ஓர் ஓட்டப்பந்தயத்தை கற்பனை செய்து பாருங்கள். சிலர் தொடக்கக் கோட்டிலிருந்து ஓடத் தொடங்குகிறார்கள். சிலர் பல மீட்டர்கள் பின்னால் நிறுத்தப்படுகிறார்கள். ஆனால் நடுவர் அனைவரிடமும் “இனி ஒரே நேரத்தில் ஓடுங்கள்; வெற்றி பெறுபவரே திறமையானவர்” என்று சொல்கிறார். வெளிப்படையாக பார்க்கும்போது அது சமமான போட்டி போல தெரியும். ஆனால் உண்மையில் அது சமத்துவமா? இந்தக் கேள்வியின் அரசியல் பதில்தான் இடஒதுக்கீடு.
இந்திய சமூகத்தின் வரலாறு என்பது வெறும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளின் வரலாறு மட்டும் அல்ல. அது சமூக அடுக்குகள், பிறப்பின் அடிப்படையிலான வாய்ப்பு மறுப்புகள், கல்வி மற்றும் அதிகாரத்தில் இருந்து பல சமூகங்கள் விலக்கப்பட்ட வரலாறும் கூட.
நூற்றாண்டுகளாக கல்வி, அதிகாரம், சொத்து, சமூக மரியாதை போன்றவை குறிப்பிட்ட சில பிரிவுகளின் கைகளில் மட்டுமே குவிந்திருந்தன. சில சமூகங்களுக்கு கல்வி கற்பதே மறுக்கப்பட்டது. சிலருக்கு நிலம் வைத்திருக்கும் உரிமை இல்லை. சிலருக்கு பொது இடங்களிலும் வழிபாட்டு இடங்களிலும் சம உரிமை மறுக்கப்பட்டது. சிலரின் தொழில் பிறப்பிலேயே தீர்மானிக்கப்பட்டது.
ஒரு சமூகத்திற்கு பல தலைமுறைகளாக கல்வி மறுக்கப்பட்டிருந்தால், சொத்து சேர்க்கும் வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டிருந்தால், அதிகார அமைப்புகளுக்குள் நுழையும் பாதை அடைக்கப்பட்டிருந்தால், ஒரு நாள் திடீரென “இனி அனைவரும் சமம்” என்று அறிவிப்பது மட்டும் அந்த அநீதியை அழித்துவிடாது. ஏனெனில் கடந்த காலத்தின் அநீதி, நிகழ்காலத்தின் வாய்ப்புகளையும் தீர்மானிக்கிறது. அந்த வரலாற்று இடைவெளியை குறைக்க உருவாக்கப்பட்ட ஜனநாயக கருவிதான் இடஒதுக்கீடு. அது வறுமை ஒழிப்பு திட்டம் மட்டும் அல்ல. அது சமூக அதிகாரத்தை மறுபங்கீடு செய்யும் அரசியல் முயற்சி.
இடஒதுக்கீடு குறித்த விவாதங்களில் அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்வி — “இது சமூகநீதியா? அல்லது வெறும் பிரதிநிதித்துவ அரசியலா?” என்பதுதான். உண்மையில் இரண்டையும் தனித்தனியாக பிரிக்க முடியாது. பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத சமூகநீதி முழுமையடையாது. சமூகநீதி நோக்கம் இல்லாத பிரதிநிதித்துவம் வெறும் எண்ணிக்கையாக மட்டுமே மாறிவிடும்.
ஜனநாயகம் என்பது மக்கள் வாக்களிப்பது மட்டுமல்ல; மக்களின் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் அதிகார இடங்களில் பிரதிபலிப்பதும் ஆகும். ஒரு நாட்டின் கல்வி நிலையங்கள், அரசு நிர்வாகம், நீதித்துறை, அரசியல் அமைப்புகள் போன்ற முடிவெடுக்கும் இடங்களில் அனைத்து சமூகங்களின் முகங்களும் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அதிகாரம் யாரிடம் இருக்கிறது என்பது, பல நேரங்களில் அந்த அதிகாரத்தின் பார்வையையும் முன்னுரிமைகளையும் தீர்மானிக்கிறது.
பசி அனுபவித்தவருக்கு உணவு பாதுகாப்பின் தேவை வேறு விதமாக புரியும். சமூக புறக்கணிப்பை சந்தித்தவருக்கு சமத்துவத்தின் அர்த்தம் வேறு விதமாக தெரியும். அதனால்தான் பிரதிநிதித்துவம் என்பது வெறும் பதவியை பகிர்வது அல்ல; அது அனுபவங்களுக்கான இடத்தை உருவாக்குவது.
ஆனால் இங்கே இன்னொரு முக்கியமான கேள்வியையும் நாம் கேட்க வேண்டும். இடஒதுக்கீட்டின் மூலம் பிரதிநிதித்துவம் பெற்றவர்கள் அனைவரும் உண்மையாகவே சமூகநீதியை காக்க செயல்படுகிறார்களா? அல்லது சில நேரங்களில் அந்த பிரதிநிதித்துவம் வெறும் புள்ளிவிவர எண்ணிக்கையாக மட்டுமே நின்றுவிடுகிறதா?
இந்தக் கேள்வி இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரான கேள்வி அல்ல. மாறாக, சமூகநீதி அரசியலை மேலும் ஆழப்படுத்தும் கேள்வி. ஏனெனில் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் அதிகாரத்திற்கு வருவது முக்கியமான மாற்றம். ஆனால் அதுவே இறுதி இலக்கு அல்ல. அது மாற்றத்திற்கான தொடக்கம். ஒருவர் அதிகாரத்தின் கதவுக்குள் நுழைந்த பிறகு, அந்த கதவை மற்றவர்களுக்காக திறந்து வைக்கிறாரா என்பதே உண்மையான சோதனை. தன் சமூகத்தின் வரலாற்று வலிகளின் மூலம் வாய்ப்பைப் பெற்ற ஒருவர், அதிகாரத்திற்கு வந்த பிறகு அதே அதிகார அமைப்பின் பழைய தன்மைகளையே தொடர்ந்தால் அங்கே முகங்கள் மட்டுமே மாறுகின்றன; அமைப்பு மாறுவதில்லை. அங்கே அதிகாரத்தின் நிறம் மட்டுமே மாறும்; அதிகாரத்தின் குணம் மாறாது.
ஒரு கிராமத்தில் இருந்து முதல் தலைமுறை பட்டதாரியாக உருவாகி உயர்ந்த பதவியை அடைவது மிகப்பெரிய சாதனை. ஆனால் அவர் அந்த கிராமங்களில் இன்னும் வாய்ப்பு தேடும் குழந்தைகளுக்கான பாதைகளை உருவாக்கும்போது தான் அந்த சாதனை சமூக மாற்றமாக மாறுகிறது. பிரதிநிதித்துவம் என்பது “ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் மேலே சென்றுவிட்டார்” என்பதில் முடிந்துவிடக்கூடாது. “ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தில் இனி யாரும் கீழே தள்ளப்படக்கூடாது” என்ற நிலையை உருவாக்குவதே அதன் நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.
எந்த சமூக திட்டமும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல. இடஒதுக்கீட்டிலும் சில கேள்விகள் உள்ளன. பலன் உண்மையில் மிகவும் பின்தங்கியவர்களை அடைகிறதா? சமூகத்தில் ஏற்கனவே முன்னேறிய பிரிவுகள் மட்டுமே மீண்டும் மீண்டும் அதன் பலனை பெறுகிறார்களா?இவை பேசப்பட வேண்டிய கேள்விகள்.
ஆனால் ஒரு மரத்தில் சில உலர்ந்த இலைகள் இருப்பதால் மரத்தையே வெட்டிவிட முடியாது. குறைகளை சரிசெய்ய வேண்டும்; கொள்கையின் நோக்கத்தை அழிக்கக்கூடாது.
அதே நேரத்தில் சில பிரதிநிதிகள் சமூகப் பொறுப்போடு செயல்படவில்லை என்பதற்காக பிரதிநிதித்துவத்தின் தேவையே இல்லை என்று கூறுவதும் தவறு. சில மருத்துவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள் என்பதால் மருத்துவத் துறையே தேவையில்லை என்று சொல்ல முடியாதது போல, சில குறைபாடுகளை வைத்து இடஒதுக்கீட்டின் அடிப்படை நோக்கத்தை நிராகரிக்க முடியாது. கேள்வி பிரதிநிதித்துவம் தேவையா இல்லையா என்பது அல்ல. அந்த பிரதிநிதித்துவம் சமூகப் பொறுப்போடு இணைகிறதா என்பதே உண்மையான விவாதம்.
இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும் மற்றொரு வாதம் “தகுதி பாதிக்கப்படுகிறது” என்பதாகும். ஆனால் தகுதி என்பது வெறும் தனிமனித முயற்சியின் விளைவு மட்டுமா?
ஒரு மாணவன் நல்ல பள்ளி, தனி பயிற்சி, குடும்பத்தின் கல்வி ஆதரவு, பொருளாதார பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுடன் தேர்வை சந்திக்கிறான். மற்றொரு மாணவன் பல சமூக மற்றும் பொருளாதார தடைகளை கடந்து அதே தேர்வை சந்திக்கிறான். இருவரின் மதிப்பெண்ணை மட்டும் ஒப்பிட்டு திறமையை முடிவு செய்வது முழுமையான நீதியா? திறமை என்பது விதை என்றால், வாய்ப்பு என்பது மண். நல்ல மண் கிடைக்காத விதை வளரவில்லை என்பதற்காக அந்த விதைக்கு திறன் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது.
இடஒதுக்கீடு திறமையற்றவர்களை உருவாக்கும் திட்டம் அல்ல; மறைக்கப்பட்ட திறமைகள் வெளிவருவதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கும் திட்டம். ஆனால் இடஒதுக்கீடு மட்டுமே சமூகநீதியின் முழு தீர்வும் அல்ல என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தரமான அரசு கல்வி, சமமான பொருளாதார வாய்ப்புகள், சமூக விழிப்புணர்வு, பாகுபாடுகளுக்கு எதிரான சட்ட நடைமுறைகள் ஆகியவை அதனுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். இடஒதுக்கீடு கதவை திறக்கிறது. ஆனால் அந்த கதவுக்குள் வந்தவர்கள் மேலும் பல கதவுகளை திறக்க வேண்டும். அதுதான் சமூகநீதியின் அடுத்த கட்டம்.
இன்றைய இளைஞர்கள் இடஒதுக்கீட்டை “ஒருவருக்கு கிடைக்கும் சலுகை” என்ற குறுகிய பார்வையில் பார்க்காமல், “ஒரு சமூகம் தனது வரலாற்று தவறுகளை சரிசெய்ய மேற்கொள்ளும் முயற்சி” என்ற பரந்த பார்வையில் அணுக வேண்டும்.
அதே சமயம் இடஒதுக்கீட்டின் மூலம் உருவாகும் தலைமுறைகளிடமும் சமூகப் பொறுப்பை எதிர்பார்க்க வேண்டும். ஏனெனில் உண்மையான சமூகநீதி என்பது நாற்காலியில் அமரும் மனிதரை மட்டும் மாற்றுவது அல்ல. அந்த நாற்காலியின் நோக்கத்தையே மாற்றுவது.
சமூகநீதி அரசியல் என்பது ஒரு சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தவறு செய்ய மாட்டார்கள் என்று நம்புவது அல்ல. எந்த அதிகாரத்தையும் கேள்வி கேட்க வேண்டும் என்பதே உண்மையான ஜனநாயகம். இடஒதுக்கீட்டால் வந்தவர் என்பதற்காக விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர் ஆகிவிட முடியாது. அவர், ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் குரலை பிரதிபலிக்கிறாரா? அதிகாரத்தை அனைவருக்கும் பகிர முயல்கிறாரா? தனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை மற்றவர்களுக்கும் உருவாக்குகிறாரா?என்பதே உண்மையான அளவுகோல்.
ஒரு ஏழை மாணவன் மருத்துவராவது சமூகநீதியின் வெற்றி. ஆனால் அந்த மருத்துவர் ஏழை மக்களின் மருத்துவ உரிமைக்காகவும் சிந்திக்கும்போது அது சமூகநீதியின் முழுமை. ஒருவர் அதிகாரத்திற்கு செல்வது பிரதிநிதித்துவம். அந்த அதிகாரத்தின் கதவை மேலும் பலருக்காக திறந்து வைப்பது சமூகநீதி. எனவே இடஒதுக்கீட்டின் அடுத்த கட்ட விவாதம்,
“எத்தனை பேர் உள்ளே வந்தார்கள்?”
என்பது மட்டும் அல்ல. “உள்ளே வந்தவர்கள் வெளியே நிற்கும் மக்களுக்காக என்ன செய்கிறார்கள்?” என்பதாகவும் இருக்க வேண்டும்.
இடஒதுக்கீடு குறித்த மற்றொரு முக்கியமான விவாதம் அதன் காலவரம்பு பற்றியது. ஒரு சமூக மாற்றக் கொள்கை என்றென்றும் தொடர வேண்டுமா? எந்த நிலையில் “நாம் இலக்கை அடைந்துவிட்டோம்” என்று சொல்ல முடியும்? என்ற கேள்விகளும் இயல்பாக எழுகின்றன. இந்தக் கேள்வியை புறக்கணிப்பது சரியல்ல. ஏனெனில் எந்த சமூக சீர்திருத்த முயற்சிக்கும் அதன் வெற்றியை மதிப்பிடும் அளவுகோல்கள் தேவை. ஆனால் இடஒதுக்கீட்டின் முடிவை வெறும் ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கையால் மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. ஏனெனில் சமூக அநீதிகள் காலண்டரை பார்த்து மறைவதில்லை. அவை சமூக அமைப்புகளில் எவ்வளவு குறைந்துள்ளன என்பதையே பார்க்க வேண்டும்.
கல்வி நிலையங்களில், அதிகார அமைப்புகளில், பொருளாதார வாய்ப்புகளில், சமூக மரியாதையில் அனைத்து தரப்பினரும் சமமான பங்கேற்பை அடைந்திருக்கிறார்களா? பிறப்பின் அடிப்படையில் ஒருவரின் வாய்ப்புகள் இன்னும் தீர்மானிக்கப்படுகிறதா? என்ற கேள்விகளின் பதிலில்தான் இடஒதுக்கீட்டின் தேவையும் எதிர்காலமும் இருக்கிறது.
ஒரு நோய்க்கு மருந்து கொடுக்கும்போது, “எத்தனை நாட்கள் மருந்து எடுத்தோம்?” என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல. “நோய் குணமாகிவிட்டதா?” என்பதே முக்கியம்.
அதேபோல இடஒதுக்கீட்டின் வெற்றியும் அது எத்தனை ஆண்டுகள் இருந்தது என்பதில் இல்லை; அது உருவாக்க நினைத்த சமமான சமூக நிலை எவ்வளவு உருவாகியுள்ளது என்பதில்தான் உள்ளது. அதே நேரத்தில், இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவது சமூகநீதிக்கு எதிர்ப்பு அல்ல; அதை இன்னும் வலுப்படுத்தும் முயற்சி. ஒரு ஜனநாயகத்தில் எந்த கொள்கையும் அதன் விளைவுகள், குறைகள், மாற்றத் தேவைகள் குறித்து தொடர்ந்து ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும். ஆனால் அந்த ஆய்வின் நோக்கம் சமூகநீதியை முடிப்பதாக அல்ல; அதை இன்னும் சரியான முறையில் அடைவதாக இருக்க வேண்டும்.
இறுதியில் இடஒதுக்கீடு என்பது வெறும் பிரதிநிதித்துவமா? சமூகநீதியா? என்ற கேள்விக்கு பதில் — அது பிரதிநிதித்துவத்தின் வழியாக சமூகநீதியை அடைய முயலும் ஜனநாயகப் பயணம். ஆனால் அந்தப் பயணம் முழுமையடைவது எப்போது என்றால், உள்ளே சென்றவர்கள் வெளியே நிற்பவர்களுக்காக கதவுகளை திறந்து வைக்கும் நாளில்தான்.
- கோபி சேகுவேரா