் கட்டும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் பெருகியது. தற்போது கடல்சார் வரலாற்று நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் போர்களுக்கு மட்டும் பயன்படுவதுபோல் தெரிகிறது. இப்போக்கு உலக மக்களை அச்சமூட்டுகிறது.

கடல்சார் வரலாறு தொடர்பான இடைக்காலத்து சான்றுகளையும், நவீன காலத்துச் சான்றுகளையும் அகழாய்வுகளில் கிடைத்த பொருள்களின் அடிப்படையிலும் ஒட்டு மொத்தமாகச் சேர்த்து அறிகையில் அவை உயர்குடிச் சமூகங்களான ஆட்சியாளர்கள், வணிகர்கள் போன்றோரைச் சுற்றியே இயங்கியுள்ளதாகத் தெரிகிறது. இவர்களுக்கு விளைபொருள்களை வழங்கிய வேளாண் மக்கள் நிலை பற்றியும், கைவினைஞர்கள் நிலை பற்றியும் அறிய இயலவில்லை. சுருக்கமாக, அகழாய்வுகளில் கிடைத்த அதிசயப் பொருள்கள் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்நிலையினை அறிவதற்குப் பெரிதும் உதவா. ஆனால், காலனிய காலத்துச் சான்றுகள் பெரிதும் பயனுள்ளவை.

Select Bibliograpahy

Burke, Peter, 2014. The French Historical Revolution: The Annales School 1929-2014, Stanford University Press, California.

Gupta, Ashindas, 2004. India and the Indian Ocean World: Trade and Politics, OUP.

Sastri, K.A.Nilakanta, 1984. THe Colas, University of Madras, Madras.

Ratnagar Shereen, 2001. Understanding Harappa Civilization in the Greater Indus Valley, Tulika.

--------------------2006.Trading Encounters: From the Euphrates to the Indus in the Bronze Age, OUP

subbarayalu, Y.2011.South India under the Cholas, OUP.

Stephen S.Jayaseela, 2015, A Meeting of the Minds: European and Tamil Encounters in Modern Sciences, 1507-1857, Primus Books, Delhi.

Trautmann R.Thmos, 2015, Elephants and the Kings: An Environmental History, Permanent Book,New Delhi.

Wheeler, Mortimer, 1954.Rome Beyond the Imperial Frontier, A Pelican Book, London.

அதியமான், ந & ஆ.துளசேந்திரன், 2010. நாவாய்: கடல்சார் வரலாற்றாய்வுகள், தஞ்சாவூர்.

கார்ல்மார்க்ஸ் & பிரடெரிக் ஏங்கல்ஸ், 1848. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை, (தமிழில் தேவபேரின்பன்), என்.சி.பி.எச்.வெளியீடு. சென்னை

காளிமுத்து,கே.ஏ, 2012. தமிழகத்தில் காலனியமும் வேளாண்குடிகளும் (1801-1947) : ஒரு சமூக பொருளியல் பார்வை, பாரதி புத்தகாலயம், மதுரை.

முகுந்த், கனகலதா, 2016. பழந்தமிழர் வணிகர்கள்: சர்வதேச வர்த்தகத்தின் முன்னோடிகள், (தமிழில்:எஸ்.கிருஷ்ணன்), கிழக்கு பதிப்பகம், சென்னை

ஜெயசீல ஸ்டீபன்,எஸ், 2017, சோழமண்டலக் கடற்கரையும், அதன் உள்நாடும்: பொருளாதார, சமூக, அரசியல்அமைப்பு, என்.சி.பி.எச்.சென்னை.

----------------------2018. காலனியத் தொடக்கக்காலம் (கி.பி.1500-1800), NCBH, சென்னை.

- கி.இரா.சங்கரன், இணைப் பேராசிரியர், வரலாற்றுத் துறை, ஏ.வி.சி.கல்லூரி (தன்னாட்சி), மன்னம்பந்தல், மயிலாடுதுறை

Pin It