இருபது வயது மகாகவி பிரெஞ்சுக் கவிஞன் ஆர்தர் ரைம்போ

பிரான்ஸ் இலக்கிய வரலாற்றில் ஒளிமண்டலமாகத் திகழும் கவிஞர் ஆர்தர் ரைம்போ (1854–1891) பற்றி மிக அசாதாரணமான உண்மை ஒன்று உள்ளது:அவர் எழுதிய அனைத்து முக்கியமான கவிதைகளும் 20 வயதிற்குள் உருவானவை. அதன்பின் அவர் கவிதையை மட்டுமல்ல, முழு இலக்கிய உலகத்தையும் விட்டு முற்றிலும் விலகிச் சென்று விட்டார்.

இது ஒரு சாதாரண முடிவு அல்ல. 17ஆவது, 18ஆவது வயதில் ‘‘The Drunken Boat’‘, A Season in Hell’‘ போன்ற படைப்புகளை எழுதி, கவிதையின் வடிவம், கற்பனை, மொழி, உணர்ச்சி - எல்லாவற்றையும் புரட்டிப்போட்டவர் ரைம்போ. அவரின் வரிகள் பிரெஞ்சு நவீனக் கதைக்குப் பெரும் அடித்தளமிட்டவை என்றால் அது மிகையில்லை. அவரது சம காலத்திய கவிகளான பால் வெர்லைன், மல்லார்மே போன்ற பிரெஞ்சுக் கவிகளால் பெரிதும் கொண்டாடப்பட்டவர்.

ஆர்தர் ரைம்போவின் தீப்பிழம்பான கவிதைகள் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பாரிசை மட்டுமல்ல; அதற்கு அப்பாற்பட்ட உலகக் கவிதை, நாவல், இசை, கலை ஆகிய அனைத்தையும் மின்சாரமாகத் தாக்கின. அவரின் வாழ்விலிருந்த எதிர்ப்பும், தீவிரமும், புதிய மொழியைக் கண்டுபிடிக்கும் தைரியமும் பல தலைமுறைகளுக்கு ஊக்கமாக அமைந்தன. 20ஆம் நூற்றாண்டின் மிகப் பெரும் கவிஞர்கள் அனைவரும் ரைம்போவின் பிள்ளைகளே என்று சொல்லலாம். டி.எஸ்.எலியட், எஸ்ரா பவுண்ட் டபிள்யூ.பி. ஈட்ஸ் ஆகியோர் ரைம்போவின் “புதிய மொழி” முயற்சியைப் பார்த்து, தங்கள் சொந்தக் கவிதை வடிவங்களை மாற்றினார்கள். எலியட் அவரை “ஆரம்பமும் முடிவும் ஒரே மனிதனில்” என்று வர்ணித்தார். அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த பீட் (Beat) இயக்கத்தின் ஆலென் கின்ஸ்பெர்க் (Allen Ginsberg), ஜாக் கெரோவாக் (Jack Kerouac) போன்றோரின் கலகப் பாணி—ரைம்போவின் நேரடி குருதிச் சுவடே. அவர்கள் ரைம்போவை “முதல் கலகக் கவி” என்று கூட அழைத்தார்கள்.

பிரெஞ்சுக் கவிதையைத் தாண்டியும், லத்தீன் அமெரிக்க மாயவாத எழுத்தாளர்கள்—பேர்ஜெஸ் (Borges),நெரூடா (Neruda), ஆக்டேவியா பாஸ் Octavio Paz—அவரின் சுதந்திர கற்பனையில் தங்கள் பாதையைக் கண்டனர். Neruda, ரைம்போவை “இறப்பைத் தாண்டிப் பறந்த இளமை” என்று சொன்னார். கவிதையை அரசியலுடன் இணைத்து எழுதும் தைரியம், கலைக்கு எல்லைகளில்லை என்ற மீறல்—இவை அனைத்தும் உலகக் கவிதை வரலாற்றில் ஆர்தர் ரைம்போ வினுடைய கவிதைகளுக்குப் பின் தான் ஊட்டப்பட்டது.

இது கவிதைகளை மட்டும் அல்ல; நாவல் எழுதுபவர்களையும் தாக்கியது. ஹெமிங் வே, ஹென்றி மில்லர், பால் ஆஸ்டர் போன்றவர்களின் எழுத்தில் காணப்படும் நகரங்களின் இருள், தனிமை, மனித மனத்தின் உடைதல்—இவை ரைம்போவின் பாதிப்பிலிருந்து உருவானவையென்றே விமர்சகர்களால் கருதப்படுகிறது. மட்டுமல்லாமல், இருபதாம் நூற்றாண்டின் இணையற்ற மேற்கத்திய இசைக்கலைஞர்களான. பாப் டிலன், ஜிம் மோரிசன் போன்ற இசைக் கவிஞர்களும் கூட ரைம்போவின் கவிதைகளில் இருக்கும் புறக்கணிக்கப் பட்டவர்களின் குரலைத் தங்கள் பாடல்களில் வெளிப்படுத்தினர்.

இத்தனை ஆளுமைகளாகக் கவர்ந்த கவிஞன் வாழ்ந்தது வெறும் 37 வருடங்கள் மட்டுமே! அதிலும், அவருக்குப் பெயர் வாங்கிக் கொடுத்த அந்தக் கவிதைகள் அனைத்தையும் அவர் எழுதியது வெறும் 20 வயதுக்குள் மட்டுமே.

அவரது வாழ்க்கையில் இந்தத் திருப்பம் உண்டாகக் காரணம் ஒரு தீவிரமான நட்பும் அதனால் அவர் சிறைக்குச் சென்ற சம்பவமும்தான்.

அந்த நண்பர் பால் வெர்லைன் ரெஞ்சு இலக்கிய உலகம் கொண்டாடும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இன்னொரு பெரும் கவிஞன்

நட்பும் கொலை வெறிப் பகையும் – ஆர்தர் ரைம்போ - பால்

பாரிசின் இலக்கிய உலகம் புயலாக இருந்த காலம் அது. சாம்பல் நிறப் புகையால் நிரம்பிய கஃபே அறைகளில், கவிஞர்கள் மொழியின் எல்லைகளைத் தாண்ட முயன்ற அந்தத் தருணத்தில், இரண்டு பிரெஞ்சுக் கவிஞர்கள் சந்தித்தனர் — ஒன்று புயலாகவும், ஒன்று தீப்பொறியாகவும். அந்தச் சந்திப்பு பிரெஞ்சுக் கவிதை வரலாற்றை மாற்றியதோடு, அவர்களின் வாழ்க்கையையே சிதறடித்தது. ஆர்தர் ரைம்போ, வெறும் பதினேழு வயதிலேயே எழுதிய அவரது கவிதைகளால் கவிதை உலகைத் திடீரென அதிர வைத்தார். அவரது வரிகளில் புதிதாக வேதனை கொட்டும் தீ, மொழியைச் சிதைத்து மறுபடியும் அமைக்கும் தைரியம் — இவை அனைத்தும் பால் வெர்லைனை வெகுவாகக் கவர்ந்தன. அந்த வரிகளைப் படித்த வினாடியே அவர் உணர்ந்த அதிர்ச்சி, ஒரு சாதாரண இலக்கிய ஆர்வமல்ல; அது அவருக்குள் மறைந்து இருந்த கலக மனதை எழுப்பும் குரல் போல இருந்தது.

ரைம்போ பாரிசுக்கு வரும்போது, வெர்லைன் அவரை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது வெர்லைன் புகழ்பெற்ற கவிஞர், குடும்பத்துடன் வாழ்ந்தவர்; ஆனால் மனதின் ஆழத்தில் குழப்பம், புலம்பல், தேடல் ஆகியவற்றுடன் இருந்தார். ரைம்போவின் கண்களில் தெரிந்த எளிதில் அடக்க முடியாத அந்தத் தீயைப் பார்த்ததும், வெர்லைன் தனது வாழ்க்கை மாற்றப்படப் போகிறது என்பதை உணர்ந்தார். அவர்களின் உறவு முதலில் கலை, பின்னர் ஈர்ப்பு, அதன் பின் ஒருவரின் ஆன்மாவை இன்னொருவர் முழுவதும் பிடித்துவிடும் வகையில் ஏற்படும் உணர்ச்சிப் புயலாக மாறியது.

அவர்கள் இரவு முழுவதும் கவிதையைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். இருவரும் தங்கள் பலவீனங்களையும் தங்கள் பெருமைகளையும் பகிர்ந்து கொள்வார்கள். மொழியை எவ்வாறு உடைத்து புதிய அர்த்தம் கொடுக்கலாம், உணர்ச்சியை எவ்வாறு உச்சக்கட்டமாகச் சொல்லலாம், கவிதையின் சுதந்திரமென்றால் என்ன — இவற்றையெல்லாம் சேர்ந்து ஆராய்ந்தனர். அந்தக் கலவையில் காதலும் இருந்தது, ஆசையும் இருந்தது, நெருப்பு இருந்தது. ஆனால் அந்த நெருப்பு இருவரையும் ஒளிர வைப்பதோடு, எரிக்கவும் தொடங்கியது.

ரைம்போவின் வன்மமான வார்த்தைகளும் சுதந்திரத்தை இறையும் தன்மையும், வெர்லைனின் உணர்ச்சிப் பொங்கி வரும் பாவனைகளும், இருவரின் வாழ்க்கைகளையும் ஆபத்தான சுழலில் தள்ளின. அவர்கள் குடித்தார்கள், சண்டையிட்டார்கள், மீண்டும் இணைந்தார்கள். அவர்களின் உறவு மின்சாரத்தை உருவாக்கும் இரண்டு கம்பிகளைப் போல இருந்தது — தொடும்போதெல்லாம் ஒளி உண்டாகும், அதே நேரத்தில் தக்கால் எரியும். வெர்லைன் வீட்டில் மனைவியும் மகனும் இருந்தார்கள். ஆனால் ரைம்போவின் வருகை அதையெல்லாம் தகர்த்தது. இது நட்பு என்று சொல்ல முடியாத அளவு நெருக்கம்; காதல் என்றும் சொல்ல முடியாத அளவு சிதைவுகள். ஆனால் கலை உலகம் இதைப் பார்த்தது - “ஓர் அரிதான படைப்பாற்றல் இரட்டையர்” என்று.

இருப்பினும், அந்தத் தீப்பிழம்பு அதிகமாக எரிந்தபோது, அங்கிருந்து சாம்பல் விழத் தொடங்கியது. பொறாமை, வன்முறை, திடீர் சண்டைகள் — இவை இருவரின் உறவைத் தாங்க முடியாததாக மாற்றின. ஒருநாள் சண்டையிலே கொந்தளித்து, வெர்லைன் ரைம்போ மீது துப்பாக்கியால் சுட்டார். அந்த ஒலி இருவரின் வாழ்க்கையையும் வெட்டி மாற்றிய திருப்பம். ரைம்போ காயமடைந்தார், வெர்லைன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். இது கவிதை வரலாற்றில் காதல் மற்றும் வெறுப்பு ஒன்றாக மலர்ந்த தருணமாக இன்று நினைவில் நிற்கிறது.

வெர்லைன் சிறையில் இருந்தபோது ரைம்போவின் மனதில் ஒரே ஒரு முடிவு தெளிவானது: இந்த உறவு முடிய வேண்டும். அதனுடன் தான் கவிதையையும் விட்டுவிட்டார். உலகைக் குலுக்கிய அவரது படைப்புகள் எல்லாம் இருபது வயதிற்குள் எழுதப்பட்டவை. பின்னர் அவர் கவிதையை முற்றிலும் விட்டு வெளியேறி, ஆப்பிரிக்காவின் வெப்பமான நிலங்களில் ஒரு வணிகராக அலைந்து திரிந்தார். வெர்லைன் சிறையிலிருந்து வெளியே வந்து அவரைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றார்; ஆனால் ரைம்போ ஒளிந்து விட்டிருந்தார் — கவிதையிலிருந்தும், காதலிலிருந்தும், கடந்த நினைவுகளிலிருந்தும்.

இருவரின் உறவு அழிவைத் தாண்டிய ஒன்று போல தோன்றினாலும், அது இலக்கிய உலகிற்கு அழிக்க முடியாத ஒரு பொக்கிஷத்தைத் தந்தது. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் காயப்படுத்தினார்கள், ஆனால் அதே நேரத்தில் ஒருவரை ஒருவர் தீப்பிடிக்கச் செய்தார்கள். அந்தத் தீயிலிருந்தே நவீனக் கவிதையின் புதிய மொழி பிறந்தது.

ஒருவேளை அவர் சாதிக்க வேண்டியவை அனைத்தையும் 20 வயதிலேயே முடித்துவிட்டார் என்று அவர் உணர்ந்திருக்கலாம். அல்லது கவிதை என்பது ஒரு நெருப்பு —அது ஒருமுறை எரிந்து முடிந்தால் மீண்டும் எரிவதில்லை என்ற நம்பிக்கையோ? ஆனால் மறுக்க முடியாத உண்மை என்னவெனில் - ரைம்போ எழுதுவதை நிறுத்திக் கொண்டாலும் அவர் கவிதைகள் நூறு ஆண்டுகளா இன்னும் இலக்கிய உலகில் இயங்கி வருவதை நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை.

இன்று அவர் “இளமைக்கவிதையின் புரட்சி”, “நவீனத்துவத்தின் முன்னோடி”, “ஒரே வாழ்க்கையில்", "இரண்டு வாழ்க்கைகளை வாழ்ந்தவன்” என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்.

ரைம்போ 20 வயதில் கவிதையை நிறுத்தக் காரணம் ஒரு கவிஞரின் நட்பு, அந்த நட்பின் தீவிரம், அதனால் உண்டான் கொலை வெறிப் பகை.

இன்று ரைம்போ மற்றும் வெர்லைன் என்றால், அது ஒரு நட்பு அல்லது உறவு என்று மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை. அது ஒரு படைப்பாற்றல் வெடிப்பு, ஒரு சுதந்திரத்தின் குரல், இரண்டு ஆன்மாக்கள் ஒருவரை ஒருவர் எரித்து உருவாக்கிய ஒரு காலத்தை மீறிய கவிதை அனுபவம். அவர்கள் சேர்ந்து இருந்த நொடி குறுகியது, ஆனால் அந்தத் நொடியில் பிறந்த ஒளி இன்னும் உலகத்தின் கவிதைப் பக்கங்களில் மெதுவாக எரிந்து கொண்டிருக்கிறது.

என் போஹீமிய வாழ்க்கை (My Bohemia – Arthur Rimbaud)

நான் போனேன் –

கையிருப்பில் குத்துப்பைகள் கிழிந்தவாறே,

கோட் கூட ஒரு கனவாகி,

வானமே என் தங்குமிடம்.

அந்த இரவுகளில்,

நட்சத்திரங்கள் என் தங்கப் பூக்கள்.

பெரிய கரடி நட்சத்திரம்

மெதுவாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தது

என் மேலே.

நான் சாலையோரத்தில் உட்கார்ந்து,

காலணிகள் கிழிந்த கால்களுடன்,

என் கவிதைகளை

காற்றின் தாளத்தில்

மென்மையாக உருட்டினேன்.

என் ஒரே கோட்

ஒரு ஐடியல் போல ஆகாயத்தில் தொங்கியது;

நான் – ஒரு கற்பனைக் குதிரையோட்டியவன்,

விதியுடன் விளையாடும் சிறுவன்.

நான் கேட்டேன்

காற்றின் இசையை,

நட்சத்திரங்களின் சிரிப்பை.

அப்போது என் உள்ளத்தில்

விதைகள் போல விழுந்தன

புதிய பாடல்கள்.

ஓ!

அந்த இனிய மாலை நேரங்களில்,

என் இதயம் எவ்வளவு

அன்புகளால் நிரம்பியது!

என் காலணிகளின் வழியே

புல்வெளிகள் என் பாதங்களை முத்தமிட்டன.

நான் போஹீமியன் –

உலகமே என் வீடு,

சாலை என் படுக்கை,

கவிதை என் உணவு.

- அஜயன் பாலா