koottanchoru_logo_90

ஏமாந்த நேரங்களிலெல்லாம் இந்தியா சுரண்டப்பட்டிருக்கிறது. நானூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்திய மண்ணில் வணிகத்துக்கென்று வந்திறங்கியவர்கள் 1947 ஆகஸ்ட் 15 வரை எப்படியெல்லாம் இங்கிருந்த செல்வத்தைக் கொள்ளை கொண்டு சென்றார்கள் என்பது வரலாறு நெடுகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பதிவுகளின் முத்தாய்ப்பாகத்தான் பாரதி வெகுண்டெழுந்து வீரியமான சொற்களால் கருத்துப் பதியம் செய்தான்.

“நாளெல்லாம் எங்கள் செல்வம்
கொள்ளை கொண்டு போகவோ நாங்கள் சாகவோ”

நேரடிக் கொள்ளை இனி நடக்காது என்று அறிந்து கொண்ட உலகச் சட்டாம்பிள்ளை நாடுகள் இப்போது மறைமுகமாகக் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். மக்களின் நுகர்பொருள் விருப்பத்தைக் கணக்கிட்டு மோகத்தை விதைத்து லாபத்தை அறுவடை செய்கிறார்கள். அந்த அறுவடைக்கு நமது நிலத்தையும் நீரையும் நம்மிடமிருந்தே பறித்துக்கொள்கிற சதியையும் செய்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட சதிகளில் ஒன்றுதான் தாமிரபரணி ஆற்றுத் தண்ணீரை உறிஞ்சி கோக கோலாவாக, பெப்சியாக புட்டிகளில் அடைத்து நம்மிடமே விற்றுப் பணம் பண்ண நினைக்கும் முயற்சி. இது ஏதோ குடங்களில் தண்ணீர் மொண்டு குடிக்கிற ஏற்பாடல்ல. கரைபுரண்டோடும் ஆற்று நீரை புராணத்து அகத்தியர்போல் அள்ளி விழுங்கிவிட்டு மணல் திட்டுகளாக்கும் பகாசுர முயற்சி.

இந்த முயற்சியில் அந்நிய கோக் நிறுவனத்தின் சதி மட்டுமல்ல; நம்மை ஆள்வோரின் சதியும் கலந்திருக்கிறது. இதனை வெறுமனே அரசியல் பொருளாதாரப் பிரச்சனையாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. தவித்த வாய்க்குத் தண்ணீர் தருகிற ஈர மனம் கொண்ட எம் தமிழ் மக்களைத் தண்ணீருக்கு அலையவிட்டு மனதையும் வறட்சியாக்குகிற ஒரு முயற்சி. எனவே, இதில் பண்பாட்டுப் பிரச்சனையும் பொதிந்து கிடக்கிறது. அதனால்தான் கலை இலக்கிய பண்பாட்டு அமைப்பான தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் தாமிரபரணி ஆற்று நீரை கோக கோலா நிறுவனம் உறிஞ்சிக் கொள்ளையிடும் திட்டத்திற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து டிச. 11, 2005 அன்று போர்க் களத்தில் இறங்கியது.

தண்ணீர் உறிஞ்சப்படுவது சுற்றுச்சூழலில் மிகப்பெரும் கேட்டினை உருவாக்கும். இது நிலத்தடி நீராதாரத்தோடு, விவசாயப் பணிகளோடு, விளைபொருள்களோடு சம்பந்தப்பட்டது என்கிற ஆணிவேர்களையும் அறிவது அவசியம். நம்மால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு நம்மை ஆள்வர்கள் அந்நிய மோகத்தால் அல்லது அவர்கள் தரும் டாலர்களால் மக்களை மறந்துவிடலாம். ஆனால் கோக கோலாவின் பிறப்பிடமான அமெரிக்காவிலேயே இதற்கு எதிர்ப்பு கிளம்பியுள்ளது.

இந்தியாவிலும் கொலம்பியாவிலும் இந்த நிறுவனம் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனையை ஏற்படுத்தியிருப்பதால், இதன் தயாரிப்புகளை வாங்க மாட்டோம் என்று நியூயார்க் பல்கலைக் கழகம், மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகம், ரட்கெர்ஸ் பல்கலைக்கழகம் ஆகியவை அறிவித்துள்ளன. சம்பந்தப்பட்ட பல்கலைக் கழகங்களின் நிர்வாக முடிவு மட்டுமல்ல இது. அங்கே பயிலும் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களின் முடிவுமாகும்.

இந்தியாவின் நீராதாரம் பறிக்கப்பட்டு சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுவது கண்டு அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்களும் மாணவர்களும் கோக கோலாவைப் புறக்கணிக்கும்போது தாமிரபரணி ஆறு வற்றி மணல் மேடாவதைத் தடுக்க தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்களும் மாணவர்களும் கோக கோலாவைப் புறக்கணிக்கப் போவது எப்போது? உள்ளே வராதே என கோக், பெப்சி நிறுவனத்தை விரட்டிய கேரள மாநிலம் பிளாச்மெடாவைப் போல் தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும் மாறுவது எப்போது?

Pin It

எழுத்தாளனுக்கு எதற்கு அரசியல் என்று வினா எழுப்பும் நிலை இப்போதும் நீடிக்கிறது. அரசியலில் ஈடுபட்டு ஒரு கோட்பாட்டுச் சட்டத்துக்குள் வந்து விட்டால் கருத்து சுதந்திரம் பறிபோய் விடும் என்று சொல்லிக் கொண்டு பறந்து சென்று ரெக்கை ஒடிந்து விழுந்தவர்களும் உண்டு.

 ஆனால் அரை நூற்றாண்டு காலமாய் யுத்த எதிர்ப்பு, மனித நேயம், எகாதிபத்திய எதிர்ப்பு என்கிற உலகப் பொதுமையான அரசியல் கோட்பாட்டில் நின்று கொண்டு தொய்வின்றி இயங்க முடியும் என்று நிரூபித்திருக்கிறார் ஒரு இலக்கியவாதி.

தன்னிடம் உள்ள ராணுவ வல்லாண்மையைக் கொண்டு இளைத்தவர்களைத் தாக்கி அழிக்கும் அமெரிக்கா உள்ளிட்ட மேலை நாடுகளை அவர் சமரசமின்றி சாடுகிறார். அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ்புஷ்ஷையும் பிரிட்டிஷ் பிரதமர் டோனி பிளேரையும் யுத்தக் குற்றவாளிகளாக்கி விசாரிக்க வேண்டும் என்று சொல்கிற நெஞ்சழுத்தம் கொண்டவர் அவர். அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்த போதும் நாம் சோம்ஸ்கியையும், ஆர்தர் மில்லரையும் அமெரிக்க மக்களின் மனசாட்சிகள் என்று அடையாளம் காட்டுகிறார். தனது கருத்துக்களைத் திரித்தும் தவறாகவும் வெளியிடும் பிரிட்டிஷ் நாளேடுகளான ‘தி இன்டி பென்டன்ட்’, ‘தி கார்டியன்’ ஆகிய ஏடுகள் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறார். ‘என் வாயை எந்த சக்தியாலும் அடைக்க முடியாது’ என உறுதியாகச் சொல்கிறார்.

கருத்தில் தெளிவு, சொல்லில் உறுதி, செயலில் நேர்மை என்ற உயரிய பண்புகள் தொடர்வதால் பாராட்டுக்கள் இவரைத் தேடி வருகின்றன. 1957ஆம் ஆண்டு எழுதத் தொடங்கிய இவருக்கு 1962ம் ஆண்டிலிருந்தே பரிசுகள் குவியத் தொடங்கின. இதற்கெல்லாம் உச்சமாக சென்ற ஆண்டு இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசை இவர் பெற்றிருக்கிறார். இவர்தான் ஹெரால்ட் பிண்டர்.

லண்டனின் கீழ்க் கோடியில் உள்ள ஹாக்னியில் 1930ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 10ம் தேதி தையல் தொழிலாளர் ஒருவரின் மகனாகப் பிறந்தார் ஹெரால்ட் பிண்டர். இவரின் பெற்றோர்கள் இருவரும் யூதர்கள். அப்பா மிகவும் கண்டிப்பானவர் என்பதால், அம்மாவின் செல்லமாகவே வளர்ந்தார். இவரது இளம் வயதில் இரண்டாம் உலகப்போர் வெடித்ததால் ஹாக்னியிலிருந்து வெளியேறி கார்ன்வால் என்ற இடத்துக்குக் குடும்பமே சென்றது. ‘‘அப்போது பொழிந்த குண்டு மழையின் சோகம் என்னை விட்டு அகலவே இல்லை” என்று பிற்காலத்தில் அவர் நினைவு கூர்ந்தார். ஆழமாய்ப் பதிந்துபோன இந்த எண்ணங்களே அவரை மிகத் தீவிர யுத்த எதிர்ப்பாளராக ஆக்கியது போலும்!

பிண்டர் தனது பள்ளிப் பருவத்தில் ஆங்கில இலக்கியத்தில் குறிப்பாகக் கவிதைத்துறையில் அதிக நாட்டம் கொண்டிருந்தார். ஃப்ரான்ஸ் காஃப்கா, எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே ஆகியோரின் நூல்களையும் படித்தார்.

பிரிட்டிஷ் குடிமக்கள் அனைவரும் கட்டாய ராணுவ சேவை செய்ய வேண்டும் என்பதை ஏற்க மறுத்ததால் நீதிமன்றத்தில் நிறுத்தப்பட்டார். அந்த நீதிபதி இரக்க குணம் கொண்டவர் என்பதால் அபராதம் விதித்ததோடு விட்டு விட்டார். இந்த அனுபவம் இவருக்கு 1949 இல் ஏற்பட்டது.

1950 ஆம் ஆண்டு ‘கவிதை’ இதழில் இவரது கவிதைகள் வெளிவந்தன. ஹெரொல்ட் பிண்டா என்ற பெயரில் இவர் கவிதைகள் எழுதினார். பிபிசி வானொலியில் பகுதிநேர நடிகராகவும் வேலை செய்தார். நாடகப்பள்ளியில் பயின்று 1951, 1952 ஆகிய ஆண்டுகளில் ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்களை நடத்தும் குழுவுடன் அயர்லாந்தில் பயணம் செய்தார்.

பல்வேறு நாடகக் குழுக்களுடன் இணைந்து பணியாற்றிய நான்கு ஆண்டு அனுபவத்துக்குப்பின் 1957ஆம் ஆண்டு “தி ரூம்” என்ற நாடகத்தை இவரே பிரிஸ்டன் பல்கலைக் கழகத்தின் நாடகத்துறைக்காக எழுதினார். நான்கே நாட்களில் இதனை அவர் எழுதி முடித்தார் என்பது இதன் சிறப்பம்சம். பிபிசி வானொலியில் நடித்துக் கொண்டிருந்த இவர் 1959ஆம் ஆண்டில் முதலாவதாக ‘ ஏ ஸ்லைட் ஏக்’ என்ற வானொலி நாடகத்தை எழுதினார். இப்படியாக இவர் 29 மேடை நாடகங் களையும் இதே எண்ணிக் கையிலான வானொலி நாடகங்களையும் எழுதிக்குவித்தார்.

நாடகத் துறையில் நாட்டம் கொண்ட இவருக்கு விவியன் மெர்ச்சென்ட் என்ற நடிகையே வாழ்க்கைத் துணைவியானார். 1980ஆம் ஆண்டு இவர் விவியனை விவாகரத்து செய்தார். பின்னர் அன்டோனியா ஃபிரேசரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். விவாகரத்து காரணமாக எழுத்தாளரும், இசையமைப்பாளருமான தனது மகன் டேனியலை, பிண்டர் பிரிய நேர்ந்தது.

இப்படி நாடக இலக்கியத்துறையில் ஏற்றம் கொண்டிருந்த பிண்டர் இன்று புற்று நோயால் அவதிப்பட்டு வருகிறார். 2002ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் இவருக்குப் புற்று நோய் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. இதன்பிறகும் இவரது படைப்புத் பணி நிற்கவில்லை. 2002ம் ஆண்டு ஈராக் மீது அமெரிக்கா போர் தொடுத்த கொடூரத்தை ‘போர்' என்ற கவிதைத் தொகுப்பில் பதிவு செய்தார்.

ஈராக் மீது போர் தொடுத்ததற்கு எதிராக உலகம் தழுவிய விவாதம் ஒன்று 2002 நவம்பரில் நடந்தது. இதில் கலந்து கொண்ட பிண்டர் கூறியது அனைத்து மக்களையும் கவர்ந்தது. “புஷ் சொன்னார்: “உலகத்தின் மோசமான ஆயுதங்கள் உலகத்தின் மோசமான தலைவர்களின் கைகளில் இருக்க நாம் அனுமதிக்க முடியாது” நான் சொல்கிறேன்: “இது மிகவும் சரியானது. ஒரு முறை கண்ணாடி முன் நின்று பாருங்கள்; அது நீங்கள்தான்”

 ஈராக் மீதான யுத்தம் பற்றி இவர் வானொலிக்கு அளித்த பேட்டியொன்றும் மிகவும் பிரபலமானது. “நமது (பிரிட்டிஷ்) நாட்டுப் பிரதமர் ஒரு சிறந்த கிருஸ்துவர் என்று சொல்லிக் கொள்கிறார். ஆனால் அவர் ஈராக் மீது குண்டு பொழிந்து-திட்டமிட்டு-ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி மக்களைக் கொல்கிறார். இப்படி நான் சொல்லக் காரணம் இவர்கள் போடும் குண்டுகள் சதாம் உசேனைக் கொல்லப் போவதில்லை. அவர் தப்பித்துக் கொள்ள அவருக்கே உரித்தான பல வழிகள் இருக்கும். இவர்கள் கொல்லப் போவது ஏதுமறியாத மக்களைத்தானே” என்ற இவரது வாதம் சாதாரண மக்களையும் கவர்ந்தது; சிந்திக்க வைத்தது.

அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் மீது வெறுப்பு கொண்டிருந்தாலும் அந்நாட்டு மக்களிடம் அவர் நேசம் வைத்திருந்தார். ஆனால் அமெரிக்கர்கள் ஒருவேளை தன்னை வெறுப்பார்களோ என்ற ஐயமும் அவருக்கு இருந்தது. இது பற்றி ஒரு சம்பவத்தையும் இவர் தனது பேட்டியில் நினைவு கூர்கிறார் “ 1986 ஆம் ஆண்டு நான் நிகரகுவாவில் இருந்தேன். பிறகு அங்கிருந்து திரும்பி வரும் போது மியாமியில் ஒரு நாள் இரவு தங்க வேண்டியதாயிற்று. இங்குள்ள விமான நிலையத்தில் பாஸ்போர்ட், இமிகிரேஷன் கவுண்டரில் ஒரு பருமனான அமெரிக்கப் பெண் அமர்ந்திருந்தார். இவரை அணுகும் போது “நிகர குவாவில் என்ன செய்தீர்கள்" என்று கேட்பார். “உங்கள் வேலையை பாருங்கள்” என்று பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தேன். ஆனால் உண்மையில் அவரது மேசையருகே சென்ற போது பாஸ்போர்ட்டைப் பார்த்த அந்தப் பெண் “ நீங்கள்தான் ஹெரால்ட் பிண்டரா?” என்றார். திகைத்துப் போன நான் “ஆமாம்” என்றேன். “அமெரிக்கா உங்களை வரவேற்கிறது” என்றார் அந்தப் பெண். இது அமெரிக்காவின் இன்னொரு பக்கம் என்று தெரிந்து கொண்டேன்.

1973 ஆம் ஆண்டு சிலி நாட்டில் அலெண்டே சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட பின் மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பில் தீவிர கவனம் செலுத்தினார். செர்பியாவின் ஸ்லோபதான் மிலோசெவிச் ஐநா நடுவர் மன்றத்தால் கைது செய்யப்பட்ட போது அதற்குத் தூண்டுதலாக இருந்த நாடோ (NATO)வை எதிர்த்துக் குரல் கொடுத்தார். குற்றவாளிகளின் நீதி மன்றத்திற்கு இன்னொரு குற்றவாளியை விசாரிக்க அருகதை இல்லையென்று முழங்கினார். இது வெறும் முழக்கமாக நிற்காமல் 2001ஆம் ஆண்டு மிலோசெவிச் பாதுகாப்புக்கான சர்வதேசக் குழுவிலும் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார்.

புற்று நோய் பாதிப்பு காரணமாகவே ஹெரால்ட் பிண்டர் நோபல் பரிசைப் பெற்றுக் கொள்ள நேரில் செல்லவில்லை. தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் கடுமையான நோயையும் அவர் லகுவாக எடுத்துக் கொண்டு நகைச் சுவையுடன் பேசுவார்

“எனது கட்டியின் மரணத்தை
நான் காண்பது அவசியம்
அந்தக் கட்டியோ
மரணிக்க மறந்து விட்டது
ஆனால் அதற்குப் பதிலாக
என்னைக் கொல்ல திட்டமிடுகிறது”

என்று நோயின் தன்மையையே கவிதையாக்கினார். இப்படி நோய்வரும் போது உங்களுக்கு புத்திசாலித்தமான மருத்துவரும் புத்திசாலித்தனமான மனைவியும் கிடைக்க வேண்டும். நல்ல வேளையாக எனக்கு இருவருமே இப்படி அமைந்துவிட்டார்கள் என்று கூறி சிரிக்கிறார் பிண்டர்.

மக்களுக்குப் போரால் மரணம் நேரக் கூடாது என்று ஆண்டுகள் பலவாய் குரல் கொடுக்கும் 75 வயதான ஹெரால்ட் பிண்டர் தற்போது மரணத்தோடு போராடிக் கொண்டிருக்கிறார். 'மரணம்' என்ற தலைப்பில் கவிதையையும் சென்ற ஆண்டு எழுதியிருக்கும் இவர், இலக்கியம் படைப்பதை நிறுத்திக் கொள்வதாக 2005 பிப்ரவரியில் ஒரு பேட்டியில் அறிவித்தார். "29 நாடகங்கள் எழுதியிருக்கிறேன். போதாதா?" என்பது இவரின் கேள்வி. இதற்குப் பொருள் ஓய்வோ மரண பயமோ அல்ல. இனிமேல் தனது ஆற்றலை அரசியலுக்குப் பயன்படுத்தப் போவதாக அவர் அறிவித்தார். இது ஒரு இலக்கியவாதியின் அரசியல் பிரவேசம் அல்ல; வலுத்தவர்கள் இளைத்தவர்களை எப்போதும் நசுக்கிக் கொண்டே இருப்பதைக் கண்டதால் ஏற்படும் ஆவேசம்.

Pin It

காலத்தால் நிழலடிக்கப்பட்ட மாக்கவிஞர் தமிழ் ஒளி. அவர் பிறவிக் கவிஞர். கவி மனத்தோடு தமிழ் கற்றவர். கவி மணங்கமழ கவிதை படைத்தவர். கவிதைக் கலைநயம் பொலிய காவியங்களை படைத்தவர். எப்போதும் கவிதையே நினைவாய் வாழ்ந்து மறைந்தவர்.

சார்பு நிலை நோக்கி அவரை பாரதிதாசன் பரம்பரை என்றும், பாரதி பாதையில் காலூன்றியவர் என்றும் அடையாளம் காண்பார் பலர். உண்மையில், நெடிய பாரம்பரியம் மிக்க தமிழ்க் கவிஞர் மரபில் தோன்றிய தனிப்பெருங்கவிஞர் என்பதே உறுதிப்படும் உண்மையாம்.

அகவை இருபது வரை அவர் புதுவையில் வாழ்ந்தார். பாரதிதாசன் இல்லத்தில் இருந்தார். தமது படைப்புகளை ஆசான் பார்வையில் வைத்து பாராட்டுப் பெற்றார்.

அந்நாட்களில் எழுதப்பட்ட தமது கவிதைகள் அனைத்தையும் திரட்டி இரண்டு தொகுதிகளாக உருவாக்கினார். பாரதிதாசன் நண்பராக விளங்கிய திருவாரூர் டி.எம்.இராமன் என்பார், அத்தொகுதிகளை நூலாக வெளியிடுவதாகக் கூறி அவரிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டார். பின்னர் அந்தக் கவிதைத் தொகுதிகள் இரண்டும் தொலைந்துவிட்டதாகப் பொய் சொல்லிவிட்டார்.

இது குறித்து மேலும் தகவல் அறிய முயன்ற போது “இருபது வயது இளைஞன் பேரால் இரண்டு கவிதைத் தொகுதிகள் வெளி வருவதா? ” என்ற அவரின் எண்ணம் தெரிய வந்தது.

புலமைக் காழ்ப்பு பொறி பறந்ததைப் புரிந்து கொண்டார் தமிழ் ஒளி. வலிமைப் படைத்தவர்களை எதிர்க்க வாய்ப்பில்லாமல் சென்னைக்குப் பயணமானார். இது நிகழ்ந்தது 1945ல்.

கவிஞர் தமிழ் ஒளி தோற்றத்தில் எளியவர். ஆயினும் தெளிவானவர். திடசித்தம் உடையவர்.

புதிய நோக்கில் புதிய போக்கில் தமது பாதையை வகுத்துக் கொண்டு ‘கவிப்பயணத்தைத்’ தொடங்கியவர்.

இரண்டு ஆண்டுகளின் பின்னர், தனக்கிருந்த கருப்புச் சட்டை அடையாளத்தைக் களைந்துவிட்டு, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் காலூன்றினார்.முழு நேர உறுப்பினராக அங்கீகரிக்கப்பட்டு செயல்பட்டு வந்தார்.

இந்தக் காலகட்டத்தை 1947-54 எனத் தெளிவு படுத்திக் கொள்ளலாம். 1947ல் தமிழ் ஒளி படைத்த மூன்று குறுங்காப்பியங்கள் வெளிவந்தன. அவற்றில் இரண்டு நூல்களின் அட்டைகளிலும் ‘சுத்தி அரிவாள்’ சின்னம் இடம் பெற்றிருந்ததும் அவரை அடையாளப்படுத்தின.

இவை தவிர அவர் படைத்த தனிக் கவிதைகளின் திரட்டாக, ‘நீ எந்தக் கட்சியில்?’-‘மே தினமே வருக!’ என்ற தலைப்புகளில் இரண்டு சிறு நூல்களும் வெளிவந்தன.

மே தினத்தைப் போற்றி முதலில் தமிழ்க் கவிதை செய்த தமிழ் ஒளி அதில் தொழிலாளர்களின் நிலையைத் தெளிவாக எடுத்துச் சொல்வதோடு புரட்சிக்கும் அதுவே பாதை வகுக்கும் என்பதையும் சொல்கிறார். “கோழிக்கு முன்னெழுந்து கொத்தடிமைப் போலுழைத்துக் கண்ணீர் துடைக்க வந்த காலமே நீ வருக!” “மண்ணை இரும்பை மரத்தைப் பொருளாக்கி விண்ணில் மழையிறக்கி மேதினிக்கு நீர்ப்பாய்ச்சி வாழ்க்கைப் பயிரிட்டு வாழ்ந்த தொழிலாளிகையில் விலங்கிட்டுக் காலமெலாம் கொள்ளையிட்ட பொய்யர் குலம் நடுங்க பொங்கி வந்த மே தினமே!”

“தாழ்வைத் தகர்க்கத் தலைநிமிர்ந்த மேதினியில்
வாழ்வின் சமாதானம் வாய்ந்த நெடுந்திரையில்
ஜீவியமாய் நின்றதொரு சித்திரம் நீ; வானமரர்
காவியம் நீ; கற்பனை நீ; காணுமொரு காட்சியும் நீ!
தீரா இருளொழிந்து திக்கு விளங்க
இதோ வாராய் வளர்பொருளே
மே தினமே வாராய் நீ!”
“பொந்தில் உயிர்வாழ்ந்தார்;
போக்கற்றார்; இன்பமிலார்
கந்தல் மனிதரவர் கையில் அதிகாரம்
ஏற்றி வைத்த நின்பெருமை
என்னுயிர்க்கும் மேலன்றோ!
போற்றினேன் வையப் புரட்சியொடு நீ வருக!’

மேலே குறிப்பிட்டுள்ள இரண்டு காவியங் களும் கவிதைத் திரட்டுகள் இரண்டும், கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தோழர்களுக்கு அவர் செலுத்திய காணிக்கை என்றே கூற லாம். தமிழ் ஒளியின் புரட்சிகரமான வர்க்கப் போராட்டக் கவிதைகளை இன்றைய தலைமுறையினரின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வருவது காலத்தின் தேவை.

“தமிழனே நான் உலகின் சொந்தக்காரன்
தனிமுறையில் நான் உனக்குப் புதிய சொத்து!
அமிழ்தான கவிதைபல அளிக்க வந்தேன்!"
அவ்வழியில் உனைத்திருத்த ஓடி வந்தேன்!"

என்று தன்னைப் பற்றி பிரகடனப் படுத்திக் கொண்டார் தமிழ் ஒளி.

"இமை திறந்து பார்! விழியை அகலமாக்கு!
என் கவிதைப் பிரகடனம் உலகமெங்கும்
திமுதிமென எழுகின்ற புரட்சி காட்டும்!
சிந்தனைக்கு விருந்தாகும் உண்ண வா நீ!"
என்று அழைப்பு விடுத்தார்.

1948 இறுதியில் ‘கம்யூனிஸ்ட் கட்சி’ இந்திய அரசாங்கத்தால் தடை செய்யப்பட்டபோது, கட்சி பிரச்சார சாதனங்கள் அனைத்தும் முடக்கப்பட்டன. அந்தச் சூழலில் ‘முன்னணி’ ஏடு முகிழ்ந்தது. கவிஞர் குயிலனும், தமிழ் ஒளியும் இணைந்து செயல்பட்டனர்.

அந்த ஏடு தமிழ் ஒளிக்கு நல் வாய்ப்பாய் அமைந்தது. உணர்ச்சிமயமான கவிதைகள், கதைகள், ஓரங்க நாடகங்கள் என இதழ்கள் தோறும் அவருடைய எண்ணங்கள் பதிவாகி வந்தன.

குறிப்பாக, சீனாவில் நடை பெற்று வந்த மக்கள் யுத்தம், மாசேதுங் தலைமையில் வெற்றி வாகை சூடியதை வரவேற்று அவர் படைத்த கவிதைகள் நான்கு. அத்துடன், உலகத் தொழிலாளி வர்க்கம் எட்டு மணி நேர வேலைத் திட்டத்தை வென்றெடுத்த வீர வரலாற்றை-மே தினச் செய்தியை வீர காவியமாகப் படைத்துள்ளார் தமிழ் ஒளி.

இவை வரலாற்றுக் கருவூலங்கள்.

குடந்தையில் (1948) நகர் சுத்தித் தொழிலாளர்கள் கூலி உயர்வு கேட்டு நடத்திய போராட்டத்தில், காவலர்கள் கடுமையாக நடந்துகொண்டார்கள். அதனைக் கண்டித்து கவிஞர் படைத்த கவிதை, அதே ஆண்டில், ஈரோடு நகர சுத்தித் தொழிலாளர் நடத்திய போராட்டத்தின்போதும் அச்சிட்டு விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தக்காலகட்டத்தில், தலைமறைவு வாழ்க்கையை மேற்கொண்ட ஒரு தோழரைப்பற்றி கவிஞர் படைத்த கவிதை ‘தாய் செய்த குற்றம்’ என்ற தலைப்பில் ‘அமுதசுரபி’ ஏட்டில் வெளி வந்தது. (1949).

அந்தக் கவிதை அடக்குமுறைக்கு எதிரான மனித நேயம் பற்றி பேசுகிறது. தலைமறைவாக இருந்துவந்த தோழர் ஒருநாள் தாயைக் காண வீட்டிற்கு வருகிறார். இரு தினங்கள் இருந்துவிட்டுச் செல்கிறார்.

இந்தச் செய்தி காவலர்களுக்கு எட்டிவிடுகிறது. விரைந்து வந்த அவர்கள் வீட்டைச் சோதனையிட்டனர். தோழர் இல்லாததால் தாயிடம் வாக்குவாதத்தில் இறங்கினர்.

காவலர்: இங்குன் மகனும் ஒளிந்திருந்தான், எமை ஏமாற்றி நீயிங்கொளித்து வைத்தாய்; அந்தப் பயலுக்குச் சோறுமிட்டாய், மிக ஆபத்தான குற்றம் செய்துவிட்டாய்!

தாய் சீறுகிறாள்: மூச்சும் பேச்சும் அவன் எய்து முனம், ஒரு முந்நூறு நாளாக நான் அவனைப் பத்திரமாக ஒளித்து வைத்தேன், மண்ணைப் பார்க்க அவன் ஒருநாள் பிறந்தான்!

“பாம்புக்குப் பாலிடும் மாந்தரையும் இங்குப்
பாதகர் என்பவர் யாரு மில்லை!
பாம்பல்ல, என்னுடை அன்பு மகன்; அவன்
பாயும் விலங்கல்ல, ஆசை மகன்!”
“பெற்று வளர்த்திட்ட என்மகனை, இங்குப்
பேணி வளர்ப்பது குற்றமென்றால்
தாய்க்குலம் மாண்டு மடிவதுவோ? அன்றி
தர்மம் தலைசாய்ந்து வீழ்வதுவோ?
என்னுடைப் பிள்ளைக்குச் சோறிடவும், அவன்
இளைப்பாறி நிற்க இடம் தரவும்
அன்னை யெனக்கிங் குரிமை யுண்டாம், இதை
ஆண்டவன் வந்தாலும் விட்டுக் கொடேன்!”

- தாயின் கோபம் அடங்கவில்லை, ‘தாய் தன் மகனை அரவணைப்பது நீண்ட நெடுங்காலமாக இருந்துவரும் உறவு முறை. இதைக் குற்றமெனக் கூறுவது மனிதத் தன்மையற்ற செயல். இதுதான் சட்டம் என்றால் அதனை எதிர்ப்போம்’ என்றும் கூறுகிறாள். காவலர்கள் மறு மொழி கூறாமல் சென்று விடுகின்றனர்.

கவிஞர் ஆவேச உணர்வுடையவர் மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையின் அடிப்படை கூறுகள் இன்னதென்பதும் தெளிவுபடத் தெரிந்தவர்.

அந்த நோக்கில்தான் பாட்டாளி மக்களின் வாழ்க்கை அவலங்களை உயிர்ச்சித்திரமாக வரைந்து காட்டினார்.

‘உழவனின்’ பொங்கல் கனவு, ‘நெசவாளி’ விரும்பாத தீபாவளி, துயரச் சுமை தூக்கும் ‘துறைமுகத் தொழிலாளி’ கடலைப்பார்த்து கண்ணீர் சிந்தும் ‘மீனவர்’, மீளாத் துயரில் ஆழ்ந்திருக்கும் ‘சலவைத் தொழிலாளி’, எப்போதும் ஏக்கப் பெருமூச்சுவிடும் ‘அரிசன மக்கள்’, வீதியில் நின்று கையேந்தும் ‘கழைக்கூத்தாடி’, விதியை நொந்து விடிவு காணாத விதவையர் பற்றிய கவிதைகள் அனைத்துமே தமிழ் ஒளியின் புரட்சிப் பாடல்கள் தாம். கவிஞன் அடிப்படையில் ஒரு கலைஞன். கற்பனை ஊற்றெடுக்கும் அவன் உள்ளம், பரந்த உள்ளம். அங்கே உவமைகள் ஒளி வீசும். அணி நலன்கள் அலை புரளும். கலை ஓவியமாகக் கவிதை வடிவம் பெறும்.

தமிழ் ஒளி பிறந்து வளர்ந்த இடம் புதுவை சாமிப்பிள்ளைத் தோட்டம். அதனை அடுத்துள்ள குயில் தோப்பு புதுவையின் எழிற் பூங்கா என்றே பேசப்படும். பாரதியைக் கவர்ந்த அந்த பூங்கா, பாரதிதாசனுக்கும் தமிழ் ஒளிக்கும் பழகு தமிழ்ச் சோலை என்றே சொல்லலாம்.

தமிழ் ஒளியின் உள்ளத்தைப் பக்குவப்படுத்திய பெருமை அந்தப் பூங்காவுக்கு உண்டு எனில், அவர் படைத்த கவிதைகளில் அதன் எழிற்கோலத்தை முழுமையாகக் காணலாம் அல்லவா?

இங்கே சில கவிதைகளின் தலைப்புகளை மட்டுமே குறிப்பிடுகிறேன். குயில், தென்றல், இளவேனில், மழை, மழைத்துளி, தென்னம்பந்தல், மின்மினி, நிலா, விண்மீன்கள், ரோஜா மகள், தாமரைப்பெண்-

இவற்றுடன், பொங்கல் விழா, புது நெல் குற்றும் பெண்டிற்பாடும் ‘வள்ளைப் பாட்டு’ மலைவாழ்ப் பெண்களுடன் மன்னர் ஆடும் ‘சேரன் கூத்து’, ஓடை நீரில் நீராடும் ‘கண்ணம்மா’, காதல் சின்னம் தாஜ்மஹால்-

இன்னும் பட்டியலில் அடங்காப் பாடல் கள் பல உண்டு. இங்கே சான்றுக்கு ஒரு கவிதையைக் குறிப்பிடுவேன். தலைப்பு ‘இயற்கை அன்னையின் கோபம்’.

பேய்க்காற்றும் பெருமழையும் இணைந்து இடியோசை எழுப்பி இப் புவியினை அதிர வைக்கிறது. இதனைக் காணும் நம் கவிஞருக்கு எண்ணம் எங்கே செல்கிறது தெரியுமா?

கொடுங்கோலாட்சியை எதிர்த்து மக்கள் தொடுத்த யுத்தம் வெற்றி கொள்ளுவதையே நினைவூட்டுகிறது.

“கொட்டி கொட்டி எழுந்தாள்-அன்னை
கோபத்திலே மின்னல் தீயை யுமிழ்ந்தாள்!
கட்டிக் கிடந்திடும் மேகம்-எனும்
கார்மலை யாம்குடம் எற்றிப் புரட்டிக்
கொட்டினாள் கால வெள்ளத்தை-அவள்
கொக்கரித் தாள் திசை எட்டும் நடுங்க
தட்டி எழுப்பினள் காற்றை-அது
தாவி யுருட்டுது மாமரக் காட்டை!”
- முடிவில்,
“மக்கள் தொடுத்திடும் யுத்தம்-என
வானமும் மண்ணும் இருண்டு நடுங்க
செக்கென ஆட்டுது காற்று-பெருஞ்
செல்வர், மணிமுடி, சட்டம், சிறைகள்
பொக்கென வீழ்வது போலே-யாவும்
போயின பொட்டென்று விட்டது காற்று!
செக்கச் சிவந்தது வானம்-அன்னை
சேல்விழி காட்டினள் வந்தது காலை!"

இந்தக் கவிதையில் வரும் சந்தம் போர்க்களத்தில் நிகழும் கோர தாண்டவத்தை நம் கண்முன் நிறுத்தும்.

தனிக் கவிதைகள் தவிர ‘தமிழ்ஒளி’ படைத்த காவியங்கள் ஒன்பது. அவற்றுள் ‘மாதவி காவியம்’ தவிர்த்த ஏனைய எட்டும் குறுங்காப்பியங்கள். இவற்றில் ‘புத்தர் பிறந்தார்’ துறவுக் காப்பியம்.

கவிஞர், புத்தர் வரலாற்றை முழுக்காவியமாகப் படைக்கவே விரும்பினார். எதிர்பாராத இடர்ப்பாடுகள் அடிக்கடி எழுந்து முயற்சியைத் தடைப்படுத்தி வந்தன. இதன் விளைவாக, புத்தர் ஜனனம் என்ற அளவில் காவிய முயற்சி நின்றுபோனது.

‘புத்தர் பிறந்தார்’ என்ற காவியப் பகுதியை “தமிழ் ஒளியின் கவிதைகள்” தொகுப்பில் கண்ட டாக்டர் மு.வரதராசனார் அவர்கள்: “புத்தர் பிறந்தார்” என்ற அருமையான காவியம் முடிக்கப்படாமலே குறையாக நின்று விட்டது, தமிழிலக்கியத்தின் குறையாகவே ஆகிவிட்டது’ என்றார். மு.வ.மொழிந்தபடி இது பெருங்குறையே ஆயினும், பாடல்களின் அருமை கருதி இந்நூல் பெருமைக்குரிய படைப்பு என்றே கருதுகின்றோம்.

புத்தர் தம் ஜன்ம பூமியாம் கபிலை நகர், உரோகிணி ஆறு, உலும்பினி வனம் பற்றிய வருணனைகள் வெகு சிறப்பாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

காவிய வரிசையில் முதலில் வரும் ‘கவிஞனின் காதல்’ காவியப் படைப்புகளுக்கு முன்மாதிரியாக எழுந்த நூல். புரட்சிக் கவிஞன் பாரதிதாசன் இயற்றிய ‘பாண்டியன் பரிசு’ காவியத்தை நகல் எடுக்கும் பேறு பெற்றவர் தமிழ ஒளி. அப்போது உள்ளத்தில் பதிவான எண்ணங்களே ‘கவிஞனின் காதல்’ எழுதக் காரணமாயிற்று என நாம் கருதுகிறோம். ‘நிலைபெற்ற சிலை’, ‘வீராயி’, ‘மே தின ரோஜா’ ஆகிய மூன்றும் புரட்சிகரமான தலித் இலக்கியங்கள் எனலாம்.

இவற்றுள் ‘வீராயி’ காவியத்திற்கும், பாரதியார் பாடிய ‘கரும்புத் தோட்டத்திலே’ என்ற பாடலே அடித்தளம். விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்கள் வாழும் பகுதிகளில் ‘செங்கொடி’ ஏற்ற வேண்டும் என்ற கருத்தினை வலியுறுத்தி எழுந்த நூல் ‘மே தின ரோஜா’. கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் காலூன்றாத காலத்தில் எழுதப்பட்ட ‘நிலை பெற்ற சிலை’யில் பொதுவுடைமைப் பூங்காவாகிய சோவியத் யூனியனின் பெருமை பேசப்படுகிறது.

சிலப்பதிகார வேனிற்காதை நிகழ்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட இசை நாடக நூலாக எழுந்தது ‘விதியோ, வீணையோ?

மாதவி காவியத்தில் கோவலன் கூற்றாக வரும் ஒரு ‘வெண்பா’வை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுந்த நூல் ‘கண்ணப்பன் கிளிகள்’. இது உருவகக் காப்பியம்.

பேராசிரியர் ராகுல சாங்கிருத்தியாயன் படைத்துள்ள புகழ் பெற்ற நூல் ‘வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை’. அதில் இடம் பெற்றுள்ள ‘பிரபா’ என்ற கதையினை அடிப்படையாக வைத்து புனைந்த புரட்சிகரமான குறுங்காப்பியம் ‘கோசலக்குமரி’.

தமிழ் ஒளியின் கவிதைகள் அனைத்தும் அவரின் புகழ்பாடும். காலத்தை வென்றவை தமிழ் ஒளியின் கவிதைகள். இந்தக்காலத்துக்கும் தேவையானவை தமிழ் ஒளியின் கவிதைகள்.

Pin It

சோஷலிஸக் கருத்துக்கள் ஐரோப்பாவில் வளர்ந்துவந்த காலங்களில், சுரண்டும் வர்க்கத்தினர் அதனை ஒழித்துக்கட்டுவதற்காகப் பல வழிகளில் முயன்றனர். இவர்களைப் பார்த்து பாரதி கேட்டான்,

“கான்யூட் ராஜாவின் கட்டளைக்கு, கடல் அலை கீழ்ப்படியுமா?”-என்று. அதாவது சோஷலிஸக் கருத்துக்கள் எங்கும் பரவிச் செல்வதை எவராலும் தடுக்க முடியாது என்பதையே பாரதி இவ்வாறு உணர்ந்து கூறினான். பாரதியைத் தொடர்ந்து பாரதிதாசனும் “பொதுவுடைமைக் கொள்கையினை திசையெட்டும் சேர்ப்போம்” என்று பாடித்திரிந்து சோஷலிஸக் கொள்கைகளை பரப்பினான்.

இவ்விருவரின் சுவடுகளைப் பற்றிக் கொண்டு அதாவது பாரதியை ஞானத்தந்தையாகவும்-பாரதிதாசனை குருவாகவும் கொண்டு ‘பாரதி கவிதா மண்டலத்தில்’ மூன்றாவது தலைமுறையில் முத்திரைப் பதித்த கவிஞன் “தமிழ் ஒளி”.

‘கவிஞர் தமிழ்ஒளி’ தென்னார்க்காடு மாவட்டத்தில் உள்ள குறிஞ்சிப்பாடியை அடுத்த ‘ஆடூரில்’ சின்னையா - செங்கேணி அம்மாள் இவர்களின் தலைமகனாக 21.09.1924ல் பிறந்தார்.

கவிஞருக்கு பெற்றோர் இட்ட பெயர் “விஜயரங்கம்” செல்லமாக அழைத்ததோ ‘பட்டுராசு’; இவையிரண்டையும் தாண்டி நிலைத்த பெயர், விஜயரங்கம் தனக்குத் தானே சூட்டிக்கொண்ட “தமிழ் ஒளி” என்ற புனைப்பெயர்தான். இந்தப் புனைப்பெயரை பாரதிதாசனின் கவிதை ஒன்றிலிருந்தே எடுத்து தனக்குச் சூட்டிக்கொண்டார்.

புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன் பணியாற்றிய புதுவை முத்தியாலுபேட்டை கல்வே கல்லூரியில் தான் தமிழ்ஒளியும் தமது ஆரம்ப காலக் கல்வியைத் தொடங்கினார். பாரதிதாசனைத் தனது வகுப்பு ஆசானாக மட்டுமின்றி வாழ்க்கை ஆசானாகவும் கொண்டார் தமிழ்ஒளி. புகுமுக வகுப்பான ‘கொல்லேம்’, ‘கொலேனியால்’ முதலியன படித்துத் தேறினார்.

பள்ளிச் சிறுவனாக இருந்தபோதே தமிழ் ஒளிக்குக் கவிபுனையும் ஆற்றல் இருந்தது. அவர் தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து, தமது வீட்டுத் தோட்டத்திலுள்ள நாவல் மரத்தின்மீது ஏறி அமர்ந்துகொண்டு சூரியனைப் பார்த்து கவிபுனைவதில் மூழ்கிவிடுவாராம். இரவிலும் ராந்தல் விளக்கை ஏற்றி வைத்துக் கொண்டு எதையாவது எழுதிக்கொண்டே இருப்பாராம்.

போராட்ட வீரர்களின் புகலிடமாகவும்-புரட்சிச் சிந்தனைகளின் பிறப்பிடமாகவும் விளங்கிய புதுவை மண்தான் தமிழ் ஒளிக்கு புதிய கனவுகளும், கருத்துகளும் உருவாவதற்கு களமாக-உரமாக அமைந்தது. ஆம்! அந்த மண்ணில்தான் தமிழ்ஒளி முதன் முதலாகப் பாடல் எழுதி பலரால் பாராட்டப் பெற்றார். அந்தப் பாடல் ஒரு சுயமரியாதைத் தோழர் மரணம் அடைந்தபோது எழுதப்பட்ட இரங்கற் பாடலாகும். இளமைக்காலந்தொட்டே தமிழ்ஒளிக்கு சமூக அக்கறையும் உண்டு என்பதை ஒரு நிகழ்ச்சியின் வாயிலாக அறியலாம். பள்ளிச்சிறுவனாக தமிழ்ஒளி இருந்த காலத்தில் புதுவை பிரஞ்சு ஆளுநர் “போன் வேன்” (Bonvan) மக்களிடம் கொடுங்கோலனாக நடந்துகொண்டான். சுதந்திரப் போராட்டக் காலகட்டத்தில் புதுவை அரசியலில் தீவிரமாக இருந்த தோழர் வி.சுப்பையாவை ஆளுநர் பொன்வேன் புதுவையை விட்டு வெளியேற்றினான்; சுப்பையா நாடு கடத்தப்பட்டார்.

ஆளுநரின் கொடுங்கோன்மையை எதிர்த்து மக்களிடையே கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டது. அவனுடைய குடும்பத்தாரின் கும்மாளத்தைக் கண்டு இளைஞர் பட்டாளம் எரிச்சலடைந்தது. போன்வேனின் மகளும் ஆணவத்திமிரால் அலைந்து திரிந்தாள்.

ஒருநாள், புதுவை மணக்குள விநாயகர் கோயில் பக்கமாக தமிழ்ஒளி போகும்போது போன்வேன் மகளின் அதிகாரம் நிறைந்த ஆணவத் திமிரைக் கண்டு, ஆத்திரம் கொண்டு அவளைப்பற்றி “துண்டுப் பிரசுரம்” எழுதி நகர் முழுதும் விநியோகம் செய்து விட்டார். இதனைக் கண்டு கோபமுற்ற ஆளுநர் போன் வேன் தமிழ்ஒளியைச் சிறையில் அடைத்தான். இரு வாரங்கள் சிறைவாசத்தை அநுபவித்த கவிஞர் மாணவராக இருந்ததால் மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதிக் கொடுக்கப்பட்ட பின்பு விடுவிக்கப்பட்டார்.

தமிழ்ஒளிக்கு பாண்டிச்சேரி படிக்க முடியாத சூழலை உருவாக்கியதால் பாரதிதாசனின் பெருமுயற்சியோடு அவர் தஞ்சை மாவட்டம் கரந்தை தமிழ்க்கல்லூரிக்குப் படிக்க அனுப்பப்பட்டார். கரந்தையில் படித்துக் கொண்டிருந்த போதுதான் “சிற்பியின் கனவு” என்னும் நாடகத்தை எழுதினார். அந்த நாடகம் சக்தி நாடக சபாவினரால் அரங்கேற்றப்பட்டது. பின்னாளில் இது ‘வணங்காமுடி’ என்னும் பெயரில் திரைப்படமாக வெளிவந்தது. ஆனால் திரையில் மூலக்கதை: தமிழ்ஒளி என்று குறிப்பிடப்படாமலேயே இருட்டடிக்கப்பட்டது.

கரந்தையில் கவிஞர் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் தமிழுக்கு முதலிடம் இருந்ததைவிட, சாதிக்கே முதலிடம் இருந்தது. தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சார்ந்த தமிழ் ஒளிக்கு இந்நிலை பெரும்பாதிப்பை ஏற்படுத்தியதால் கரந்தையில் தொடர்ந்து படிக்க முடியாத சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. எனவே, மீண்டும் புதுவைக்குத் திரும்பிவிட்டார்.

புதுவையில் பாரதிதாசனின் இல்லமே தமிழ் ஒளிக்குப் புகலிடம் அளித்தது. பாரதிதாசனின் இல்லத்தில் கவிஞர் தங்கியிருந்தபோது, பாரதிதாசனின் மகன் “கோபதி”, தமிழ் ஒளிக்கு உற்ற தோழனாக இருந்தார்.

1944ல் கோபதி ‘முரசு’ என்னும் பெயரில் கையெழுத்துப்பிரதி ஒன்றை நடத்தி வந்தார். அந்தக்காலத்தில் தமிழில் கைப்பிரதி நடத்தக்கூடாது என்று புதுவை அரசு சட்டம் போட்டிருந்தது. அதனால் கோபதி பாரதிதாசனின் முன்னிலையிலேயே கைது செய்யப்பட்டார். அந்த வழக்கு ஆறு மாத காலம் நடந்தபோதிலும், அடுத்த இதழைக் கொண்டு வருவதற்காக கோபதி, ‘மன்னர் மன்னன்’ என்று தமது பெயரை மாற்றிக்கொண்டார். அந்தச் சமயத்தில் தமிழ்ஒளி முரசு பத்திரிகைக்கு வலக்கரமாக இருந்திருக்கிறார்.

பாரதிதாசனிடம் உதவியாளராகப் பணியாற்றிய கால கட்டத்தில் புதுவை குயில்தோப்பிற்கு கவிஞர் அடிக்கடி சென்று வருவது வழக்கம். அங்கே நிலவிய நிழலின் குளுமையும், குயில்களின் இன்னோசையும் இவரது நெஞ்சைக் கவ்வின. அதனால் எழுந்த கவிதைகள் பற்பல. அவற்றை எல்லாம் எழுதிய பின்பு பாரதிதாசனிடம் காட்டி மகிழ்வார் தமிழ்ஒளி. பாரதிக்கு ‘குயில்பாட்டு’ கருக்கொண்ட இடமும் இந்த மாஞ் சோலைதான் என்பது குறிப்பிடத்தக்கச் செய்தியாகும்.

புதுவை-குயில்தோப்பில் கருக்கொண்டு எழுதிய கவிதைகள் பலவற்றை பெரியாரின் ‘குடியரசு’, அண்ணாவின் ‘திராவிட நாடு’ போன்ற இதழ்களில் தமிழ்ஒளி பதிவு செய்திருக்கிறார்.

மாணவப் பருவத்திலேயே பெரியாரின் சுய மரியாதைக் கருத்துக்களில் பெரிதும் ஈடுபாடு கொண்டிருந்த தமிழ்ஒளி 1945ல் பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்தில் “தீவிரகருஞ்சட்டை வீரராகத் திகழ்ந்தார். 1947இல் சுதந்திர நாளை துக்க நாளாகக் கொண்டாடுமாறு பெரியார் கூறியதை ஏற்க முடியாத நிலையில் தி.க.கொள்கையில் வெறுப்புற்று தோழர் ப.ஜீவானந்தம் அவர்களைச் சந்தித்து “கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில்” உறுப்பினரானார். அந்தச் சமயத்தில்தான் பதினேழு வயது இளைஞரான எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் தமிழ்ஒளியை சந்தித்தார்.

தமிழ்ஒளிக்கும்-ஜெயகாந்தனுக்கும் இடையே இருந்த உறவைப் பற்றி, ஜெயகாந்தனே இப்படிக் கூறுகிறார்:

“நான் தமிழ் இலக்கியப் பாடம் யாரிடமாவது முறையாக நெடுநாட்கள் பயின்றிருப்பேன் என்றால், அது தமிழ்ஒளி அவர்களிடம்தான். படிக்கிற விஷயத்தில் எனது சனாதனத்தை மிகவும் கடுமையாக விமர்சனம் செய்வதோடு அன்றி, எத்தனையோ விஷயங்களில் எனது கண்களைத் திறந்தவர் அவர்; பாரதியின் படைப்புகளையே தாண்டிவரக்கூடாது என்றிருந்த என்னை புதுமைப்பித்தன் வரை இழுத்துவந்தவர் தமிழ் ஒளிதான்”.

தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் ‘ஜெயகாந்தன் காலம்’, ‘ஜெயகாந்தன் பாணி’ என்றெல்லாம் போற்றுமளவிற்குச் சிறுகதைகளைத் தமக்கே உரிய யதார்த்தமான பாணியில் எழுதி, பெருமையின் உச்சியில் நின்றவர் ஜெயகாந்தன். இப்படிப்பட்ட படைப்பாளி தமிழ்ஒளியின் கருவறையிலிருந்து உருவானவர் என்பதை நினைத்துப்பார்க்கும்போது நமக்கு உடம்பே சிலிர்த்துப்போகிறது.

தமிழ் ஒளி, சுயமரியாதை இயக்கத்தில் இருந்தபோது எழுதியதைவிட, கம்யூனிசத்திற்கு வந்தபிறகுதான் பொதுவுடைமைக் கொள்கைகள் பற்றி அதிகம் எழுதியுள்ளார். புதுவையிலிருந்து சென்னைக்கு வரும் போதெல்லாம் சென்னையின் பல்வேறு இடங்களில் கால்நடையாகவே சுற்றிவந்தார். குறிப்பாக சென்னை-வால் டாக்ஸ் சாலையில் இருந்த பட்டறைகளை ஒட்டினாற்போன்று வசித்து வந்த கூலித் தொழிலாளிகளின் வாழ்வு அடிக்கடி இவரது கண்களில் பட்டது.

வெய்யிலுக்கும்-மழைக்கும் பாதுகாப்பு இல்லாத அந்தக் குடிசைகளில், வாழ்வுக்கும் பாதுகாப்பு இன்றி வாழும் ஏழை மக்களின் அவலம் தோய்ந்த வாழ்க்கைச் சித்திரம் கவிஞரின் நெஞ்சை உலுக்கியது. அதனால் தான் சென்னைக்கு வரும் போதெல்லாம் உழைக்கும் மக்களின் வசிப்பிடங்களையே இவரது கால்கள் சுற்றிச்சுற்றி வந்தன. முடிவாக, வர்க்க எழுச்சியைத் தோற்றுவிக்கவும், களப்பணிகளில் ஈடுபடவும் சென்னையே சிறந்த இடம் எனக்கருதியதால்தான் 1945 முதல் சென்னை அவருக்கு நிரந்தர வசிப்பிடமாகி விட்டது.

இந்தக்காலகட்டத்தில் தமிழ்ஒளி எழுதியவைதான் ‘நிலைபெற்ற சிலை’, ‘வீராயி’, ‘கவிஞனின் காதல்’ என்னும் மூன்று காவியங்கள். இந்த மூன்று நூல்களும் 1947இல் ஒரே சமயத்தில் வெளியாகி தமிழ் ஒளியின் ‘இலக்கியப் போக்கை’ இந்த உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தின.

சென்னைக்கு வந்த தமிழ்ஒளி தாம் இறப்பதற்கு சில தினங்களுக்கு முன்பு வரை தமது பெற்றோர்களைப் பார்ப்பதற்காகவோ, அல்லது வேறு ஏதேனும் நிகழ்வுகளுக்காகவோ புதுவைக்கு செல்லவே இல்லை. அவருக்கு குடும்பம் என்ற ஒன்றும் இல்லை; உறவினர்களையும் நாடவில்லை.

கவிஞருக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க (1948இல்) அவரது பெற்றோர்கள் விரும்பியபோதும் அவர் அதை மறுத்துவிட்டார். தமது எண்ணங்களைப் புரிந்து நடக்கக்கூடிய ஒரு பெண்ணைத் தமது பெற்றோரால் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது என்று கருதியதால் திருமணத்தை நிராகரித்தார்.

சென்னையில் தனிமனிதனாகவும் அதே சமயத்தில் ஒரு நண்பர்கள் வட்டத்தையும் அமைத்துக்கொண்டு செயல்பட்டார் தமிழ்ஒளி. அந்த வட்டத்தில், இலக்கிய ஆர்வலர்கள், எழுத்தாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், பதிப்பாளர்கள், தொழிற்சங்கத் தோழர்கள்... என பலரும் இருந்தனர். குறிப்பாக, ஜார்ஜ்டவுனில் அவருக்கு நண்பர்கள் அதிகம்இருந்தனர். தற்போது ‘மின்ட்’ என்று அழைக்கப்படும் தங்கசாலையிலும், திருவொற்றியூரிலும் கட்சித் தோழர்களின் இருப்பிடங்கள் அமைந்திருந்ததால், அங்கெல்லாம் தமிழ்ஒளி தங்கினார். ஆனால், ஓரிடத்திலேயும் நிலைத்திருந்ததில்லை. அதேபோல பத்திரிகைகளுடன் அவருக்கு நெருங்கிய உறவு இருந்தபோதிலும்கூட எந்த ஒரு பத்திரிகையிலும் அவர் மாத ஊதியத்திற்காகப் பணியாற்றியதில்லை.

தமிழ்ஒளி எப்போதும் எவருக்கும் கட்டுப்பட்டு எழுதியதில்லை. அவருக்கு எப்போது எழுத வேண்டும் என்று தோன்றுகிறதோ அப்போது எழுதினார். மற்ற நேரங்களில் நிகழ்வுகளை மனதில் அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தார். இதுகுறித்துத் தமிழ் ஒளியே கூறுகிறார்:

“நான் எந்த நேரத்தில் எதை எழுதுவேன் என்பது எனக்கே தெரியாது. ஏனெனில் எதையும் நான் திட்டமிட்டு செய்வதில்லை... அவ்வாறு செய்வது ஒரு கலைஞனின் பணியுமன்று. அது ஒரு எந்திரத்தின் போக்கு. நான் எந்த நேரத்தில் எதைப் படிக்கிறானோ, எதைப் பார்க்கிறேனோ அதுவே என்னுள் கிளர்ந்தெழுந்து கவிதை, கதை, கட்டுரை என்று பரிணமிக்கின்றன.
அதனால்தான் இந்த நேரத்தில் இதை எழுது என்று எவர் பணித்தாலும் எனக்கு எரிச்சலாக இருக்கிறது; அப்படி எழுதுவது இலக்கியமாக இருக்காது என்றும் தோன்றுகிறது"

கவிஞரின் இந்த வாக்கு மூலத்தை எண்ணிப் பார்க்கும்போது எழுத்துத் துறையில் அவர் எவருக்கும் கட்டுப்பட்டு வாழவில்லை என்பதை அறிய முடிகிறது. “கவிஞர்கள் சுதந்திரப் பறவைகள்” என்று எமர்ஸன் கூறியது பொய்க்குமா என்ன?

1948இல் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்டது. “ஜனசக்தி” பத்திரிகை அலுவலகமும் மூடி சீல் வைக்கப்பட்டது. கட்சித் தலைவர்களும் ‘தலைமறைவு வாழ்க்கை’ நடத்தினர். அந்த சமயத்தில் “முன்னணி” என்னும் இதழ்தான் தலைமறைவாளர்களுக்குத் தொடர்பு சாதனமாக விளங்கியது. இவ்விதழைக் ‘கவிஞர் குயிலன்’ தொடங்கினார். அவருடன் இணை ஆசிரியராக பொறுப்பேற்று கவிஞர் தமிழ்ஒளி கடுமையாக உழைத்தார்.

வாரந்தோறும் கவிதை, கதை, ஓரங்க நாடகம், விமர்சனம்... என்று பலவாறு, ஏட்டில் எண்ணத்தை நிரப்பி வாசகர்களை எழுச்சிபெறச் செய்தார் தமிழ்ஒளி. அந்த நாட்களில் பொதுவுடைமைக் கருத்துக்களை மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியங்கள் வாயிலாக மட்டுமே மக்கள் அறிந்து வந்தனர். ஆனால் தமிழ்ஒளி அந்த நிலையை மாற்றியமைத்தார். படைப்பிலக்கியத்தின் மூலம் பொதுவுடைமைக் கருத்துக்களைப் பறை சாற்றினார்.

முன்னணியில் வெளிவந்த படைப்புகள் ஒவ்வொன்றும் புரட்சிக்கனல்கள், புதிய சிந்தனைகள். இந்தப் பத்திரிகை எப்படி செயல்பட்டது? கருத்துக்களை எங்ஙனம் கொண்டு சேர்த்தது... என்பதைப்பற்றி அநுபவிக்காத நாம் கூற முடியாது. ஆனால் முன்னணியைப் பற்றி அறிந்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் திரு.சு.மு.கண்ணன்,

“அந்நாளில் தலைமறைவாய் இருந்த என் போன்றோர்க்கு கிடைக்கப்பெற்ற பத்திரிகைகளில் முன்னணி தான் முதலிடம் பெற்றது. இந்தப் பத்திரிகையில் கவிஞர் தமிழ்ஒளி எழுதிய கவிதைகள் மகா சக்தி வாய்ந்தவை; மறக்க முடியாதவை. அந்த அளவிற்கு பாரதி போன்று உலகு தழுவிய பார்வையும்-உரத்த சிந்தனையும் உடையவை தமிழ்ஒளியின் கவிதைகள்” என்று கூறியுள்ளார்.

முன்னணி பத்திரிகையில் மட்டுமன்றி எழுத்தாளர் ‘விந்தன்’ நடத்திய ‘மனிதன்’ பத்திரிகையிலும் உதவி ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். இதற்கிடையில் தாமே ஒரு பத்திரிகையைத் தொடங்கி நடத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் கவிஞருக்கு உதயமானதால், ‘ஜனயுகம்’ என்னும் பத்திரிகையை 1950இல் தொடங்கினார். இவ்விதழின் இரு வெளியீடுகளை மட்டுமே தமிழ்ஒளியால் வெளியிட முடிந்தது. கையிலிருந்த பணமோ இரு இதழ்களை வெளிகொணர்வதற்குள் கரைந்துபோனது.

‘ஜனயுகம்’ பத்திரிகையைத் தொடர்ந்து நடத்த வேண்டும் என்ற வெறி தமிழ்ஒளிக்குள் தாண்டவ மாடியது. எனவே தமது கிராமத்திற்குச் சென்று பெற்றோரின் உதவியை நாடினர். அவர்கள் உதவ மறுத்ததால் குடும்பச் சொத்தாக இருந்த தென்னந்தோப்பை விற்க முயன்றார். அதிலும் அவரது முயற்சி பலிக்கவில்லை. அதனால் மனம் உடைந்த அவர் பெற்றோரிடம் சொல்லிக்கொள்ளாமலேயே சென்னை திரும்பினார்.

அன்று சென்னைக்கு வந்தவர்தான் தமிழ்ஒளி. அதன் பிறகு பன்னிரெண்டு ஆண்டு காலம், அதாவது 1962 வரை தமது பெற்றோர்களை மறந்து-சுத்தமாக மறந்து, “போகும் வழி நீளமென்று புத்தி உணர்ந்தாலும் போகும்வழி எனது போக்குக்கு இயைந்த வழி” என்று அவர் போக்கில் போய்க்கொண்டிருந்தார்.

1951இல் ‘விஜயன்’ என்னும் புனைப்பெயரில் தமிழ்ஒளி, “மாமாவின் சாகசம்” என்ற சிறுநாவலை எழுதினார். இதனை சக்தி வை.கோவிந்தன் வெளியிட்டார். ‘சிறுகதை, நாவலில் சொல்ல முடியாத விஷயத்தை எனது பத்துவரி கவிதை சொல்லும்’ என்று கவிதையில் மட்டுமே உறுதியுடன் இருந்த தமிழ் ஒளியின் இந்த நாவல் அன்றைய மலிவுவிலைப் பதிப்பாக விற்பனையில் பெரிய சாதனையைப் படைத்தது.

சோவியத் நாட்டில் நடைபெற்ற எழுத்தாளர் மாநாட்டின் தாக்கத்தால் தமிழகத்திலும், ‘தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம்’ முதலிய அமைப்புகள் உருவாயின. இச்சங்கத்தின் செயலாளர்களில் ஒருவராக தமிழ்ஒளி செயல்பட்டுள்ளார். இந்த ஈடுபாட்டின் காரணமாக, தேசியக்கவி பாரதி ரஷ்யப் புரட்சிக்கும், ஐரோப்பிய நாடுகளின் விடுதலைச் சூழலுக்கும் முதன் முதலில் குரல் கொடுத்ததைப் போல, மக்கள் கவி, தமிழ்ஒளியும் 1952-இல் ‘மே தினத்தை’ வரவேற்று முதன்முதலில் குரல் கொடுத்தார். அத்துடன் சீனப் புரட்சியையும்-ஆசிய நாடுகளின் விடுதலைச் சூழலையும் பாடினார். பொதுவுடைமை என்றால் பாமர மக்கள் அறியாத காலத்தில் லெனினைப் போல, ஏங்கல்ஸ் போல தாமாகவே சிந்தித்து முடிவுகள் மேற்கொண்டு எதிர்நீச்சல் போட்டு பொதுவுடைமை இயக்கத்தின் பாவலனாக விளங்கினார் தமிழ்ஒளி என்று நாம் கூறினால் அது மிகைஅல்ல; உண்மை. இந்த நேரத்தில் நம் முன்னே ஒரு கேள்வி எழும். அதாவது பொதுவுடைமையைப் பற்றி பாரதியோ-பாரதிதாசனோ பாடவில்லையா என்று. இவர்கள் பாடியிருக்கிறார்கள் என்றாலும், பாரதியின் பொதுவுடைமை விடுதலைச் சூழலை ஒட்டியது. பாரதிதாசனின் பொதுவுடைமை அவர் சார்ந்திருந்த திராவிடர் கழகத்தை ஒட்டியது. ஆனால், தமிழ்ஒளியின் பொதுவுடைமை அப்படிப்பட்டதல்ல. அவருடைய கவிதைகளில் நேரடியாகவே ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைப்பற்றி பேசப்பட்டிருக்கும். மேலும், சமூக-பொருளாதாரத்திற்குத் தனியிடம் கொடுத்து நிரப்பப்படாத இலக்கிய வெற்றிடத்தை முதன் முதலில் நிரப்பியவர் தமிழ்ஒளி. அதனால்தான் அவiரைப் ‘பொதுவுடைமைப் பாவலன்’ என்று அழைப்பது பொருத்தமாகவே உள்ளது.

மே தினத்தை முதன்முதலில் கொண்டாடியவர் தோழர் சிங்காரவேலர் என்றால், அதனை வரவேற்று முதன்முதலில் கவிதை வடித்தவர் தமிழ்ஒளி. அதனால் தான் பன்மொழிப் புலவர் கா.அப்பாதுரையார், “பாரதி-பாரதிதாசன் இருவரையும் தாண்டி உலகத் தொழிலாளர்களின் இயக்கமாகிய பொதுவுடைமைப் போர்க்களத்தில் களப்போர் வீரனாக விளங்கியவன்” என்று புகழ்மாலை சூட்டியுள்ளார்.

மே தினத்தைப் பாடி வெளியிட்ட நூலின் விற்பனையில் பாதித்தொகையை அப்போது மலேசியாவில் நாடு கடத்தப்பட்ட தமிழர்களுக்கு தமிழ்ஒளி வழங்கியுள்ளார். இது அவரின் தமிழ் உணர்வுக்கு ஓர் எடுத்துக் காட்டாகும். இதனைத் தொடர்ந்து அவர், “விதியோ? வீணையோ?” என்னும் இசை நாடகத்தை 1955 இல் எழுதினார். இதன் சிறப்பை உணர்ந்த அப்பாதுரையார், திரு. என்.எஸ். கிருஷ்ணனிடம் அரங்கேற்றும்படி வேண்டிக்கொண்டார். ஆனால் அது நடைபெற வாய்ப்பின்றி போய் விட்டது.

இந்த நேரத்தில் கவிஞரின் வாழ்வில் ஏற்பட்ட ஒரு திருப்பு முனையையும் சொல்லியாக வேண்டும். அதாவது, தமிழ்ஒளி ஒரு பெண்ணை மனதாரக் காதலித்தார். ஆனால் அந்தக்காதல் கைகூடவில்லை. அதனால் மனம் ஒடிந்து பல துன்பங்களுக்கு ஆளானார். அந்தச் சமயத்தில் உருவானது தான் “கண்ணப்பன் கிளிகள்”, “மாதவி காவியம்” என்னும் இரு படைப்புகள். இவற்றில் முழுக்க முழுக்க தமிழ் ஒளியின் சோகம் ததும்புவதைக் காணலாம்.

“பாரதியின் குயிலுக்குப் ‘பூர்வ ஜன்ம ஞானம்” இருந்தது. என் கிளிகளுக்கு மனிதருடன் பரிச்சயமும், தமிழ்மொழியில் நல்ல ஞானமும் இருக்கின்றன” என்று கண்ணப்பன் கிளிகள் நூல் முகவுரையில் கவிஞர் எழுதியுள்ளார். இந்த உருவகக் காப்பியத்தில் ஒலிக்கின்ற ஆண் கிளியின் சோகம் தமிழ்ஒளியின் குரலே என்பது படிக்கின்ற எவருக்கும் விளங்காமல் போகாது.

‘தமிழ்ஒளி’ என்று தாம் புனைந்து கொண்ட பெயருக்கு ஏற்ப தமிழுக்கும்-தமிழருக்கும் அவர் ஆற்றியுள்ள பணிகளை எந்த அளவுகோல் கொண்டும் அளந்தறிய முடியாது. அந்நாளில் சி.பா.ஆதித்தனார் தொடங்கிய “நாம் தமிழர்” என்னும் இயக்கத்தில் தீவிரமாக செலாற்றிய தமிழ்ஒளி அவ்வியக்கத்தின் சார்பாக வெளிவந்த ‘தமிழன்’, ‘சமநீதி’ ஆகிய இதழ்களில் இந்தி எதிர்ப்புக் கவிதைகள் பல எழுதினார்.

தமிழ்ஒளி ஏறக்குறைய 25க்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதியுள்ளார். இவரது நூல்களை ஊ.கோவிந்தன், மா.சு. சம்பந்தன், பெண்ணாடம் வீ.இராமசாமி, செ.து.சஞ்சீவி முதலிய தோழர்கள் வெளியிட்டுள்ளனர். தற்போதுவரை தமிழ்ஒளியின் படைப்புகளை பெரியவர் செ.து.சஞ்சீவி தொடர்ந்து வெளியிட்டு வருகிறார்.

கவிதை-நாடகம்-ஆராய்ச்சி என்ற வட்டத்திற்குள் மட்டும் தமிழ்ஒளி இயங்கவில்லை. திரைப்படத் துறையிலும் அவர் கால் பதித்தார். 1957இல் வெளியான ‘உலகம்’, ‘அலாவுதீனும் அற்புத விளக்கும்’ ஆகிய திரைப்படங்களுக்குப் பாடல் எழுதினார். ஆனால் திரைத்துறை அவருக்கு ஒத்து வராததால் விலகிவிட்டார்.

1962க்கு பிறகு தமிழ்ஒளி காசநோய்க்கு ஆளானார். உடல் நலம் குன்றிய போதிலும்கூட கடைசிவரை எழுதிக் கொண்டேதான் இருந்தார். 1964இல் பாரதிதாசன் இறந்தபோது, “உயிரில் உணர்வில் கலந்த கவிஞன், என் உயிரில் உயிர் கொண்டு உலவுகிறான்” என்று மிகவும் வருந்தி எழுதினார். இது தான் அவர் எழுதிய கடைசி கவிதை என்று சொல்லப்படுகிறது.

“மண்ணில் முளைத்தவன் நான்-அதன்
மார்பில் திளைத்தவன் நான்!
எண்ணித் துணிந்துவிட்டேன்-இனி
எங்கும் பறந்து செல்வேன்”

என்று பாடித் திரிந்த நமது பாட்டாளிக் கவிஞன் தாம் பிறந்த மண்ணிலேயே 29.03.1965 அன்று மறைந்தார். பாட்டாளிகளைப் பாடிய பாவலனின் தொடர் ஓசை இனி வருமா? காலம்தான் பதில் சொல்லும்.

Pin It

கல்வி என்பது அறிவு பெற மட்டுமா? அதற்குள் பலபரிமாணங்கள் இருக்கின்றன. கல்வியை எந்த மொழியில் கற்பது? கல்விக் கூடங்களை யார் நிர்வகிப்பது? தரமான கல்வி என்று எதைக் கருதுகிறோம்? இதனை அரசுக் கல்விநிறுவனங்களால் தர முடியாதா? கல்வியில் அந்நிய நிறுவனங்கள் மூக்கை நுழைக்கும் காலம் வருமா? என பலப்பல கேள்விகள் இன்று நம்முன் நிற்கின்றன. இவற்றுக்கும் இன்னும் பல கேள்விகளுக்கும் கல்வியாளர் எஸ்.எஸ்.ராஜகோபாலன் பேட்டியில் பதிலளிக்கிறார். பேட்டி மயிலை பாலு.

 இன்றையக் கல்விமுறையில் ஆங்கில மோகம் ஏராளமான மக்கள்கிட்ட இருக்கு. இவர்களை மீட்க என்ன செய்யலாம்?

ஒரே வரி சட்டம் போட்டு இதை மாற்ற முடியும். தமிழ்நாட்டில் தமிழ்வழிக் கல்விதான் பன்னிரண்டாம் வகுப்புவரை என்று ஒரு சட்டம் போட்டால் இது நடக்கும். ஆனால் அந்த அரசியல் உறுதி இங்கே இல்லை.

கல்விக்கூடங்களைப் பராமரிக்கவும் கல்வி நிறுவன உழியர்கள், ஆசிரியர்களுக்கு ஊதியம் கொடுக்கவும் போதிய நிதி இல்லன்னு அரசாங்கங்கள் சொல்வது பற்றி...?

தொள்ளாயிரம் கோடி ரூபாய் பாதுகாப்புக்கு செலவு பண்றாங்க. பணமா இல்ல. அதுல ஆதாயம் இருக்கு. ஆனா ஒரு ஏழைக்குக் கல்வி குடுத்தா அதுல ஆதாயம் இல்ல. செலவு பண்ண மாட்டேங்குறாங்க. நூற்றிரண்டு கோடி மக்களும் நல்ல அறிவு பெற்ற மக்களா இருந்தா ராணுவத்தவிட பெரிய சக்தியா இருக்கும். இதைச்செய்ய அரசியல் உறுதி வேணும்.

அரசாங்கங்கள் இப்படி இருப்பதால்தானே தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் ஏராளமா வந்திருச்சி?

தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்திலிருந்து உண்டு. இவற்றின் மீது அரசாங்கத்துக்குக் கட்டுப்பாடு இருந்தது. இதற்கான சட்டமே உண்டு. ரொம்ப காலத்துக்கு அரசுப் பள்ளிக் கூடம் நடத்துனதில்ல. உள்ளாட்சி அமைப்புகள்தான் பள்ளிக்கூடங்களை நடத்திக்கொண்டிருந்தன. இவற்றுக்கும் தனியார் பள்ளிகளுக்கும் அரசு உதவி செய்தது. இவையெல்லாம் ஒழுங்காக நடக்கிறதா தரமான கல்வி கொடுக்கப்படுகிறதா என்று கண்காணித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆசிரியர் நியமனம் பண்றது டிரான்ஸ்பர் பண்றது இதையெல்லாம் அரசாங்கம் செய்ததில்ல.

அப்படின்னா இதுல மாற்றம் வந்தது எப்போது?

எம்ஜிஆர் ஆட்சிக்காலத்துலதான் (1977-க்குப் பிறகு) பஞ்சாயத்து யூனியன் பள்ளிகளையெல்லாம் அரசாங்கம் நேரடிப் பார்வையில் எடுத்துக்கொண்டது. 35 ஆயிரம் துவக்கப்பள்ளிகளின் 5 ஆயிரம் உயர் நிலைப் பள்ளிகளின் ஆசிரியர் நியமனம், மாறுதல் எல்லாவற்றையும் அரசாங்கம் சென்னையில் உட் கார்ந்துகொண்டு கவனித்தது. இந்த மாதிரி ஏற்பாடு உலகத்துல எங்கேயும் இல்ல. இதுதான் குழப்பத்துக்கு எல்லாம் வித்து.

உள்ளாட்சி அமைப்புகளிடமிருந்த பள்ளிகள் அரசுக்கு மாற்றப்படக் காரணம் என்ன?

அந்த நாளில் ஜில்லா போர்டு (இன்றைய மாவட்டப் பஞ்சாயத்து போன்றது) பிரசிடென்ட் மந்திரியை விட அதிகாரம் உள்ள வராகவும் ஊராட்சி ஒன்றியத்தலைவர் எம்எல்ஏவைவிட அதிகாரம் கொண்டவராகவும் இருந்தார்கள். இதுக்காகவே இந்த ரெண்டு அமைப்பையும் சீரழிச்சாங்க. இதனால பாதிக்கப்பட்டது ஏழை எளிய வர்க்கம் தான். அவங்களுக்குத் தான் கல்வி முழுக்க முழுக்க மறுக்கப்பட்டது.

கட்டணக் கல்விங்கிறது மக்களை இப்ப விழிபிதுங்க வைக்குது. கல்வி என்பது தொண்டு என்பதிலிருந்து வசூலுக்கு எப்படி மாறியது?

எம்ஜிஆர் ஆட்சிக்காலத்துல கட்டணக் கல்வி முறைய கொண்டு வந்தாரு. பாலிடெக்னிக்ல தொடங்கி இன்ஜினீரிங் கல்லூரிக்குப் போயி அப்புறம் பள்ளிக் கூடங்களுக்கும் கொண்டு வந்தாரு. இன்னைக்கு நர்சரிப்பள்ளியிலிருந்து எல்லாமும் கட்டணக் கல்வியா மாறிப்போச்சு. அரசாங்கப் பள்ளிகளிலேயும் பெற்றோர்-ஆசிரியர் சங்கம் அதிக அளவில் வசூல் பண்றாங்க.

இதுக்காகவே அரசுப்பள்ளிகள்ல தமிழ் வழி வகுப்பையெல்லாம் ஆங்கில வழி வகுப்புகளா மாத்துனாங்க. மக்களுக்கும் ஆங்கில வழிக் கல்வின்னா உயர்ந்த படிப்புங்குற மாயைய உண்டாக்கிட்டாங்க.

தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் தரமா இருக்கு; அரசு கல்வி நிறுவனங்கள்ல தரம் இல்லன்னு மக்கள் கிட்ட ஒரு கருத்து உருவாகி இருக்கு. இது எதனால?

அரசுப்பள்ளிகள்ல ஆசிரியர்கள் போடாம ஆசிரியர்கள் மீது மேலாண்மை செலுத்தாம அந்தப் பள்ளிக் கூடங்கள கல்வி தராத நிறுவனங்களா மாத்திட்டாங்க.

அடுத்து தனியார் கல்லூரிகள் வந்தா அதுக்குக் கம்ப்யூட்டர் கோர்ஸ் குடுத்தாங்க. பிபிஏ குடுத்தாங்க. ஆனா தமிழ்நாட்டிலேயே முதன் முதலா தொடங்கப்பட்ட பிரசிடென்சி (மாநிலக்) கல்லூரிக்குக் கூட இந்தப் பாடங்களையெல்லாம் குடுக்கல. தனியார் கல்லூரிகளுக்குப் புதுப்புது பாடப்பிரிவுகள் தொடங்க அனுமதிச்சு அவங்கள வளர விட்டுவிட்டு அரசுக்கல்லூரிகளை நாசம் பண்ணினாங்க.

தாய்மொழியில் கல்வி கொடுக்கணும்னு தமிழ்நாட்லதான் போராட்டம் நடக்குது. இப்படிப்பட்ட போராட்டம் வேறெந்த மாநிலத்திலேயும் நடக்கறதா தெரியலியே...

குஜராத் மாநிலத்தில் எல்லாப் பாடங்களிலேயும் பிஎச்டி பட்டம் குஜராத் மொழியிலேயே வாங்கலாம். ராஜஸ்தான்ல ஒரு வார்த்த ஆங்கிலம் தெரியாம எம்எஸ்சி பட்டம் பெறலாம். விருப்பமிருந்தா ஆங்கிலம் படிக்கலாம். இங்கேதான் ஆங்கிலம் படிக்கலன்னா வீணாப் போயிடுவோம்னு நெனைக்கிறாங்க.

ஆங்கிலக் கல்வி தேவையில்லன்னு நீங்க சொல்றீங்களா?

மொழியைக் கற்பது என்பது வேறு. ஆங்கிலம் படிச்சா மட்டும் அறிவு வந்துடாது. என்னோட அண்ணாரு எஸ்.எஸ்.கண்ணன் (சென்னையில் மார்க்ஸ் நூலகம் நடத்துபவர்) பிரான்சுக்குப் போனாரு. அங்க மூணே மாசத்துல விக்டர் ஹியூகோ நாவலைப்படிக்கும் அளவுக்கு ஃபிரஞ்சு மொழிய கத்துக்குடுத்துட்டாங்க. ஆகவே எந்த மொழியையும் கொறைஞ்ச காலத்துல கத்துக்கலாம்.

ஆனா தாய் மொழியில படிச்சத்தான் எளிமையா படிக்க முடியும். மத்தவங்களுக்கும் நல்லா எடுத்துச் சொல்ல முடியும். அறிவு என்பது பொதுச் சொத்து. அதைத் தாய் மொழியில் பெற்றால் தான் எல்லாருக்கும் கொடுக்க முடியும்.

சங்க இலக்கியம், தொல்காப்பியம் என்று தமிழ்ப்பாரம்பரியம் பேசி ஆட்சிக்கு வந்த வங்கதான் தமிழ் நாட்டுல முப்பத் தெட்டு வருஷமா மாறி மாறி ஆட்சியில இருக்காங்க. அப்படியிருந்தும் தமிழ் வழிக் கல்வி வேரூன்றாததற்குக் காரணம் என்ன?

குழந்தைகளுக்குக் கற்பிப்பதற்கு ஏற்ப தமிழ் மொழி பற்றி ஆய்வு மேற்கொள்ளப்படல. ஒன்றாம் வகுப்பிலேயே குழந்தைகளுக்குப் பல வகையான வரிவடிவங்களைக் கொடுப்பது குழப்பத்தை ஏற்படுத்துது. உதாரணத்துக்கு உ கரக் குறியீட்டைச் சொல்லலாம். கு, ஙு, சு, ஞு, டு, து, மு,ரு என்று எத்தனை மாற்றங்கள்! குழந்தைகளுக்கு எளிமையாய்ப் புரிவது போல் எழுத்துச் சீர் திருத்தம் செய்ய வேண்டும். வார்த்தைகளில் பயன்படுத்தாத ங, ஞ் வர்க்க எழுத்துக்களை இன்னும் விடாப்பிடியா வச்சிகிட்டிருக்கோம். வரி வடிவத்தின் மேலுள்ள குழந்தைகளின் கோபம் மொழி மேலான கோபமாக மாறி விடுகிறது.

எனவே மொழியாராய்ச்சியாளர்களுடன் கலந்து வரி வடிவத்தில் மாற்றம் செய்ய வேண்டும். கற்பிக்கும் முறையிலும் மாற்றம் செய்ய வேண்டும்.

காலனியாதிக்கத்துல ஆங்கிலம் எப்படி எல்லா நாடுகளுக்கும் கொண்டு செல்லப் பட்டதோ அதே மாதிரி உலக மயத்துல இப்போது மீண்டும் ஆங்கிலத்தை அனைத்து நாடுகளின் மொழியாக, குறிப்பாகத் தகவல் தொழில்நுட்ப மொழியாக மாற்றும் முயற்சி நடப்பதாகத் தெரிகிறது. இதுபற்றி உங்கள் கருத்து?

இப்போ கேட்ஸ்(GATS- General Agreement on Trading Servies)னு ஒரு ஒப்பந்தத்துல இந்தியா கையெழுத்திடப்போவுது. அப்படி கையெழுத்திட்டா உயர்கல்வி முழுவதையும் வெளிநாட்டவர் வந்து இங்க நடத்தலாம். அவங்க அரசாங்கத்திடமோ பல்கலைக்கழகத்திடமோ ஏஐசிடி-யிடமோ யூஜிசி-யிடமோ அனுமதி வாங்க வேண்டாம்.

அவங்களே பாடத் திட்டத்தை வகுக்கலாம்; பாடநூல்களைத் தயாரிக்கலாம்; தேர்வு நடத்தலாம்; பட்டம் கொடுக்கலாம். அதாவது இந்தியாவுக்குள்ளேயே ஒரு அயல்நாடு இருக்கும். நம்ம அரசு நிர்வாகத்துக்கு இணையா அவங்க ஒரு அரசாங்கம் நடத்துவாங்க.

அமெரிக்காவுல எல்லா வர்த்தகத்திலும் பற்றாக் குறை. அவர்களுக்கு உபரியைத் தருவது கல்வி வியாபாரம் மட்டும்தான். ஆண்டுக்கு ஏழு பில்லியன் டாலர் உபரி கெடைக்குது. கேட்ஸ் வந்துதுன்னா இந்த உபரி ஏழு டிரில்லியன் டாலரா அதிகரிச்சிடும். அதுக்காகத் தான் அமெரிக்கா பிரஷர் குடுக்குது. இந்த ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகாம மக்கள் எச்சரிக்கையா இருக்கணும்.

இப்படிப்பட்ட ஒப்பந்தங்கள் போட அரசுக்கு அதிகாரம் இருக்கு. மக்களில் பெரும்பாலோ ருக்கு இது பற்றி விவரம் தெரியறதில்ல. இதுக்கு என்ன செய்யலாம்?

அமெரிக்காவுல எந்த நாட்டோடும் ஒப்பந்தம் போட ஜனாதிபதிக்குக்கூட உரிமை கெடையாது. அவர் செனட் அனுமதியைப்பெற வேண்டும். ஆனா நம்ம நாட்டுல எந்த ஒப்பந்தத்திலேயும் அமைச்சர்களே கூட கையெழுத்துப் போட்டுட்டு வந்திடறாங்க. இத மாத்தணும். அயல் நாடுகளுடன் போடுகிற ஒப்பந்தத்தை நாடாளுமன்றம் ஏற்க வேண்டும் என்று அரசியல் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டு வருவது மிகவும் முக்கியம்.

தமிழ் வழிக்கல்வி என்று பேசினாலும் பாட நூல்கள் தான் எழுதப்படுது. பலதுறைகளிலும் தமிழில் நூல்கள் எழுதப்படுவதோ வெளியிடப் படுவதோ இல்ல. அதனால தமிழ்ல எல்லாத்தையும் எப்படி படிக்க முடியும்னு கேக்கறாங்களே...?

கணினியுகத்துல இனி எதுவுமே கஷ்டமில்ல. தானாக மொழியாக்கம் செய்கிற முறையெல்லாம் வந்திருக்கு. அதையெல்லாம் நாம் பயன்படுத்தணும். அவ்வளவுதான்.

கல்வி, முன்பு மாநிலப் பட்டியல்ல இருந்துது. அப்புறம் பொதுப் பட்டியலுக்குப் போயிட்டுது. இதோட விளைவு என்ன? இதில் மாற்றம் வரணுமா?

எமர்ஜென்சி காலத்துல இந்திராகாந்தி ஆட்சியில கல்வியைப் பொதுப்பட்டியலுக்கு எடுத்துக்கிட்டு போயிட்டாங்க. அது ஒரு தவறான காரியம். பின்தங்கியிருக்கிற மாநிலங்களைக் கல்வியில் முன்னேற்ற அவற்றுக்கு நிதி போதாது, நாங்க உதவி செய்து அவற்றை முன்னேற்றத்தான் இந்த நடவடிக்கைன்னு சொன்னாங்க. ஆனால் அதைத் திட்டக்குழு மூலமாகவே செய்திருக்க முடியும். உண்மையான காரணம் என்னென்னா எல்லாவற்றுக்கு மேலேயும் மத்திய அரசுக்கு ஒரு கட்டுப்பாடு இருக்கணுங்கிறதுதான்.

கல்வியை மீண்டும் மாநிலப்பட்டியலுக்குக் கொண்டு வரணும். அது மட்டும் போதாது. அதிகாரப்பரவலாக்கப் படணும். கல்வி நிலையங்களுக்கும் மக்களுக்கும் நேரடியான உறவு இருக்கும் வகையில் அவை உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும். அவற்றை நிர்வகிக்கும் அளவுக்கு உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு மாநில அரசு கூடுதல் நிதி ஒதுக்க வேண்டும். அப்போதுதான் கல்விக்கூடங்களை மக்கள் தங்களுடையதாகப் பார்ப்பாங்க.

கல்வி நிறுவனங்களின் நிர்வாக அமைப்புகள்ல குறிப்பாகப் பல்கலைக்கழக செனட் சிண்டிகேட்ல மாணவர்களின் பிரதிநிதிகளையும் இணைக்கணும்னு ஒரு கோரிக்கை இருக்கு இது சரியானதுதானா?

பல்கலைக்கழக செனட்டிலேயும் சின்டிகேட்டிலேயும் மாணவர் பிரதிநிதிகளைக் கொண்டு வரணும்னு மால்கம் ஆதிசேஷையா விரும்புனாரு. ஆனா அதிகார வர்க்கம் இதற்கு சட்டத்தில் மாற்றம் கொண்டுவர முடியாம பண்ணிட்டாங்க.

கல்வியோட நுகர்வோர் மாணவர்கள்தான். அவங்களுக்கு இந்த மாதிரி அமைப்புகள்ல அவசியம் இடம் கொடுக்கணும்.

மாணவ மாணவிகளுக்கு அண்ணா பல்கலைக்கழகம் உடைக்கட்டுப்பாடு கொண்டு வந்தது பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

இது ரொம்பவும் அபத்தமானது. உடை மட்டும்தான் ஒருத்தரைக் கவரணும்கிறது இல்ல. முகம் அழகா இருந்து கவரப்பட்டால் கரிய பூசிக்கிட்டு வாங்கன்னு சொல்லுவாரா? எடுப்பான மூக்கு இருப்பது கவர்ச்சியா இருந்தா அத மறச்சி துணியக் கட்டிகிட்டு வாங்கன்னு சொல்லுவாரா?

உடைக்கட்டுப்பாட்ட எதிர்த்து தமிழகம் தழுவிய போராட்டம் நடந்திருக்கணும். ஏன் நடக்கல? கல்லூரிகள்ல மாணவர் அமைப்புகள சிதறடிச்சிட்டாங்க. முன்பெல்லாம் மாணவர் அமைப்பை கேட்காம கல்லூரி முதல்வர் எந்த முடிவையும் எடுக்க முடியாது. இப்போ அந்த அமைப்பை கலைவிழா நடத்தும் அமைப்பா மாத்திட்டாங்க. இதுதான் காரணம்.

Pin It