kuthiraveeran_logo

தமிழில்: கூத்தலிங்கம் 

துள்ளிச் செல்லும் நீர்

சொட்டுச் சொட்டாக
ஆசீர்வாதங்கள்
நல் நிவேதனக் கொடைகள்
ஓடும் நீர்
பிரார்த்தனைகள் சொட்டுச் சொட்டாக

வாங்கவும் விற்கவும் கூடிய பொருளா
நதியின் ஆன்மா?

நீர்த்துளியை நேசிப்பவரே
நீர்த்துளியின் காவலரே
நாம் சம்மதிக்கலாமா
ஒரு நதி இறந்து போக...?

புனித நதி

நதியிலே
நமக்காக ஓடியது ஒரு புனிதநதி

நாம்
அந்த நதியின் மாந்தர்களாக இருந்தோம்
அந்த நதிக்கரையில் பிறந்தவர்களுக்கு
இயற்கையாக அது
தொழுவதற்குகந்த தெய்வமாக இருந்தது
நமது வாழ்தல் மற்றும் இருத்தலின்
முக்கிய குவியமாக இருந்தது மேலும் அது

நமது நம்பிக்கைகளும் இதிகாசங்களும்
அந்த நதியுடன் தழுவிக் கலந்து பின்னி இருந்தன
நமது கனவெங்கும்
பரவித் தவழ்ந்தது அந்தத் தூய நதி
நமது தீய சொப்பனங்கள்
அதன் அழகிய கரைகளை
அறுத்து உடைக்க
நமது நிலம் வெள்ளம் சூழ்ந்தது.
நாம் வான்தொடும் நகரத்தை
கட்டி உயர்த்தினோம்
நமது நதி இறந்தது

நாம் நகரத்தின் மாந்தர்களாக ஆனோம்.
கூளங்களாலும் கழிவுகளாலும் மூச்சுத்திணறிய
அந்த நதியின்
மந்தமும் மரணமும் துர்வாடையும்
நம்மை அச்சுறுத்தியது
இப்படியாக அந்த இறந்த நதி அடக்கம் செய்யப்பட்டது
கடைசியாக

நகரத்தின் மாந்தர்கள் நாம்
நமது கால்களுக்கு கீழே
புதைபட்டு கிடக்கிறது
நாமிழந்த ஒரு புனித நதி

கனவில் நெளியும் நீலப்பிரவாகம்

மலைகளிலிருந்து துள்ளித்தாவி வரும் நீர்
உங்களது பள்ளத்தாக்குகளில்
நகரும் நதியாக தவழ்ந்து போகிறது
உங்களது கனவுகளிலும்
விழிப்பின் சாட்சியிலும்
பிறப்பிலும் இறப்பிலும்
அந்த நதி வாழ்கிறது
மலைகளுக்கும் பெருங்கடல்களுக்கும்
அப்பால் வெகு தொலைவிலும்
கடந்த காலத்திலும்
நிகழ்காலத்திலும் கூட...
ஓ மனிதனே!
நீ கண்டது உண்டா
கனவு நேரத்தின் நீல நிறங்களை?
என் உள்ளே வந்து
உன்னை தூயதாக்கிக் கொள்ள முடியுமா
மறுபடியும்?
உனது உள் ஆழத்தில்
நான் தவழ்ந்து நகர்வதை
அறிந்து உணர முடியுமா உன்னால்?
Pin It

பணிப்பெண்


புரண்டெழும் பேச்சை
உள்வாங்கிய ஒலிகளை
திறவுகோல் இழந்த
மெளன அடுக்கில்
இட்டிருப்பாள்
அழுக்காடைகள்
அலம்பாத வீடு
இத்தியாதிகளை
இலங்கச்செய்து
குழப்பங்கள் பரிமளிக்கா முகத்தோடு
எதிர்வீட்டு எஜமானியை
எதிர்கொள்ளப் படியேறுவாள்
பெட்டிப் பொறியில் சிக்கிய
எலி குறித்த தர்க்கங்களிடை புகுந்து
தண்டவாள கல்சரளைக்கப்பால்
அடர்ந்த முட்புதரில்
பாய்ந்தோட விடுகையில்
எலிப்பாஷாணம் அருந்தி
செவிட்டூமையாய் மீண்டவளின்
கழிவிரக்கம் காணக்கிடைக்கும்

******

காட்டை அழித்ததை
காகிதங்களில் எழுதுகிறேன்

*
ஆளற்றபோதும்
பார்வை சென்று படியும்
பெண்கள் படித்துறை

*
குளிர்கால இரவொன்றில்
நிழல்கள் பனிசுமந்த வீதியில்
எதேச்சையாய் எதிர்ப்பட்டோம்
அவரவர்க்கான கவலைகளோடு கடக்கையில்
உலர்ந்த உதடுகள் உதிர்த்த
பரஸ்பர சிரிப்பு
இன்னல்களையெங்கோ
இடம்பெயரச் செய்தது சற்றுநேரம்

*
நீர்கலைத்து
நிலவை நிரப்பிக்கொள்கிறது
குடம்

*
காலை பொழுதை கையகப்படுத்தாவிடில்
மறுநாளுக்குள் நழுவிக்கொள்கிறது
நாள்

*
கலைஞன் லாவகத்தோடு
வாத்தியத்தில் இயங்க
வேசியின் தாராளத்தோடு
விரிகிறது இசை

Pin It
ஏழ்கடலும் மலையும் சஞ்சரித்து தேடாது
பச்சையை தரித்து
பவழவாய் இமைக்கும் கண்ணோடு
தன்னெதிரே அலையும்
கிளிசுமந்த மாந்த்ரீகன் உயிர்பற்ற
குட்டி இளவரசி
நிற்கத்தடுமாறி மடமண்டியிட்டு
சப்பாணி போல் கால்தசை தேய
தரைதொடும் மலராய் சிறுகையூன்றி
விரியும் சிறகாய் காற்றில் மறுகை விரைய
தவழ்பவள் கைகளில் பிடிபடும் விந்தை உயிரை
தரைமேல் அடித்து கசக்கி அழுத்த
கொக்கியன்ன அலகு பிளந்து
மென்பஞ்சு நாவினை துருத்தி
கட்டளை மொழியில் பிதற்றும் கிள்ளை
வலிகண்ட பறவையாய் மாந்த்ரீகன் துடிக்க
விரிந்த விழிகளோடு கெக்கலிக்கும் இளவரசி
மீண்டும் அழுந்த மறுபடி துடிக்க
சங்கிலி கண்ணியாய் உயிர்சுருள் அதிர்ந்தடங்க
பால்பற்கள் தெரிய பலமாகச் சிரிக்கிறாள்
ஆனந்த பூவுதிரும் புன்னகையோடு
குட்டி இளவரசியை குளிப்பாட்ட
செந்தூக்காய் தாய்கொண்டு செல்கிறாள்
மூக்குப்பொடிக்கான நமைச்சலில்
கிழட்டு மாந்த்ரீகன் உயிர்த்தெழுந்து
மாடிப்படிகளில் மறைய
உளறியபடி உலா வருகிறது
பேட்டரியில் இயங்கும் பொம்மைக்கிளி
Pin It
ஆர்.பி.பி.யின் பூனை

 நடு ஜாமத்தில் உறவுக்கு அழைக்கும்
கெடாப் பூனையின்
அடித் தொண்டைக்குரல் தடிக்கிறது

சொற்ப
வரும்படியில் ஜீவிக்கும்
தாம்பத்யம் பண்ணாதவனை சேர்த்து
எங்கோ கிளப்பிக்கொண்டு போகிறது அது.

கித்தானில் விளையாடும்
ஆர்.பி.பி.யின் பூனைகள்
நினைவு மேட்டில் ஏறி
காதுகளை உயர்த்துகின்றன.
வாலை
கொடிபோல் ஆட்டுகின்றன.
மொட்டை மாடியை
அங்கிட்டும்
இங்கிட்டும் அல்லோலப்படுத்துகின்றன.

இரவு புகாரற்றுத் திரும்பும்
பெட்டைப் பூனை மீதேறி
இருட்டின் சுவர்களை உடைக்கிறது கெடா

வெண் புனல் பொங்கி ஜாமத்தை நனைக்கிறது
இருட்டின் கருமை கரைந்து
பொள பொளவென
புலர்ந்து வருகிறது பகற்பொழுது.



மாலை

உயர்த்தி நடப்பட்ட கூடையை நோக்கி
பந்தைப் போட முயலும்
ஆட்டக்கலைஞனைப்போல
சூரியனைக் கொண்டு வந்து
இருட்டின் கூடைக்குள் போடுகிறது பகல்.

ஒரு சிறுமியின் உற்சாகம் ஒத்து
சுறுசுறுப்படையும் பகற்பொழுதை
இரவு விடாமல் விரட்டிக்கொண்டே ஓடுகிறது

பெரிய பெரிய வலைகள்.
வரையறுத்த விதிமுறைகள்.
தீர்மானிக்கப்பட்ட கோடுகள்.
ஆட்டக் கலைஞன் தன் வேலைகளை வேகப்படுத்துகிறான்.

இலக்குத் தவறி விழும் பகற் பந்தை
எடுத்துப்போட
சரசரவென்று மேற்கே இறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது
மாலை



தடுமன் எழுத்து

சதுர சதுரமான உயர்ந்தோங்கியச் சுவர்கள்.
வளர்ந்து நிற்கும் மருத்துவமனை
தொங்கி அலுக்காத
தடுமன் தடுமன் எழுத்துக்கள்
வாசித்துக் கொண்டு வருகிறான் வயசாலி.
மருத்துவமனைக்கு வெளியே நீண்ட கண்களை
இழுத்து வந்து மருந்தருந்த வைக்கிறான் கம்பெளண்டர்.
தடுமன் தடுமன் எழுத்தினைக் கூட்டி
மருத்துவர் படிக்கச் சொன்னதும்
மறைந்தொளியும் எழுத்துக்களைப் பிடிக்க
நீண்ட படிக்கட்டுகளை
தழுவத் தொடங்கின வயசாளியின் கால்கள்.



தன் வாழ்வை எழுதுபவன்

தூரத்து சந்திரன் நடுவானில் தொங்க
தன் இரட்டை எருதுகளை
இரை பொறுக்க விட்டுவிட்டு எதையோ
உற்று நோக்கியவனாய் நின்றிருக்கிறான் ஒரு
பழங்குடி.
நிலவொளி ஒவ்வொரு கம்பியாக நீண்டு
அவனது முகத்திற்கு வெள்ளையடித்துக் கொண்டிருந்தது.
இறந்துபோன பருந்தொன்றின் இறகுகளை கற்றையாக்கி
தலைக்கு கிரீடம் தரித்தவன்
மேய்ப்பு நிலத்தின் மீதாக தன் பார்வையை
அப்படியே மேயவிடுகிறான்.
பால் மஞ்சளாறு அவன் மீது விழுந்து கடந்து நகர்கிறது.
தேர்ந்த தைல ஓவியத்திற்கு இணையான வாழ்வை
அவன் மெல்ல எழுத ஆரம்பிக்கிறான்.



விநோதி

தேகம் முழுக்க
ஓவியங்களை வரைந்திருப்பவளை
எனக்குத் தெரியும்.
அவள் கழுத்துப் பகுதியில் பல வருடங்களாக
நீந்திக் கொண்டிருக்கும் கலம்
கரை சேர முடியாமல் துறைமுகத்தை தேடிக்கொண்டிருக்கிறது.
அவள் புன்னகைக்கும் உதட்டோரம்
ஆண் புலியொன்று தன் முன்னங்கால் உயர்த்தி
எப்போதும் நர்த்தனம் பண்ணுகிறது.
அவள் இருதயத்தைத் துளைத்துக் கொண்டிறங்கும்
காதல் அம்பொன்று என்னை சதா இம்சிக்கிறது.
தாமரைக் கொடிகள் மடித்து
உடல் சர்வமைக்கும் அவள் பந்தலிட்டிருக்கிறாள்.
அங்
கொன்றும் இங்
கொன்றும்
அல்லி கமலம் மல்லி
முல்லை குறிஞ்சி காந்தள் பூத்துக் கொட்டுகின்றன.
ஒற்றைக் கொம்பின் மீதேறி தோகை அகல மயில் அகவிப்
பாடுகிறது.
தாம்புக் கயிரென பின்னிய அவள் கூந்தலில் பாரம்பரியம் வேர்க்
கட்டுகிறது.
கிளி பேச
மயில் ஆட
மான் தாவ
பறவைகள் சல்லாபிக்க
அவளது மோக கொடி இழைகள்
காண்போரை சிறைப் பிடிக்க அலைகின்றன.
Pin It
நிழலின் ஆழம்

மலை முடியில்
மத்தியானத்தைக் கொளுத்தி
இசை விரல்களின் நுனி நகங்களை
மெது மெதுவாக கடித்து
இமைத் தாளங்களின் தெறிப்பை
வெளியெங்கும் துழாவும் விழிகளுக்கு
நிழல்கள், ஒலியின் காயங்கள்.
நிழலின் ஆழத்தை அளந்து அறுதியிட
தொடங்குகின்றன சுவர்கள்
நிலத்திலிருந்து வானத்தை நோக்கி.
இப்போதும் கற்பானை பாறையின்
ஒற்றை வட்ட உதட்டில்
கால் முளைத்த மச்சமாக
கலையாமல் அமர்ந்திருக்கும் பெயரற்ற குருவி
பூவின் எல்லையில் ஓர் புன்னகை.


மீதங்கள்

ஒரு நாள் முடிய
இன்னும் ஒரே ஒரு வினாடியே மீதமிருக்கிறது
ஒரு இரவு விடிய
சேவலின் ஒரே ஒரு கூவல் மட்டுமே மீதமிருக்கிறது
ஒரு கனவு கலைய
இன்னும் ஒரே ஒரு பார்வை மட்டுமே மீதமிருக்கிறது
ஒரு உறவு முறிய
இன்னும் ஒரே ஒரு சொல் மாத்திரமே மீதமிருக்கிறது
மண்டியிட்டால் மன்றாடினால்
உன் கடிகாரப் பைக்குள் கை நுழைத்து
அள்ளி எறியக் கூடும்
சில சில்லறை வினாடிகளை...
வேண்டாம்
ஒரு வாழ்வு முடிய
இன்னும் ஒரு உயிர் மீதமிருக்கிறது.

சிரசில் தைத்த முள்

நிலத்தில் நீர் விரித்து
படுத்த ஆகாயமாக கடல் பார்த்து
கண் களைத்த பிறகு
உலரும் பன்னீர் ஓவியமாக
தன் படகை செலுத்தியது
காலை நிலவு.
வில்லில் பூட்டி அன்பை
செலுத்த முடியா துயரம்
சிரசில் தைத்த முள்ளாக
கண்ணாடியில் உடைத்த முத்தத்திலிருந்து
சொட்டுகிறது நீல ரத்தம்.
ஒளியை கீழே பொழிந்து
சூரியன், உலகை கொஞ்சிய வெறியில்
என் நிழல் விலகி போகிறது
நெடியதொரு இரவாகி
மீன்களான பின்
மீண்டும் கடலுக்குள் துள்ளின
பித்தமுற்ற விழிகள்.

மயக்கம்

இங்கு யாரும்
இல்லாத நேரம்
இதழ்கள் திறந்து
மலராகும் கல் மொட்டின்
சுகந்தம் வீசுகிறது எல்லோரிடமும்
அதோ அது
மரத்து நிழலா
மழலை இருளா
மயக்கம் தீரவில்லை.
நாற்றங்கால் கொக்கின்
கால் விரலில்
மெட்டியாகவோ, மோதிரமாகவோ
மாறியிருக்கிறது ஒரு மண்புழு
சில எட்டுகள் வரை.
எல்லோரும் மறுத்து விடுவதால்
இந்த தனிமை
என்னுடையதாகிவிடாது.
தேன் திண்ணத் தெரிந்த
சிட்டு வகைப் பறவைகளும்
சட்டென்று திடுக்கிட்டு
பைத்தியமடித்து விடுகின்றன
கல் மொட்டின் சிரிப்பில்.

*

சிகரத்திற்கும் பள்ளத்தாக்கிற்கும் நடுவில்
அர்த்தத்திற்கும் அனர்த்தத்திற்கும் இடையில்
எத்தனையோ யுகங்களாக
தொக்கி நின்ற கனவை
ஒரு நொடியில் உடைத்துவிட்டது
இந்த முன்னிரவு.
தூரதூரத்தில் மேகங்கள்
தொடமுடியாத வானங்கள்
மின்னிக் கொடியாகத் துடிதுடித்த
ஏழை மின்னல் மீண்டும் ஏமாந்தது.
பாதரசச் சூரியன் நாளைக் காலை
எத்தனைத் துண்டுகளாக உடைந்து உதிக்குமோ
என்ற கவலையில் விம்முகின்றன விண்மீன்கள்.
பட்டில் நெய்த பாவாடை
உப்பு நீரில் கெட்டுவிடக் கூடாதென்று
உடுப்பைத் தூக்கிப் பிடித்தபடி
அலைகளில் கால்கள் மட்டும் நனையவிட்டு
கரையில் அவள் நின்றிருந்த வேளை
ஈரப் பாதத்தின் முதுகிலேறி
ஒளிரத் தயாராயிருந்தது ஏழை மின்னல்
பால் நிலவும் செழித்துக் கொதித்தது.
அவளோ இலக்கின்றி திரும்பிவிட்டாள்
கடல் விட்டு.

*

என் கனவுகள் கூம்பும்
விடிகாலை உன் கனவுகள்
மலரத் தொடங்குகின்றன
செழித்த பனியுடன், உரத்த வெயிலுடன்
கனத்த காற்றுடன், கொழுத்த மழையுடன்.
விரிந்த விழிக் கனவுகளுக்குத்
திறந்ததெல்லாம் வாசல்கள்.
ஒரு கனியைப்போல் நறுக்கி
இலையில் வைக்க முடிகிறது உன் கனவுகளை.
காற்றலையில் செதுக்கிய கானல் சிற்பங்களை
காட்டுவது எப்படி?
பகல்களையெல்லாம் கத்தரித்து நீக்கிவிட்டு
இரவுகளை மட்டும்
கோர்த்துத் தைத்துக்கொள்ள
ஏங்கும் ஒரு பகல்கனவு.
கலைந்த கனவுகளுக்கு
கிழிந்த பொழுதுகளே நிரந்தரம்.
தயங்கி நின்றது போதும்
மிதந்து செல்லட்டும் அந்த நீர்க்குமிழி.

*

புயலைக் கண்டிராத இளைய நதி
தன் இதயத்துடன் எழுந்துவிட்டது.
படுகையை விட்டு வெளியேறி
கால்மேல் காலிட்டு
கரையில் படுத்திருக்கும் நதியை
கற்பனைக்கு மேல் திருப்ப
உரிமையில்லை யாருக்கும்.
கரையோர சோலைப் பறவைகளின்
குரல்களை மலராகப் பறித்து நிழலாக்கி
நீருக்குள் நீந்தும் மீன்களுக்குச்
சூடி விளையாடும் சூரியனை
யார் என்ன சொல்லக் கூடும்?!

*

சென்ற இரவைக் கொன்றுவிட்டு
மொட்டோடும் மலலோடும்
உதிரிகளாகவும் சரமாகவும்
நறுமணம் வீசிய கனவுகளை
கொள்ளையடித்துவிட்டு தப்பியோடியவனை
துரத்தியபடி
அதிகாலை மதில் மேல் ஏறிக்குதித்து
வெயில் மஞ்சள் பாதைகளில்
ஓடி வியர்த்து விறுவிறுத்து
மத்தியானத்தை மோதிப் பிளந்துகொண்டு
மாலை வரை போராடியும்
பிடிபடவில்லை அவன்.
இரவு வந்துவிட்டது.
சென்ற இரவைப்போல
இந்த இரவும், கனிந்த இருளும்
கவரும் அமைதியுமாக அற்புதம்தான்.
ஆனாலும்,
சென்ற இரவைக் கொன்றவனை
மன்னித்துவிட முடியாது.
தேடித்திரிவேன் இரவின் தெருவெங்கும்.
கனவுகளுக்காக இரவுகளைக் கொல்லும்
இரக்கமற்ற அவன்
தான் திருடிய கனவுகளில்
ஏதாவது ஒன்றில்தான் ஒளிந்திருக்கக் கூடும்.
Pin It

உட்பிரிவுகள்