முதலில் ஒரு கூண்டின் சித்திரம் தீட்டு

திறந்த கதவுடன்

பின்னர் தீட்டவேண்டியவை

கவர்ச்சியாக ஏதாவது

எளிமையாக ஏதாவது

அழகாக ஏதாவது

பயனுள்ள ஏதாவது

பறவைக்காகத்தான்

பிறகு சித்திரம் வரைந்த சீலைத் துணிச்சட்டத்தை

ஒரு மரத்தின் மேல் சாய்த்து வை

ஒரு பூங்காவிலோ

ஒரு தோப்பிலோ

அல்லது ஒரு காட்டிலோ

மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்துகொள்

ஒன்றும் பேசாமல்

அசையாமல்.......

சிலவேளை பறவை சீக்கிரம் வந்துவிடலாம்

ஆனால் அந்த முடிவுக்கு வருவதற்குப்

பல வருடங்களை எடுத்துக்கொள்ளவும்

செய்யலாம்

நம்பிக்கை இழக்கக்கூடாது பொறுத்திரு

தேவையானால் வருடக்கணக்கில்

பொறுத்திரு

பறவையின் வருகையில் விரைவு அல்லது

தாமதத்திற்கும்

சித்திரத்தின் வெற்றிக்கும்

எவ்விதத் தொடர்புமில்லை

பறவை வரும்போது

அது வருவதாக இருந்தால்

மிக ஆழ்ந்த மௌனம் காட்டு

கூண்டில் பறவை நுழையும்வரை காத்திரு

நுழைந்தவுடன்

தூரிகையால் கதவை மென்மையாகச் சாத்திக்

கூண்டுக் கப்பிகள் அனைத்தையும்

ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அழித்துவிடு

பறவையின் இறகுகள் எதன்மீதும்

படாமல் இருக்க கவனம்கொள்

பின்னர் மரத்தைச் சித்திரமாகத் தீட்டு

அதன் கிளைகளிலேயே மிக அழகான ஒன்றைத்

தேர்ந்தெடு

பறவைக்காகத்தான்

பிறகு பசும் தழைக் கொத்துகளையும்

காற்றின் புத்துணர்ச்சியையும்

சூரிய ஒளித் தூசியையும்

கோடை வெப்பத்தில் புற்களிடையே

பூச்சிகள் எழுப்பும் ஓசையையும்

வண்ணமாகத் தீட்டு

பிறகு பறவை பாட விழையும்வரை

காத்திரு

பறவை பாடவில்லையென்றால்

அது மோசமான அறிகுறி

சித்திரம் மோசம் எனும் அறிகுறி

ஆனால் அது பாடினால் நல்ல அறிகுறி

உன்னை நீ அறிவித்துக்கொள்ளலாம்

என்னும் அறிகுறி

ஒரு பறவையின் இறகுகளில் ஒன்றை

மிக மென்மையாகப் பிடுங்கி

சித்திரத்தின் ஒரு மூலையில்

எழுது உன் பெயரை.

Pin It

உயர் நீதிமன்ற வழக்குகள் ஆரம்பத்திலிருந்தே நமக்கு நம்பிக்கையளிக்கவில்லை. உச்ச நீதிமன்றத்திலோ மக்களுக்குச் சாதகமான தீர்ப்புகளை வழங்கப்போவது போல் ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி இறுதியில் மக்களுக்கெதிராக மாறியது. இதுவும் வழக்கமாக நடைபெறுவதுதான். இடிந்தகரை மக்கள் போராட்டத்தின் அடிப்படை வெறும் அணுஉலையை மூடுவது மட்டுமல்ல. அது ஆழமாக இந்திய அரசின் அணுஉலை சார்ந்த கொள்கைகளையும் கேள்விக்குட்படுத்தும் போராட்டமாக மாறி உள்ளது. கடந்த 20 வருடங்களுக்கு மேலாக இந்தியாவின் அணுசக்தித் துறை யாருக்குமே, எந்த பதிலும் சொன்னதில்லை.

அது ஓர் இரும்புத் திரையாக இருந்தது. இன்று அது உடைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கூடங்குளப் போராட்டத்திற்கு பிறகு அணு சக்தி துறை நாம் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய நிலைமைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. ஆனாலும் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் அது பதில் சொல்லவில்லை. எங்களுடைய விருப்பம் இல்லாமல், எங்களுடைய இடத்தில், இயற்கையை அழித்து எங்களுக்குத் தேவையில்லாத அணு உலை கட்டப்படக் கூடாது என்பதே அம்மக்களின் வாதம். அப்படிக் கட்டப்பட்டாலும் எங்களுடைய அடிப்படையான சந்தேகங்களை தீர்த்து வையுங்கள் என்கிறார்கள்.

ஆனால் சந்தேகங்கள் இன்று பெரிதாகி உள்ளன. பேரிடர் பயிற்சி அளிக்கப்படவில்லை, அடிப்படை பரிந்துரைகள் செயல்படுத்தப்படவில்லை. சுற்றுச்சூழல் அறிக்கை தாக்கல் செய்யப்படவில்லை. மிக ஆதாரப் பூர்வமாக கூடங்குளத்தின் ரஷ்ய உதிரிப் பாகங்கள் தரமற்றவை என்று நிரூபிக்கப்பட்டு விட்டன. மக்களின் உயிரோடு விளையாடாதீர்கள் என்று இந்தியாவின் 60க்கும் மேற்பட்ட விஞ்ஞானிகள்

எச்சரித்து தங்களுடைய அறிக்கைகளை வெளி யிட்டுள்ளனர். முன்னாள் அணுசக்தி துறைத் தலைவர் ஏ.கோபாலகிருஷ்ணன் அதிரடி கருத்துக்களை வெளியிட்டுள்ளார். இடிந்தகரை மக்கள் கூடங்குளம் அணுஉலை ‘‘இறந்து பிறந்த குழந்தை” என்று அதன் தொழில்நுட்பத்தையும், அணு உலை கட்டப்பட்டபோது நடந்த ஊழல்களையும் அதன் தரமற்ற கட்டடங்களையும் நுட்பமாக அறிந்து அழைக்கின்றனர்.

இவ்வளவிற்குப் பிறகும் அணுஉலையை திறந்தே தீருவோம் என்று அரச பயங்கரவாதம் தன் குரலை உயர்த்துகிறது. ஆனால் மக்கள் அரசையும், அரசவை விஞ்ஞானிகளையும் ஒருபோதும் நம்பவில்லை. ஏனெனில் அவர்கள் காலங்காலமாக மக்களுக்கு துரோகம் செய்துள்ளனர், போபாலைப் போல...

இனி மக்களின் வியூகங்கள் மாறும், போராட்டங்கள் வலுப்பெறும். அணுஉலையை மூடும் வரை எந்தச் சிந்தனையும் இனி இல்லை.

Pin It

ஹில்லா திட்டம் நீர் பாதையென்பது நீலகிரி மலையின் உச்சியிலிருந்து அடிவாரமான பில்லூர் அணைக்கு மலையை அதன் உயரத்திற்கு உள்ளேயே குடைந்து செல்வதாகும்,

25.4.2013ல் தமிழக முதல்வர் அவர்கள் சில்லஹல்லா 2000 மெகாவாட் மின் நீரேற்றுத் திட்டம் பற்றிச் சட்டப் பேரவையில் அறிவித்தார். இது 7,000 கோடி ரூபாய் செலவில் 8, 10 ஆண்டுகளில் நிறைவேற்றப்படக் கூடும் என்பதனையும் அறிவித்தார்.

தமிழக அரசின் விஷன் 2023ன் கொள்கை அறிவிப்பின் படியான தயாரிப்பு திட்டங்களில் இதுவும் ஒன்று. எனினும் இத்திட்டம் குறித்து பெரிதாக யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.

2013--2014 ம் ஆண்டிலேயே இத்திட்டத்திற்கான கள ஆய்வும் சர்வேயும் தொடங்கப்பட இருக்கின்றன. எனவே திட்டத்தின் முழுவடிவம் இனியே கிடைக்க வேண்டும். திட்டம் பற்றிய பொதுவான கருத்தாக்கத்திலேயே நமது ஆய்வுக்கான வாய்ப்புள்ளது.

முதலில் நீலகிரி மலையில் உள்ள அணைகள் மற்றும் நீர் மின் திட்டங்கள் குறித்தும் பொதுவான தகவல்களைத் தெரிந்து கொள்வோம். இம்மலையில் உற்பத்தியாகும் பவானி ஆறு இரு பகுதிகளாகப் பிரிந்து வருகிறது. கிழக்குப் பகுதியில் முக்குறுத்தி, பைக்காரா, அணைகள் வழியாக சிஸ்கார நீர்மின் நிலையம், அதன் கீழே மோயர் நீர்மின் நிலையம் எனக் கடந்து பவானி அணையை அடைகிறது.

இன்னொரு பகுதி தென்மேற்குத் திசையில் பயணித்து குந்தா 5,1,2,3,4 என நீர் மின் நிலையங்களை கடந்து மேட்டுப்பாளையம் வழியாகப் பாய்ந்து பவானி அணையில் சேர்கிறது. சில்ல ஹில்லா திட்டம் இந்த தென்மேற்கு பகுதியில் பாயும் ஆற்றில்தான் திட்டமிடப்படுகிறது.

இத்திட்டத்தின் முக்கியத்துவமே நீலகிரியின் மலையுச்சியில் உள்ள அவலாஞ்சி, எமரால்டு அணையையும், கிட்டத்தட்ட மலையடிவாரத்தில் உள்ள பில்லூர் அணையை நேரடியாக இணைக்கும் திட்டமாகும். இத்திட்டத்தின் நீர்ப் பாதையென்பது இன்று மலைப்பாதைகளில் உள்ள குந்தா1, குந்தா2, குந்தா3, நீர்மின்நிலையங்களை ஒதுக்கிவிட்டு, நீலகிரி மலையின் உச்சியிலிருந்து அடிவாரமான பில்லூர் அணைக்கு மலையை அதன் உயரத்திற்கு உள்ளேயே குடைந்து செல்வதாகும், இந்த மின் திட்டத்தின் மின் நிலையம், நீலகிரி மலைக்குள்ளாக, மேல்பரப்பிலிருந்து 5.7 கிலோமீட்டர் உள்ளாக குகைவீடு போன்று அமைப்பதாகும், ஆக இத்திட்டம் நீலகிரி மலையின் வயிற்றுப்பகுதியில் அமையப்போகிறது. வாயாக சில்லஹால்லா அணையென்றால், வெளிப்பகுதி பில்லூர் அணையாக அமையும்.

இத்திட்டம் பற்றி மின்வாரியத்தின் அறிக்கையையும், முதல்வர் அவர்கள் சட்டமன்றத்தில் அறிவித்துள்ளவை மட்டுமே நமக்கு தகவலாக உள்ளது. மேல் பவானி அணையிலிருந்து குந்தா 5 மின் நிலையம் வழியாக வரும் நீர் அவலாஞ்சி அணைக்கு வந்து சேர்கிறது. மேல் பவானி அணையே நீலகிரி உச்சியெனக் கொள்ளலாம்.

இந்த அவலாஞ்சி அணையுடன், எமரால்டு என்ற அணையின் நீரும், இணைக்கப் பட்டுள்ளன. இந்த அணைகளின் நீரே குந்தா 1,2,3, இறுதியாக பில்லூருக்கும் பிறகு (குந்தா 4) மின் நிலையங் களுக்குள் செல்கிறது. இத்திட்டத்தின் படி ”சில்ல ஹல்லா” என்ற ஆற்றினைத் தடுத்து அணைக் கட்டுவதாகும். இந்த அணையின் நீரை அவலாஞ்சி, எமரால்டு அணை யுடன் சுரங்கப்பதை மூலம் இணைக்கப்படும். இந்த இணைப்புச் சுரங்கப் பாதை மலையின் மேல் பகுதியிலிருந்து சமமட்டத்தில் இருக்கும். இதன் நீளம் 2.75 கிலோமீட்டர் ஆகும். இவ்வாறு இணைக்கப்பட்ட அணைகளின் நீர்க் கொள்ளளவு (5.5+2.25) 7.75 டி.எம்.சி.யாக இருக்கும்.

இந்த நீரை 3,800 மீட்டர் (3.8 கிலோ மீட்டர்) ஆழத்திற்கு தலைநீர்ப்பாதையாக (head race tunnel) மின் உற்பத்தி நிலையத்திற்கு கொண்டுச் செல்லப்படும். இந்த உயர் அழுத்த நீர் பாதையினை காக்கும், நீர்த்தடையை வாங்கும் கோபுரமாக ‘‘சுர்ஜி” சுரங்கம் இரண்டு அமைக்கப்படும் என்கிறது. இது தலை நீர் பாதையிலிருந்து மலையின் பரப்புக்கு வரும். இதன் ஆழம் 3900 மீட்டர் (3.9 கிமீ) ஆகும். இதில் இரண்டு சுரங்கம் அமைக்கப்படும். எனவே தலை நீர் பாதை, ஒன்றாக இல்லாமல் இரண்டு பாதையாக இருக்க வேண்டும். அது மலைப்பரப்பிலிருந்து 3.9 கிலோ மீட்டர் ஆழத்தில் இருக்கக்கூடும்.

இத்தலைநீர் மின்உற்பத்தி இயந்திரங்களைக் கடந்து கடை வழிநீராக (tail race) 8.98 கிலோ மீட்டர் சுரங்கப் பாதை வழியாக பில்லூர் அணைக்கு வந்து சேரும்.

இப்பொழுது மின் உற்பத்தி நிலையம், மலையின் வயிற்றுப் பகுதியில் உள்ளதால், இதற்கு செல்வதற்கான பாதை அமைப்பு வேண்டும், (access tunnel). இந்தப் பாதை மலைக்குள்ளாக 5.75 கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு அமைக்கப்படும். இது பாதை, மற்றும் இயந்திரங்களை மலைக்குள் கொண்டு போகும் வழி என்பதால் கூடம் பாறையில் உள்ளது போல குதிரையின் லாட அமைப்பிலான 45 அடி வட்டமாக இருக்கலாம்.

இது போக கடை நீர் போகும் பாதை யிலும் “சர்ஜூ” கோபுரங்கள் வரும். மின் உற்பத்தி சாதனங்கள் தொடர் பான கேபிள்கள், மலைக்குள்ளிருக்க தேவையாக காற்றோட்டப் பாதைகள் என துணைச் சுரங்க வழி களும் தேவைப்படும்.

இதில் பெரிய இடர்பாடு, பில்லூர் அணையின் நீர் தான், இதன் கொள்ளளவு 1.5 டி.எம்.சி தான். இந்த அணையிலிருந்து தான், கோவை பல்லடம் இடைப்பட்ட கிராமங் களுக்கு குடிநீர் கொண்டு செல்லப் படுகிறது. இந்த அணையின் வெளியேற்று நீர் தான் அவிநாசி திருப்பூர் இடைப்பட்ட பகுதிகளுக்கும் குடிநீர் செல்கிறது. பில்லூர் அணைக்கு குந்தா மின்னிலையங் களிலிருந்து வரும் நீருடன், கேரளத்திலிருந்து ‘‘முக்காலி” வழியாக வரும் நீரும் செருகிறது. இப்பொழுது கேரளத்தில் தடுப்பணைகள் கட்டுப்படுவதால், ஏற்கனவே கோவை நகரில் எதிர்ப்பு கிளம்பியுள்ளது. எதிர்காலத்தில் இந்த நீர் பில்லுருக்கு வருவதில் சிக்கல் உருவாக்கலாம்.

இவற்றையும்விட இன்று பில்லூர் அணையில் படிந்திருக்கும் “ அடி வண்டல்” இதன் கொள்ளளவை பாதிக்கும் மேல் குறைத்துவிட்டது வண்டல் படிவம் 65 சதம் இருப்பதாக கணக்கிடப்படுகிறது எனவே வண்டலை அகற்றும் பணியே எல்லாத் திட்டங்களுக்கும் முதன்மையாக இருக்கும், இருக்க வேண்டும். இத்திட்டம் சாத்தியமா? இல்லையா? என்பதற்கு அப்பால் வண்டலை அகற்றும் பணி முதன்மையானதாக இருக்கும்.

நீலகிரி மலையையே குடைந்து கொண்டு போகும் இத்திட்டம் எதிர்கால மின் பற்றாக்குறைக்கான திட்டமல்ல. இது மின் பற்றாக்குறையை சந்திக்காது. இது உபரியாக மின் உற்பத்தி கிடைக்கும் போது அதைப் பயன்படுத்தி மின்சாரம் நீரை உயரத்தில் சேமித்துக் கொள்வதும் பின்பு மின்சாரம் அதிகம் தேவைப்படும் நேரத்தில் அதே நீரைக்கொண்டு உற்பத்தி செய்து கொள்வதுமாகும். ஒருவழியில் இது மின்சார சேமிப்புத் திட்டம் என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் பில்லூர் அணையின் நீர், குடிநீர், விவசாயத் தொழில் களுக்கான ஆதாரமாக இருக்கும் நிலையில் மின் உற்பத்திக்காக மட்டும் எப்படி எதிர்காலத்தில் தேக்கி வைக்க முடியும்? அத்துடன் பில்லூர் அணைக்குப் பிறகு சமவெளி ஆறாக (பவானி ஆறாக) மாறும் நிலையில், குறைந்தபட்ச சுற்றுச்சூழலுக்கான நீரோட்டமும் அவசியமாகும். இவையெல்லாம் நீரோட்டம் குறித்தவை.

கிட்டத்தட்ட 22.5 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு மேலாக மலையின் உட்பகுதியை குடைவது எவ்வளவு பெரிய சுற்றுச்சூழல் கேடுகளை உண்டாக்கும்! இத்திட்டம் நிறைவேறும் காலத்தில், நீலகிரியின் காடு எவ்வளவு பாதுகாப்பாக இருக்கும்? வெட்டி எடுக்கப்படும் பகுதி எங்கே கொட்டப்படும்?

இது மலை மேல்பகுதி மீது அமைக்கப்படும் அணைகளை இணைக்கும் சுரங்கம் போன்றதல்ல. மலையின் நடுப்பகுதியையே குடைந்து செல்லும் பாதை. சுற்றுச்சூழல் குறித்த பெரிய விவாதம் தேவைப்படுகிறது. மின்சாரம் வேண்டும் அதற்காக இயற்கையுடன் போரிட வேண்டுமா? இத்திட்டம் நீர் ஆதாரத்தை பாதிக்காதா?

உத்திரகாண்டில் பாகிரதி நதியில் “டெஹரி” அணை கட்டிய பின்னர் நதியின் நீர்வரத்து வினாடிக்கு ஆயிரம் கன அடியிலிருந்து 200 கன அடியாக குறைந்து விட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. “பாகிரதி” ஆறு, மத நம்பிக்கையுடன் தொடர்புடையது இன்று கடவுள் கோபம் கொண்டுவிட்டதாக நம்பிக்கை பரவுகிறது. எப்படியாயினும் இயற்கை நமது அன்னை, அவள் தொழுவதற்கு மேம்பட்டவள். அவளை பகைக்குமா இத்திட்டம்? அறிவு சார் வல்லுனர்கள் இதை அலசி ஆராய வேண்டும்.

Pin It

`தாகம்’ தான், மரத் வாடாவில், இந்த வருடத்தின் மிகச் சிறந்த பயிராக இருக்கிறது. `கரும்பை’ மறந்தே விடுங்கள். மனிதன் மற்றும் தொழிற்சாலைகளின் `தாகம்’ மற்ற எல்லாவற்றையும் மறைத்து விடுகிறது. இதை அறுவடை செய்கிறவர்கள், ஒவ்வொரு நாளும் கோடிக்கணக்கில் பணத்தை அள்ளுகிறார்கள். நீங்கள் சாலை ஒரத்தில் பார்க்கும் காய்ந்து சருகாகிப்போன கரும்புகள் கடைகளில் கால்நடைத் தீவனமாக மாறிப் போவதில்தான் முடிகிறது. ஆனால் நீங்கள் அந்த சாலையில் காணும் எண்ணிலடங்கா `டேங்கர்கள்’ நகரங்களை, கிராமங்களை, ஆலைகளை நோக்கி சென்றுகொண்டே இருக்கின்றன. நம்மைச் சுற்றி நடப் பவைகளுள் `தண்ணீர் சந்தை’தான் மிகப் பெரிய சந்தை. டேங்கர்கள் அதன் குறியீடாகும்.

தண்ணீரை சேகரிப்பது, அதை ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு அனுப்புவது, விற்பனை செய்வது என ஆயிரக்கணக்கான டேங்கர்கள் தினசரியும் நாலா பக்கமும் மராத் வாடாவைச் சுற்றிச்சுற்றி வருகின்றன. இதில் அரசு ஒப்பந்தத்துக்குட்பட்டவைகள் எண்ணிக்கையில் குறைவுதான். அதிலும் சில அரசின் வெற்றுத் தாள் களில் மட்டும் இருப்பவைகள் தான். மிக வேகமாகப் பெருகி வளர்ந்து வரும் `தண்ணீர் சந்தை’யில் தனியாரால் நடத்தப்படும் டேங்கர்கள்தான் அதி முக்கியமான பாத்திரம் வகிக்கின்றன.

ஒப்பந்தக்காரர்களாக மாறிப்போன சட்டமன்ற / மாநகராட்சி உறுப்பினர்கள் அல்லது சட்டமன்ற / மாநகராட்சி உறுப்பினர்களாக மாறிப்போன ஒப்பந்தக்காரர்கள்தான் டேங்கர் பொருளாதாரத்தின் மிக முக்கிய பங்குதாரர்கள். அரசு அதிகாரிகளும், இதில், உண்டு. நேரடியாகவோ, பினாமிகள் மூலமாகவோ இவர் களில் பலர் டேங்கர்களின் உரிமை யாளார்களாய் உள்ளனர்.

தண்ணீர் வர்த்தகம்

அது சரி, டேங்கர் என்றால் என்ன? உண்மையில், மெல்லிய விரிப்பு போன்ற இரும்புத் தகடுகள் பெரிய பீப்பாய்களாக உருமாற்றம் செய்யப்படுகின்றன. ஒவ்வொன்றும் சுமார் 198 கி.கி. எடையுள்ள 5X18’அளவிலான 3 தகடுகளால் ஒரு தண்ணீர் டேங்கர் உருவாக்கப்படுகிறது. டேங்கர்கள் ஒவ்வொன்றும் சுமார் 10000லி கொள்ளளவு கொண்டதாக இருக்கும். இவைகள், டிரக்குகள், லாரிகள் மற்றும் பெரிய வாகனங்களில் பல்வேறு விதங்களில் ஏற்றப்பட்டு எடுத்துச் செல்லப்படும். 5000 லி கொள்கலன்கள் பெரிய லாரிகளின் ரெயிலர்களில் எடுத்துச்செல்ல முடியும். இதுபோலவே 1000லி, 500லி பீப்பாய்கள் சிறிய டிராக்டர்கள், மேல் பக்கம் திறந்து வைக்கப்பட்ட ஆட்டோ ரிக்ஷாக்கள் மற்றும் மாட்டு வண்டிகள் மூலமாக பயணப்பட்டு வந்து சேரும்.

தண்ணீர் நெருக்கடி அதிகமாகும்போது, ஒவ்வொரு நாளும், மாநிலம் முழுவதும், இதுபோன்ற நூற்றுக் கணக்கான, பீப்பாய்கள், கொள்கலன்கள் (containers), டேங்கர்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. ஜல்னா மாவட்டத் தலைநகரான ஜல்னாவில் ஒவ்வொரு நாளும் சுமார் 1200 டேங்கர்கள், டிரக்குகள் மற்றும் ஆட்டோக்கள் பல்வேறு அளவுகளிலான பீப்பாய்களைப் பொருத்தும் வேலை நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும். நீர்நிலை ஆதாரங்களுக்கும், தண்ணீர் உடனடியாகத் தேவைப்படும் இடங் களுக்கும் என (இடையில்) அங்குமிங்குமாக இவை ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். வாகன ஒட்டுனர்கள், வாடிக்கையாளர்களிடம், கைபேசியில் பேரம் பேசிக் கொண்டே இருப்பார்கள். எது எப்படி இருந்தாலும், பெருமளவு தண்ணீர், பெரிய வாடிக்கையாளர்களான தொழிற்சாலைகளுக்கே அனுப்பி வைக்கப்படும்.

”டேங்கர் முதலாளிகளின் வர்த்தகம் நாளன்றுக்கு சுமார் ரூ60.00 லட்சத்திலிருந்து 75.00 லட்சம் வரை நடக்கிறது” என்கிறார் மராத்தி தினசரியான் “லோக்‌ஷட்டா” வைச் சேர்ந்த லெட்சுமன் ரவுத். ”ஒரே ஒரு நகரத்தின் தண்ணீர் சந்தையின் மதிப்பு மட்டுமே இவ்வளவு அளவுக்கு உயர்ந்து போயிருக்கிறது” என்கிறார் ரவுத். அவரும் அவரது பத்திரிகை சகாக்களும் பல ஆண்டுகளாகவே தண்ணீர் வர்த்தகத்தை அவதானித்து வருகிறார்கள்.

டேங்கர் தொழில்நுட்பம்: டேங்கர்களும்?

கொள்கலன்களின் (containers) அளவுகள் மாறுபடலாம். ஆனால், இந்த நகரில் கொள் கலன்களின் சராசரி கொள்ளளவு உத்தேசமாக 5000 லிட்டர்கள் ஆகும். மேற்சொன்ன 1200 கொள்கலன்கள் ஒவ்வொன்றும், நாளன்றுக்கு குறைந்தபட்சம் 3 தடவையாவது பயணிக்கும். எனவே, ஒரு நாளில் ஒரு கோடியே எண்பது லட்சம் லிட்டர் தண்ணீரை, இவை எடுத்துச் செல்லும். 1000 லி தண்ணீரின் அடக்க விலை மதிப்பு ரூ350/& என்ற கணக்கில் ரூ.60 லட்சம் மதிப்புள்ள தண்ணீர் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. நீரின் உபயோகம், வீடுகளா, கால்நடைகளா அல்லது ஆலைகளா என்பதைப் பொருத்து இதன் அடக்க விலை இன்னும் உயரும்.

நிலவும் தண்ணீர் பற்றாக் குறை, டேங்கர் பொருளாதாரத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் தீர்மானிக்கிறது. அதைப் பொருத்து டேங்கர்கள் புதிதாக உருவாக்கப்படும் / பழுது நீக்கப்படும்/ வாடகைக்கு விடப்படும் / விற்கப்படும் /வாங்கப்படும். ஜல்னாநகரத்திற்கு வந்து சேரும் பல வழிகளில், மிகவும் பரபரப்பான செயல்பாடுகளைக் கொண்டுள்ள வழி, அருகாமையிலுள்ள அகமத் நகர் மாவட்டத்தில் உள்ள `ரகூரி’யிலிருந்து ஜல்னா வரும் வழியாகும். இங்கு 10000லி கொள்ளளவு உள்ள டேங்கர் ஒன்றை உருவாக்க ரூ.30000/- வரையிலும்ஆகிறது. இதுகிட்டத்தட்ட 2மடங்கு விலையில் விற்கப்படுகிறது.

தாகத்தின் பொருளாதாரமும்

ஒரு சிறு தொழிற்சாலை நகரமான கூரியில் உள்ள ஒரு பட்டறையில் டேங்கர் தொழில் நுட்பம் பற்றிய ‘உடனடிக் கல்வி’ எங்களுக்குக் கிடைத்தது. இரும்புத் தகடுகளைக் கொள்கலன்களாக உருமாற்றும் பட்டறை ஒன்றின் முதலாளியான ஸ்ரீகாந்த் மேல் வேன், விளக்குகிறார். ‘5X18’ அளவிளான எம்.எஸ்.தகடு (M.S.Plate) ஒவ்வொன்றும் 3.5.மி.மீ. .(10 கேஜ்அடர்த்தி) கனம் உடையது.” என்கிறார். இரும்புத் தகடுகளை உருளைகளாக்கும் உருளை இயந்திரத்தை, அவர் எங்களுக்கு காண்பித்தார். இந்த இயந்திரங்கள் மனித உழைப்பால் இயக்கப் படுபவை.

10000லி கொள்கலன் ஒவ்வொன்றும் சுமார் 800கி.கி. எடை உள்ளது என்கிறார் அவர். அவர் மேலும் கூறுகையில், இந்த மூன்று மெல்லிய இரும்புத் தகடுகளின் அடக்க விலை ரூ.27,000/- (ஒருகி.கி.ரூ35/- என்ற கணக்கில்); தொழிலாளர் கூலி, மின்சாரம் மற்றும் இதரச் செலவுகள் எல்லாம் சேர்த்து இன்னும் ரூ.3,000/- பிடிக்கும். ஆக மொத்தம் இதன் அடக்க விலை ரூ.30,000/- வரை ஆகிறது. 10,000 லி கொள்கலன் ஒன்றைத் தயார் செய்ய முழுதாய் ஒரு நாள் ஆகும். இது மிகவும் பரபரப்பான சீசன். இந்த 3 மாதத்தில் சுமார் 150 டேங்கர்களை (பல்வேறு அளவுகளைக் கொண்ட) தயார் செய்துள்ளோம். 1கி.மீ. சுற்றளவில் இதுபோன்ற 15 யூனீட்டுகள் அகமது நகர் டவுனுக்குள் உள்ளன.” என்கிறார்.

“20000லி கொள்ளளவு உள்ள பெரிய டேங்கர்கள், கால்நடை பண்ணைகளுக்கோ அல்லது தொழிற்சாலைகளுக்கோ அனுப்பப்படும்.” நான் தயாரித்த மிகச் சிறிய டேங்கர் 1000லி கொள்ளளவு கொண்ட தாகும். இந்த சிறிய டேங்கர்களை தோட்டப் பயிர் உற்பத்தியாளர்கள் வாங்குகிறார்கள். பெரும்பாலும், சொட்டு நீர்ப்பாசனம் செய்ய முடியாத, மாதுளை விவசாயிகள் தான் இதை வாங்குகிறார்கள். அவர்களுடைய மாட்டு வண்டிகளில், இந்த சிறிய டேங்கர்களை எடுத்துச் செல்வார்கள். இயந்திரங்களின் உதவியின்றி அவர்களாகவே நீர்ப்பாசானம் செய்வதை நானே நேரில் பார்த்திருக்கிறேன்”- என்று கூறுகிறார் மேலவேன்.

அதெல்லாம் சரி. தண்ணீர் எங்கிருந்து வருகிறது. நிலத்தடி நீரை மிக மோசமாகச் சுரண்டுவதிலிருந்துதான். தனியார் ஆழ்துளைக் கிணறுகளிலிருந்துதான் இந்த சுரண்டல் நடை பெறுகிறது. இவற்றுள் சில, தற்போதைய தண்ணீர் பற்றாக்குறையை முழுவதுமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளும் பொருட்டு புதிதாகத் தோண்டப் பட்டவையாகும். நிலத்தடி நீர் மோசமான நிலைக்கு கீழ் இறங்கிப்போகும் வேளையில், இவைகள் ஒன்றுக்கும் பயன் இல்லாமல் போகும். நீர்ப்பற்றாக்குறையை சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளும் ஊரக வணிக நீர் வியாபாரிகள், நீருள்ள கேணிகளை (வெட்டப்பட்ட கிணறுகள்) விலைக்கு வாங்கி வைத்திருக்கிறார்கள். ஜல்னா நகரில் உள்ள தண்ணீர் பாட்டில் ஆலைகளோ, ஏற்கனவே நீர் நெருக்கடி குள்ளா யிருக்கும் ‘புல்தானா’வில் (விதர்பா பிரதேசத்தில் உள்ளது) இருந்து நீரை வரவழைக் கின்றன. எனவே தண்ணீர்ப் பஞ்சம் அருகாமைப் பிரதேசங்களுக்கும் மிக விரைவில் பரவிவிடும். வேறு சிலரோ, பொது நீர் நிலை ஆதாரங்களான ஏரிகள் மற்றும் குளங்களிலிருந்து நீரைத் திருட ஆரம்பித்து விட்டனர்.

டேங்கர் முதலாளிகள், 10000லி நீரை ரூ.1000- லிருந்து ரூ.1500 வரைக்கும் வாங்குகிறார்கள்; இதையே, ரூ.3,500- விற்பனை செய்வதின் மூலம் ரூ.2000 - ரூ.2500 வரை லாபம் பார்க்கிறார்கள். இவர்களுக்கு, ஏற்கனவே நீர் நிறைந்துள்ள, ஆழ்துளைக் கிணறுகளோ, கேணிகளோ சொந்தமாயிருந்தால், நீரின் அடக்க விலை இன்னும் மலிவு. லாபமோ, இன்னும் அதிகம். இதுவே, பொது நீர் நிலைகளிலிருந்து திருடப்படுமானால், அடக்க விலை என்பதே இல்லை. முழுவதும் கொள்ளை லாபம் தான்.

மாநிலம் முழுவதிலுமாக, சிறியதும் பெரியதுமாக, சுமார் 50000 டேங்கர்கள் இந்த ஆண்டில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டிருக்கின்றன- என்கிறார் முன்னாள் நாடாளுமன்ற / சட்ட மன்ற உறுப்பினரான பிரசாத்தான்பூர். “ஏற்கனவே இருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான டேங்கர்களை மறந்து விடாதீர்கள். அப்படியானால், மொத்தம் எவ்வளவு டேங்கர்கள் இப்போது செயல்பட்டு கொண்டிருக்கும் என்பதை எவரும் எளிதில் ஊகித்துக் கொள்ளலாம்” - என்கிறார் இவர். `தான்பூர்,’ (இந்தப் பிரதேசத்தில் உள்ள) பழம் தின்று கொட்டை போட்ட பழுத்த அரசியல்வாதி. இவர், இங்குள்ள `நீர்நிலவரத்தைப்’ பற்றி நன்கு அறிந்தவரும் கூட. வேறு சில புள்ளி விவரங்களோ புதிய டேங்கர்களின் எண்ணிக்கை ஒரு லட்சத்தைத் தாண்டும் என்கின்றன.

இந்த எண்ணிக்கையை 50,000 என்றே வைத்துக் கொண்டாலும் கூட, மாநிலம் முழுவதிலுமுள்ள டேங்கர் முதலாளிகள் ரூ20 லட்சம் மதிப்புள்ள வர்த்தகத்தை நடத்தியுள்ளார்கள். வேறு தொழிலில் வெற்றிக்கொடி நாட்டியவர்கள், இந்தத் தொழிலுக்குள் புகுந்ததால், பழைய தொழில்களும் நசிவை சந்திக்கின்றன. கட்டுமானத் தொழில் கிட்டத்தட்ட தற்காலிக நிறுத்தத்தை சந்தித்து விட்டது. இரும்புக் கிராதிகள், உத்திரங்கள் தயாரிக்கும் வேலைகள் எல்லாம் சுத்தமாக நின்று போய்விட்டதாகத் தெரிவிக்கிறார் மேலவேன்.

மீண்டும் ஜல்னா நகருக்கு வருவோம். டேங்கர் உற்பத்தியாளரான, சுரேஷ்பவார் கூறுகிறார்: ஜல்னா நகரில் சுமார் 100 கொள்கலன் உற்பத்தியாளர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் 90 பேர் இதற்கு முன் டேங்கர் தொழில் பற்றி என்ன, ஏது என்று எதுவுமே தெரியாதவர்கள். ஆனால் இப்போது இந்த தொழிலைச் செய்து வருகிறார்கள்.

ஜல்னா மாவட்டத்திலிலுள்ள ஷெல் கவுன் கிராமத்தைச் சேர்ந்த உள்ளூர் அரசியல்வாதியும் விவசாயியுமான தீபக் அம்போர் நாளன்றுக்கு ரூ.2000/- வரை தண்ணீருக்காக செலவு செய்கிறார். அவர் கூறுகிறார்: ”நான் தினமும் 5 டேங்கர் லோடு தண்ணீர் வாங்குகிறேன். எனது, 5 ஏக்கர் ஆரஞ்சு தோட்டம் உட்பட 18 ஏக்கர் விவசாய நிலங்களுக்காக ஒரு ‘சௌக்காரிடமிருந்து’ கடன் வாங்கிதான் இதைச் செய்கிறேன்.” விவசாயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நசிந்து கொண்டிருக்கும் போது ஏன் இப்படி அதிகமாய் செலவு செய்கிறீர்கள்? என்று கேட்டதற்கு, இப்போதைக்கு என் ஆரஞ்சு பயிர்களை காப்பாற்றுவதற்காகத்தான்.” என்கிறார்.

மேற்சொன்ன எல்லா விசயங்களும் கொஞ்சம் அச்சப்படுத்தத்தான் செய்கின்றன. ஆனால் அவை இன்னும் மோசமான நிலையை எட்டி விட வில்லை. ஆம், இப்போது எட்டி விடவில்லை. ஜல்னா நகரில் பல ஆண்டுகளாக டேங்கர்கள் இல்லாமல் மக்கள் வாழ்ந்து விட்டார்கள். ஆனால் இப்போதுதான், தண்ணீர் நெருக்கடியின் பல்வேறு முகங்களும் பயங்கரமாக வெடித்து கிளம்பியிருக்கின்றன. டேங்கர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகமாகி இருக்கின்றது. இது மிக மோசமான சூழ்நிலைக்குப் போக இன்னும் காலம் பிடிக்கும்தான். அது மழை பற்றியதாய் மட்டுமே இராது. சிலருக்குத் தவிர. ஓரு அரசியல் தலைவர் மிகவும் நொந்து கூறினார்.” ஒரு வேளை நான் 10 டேங்கர் வைத்திருந்தால், ‘‘கடவுளே, இந்த வருடமும் வறட்சி வரட்டும்” என்று தான் வேண்டுவேன் என்கிறார்.

மூலம்: ‘The Hindu’ dt. 27/03/13

Pin It

சூழியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, அரிய கடல் வாழ் உயிரினங்கள் வாழக்கூடிய மன்னார் வளைகுடா தேசிய கடல் வளப் பூங்கா பகுதியை, அதன் பல்லுயிர் சூழலை அழித்துக் கொண்டிருந்த ஸ்டெர்லைட் நச்சு ஆலையை எதிர்த்து மீண்டும் மக்கள் போராட்டம் வலுப்பெற்றுள்ளது.

தென்தமிழகத்தில் முத்துக்குளித்துறை என்று அழைக்கப்பட்ட வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க முத்துநகர் என்ற தூத்துக்குடியில் ஸ்டெர்லைட் தாமிர உருட்டு ஆலை அமைப்பதற்கான பூர்வாங்கப் பணிகளை 1993 இல் தொடங்கும் போதே மக்களிடம் கடும் எதிர்ப்புகள் கிளம்பின. அன்று முதல் இன்று வரை மக்களின் களப் போராட்டமும், சட்டப் போராட்டமும் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் கடந்த 23.03.2013 அன்று காலை தூத்துக்குடி நகர மக்களுக்கும், சுற்று வட்ட கிராம பொதுமக்களுக்கும் பெரும் அதிர்ச்சியாக விடிந்தது. ரோச் பூங்கா பகுதியில் அதிகாலையில் நடைப்பயிற்சி சென்றவர்களுக்கு மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டது. காய்கனி சந்தையில், பிரதான வீதிகளில் என எங்கெல்லாம் அதிகாலையில் மக்கள் நடமாட்டம் இருந்ததோ அங்கெல்லாம் பொதுமக்களுக்கு மூச்சுத்திணறல், நெஞ்செரிச்சல், கண் எரிச்சல் உள்ளிட்ட பாதிப்புகள் ஏற்பட்டன.

கால்நடைகள் பாதிக்கப் பட்டன. செடி, கொடி உள்ளிட்ட தாவரங்கள் கருகின. இதனால் நகர் முழுவதும் அச்சமும், பீதியும் நிலவியது. நச்சு வாயுக் கசிவு ஏற்பட்டது எங்கிருந்து என்ற குழப்பமும் நிலவியது. போதிய மருத்துவ வசதிகளோ, முன்னேற்பாடுகளோ இல்லாத நிலையில் மாவட்ட நிர்வாகமும் முதலில் திணறித்தான் போனது.

பின்னர் சுதாரித்துக் கொண்டனர். வெளியான நச்சு வாயு கந்தக டை ஆக்சைடு என்பதால் ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்குள் சென்று வருவாய் கோட்டாட்சியர் க.லதா, மாவட்ட சுற்றுச்சூழல் மற்றும் மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியப் பொறியாளர் கோகுலதாஸ், மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரிய உறுப்பினர் செயலர் பாலாஜி உள்ளிட்ட அலுவலர்கள் ஆய்வு மேற்கொண்டனர்.

தூத்துக்குடி மாநகரில் 803.5 ppm மற்றும் 1023.6 ppmஅளவிலான கந்தக டை ஆக்சைடு வெளியானது மாசுக் கட்டுப்பாடு வாரிய கண்காணிப்பு மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டது. 1 கனமீட்டர் வாயுவில் 65 மைக்ரோ கிராம் கந்தக டை ஆக்சைடு வெளியாகியுள்ளது என்று மாவட்ட ஆட்சியரும் அறிவித்தார்.

மாவட்ட ஆட்சியர் ஆஷிஷ்குமார், மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரிய உறுப்பினர் - செயலர் பாலாஜி ஆகியோர் தனித்தனியே அரசுக்கு அறிக்கை தாக்கல் செய்தனர். அதன்படி சுற்றுச்சூழல் மாசுபடுதல் தடுப்புச் சட்டம் 1981, பிரிவு 31 ஏ மற்றும் 191, 97 ஆகிய விதிகளின் படி ஸ்டெர்லைட் தாமிர உருட்டு ஆலையை மூடுவதற்கு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. தமிழ்நாடு மாசு கட்டுப்பாடு வாரியத்தின் தலைவர் கார்த்திகேயன் உத்தரவின்படி 30.03.2013 அன்று நள்ளிரவு முதல் தமிழ்நாடு மின் உற்பத்தி மற்றும் பகிர்மான கழகத்தினால் மின் இணைப்பு துண்டிக்கப் பட்டு, ஆலையின் உற்பத்தி முற்றிலும் நிறுத்தப்பட்டது. இதனை வருவாய்த் துறை மற்றும் மாசுக் கட்டுப்பாடு வாரிய அலுவலர்களும் நேரில் சென்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டனர்.

தமிழக அரசின் மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரிய உத்தரவை எதிர்த்து தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தில் ஸ்டெர்லைட் நிர்வாகம் வழக்குத் தொடுத்தது. தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் சென்னை மண்டலத்தில் நீதிபதி எம்.சொக்கலிங்கம், பேராசிரியர் ஆர்.நாகேந்திரன் கொண்ட அமர்வில் தமிழக அரசின் சார்பிலும், ஸ்டெர்லைட் எதிர்ப்பு போராட்டக் குழுவின் பேரா.பாத்திமா பாபு சார்பிலும், ஸ்டெர்லைட் ஆலையின் நச்சுவாயுக் கசிவின் பாதிப்புகளை சுட்டிக் காட்டி வாதாடினர். உச்சநீதிமன்றத்தைப் போலவே தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்திலும் மதிமுக பொதுச் செயலாளர் வைகோ தானே நேரடியாக வழக்காடினார்.

பசுமைத் தீர்ப்பாயம் சென்னை ஐ.ஐ.டி. பேராசிரியர் பி.எஸ்.டி. சாய், பேராசிரியை லெஜி பிலிப், தமிழ்நாடு மாசுக்கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தின் உறுப்பினர் செயலர் மோகன்நாயுடு (கூடங்குளம் அணு உலையில் இருந்து வெப்பநீர் வெளியேறுவதால் கடல்வளம் பாதிக்கப் படாது என்ற ஆய்வறிக்கையை 25.02.2004 அன்று நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தவர்), ஸ்டெர்லைட் நிர்வாகம் சார்பில் சுமதி ஆகியோரைக் கொண்ட நிபுணர் குழு ஒன்றை ஆய்விற்காக நியமித்தது.

இதற்கிடையே மக்களிடம் ஏற்பட்ட கொந்தளிப்பின் காரணமாக ஆர்ப்பாட்டம், முற்றுகை, கடையடைப்பு, உண்ணாவிரதம், மறியல், கொடும்பாவி எரிப்பு என போராட்டங்கள் வீரியமானது. மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் முற்றுகையிடப் பட்டது. நகர வணிகர் சங்கங்களின் சார்பில் கடையடைப்புப் போராட்டம் நடைபெற்றது. கருப்பு தினம் அனுசரிக்கப்பட்டது.

இதுபற்றி சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர் நித்தியானந்த் ஜெயராம், “ஸ்டெர்லைட் தொழிற்சாலையின் கந்தக அமிலப் பிரிவில் 63 மீட்டர் உயர புகைபோக்கி உள்ளது. இதில் இருந்து 477ppm அளவிலான கந்தக டை ஆக்சைடு வெளியேறுவதற்கான அனுமதி உள்ளது. ஆனால், 23.03.2013 அன்று 803.5ppm முதல் 1062ppm வரை கந்தக டை ஆக்சைடு வெளியாகியுள்ளதாக பதிவாகியுள்ளது. அதாவது அங்குள்ள அளவு மானியின் உச்சபட்ச அளவான 1063ppm வரை பதிவாகியுள்ளது. அதற்கு அதிகமாக வெளியாகியிருந்தால் கூட பதிவாகி யிருக்காது. அப்படியானால் அனுமதிக்கப்பட்ட அளவைவிட பலமடங்கு அதிகமாக கந்தக டை ஆக்சைடு வெளியாகியுள்ளது. இரண்டு, மூன்று மணி நேரம் உச்சபட்ச அளவிற்கும் அதிகமாக காற்றில் கந்தக டை ஆக்சைடு கலந்ததின் விளைவுதான் இந்தப் பாதிப்பு” என்கின்றார்.

”இந்த நச்சுவாயுக் கசிவு இப்போது மட்டுமல்ல பலமுறை நிகழ்ந்துள்ளது. ஸ்டெர்லைட் நச்சுப்புகையால் 05.07.1997 அன்று அருகிலுள்ள ரமேசு பூ கம்பெனியில் வேலைபார்த்த 165 பெண் தொழிலாளர்கள் மயக்க மடைந்தனர். சில பெண்களுக்கு கருச்சிதைவு ஏற்பட்டது. அதுபோல 02.03.1999 அன்று நச்சுப் புகையால் அருகிலுள்ள அகில இந்திய வானொலி நிலையத்தின் அரசு ஊழியர்கள் 11 பேர் மயக்கமடந்து, அரசு மருத்துவமனையில் அவர்களுக்கு தீவிர சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. அதுமட்டுமல்ல ஆலையின் உள்ளே தொழிற்சாலை விபத்துக்களும் தொடர்ந்து நடந்தே கொண்டேதான் இருக்கின்றது. இதில் பலியானவர்கள் எண்ணிக்கையை கணக்கிடமுடியாது” என்கின்றனர் சி.பி.ஐ. மாவட்டச் செயலாளர் மோகன்ராஜ் மற்றும் மக்கள் உரிமைக் குழு அமைப்பின் வழக்குரைஞர். அதிசயகுமார்.

“ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம் அதிகளவில் புகையை வெளியிட்டு வருகின்றது. இதனால் பலருக்கும் மூச்சுத் திணறல் பாதிப்பு ஏற்படுகின்றது. இது குறித்து உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்” என்று 15.08.2011 அன்று தெற்கு வீரபாண்டியபுரம் ஊராட்சி மன்றத்தின் கிராம சபைக் கூட்டத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றி யுள்ளதாக அப்போதைய ஊராட்சி மன்றத் தலைவர் பொன்ராஜ் கூறுகின்றார். இதே கிராமசபைக் கூட்டத்தில் ஸ்டெர்லைட் ஆலை செய்த நீர் நிலைகள் ஆக்கிரமிப்பு, சுகாதார சீர்கேடு, நிலத்தடி நீர் மாசு, கழிவுகள் வெளியேற்றம் ஆகியவற்றைக் கண்டித்து 5 தீர்மானங்களை நிறைவேற்றி மாவட்ட ஆட்சியருக்கு அனுப்பியுள்ளனர். ஒருவேளை அப்போதே மாசுக்கட்டுப் பாடு வாரியம் நடவடிக்கையில் இறங்கியிருந்தால் இப்போது பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

தெற்கு வீரபாண்டியபுரம் பஞ்சாயத்திற்குட்பட்ட கிராமங்களின் நிலத்தடி நீர் சீர்கேட்டிற்கு காரணமான ஸ்டெர்லைட் ஆலை மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென 23.07.2011 அன்று கிராம சபைக் கூட்டத்திலும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது.

”தமிழ்நாடு மாசுக் கட்டுப்பாடு வாரியம் தடை இல்லா சான்றிதழை 01.08.1994ல் இரு கட்டுப் பாடுகளோடு கொடுத்தது. மன்னார் வளைகுடாவிலிருந்து 25 கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால் தொழிற்சாலை நிறுவப்பட வேண்டும். தொழிற்சாலையைச் சுற்றி 250 மீட்டருக்கு பசுமை வளையம் உருவாக்க வேண்டும். ஆனால் ஆலை 14 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது. பசுமை வளையம் அமைப்பதை 25 மீட்டர் என்றளவில் விதியை மாற்றி எழுதினார்கள். அதனைக் கூட இந்த ஆலையால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை. அத்தனை சட்ட மீறல்களையும், சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளையும் செய்த, செய்து வருகின்ற இந்த நச்சு ஆலையை எப்படி விட்டு வைக்க முடியும்?” என்று கேள்வியெழுப்புகின்றார் ஸ்டெர்லைட் எதிர்ப்பு மக்கள் போராட்டக்குழு ஒருங்கிணைப்பாளர் பேரா.பாத்திமாபாபு.

தாமிரபரணி நதிநீர் பாதுகாப்பு பேரவை அமைப்பாளர் நயினார் குலசேகரன், “ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கு 2.50 மில்லியன் காலன் (1.5 கோடி லிட்டர்) தண்ணீர் தினமும் தாமிரபரணி ஆற்றில் இருந்து, திருவைகுண்டம் அணைக்கட்டில் நேரிடையாக ஆழ்குழாய் அமைத்து எடுக்கப்பட்டு வருகிறது. இதற்காக பொதுப்பணித்துறைக்கு ஆயிரம் லிட்டர் தண்ணீருக்கு 50 பைசா வீதம் குடிநீர் வடிகால் வாரியம் கட்ட வேண்டும். அவர்கள் அதனை சுத்திகரித்து ரூ.15க்கு தொழிற்சாலையிடம் விற்கின்றனர்.

அதாவது தொழிற்சாலைகளுக்கு ஆயிரம் லிட்டர் சுத்திகரிக்கப்பட்ட தண்ணீர் 15 ரூபாய். பொதுமக்களுக்கு கடையில் ஒரு லிட்டர் பாட்டில் குடிநீர் இருபது ரூபாய். இந்த தொழிற்சாலை தாமிரபரணியில் மட்டுமின்றி புதியம்புத்தூர், கவர்னகிரி போன்ற கிராமங்களின் மானாவரி நிலங்களிலும் ஆழ்குழாய் போட்டு தண்ணீரை உறிஞ்சி வருகின்றனர். அதனால் தண்ணீரின்றி ஒட்டுமொத்த விவசாயமும் பாழ்பட்டு போய்விட்டது” என்று வேதனை தெரிவிக்கின்றார்.

அமெரிக்காவில் வசிக்கும் உலகப் புகழ்பெற்ற சுற்றுச்சூழல் ஆய்வாளார், டாக்டர் மார்க் செர்னைக் என்பவர், ஸ்டெர்லைட் வளாகத்திலும், சுற்று வட்டாரத்தில் உள்ள கிராமங்களிலும் சேகரிக்கப்பட்ட மண், தண்ணீர், ஸ்டெர்லைட் கழிவுகள் இவற்றின் மாதிரிகளை, சோதனைச் சாலையில் ஆய்வு செய்து தந்த ஆய்வு அறிக்கையில், ”மண்ணும், நீரும் நச்சுத் தன்மை வாய்ந்த உலோகங்களின் தாக்கம் கொண்டு இருப்பதாகவும், கால்நடைகள் செத்துப்போகும், மனிதர்கள் புற்றுநோய் போன்ற நோய்களால் பாதிக்கப் படுவார்கள், மனிதர்கள் ஆயுட்காலம் இவற்றால் குறையும்” என்று பல்வேறு புள்ளி விவரங்களுடன் தெரிவித்துள்ளார்.

தனது கல்லூரிக் காலத்தில் இருந்து ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கு எதிரான போராட்டத்தில் களமாடி வரும் கிருஷ்ணமூர்த்தி, “தூத்துக்குடி மாநகரிலும், சுற்றியுள்ள பகுதியிலும் குழந்தைகளுக்கு நோய்த் தாக்குதல் அதிகரித்து வருகின்றது. சுவாசக் கோளாறு, புற்று நோய், கண் எரிச்சல், நுரையீரல் சார்ந்த வியாதிகள், மலட்டுத் தன்மை மற்றும் சிறுநீரகம் சார்ந்த நோய்கள் தூத்துக்குடியில் அதிகரித்து வருவதற்கு காரணகர்த்தாவாக ஸ்டெர்லைட் தொழிற்சாலை தான் உள்ளது.

தமிழகத்தில் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்படும் நபர்கள் அதிகம் சிகிச்சை பெறுவது தூத்துக்குடி அரசு மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனையில்தான். சிறுநீரக கோளாறால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் எண்ணிக்கையிலும் தூத்துக்குடி மாவட்டம்தான் தமிழகத்தில் முதலிடம் வகிக்கின்றது.

ஸ்டெர்லைட் ஆலையின் ஸ்லாக் எனப்படும் கருப்பு கழிவுகள், வெள்ளைநிற ஜிப்சம் ஆகிய கழிவுகள் அகற்றப்படாமல் குவிக்கப்பட்டு வருவதோடு, கழிவுகளைக் கொண்டு சாலைகள் அமைத்து வருவது, கிராமங்களில் கொட்டுவது, நீர் நிலைகளில் கொட்டுவது என்று சூழல் சீர்கேட்டினை ஏற்படுத்தி வருகின்றது ஸ்டெர்லைட் ஆலை. இந்தக் கழிவுகளால் பொதுமக்கள் நேரடியாக பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கு தாமிரத்தாது ஏற்றி வரும் லாரிகள் துறைமுகத்தில் பட்டாணி, பருப்பு போன்ற சரக்குகளை ஏற்றிச் செல்லவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றது. இதனால் தமிழகம் முழுவதுமே உணவை நஞ்சாக்கி, பாதிப்புகளை கொண்டு செல்கின்றது ஸ்டெர்லைட்” என்கின்றார்.

பி.தமிழ்மாந்தன் தலைமையிலான ஸ்டெர்லைட் எதிர்ப்பு இயக்கத்தின் சார்பாக ‘தூய சுற்றுச் சூழலுக்கான தேசிய அறக் கட்டளை’ என்ற அமைப்பின் வழக்குரைஞர் வி.பிரகாஷ் 07.11.1996 இல் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தார். அவ்வழக்கில் மதிமுக பொதுச்செயலாளர் வைகோ, சி.பி.எம். கனகராஜ், சி.பி.ஐ.அப்பாத்துரை உள்ளிட்டோர் தங்களையும் இணைத்துக் கொண்டனர்.

அந்த வழக்கில் 28.09.2010 இல் உயர்நீதிமன்றம் தீர்பளித்தபோது ஸ்டெர்லைட் ஆலையை இழுத்து மூட உத்தரவு பிறப்பித்தது. அந்த உத்தரவை எதிர்த்து ஆலை நிர்வாகம் உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தது. உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பிற்கு இடைக்காலத் தடை விதித்த உச்சநீதிமன்றம் ஆலை தொடர்ந்து செயல்பட அனுமதித்தது. உச்சநீதிமன்றத்தில் இறுதி தீர்ப்பு 02.04.2013 அன்று வெளியானது.

அந்த தீர்ப்பில் ”ஸ்டெர்லைட் ஆலை மூலமாக எழும் சுற்றுசூழல் மாசுபடுவதை தடுப்பதற்கும் பாதிப்புக்களுக்கு நிவாரணம் வழங்கவும், சுற்று வட்டாரத்தை வளர்ச்சியடையச் செய்வதற்கும் நூறு கோடி ரூபாயை மாவட்ட கலெக்டரிடம் ஆலை நிர்வாகம் வைப்பு நிதியாக மூன்று மாதங்களுக்குள் கொடுத்துவிட வேண்டும். அதிலிருந்து வரும் வட்டி மூலம், பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை மாவட்ட நிர்வாகம் மேற்கொள்ள வேண்டும்” என உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் கூறியதற்கு கடும் விமர்சனங்கள் எழுந்தன.

“ஸ்டெர்லைட் ஆலையால் பாதிக்கப்பட்டால் ரூ.100 கோடி, கூடங்குளம் அணு உலையை ஏற்றுக் கொண்டால் ரூ.500 கோடி என்று மக்களின் உயிருக்கு விலை பேசுவதை அனுமதிக்க மாட்டோம்” என்கின்றார் ஸ்டெர்லைட் ஆலையின் விரிவாக்கத்தை எதிர்த்து சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்துள்ள கடலோர மக்கள் கூட்டமைப்பின் அமைப்பாளர் ம.புஷ்பராயன். இவர் அணு சக்திக்கு எதிரான போராட்டத்திலும் ஈடுபட்டு வருகின்றார்.

ஸ்டெர்லைட் ஆலையின் நச்சுவாயுக் கசிவினால் பொதுமக்கள் பாதிப்படைந்தது குறித்து தமிழக சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் பெரம்பூர் தொகுதியின் சௌந்தரராஜன் (மார்க்சிஸ்ட்), ஓட்டப்பிடாரம் தொகுதியின் டாக்டர்.கிருஷ்ணசாமி (புதிய தமிழகம்), இராமநாதபுரம் தொகுதியின் பேரா.ஜவஹிருல்லா (மனித நேய மக்கள் கட்சி) ஆகியோர் கொண்டு வந்த சிறப்பு கவன ஈர்ப்புத் தீர்மானத்திற்கு சட்டசபையில் பதிலளித்த தமிழ்நாடு சுற்றுச்சூழல்துறை அமைச்சர் எம்.சி.சம்பத், “மாசுக் கட்டுப்பாடு வாரியத்தின் கண்காணிப்பு மையத்தில் ஸ்டெர்லைட் ஆலையில் இருந்து அதிகளவு கந்தக டை ஆக்சைடு வெளியானது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் முடிவினைத் தொடர்ந்து, அப்பகுதியின் நிலம், நீர், காற்று மாசுபாட்டைத் தடுக்கும் நடவடிக் கைகளை தமிழக அரசு மேற்கொள்ளும்” என்று உறுதி கொடுத்துள்ளார்.

வேதாந்தா குழுமத்தின் ஸ்டெர்லைட் ஆலை மராட்டிய மாநிலம் இரத்தினகிரியில் 12.12.1989இல் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டு, அங்கு விவசாயிகள் கிளர்ந்து எழுந்து போராடியதால் விரட்டியடிக்கப்பட்டது. கோவா, குஜராத், கேரளா, மகாராஷ்டிரா என பல்வேறு மாநிலங்களில் அனுமதி மறுக்கப்பட்ட ஸ்டெர்லைட் தமிழ்நாட்டின் தூத்துக்குடியில் 30.10.1994 அன்று காலூன்றியது.

ஆலையை இயங்க விடக் கூடாது என அப்போதே போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. தூத்துக்குடி துறைமுகத்துக்கு தாமிரத் தாது கொண்டு வந்த எம்.வி.ரீசா என்ற கப்பல் 20.03.1996 அன்று ஆழ்கடலில் தடுத்து மீனவர்களால் விரட்டியடிக்கப்பட்டது. துறைமுகத்தின் உள்ளே வந்த எம்.வி.பரங்கவி என்ற கப்பல் 24.10.1996 அன்று துறைமுக முற்றுகையின் காரணமாக திருப்பி அனுப்பப்பட்டது.

ஸ்டெர்லைட் தாமிர உருட்டு ஆலை துவக்கத்தில் ஆண்டொன்றிற்கு 1.50 லட்சம் டன் தாமிரம் உற்பத்தி செய்தது. 2003 இல் இருந்து 4 லட்சம் டன் உற்பத்தி செய்கின்றது. துணைப் பொருட்களாக சல்பியூரிக் அமிலம், பாஸ்போரிக் அமிலம், ஜிப்சம், அயர்ன் சிலிகேட் ஆகியவற்றையும் உற்பத்தி செய்தனர். அத்துடன் பிளாட்டினம், பல்லேடியம், தங்கம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஆனோடு என்ற பொருளும் உற்பத்தி செய்யப்பட்டது.

தமிழ்நாடு மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தின் அனுமதிக்கப்பட்ட விதிப்படி ஆண்டுக்கு 1,36,850 டன்னை மட்டுமே இந்த ஆலை உற்பத்தி செய்ய வேண்டும். ஆனால், 2003 டிசம்பரில் வேதாந்தா குழுமம் லண்டன் பங்குச் சந்தையில் தனது குழும நிறுவனங்களை பட்டியலிட்டபோது ஆண்டுக்கு 1,80,000 டன் உற்பத்தி செய்வதாக தெரிவித்தனர்.

2004 நவம்பரில் தமிழ்நாடு மாசு கட்டுப் பாட்டு வாரியம் அமைத்த குழு ஸ்டெர்லைட் ஆலையில் உரிமம் அளிக்கப்பட்டுள்ள 70,000 டன்கள் ஆனோடை விட அதிகமாக, அதாவது 1,64,236 டன்கள் ஆனோடை ஸ்டெர் லைட் ஆலை உற்பத்தி செய்துள்ளது. இரு உருளைவடிவ தாங்கு உலைகளையும், கழிவுகளை தூய்மை செய்யும் ஓர் உலையையும், ஒரு ஆனோடு உலையையும், ஒரு ஆக்சிஜன் பிரிவையும், ஒரு கந்தக அமிலப் பிரிவையும், ஒரு காஸ்டர் பிரிவையும், ஒரு கன்வெர்டரையும் எவ்வித அனுமதியும் பெறாமல் கட்டியுள்ளனர். இரண்டு பாஸ்பரஸ் அமில பிரிவுகளும், சுத்திகரிப்பு மற்றும் தொடர்ச்சியான காஸ்டர் ராட் உருவாக்கும் பிரிவும் கட்டப்பட்டு வருவதாகவும் அதற்கும் அனுமதி பெறவில்லை.

அனுமதியின்றி கட்டப்பட்ட கந்தக அமிலப் பிரிவு தனது உற்பத்தியை 2005 இல் துவக்கியது. அனுமதி அளிக்கப்பட்ட 3,71,000 டன் கந்தக அமில உற்பத்தியைவிட அதிகமாக 5,46,647 டன் கந்தக அமிலம் 2004 ஏப்ரல்- 2005 மார்ச் வரை உற்பத்தி செய்யப்பட்டது. இது உரிமம் வழங்கப்பட்டதை விட 47% அதிகம்.

தாமிரம் உற்பத்தி செய்யப்படும்போது சல்பர் டை ஆக்சைடுடன், ஆர்சின் போன்ற வாயுக்களும் வெளியிடப்படுகின்றன. 2000 கிலோ தாமிரம் உற்பத்தி செய்யப்படும் பொழுது 4 கிலோ சல்பர் டை ஆக்சைடு வெளியிடப்படுகிறது. 20 கிலோ தாமிரம் உற்பத்தி செய்யப்படும் பொழுது 0.1 கிலோ துகள்கள் வெளியிடப்படுகின்றன. இவை காற்றை கடுமையாக மாசுபடுத்துகின்றன. தாமிரம் உற்பத்தியின்போது வெளியிடப்படும் கழிவுநீரில் காரீயம், காட்மியம், துத்தநாகம், ஆர்செனிக், பாதரசம் போன்ற உலோகங்கள் உள்ளன. இவை நீரை நேரடியாக மாசுபடுத்துகின்றன. இந்த உலோகங்கள் நச்சுத் தன்மை வாய்ந்தவை. திடக்கழிவுகளில் 0.5-0.7 கிலோ வரை தாமிரம் உள்ளது, ஒரு டன் தாமிரம் உற்பத்தி செய்யப்படும்போது, மூன்று டன் திடக்கழிவு வெளியிடப்படுகிறது. இவை நல்ல நிலங்களில் கொட்டப்படுகின்றன. அதனால் நிலம் பாழாகிறது.

இதுபோன்ற தனது விதிமீறல்களை மறைக்க சமூக வளர்ச்சிக்கான வாழ்வாதார திட்டங்கள் என்ற பெயரில் மக்களை விலை கொடுத்து வாங்குகின்ற வேலைகளையும் செய்து வந்தனர். அரசியல் கட்சிகளையும் தனது வலையில் வீழ்த்தினர். தூத்துக்குடியில் ஸ்டெர்லைட், சத்திஸ்கரில் பால்கோ, ஒரிசாவில் வேதாந்தா அலுமினியம், கோவாவில் சேசா கோவா என்று இந்தியாவையே வளைத்துப் போட்டிருக்கும் வேதாந்தா குழுமம் இந்திய அரசியல் கட்சிகளுக்கு கடந்த (2010 -2012) மூன்று ஆண்டுகளில் மொத்தம் சுமார் ரூ 28 கோடி நன்கொடையாக கொடுத் திருக்கிறது.

Pin It