அரசியலமைப்பு அறத்திற்கும் இறையாண்மை அதிகாரத்திற்கும் இடையில்: இந்தியா, ஐ.நா. மற்றும் மனித உரிமை சிக்கல்கள்?

இந்தியாவின் அரசியலமைப்புப் பயணம் என்பது ஜனநாயகத்தில் ஒரு ஆற்றல்மிக்க பரிசோதனையாகவே பெரும்பாலும் விவரிக்கப்படுகிறது. 1950-இல் உருவாக்கப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சட்டம், ஒருபோதும் தேக்கமடைந்து நிற்பதற்காக உருவாக்கப்படவில்லை. சட்டத்திருத்தங்கள், நீதித்துறை விளக்கங்கள் மற்றும் அரசியல் போராட்டங்கள் வழியாக, மாறிவரும் சமூக எதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப அது தொடர்ந்து பரிணாம வளர்ச்சியடைந்து வந்துள்ளது. பிரிவு 51A-இன் கீழான அடிப்படை கடமைகள், பிரிவு 21A-இன் கீழான கல்வி உரிமை, பஞ்சாயத்து ராஜ் நிறுவனங்களுக்கு அரசியலமைப்பு அந்தஸ்து வழங்கியது மற்றும் சமூக நீதி மற்றும் பொருளாதார இடஒதுக்கீடு தொடர்பான சமீபத்திய விதிகள் போன்றவை இந்த வளரும் தன்மையைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

அதே வேளையில், மனித உரிமைகள் மற்றும் ஜனநாயக விழுமியங்களுக்கு உறுதியளிக்கும் நாடாக சர்வதேச அளவில் இந்தியா தன்னை நிலைநிறுத்த முயன்று வருகிறது. சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கை (ICCPR), பொருளாதார, சமூக மற்றும் கலாச்சார உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கை (ICESCR), பெண்களுக்கு எதிரான அனைத்து வகையான பாகுபாடுகளையும் ஒழிப்பதற்கான உடன்படிக்கை (CEDAW), குழந்தை உரிமைகள் உடன்படிக்கை (CRC), மாற்றுத்திறனாளிகளின் உரிமைகளுக்கான உடன்படிக்கை (CRPD) மற்றும் அனைத்து வகையான இனப்பாகுபாடுகளையும் ஒழிப்பதற்கான சர்வதேச உடன்படிக்கை (ICERD) உள்ளிட்ட முக்கிய ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உடன்படிக்கைகளை இந்தியா அங்கீகரித்துள்ளது. இந்த உறுதிப்பாடுகள் இந்திய நீதித்துறையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன, குறிப்பாக உச்ச நீதிமன்றம் பிரிவு 21-க்கு அளித்த விரிவான விளக்கங்களின் மூலம் இது வெளிப்படுகிறது.

இருப்பினும், இந்த முற்போக்கான அரசியலமைப்பு மற்றும் நீதித்துறை மொழிக்கு அடியில் ஒரு நிலையான முரண்பாடு ஒளிந்திருக்கிறது. சமூக நலன் மற்றும் கண்ணியம் சார்ந்த பகுதிகளில் சர்வதேச மனித உரிமை நெறிமுறைகளை இந்தியா ஏற்றுக்கொள்கிறது, ஆனால் அதே நெறிமுறைகள் அரசிடமே பொறுப்புக்கூறலைக் கோரும்போது இந்தியா தயக்கம் காட்டுகிறது. அரசியலமைப்பு அறத்திற்கும் இறையாண்மை அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடுதான் தற்போது இந்தியாவில் மனித உரிமை விவாதத்தை வரையறுக்கிறது.

நீதித்துறை விளக்கங்கள் மூலம் விரிவடையும் உரிமைகள்

கடந்த பல தசாப்தங்களாக, உச்ச நீதிமன்றம் பிரிவு 21-ஐ வெறும் 'தன்னிச்சையான உயிர் பறிப்புக்கு எதிரான பாதுகாப்பு' என்ற குறுகிய வரையறையிலிருந்து மாற்றி, கண்ணியம், ஆரோக்கியம், கல்வி, தனியுரிமை மற்றும் சமத்துவம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு பரந்த கட்டமைப்பாக மாற்றியுள்ளது. அவ்வாறு செய்யும்போது, சட்டமன்ற இடைவெளிகளை நிரப்புவதற்காக நீதிமன்றம் சர்வதேச உடன்படிக்கைகள் மற்றும் ஐநா கொள்கைகளை அடிக்கடி பயன்படுத்தியுள்ளது.

சமீபத்திய நீதித்துறை போக்குகள் இதைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. மாதவிடாய் சுகாதாரம், திருநங்கையர் உரிமைகள் மற்றும் கண்ணியமான சுகாதாரப் பாதுகாப்பு போன்ற விவகாரங்களில், கல்வி, பாகுபாடின்மை மற்றும் உடல் தன்னாட்சி தொடர்பான சர்வதேச தரங்களை நீதிமன்றம் மேற்கோள் காட்டியுள்ளது. நீதித்துறை சர்வதேச மனித உரிமை கொள்கைகளை அந்நிய திணிப்பாகக் கருதாமல், அரசியலமைப்பு விழுமியங்களுடன் ஒத்துப்போகும் விளக்கக் கருவிகளாகவே கருதுகிறது.

இந்த அணுகுமுறை முக்கியமான முன்னேற்றங்களை உருவாக்கியுள்ளது. சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக நிறுவனங்கள் செயல்படத் தவறியபோது, நீதித்துறை செயல்பாட்டின் (Judicial activism) மூலம் விளிம்புநிலை சமூகங்கள் அங்கீகாரத்தையும் நிவாரணத்தையும் பெற்றுள்ளன. சர்வதேச நெறிமுறைகளைப் பயன்படுத்துவது, குடியுரிமை மற்றும் கண்ணியத்தின் பொருளை முற்போக்கான திசைகளில் விரிவுபடுத்த நீதிமன்றத்திற்கு உதவியுள்ளது.

இருப்பினும், இந்த நீதித்துறை முன்னேற்றம் சீரற்றதாகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒன்றாகவும்வே (selective) உள்ளது.

அங்கீகார இடைவெளி (The Ratification Gap)

மிகப்பெரிய முரண்பாடு எங்கே வெளிப்படுகிறது என்றால், சித்திரவதைக்கு எதிரான ஐநா உடன்படிக்கையில் (CAT) 1997-இல் கையெழுத்திட்ட போதிலும், இந்தியா இன்றுவரை அதை முறைப்படி அங்கீகரிக்க (Ratify) மறுத்து வருவதில் உள்ளது. அடுத்தடுத்து வந்த அரசாங்கங்கள் விரிவான சித்திரவதை எதிர்ப்புச் சட்டத்தைக் கொண்டு வருவதைத் தாமதப்படுத்தியுள்ளன. இதனால் காவல் மரணங்கள் மற்றும் சித்திரவதைகள் ஒரு தெளிவான சட்டக் கட்டமைப்பிற்குப் பதிலாக, சிதறிய நீதித்துறை வழிகாட்டுதல்களின் மூலமே கையாளப்படுகின்றன.

இந்த "அங்கீகார இடைவெளி" ஆழமான விளைவுகளைக் கொண்டுள்ளது. அங்கீகாரம் இல்லாமல் போவதால், இந்தியா சர்வதேச கண்காணிப்பிலிருந்தும், சித்திரவதைக்கு எதிரான நிறுவன ரீதியான பாதுகாப்புகளை நிறுவும் கடமையிலிருந்தும் தப்பித்துக் கொள்கிறது. அரசியலமைப்பு சொல்லாடல்களுக்கு அடியில் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் போக்கு (Impunity) நிலைத்திருப்பதற்கான சூழலை இது உருவாக்குவதாக மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

இதே போன்ற ஒரு போக்கை, வலுக்கட்டாயமாக காணாமல் ஆக்கப்படுவதிலிருந்து அனைத்து நபர்களையும் பாதுகாப்பதற்கான சர்வதேச உடன்படிக்கையை (ICED) அங்கீகரிக்க இந்தியா மறுப்பதிலும் காணலாம். ராணுவமயமாக்கப்பட்ட மற்றும் சிறப்புப் பாதுகாப்புச் சட்டங்கள் அமலில் உள்ள பகுதிகளில், காணாமல் போதல் மற்றும் சட்டவிரோத காவலில் வைக்கப்பட்ட வழக்குகளில் பயனுள்ள தீர்வுகளைப் பெற குடும்பங்கள் இன்றும் போராடி வருகின்றன.

முறையான சட்டப்பூர்வ ஒருங்கிணைப்பு இல்லாததால், சர்வதேச "உணர்விலிருந்து" பெறப்படும் உரிமைகள் நீதித்துறையின் விருப்பத்தையே சார்ந்துள்ளன. ஒரு நீதிபதி சர்வதேச நெறிமுறைகளை விரிவாகப் பயன்படுத்தலாம்; மற்றொருவர் அவற்றை பிணைப்பற்றவை என்று நிராகரிக்கலாம். இது அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் முரண்பாட்டையும் உருவாக்குகிறது.

இறையாண்மையும் அகதிகள் கேள்வியும்

அகதிகள் தொடர்பான நீதித்துறையில் இந்த முரண்பாடு இன்னும் கூர்மையடைகிறது. இந்தியா 1951 அகதிகள் உடன்படிக்கையிலோ அல்லது அதன் 1967 நெறிமுறையிலோ கையெழுத்திடவில்லை. எனவே, அகதிகள் கொள்கை ஒரு சட்டக் கட்டமைப்பிற்குப் பதிலாக நிர்வாகத்தின் விருப்பத்தின் (Executive discretion) அடிப்படையிலேயே செயல்படுகிறது.

ரோஹிங்கியாக்கள் மற்றும் இலங்கைத் தமிழ் அகதிகள் தொடர்பான சமீபத்திய வழக்குகளில், உச்ச நீதிமன்றம் பெருகிய முறையில் "இறையாண்மைக்கே முதலிடம்" என்ற அணுகுமுறையை எடுத்துள்ளது. அகதிகள் பாதுகாப்பில் கட்டுப்பாடுகளை நியாயப்படுத்த தேசிய பாதுகாப்பு, மக்கள் தொகை அழுத்தம் மற்றும் வளக் கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை முன்னிறுத்தப்பட்டுள்ளன.

இது ஒரு கவலையளிக்கும் இரட்டைத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. குடியுரிமைக்குள் சமூக உரிமைகளை விரிவுபடுத்தும் போது சர்வதேச கொள்கைகள் வரவேற்கப்படுகின்றன, ஆனால் அவை அரசின் அடக்குமுறை அதிகாரத்திற்கு சவாலாக இருக்கும்போதோ அல்லது குடிமக்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பாதுகாப்பை நீட்டிக்கும்போதோ அவை எதிர்க்கப்படுகின்றன. உரிமைகள் உலகளாவிய மனித உரிமைகளாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, நிபந்தனைக்குட்பட்ட சலுகைகளாக மாறும் அபாயம் இங்கே உள்ளது.

மனித உரிமை ஆர்வலர்களைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு ஆழமான தத்துவ முரண்பாடு: ஒரு அரசியலமைப்பு ஜனநாயகம் அதன் நியாயத்தன்மையை உலகளாவிய மனித கண்ணியத்திலிருந்து பெற வேண்டுமா அல்லது முதன்மையாக இறையாண்மை கொண்ட அரசின் அதிகாரத்திலிருந்து பெற வேண்டுமா?

நீதித்துறை உணர்வு மற்றும் சட்டமன்ற உறுதிப்பாடு

சர்வதேச சட்டத்தின் "உணர்வை" (Spirit) உச்ச நீதிமன்றம் சார்ந்து இருப்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி பல முற்போக்கான காரணங்களை முன்னெடுத்துச் சென்றுள்ளது. இருப்பினும், நீதித்துறை விளக்கம் மட்டுமே சட்டமன்ற உறுதிப்பாட்டிற்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது.

நீதித்துறை படைப்பாற்றலை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும் ஒரு உரிமைச் கட்டமைப்பு பலவீனமானது. நீதிமன்றங்கள் வழிகாட்டுதல்களை வழங்க முடியும், ஆனால் அவற்றால் நிறுவனங்களை உருவாக்கவோ, பட்ஜெட் ஒதுக்கவோ, மேற்பார்வை வழிமுறைகளை நிறுவவோ அல்லது சீரான அமலாக்கத்தை உறுதிப்படுத்தவோ முடியாது. உடன்படிக்கைகளை அங்கீகரிப்பதும் உள்நாட்டுச் சட்டங்களைக் கொண்டு வருவதும் மட்டுமே நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய கடமைகளை, நிர்வாக அமைப்புகளை மற்றும் பொறுப்புக்கூறலுக்கான வழிகளை உருவாக்குகின்றன.

உதாரணமாக, முறையாக இயற்றப்பட்ட சித்திரவதை எதிர்ப்புச் சட்டம், சித்திரவதையை ஒரு குறிப்பிட்ட குற்றமாக வரையறுக்கலாம், சுதந்திரமான விசாரணைகளை கட்டாயமாக்கலாம், இழப்பீட்டு வழிமுறைகளை வழங்கலாம் மற்றும் காவல்துறை மற்றும் சிறைச்சாலைகளில் நிறுவன சீர்திருத்தங்களைக் கோரலாம். அத்தகைய சட்டம் இல்லாமல், அரசின் வன்முறையால் அதிகம் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களுக்கு அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்புகள் வெறும் கருத்தியலாகவே (Abstract) இருக்கின்றன.

அதேபோல், நிர்வாக விருப்பத்தின் மூலம் நிர்வகிக்கப்படும் அகதிகளின் உரிமைகள் அரசியல் மாற்றங்கள், பொது மக்களின் கவலைகள் மற்றும் புவிசார் அரசியல் கணக்கீடுகளுக்கு ஆளாகக்கூடியவையாகவே இருக்கின்றன.

பெரிய ஜனநாயகக் கேள்வி

இந்தியாவின் அரசியலமைப்புச் சட்டம் அசாதாரணமான விடுதலை ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது. சமூக இயக்கங்கள், சிவில் உரிமைகள் அமைப்புகள் மற்றும் விளிம்புநிலை சமூகங்கள் தங்களுக்கு எதிரான அதிகாரத்தை எதிர்த்துப் போராட அரசியலமைப்பை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தியுள்ளன. சமத்துவம், சுதந்திரம் மற்றும் கண்ணியம் மீதான அதன் உறுதிப்பாடு தொடர்ந்து ஜனநாயகப் போராட்டங்களை ஊக்குவிக்கிறது.

ஆனால் அரசியலமைப்பு வாக்குறுதிகள் குறியீடுகள் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட விளக்கங்களை மட்டும் சார்ந்து காலவரையின்றி உயிர்வாழ முடியாது. முற்போக்கான நீதித்துறை மொழிக்கும், முரண்பாடான சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையே அதிகரித்து வரும் இடைவெளி, மனித உரிமை கட்டமைப்பின் மீதான நம்பகத்தன்மையையே சிதைக்கும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது.

முக்கியமான கேள்வி இனி இந்தியா கொள்கை அளவில் மனித உரிமைகளை ஆதரிக்கிறதா என்பது அல்ல. மாறாக, அரசியலமைப்பு சொல்லாடல்களிலும் சர்வதேச இராஜதந்திரத்திலும் இந்தியா முன்வைக்கும் அதே பொறுப்புக்கூறல் தரநிலைகளுக்கு அரசு தன்னை உட்படுத்திக்கொள்ளத் தயாரா என்பதுதான்.

நீதிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு ஜனநாயகம், உரிமைகளை நடைமுறைப்படுத்தும் சட்டப்பூர்வக் கடமைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, வெறும் உரிமைகளின் "உணர்வை" மட்டும் நிரந்தரமாகச் சார்ந்து இருக்க முடியாது. மனித உரிமைப் போராளிகளுக்கு இருக்கும் சவால் வெறும் நீதிமன்றங்களில் தீர்ப்புகளை வெல்வது மட்டுமல்ல; அரசியல் அதிகாரம் மற்றும் பெரும்பான்மைவாதக் குடியுரிமைக்கு வெளியே நிற்கும் மக்கள் உட்பட அனைவருக்கும் உரிமைகள் சாதாரணமான, அணுகக்கூடிய மற்றும் நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய உண்மைகளாக மாறுவதை உறுதி செய்வதே ஆகும்.

நன்றி: CounterCurrents.org

தொகுப்பு: பொன்.சந்திரன், PUCL, கோவை.
மொழியாக்க உதவி: செல்வி நிவேதிதா, கோவை.