பாரம்பரிய இடதுசாரிகளின் பார்வையில் பிராங்க்ஃபர்ட் மார்க்சியவாதிகள் vs பாரம்பரிய இடதுசாரிகள்: ஒரு தொடர் உரையாடல்

பாரம்பரிய இடதுசாரிகள்—அதாவது மரபுவழி மார்க்சியவாதிகள், சோவியத் ஆதரவு கம்யூனிஸ்டுகள் மற்றும் தொழிலாளர் வர்க்கப் போராட்ட அமைப்பாளர்கள்—பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியை (Frankfurt School) ஒருவித சந்தேகக் கண்ணோட்டத்துடனேயே பார்த்தனர். பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விலகிச் சென்றதால், அவர்கள் மார்க்சின் போதனைகளை கைவிட்ட "நாற்காலிப் புரட்சியாளர்கள்" (Armchair revolutionaries) என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டனர்.

அவர்கள் மீது வைக்கப்பட்ட முதன்மையான விமர்சனங்கள் இதோ:

1. "கல்வித்துறை மேட்டிமைவாதம்" (Academic Elitism) என்ற குற்றச்சாட்டு

மரபுவழி மார்க்சியவாதிகள், பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி அறிஞர்கள் சமூகத்தின் எதார்த்த நிலையில் இருந்து விலகி "பல்கலைக்கழக தந்தக் கோபுரங்களுக்குள்" (Ivory Tower) தஞ்சம் புகுந்துவிட்டதாக வாதிட்டனர். "தத்துவவாதிகள் உலகிற்குப் பல்வேறு விளக்கங்களை மட்டுமே அளித்துள்ளனர்; ஆனால் முக்கியமானது அதை மாற்றுவதே" என்ற மார்க்சின் புகழ்பெற்ற கூற்றிற்கு நேர்மாறாக இவர்கள் செயல்படுவதாகக் கருதப்பட்டது.

• "பள்ளத்தாக்கின் ஓரத்தில் ஒரு கிராண்ட் ஹோட்டல்": தத்துவவாதி ஜார்ஜ் லூகாச் இவர்களைக் கடுமையாகக் கேலி செய்தார். இவர்கள் சமூகச் சிதைவு எனும் "பள்ளத்தாக்கின்" ஓரத்தில் ஒரு சொகுசு விடுதியில் (Grand Hotel) தங்கி வசதிகளை அனுபவித்துக் கொண்டு, அந்த அழிவைத் தடுத்து நிறுத்த எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் அறிவுப்பூர்வமாக வேடிக்கை பார்ப்பதாக அவர் விமர்சித்தார்.

2. தொழிலாளர் வர்க்கத்தைக் (Proletariat) கைவிடுதல்

பாரம்பரிய மார்க்சியவாதிகள், தொழில்துறை தொழிலாளர் வர்க்கமே முதலாளித்துவத்தை வீழ்த்தும் திறன் கொண்ட ஒரே "மாற்றத்திற்கான காரணி" என்று நம்பினர். ஆனால் பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி அறிஞர்கள் தொழிலாளர்கள் மீது ஆழ்ந்த அவநம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர்.

• விமர்சனம்: "கலாச்சாரத் தொழில்" (Culture Industry) மூலம் தொழிலாளர் வர்க்கம் மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டுள்ளது என்று இவர்கள் கூறியதை, பாரம்பரியவாதிகள் மேட்டிமைத்தனமானதாகக் கருதினர்.
• மாற்றம்: ஹெர்பர்ட் மார்குஸ் போன்றவர்கள், தொழிற்சாலை தொழிலாளர்களுக்குப் பதிலாக மாணவர்கள் மற்றும் ஓரங்கட்டப்பட்ட வெளிநபர்களே புதிய புரட்சிகர சக்தியாக உருவெடுப்பார்கள் என்று கூறியபோது, அதை மார்க்சிய வர்க்கக் கோட்பாட்டிற்கு இழைக்கப்பட்ட துரோகமாக 'பழைய இடதுசாரிகள்' பார்த்தனர்.

3. "செயலற்ற தன்மை" (Quietism) மற்றும் களப்பணி இன்மை

1960-களின் மாணவர் போராட்டங்களின் போது இந்த பதற்றம் உச்சத்தை எட்டியது. தியோடர் அடோர்னோ, தனது நிறுவனத்தை ஆக்கிரமித்த மாணவர்களை வெளியேற்ற போலீஸாரை அழைத்தது பெரும் சர்ச்சையானது.

• விமர்சனம்: பாரம்பரிய இடதுசாரிகள் இதை "குவைட்டிசம்" (Quietism) என்று அழைத்தனர்—அதாவது எல்லாவற்றையும் விமர்சிப்பது, ஆனால் எதையும் செய்யாமல் இருப்பது. இவர்களை "கோட்பாட்டில் இடதுசாரிகள், ஆனால் நடைமுறையில் வலதுசாரிகள்" என்று விமர்சித்தனர். ஏனெனில் இவர்கள் எந்தவொரு அரசியல் கட்சியையோ அல்லது உண்மையான புரட்சிகர இயக்கத்தையோ ஆதரிக்க மறுத்தனர்.

4. பொருளாதாரத்தைப் புறக்கணித்தல் (அடிப்படைக் கட்டுமானம் - Base)

மரபுவழி மார்க்சியம் என்பது வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தை (Historical Materialism) அடிப்படையாகக் கொண்டது. இது கூலி, உற்பத்தி, வர்த்தகம் போன்ற பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகளுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறது.

• விமர்சனம்: பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி உளவியல் மற்றும் கலாச்சாரத்தின் மீது அதிக ஆர்வம் காட்டியதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. "யார் தொழிற்சாலைகளை வைத்திருக்கிறார்கள்?" என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, "மக்கள் ஏன் மகிழ்ச்சியற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள்?" என்பதில் கவனம் செலுத்தியதன் மூலம், மார்க்சியத்தை வெறும் சமூகவியல் அல்லது தத்துவமாக நீர்த்துப்போகச் செய்ததாகக் கருதப்பட்டது.

5. மிதமிஞ்சிய அவநம்பிக்கை (Excessive Pessimism)

பாரம்பரிய மார்க்சியம் அடிப்படையிலேயே ஒரு நம்பிக்கையூட்டும் தத்துவம்; புரட்சி தவிர்க்க முடியாதது, ஒரு சிறந்த உலகம் வரும் என்று அது நம்புகிறது. ஆனால் பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியோ (குறிப்பாக Dialectic of Enlightenment நூலில்) மிகவும் இருண்ட பார்வையை முன்வைத்தது. "அறிவு" அல்லது "பகுத்தறிவு" என்பதே ஒடுக்குமுறைக்கான கருவியாக மாறிவிட்டதாக அவர்கள் கருதினர்.

• விமர்சனம்: எல்லாம் (கலை, அறிவியல், மொழி) முதலாளித்துவத்தால் சீரழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்றால், பிறகு புரட்சிக்கு இடமே இல்லை என்று பாரம்பரிய இடதுசாரிகள் வாதிட்டனர். இதனை அவர்கள் "நம்பிக்கையற்ற மார்க்சியம்" (Resigned Marxism) என்று அழைத்தனர்.

முரண்பாடுகளின் சுருக்கம்

அம்சம்	பாரம்பரிய இடதுசாரிகள் (Orthodox)	பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி (Critical Theory)
முதன்மைக் கவனம்	பொருளாதாரம் மற்றும் வர்க்கப் போராட்டம்	கலாச்சாரம், கருத்தியல் மற்றும் ஊடகம்
மாற்றத்திற்கான காரணி	தொழில்துறை தொழிலாளர் வர்க்கம்	அறிவுஜீவிகள், மாணவர்கள் மற்றும் விளிம்புநிலை மக்கள்
இலக்கு	உற்பத்தி சாதனங்களைக் கைப்பற்றுதல்	மனித நனவை (Consciousness) விடுவித்தல்
பார்வை	இவர்களை "முதலாளித்துவ அறிவுஜீவிகள்" எனப் பார்த்தனர்	தங்களை "மனித சுதந்திரத்தின் பாதுகாவலர்கள்" எனக் கருதினர்

மாவோவும் மாவோயிஸ்டுகளும் இந்த விவாதத்தை எப்படிப் பார்த்தார்கள்?

மார்க்சியத்தின் "செயல்பாட்டு" முனையில் மாவோ சேதுங் இருந்தார். அவர் கல்வித்துறை சார்ந்த பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியை மிகவும் கடுமையாக விமர்சித்தார். இவர்கள் ஐரோப்பிய பல்கலைக்கழகங்களில் "கலாச்சார மேலாதிக்கம்" பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மாவோ மலைகளில் ஒரு விவசாயப் படையை வழிநடத்திக் கொண்டிருந்தார். மாவோயிஸ்டுகளைப் பொறுத்தவரை, இவர்கள் வெறும் "மாறுபட்டவர்கள்" மட்டுமல்ல, இவர்கள் "திருத்தல்வாதிகள்" (Revisionists) மற்றும் "சிறு முதலாளித்துவ அறிவுஜீவிகள்" ஆவர்.

1. "காகிதப் புலி" விமர்சனம்: கோட்பாடு vs நடைமுறை

மாவோவின் தத்துவம் அவரது நடைமுறை குறித்து (On Practice) என்ற கட்டுரையில் வேரூன்றியுள்ளது. அறிவு என்பது சமூக நடைமுறையிலிருந்து (போராட்டம், உற்பத்தி, அறிவியல் பரிசோதனை) மட்டுமே கிடைக்கும் என்று அவர் வாதிட்டார்.

• மாவோயிஸ்ட் பார்வை: பிராங்க்ஃபர்ட் மார்க்சியவாதிகள் உண்மையான வர்க்கப் போராட்டத்திலோ அல்லது உழைப்பிலோ ஈடுபடாததால், அவர்களின் கோட்பாடுகள் "ஆதாரமில்லாத நீர்" போன்றது. களத்தில் இறங்காத மார்க்சியவாதி ஒரு "காகிதப் புலி" போன்றவர்—புத்தகங்களில் பிரம்மாண்டமாகத் தெரிவார், ஆனால் நிஜப் போரில் பயனற்றவர்.

2. அறிவுஜீவிகள் vs பொதுமக்கள்

அறிவுஜீவிகள் தங்களின் முதலாளித்துவப் பழக்கவழக்கங்களைக் கழுவிக்கொள்ள, தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகளுடன் இணைந்து வாழ வேண்டும், உழைக்க வேண்டும் என்று மாவோ நம்பினார்.

• முரண்பாடு: பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி அறிஞர்கள் உயர்குடி கலாச்சாரம், கல்வித்துறை மற்றும் சிக்கலான மொழியிலேயே மூழ்கிக் கிடந்தனர்.
• மாவோயிஸ்ட் தீர்ப்பு: ஹோர்க்கைமர் அல்லது அடோர்னோ போன்றவர்கள் தங்களை ஒருபோதும் சாதாரண மக்களாக மாற்றிக்கொள்ளாதவர்கள். மாவோ காலத்து சீனாவில் இருந்திருந்தால், இவர்கள் விவசாயிகளிடமிருந்து பாடம் கற்க கிராமப்புறங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டிருப்பார்கள்.

3. கலாச்சாரப் புரட்சி vs கலாச்சார விமர்சனம்

கலாச்சாரம் ஒரு போர்க்களம் என்பதில் மாவோவும் பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியும் உடன்பட்டனர். ஆனால் அவர்களின் முறைகள் நேர் எதிரானவை:

• பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி: "கலாச்சாரத் தொழில்" மக்களை எப்படி ஏமாற்றுகிறது என்பதை ஆய்வு செய்ய "விமர்சனக் கோட்பாட்டை" (Critical Theory) பயன்படுத்தியது. இது ஒரு அறிவுசார் பயிற்சி.
• மாவோயிசம்: பழைய பழக்கவழக்கங்கள், கலாச்சாரம், கருத்துக்கள் மற்றும் பழக்கங்களை (The Four Olds) உடல் ரீதியாக அழிக்க "கலாச்சாரப் புரட்சியை" (Cultural Revolution) பயன்படுத்தியது.
• வெளியேற்றம்: மாவோயிஸ்டுகள் பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியின் விமர்சனங்களை "செயலற்றவை" என்று கருதினர். வானொலி நிலையங்களையும் அச்சகங்களையும் கைப்பற்ற ஒரு வெகுஜன இயக்கத்தை உருவாக்குவதை விடுத்து, 500 பக்க புத்தகங்களை எழுதுவது ஏன்? என்பது அவர்களின் கேள்வி.

4. மூன்றாம் உலகவாதம் vs மேற்கத்திய மையவாதம்

மாவோயிசம் மார்க்சியத்தின் கவனத்தை வளர்ந்து வரும் நாடுகளுக்கும் (Global South) விவசாயிகளுக்கும் திருப்பியது.

• விமர்சனம்: மாவோயிஸ்டுகள் பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியை "ஐரோப்பிய மையவாத" (Eurocentric) பார்வை கொண்டதாகக் கருதினர். மேற்கத்திய தொழிலாளர்களின் "சலிப்பு" மற்றும் "நுகர்வோர் கலாச்சாரம்" பற்றிய அவர்களின் கவலைகள், பசி மற்றும் காலனித்துவத்தோடு போராடும் நாடுகளுக்கு "ஆடம்பரமான பிரச்சனைகளாகத்" தெரிந்தன.

மாவோயிஸ்ட் பார்வையின் சுருக்கம்

வகைப்பாடு	பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி	மாவோயிசம்
இடம்	பல்கலைக்கழகங்கள் / நிறுவனங்கள்	கிராமப்புறங்கள் / போர்க்களங்கள்
முதன்மைக் கருவி	தத்துவ விமர்சனம்	மக்கள் போர் / மக்கள் பாதை (Mass Line)
கலையின் மீதான பார்வை	கலை தனிமனித விடுதலைக்கான கருவி	கலை வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான ஆயுதம்
மனநிலை	அவநம்பிக்கை (அறிவு சீரழிந்துவிட்டது)	நம்பிக்கை (மக்கள் வெல்ல முடியாதவர்கள்)

இரண்டு தரப்புமே அரசியல் மாற்றத்திற்கு முன்னும் பின்னும் கலாச்சார மாற்றம் அவசியம் என்று வலியுறுத்தினார்களா?

ஆம், அவர்களின் முறைகள் வேறாக இருந்தாலும், ஒரு பொதுவான "கோட்பாட்டு எலும்புக்கூடு" இருவரிடமும் இருந்தது: "நீங்கள் மக்களின் மனதைக் (கலாச்சார அதிகாரம்) கைப்பற்றவில்லை என்றால், அரசாங்கத்தைக் (அரசியல் அதிகாரம்) கைப்பற்றுவது போதுமானதல்ல."

இதற்கான காரணங்கள்:

1. முந்தைய மாற்றம்: "நிலைப் போர்" (War of Position)

பழைய கலாச்சாரம் ஆளும் வர்க்கத்தின் கேடயமாகச் செயல்பட்டு புரட்சியைத் தடுப்பதாக இரு தரப்பும் நம்பினர்.

• பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி: முதலாளித்துவம் மக்களின் "பொது அறிவை" (Common sense) கட்டுப்படுத்துவதால் உயிர்வாழ்கிறது. எனவே, ஒரு தனிமனிதனின் மனதை மூளைச்சலவையில் இருந்து விடுவிக்க கலாச்சார மாற்றம் முதலில் வர வேண்டும். இல்லையெனில் அரசியல் புரட்சி மற்றொரு கொடுங்கோன்மையையே உருவாக்கும்.
• மாவோ: செஞ்சேனை வெற்றி பெறுவதற்கு முன்பே, அவர்கள் விவசாயிகளுடன் வாழ்ந்து, நாடகங்கள் நடத்தி, எழுத்தறிவித்தனர். இது "மக்களின் இதயங்களை வென்று" அவர்களை ஒரு புரட்சிகர சக்தியாக மாற்றுவதற்கான ஒரு கலாச்சாரத் தயாரிப்பு.

2. பிந்தைய மாற்றம்: "தொடர் புரட்சி"

அரசியல் அதிகாரம் மாறிய பிறகும் பழைய அமைப்பின் "பேய்கள்" நீடிக்கும் என்பதில் இருவரும் உடன்பட்டனர்.

• மாவோ (கலாச்சாரப் புரட்சி): ஒரு சோசலிச அரசிலும் "முதலாளித்துவ" போக்குகள் அதிகார வர்க்கத்திடம் எஞ்சியிருக்கும். அதை ஒழிக்க, தொடர்ந்து கலாச்சாரத்தைச் சுத்திகரிக்க வேண்டும் என்று மாவோ கருதினார்.
• பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி (நீண்ட புரட்சி): அவர்கள் அரசாங்கத்தின் "சர்வாதிகார" போக்கைக் கண்டு அஞ்சினர். அரசியல் மாற்றத்திற்குப் பிறகும், மனிதர்களை வெறும் எந்திரங்களாக மாற்றும் "தொழில்நுட்ப பகுத்தறிவிற்கு" எதிராக மக்கள் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் நம்பினர்.

முடிவு

பிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியைப் பொறுத்தவரை, கலாச்சாரம் என்பது புரட்சி மனதில் தொடங்கும் இடம்; மாவோவைப் பொறுத்தவரை, கலாச்சாரம் என்பது புரட்சி வீதிகளில் வாழும் இடம். இருவருமே கலாச்சாரத்தை புரட்சியின் "ஆதி மற்றும் அந்தம்" (Alpha and Omega) என்று கருதினர்.

- தொகுப்பு: பொன்.சந்திரன், பாசிச எதிர்ப்புப் பள்ளி, கோயம்புத்தூர்