siru theivangal

தமிழக மக்கள் தம் அன்றாட வாழ்வினில் பல்வேறு நம்பிக்கைகளையும் சடங்குகளையும் கடைபிடித்துவருவது கண்கூடு. இவ்வாறான செயல்கள் கண்மூடித்தனமான மூடப்பழக்கங்கள் என்று வாதிடுவது ஒருபுறம் இருந்தாலும், நம்பிக்கைகளும் சடங்குகளும் தற்செயலாக ஒருவருக்கு ஏற்படும் இன்ப துன்ப நிகழ்வுகளைக் காரண காரியத்துடன் பொருத்தி, அது மற்றவர்க்குப் பாடமாக அறிவுறுத்தப்படுவது என்றே நாம் கருதவேண்டியுள்ளது. இந்நடவடிக்கைகள் உளவியல் சார்ந்த செயலாகவும் அமைகின்றன. அதாவது இவை ஒருவகையான முன்னறிவிப்பு உக்திகளாகும். இவற்றை அறிவியல் பூர்வமான உண்மைத்தன்மை கொண்டவையா? என்ற நோக்கில் ஆராய்வதை விட, சமூகவியல் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய்வது பொருத்தமானதாகும்.

தனக்கு நேர்ந்த ஒன்று அடுத்தவருக்கு நேர்ந்துவிடக் கூடாது அல்லது தமக்கு ஏற்பட்ட நல்நிகழ்வுகள் குறித்து மற்றவருக்கு ஆற்றுப்படுத்தும் சமூகவியல் பார்வை கொண்ட செயல்களாகவே நம்பிக்கைகளும் சடங்குமுறைகளும் அமைகின்றன. ஆதித் தமிழர்களின் உயரிய மனப்பாங்கினையே இச்செயல்கள் காட்டுகின்றன. உலகின் தொல்குடிச் சமூகக் குழுக்களிடம் இவ்விதமான நம்பிக்கைகளும் சடங்குகள் தொடர்ந்து கடைபிடிக்கப்பட்டு வருவது இங்கு குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும். குறிப்பாக இலெமூரியாவுடன் தொடர்புபடுத்திப் பேசப்படும் ஆப்பிரிக்கப் பழங்குடியினரிடம் இவ்வழக்கங்கள் வேரூன்றிக்காணப்படுகின்றன. சங்ககால மக்களிடம் வழக்கிலிருந்த நம்பிக்கைகளையும் சடங்குகளையும் விவரிப்பதாக இக்கட்டுரை அமைகின்றது.  

நம்பிக்கைகள் குறித்த சொல்லாடல்கள் 

எதார்த்த வாழ்க்கையில், பின்னர் நிகழவிருப்பனவற்றை முன்கூட்டியே அறிந்திட மக்கள் பெரிய அளவில் ஆவல் கொண்டிருப்பதனை இன்றளவும் காணமுடிகின்றது. இன்றைக்கு வழக்கத்தில் இருக்கும் 'சகுனம்'   என்ற சொல்லானது சங்ககாலத்தில் புள்’, ‘நிமித்தம்’ (குறுந் 140:1-3), (தொல் பொருள் 39:1-4) என வழங்கப்பட்டது. சிற்றூர்களில் குறிகேட்டல் , சகுனம் பார்த்தல், மந்திரித்தல், நேர்த்திக்கடன் செலுத்துதல் போன்ற செயல்கள் யாவும் காலங்காலமாக நம்பிக்கைகளால் உருப்பெற்றவையேயாகும். சமயம், சடங்கு, நம்பிக்கைகள், அவை சார்ந்த கருத்தாடல்களையும், விரிந்த நிகழ்வுக் களத்தையும் தன்னகத்துக் கொண்டுள்ளது சங்க இலக்கியம். மனிதன் தோன்றிய காலந்தொட்டு, மனித மனதில் நம்பிக்கைகள் மிக ஆழமாக வேரூன்றிக் கூட்டு நனவிழியாக, சமூகத்தை வழிநடத்தும் காரணியாக வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன என்பதற்குச் சங்க இலக்கியம் கட்டியம் கூறுகின்றது"1 என்ற கருத்தினடிப்படையில் பார்க்கும் போது, சங்ககாலச் சிற்றூர்களில் வாழ்ந்த மக்களிடம் பல்வேறு நம்பிக்கைகளும் அவை சார்ந்த சடங்குகளும் வழக்கத்தில் இருந்ததைக் காணமுடிகிறது.

ஒவ்வொரு உயிரினமும் தன்னைப் பாதுகாக்கும் உணர்வுடனே நாளும் வாழ்ந்து வருகின்றன. அப்படியிருக்கையில் ஆறறிவு கொண்ட மனிதன், தன் இறப்பு குறித்த அச்ச உணர்வு அதிகம் கொண்டவனாகவே வாழ்கின்றான். ஆகவே இறப்பு குறித்த விழிப்பு அவனுள் பிறப்பு முதலே குடிகொண்டுவிடுகின்றது. அதன்பொருட்டு ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒரு நம்பிக்கைக் குறியீட்டினைக் காலங்காலமாக மனிதன் பயன்படுத்தி வருகின்றான். சங்ககால இனக்குழு மக்கள் இவ்வாறான நம்பிக்கைகள் பலவற்றைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதைச் சங்க இலக்கியங்கள் வாயிலாக அறியலாம். 

வேதின வெரிநின் ஓதி முதுபோத்து 

  ஆறுசெல் மாக்கள் புள்கொள பொருந்தும்… " (குறுந் 140:1-2) 

இப்பாடலில் பாலை நிலத்தில் வழி செல்வோர் அங்கு மரங்களில் காணப்படும் ஓதி (ஓதி: ஓணான் எனப்படும் பல்லிவகை–( பச்சோந்தி)) குறித்த ஒரு நம்பிக்கையினைக் கொண்டிருந்ந்தனர். அதாவது தான் செல்லும் பயணத்தின் இடையில் ஆண் ஓதியைக் காணின் அது தீய நிமித்தம் என நம்பினர். அதன்பொருட்டுத் தம் பயணத்தைத் தவிர்ப்பர். அதனை மீறி பயணம் மேற்கொண்டால், அது தீமையில் முடியும் என்பது அவர்களது நம்பிக்கையாகும். இவ்வாறாக உயினங்களை வைத்துப் பல நம்பிக்கைகள் மக்கள் மத்தியில் உலாவந்தன. பின்வரும் பாடலும் அதற்குத் தக்க சான்றாகும்;

     “இடூஉ ஊங்கண் இனிய படூஉம் 

     நெடுங்சுவர்ப் பல்லியும் பாங்கில் தோற்றும் 

     மனைமா நொச்சி மீமிசை மாச் சினை 

     வினைமான் இருங்குயில் பயிற்றலும் பயிற்றும்..." (நற் 246:1-4) 

பல்லி எழுப்பும் ஒலியும், குயில் கூவும் ஒலியும் நல்ல நிகழ்வு வரப்போவதனை அறிவிக்கும் நிமித்தம் எனக் கருதினர். கண்கள் துடிப்பதை வைத்து நன்மை தீமை நிகழப்போவதை உணர்ந்தனர். பெண்களின் இடக்கண் துடிப்பின் (ஐங்-218 , பாலைக்கலி-10) அது நல்ல நிகழ்வின் அறிகுறியாகக் கருதப்பட்டது. பிறர் தற்செயலாகப் பேசிக்கொள்ளும் பேச்சினை வைத்துக் கணிப்பது 'விரிச்சி' எனப்பட்டது. பயணத்தின் போது இடையில் தற்செயலாக நிகழும் காட்சிகளைக் காண நேரும் போது, அந்நிகழ்வுகளைக் கொண்டு கணிப்பது நிமித்தங்கள் எனச்சுட்டப்படுகிறது. இதில் நல்நிமித்தமும்(நல்ல சகுனம்), தீநிமித்தமும் உண்டு(கெட்ட சகுனம்). 

நாகரீகத்தின் உச்சத்தில் வாழ்ந்துவருவதாகக் கருதிக்கொண்டிருக்கும் இன்றைய சமூகத்திலும் இவ்வாறான நம்பிக்கைகள் இருப்பதனைப் பார்க்கும் போது நம்பிக்கைகள் எந்த அளவிற்கு மக்களிடையே தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதனை உணரமுடிகின்றது. ஒருசில நிகழ்ச்சிகள் பரம்பரை வழக்கமாக வழிவழி வந்து, சடங்குகளாகவும் மாறிவிட்டன. முதியோர்களும் சான்றோர்களும் நடைமுறை வழக்கங்களை மக்களுக்கு அறிவித்தனர்"2 இக்கருத்து நம்பிக்கைகள் மற்றும் சடங்குகள் வளர்ந்த விதம் குறித்து விளக்குவதாக அமைகின்றது. ஆரம்ப காலத்தில் இயற்கையினைக் கண்டு பெரிதும் பயந்த மனிதன், அவற்றால் தன் உயிருக்குத் தீங்கு நேருமோ என அஞ்சி, என்னை ஒன்றும் செய்து விடாதே , என்னை காப்பாற்று என்று அவற்றைப் பணிந்து தொழுது வணங்கினான். தவிர, ஆபத்து விளைவிக்கும் கொடிய காட்டு விலங்குகளான சிங்கம், புலி, யானை, கொடிய நச்சுப் பாம்புகள் முதலியவற்றையும் அச்சத்தால் வணங்கினான். ஆகவேதான் சிறு தெய்வங்களை விலங்குகளோடு சேர்த்து (கருப்பசாமி-நாய்) வணங்கினான். இது இனக்குழு வாழ்வினின்று பெறப்பட்ட எச்சமாகவே கருதமுடிகிறது. சங்ககாலத்திலும் இவ்வாறான வழிபாட்டு முறைகள் நிலவியதனைக் காணமுடிகின்றது.  

கரந்து பாம்பு ஒடுங்கும் பயம்புமார் உளவே 

     குறிக் கொண்டு மரங் கொட்டி நோக்கி 

     செறிதொடி விறலியர் கைதொழுஉப் பழிச்ச 

     வறிது நெறிஒரி வலம்செயாக் கழிமின்"  (மலை: 199-202) 

பரலையுடைய பள்ள நிலத்தின் பரப்பிலே பாம்புகள் மறைந்து கிடக்கும் குழிகள் உள்ளன. அவற்றை மனத்தாலே குறித்துக் கொண்டு, அப்பாம்பு மனம் மகிழும்படி கையால் தொழுது வணங்கிச் செல்வீர்களாக, என்ற பாணனின் கூற்று இங்கு நோக்கத்தக்கதாகும். அச்சத்தை உண்டாக்கும் எதையும் மனிதன் தன்னினும் மேலான சக்கியாக எண்ணினான். காலப்போக்கில் அவற்றைத் தம்மைவிட உயர்ந்த ஆற்றல் படைத்தவை (தெய்வம்) என்று கருதி வணங்கினான். அணங்கு என்னும் சொல் சங்க இலக்கியங்களில் ஆங்காங்கே கையாளப்பட்டுள்ளன. அணங்கு என்பதற்கு, வருத்தம், அச்சம், ஆசை, மோகினி, அழகு, பெண், பேய்மகள், கொல்லிப்பாவை என்னும் விளக்கங்களை அகராதிகள் சுட்டுகின்றன.  

      “அணங்கெனும் பெயரே ஆசையும் அழகும் 

              வருத்தமும் கொலையும் ஐய னோயும் 

              தெய்வமும் தெய்வத்து வமைசொல் மாதுமாம்" ( வடமலைநிகண்டு, நூற்-10) 

காட்டுமிராண்டி நிலையில் இருந்து வளர்ந்து முன்னேறி நாகரிக நிலையை அடைந்த காலகட்டத்தில் மனிதன் அருவிகள், ஆறுகள், கடல்கள், காடுகள், மரங்கள், மலைகள் முதலிய இடங்களில் தெய்வம் உறைவதாக (வாழ்வதாக) நம்பினான். சங்க இலக்கியங்களில் ஆங்காங்கே அணங்குடைச் சிலம்பு, அணங்குடைச் சாரல், அணங்குடை நெடுங்கோடு, அணங்குடை நெடுவரை, சூருடைச் சிலம்பு. சூர்உறை வெற்பு போன்ற தொடர்கள் மலைகளில் தெய்வம் உறைவதாக மனிதன் நம்பியதைக் காட்டுகின்றன.  

சூருடைச் சிலம்பில் சுடர்ப்பூ வேய்ந்து 

                        தாம் வேண்டு உருவின் அணங்குமார் வருமே       

                        நனவின் வாயே போல துஞ்சுநர்க்  

                        கனவுஆண்டு மருட்டலும் உண்டே...."  (அகம் 158: 8-11)  

இப்பாடலில் தான் நினைத்தபடி உருமாறக்கூடிய பெண் தெய்வம் மலைதனில் உறையும் என்றும், அது கனவில் தோன்றி நிஜத்தில் நடப்பது போன்ற நிகழ்வுகளைக் காட்டி மயக்கும் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவைத்தவிர, ஆலமர கடவுள், எரிமருள் வேங்கை கடவுள், கடவுள் மரத்த முள், கடவுள் முதுமரம், கடம்பமர் நெடுவேள், நெடுவீழ் இட்ட கடவுள் ஆலம் முதலான சங்க இலக்கியத் தொடர்கள் யாவும் மரங்களில் தெய்வங்கள் (அச்சம் தரும் ஆவிகள் , குறிப்பாகப் பெண் ஆவிகள்) உறைவதாக மனிதர்கள் நம்பியதைக் கூறுகின்றன. அணங்குடை முந்நீர், சூருடை நனந்தலைச் சுனை, நிலைத்துறைக் கடவுள், நிறை சுனை உறையும் சூர்மகள் போன்ற தொடர்கள் அருவிகள், ஆறுகள், கடல்கள் முதலிய நீர்துறைகளிலும் தெய்வம் உறையும் என்று சங்ககால மக்கள் நம்பியதைக் குறிப்பனவாகும். 

பெருவரை அடுக்கம் பொற்பச் சூர்மகள் 

                        அருவிஇன் இனியத்து ஆடும்..."  (நற் 34:4-5)  

மேற்காணும் இப்பாடல் நீர் நிலையான அருவியில் சூர்மகள் எனும் தெய்வம் உறையும் என்று சங்ககால மக்கள் கருதியதை விவரிக்கின்றது. அணங்கு, சூர், சூர்மகள் முதலிய பெயர்களால் பெண்தெய்வங்கள் குறிக்கப்படுகிறன. சங்ககாலத்திற்குச் சற்று முந்தைய காலத்தில் இனக்குழு மரபு இருந்தது. எனவேதான் தெய்வங்கள் தனித்தனிப் பெயர்களால் குறிக்கப்படாமல் அணங்கு, சூர் முதலான பொதுப் பெயர்களால் குறிக்கப்பட்டன. அக்காலக்கட்டத்தில் நிலவிய சமூக அமைப்பே இதற்குக் காரணமாகும். இப்பெயர்கள் அனைத்தும் பெண்பாற் பெயர்களாக உள்ளன என்பது நம் கவனத்துக்குரியதாகும். ஆதிப் பொதுவுடமைச் சமூகம் பெண்ணின் தலைமையில் இயங்கியது என்பதற்கு இது சான்றாகும். பெண்ணே தலைவியாக இருந்து சமூகத்தை நிர்வகித்து வந்தாள். தாய் வழியாகவே வம்சாவளி குறிப்பிடப்பட்டது. அக்காரணத்தால் தான் தெய்வங்களின் பெயர்கள் பெண்பாற் பெயர்களால் குறிக்கப்பட்டன. பெண் சிறுதெய்வங்களின் கரங்களில் வைத்திருக்கும் திரிசூலம் எனும் ஆயுதம் வேளாண்மைக் கருவியே என்பதை மானிடவியலாளர்கள் விவரிக்கின்றனர். எனவே பயிர்த்தொழிலைக் கண்டறிந்தது பெண்கள்தான் என்று அறியமுடிகிறது.  

            மழைப்பொழிவு குறைந்து அருவிகளிலும் ஆறுகளிலும் நீர் வற்றி வறட்சி ஏற்பட்ட காலங்களில் நீரின் தேவைக்காக மழைபெய்வதாக | என்று மலைவாழ் குறவர்கள் மலையுறை தெய்வத்தை வேண்டுவர். மழை மிகுதியாக பெய்ததும் மழை போதும்;;; இ மேகம் மேலே போவதாக| என்றும் வேண்டிக்கொண்டார்கள். இதனை,

            மலை வான் கொள்க! என உயர் பலிதூஉய் 

            மாரி ஆன்றுமழை மேக்கு உயர்க! எனக் 

            கடவுட் பேணிய குறவர் மாக்கள் 

            பெயல் கண் மாறிய உவகையர் சாரற் 

            புனத்தினை அயிலும் நாட!..."  (புறம் 143: 1-5) 

என்னும் சங்கப்பாடல் வாயிலாக அறியமுடிகின்றது. இங்கு மக்கள் கொண்டிருந்த நம்பிக்கைகள் வெளிப்படுகின்றது. சில நேரங்களில் மனிதனது செயல்களில் தோல்வி ஏற்படுகையில் , அதற்கு ஏதேனும் ஒரு காரணம் கற்பிப்பது வழக்கமாக இருக்கும் ஒன்றுதான். குறிப்பாக, சிற்றூர் மக்களிடம் இதனைக் காணலாம். சங்ககாலச் சிற்றூர்களிலும் இது போன்ற நிகழ்வுகளைக் காணமுடிகின்றது. குறிஞ்சி நிலத்தில் மானின் மேல் அம்பெய்கிறான் கானவன். அவன் எய்திய அம்பு குறி தவறுகின்றது. தன் குறி தவறியதற்கு மலையுறை தெய்வத்தின் சினமே காரணம் என்று கருதி, அத்தெய்வத்தின் சினத்தைத் தணிப்பதற்காகப் பலியிட்டதனை அறிய முடிகின்றது. அணங்கு, சூர் என்னும் இப்பெயர்கள் துன்பம், அச்சம் என்னும் பொருள் தருவன ஆகும். அணங்கு என்றாள் துன்பம் தருபவள் என்று பொருள், சூர் என்னும் சொல்லுக்கு அச்சம் தரும் தெய்வப் பெண் என்பது பொருளாகும். பொதுவாக ஆண்களை அணங்கு சூர் போன்ற பெண் தெய்வங்கள் அச்சுறுத்தும் என்றும் சங்க இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன. அச்சம் தரும் பெண் தெய்வங்களான அணங்கு, சூர் முதலியவற்றுக்கு பலி கொடுத்து அவற்றின் சினத்தைத் தணிக்க மனிதன் முயற்சி செய்துள்ளான். அதனைப் பின்வரும் பாடல் விவரிக்கின்றது. 

                        அமர்கண் ஆமான் அருநிறம் முள்காது 

                        பணைந்த பகழிப் போக்கு நினைந்து கானவன்  

                        அணங்கொடு நின்றது மலை வான் கொள்க எனக்  

                        கடவுள் ஒங்குவரை பேண்மார் வேட்டு எழுந்து  

                        கிளையோடு மகிழும் குன்ற நாடன்… "  (நற் 165:1-5) 

இவ்வாறு தெய்வத்தின் சினத்தைத் தணிப்பதற்காக அத்தெய்வங்களுக்கு பலியிட்டு வணங்கினர் என்ற செய்தியைச் சங்க இலக்கியங்களின் வாயிலாக அறியமுடிகின்றது. 

வழிபாட்டுக் குறியீடுகள் 

வழிபாடு எனும் போது ஏதேனும் ஒரு குறியீடு அவற்றில் இடம்பெற்றிருக்கும். வழிபடும் தெய்வங்களுக்கு உருவங்களைத் தவிர்த்தோ அல்லது ஏதேனும் ஒரு அடையாளத்தை ஏற்படுத்தியோ வணங்குவர். சான்றாக, உலக நாடுகளில் வாழும் கிறிஸ்தவர்கள் சிலுவையினைத் தம் வழிபாட்டுக் குறியீடாகக் கொண்டுள்ளனர். தமிழகத்தில் வேல், சூலாயுதம் இந்து சமய மக்களின் குறியீடாக உள்ளன. சங்ககால மக்கள் நடுகல், சுறாமுள், போன்றவற்றை நட்டு வழிபட்டு வந்தனர் என்பதை அறிய முடிகின்றது. இவ்வழக்கம் இனக்குழுச் சமூகத்தின் தொடர்ச்சியாக அமைகின்றது. இதற்கான காரணங்கள் குறித்து ஆராயும் போது, “புராதன காலத்திய மக்கள் தம்மைச் சூழ்ந்துள்ள இயற்கைப் பொருட்கள் மற்றும் அவற்றின் இயக்கம், நிகழ்வு ஆகியவைப் பற்றிய அறிவுப்பூர்வமான புரிதல் அற்றவர்களாகவே விளங்கினர். ஆனால் அவை ஒவ்வொன்றையும் பற்றித் தம் அறிவுநிலைக்கு எட்டியவாறு காரணம் கற்பித்துக் கொண்டனர். இவ்வாறு காரணம் கற்பித்து, புற உலகப் பொருட்களைத் தம் விருப்பத்திற்கேற்ப இயக்கி, அவற்றின் தன்மைகளைப் பெருவதற்குச் சில உபாயங்களைக் கையாளத் தொடங்கினர்"3 எனும் இக்கருத்தினை ஆழ்ந்து நோக்க வேண்டியுள்ளது. சங்ககாலத்தினைப் பொருத்தமட்டில், மக்கள் தங்கள் வாழ்வியலோடு தொடர்புடைய வேட்டை, ஆகோள் போன்ற நிகழ்வுகளை முன்வைத்துச் சில வழக்கங்களை நடைமுறையில் கையாண்டு வந்ததை அறியமுடிகின்றது. அதாவது நெய்தல், நிலத்தில் மீன்பாடு (அதிகமாக மீன் அகப்படுதல்) வேண்டி நெய்தல் நில மக்கள் சுறா மீனின் கொம்பை நட்டு அதனைத் தெய்வமாக வணங்கினர் என்பதை: 

            சினைச் சுறவின் கோடு நட்டு  

            மனைச் சேர்த்திய வல் அணங்கினான்"  (பட்டின 86-87) 

என்ற சங்கப் பாடல் வரிகள் குறிப்பிடுகின்றன. இதனைத் தொழில்சார் மரபு அறிவு என்றும் கூறலாம். கடலில் சக்தி வாய்ந்த உயிரினமாகச் சுறாமீன் விளங்குகின்றது. ஆகவே அதனை வழிபட்டால் பலன் கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கையினை இது குறிக்கின்றது. மேலும் கடலில் சுறாவேட்டை மேற்கொள்வது அக்காலத்தைய வழக்கமாக இருந்ததையும் நாம் அறிவோம், அவ்வாறு வேட்டையாடிய சுறாவின் எழும்பினை வணங்கியிருக்கலாம். மீனவர்களின் வாழ்வாதாரம் மீன்களே என்பதால் அதனை வணங்கியிருக்கலாம். தற்காலத்திலும் கூட நாகை மாவட்ட கடலோர மீனவர்களிடம் ஆங்காங்கே சுறாமுள் வழிபாடு தொடர்பான குறைந்தபட்ச எச்சங்கள் காணப்படுகின்றன. மேலும் சிந்துநதி பாயும் மக்ரான் கடற்கரையிலும், அந்தமான் தீவுகளிலும் சுறாமுள் வழிபாடு வாழும் மரபாகக் காணப்படுகிறது"4 என்கிற கூற்று தற்காலத்திலும் இவ்வழக்கம் நடைமுறையில் உள்ளதைக் காட்டுகின்றது. மேய்ச்சல் சமூகத்தவர்களான முல்லை நில மக்கள் பெண் எருமையின் கொம்பை நட்டு தெய்வமாக வணங்கிணர் என்பதையும் சங்க இலக்கியங்கள் சுட்டுகின்றன. பின்வரும் பாடல் அதனை விளக்கியுரைக்கின்றது:  

                        தருமணல் தாழப்பெய்து இல் பூவல் ஊட்டி 

                        எருமைப் பெடையொடு எமர் ஈங்கு அயரும்"  (கலி 114:13-14)  

பெண் எருமையின் கொம்பினை நட்டு அதனைத் தெய்வமாகப் பாவித்து வழிபடும் வழக்கம் முல்லைநில ஆயர்களிடையே இருந்துள்ளதையும் அறியமுடிகிறது. இவ்வழக்கம் காலம்காலமாக மரபுவழிப்பட்ட நம்பிக்கை சார்ந்த செயலாகவே நிகழ்ந்து வந்துள்ளதை உணரமுடிகின்றது. ஆகவே நம்பிக்கை மற்றும் சடங்குகள் சார்ந்த செயற்பாடுகள் ஆதிப்பொதுவுடைமைச் சமூகத்தின் எச்சங்களாக விளங்குபவையாகும். இதனைப் பண்பாடுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது மானுடவியல் ஆய்வுகளில் ஒன்றாகும்.  

குறிப்புகள்: 

1. பக்தவத்சல பாரதி, நா.செல்வராசு , இரா.சம்பத் (ப.ஆ)  

பண்பாட்டியல் நோக்கில் பண்டைத்தமிழர் சமயமரபுகள், ப-143.  

2.  மு.சண்முகம்பிள்ளை, சங்கத்தமிழர் வாழ்வியல் , ப-155. 

3.  ஆ.தனஞ்செயன், குலக்குறியியலும் மீனவர் வழக்காறும் , ப-189. 

4.  மேலது.,

- முனைவர் ஆ.பிரபு, தமிழ் உதவிப் பேராசிரியர், தூய நெஞ்சக் கல்லூரி, திருப்பத்தூர்

Pin It

‘திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம்’ என்னும் புகழ்பெற்ற நூலைக் கால்டுவெல் எழுதுவதற்கு நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே, ‘திராவிட மொழிக் குடும்பம்’ என்னும் கருத்துருவாக்கத்தை உணர்ந்து தென்னிந்திய மொழிகள் பிற இந்திய மொழிகளில் இருந்து வேறுபட்டிருப்பதை 1816-ஆம் ஆண்டிலேயே முதன் முதலில் வெளிப்படுத்தியவர் எல்லீசு.

எல்லீசன் என்று தமிழ் ஒலி மரபுக்கேற்பத் தம்மை அழைத்துக் கொண்டவர். சென்னை மாகாணத்தில் பிரிட்டிஷ் அரசின் கீழ் 1810 முதல் 1819 ஆண்டுவரை அதிகாரியாக பணியாற்றினார். கிழக்கிந்திய கம்பெனியில் 1796-ஆம் ஆண்டு எழுத்தராகச் சேர்ந்து, பதவி உயர்வு பெற்று துணைக் கீழ்நிலைச் செயலராகவும், துணைச் செயலராகவும், வருவாய்த்துறைச் செயலராகவும் பணிபுரிந்தார். மேலும், மசூலிப்பட்டிணத்தில் நீதிபதியாக 1806-ஆம் ஆண்டு நியமிக்கப்பட்டார். சென்னை மகாணத்தின் நிலச் சுங்க அதிகாரியாகவும், பின்னர் சென்னையின் கலெக்டராகவும் பணியாற்றினார்.

எல்லீசு, சென்னை மாவட்ட கலெக்டராக பணியாற்றியபோது, சென்னை நகரில் குடிநீர்த் தட்டுப்பாட்டைப் போக்குவதற்காகக் கிணறுகளைப் பல இடங்களில் வெட்டுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார். அக்கிணறுகளுக்கு அருகில் தமிழில் கல்வெட்டுக்களையும் அமைத்தார். அக்கல்வெட்டுகளில் தமிழ்ப்பாடல்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. இராயப்பேட்டையில் உள்ள அத்தகைய கல்வெட்டுப் பாடலொன்றில் “இருபுனலும் வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும் வல்லரணும் நாட்டிற்கு உறுப்பு”- என்று ஒரு நாட்டின் முக்கிய உறுப்பான நீரைக் குறிப்பிடும் திருக்குறள் மேற்கோளாக இடம் பெற்றுள்ளது.

இவர் தமிழ் மொழியைக் கற்று, தமிழில் கவிதை எழுதும் அளவுக்குப் புலமை பெற்று விளங்கினார். இராமச்சந்திரக் கவிராயரிடம் இவர் முறையாகத் தமிழ்கற்றார்.

சென்னையின் நாணயச் சாலையில் இவர் அதிகாரியாக பொறுப்பு வகித்தபோது, திருவள்ளுவரின் உருவம் பொறித்த இரண்டு நாணயங்களை வெளியிட்டார். கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர் ஐராவதம் மகாதேவன், இந்த நாணயங்களை 1994-ஆம் ஆண்டு அடையாளம் கண்டு அவை பற்றி விரிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

எல்லீசு ‘தமிழ்மொழியைக் கற்று அதனைப் பயன்படுத்தியதோடு, தமிழ்மொழியின் மறுமலர்ச்சிக்கும் பாடுபட்டார்’ – என அயோத்திதாசப் பண்டிதர் புகழாரம் சூட்டியுள்ளார். மேலும், தமிழ்ச்சங்கம் ஒன்றை நிறுவித் தமக்குக் கிடைத்த சுவடிகளை அச்சிட்டு வெளியிட்டார் எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார். ‘திருக்குறள்’, ‘நாலடி நானூறு’ போன்ற நூல்களை அச்சிட்டு வெளியிட்டுள்ளார். மேலும், திருக்குறளை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து, அதற்கான விரிவுரையும் எழுதியுள்ளார். தமிழின் யாப்பியலைப் பற்றி இவர் எழுதி வெளியாகாதிருந்த ஒரு நூலை ‘தாமசு டிரவுட்மன்’ இங்கிலாந்து நாட்டில் கண்டுபிடித்துள்ளார்.

எல்லீசு, தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம் ஆகிய மூன்று மொழிகளின் வேர்ச்சொற்களையும் ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்து, சமஸ்கிருத மொழியிலிருந்து வேறுபட்டுள்ளதை ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்தார். மேலும், இந்தியாவில் உள்ள மொழிகளின் வரலாறுகளை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கற்றார். ‘சென்னை இலக்கியச் சங்க’த்தில் உறுப்பினராக இணைந்து செயல்பட்டார். தென்னிந்திய மொழிகள் உள்ளிட்ட இந்திய மொழிகளை ஆங்கிலேய அதிகாரிகளுக்குப் பயிற்றுவிக்கும் நோக்கோடு, சென்னை கல்விச் சங்கம் என அழைக்கப்பட்ட புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக் கல்லூரியை 1812-ஆம் ஆண்டு இவர் நிறுவினார்.

எல்லிசின் மொழியியல் ஆய்வுகளுக்கு இக்கல்லூரியையே களமாக அமைந்தது. பல நூல்களை இவர் எழுதிய போதும் தமது நாற்பது வயதுக்கு முன்னர் நூல்களை வெளியிடுவதில்லை என்று நினைத்திருந்தாராம், ஆதனால், அவர் தமது நூல்கள் எதையும் வெளியிடவில்லை.

எல்லீசு நிறுவிய கல்லூரி தொடர்பாக, 1814-ஆம் ஆண்டில் சென்னை மாகாண ஆளுநராகப் பதவியேற்ற எலியட்டுக்கும், கல்லூரி நிர்வாகத்திற்கும் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. மேலும், கல்லூரி மொழியியலில் அதிக அளவு கவனம் செலுத்துவதாகவும், அதிகாரிகள் மொழித்திறன் பெறுவதற்கு உதவவில்லை என்ற கருத்தும் நிலவியது. இதனால் கல்லூரிக்கு அரசாங்கத்தின் ஆதரவு குறைந்தது. கல்லூரியைக் காப்பாற்றுவதற்காக எல்லீசு இங்கிலாந்து நாட்டிற்குச் சென்று அங்கு அதிகாரிகளுடன் பேச எண்ணியிருந்தார், ஆனால் பல காரணங்களால் அவரது பயணம் பலமுறை தடைபட்டது. இக்காலத்தில் இவர் வயிற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். உடல்நலக் குறைவினால் 1818-ஆம் ஆண்டு மூன்று மாதம் பணியிலிருந்து விடுப்பு எடுத்தார். விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு ஆய்வுப் பணிகளுக்காக மதுரைக்கும் பின்னர் அங்கிருந்து இராமநாதபுரத்துக்கும் சென்றார். இராமநாதபுரத்தில், தமது 41-வது வயதில் 10.03.1819-ஆம் நாள் மறைந்தார்.

- பி.தயாளன்

Pin It

இந்திய தேசத்தாலும், இந்திய முஸ்லிம்களாலும் மறக்கப்பட்ட மாபெரும் தலைவர் கண்ணியமிகு காயிதே மில்லத் அவர்கள். இந்திய தேசத்திற்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் வரப்பிரசாதமாக கிடைத்தவர். சுதந்திர போராட்டத்தில் மிகப்பெரிய பங்களிப்பை செய்தவர். கல்லூரியில் படிக்கும் போது மகாத்மா காந்தி அவர்களின் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின் அழைப்பை ஏற்று தனது படிப்பை பாதியில் கைவிட்டு சுதந்திர போராட்டத்தை கைக்கொண்டார். 

kayithe milladஅது முதல் மக்களுக்காகவே தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டு 1920 முதல் பல்வேறு சுதந்திர போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டார். இவரின் வீரியமான செயல்பாடுகளை பார்த்து 1936 ல் ஜின்னா அவர்கள் முஸ்லிம் லீக்கில் சேர்ந்து தேச விடுதலைக்கு பாடுபடுமாறு பணிந்தார். அதை உடனே ஏற்றுகொண்டார் காயிதே மில்லத். அதுமுதல் இந்திய தேசமும், முஸ்லிம்களின் நலன்களும் தனது இரு கண்களாக எண்ணி செயலாற்றினார்.

தனது உழைப்பால் சென்னை மாகாண முஸ்லிம் லீக் தலைவராக உயர்ந்து தீவிரமாக பணியாற்றினார். 1946 ல் சென்னை மாகாண சட்டமன்றத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். சட்டமன்றத்தில் முஸ்லிம் லீக்கிற்கு 29 உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதால், எதிர்கட்சியாக தேர்வு பெற்றது. அப்போது சட்டமன்ற எதிர்க்கட்சி தலைவராக பொறுப்பேற்று 1946 முதல் 1952 வரை சிறப்பாக பணியாற்றினார். தேசப்பிரிவினையின் போது முஸ்லிம் சமூகம் எண்ணிலடங்கா துன்பங்களை எதிர்கொண்டது. பேரறிஞர். அண்ணா ஒருமுறை கூறினாரே "தமிழக அரசிற்கு அரண் காயிதே மில்லத்" என்று அதுபோல முஸ்லிம் சமூகத்தை காக்கும் அரணாக, அவர்கள் மீது எறியப்படும் கற்களை தடுக்கும் கேடயமாக விளங்கினார்கள் என்று சொன்னால் அது மிகையில்லை.

காயிதே மில்லத் அவர்கள் சமுதாய ஐக்கியத்திற்கு அதிக முன்னுரிமை கொடுத்து உழைத்தார்கள். "ஒற்றுமை என்னும்போது இங்கும் அங்கும் கொஞ்சம் விட்டுக் கொடுத்துதான் போக வேண்டும். விட்டுக்கொடுத்தல் இல்லாவிட்டால் ஐக்கியமில்லை. ஐக்கியம் இல்லாவிட்டால் சமுதாயத்தில் ஒன்றுமே சாதிக்க முடியாது" என்று பல இடங்களில் வலியுறுத்தி பேசினார். இந்திய முஸ்லிம்களையும், அவர்களின் தேசப்பற்றையும் சிலர் பலித்து பேசும் போதெல்லாம் உறுதியான பதில் தருவதில் முனைப்பு காட்டினார். "இந்தியா எங்கள் தாய்நாடு நாம் அனைவரும் இந்தியர்கள். இந்தியாவுக்கு யார், யார் விரோதிகளோ அவர்கள் இந்திய முஸ்லிம்களுக்கும் விரோதிகள்" என்பதை உரக்க கூறினார்.  இந்திய முஸ்லிம்கள் பாகிஸ்தானின் கைக்கூலிகள்; அவர்கள் பாகிஸ்தானிற்கு போக வேண்டும் என்று இப்போது மட்டுமல்ல அப்போதும் சில தீய சக்திகள் கொக்கரித்தன. அவர்களுக்கு காயிதே மில்லத்தின் பதில் இதுதான். "இந்த நாட்டில் பிறந்த கொசுவைக்கூட, 'அந்நிய நாட்டுக்கு போ' எனக்கூறும் உரிமை இந்த நாட்டில் எவருக்கும் இல்லை" இதன் மூலம் முஸ்லிம்களை வேறு நாட்டிற்கு  போக சொல்ல யாருக்கும் உரிமை இல்லை என்பதை தெளிவாக எடுத்துக்கூறினார்.

பாகிஸ்தானில் கடைசியாக கூடிய ஒன்றுபட்ட முஸ்லிம் லீக்கின் கூட்டத்தில் அவர் ஆற்றிய உரை அனைவரையும் ஆச்சர்யம் கொள்ள வைத்தது. இந்திய முஸ்லிம்களின் என்ன ஓட்டத்தை தெளிவாக படம் பிடித்து காட்டியது.  "நேற்றுவரை நாம் அனைவரும் ஒரே நாட்டின் சகோதரர்கள். இன்றுமுதல் நாம் வேறு, வேறு நாட்டினர். மதத்தால் நாம் இஸ்லாமியர்கள். ஆனால், நான் இந்தியன்! நீங்கள் பாகிஸ்தானியர்கள். இதை இருவரும் மறக்கலாகாதாது. எந்த சூழ்நிலையிலும் இந்திய முஸ்லிம்கள் பிரச்சனையில் தலையிட உங்களுக்கோ, உங்கள் நாட்டிற்கோ உரிமை இல்லை" என்று அவர்கூறியதை பலரும் வியப்பாக பார்த்தனர்.

முஸ்லிம் லீக் மீதும், முஸ்லிம்கள் மீதும் பல்வேறு அவதூறான குற்றச்சாட்டுகள் வீசப்பட்டபோது; பொறுமையாக, நிதானமாக பதில் அளித்தார். தனது உன்னத நோக்கத்தை மக்களிடம் நேரிடையாக கொண்டு சென்றார். "இந்தியாவில் எல்லா சமுதாயத்தை சேர்ந்தவர்களும் சமமாகவும், கண்ணியமாகவும் வாழ வேண்டும், நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதே எங்கள் லட்சியம், குறிக்கோள். நாட்டின் கண்ணியத்தை காப்பாற்றவும், பாதுகாப்பை பேணவும், வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தவும் உழைப்பதே எங்கள் குறிக்கோள். சிறுபான்மை மக்களின் நியாயமான உரிமைகளையும், நலன்களையும், பாதுகாப்பதே எங்கள் லட்சியம். அனைத்து சமூக மக்களிடையேயும் ஐக்கியத்தையும், நல்லென்னத்தையும் வளரச் செய்வது எங்கள் லட்சியம்" என்று மக்கள் மன்றங்களில் முழங்கினார்.

"தமிழ்தான், இந்த நாட்டின் அரசாங்க மொழியாக இருக்க தகுதி வாய்ந்த மொழி" என்று இந்திய அரசியல் நிர்ணய சபையில் குரல் கொடுத்தார். தமிழ்மொழிக்காக மிகவும் வாதாடினார். இந்தி ஆதிக்கதிற்கெதிராக தனது போராட்டத்தை நாடாளமன்றதிலும், மக்கள் மன்றத்திலும் தனது உரைவீச்சால் செலுத்தினார். இந்தி வெறியர்களின் நோக்கத்தை அம்பலப்படுத்தினார். "மொழி வெறியர்கள், 'இந்தி' என்ற பெயரில் முதலில் எழுத்தை கொண்டு வந்து, முடிவில் அனைத்தையும் அழித்து விடுவார்கள்".  அதேநேரத்தில் அவர் எந்த மொழியின் மீதும் காழ்ப்புணர்வுடன் செயல்படவில்லை. எதையும் கண்மூடித்தனமாகவும் எதிர்த்ததும் இல்லை.  "நான் எந்த மொழியையும் வெறுப்பவனல்ல. இந்தி மொழி உட்பட எல்லா மொழிகளையும் நேசிக்கிறேன். சிறுபான்மை மொழிகள் மீது இந்தி கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படும் போதுதான் எதிர்க்கிறேன்" என்று விளக்கினார்.  தமிழுக்காக எப்படி பலர் போராடுவதற்கு முன்பே அரசியல் நிர்ணய சபையில் வாதாடுனீர்கள் என்று கேட்டதற்கு அவர் சொன்ன பதில்; அவர் தமிழை எந்த அளவிற்கு சுவாசித்திருக்கிறார் என்பதை காட்டுகின்றன. "தமிழின் அழகு, இயற்கை, இன்பம், வாய்மை, தரம் என இத்தனை சிறப்புகளும் தமிழுக்கேயன்றி வேறு மொழி எதற்கும் இல்லை என்பதால்தான், அதனால்தான் இந்தியாவின் ஆட்சி மொழியாகத் தமிழ் இருக்க வேண்டும் என்று அப்போது கூறினேன்".

காயிதே மில்லத் அவர்கள் முஸ்லிம்களின் கல்வி நிலை குறித்து மிகுந்த கவலை கொண்டிருந்தார். கல்வி முன்னேற்றம் குறித்து தீவிரமாக அவர் சிந்தித்ததின் விளைவால் ஏற்படுத்தப்பட்டதுதான் "தென்னிந்திய முஸ்லிம் கல்வி சங்கம்". இந்த சங்கத்தின் மூலம் முஸ்லிம்களுக்கு புதிய கல்லூரிகள் கட்டும் முடிவை எடுத்தார். அதன் மூலம் உருவானதே சென்னை புதுக்கல்லூரி, திருச்சி ஜமால் முஹமது கல்லூரி போன்றவைகள். கேரளா, அதிராமபட்டினம் போன்ற இன்னும் பல இடங்களில் இதற்கான வேலைகளை துவக்கினார்.

இந்திய தேசத்தில் யாரும் தொடமுடியாத எல்லைகளை தொட்டவர் காயிதே மில்லத் அவர்கள். சுதந்திர போராட்ட வீரர், 1946 முதல் 1952 வரை சென்னை மாகாண சட்டமன்ற எதிர்க்கட்சி தலைவர். அரசியல் நிர்ணய சபை உறுப்பினர், மாநிலங்களவை உறுப்பினர், 1962 முதல் 1972 வரை நாடாளமன்ற உறுப்பினர். கேரளா மஞ்சேரி தொகுதியில் நாடாளமன்றதிற்கு மூன்று முறை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இதில் ஒருமுறை கூட அவர் அந்த தொகுதியில் பிரச்சாரம் செய்ததில்லை என்பது தனிச்சிறப்பு. மிக எளிமையாகவே தனது வாழ்கையை அமைத்துக்கொண்டார். கட்சி நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்று வர கார் வாங்கி தருகிறேன் என்று பலர் கூறியபோதும் தனக்கு அது தேவையில்லை என்று மறுத்து கடைசி வரை பேருந்து, ஆட்டோ, ரயிலிலே பயணம் சென்று வந்தார்.

மற்றவர் தன்னை எவ்வளவு விமர்சித்தாலும், எவ்வளவு கடுமைகள் காட்டினாலும் அதற்கு மிக கண்ணியமாகவே பதிலளிப்பார். அதனால்தான் அரசியலை கடந்து பல தலைவர்களும் அவரை போற்றினார்கள்.  "காயிதே மில்லத் பொறுமையின் பூஷணம், அடக்கத்தின் மொத்த உருவம், நாகரிகத்தின் நற்பண்பின் சிகரம். இஸ்லாமிய சமுதாயத்திற்கு ஒரு விடிவெள்ளியாக தோன்றி இருக்கிறார். தொகுதிக்கு சென்று தனக்காக பிரச்சாரம் செய்யாமலேயே பெரு வெற்றி பெறுவதில் காயிதே மில்லத்திற்கு இணையான ஒரு பெருந்தலைவரை இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகில் உள்ள வேறு எந்த நாட்டிலும் காண முடியாது". என்று அப்போதைய தமிழக முதல்வர் கலைஞர் மு.கருணாநிதி கூறினார்கள்.

"பல இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் நாட்டிற்கு தோல் கொடுத்தவர் காயிதே மில்லத் அவர்கள்" என்று முன்னாள் பிரதமர்  இந்திரா காந்தி அவர்கள் கூறினார்கள். 

"இந்தியாவில் ராஜாஜிக்கு அடுத்து இடத்தில வைத்து பார்க்கப்பட வேண்டிய தலைவர்" என்று ம.பொ.சி. அவர்கள் கூறினார்கள். 

"அண்ணாவின் மறைவுக்கு பிறகு இவரே எங்களுக்கு தமையனுக்குத் தமையனாய் விளங்கி வந்தார்" என்று காயிதே மில்லத் குறித்து மிகவும் நெகிழ்ச்சியுடன் கூறினார் எம்ஜிஆர்.

காயிதே மில்லத் அவர்களின் மரணத்தை அறிந்து அவரை பார்க்கவேண்டும் என்று தள்ளாத வயதிலும் நேரில் வந்து அஞ்சலி செலுத்தியவர் தந்தை பெரியார் அவர்கள். "அவருக்கு பதில் என் உயிர் போயிருக்கக்கூடாதா" என்று அவர் கதறிய காட்சி அங்கிருந்தவர்களை வியக்க வைத்தது. பெரியார், காயிதே மில்லத் மீது எவ்வளவு அன்பு வைத்திருந்தார் என்பதை இதிலிருந்தே தெரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்திய தேசத்திற்கும், முஸ்லிம் சமூகத்திற்கும் பல இக்கட்டான காலகட்டத்தில் கிடைத்த ஒரு சிறந்த தலைவர் காயிதே மில்லத். அவரை இந்திய ஆட்சியாளர்கள் மறந்திருந்தாலும், நாம் மறக்கலாகுமா? இந்திய முஸ்லிம்கள் அவரை போற்ற வேண்டியது மட்டுமல்ல; பின்பற்றவும் வேண்டும். இன்று இந்திய முஸ்லிம் சமூகம் சந்திக்கும் அனைத்து பிரச்சனைக்கும் அவரிடம் தீர்வு இருக்கிறது. அவரை இன்னும் நாம் நெருங்க வேண்டும். அவர் எப்படி அனைத்தையும் எதிர்கொண்டார் என்பதை நாம் அறிந்துகொள்வது இக்காலகட்டத்தின் அவசியம். இந்தியனாக, தமிழனாக, முஸ்லிமாக, அரசியல்வாதியாக எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை நமக்கு உணர்த்திவிட்டு சென்றவர் அவர். காயிதே மில்லத் அவர்களை நினைவுகூர்ந்து போற்றுவோம், பின்பற்றுவோம்!! அது நமது கடமை.

- வி.களத்தூர் சனா பாரூக்

Pin It

மகாத்மா காந்தியடிகள் 1930 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் மாதர்களுக்கு என அழைப்பு விடுத்தார்! ஆம் பெண்களும் அதிக அளவில் கள்ளுக்கடை மறியல் , அன்னியத் துணிக் கடைகள் முன்பு மறியல், நூல் நூற்றல் வேள்வி, முதலியவற்றில் ஈடுபட வேண்டுமென்று, ‘யங் இந்தியா'இதழ் மூலம் அழைப்பு விடுத்தார். இவ்வழைப்பு வெளியாகு முன்னரே இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார் ‘பெண் போராளி’ ருக்மணி லட்சுமிபதி !

rukmani lakshmipathyசீனிவாசராவ் -சூடாமணி தம்பதியினருக்கு , மகளாக ருக்மணி 06.12.11892 ஆம் நாள் பிறந்தார். அக்காலத்தில் பால்ய விவாகம் எனும் குழந்தைத் திருமணம் அதிகமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. ருக்மணியின் தந்தையும் தமது மகளுக்கு பால்ய விவாகம் செய்திட மாப்பிள்ளை தேடிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது, வீரேசலிங்கம் பந்தலு, ருக்மணியின் தந்தையிடம் பால்ய விவாகத்தினால் ஏற்படும் சமூகத்தீமைகளை எடுத்துக் கூறியதுடன். ருக்மணியை, தமது மருமகள் ராஜாமணியுடன் பள்ளிக்கு அனுப்பினார். இதனால் இவருடைய உறவினர்கள் இவரது குடும்பத்தை 'ஒதுக்கி' வைத்தனர்!

பின்னாளில் , ருக்மணி லட்சுமிபதி விடுதலைப் போராட்ட வீராங்கனையாக உருவாவதற்கு அடித்தளமிட்டவர் வீரேசலிங்கம் பந்தலு என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ருக்மணி நோய்வாய்பட்டிருந்த போது, அவருக்கு மருத்துவம் பார்த்த டாக்டர் லட்சுமிபதிக்கும், ருக்மணிக்கும் காதல் உருவானது. இவர்களது காதலுக்கு பெற்றோர்களும், உறவினர்களும் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். ஆனால், தங்களது காதலில் உறுதியாக இருந்து 1911 ஆம் ஆண்டு திருமணம் செய்து கொண்டனர். டாக்டர் லட்சுமிபதி , தமது மனைவி ருக்மணியின் விருப்பப்படி கல்லூரியில் சேர்த்தார்.

ருக்மணி-லட்சுமிபதி தம்பதியினரின் காதல் திருமணம் ஏற்படுத்திய பரபரப்பின் விளைவாகத் தெலுங்குக் கவிஞர்கள் கவிதைகள் படைத்தனர். கோதாவரியைச் சேர்ந்த சத்தியநாராய கவி என்பவர் ‘ருக்மணி சுயம்வரம்’ என்கிற நவீன நாடகத்தை எழுதி அரங்கேற்றினார். பட்டப்படிப்பு முடிந்த பிறகு, சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்தார். ஆனால், குழந்தை பிறந்ததால் மருத்துவப் படிப்பு பயில இயலவில்லை.

ருக்மணி இந்திய விடுதலையில் நாட்டம் கொண்டார். தாமும், தமது குழந்தைகளும், கணவரும் கதராடையே அணிந்தனர். இவரது மகள் இந்திரா. மகள் இந்திராவை நரம்பியல் நிபுணர் டார்டர் ராமமூர்த்திக்கு திருமணம் செய்து வைத்தார்.

மார்க்ரெட் சமிகாதிரிகள் ராதாபாய் சுப்பராயன், கமலாபாய் சட்டோபாத்தியாயா முதலியவர்களுடன் இணைந்து சமூகத் தொண்டில் ஈடுபட்டார். இவர்கள் இணைந்து அமைத்த 'பாரதி மகளிர் மகா மண்டல்' எனும் அமைப்பின் சென்னைக் கிளையின் செயலாராக ருக்மிணி பணியாற்றினார்.

சாதி, சமய வேறுபாடுகளைக் கடந்தவர் ருக்மணி, முற்போக்கு எண்ணங்கள் கொண்டவராகத் திகழ்ந்தார். இஸ்லாமியப் பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காகவும் பாடுபட்டார். குடிகாரக் கணவன்மார்களால் பெண்களுக்கு விளையும் தொல்லைகள் இவரது மனதை பெரிதும் பாதித்தது. இதனால், மதுவிலக்குக் கொள்கைக்கு ஆதரவான பிரச்சாரங்களில் ருக்மணி ஈடுபட்டார். கடவுளின் பெயரால் பெண்களுக்கு இழைக்கப்பட்டு வந்த கொடுமைகளுள் ஒன்றான 'தேவதாசி' முறைக்கு எதிராக பரப்புரைகளில் ஈடுபட்டார். மேலும், பால்யத் திருமணம் ஓழிக்கப்பட வேண்டும். பெண்களின் திருமண வயது உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவும் போராடினார். சாதிவேறுபாடுகளை ஓழிப்பதிலும் முன்னின்று செயல்பட்டார்.

பாரீசில் நடைபெற்ற அனைத்துலகப் பெண்களின் வாக்குரிமைச் சங்கத்தின் இந்தியப் பிரதிநிதியாகக் கலந்து கொண்டு உரையாற்றி இந்தியாவுக்குப் பெருமை சேர்த்தார் ருக்மணி !

“நாட்டுப்பணி என்பது நாட்டுக்கு விடுதலைப் பெற்றுத் தருதல் மட்டுமன்று ; நாட்டு மக்களுடைய மேம்பாட்டுக்கும் பாடுபடுவதாகும்" என்பதை மனதில் கொண்டு செயல்பட்டார்.

வேதாரண்யம் உப்புச் சத்தியாக்கிரகப் போராட்டத்தில், 1930 ஆம் ஆண்டு ராஜாஜி தலைமையில் கலந்து கொண்டார். உப்புச் சத்தியாக் கிரகத்தின் போது அவர் உப்புக் குவியலின் மீது படுத்துக் கொண்டு இம்மியளவு கூட அசையாமல் செய்த அறப்போர் அனைவரையும் வியப்படையச் செய்தது. உப்புச் சத்தியாக்கிரகப் பேராட்டத்தில் கலந்து கொண்டதற்காக சிறைத்தண்டனை பெற்ற முதல் பெண்மணி ருக்மணியே!

மேலும், ருக்மணி அன்னியத்துணி புறக்கணிப்புப் போராட்த்திலும் கலந்து கொண்டு சிறைத்தண்டனையும் பெற்றார். அபராதமும் செலுத்தினார்.

காந்தியடிகள் 1933 ஆம் ஆண்டு சென்னைக்கு வருகை புரிந்தார். அப்போது, ருக்மணி தமது நகைகளை அரிசன சேவா நிதிக்காகக் காந்தியடிகள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்!

ருக்மணி, சென்னை, மகாஐன சபைக்குத் துணைத் தலைவராக 1934 ஆம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டிக் கூட்டத்துக்கு 1936 ஆம் ஆண்டு தலைவராக விளங்கினார். சென்னை மாநகராட்சியின் உறுப்பினராக 1937 ஆம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இப்படி, ருக்மணி ‘முதல்பெண்மணி’ என்று போற்றத்தக்க பல பதவிகள் வகித்து சிறப்பாகப் பணியாற்றினார்.

சென்னை மாநகராட்சி உறுப்பினராக இவர் செயலாற்றிய போது நகர சுத்தித் தொழிலாளர்கள் அடிக்கடி காலதாமதமாக வருவதைக் கவனித்தார். ஒரு நாள் நீண்ட தென்னந்துடைப்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு தாமே துப்புரவு பணியில் இறங்கிவிட்டார். இதையறிந்த நகரசுத்தித் தொழிலாளர்கள் . ருக்மணி அம்மையாரிடம் மன்னிப்புக் கோரியதுடன், அன்றிலிருந்தே நேரந்தவறாமல் பணிக்கு வந்தனர்.

ஐப்பானுக்கு , 1938 ஆம் ஆண்டு சென்ற அமைதிக் குழுவில் ருக்மணியும் இடம் பெற்றிருந்தார். தனிநபர் சத்தியாக்கிரகப் போரில் 1940 ஆம் ஆண்டு கலந்து கொண்டு கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். டங்குமூரி பிரகாசம் தலைமையில் 1946 ஆம் ஆண்டு அமைந்த சென்னை ராஜதானியின் அமைச்சரவையில் சுகாதார அமைச்சராக பதவி வகித்து சிறப்பாகப் பணியாற்றினார். இந்தப் பதவியையும் முதல் முதலாக வகித்த பெண்மணி ருக்மணியே ஆவார்!

அரசின் உயர் பதிவிகளில் வெள்ளையர்களையே அமர்த்துவது என்பது கர்ஸன் பிரபு காலத்திலிருந்தே நிலவி வந்தது. ருக்மணி, அமைச்சராக பதவியேற்றதும் இந்திய அரசுப்பணிகளில் , இந்தியர்கள் தான் பணி அமர்த்தப்படவேண்டுமென்பதைக் காங்கிரசின் கொள்கையாக மாற்றினார். மேலும், சர்ஜன் ஜெனரலாக இருந்த வெள்ளையரை நீக்கிவிட்டு, அவரது இடத்தில் இந்தியர் ஒருவரை நியமித்தார். இப்பிரச்கனையில், இந்தியாவுக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தத சென்னையே!

சென்னை ராஜதானி அமைச்சர்கள் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக் கொள்ள ‘ராகுகாலம்’ பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்த போது, ருக்மணி, "ராகுகாலமாவது . கேதுகாலமாவது? எது வந்தால் என்ன? அது தான் நம் நாட்டையே சனியனே பிடித்திருக்கிறதே! அப்புறமென்ன?" என்று கூறி அனைவரையும் நகைக்க வைத்தார் ருக்மணி!

'முதல் பெண்மணி' என்கிற பட்டத்துக்குரிய பதவிகளை நாடு விடுதலை அடைவதற்கு முன்னரே பெற்ற பெருமைக்குரியவர் ருக்மணி! விடுதலைப் போரின் போது இந்தியாவின் பல்வேறு சமூக இயக்கங்களும், மறுமலர்ச்சி இயக்கங்களும் தோன்றி வளர்ந்தன. இவ்வியக்கங்களுடனும் ருக்மணி தம்மை இணைத்துக் கொண்டு செயல்பட்டார்.

ஐவஹர்லால் நேரு வேண்டு கோளுக்கிணங்க ருக்மணி லட்சுமிபதி தமிழகத்தில் 'வானரப்படை' என்றழைக்கப்பட்ட சிறுவர்களுக்கான தேசபக்த அமைப்பை 1931 ஆம் ஆண்டு சென்னை திருவல்லிக்கேணியில் தொடங்கினார்.

பெண்விடுதலைப் போராளியாக விளங்கி, இந்திய நாட்டுப் பெண் விடுதலைக்காகவும், நாட்டின் சுதந்திரத்திற்காகவும் தமது இறுதி மூச்சுள்ளவரை பாடுபட்ட ருக்மணி லட்சுமிபதி 07-08-1951 அம் நாள் மறைந்தார். அவர் மறைந்தாலும் அவரது தொண்டும், தியாகமும் வரலாற்றில் என்றும் நிலைத்து நிற்கும் !

- பி.தயாளன்

Pin It

இங்கிலாந்தில் பயின்று பாரிஸ்டர் பட்டம் பெற்று, பல ஜீரிக்களை அமர்த்திக்கொண்டு மதுரையில் புகழ்பெற்ற வக்கீலாக இருந்து வந்தார். 1907-ஆம் ஆண்டு திலகரின் சுயாட்சி இயக்கத்தால் கவரப்பட்டார். காந்தியடிகளின் ஒத்துழையாமை இயக்கத்திற்குச் செவி சாய்த்து வக்கீல் தொழிலைக் கைவிட்டார். மேல்நாட்டு முறையில் அணிந்திருந்த தமது ஆடைகளைத் தூக்கி எறிந்தார். கதர்வேட்டியும், கதர் ஜிப்பாவும், காந்திக்குல்லாவும் அணியத் தொடங்கினார்.

                மதுரை புகைவண்டி நிலையத்திற்கு அருகில் உள்ள விக்டோரியா எட்வர்ட் மன்றத்தில் 1918-ஆம் ஆண்டு திலகர், டாக்டர் பி.வரதராஜீலு நாயுடு முதலிய தலைவர்கள் இந்திய விடுதலைப்போர் குறித்து கனல்தெறிக்க உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தனர். டாக்டர் பி. வரதராஜீலு நாயுடு மீது ஆங்கிலேய அரசு ராஜதுவேச குற்றம் சுமத்தி சிறையிலடைத்தது. டாக்டர் பி.வரதராஜீலு நாயுடுவிற்காக நீதிமன்றத்தில் இராஜாஜி வாதாடினார். இராஜாஜிக்கு சட்ட உதவியாளராக ஜார்ஜ் ஜோசப் இருந்தார். மதுரை மாவட்ட ஆட்சியர் மன்றத்தில் வழக்கு நடைபெற்றது. வழக்கின் தீர்ப்பை அறிய மாவட்ட ஆட்சியர் மன்றத்திற்கு வெளியில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் வெள்ளம்போல் திரண்டனர். கூட்டத்தைக் கலைக்கக் காவலர்கள் முன்னறிவிப்பின்றி தடியடிப்பிரயோகம் செய்தனர். துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர். பலர் காயமுற்றனர். நீலமேகம் சுப்பையா என்ற இளைஞன் சுருண்டு விழுந்து துடித்தான், துப்பாக்கிச் சத்தம் கேட்டு இராஜாஜியும், ஜார்ஜ் ஜோசப்பும் வெளியில் வந்தனர், ஜார்ஜ் ஜோசப் நீலமேகம் சுப்பையாவை மடியில் ஏந்தினார். அந்த இளைஞன் உயிர் பிரிந்தது. ஜார்ஜ் ஜோசப் முதலானோர் கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்தினார்கள்.

                ரௌலட் சட்டத்தைப் பற்றி விவாதிக்க 1919-ஆம் ஆண்டு மார்ச் 18-ஆம் நாள் காந்தியடிகள் சென்னைக்கு வந்தார். ஜார்ஜ் ஜோசப், இராஜாஜி, கஸ்தூரிரெங்க அய்யங்கார், டி.எஸ்.எஸ்.ராஜன் முதலியவர்களுடன் விவாதித்து ரௌலட் சட்ட எதிர்ப்பியக்கத்தை அறிவித்தார். மதுரையில் ஜார்ஜ் ஜோசப்பின் தலைமையில் ரௌலட் சட்ட எதிர்ப்பியக்கம் வெற்றிகரமாக நடைபெற்றது. மதுரையில் இருந்த பஞ்சாலைகளும், கடைகளும் அடைக்கப்பட்டு மதுரை நகரமே அமைதியில் ஆழ்ந்தது.

                ஜார்ஜ் ஜோசப் மதுரையில் தொழிலாளர்களுக்கு என்று முதன் முதலில் தொழிற்சங்கம் அமைத்தார். தொழிலாளர்களுக்கு போனஸ், மருத்துவ வசதி, தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி முதலிய கோரிக்கைகளை முன்வைத்தார். மதுரையில் இருந்த அனைத்துத் தொழிலாளர்களும் விழிப்புற்று ஒன்றுபட்டனர்.

                மதுரையில் இருந்த ஹார்வி என்னும் அய்ரோப்பிய பஞ்சாலை நிர்வாகதத்திற்கு, தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றிட வலியுறுத்தி அறிக்கை அனுப்பினார். ஹார்வி மில் நிர்வாகம் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளைப் புறக்கணித்தது. அதனால் தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். ஜார்ஜ் ஜோசப் வேலை நிறுத்தப் போராட்டத்திற்குத் தலைமை ஏற்றார். நிர்வாகம் கதவடைப்புச் செய்து தொழிலாளர்களை வெளியேற்றியது.

                 மூன்று மாத காலம் போராட்டம் நீடித்தது. தொழிலாளர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை பாதிக்கப்படாமல் இருக்க ஜார்ஜ் ஜோசப்பின் மனைவியும், சிதம்பர பாரதி முதலான தொண்டர்களும் தெருத்தெருவாகச் சென்று, மக்களிடம் அரிசியும், பணமும் சேகரித்துத் தொழிலாளர்களுக்குத் தந்து உதவினர். தொழிலாளர்கள் மில் நிர்வாகத்திற்கு அடிபணியாமல் தொடர்ந்து போராடினர்.

                இறுதியில் மில் நிர்வாகம் இறங்கி வந்தது. தொழிலாளர்களின் பிரச்சனை சுமுகமாக தீர்க்கப்பட்டது. ஆனால், வேலை நிறுத்தப் போராட்டம் முடிந்ததும் மில் நிர்வாகம் தொழிலாளர்களைப் பழி வாங்கியது. எண்ணற்றத் தொழிலாளர்கள் வேலை நீக்கம் செய்யப்பட்டனர். ஜார்ஜ் ஜோசப் பாதிக்கப்பட்ட தொழிலாளர்களுக்காகப் பொதுமக்களிடம் நிதி உதவியும், பங்கு ஒன்றுக்கு பத்து ரூபாய் வீதம் பங்குகளும் சேகரித்தார். மதுரை மீனாட்சி மில் திறக்கப்பட்டது. ஹார்வி மில்லில் பாதிக்கப்பட்ட தொழிலாளர்களுக்கு மதுரை மீனாட்சி மில்லில் வேலை வழங்கப்பட்டது.

                ஜார்ஜ் ஜோசப் 1921-ஆம் ஆண்டு அலகாபாத்திற்குச் சென்றார். மோதிலால் நேருவின் ‘இண்டிபென்டண்ட்’ (ஐனேநயீநனேநவே) இதழின் ஆசிரியரானார். இச்சூழலில் காந்தியடிகள் ஒத்துழையாமைப் போராட்டத்தை அறிவித்தார். அலகாபாத்தில் நடைபெற்ற ஒத்துழையாமைப் போராட்டத்திற்கு ஜார்ஜ் ஜோசப் தலைமையேற்றார். கிரிமினல் சட்டப்பிரிவின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டு நைனிடால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். சிறையில் ஜவகர்லால் நேருவுடன் நாட்டு விடுதலைக்குப்பின் அடை ய வேண்டிய வளர்ச்சிகள் குறித்து விவாதித்தார்.

                ஜார்ஜ் ஜோசப் விடுதலையடைந்ததும் மதுரைக்கு வந்தார். மதுரை மீனாட்சி மில்லில் பங்குதாரர்கள் பலரும் விலகியதால், மில் தனியார் வசம் சென்றது கண்டு மனம் வருந்தினர்.

                கேரளாவில் வைக்கம் போராட்டம் 1925-ஆம் ஆண்டு தந்தை பெரியார் தலைமையில் தொடங்கியது. இப்போராட்டத்தின் அமைப்பாளராக ஜார்ஜ் ஜோசப் விளங்கினார். தந்தை பெரியார் உள்ளிட்ட பல தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.

                இந்திய நாடெங்கும் 1928-ஆம் ஆண்டு சைமன் குழு எதிர்ப்பியக்கம் நடைபெற்றது. மதுரையில் சைமன் குழு எதிர்ப்பியக்கப் பரப்புரையில் ஈடுபட்டார். சைமன் குழு செல்லும் இடமெல்லாம் மக்கள் தெருவில் திரண்டு நின்று கறுப்புக் கொடியேந்தி தீவிரமாக எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். மதுரை திருமலை நாயக்கர் மகாலில் அப்போது நீதிமன்றங்களும், நகராட்சி அலுவலகமும் செயல்பட்டு வந்தன. அந்த அலுவலகங்கள் முன்பு ஜார்ஜ் ஜோசப் தலைமையில் கறுப்புக்கொடி ஏந்தி ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெற்றது. ஆர்ப்பாட்டத்தில் மதுரை மற்றும் இராமநாதபுரம் மாவட்டத் தொண்டர்கள் பெருந்திரளாகக் கலந்து கொண்டனர். காவலர்கள் எவ்வித முன்னறிவிப்புமின்றி கண்மூடித்தனமான தாக்குதலை நடத்தினர். ஜார்ஜ் ஜோசப்பின் தலையிலும், உடலிலும் இரத்தக் காயம் ஏற்பட்டது. தடைச்சட்டம் 144 பிரிவின் கீழ் ஜார்ஜ் ஜோசப் கைது செய்யப்பட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.

                பிரமலைக் கள்ளர் சமுதாயத்தினரின் மீது பிரிட்டிஷ் அரசு ‘குற்றப்பரம்பரை’ என்று விதித்திருந்த ‘ரேகைச் சட்டத்தை’ எதிர்த்து ‘பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர்’ போராட்டம் தொடங்கினார். ஜார்ஜ் ஜோசப் திருமங்கலத்தில் இப்போராட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்கினார். மறியல், கடையடைப்பு எனப் போராட்டம் தீவிரமடைந்தது. காவல்துறையினர் போராட்டம் நடத்திய தொண்டர்கள் மீது தடியடிப் பிரயோகமும், துப்பாக்கிச் சூடும் நடத்தினர். நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் ரத்த வெள்ளத்தில் மிதந்தனர். கர்ப்பிணிப் பெண் ஒருவர் துப்பாக்கிச் சூட்டில் பலியானார். இறுதியில் போராட்டம் வெற்றியடைந்தது. ‘ரேகைச் சட்டம்’ அகன்றது. இதனால், திருமங்கலம் வட்டாரப் பிரமலைக்கள்ளர் சமுதாய மக்கள் இவரை அன்புடன் ‘ரோசாப்பூ ராசா’ என்று அழைத்தனர். இந்தியச் சட்டமன்றத்திற்குப் போட்டியிட்டு 1937-ஆம் ஆண்டு வெற்றி பெற்றார். தொழிலாளர் நலன், பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாய மக்களின் நலன் முதலியவற்றுக்காக சட்டமன்றத்தில் வாதாடினார்.

                ஜார்ஜ் ஜோசப்பின் குடும்பம் இந்திய விடுதலை வேள்வியில் தியாகம் செய்த குடும்பம் ஆகும். ஜார்ஜ் ஜோசப்பின் இரண்டாவது மகள் 1943-ஆம் ஆண்டு காந்தியடிகள் ஆகாகான் மாளிகையில் உண்ணாவிரதம் இருந்தபோத சென்னையில் மறியலில் ஈடுபட்டு ஆறு மாதம் சிறைத்தண்டனை பெற்றார். இவரது மகனும், மூத்த மகளும் காந்தியவழிப் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டார்கள்.

                இந்திய விடுதலைக்காகத் தமது இறுதி மூச்சுள்ளவரை பாடுபட்ட ஜார்ஜ் ஜோசப் 1938-ஆம் ஆண்டு மறைந்தார். அவர் மறைந்தாலும், அவரது தொண்டும், தியாகமும் வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கும்.

- பி.தயாளன்

Pin It