இன்று அந்தோணியோ கிராம்சியை மீள்பார்வை செய்வது என்பது ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எதிர்கொள்வதாகும்: அதிகாரம் என்பது அநீதியானது என்று தோன்றும்போதும் அது எவ்வாறு நிலைத்திருக்கிறது? இதற்கு கிராம்சி அளிக்கும் பதில் — கலாச்சார மேலாதிக்கம் (Cultural Hegemony) என்பதாகும். இது இன்றும் ஆழமான பொருத்தப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. மேலாதிக்கம் என்பது வெறும் அடக்குமுறையால் மட்டும் நிலைநிறுத்தப்படுவதில்லை; மாறாக, சமூகத்தின் அன்றாட நிறுவனங்களுக்குள் கவனமாக வளர்த்தெடுக்கப்படும் 'சம்மதத்தின்' ( By Consent) மூலமே அது உறுதி செய்யப்படுகிறது.
இந்த அடிப்படையில், தமிழ் சமூக மாற்றத்தின் வரலாறு கிராம்சியின் கருத்துகளுக்கு ஒரு அழுத்தமான, நேரடி உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. குறிப்பாக, இயல்புசார் அறிவாளிகளின் (Organic Intellectuals) பங்கு மற்றும் படிநிலை அடுக்குகளைத் தகர்ப்பதில் விளிம்புநிலை கலாச்சாரத்தின் (Subaltern Culture) முக்கியத்துவம் இதில் முதன்மையாக விளங்குகிறது.
மேலாதிக்கம் மற்றும் "பொது புத்தி” உருவாக்கம்
அதிகாரத்தின் மையம் என்பது அரசில் மட்டும் இல்லை, அது சிவில் சமூகத்தில்—பள்ளிகள், மதம், ஊடகம் மற்றும் கலாச்சாரம் ஆகியவற்றில் உள்ளது என்பதை கிராம்சி கண்டறிந்தார். இங்கிருந்துதான் ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துக்கள் "பொது புத்தியாக" (Common Sense) மாற்றப்பட்டு இயல்பாக்கப்படுகின்றன. மக்கள் உலகையும் அதில் தங்களின் இடத்தையும் எவ்வாறு புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை இதுவே தீர்மானிக்கிறது.
ஏற்றத்தாழ்வு என்பது விதியாக உள்வாங்கப்படும்போது, ஆதிக்கம் என்பது தானாகவே நிலைத்துவிடும் தன்மையைப் பெறுகிறது. சாதி, படிநிலை மற்றும் சலுகைகள் போன்றவை அரசியல் கட்டுமானங்களாகத் தெரிவதில்லை; அவை இயற்கையான ஒழுங்காக ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகின்றன.
வரலாற்றை மாற்ற முடியாத ஒரு நியதியாக மாற்றுவதுதான் 'மேலாதிக்கத்தின்' வெற்றி.
விளிம்புநிலை கலாச்சாரம்: எதிர்ப்பின் களம்
இருப்பினும், திணிக்கப்பட்ட இந்த "பொது புத்திக்கு அடியில் மற்றொரு தளம் இருப்பதை கிராம்சி அங்கீகரித்தார் — அதுதான் விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வியல் அனுபவங்கள், நினைவுகள் மற்றும் வெளிப்பாடுகள். விளிம்புநிலை கலாச்சாரம் என்பது செயலற்றது அல்ல; அது துண்டு துண்டாகச் சிதறி, ஒடுக்கப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் அது எப்போதும் உயிர்வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.
தமிழ் சமூகத்தில், இந்த விளிம்புநிலை கலாச்சாரம் மொழி, நாட்டுப்புறக் கலைகள், வாய்மொழி மரபுகள் மற்றும் அன்றாட எதிர்ப்புச் செயல்கள் மூலம் வெளிப்பட்டது. இது கண்ணியம், சமத்துவம் மற்றும் சுயமரியாதை குறித்த மாற்றுப் பார்வைகளைத் தன்னுள் கொண்டிருந்தது.
எனவே, இந்தப் போராட்டம் என்பது ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பது மட்டுமல்ல, புதைந்து கிடக்கும் இந்த கலாச்சார வளங்களை மீட்டெடுத்து, அவற்றை ஒரு ஒருங்கிணைந்த மாற்று மேலாதிக்க (Counter-hegemonic) சக்தியாக உருவாக்குவதாகும்.
இயல்புசார் அறிவாளிகள்: உள்ளிருந்து எழும் குரல்கள்
கிராம்சியின் 'இயல்புசார் அறிவாளி' (Organic Intellectuals) என்ற கோட்பாடு இங்கு மிக முக்கியமானது. இவர்கள் எங்கோ தூரத்தில் இருக்கும் அறிஞர்கள் அல்ல; மாறாக ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களின் வாழ்வியலில் வேரூன்றிய சிந்தனையாளர்கள். அனுபவங்களை அரசியல் விழிப்புணர்வாக மாற்றுபவர்கள் இவர்களே.
தமிழ் சமூகம் இத்தகைய அறிவாளிகளின் ஒரு சிறந்த மரபையே உருவாக்கியுள்ளது:
- அயோத்திதாசப் பண்டிதர்: திணிக்கப்பட்ட அடையாளங்களுக்கு சவால் விடுத்தார். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தினர் தாழ்ந்த இந்துக்கள் அல்ல, மாறாக அவர்கள் ஒரு தனித்துவமான கலாச்சார மற்றும் ஆன்மீக மரபைக் கொண்ட 'ஆதித்தமிழர்கள்' என்ற வரலாற்றை மீண்டும் கட்டமைத்தார். அச்சு ஊடகம் மற்றும் புலமையின் மூலம் சிதைக்கப்பட்ட கண்ணியத்தை அவர் மீட்டெடுத்தார்.
- பெரியார் ஈ. வெ. ராமசாமி: சாதியின் கலாச்சார அடித்தளங்கள் மீது நேரடித் தாக்குதலைத் தொடுத்தார். அவரது சுயமரியாதை இயக்கம் வெறும் உரிமைகளை மட்டும் கோரவில்லை; மக்கள் தங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை மாற்ற முயன்றது—விதிவாதத்திற்குப் பதிலாக பகுத்தறிவையும் கண்ணியத்தையும் அது முன்வைத்தது.
- ம. சிங்காரவேலர்: சாதி ஒடுக்குமுறையை வர்க்கச் சுரண்டலுடன் இணைத்தார். கலாச்சாரப் போராட்டத்தில் ஒரு பொருள்முதல்வாத விமர்சனத்தைக் கொண்டு வந்தார். தொழிலாளர்கள் தங்கள் நிலையைத் தெய்வீகக் கட்டளையாகப் பார்க்காமல், வரலாற்று ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்ள அவர்களை ஒருங்கிணைத்தார்.
- சி. என். அண்ணாதுரை மற்றும் மு. கருணாநிதி: திரைத்துறை மற்றும் நாடகத் துறையை சக்திவாய்ந்த கருத்தியல் கருவிகளாக மாற்றினார்கள். வசனங்கள், கதையாடல் மற்றும் குறியீடுகள் மூலம், மாற்று மேலாதிக்கக் கருத்துக்களை கோடிக்கணக்கான மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குக் கொண்டு சென்றனர்.
இவர்கள் அதிகாரத்தை வெறும் எதிர்ப்போடு நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை — அதிகாரம் செயல்படும் களத்தையே மாற்றி அமைத்தார்கள். கலாச்சாரத்தையே ஒரு போராட்டக் களமாக மாற்றினார்கள்.
தமிழ் சூழலில் 'நிலைப்பாட்டுப் போர்' (War of Position)
தமிழ் சமூகத்தில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள் கிராம்சியின் 'நிலைப்பாட்டுப் போர்' எனும் கருத்தாக்கத்தோடு நெருக்கமாக ஒத்துப் போகின்றன. இது சிவில் சமூகத்திற்குள் நடத்தப்படும் ஒரு மெதுவான, நீடித்த கலாச்சாரப் போராட்டம்.
- மதக் கதையாடல்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டன.
- மொழி ஓர் அரசியல் ஆயுதமாக மாறியது.
- இலக்கியமும் சினிமாவும் போர்க்களங்களாக உருவெடுத்தன.
- பணிந்து போவதற்குப் பதிலாக சுயமரியாதை என்பது ஒரு அறக் கொள்கையாக ( Ethical Principle) மாறியது.
தேர்தல் வெற்றிகள் கிடைப்பதற்கு முன்பே, ஒரு ஆழமான மாற்றம் நிகழ்ந்துவிட்டது: பழைய "பொது அறிவு" உடையத் தொடங்கியது. படிநிலை அமைப்பின் சட்டப்பூர்வமான தன்மை வன்முறையால் அல்ல, புதிய கலாச்சார விழிப்புணர்வால் அரிக்கப்பட்டது.
இதுதான் 'மாற்று மேலாதிக்கத்தின்' சாரம் — எப்போது ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் உலகத்தை ஒடுக்குபவர்களின் கண்கள் வழியாகப் பார்ப்பதை நிறுத்துகிறார்களோ, அப்போது அது தொடங்குகிறது.
மாற்று மேலாதிக்கமாக விளிம்புநிலை கலாச்சாரம்
தமிழ் அனுபவம் ஒரு முக்கியமான கிராம்சியப் பார்வையை உறுதிப்படுத்துகிறது: மாற்று மேலாதிக்கத்தை எங்கிருந்தோ இறக்குமதி செய்ய முடியாது; அது விளிம்புநிலை கலாச்சாரத்திற்கு உள்ளிருந்தே உருவாக வேண்டும்.
நாட்டுப்புற மரபுகள், மொழி அரசியல், பகுத்தறிவு விமர்சனம் மற்றும் வெகுஜன ஊடகங்கள் என அனைத்தும் எதிர்ப்புக் கருவிகளாக மாறின. இவை மேலாதிக்கக் கதையாடல்களை எதிர்ப்பதோடு மட்டும் நிற்காமல், வாழ்வியலை அடிப்படையாகக் கொண்ட புதிய கதையாடல்களைக் கொண்டு அவற்றை இடமாற்றம் செய்தன.
இதன் மூலம், விளிம்புநிலை கலாச்சாரம் விளிம்பிலிருந்து மையத்திற்கும், கண்ணுக்குத் தெரியாத நிலையிலிருந்து அதிகாரத்திற்கும் நகர்ந்தது.
கலாச்சாரப் போராட்டத்திலிருந்து அரசியல் அதிகாரம் வரை
கலாச்சார மாற்றம் இல்லாமல் அரசியல் மாற்றம் என்பது பலவீனமானது என்று கிராம்சி எச்சரித்தார். தமிழகத்தின் வரலாறு இதற்கு நேர்மாறான ஒரு பாதையை உணர்த்துகிறது: கலாச்சார மேலாதிக்கம் மாறும்போது, அரசியல் அதிகாரமும் அதனைத் தொடர்ந்து வரும்.
திராவிட அரசியலின் எழுச்சி என்பது ஏதோ திடீரென நடந்த ஒன்றல்ல; அது பல தசாப்த கால கருத்தியல் செயல்பாட்டின் உச்சம். இங்கு அரசு என்பது கைப்பற்றப்பட்டு பின்னர் சீர்திருத்தப்படவில்லை; மாறாக, சமூகம் படிப்படியாக மறுசீரமைக்கப்பட்டது. இதுவே அரசியல் மாற்றத்தைச் சாத்தியமாக்கியதோடு, அதை நிலைபெறவும் செய்தது.
முடிவுரை: கலாச்சாரக் களத்தை மீட்டெடுத்தல்
தமிழ் சமூகத்தின் வழியாக கிராம்சியை மீண்டும் அணுகுவது என்பது, நீதிக்கான போராட்டம் என்பது அடிப்படையில் 'பொருள் கொள்வதற்கான போராட்டம்' (struggle over meaning) என்பதைப் புரிந்து கொள்வதாகும். கண்ணியத்தை வரையறுப்பவர் யார்? "பொது அறிவை" வடிவமைப்பவர் யார்? யாருடைய அறிவு மதிக்கப்படுகிறது?
விளிம்புநிலை கலாச்சாரமும் இயல்புசார் அறிவாளிகளும் நமக்கு நினைவூட்டுவது என்னவென்றால், எதிர்ப்பு என்பது வெறும் கிளர்ச்சியில் மட்டும் தொடங்குவதில்லை; அது சிந்தனை, மொழி மற்றும் கற்பனையில் தொடங்குகிறது.
மேலாதிக்கம் வலிமையானது, ஏனெனில் அது இயற்கையானது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது. மாற்று மேலாதிக்கம் வலிமையானது, ஏனெனில் ஆதிக்கத்தில் இயற்கையானது என்று எதுவுமே இல்லை என்பதை அது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
- பொன்.சந்திரன், பி.யு.சி.எல் (PUCL)