ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒருவகையில் இழப்புகளைச் சந்தித்திருப்போம். பெற்றோர், உடன் பிறந்தோர், உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள், அறிந்தோர், தெரிந்தோர், அக்கம்பக்கத்து உள்ளோர், ஊரார் என பலவகையில் நம்முடன் தொடர்புடையோரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் இழந்துகொண்டே இருப்போம். இந்த இழப்புகள் அனைத்தும் ஒரே போன்ற அதிர்ச்சியை, துயரத்தை, வலியை, திகைப்பை, ஆதரவற்ற நிலையை நமக்கு வழங்கி விடுவதில்லை. தன் வாழ்வின் முழு ஆதாரமுமாக கொள்ளப்பட்ட ஒருவரை இழந்து நிற்கும் தனிமனிதர் ஒருவருடைய ஈடுசெய்ய முடியாத இழப்பை அவரைத் தவிர சமூகத்தில் யாரும் அதே வகையில் உணர்ந்துவிட முடியாது. எந்த ஒருவடைய இழப்பையும், மறைவையும் வேறு ஒருவரால் பதிலீடு செய்து விடவோ பகுதியாக நிறைத்துவிடவோ முடியாது.

சமூகத்தைப் பொருத்தவரை யாருடைய மறைவும் ஒரு உறுப்பினருடைய மறைவே. அவர் வகித்த பங்கு, சமூக இடம், அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த சமூக, அரசியல் அடையாளம், அவர் தனது வாழ்வின்போது செய்த செயல்கள் என்பவற்றைப் பொறுத்து அவரது மறைவு வரலாற்றிலும் சமூக கூட்டு மனநிலையிலும் ஒரு குறியீட்டு இடத்தைப் பெற முடியும். கருத்துருவ, குறியீட்டு இருப்பாக ஒருவரை மாற்றுதல் என்பது சமூகவயமாக்கம் மற்றும் சடங்காக்க நிகழ்வின் ஒரு பகுதியே. தனிமனிதர்களுக்கு மொழி முடிந்த இடத்தில் ஒருவருடைய இருப்பும் முடிந்து விடுகிறது, கடந்த காலம் என்பது வெறுமை. அப்போது உலகில் எல்லாமாக நமக்கு இருந்த ஒருவடைய இருப்பே நமக்கு எதிராக, மொழி முடிந்த இடத்தில் நம்மை நிறுத்தி விடுகிறது. மிகமிக நேசித்த ஒருவருடைய மறைவு மிகமிக வெறுக்கத்தக்கதாகும் பொழுது மறைந்தவர் அவரை நேசித்தவருக்கு இயலா வெறுப்பு, மறதியற்றமறதி, நினைவுகூறத்தகாத காலம் என்பவற்றின் குறியீடாக மீந்து நிற்கிறார்.

இந்தக் கையறவுநிலை பித்தம் நிறைந்தது. இந்த நிலையை சடங்குகள், சமய நம்பிக்கைகள், மறுபிறப்பு, அரூபஉடல், எங்கும்நிறைந்த நிலை, பதிலீட்டு குறிப்பொருள்கள் என கற்பனைகள் மூலம் கையாள்வதைத்தவிர தனிமனிதர்களுக்கு வேறு வழியில்லை. எல்லா சமயங்களும் மரணம் பற்றிய மர்மத்தையே தமது அடிப்படை வலிமையாகக் கொண்டுள்ளன. பிறப்பை விட இறப்பைக் கையாள்வதன் உத்தி மதங்களை எப்போதும் செயல்ஆற்றல் உடையவைகளாக வைத்திருக்கின்றன. மரணத்தை அரசியலும் வரலாறும் கையாளும் வழிமுறைகள் வேறுபட்டாலும் மனிதர்கள்மீது அவற்றிற்குள்ள முழுக் கட்டுப்பாடும் மரணத்தை முன் நிபந்தனையாகக் கொண்டே இயங்குகிறது. இதனை உடல் மீதான கட்டுப்பாடு என்று கூறுவதைவிட உடல், உயிர் செயலைக் கையாளும் உத்தி மீதான கட்டுப்பாடு என்பது சரியாக இருக்கும்.

உயிர் நீக்கும் உரிமையைக் கையாளும் உத்திகளே அரசியலின் அடிப்படை என்பது நுண்மையான தளத்தில் நமக்குப் புரியவரும். உடல்,உயிர்; உயிர்ச்செயல், குறியீட்டுச்செயல் என்பவற்றைக் கட்டுப்படுத்தும், வடிவமைக்கும், தீர்மானிக்கும் செயல் இயந்திரமாக அரசியல், அரசு, அமைப்புகள், அறிவுக்கட்டுமானங்கள் என்பவை நம்முன் நிற்கின்றன. இங்கே தனிமனிதர்கள ் என்பவர்கள் யாரும் இல்லை. இவற்றின் அளவீட்டுத் தரப்படுத்தல், வரிசைப் படுத்தல், வகைப்படுத்தல், பயன்மதிப்பு அடையாளம் என்பவற்றைக் கொண்டு தனிமனிதர்களான நமக்கு இருப்பும் அதன் அர்த்தமும் வழங்கப்படுகிறது. நமது இருப்பும் அதன் அர்த்தமும், உயிர்வாழ்வும், உயிர்நீப்பும் எதனால், எங்கு, எப்படி எவர்மூலம், எந்த எந்தக் காரணங்களால் தீர்மானிக்கப் படுகின்றதோ அங்கே நமக்கான உரிமையை முன்வைக்கும் போது நாம் நமது அரசியலைத் தீர்மானிக்கிறோம், தேர்ந்தெடுக்கிறோம் திட்டமிடுகிறோம்.

இந்தத் திட்டமிடல், தேர்ந்தெடுப்பு நமது அரசியல் செயல்பாடு. நமது இருப்பு பற்றியும் பிறரின் இருப்பு பற்றியுமான எல்லா சிக்கல்களும் இங்குதான் குவிந்து கிடக்கிறது. இந்த சிக்கல்களைக் கையாளும் பொழுது நாம் தவிர்க்க முடியாமல் உயிர்நீக்கம், உடல்அழிப்பு என்ற மையவிசைகளைக் கையாள்பவர்களாக மாறிவிடுகின்றோம். அந்த உத்திமுறையை நாம் இன்னும் கடந்துவிடவில்லை. அந்த உத்திமுறையை மிகப்பல வடிவங்களில் பெருக்கி, விரித்து, வலிமையாக்கி கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். போர்என்ற அந்த புராதன உத்திமுறை மிகஆற்றல் வாய்ந்த அழகியல் உருவகங்களால் பெருக்கப் பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த அழகியல்தனிமனித இழப்பைப் பொருளற்றதாக்கி விடுகிறது. அதே சமயம் இன்று அரசுகளின் முதல் கடமை பயங்கரவாதத்திலிருந்து மக்களைக் காப்பது என்ற தளத்தில் உலக அரசியல்நகர்த்தப்பட்டு உள்ளது. ஆனால் இந்த பயங்கரவாதம்என்ற உருவமற்ற தாக்குதலின் தொடக்கம், அடிப்படை இன்றைய நவீனஅரசுகள் மற்றும் போர் நிறுவனங்களுடன் தொடர்பு கொண்டவை என்பதோ நவீனஅறிவியல் என்ற அறிவுக்கட்டுமானத்தின் விளைபொருள் என்பதோ, உலக மேலாதிக்க ஒருமைப்படுத்தலின் பின்விளைவு என்பதோ விளிம்பு நிலை அரசியல் சொல்லாடலாக மிஞ்சி நிற்கிறது.

இன்று எல்லாவித மறுப்பு, எதிர்ப்பு, மாற்று அடையாள அரசியல் சொல்லாடல்களும் பயங்கரவாதம்என்ற முனைப்படுத்தப்பட்ட எதிர்ச் சொல்லாடலுடன் உறவு படுத்தப்பட்டு அழித்தொழிப்பிற்கு உரியவையாக அடையாளப் படுத்தப்படுகின்றன. அப்படியெனில் இனியான மக்கள்சார் மாற்றுஅரசியல் சொல்லாடல் மற்றும் செயல்முறை எவ்வகையாக இந்தப் போர் அரசியலைக் கையாளப் போகிறது? வன்முறை, எதிர்ப்பு,தற்காப்பு,மக்கள்எழுச்சி, விடுதலைப் போராட்டம், மக்கள்போராட்டம், அடையாள அரசியல், வர்க்கப்போராட்டம், விடுதலை அரசியல் என்பவை இந்த அரசு ராணுவ பங்கரவாதச் சூழலில் எவ்வகையாக மாற்று வரையறை பெறப்போகின்றன? என்ற கேள்விகள் நம்மை தாக்கத் தொடங்கிவிட்ட சூழலில் தான் ஈழம்என்ற வரலாற்றுத் துயரமும் நிகழ்ந்து முடிந்திருக்கிறது.

இவை குறித்த கேள்விகள் மற்றும் மறுஆய்வுகளுக்கு எந்த அவகாசமும் இன்றி ஒரு இனப்படுகொலை நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இனப்படுகொலையின் தனிமனித இழப்புகள் குறித்த எந்தவித மொழிச்செயலும் மேலும் ஒரு வன்முறைத் தாக்குதலாகத்தான் இருக்கும். அதே வேளை ஒர் இனம் சார்ந்த, மொழி சார்ந்த அடையாள அரசியல் மற்றும் தன்னாட்சி அரசியல் என்ற வகையில் தொடர்ந்தும் பேசப்படவேண்டியதாக, மறுஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியதாக, மறுவிளக்கத்திற்கு உள்ளாக வேண்டியதாகவும் உள்ளது.

தமிழ்மொழி, இனம், பண்பாடு என்பவற்றை அடிப்படையாக வைத்து கட்டப்பட்ட ஒர் அரசியலின் மூலம் வளர்ந்து, விரிவடைந்து துயரங்களை நிகழ்த்தி சிதைத்து போன ஒரு வரலாற்றுத்தளம் என்ற வகையில் உலக அரசியல் பின்புலத்தில் ஈழப்போர்என்பது அணுகப் படுவதற்கும் தமிழ் அரசியல் பின்புலத்தில் ஈழத்துயரம்அணுகப்படுவதற்கும் அடிப்படையில் வேறுபாடு உண்டு. இது இழப்புகள் பற்றிய அரசியல். இனம்,மொழி என்ற கட்டமைப்பு மூலம் பிணைக்கப்பட்ட, இருப்பு மற்றும் அழிப்பு என்பதன் அரசியல். அதனால் உலக அரசியல் வல்லுனர்களும் போர்முகவர்களும் உளவுத்துறை அறிஞர்களும் ஊடகவியலாளர்களும் அமைச்சர்களும் இந்த அழிப்பை, துயரை அணுகுவது போல தமிழ்என்ற சொல்லாடல் களத்திற்குள்ளிருந்தும் அணுக முடியாது. ஏனெனில் தன்னிலைஉருவாக்கம் என்ற அரசியல் செயல்பாட்டுடன் உறவுடையது இது. தமிழ்த் தன்னிலை, தமிழ்த் தன்னடையாளம் என்பவை உருவாகும் களத்தில் அரசியலுக்கு என்ன இடம் உண்டோ அதே இடம் ஈழம்பற்றிய அறிதல்,அணுகுமுறைகளுக்கும் உண்டு.

ஒவ்வொரு சமூகத்திற்கும் இரு முனைப்புள்ளிகள் தேவை; ஒன்று அச்சமூகத்தின் பெருந்திளைப்பு மற்றது பெருந்துயரம். இவற்றின் கூறுகள் பண்பாடுகளின் ஒவ்வொரு இழையிலும் படிந்தே இருக்கும். இந்த உணர்வுப் புள்ளிகளுடன் தனிமனிதர்கள் பிணைந்தும் விலகியும் தமது உளவியல் அடையாத்தைக் கட்டிக்கொள்ள முடியும். இவை ஒவ்வேறு விகிதத்தில் கலந்தும் பிரிந்தும் சமூக உளவியலை உருவாக்கும் தன்மை உடையவை. அவ்வகையான ஒரு சமூக உளவியல் உருவாக்கத்துடன் இனி வரும் காலத்தில் இணைந்து இயங்கும் ஒரு நினைவு மற்றும் துயரத் தொகுதியாக வடிவம் கொண்டிருப்பதுதான் ஈழம்என்ற கனத்த உருவகம்.

இதனை மறதிக்குள் புதைக்கும் உருவழிப்புச் சொல்லாடல்கள் தமிழ்ச் சூழலில் பெருகும் என்பதும், கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக உருவழிப்பு, நினைவு மறைப்பு சொல்லாடல்கள் அதிகம் பெருகியுள்ளன என்பதும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிவை என்றாலும் அரசியல் களத்தில், பண்பாட்டு அரசியல் உருவாக்கத்தில் இலக்கிய மாற்றுச் சொல்லாடல்களில் இந்தத் துயர்சார் அரசியல்’ (Politics of agony) இடம்பெறவில்லை என்றால் இனி தமிழ்மொழியில் அரசியல், அடையாள தன்னிலைக் கட்டுமானச் சொல்லாடல்கள் இல்லை என்றே பொருள்படும். இந்த மறதிக்கெதிரான அரசியலின் ஒரு பகுதியாக, ‘துயர்சார் அரசியல்குறித்த நினைவுக் குழப்பங்களின சில பகுதிகளாக இவற்றைப் பதிவு செய்ய வேண்டியுள்ளது.

மாறுதல் கால பயங்கரங்கள்

உலக அளவிலான தனித்தனி நிலங்களும் சமூகங்களும் அரசுகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று பிணைக்கப்பட்டு, கலக்கப்பட்டு, குழப்பப்பட்டு புதிய வகையான அரசுகள் ஆட்சிப் பரப்புகள் உருவாக்கப்பட்ட காலனியகால மாறுதல்கள் என்பவை உலகவரலாற்றில் பயங்கரங்கள் நிறைந்த புதிய அத்தியாயங்களைத் தோற்றுவித்தன. நில ஆக்கிரமிப்பு, இனஅழிப்பு, இன மேலாதிக்கம் என்பவற்றின் மூலம் நிலவியல் சார் பண்பாட்டுச் சமூகங்கள் அடிமைநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டன. தமக்கு முற்றிலும் அந்நியமான ஒரு நாடு, இனம், அரசு தம்மீது ஆதிக்கம் செய்தல் என்பதன் புதிர் பலசமூகங்களில் அச்சத்தையும், உள்ளார்ந்த பயங்கரம்சார் உளவியலையும் தோற்றுவித்தன. இந்த காலகட்டத்தின் மாற்றங்கள் அனைத்தும் உலகின் நிலம்சார் சமூகங்களின்மீது அவற்றின் அனுமதி இல்லாமலேயே தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதுடன் பல கட்டமைப்பு மாற்றங்களையும் உண்டாக்கின.

நவீன மதிப்பீடுகளும், நவீன நிறுவனங்களும் ஒவ்வொரு சமூகத்தையும் அவற்றின் மயக்க நிலையூடாகவே ஊடுறுவி அடிப்படைகளைத் திருத்தி அமைத்துவிட்டன. இந்த மாறுதல்களை உலக ஏகாதிபத்தியங்கள் நிகழ்த்தியதன் பின்னணியில் உள்ள பயங்கரங்களும், கொடூரங்களும் பாதிக்கப் பட்ட சமூகங்களின் வரலாற்று நினைவுகளாக இருப்பது ஒருபுறமும், அந்த ஒடுக்கும் சமூகங்களின் அறிவும் அமைப்புகளும் தமக்குள் ஊடுருவி இயக்கிக்கொண்டிருப்பதன் முரண் மறுபுறமும் என ஒரு ஒவ்வாமை, பொருந்தாமை என்பது அடிமைப்பட்ட நிலங்களின் ஊனமுற்ற உளவியலாக மாறியிருந்தது.

இந்த மாறுதல்கால பயங்கரங்களை ஒவ்வொரு சமூகமும் ஒவ்வொரு விதமாக எதிர்கொண்டு தனதாக்கம் செய்யவேண்டிய நிலையும் ஏற்பட்டது. அதில் ஒன்றுதான் நிலங்களுக்குள்ளான உள்மோதல்கள். சமூக குற்றச்செயல்கள், தன்னழிவுச் செயல்பாடுகள், சமூகப் பொருத்தமின்மை, தனிமனிதர்களை உள்ளடக்காமை என வேறுவித வன்முறை வடிவங்களும் இந்த மாறுதல்கால பயங்கரங்களில் அடங்கும். அவ்வகையான மாறுதல் கால பயங்கரங்களின் ஒரு பகுதியாகவே இலங்கை மண்ணில் நிகழ்ந்த ஈழப்போர் என்பதும் அமைந்து விட்டது. ஒரு நவீனகால ஒருலக அமைப்பில் தன் அடையாளத்தை முதன்மைப்படுத்தி தனக்கான மொழி, நிலம், நாடு என்பவற்றை மீண்டும் வடிவமைத்துக்கொள்ள முயன்ற ஒரு மக்கள் தொகுதியின் துயரமாக இது இருந்து வருகிறது.

தன்னை நவீனப்படுத்திக்கொள்ள உலக சமூகங்கள் ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு உத்திகளை வெவ்வேறு செயல்வடிவங்களை கைக்கொள்கின்றன. நவீனப் போர் என்பதும் அதில் ஒன்று. புராதனமானதும் அதேசமயம் புதிய உத்திகளை உள்ளடக்கியதுமான இந்தச்செயல் மாறுதல் கால பயங்கரங்களில் பலமிக்கதாகவும், அதிக வல்லமை கொண்டதாகவும் இருக்கிறது. இதனைத் தேர்ந்தெடுத்ததன் மூலம் இலங்கை மண்ணின் தமிழ்ச்சமூகம் நேரடியாக ஒரு நவீனத்தன்மையை அடைந்து விடுகிறது. மாறுதல் கால பயங்கரத்திற்கு உட்படும் ஒரு சமூகம் என்ற நிலையிலிருந்து பயங்கரத்தில் பங்கெடுக்கும் சமூகமாக அது மாறிவிடுகிறது. இதன் மூலம் உலக அரசியலில் தனது அடையாளத்தை அது உருவாக்கிக்கொள்கிறது.

இலங்கை அரசு சிங்கள மொழி, இன அடையாளத்தை மையப்படுத்தி தன் நிலத்தை வரலாற்றை வரையறை செய்வதற்கான அடிப்படைகளை உருவாக்கிய உடனேயே தமிழ்ச் சமூகமும் தனது மொழி, இன அடையாள அரசியலை மும்முரப்படுத்தி விடுகிறது. இந்த எதிர்மைகள் இலங்கை அரசியல், சமூக இயக்கத்தில் ஒவ்வொருவரையும் ஆயுதமயப்படுத்தும் செயலின் முதல் கட்டமாக இருந்து விட்டது. மதம், மொழி, இனம் என்ற வேறுபாட்டு அடையாளங்களின் போர்க்குணம் பெரும்பான்மை மக்கள் சிறுபான்மையினர் மீது தாக்குதல்களைத் தொடங்கியவுடன் வெளிப்பட்டு உறுதிசெய்யப் படுகிறது. இது இரண்டு இனங்களுக்குமே மாறுதல் கால பயங்கரத்தின்பாத்திரத்தை ஏற்கும் நிலையை உருவாக்கி விடுகிறது.

சிங்கள இனம், பௌத்த மதம் என்பவை அரசால் பிரதி நிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் தமிழ்என்பது அரசுஅற்ற போர்க்குழுக்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் நிலை ஏற்பட்டது. இங்கு அரசு, இராணுவம் என்பது தமிழ் மக்களை உள்ளடக்காது அடிமை நிலையில் வைத்து, பணிந்துபோகும் மக்களாக அவர்களை உறுதிப்படுத்தும் செயல்முறையைக் கையாண்டதன் மூலம் போராளிகளின் நேரடி எதிர்க்களமாக தன்னை நிறுத்திக் கொண்டது. மாறுதல் கால பயங்கரத்தின் மிக அவலமான பகுதி இது.

இந்நிலையில் தமிழ்நிலம், தமிழ்த்தேசம் என்பவை உயிர் வாழ்க்கையுடன் மட்டுமின்றி மனித அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியாக உறுதி செய்யப்பட்டுவிடுகிறது. இவை அனைத்துமே உருவகச் செயல்பாடுகள் என்றாலும் போர் என்பதை நேரடி உத்தியாக முன்வைத்த ஒரு அரசின் முன் கொல்லுதல், கொல்லப்படுதல் என்ற நிகழ்வியல் துயரமாக மாறிவிடுகிறது. இலங்கை அரசுக்கும் தமிழ்த்தலைவர்களுக்கும் இடையிலான ஒப்பந்தங்கள் மதிக்கப்படாத நிலையிலும் மீறப்பட்ட நிலையிலும் உருவக நிலைகள் உடைந்து உடல் அழிப்பு நிலையை அடைந்து விட்டது. (1957இன் பண்டாரநாயகா-செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம், 1965இன் டட்லி- செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் ஆகியவை அமதிக்கப்படடன.)

1915, 1956, 1958, 1961, 1974, 1977, 1979, 1981, 1983 ஆம் ஆண்டுகளில் தமிழர்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட படுகொலைகள் தமிழர்களை, தமிழ்க் குழுக்களை போர் இயந்திரங்களாக மாற்றி விடுகின்றன. இலங்கை அரசு தன்னை தமிழர்களுக்கானதாக வைத்துக்கொள்ள முடியாததுடன் தமிழர் அழிப்புக்கான நிறுவனமாகவும் தன்னை மாற்றிக்கொள்கிறது.

அரசியல் பேச்சுவார்த்தைகளால், உள்ளடக்கும் அரசியல் ஒப்பந்தங்களால், ஆட்சிப் பகிர்வுகளால் தமிழர்களிடையே அடையாள உறுதியையும், உயிர்வாழும் உரிமையையும் பலப்படுத்தி இருக்க வேண்டிய இலங்கை அரசு ஆயுதங்களையே மையப்படுத்திய பொழுது தமிழர் குழுக்களும் அதே உத்தியைக் கைக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

இந்தப் போர்ச்சூழல் இடைநிலை அரசியல் சொல்லாடல்எதனையும் உருவாக்க முடியாமல் போனதால் போராளிகள் என்போர் தம்மை அரசுக்கு இணையாக எதிர்நிலைப் படுத்திக்கொள்ளும் வாய்ப்பு உருவானது. அர்த்தம் அற்ற, எளிய, பணிந்து போகும் ஒரு உயிரியாக இருப்பதை விடவும் ஒரு போராளியாக இருப்பது அர்த்தமுடையதாக, பெருமை தருவதாக, அதிகாரத்தை வழங்கக் கூடியதாகத் தோற்றம் பெறுகிறது. அரசு ராணுவங்களில் இடம் பெறுவோர் தேசபத்தி, தியாகம், புனித கடமை என்ற அடையாளங்களுடன் உயர்வாக்கம் பெறும் நிலையில் போராளிகளாகத் தம்மை மாற்றிக் கொள்வோர் இலட்சியம், புனித இலக்கு, விடுதலைக்கான தியாகம் என்ற அடையாளங்களுடன் உயர்வாக்கம் அடைகின்றனர். இது தாமே உருவாக்கிக்கொண்ட உயர்வாக்கம் என்பதை விட தமக்குப்பின் உள்ள மக்களால் தமக்கு வழங்கப்பட்ட சிறப்பு அடையாளம் என அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள போராடச்சூழல் அவர்களுக்கு இடம் தருகிறது. இந்த அடையாளம் ஒருவகையில் மீறப்படவோ, மீள இடம் அளிக்கவோ முடியாத நிலையை அடையக்கூடும். இந்த சிக்கல்தான் ஈழப் போராட்டத்தின் ஒரு கட்டத்தில் பின் திரும்பிப்போக முடியாத நிலையை உருவாக்கியது.

மாறுதல் கால பயங்கரங்கள் என்பவை ஒவ்வொரு சமூகத்தையும் வெவ்வேறு வகையில் பாதிப்பதுண்டு. அரசு, நிர்வாகம்,நீதித்துறை, பொருளாதார கட்டுமானம் என்பவை மாறிவிட அதற்குட்பட்ட மக்களோ வேறுவகை சமய நம்பிக்கை, பண்பாட்டு நடத்தைகளை கொண்டவர்களாக இருந்தால் இவ்வகை பயங்கரம் வெளித்தெரியாத உள்ளடங்கிய உடைவுகளை ஏற்படுத்தும். ஈழப்போராட்டம் என்பது நவீன தேசம், அரசு, நிர்வாகம், ஆட்சி என்ற மாறிய வடிவங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு சமூகத்திற்குள் நிகழ்ந்த மாறுதல்கால அமைதியின்மை, சமநிலைக்குலைவு. இலங்கை அரசு கையாண்ட வன்முறை அதனை மாறுதல்கால பயங்கரத்தை நோக்கித் தள்ளியது. பின் அதே வன்முறை அதனை பயங்கரமானதும் துயர் நிரம்பியதுமான ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டு செலுத்தியது. தற்போது மீண்டும் தேச அரசு, பலமான நிர்வாகம், வலிமையான இராணுவம், ஒன்றுபட்ட நாடு என்பவை உறுதிப்படுத்தப்பட்டு உள்ளன. இடையில் எல்லாவற்றையும் இழந்த மக்கள் தற்போது உயிர்வாழ்வுஎன்பதை மட்டும் பெற்றவர்களாக அரசின் கருணையின் கீழ் வாழவேண்டியவர்களாகி உள்ளனர்.

இதுவரை கொல்லப்பட்ட தமிழர்கள், போராளிகள், அரசு படையினர் எல்லோரும் இந்த மாறுதல்கால பயங்கரத்திற்கு பலியானவர்களா கின்றனர். கொல்லப்பட்ட தமிழர்கள், போராளிகள் என்ற வகையில் இனி நினைவு கடந்த மறதிக்குள் புதைந்தால் தவிர மீந்திருப்பவர்கள் உயிர்வாழ முடியாது. இந்த நிலைகடந்த வலி, துயரம், இழப்பு, என்பவை ஒரு மரத்துப்போன நிலையை, பேதலித்த கூட்டுமனநிலையை உருவாக்கக்கூடியது. இந்த மனநிலையின் வெளிப்பாடுகள் இனி தம் கடந்தகால போராட்டம் பற்றிய கசப்புணர்வாக வெளிப்படும். போராளிகள் மீதான வெறுப்பாக, தாம் கண்ட கனவின் மீதான அருவருப்பாக, தம்மைப் பற்றியே ஏதும் சொல்லமுடியாத மௌனமாக, அச்சம் நிறைந்த ஒப்படைப்பாக வெவ்வேறு வகைகளில் வெளிப்படும்.

எல்லா இலட்சியங்களின் அடிப்படையிலும் எளிய மனித உணர்வுகளே உள்ளன. இந்த எளிய அடிப்படை உணர்வுகளே எல்லா வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகும் மீந்து நிற்பவை. தற்போது மீந்து நிற்கும் இலங்கைத் தமிழர்களிடம் இருப்பது இந்த அடிப்படை உணர்வுகள், அச்சங்கள், எதிர்பார்ப்புகள் சார்ந்த வெற்று மனிதநிலை, இந்த வெற்று மனிதநிலையைக் கூட ஒரு அரசு அடையாளப்படுத்தியே அணுகும் என்பதுதான் இதில் உள்ள அவலம். அவர்கள் வெற்றுநிலை அடைந்த தமிழர்கள்’, வரலாற்றின் ஒரு கட்டத்தில் தமக்கென தனிநாடு கேட்ட ஒரு நிலப்பகுதியின் மக்கள் என்பதை அரசு மறக்கப் போவதில்லை. இந்த அடையாளத்துடனேயே அவர்களுக்கான எதிர்காலம் திட்டமிடப்படும். இது இன்னும் ஒருவகையான மாறுதல்கால பயங்ரகங்களைக் கொண்டதாக இருக்கும். அதற்கு தமிழ்ச்சமூகம் தன்னை ஆயத்தப் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

துயர் சார் அரசியல்

எல்லா போராளிக் குழுக்களையும் ஈழப்பின்னணியில் நாம் ஒன்றாகப் பார்க்க வேண்டிய நிலையை அடைந்திருக்கிறோம். பல்வேறு இயக்கத்தினரும் இதனை ஏற்க மறுக்கலாம். ஆனால் ஒன்றை ஒன்று அழித்து பிறகு மீந்துநின்ற ஒன்றைப் போராளி அமைப்பும் அழிக்கப்பட்ட நிலையில் இவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகவே பார்க்கப்பட வேண்டியவர்களாகின்றனர். தமிழ்இன விடுதலை, தமிழர்த் தாயகம் என்ற வகையில் எல்லா இயக்கத்தினரும் ஒற்றை இலட்சியத்திற்காகவே போராடினர். அணுகுமுறைகள் வேறுபட்டாலும் எல்லாரும் ஒரே கனவுநோக்கியே தம்மை பலியாக்கினர்.

குழுக்கள், படைகள், முகாம்கள் என்பவை வேறுபட்டாலும் இயக்கும் கருத்தியல்ஒன்றாகவே இருந்தது. தற்போது யாரும் இல்லை. தனிமனிதர்களைத் தவிர. இந்த நிலையில் போராளிகள்என்ற வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை வகித்தவர்கள் எல்லோரும் ஒரு துயர்சார் அரசியலின் குறியீடுகள் ஆகின்றனர். இந்த போராளிப் பாத்திரத்தை அவர்கள் வகித்தபோது கூட துயர்சார் அரசியலின் பகுதியாகவே இருந்தனர். ஆயுதங்களால் விடுதலை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்கு இருந்தது. வரலாறு எம்மை விடுதலை செய்யும் என்று அவர்கள் நம்பியிருந்தனர். இந்த விளிம்பு மனநிலைஅல்லது இறுதிகட்ட நிலைப்பாடுஎன்பதை இவர்கள் எடுப்பதற்குப் பின்னுள்ள அந்த வரலாற்றுக் களம்தான் துயர்சார் அரசியலால்நிரம்பிக் கிடக்கிறது.

அறுபதுகளின் இளைய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்களே ஈழப்போராட்டத்தின் முன்னோடிகள். அறுபது, எழுபதுகளில் மாணவர்களாக இருந்தவர்கள் இவர்கள். அவர்களுக்கு அப்போது தாம் கூடிப்பேசுவதும், குழுவாக இணைவதும், விவாதிப்பதும், அமைப்பு கட்டுவதும் எல்லாம் மிகநீண்ட அவலம் நிறைந்த ஒரு காலகட்டத்தைத் தொடங்கி வைக்கப்போகிறது என்றோ, சில இலட்சம் மக்களைக் கொன்று பல இலட்சம் மக்களை நிலம் பெயர்ந்து ஓடச்செய்ய இருக்கிறது என்றோ தெரிய வாய்ப்பு இல்லை.

ரஷ்ய, சீன, கியூப, வியட்நாமிய முன் மாதிரிகளும் சிங்கள இளைஞர்களின் மக்கள் விடுதலைப் படையின் எதிர்ப்புச் செயல்களும் அவர்களுக்கு முன்னே நின்றன. மாபெரும் விடுதலைப்போர் ஒன்றைத் தொடங்குவதன் மூலம் மக்களுக்காக தியாகம் செய்தவர்களாக வேண்டும் என்பது ஒரு உந்து சக்தியாக இருந்தபோதும், வெற்றியடைவோம் என்ற ஒரு கனவு அவர்களை செயல்படவைத்தது. சிறுசிறு வன்முறைகள் மூலம் அரசை அச்சுறுத்தவும், தம் எதிர்ப்பை தெரிவிக்கவும் தொடங்கிய அவர்களுக்கு அடுத்து அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பது கூட தெரியாமலேயே இருந்தது.

இந்திய நிறுவனங்களின் நேரடி திட்டமிடலும் உதவியும் களப்பொருள்களும் முகாம்களும் கிடைக்கும் வரை எல்லா போராளிக் குழுக்களும் ஆதரவற்ற தனியர்களாகவே தவித்தும் பதுங்கியும் தப்பியும் காலம் கடத்தவேண்டிய நிலையில் இருந்தனர். இவர்களிடம் ஒன்றும் இரண்டுமாக இருந்த கைத்துப்பாக்கிகள் இவர்களுக்குப் பெரிய அளவில் பாதுகாப்பையோ பலத்தையோ வழங்கிவிடக் கூடியதல்ல. இந்தச் சூழலிலும் கூட அந்தத் தலைமுறையினர் ஏன் போரைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அவர்களை இயக்கிய கூட்டுமனநிலை, தனிமனித உளவியல் என்ன என்பதை வெளியிலிருந்து புரிந்து கொள்வது கடினமானது. ஏதோ ஒரு வித பாதுகாப்பின்மை, பொதுக்களத்தின்மீது நம்பிக்கை இன்மை, தடுமாற்றத்துடன் கூடிய அச்சம் என அவர்களை அலைக்கழித்திருக்கிறது.

தமிழர்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட தாக்குதல்கள் கோபத்தை, வஞ்சத்தை ஏற்படுத்த மாணவர்கள் என்ற அவர்களுடைய அடையாளமும் பின்னமுற்றதாக அவர்களுக்குத் தோன்றியிருக்கிறது. இந்த அந்நியநிலை கடினமான பாத்திரத்தை ஏற்கும் நிலைக்கு அவர்களைக் கொண்டுசென்றது. இலங்கை தேசிய அமைப்புக்குள் அவர்கள் விளிம்பில் வைக்கப் பட்டிருப்பதான ஒரு பொதுஉளவியல் உருவானது. உலக அளவிலான அரசியல் அழுத்தங்கள் பல்வேறு சமூகங்களில் உள்உடைவுகளை ஏற்படுத்தியிருந்தன. ஏகாதிபத்தியங்களின் போருக்குப் பின்னான அரசியல்,பொருளாதார சதித்திட்டங்கள் மூன்றாம் உலக நாடுகளை மூச்சுத்திணற வைத்திருந்தன. தேசிய அரசுகளோ மக்கள் என்பவர்களைப் பற்றிய அக்கறையற்று நிலையான ஆட்சி, இறையாண்மை என்பவற்றை மையப்படுத்தியே தமது திட்டங்களைத் தீட்டிக்கொண்டிருந்தன.

நவீன அறிவியலின் கருவிகளும் கட்டுமானங்களும் எல்லா சமூகங்களின் உள் கட்டமைப்பிலும் ஊடுறுவி புரிந்து கொள்ள முடியாத பக்கவிளைவுகளை, நசிவுகளை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தன. இந்தச்சூழலில் மேற்கின் புதியதலைமுறையினர் கருத்துச் சுதந்திரம், பாலியல் சுதந்திரம், மாற்று வாழ்க்கைமுறை என்பன பற்றிய பரிசோதனை களில் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஆசிய நாடுகளின் இளைஞர்கள் அரசியல்வயப்பட்ட மாற்றுகளைத் தேடிக் கொண்டிருந்தனர். சோஷலிசம், முதலாளித்துவம் என்ற எதிர்வுகளுக்கிடையே உலக அரசியல் அலைக்கழிக்கப்பட்டிருந்தது. உலகமயமான பதட்டமும், நிலம் சார்ந்த பாதுகாப்பினையும் இணைந்த துயர்சார் அரசியலின் உளவியல் சிக்கலை நாம் இந்தக் காலகட்டத்தில் காணமுடிகிறது. அதே சமயம் இலட்சியவாத, முழுவிடுதலைச் சொல்லாடல்களும் புழக்கத்தில் இருக்கின்றன. போராளிகளாக மாறிய தலைமுறையினரின் பின்புலம் இந்தச் சிக்கல்கள் ஊடாக உருவாகியது என்பதுடன், அவர்களை சிறைப்படுத்தியும், சித்திரவதை செய்தும் கடினப்படுத்திய அரசுகளின், நிறுவனங்களின் பின்புலமும் இதே சிக்கல்களையே எதிர் கொண்டிருந்தன. ஆனால் அரசுகள், அமைப்புகள் என்பவற்றை மறுசீரமைப்பு செய்யவும் பலப்படுத்தவும் பன்னாட்டு வலைப்பின்னல் அறிவுத்துறை, ஆய்வுத்துறைகள் செயல்பட்டது போல பாதிக்கப் பட்ட தலைமுறையினரை, துயர்சார் அரசியலில் சிக்கிய மக்களைக் காக்க உலக அளவிலான எந்த வலைப்பின்னலும் உருவாக்கப்படவில்லை.

ஒரு வகையில் ஆயுத உற்பத்தியாளர்களே மக்கள் அரசியலில் விரக்தியடைந்த பிரிவினரையும் துயர்சார் அரசியலில் நசுங்கிய பிரிவினரையும் இயக்கக் கூடியவர்களாக மாறினர். இந்த முடிவற்ற உள்முரண் பின்னாளில் பல நாடுகளில் அழிவுகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. சர்வதேச குற்ற வலைப் பின்னல்கள், ஆயுதக் கடத்தல்கள், போதைப் பொருள் சந்தை என்பவை விடுதலைப்படைகளை, மக்கள் போராளிகளை மறைமுகமாக இயக்கும் நிலைக்கு கொண்டுசென்றது. இந்த குற்ற வலைப்பின்னல்கள் எல்லாமும் ஏதோ சில அரசுகளின் பின்புலம் இன்றி நிகழவில்லை என்பது தற்போது வெளிப்பட்டிருந் தாலும் அன்றைய காலகட்டத்தில் கருத்துருவ அணிச்சேர்க்கைகளே இவற்றை இயக்கியது போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன. ஈழப்போராட்டக் களத்தில் இந்தியத் தலையீடு மிகத்தவறான குழப்பங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

இயக்கங்கள் ஒன்றை ஒன்று தாக்கி அழித்துக் கொள்வது, இயக்கங்களுக்குள்ளே ஒரு தலைமை இன்னொன்றை அழிப்பது என்பது தொடங்கி அரசியல் உத்திகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்காமல் முழு ராணுவக் கட்டுமானத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பது என்பது வரை திசைக்குழப்பங்கள் இந்த உளவு அமைப்புகளின் திட்டமிட்ட செயலால் நிகழ்ந்தவை.

இந்தத் திரிபுகள் மக்கள்சார் சமூகத்தை மிகக்கடுமையான பாதிப்புக்கு உட்படுத்திய போதும் மறுபரிசீலனை, கட்டுமானமாற்றம் என்பதற்கு இடமளிக்காத ஒரு அழிவு நோக்கிய நகர்வை போராட்ட அரசியல் நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தது. இன்னும் கணக்கிடப்படாத மக்களைப் பறிகொடுத்து தானும் அழிந்து வரலாற்றுத் துயரமாக மீந்து நிற்பதன் பின்னணியில் ஈழப்போராட்டம் பல்வேறு துயர்சார் அரசியல் சொல்லாடல்களை உருவாக்கி விட்டது.

இறுதிவரை பேச்சுவார்த்தை, சமாதானம், இடைக்கால ஒப்பந்தம் என்பதன் சாத்தியப்பாடுகளை சிந்திக்காமலேயே தற்கொலை முடிவை எடுக்க அந்த அமைப்பை உந்திய சக்தி, குழு உளவியல் எது என்பது சிக்கலான பல கேள்விகளை எழுப்பக்கூடிய நிலையிலும் நமக்குக் காட்சியாக நிற்பவை அந்த இறுதி நாட்கள். மக்கள் மிகக்குறுகிய அந்த நிலப்பகுதிக்குள் சிக்கி பட்ட வாதைகள், வலிகள், இழப்புகள். இழப்பு என்பது மொழியை அழித்து பேதலிக்கச் செய்யும் நிலையை அடைந்தபின்; அச்சம், அதிர்ச்சி என்பவை நரம்பு மண்டலத்தின் பாதைகளைத் தாண்டியபின் மீந்துநின்ற வெற்று உடல்நிலை. இந்த வெற்று நிலைக்குச் சென்று திரும்பிய பின்னான சிதைவு நிலை. ஆழிப் பேரலைக்குப் பின் நேர்ந்த ஒரு உயிர்மிச்சம். இவற்றை இனி ஈழத்தமிழ்ச் சமூகம் எப்படி அரசியல் சொல்லாடலில், அடையாளச் சொல்லாடலில் கொண்டுவரப்போகிறது. இந்த நினைவும் மறதியும் தமிழ் அரசியல் சொல்லாடலில் எவ்வடிவங்களில் ஊடுருவப்போகிறது என்பவை வெறும் தகவல் மற்றும் அறிவுத்துறைசார் கேள்விகளாக இருக்க முடியாது. துயர்சார் அரசியலைகையாளவும், மாற்றவும் எதிர்கொள்ளவும் மாற்றுவழிகளை பன்மையான பார்வைகளுடன் கண்டறியவுமான அழுத்தத்தையும் நிர்பந்தத்தையும் ஈழப்போராட்ட நிகழ்வு ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

தாள முடியாத நிகழ்வியல்

தனித்தமிழ் ஈழம், தமிழீழத் தாயகம் என்ற இலக்கை மட்டுமே வைத்து ஒரு போர் அரசியல், அரசுநீக்க இயக்கம் தொடங்குதல் என்பதே இலங்கை தேசப்பின்னணியில் மிகவும் சிக்கலானது. அது ஒரு தீவுக்குள் நிரந்தரப்பகை கொண்ட இரண்டு நாடுகளை அடைத்து விடும் ஏற்பாடாகவே இருக்கும் என்றாலும் தன்னாட்சி முறை நோக்கிய ஏற்பாட்டினை முன்வைத்து அரசியல் தீர்வுகள் பேசப்பட்டிருக்க வேண்டும். இதனை இலங்கை அரசு தொடக்கத்திலிருந்து செய்யத் தவறியதுடன் பழிவாங்கும் நடவடிக்கையிலும், பலியெடுக்கும் நடவடிக்கையிலும் இறங்கியது. இலங்கை சிங்கள மக்களுக்கே, தமிழர்கள் அதன் இரண்டாம்நிலை குடிமக்களே என்றதும் தமிழரின் நிலம்சார் உரிமைகளைப் பறித்ததும் சிறுபான்மையினர் என்ற வகையில் தமிழ்ச்சமூகத்தை பாதுகாப்பற்ற நிலைக்குத் தள்ளியது. திட்டமிட்ட குடியேற்றங்கள், வெளியேற்றங்களின் மூலம் தமிழர் பகுதிகளை இனநீக்கம் செய்யும் முயற்சியும் தேசியத்தன்மை கொண்ட நவீனஅரசு செய்யக்கூடாத ஒன்று. இத்துடன் வெகுமக்கள் வெறி உணர்வுகளை சிங்கள மேலாண்மைச் சொல்லாடல்களாலும், திட்டமிட்ட வஞ்சம் தீர்ப்பு நடவடிக்கைகளாலும் தூண்டி இனப் படுகொலைகளை நிகழ்த்திய அரசியல் தலைவர்கள் தமிழர்களை அச்சுறுத்தி எதிர்வஞ்சத் தீர்ப்பு மற்றும் தற்பாதுகாப்பு என்ற நிலைக்குத் தள்ளினர். இந்தப் பின்னணியில் போராளிகளுக்கான வரலாற்று, சமூகவியல் நியாகங்கள் ஏற்பட்டு விடுகின்றன.

பின்னாட்களில் முழுமையான போர்ச்சூழலில் போராளிகள் குறித்து மக்கள் பல கசப்புணர்ச்சிகளைக் கொண்டிருந்தாலும் தமது இளைஞர்கள் தமிழரின் வாழ்வுரிமையை, விடுதலையை, புதிய நாட்டினைப் பெற்றுத்தருவார்கள் என்றே முதல் கட்டத்தில் நம்பியிருந்தனர். முழுமையான அளவில் படைகளைக் கொண்டிருந்த நான்கு போராளிக் குழுக்களில் ஏதோ ஒன்றின் மீதோ அல்லது மொத்தமாக எல்லா போராளிக் குழுக்களின் மீதோ நம்பிக்கை வைத்தனர். மற்ற போராளிக் குழுக்களை விடுதலைப்புலிகள் அழித்தும் கலைத்தும் இல்லாமலாக்கும் வரை மக்களுக்கு இந்த உள்முரண்பாடு முழுமையாக புரியாமலேயே இருந்தது. ஆனால் மக்கள் மற்றும் விடுதலைப்படையினர் என்ற இரு தனித்தனி பகுதிகள் உருவானதும், போர்ச்சூழல் மக்களின் புரிதல் எல்லையைத் தாண்டிச் சென்றதும் மக்கள் நிலையில் மட்டுமின்றி புறத்தே உள்ள அரசியல் அக்கறை கொண்டோருக்கும் தாள முடியாத நிகழ்வியலாக, அச்சுறுத்தும் நடப்பியலாக மாறியது.

இரண்டு படைகளுக்கு நடுவே சிக்கிய அச்ச நிலையை மக்கள் அடைந்தபோது போர் முடிவுக்கு வந்தால் போதும் என்ற உணர்வு பொதுஉளவியலாக வெளிப்பட்டது. இயல்புவாழ்க்கை என்பது இல்லாத ஒரு இருபத்து ஐந்து ஆண்டுகள், நிரந்தர தாக்குதலின் கீழ் வாழநேர்ந்து விட்ட மூன்று தலைமுறையைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்கள் என்பது எண்ணிப்பார்க்கவே நடுக்கத்தை எற்படுத்தக்கூடிய நிகழ்வியல். இந்த தாளமுடியாத நிகழ்வியலின் கீழ்தான் ஏற்கப்பட்ட கனவுகள், எதிர்பார்ப்புகளுடன் ஈழத்தமிழ்ச்சமூகம் வாழநேர்ந்தது. முடிவு என்பது தெளிவற்றது. வழிமுறைகள் மிகவும் பூடகமானது. அரசு பொய்களை பரப்பி, சதிகளைத் திட்டமிட்டு தனது வெற்றிக்கு முனைந்து கொண்டிருக்கிறது. விடுதலைப் படையினருக்கோ போராடுதல் என்பதைத்தவிர வேறு திட்டங்களும் இல்லாமல் போய்விட்ட நிலை. தற்கொலைப்படை, இளையோர்படை, பதுங்குகுழி வாழ்க்கை என்பவை வாழ்வியல் பொருண்மைகளை குலைத்து உயிர்வாழ்தல் என்பதை ஓயாத ஒரு விபத்து நிலையில் வைத்திருக்கக் கூடியது.

போராளிகளும் சரி, அரசு ராணுவமும் சரி உண்மை நிலைகளை சொல்லவோ வெளிப்படையாக இருக்கவோ எந்த வாய்ப்பும் இல்லை. புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களில் விடுதலைப்புலிகள் இயக்கச் சார்பு கொண்டவர்கள் தினம் நிகழும் மோதல், விடுதலைப் போராளிகள் வெற்றி, ராணுவத்தினரின் இழப்பு என்பவற்றைக் கணக்கிட்டு நாட்களைக் கடத்தும் நோய்நிலைக்கு செல்கின்றனர். எல்லாம் ஒரு கட்டத்தில் அமைதிப்பேச்சு வார்த்தை, போர்நிறுத்த ஒப்பந்தம், தமிழர்களுக்கான அதிகாரப்பகிர்வு, அரசியல் தீர்வுகள் என்ற நிலையை அடைந்தபோது அரசின் திட்டம் தெளிவாக இருந்தது. 2002 க்குப் பிறகு போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் தொடங்கி நான்காம் ஈழப்போரின் முடிவுவரை இலங்கை அரசு இறுதி இலக்கைத் தீர்மானித்து விட்டதுடன் அதன் வெற்றியும் பன்னாட்டு ஒத்துழைப்புடன் உறுதி செய்யப்பட்டு விடுகிறது.

இந்திய அரசு என்பதைவிட ஜனநாயக அமைப்புகள் என்பதைக் கடந்த போர் நிறுவனத்தின் பகுதியான இந்திய வல்லுனர்கள் குழு என்பது உலக அரசமைப்புகளின் ஒத்துழைப்பு மற்றும் ஆலோசனையுடன் இலங்கையில் ஈழப் போராட்டத்தை முழுமையாக இல்லாமலாக்கிவிடும் முடிவினை எடுத்துவிட்டது. சீன, பாகிஸ்தானிய ஆலோசனைகளும் ஒத்துழைப்புகளும் இலங்கைத் தீவை பன்னாட்டு முதலீடு மற்றும் சந்தைக்கு ஏற்ற ஒரு நாடாக மாற்றுவதை விரைவு படுத்துகின்றன. இலங்கை ராணுவத்தின் பதுங்குமுறை உத்தி புதிய வகை தாக்குதலை முன்னெடுக்கிறது. ராணுவத்தின் வெற்றி உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்ட ஒன்றாக மாறுகிறது.

இந்நிலையில் ஒரு அரசு தன் மக்கள் மீது செல்லுத்தக்கூடாத தாக்குதலைச் செய்ததன் மூலம் இலங்கை அரசு பயங்கரவாதத்தன்மை அடைகிறது. விடுதலைப் படையினரோ மக்களைக் காக்க இயலாத தமது போர் எல்லைகள் தெரியாத உறைநிலையை அடைகின்றனர். இதற்குமேல் உலக உளவு மற்றும் போர் உத்திப் பின்னணியில் விடுதலைப் படையினர் செய்வதற்கு ஏதும் இல்லை என்ற நிலை ஏற்படுகிறது. மக்கள்இப்போது உயிர் பிழைப்பது தவிர வேறு தேவை எதுவும் இல்லாத நிலையில் நிறுத்தப்படுகின்றனர். இலங்கை அரசு தொழில்நுட்ப முறையில் இனி சரணடைதலையோ, போர் நிறுத்த ஏற்பாட்டையோ ஏற்கக்கூடாது என்று முடிவெடுத்து விட்ட நிலையில் அதன் கொலைவெறி மட்டுமே முழு நியாயமாகிறது.

அரசு முழுமையான அழித்தொழிப்பிற்குத் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திக்கொண்டது. நவீன அரசு, மனித உரிமைகள், தேசியநியதிகள், மக்கள் சார்பு என்ற எந்த தர்க்கமும் அற்ற முழுமையான அழித்தொழிப்பு மட்டுமே வெற்றியைத் தரும் என்ற நிலையை இலங்கை அரசு எடுத்து விடுகிறது. இந்த அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட கொலைவெறிதான் இதுவரையிலான ஈழம்பற்றிய அடிப்படைகளை உறுதிசெய்து இது ஈழம், இது தமிழ் இனம், இவர் தமிழர் என்பதைக் காட்டித் தருகிறது.

உலகின் அமைதி நேசர்களும், உலக வல்லாண்மை மேலாளர்களும் இது இயல்பான ஒரு அரசின் நடவடிக்கை என்பது போல முடிவை நோக்கிக் காத்திருந்தனர். இந்தக் கட்டத்தில் தமிழகத்தின் நிலைதான் அவ்வளவு எளிதாக விளக்க முடியாத அவலமான நிசப்தத்தில் மூழ்கி இருக்கிறது. இதனை சிறு கட்சிகளும், சிறு குழுக்களும் தவிர வேறு யாரும் துயரமாகவோ வலியாகவோ முன்வைக்கவில்லை.

இந்த நிலைக்கு முதல் காரணம்: அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட வெகுசன உளவியல். இரண்டாவது: உள்நோக்கம் கொண்ட அரசியல் கட்சிகளின் திட்டமிட்ட பொய்கள். ஈழப்போராட்டத்தை ஆதரிப்பதாகக் கூறிய, கூறிவரும் எந்த கட்சிக்கும் அதன் அடிப்படைகளை கையாளுவதில் அக்கறை எதுவுமில்லை. விடுதலைப் புலிகள் என்ற அடையாளத்திலிருந்து தம்மை விலக்கிக் கொள்ளும் பொதுஉளவியல் ஒன்று 1991க்கு பிறகு உருவாகி விட்டது. அதனைத் தெரிந்திருந்தும் ஈழ ஆதரவு தலைவர்களும் கட்சிகளும் உணர்வு முழக்கங்களைநாடக நிகழ்வாக்கி உலக அரசியலில் இருந்து ஈழப்போராட்டம் என்பதையும் போராளிகளையும் அந்நியப்படுத்தி வைத்தனர். இவர்களுக்கும் இந்த முடிவு தெரிந்தே இருந்தது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளின் உலக அரசியல், சமூக மாற்றங்களைக் கவனித்து வரும் யாரும் விடுதலைபுலியினரை இறுதியுத்தம் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும்படி கூறமுடியாது. ஆனால் தமிழகத்தின் ஈழ ஆதரவுத் தலைவர்கள் அதனைக் கூறிவந்தனர். விடுதலைப்படையினருக்கு தவறான, பொய்யான உறுதி மொழிகளைத் தந்து அவர்களின் அழிவை நோக்கித் தள்ளினர்.

இதற்குக் காரணம் தமிழக மக்களிடம், தமிழ்ச் சமூகத்திடம் அடையாள அரசியலோ, மொழி பண்பாட்டுத் தன்னிலையோ உருவாகாததுதான் என்பதை மேற்பரப்பில் கண்டு கொள்ளலாம். ஆனால் தன்னிலை, சமூக அடையாளக் கட்டுமானம் என்பதை பற்றிய குழப்பமான நிலையில் உள்ள தமிழரின் பொதுஉளவியல் எந்த அரசியல் நிலைப்பாட்டையோ, உணர்வு சார்ந்த இன அடையாளத்தையோ ஏற்கத் தயாராக இல்லை என்பதுதான் இதன் உள்ளடங்கிய நிகழ்வு. துயரம் உணரா நிலையை எடுத்த தமிழகத்து வெகுமக்கள் அரசியல் தனது எதிர்காலம் குறித்தும் கூட இனி ஆக்கம் சார்ந்த எந்த முடிவையும், திட்டத்தையும் எடுத்துவிட முடியாது.

அடிப்படையிலேயே மாற்றங்கள் ஏற்பட வேண்டிய நிலையில் தமிழக கூட்டு நினைவும், நினைவிலி நிலையும் உள்ளது. ஈழப்போரின் தாளமுடியா நிகழ்வியலில் சிக்கி குழப்பங்களை அடைவது ஒருதளம். அதை முழுமையான மறதிக்கு உள்ளாக்கியது என்பது தமிழக அரசியலைப்பற்றியும் பண்பாட்டுக் கூறுகள் பற்றியும் அறிவுருவாக்க முறைபற்றியும் மிகுந்த அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

ஈழ விடுதலைப்போரில் மிகப்பெரும் குழப்பங்கள், பயங்கரங்கள், சதிகள் ஏற்பட்டு இருந்தாலும் அதனைத்தமிழக அரசியல் தொடர்ந்து பேசியும் கையாண்டும் வந்திருக்க வேண்டும். போர் நீக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரு அரசியல் நிலைக்கு விடுதலைப் படையினரை கொண்டுவர அழுத்தம் தந்திருக்க வேண்டும். கடந்த இருபது ஆண்டுகளின் உலகஅரசியல் மாற்றங்களை அவர்களுக்கு உணர்த்தி இருக்க வேண்டும். ஆனால் எதுவும் நிகழவில்லை. போர் என்பதை நியாயப்படுத்தி வரும் இந்திய அரசும், பிறஅரசுகளும் புனித உருவம்எடுத்து அமைதி, அன்பு, சமாதானம், மனிதநேயம் என்று மந்திர உச்சாடனம் செய்தவுடன் ஈழப்போராட்டம்அநியாயமானதாக, தேவையற்றதாக, வன்முறையான தாக எப்படி தீர்வுக்குட்பட முடியும். தமிழகத்தின் வெகுசன உளவியலில் இந்தப்பகுதி மர்மமாக இருக்கிறது. ஆனால் இதன் அடிப்படை அச்சம் என்பதும் புரிகிறது.

தமிழகத்தின் ஈழம்அரசியலைக் கையாளும் கட்சிகளும், இயக்கங்களும் ஈழத்தின் தமிழினப் படுகொலைக்கு ஒரு வகையில் பொறுப்பேற்க வேண்டிய நிலையில் உள்ளனர். ஆட்சியில் பங்கு பெற்று, தேர்தல் கூட்டணிகள் வைத்து நிர்வாகத்தில் பங்காளிகளாகி இந்திய நடுவண் ஆட்சியாளர்களுடன் ஓயாத உறவு கொண்டாடி வரும் இவர்கள் தங்களால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்பது தெரிந்ததும் ஈழஅரசியலைமீளா விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளி விட்டனர். பண்பாட்டு அரசியலை வெறும் கும்பல் எழுச்சியாக மாற்றி செயலற்ற, உள்கட்டுமானம் அற்ற அரசியலை உருவாக்கி வருகின்றனர். இது தமிழகத்தின் எதிர்கால அரசியல் புரிதல்களில், செயல்பாடுகளில் கொடும் விளைவுகளையே உருவாக்கும்.

அடையாள அரசியல் என்பது எதிர்நிலையை முன்வைத்தும் எதிரிகளை முன்வைத்துமே உருவாகும் ஒன்றல்ல. உள்கட்டுமானம், தன்னாக்க செயல்திட்டம், தன்னிலை பொதுநிலை உருவாக்கம், ஆக்கபூர்வ அழகியல், நிலவியல் சூழலியல் நுண்ணர்வு, அறம்சார் வழிகாட்டு நெறிகள் என பலவும் சேர்ந்து அடையாள அரசியல் உருவாக வேண்டும். ஈழத்தில் நேரடித்தாக்குதல், எதிர்நிலை வரையறை, விளிம்பு நிலைப்படுத்தல் என்பதன் மூலம் தமிழ் அடையாளம் என்பது நசிவுற்ற, தாக்குதலுக்குட்பட்ட, புண்பட்ட, வீழ்ச்சியுற்ற,அச்சுறுத்தப்பட்ட, இனஅழிப்புக்குட்

பட்ட அடையாளங்களை அடைந்தது. இது திணிக்கப்பட்டதும், நிர்ப்பந்தமானதுமாக அமைந்து விட்டது. அதன் சிக்கல்களையும், அவலங்களையும் இங்கு தேர்தல்நேர தந்திரமாகவும் கும்பல் அரசியலுக்காவும் மட்டும் பயன்படுத்தும் கட்சிகள், இயக்கங்கள் மிக மோசமான பாதிப்புகளையே ஏற்படுத்த முடியும்.

மாற்று அரசியலும், மக்கள்சார் இயக்கங்களும் இதனைக் கையாளுவதில் மிகுந்த அக்கறையும் பொறுப்பும் கரிசனமும் கொண்டு இயங்கவேண்டும். அல்லாமல் வீர முழக்கங்கள் மீந்திருக்கும் காயப்பட்ட தமிழ் மக்களின் எதிர்காலத்தையும் மொத்தத்தில் இலங்கைத் தமிழ்ச்சமூகத்தின் தலைமுறைகளையும் மீண்டும் பின்னப்படுத்தி அவலங்களையே கொண்டுவரும்.

அறம்சார் அரசியலும், மக்கள்சார் கோட்பாடு களும், விடுதலைக் கருத்தியல்களும் வெற்றியடை வதற்கு வரலாறு முழுமையான உத்திரவாதத்தை வழங்கி விடுவதில்லை. அவை மிக நிதானமான செயல் திட்டங்களை வகுத்து செயல்பட வேண்டிய நிலையில் உள்ளன.

விடுதலை இயக்கங்கள், மக்கள் யுத்தம் என்பவை பற்றிய மறுஆய்வுகள் இப்போது தேவை. ஈழப்போர் தொடங்கியபோது இருந்த புரிதலும் நிலைமையும் இப்போது இல்லை. ஈழப்போராட்டத்தின் தொடக்கத்தில் ஆயுதம் ஏந்தியவர்களில் பலர் அது தீர்வல்ல என்பதை கண்டுகொண்டனர். விடுதலைப் புலிகளின் அமைப்பு, செயல் முறைகள், உத்திகள் என்பவற்றை இவர்கள் மறுத்தும் விமர்சித்தும் வந்ததற்கு மாறிவிட்ட உலக அரசியல் சூழல்களே பின்புலமாக அமைந்தன. வேறு அமைப்புகளின் நோக்கில் இருந்து ஈழப்போரை மறுத்தவர்கள் புலிகளின் தலைமையை பயங்கரவாதத் தன்மை கொண்டது என்றனர். ஆனால் இவர்கள் எல்லோருடைய தொடக்கமும் வழிமுறையும் இலக்கும் ஒரு கட்டம் வரை ஒன்றாகவே இருந்தன. இந்திய அமைதிகாக்கும் படை இலங்கையில் இருந்தபோது எல்லோரும் கனரக ஆயுதங்களுடன் ஒருவரை ஒருவர் அழித்து இந்திய திட்ட வியலாளர்களின் கட்டளையை, சதிகளை நிறைவேற்ற முனைப்புடன் இருந்தனர். இதில் முந்திக் கொண்டவர்கள், முன்னே நின்றவர்கள், மீந்து வந்தவர்கள் தலைமையை, போரைத் தம்கையில் எடுத்துக்கொண்டனர். இப்போது திரும்பிப்பார்க்கும் போது இந்த பயங்கரங்கள் புரியவருவது போல் அப்போது யாருக்கும் புரியவரவில்லை. பின் திரும்ப முடியாத ஒரு துடைத்தழிப்பு அரசியலில் சிக்கிக் கொண்ட நிலை எல்லோருக்கும் இருந்தது. இந்த துடைத்தழிப்பு அரசியல் (றிஷீறீவீtவீநீs ஷீயீ ணீஸீஸீவீலீவீறீணீtவீஷீஸீ) மக்கள் சார் சமூக மாற்றங்களுக்கோ, விடுதலைக்கோ வழியாக அமையாது என்பதை இந்த இருபத்தோராம் நூற்றாண்டு மிகக் கடுமையாக சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

அப்படியெனில் அரசுகளின் கொடூரங்களும் வன்முறைகளும் நியாயப்படுத்தப்படக் கூடியவை ஆகிவிடுமா. ஒடுக்குதலுக்கும், ஒதுக்குதலுக்கும் உள்ளாகும் மக்கள் போராடாமல் இருந்துவிட முடியுமா? அல்லது இருந்துவிட வேண்டுமா? என்பவை நம்முன் உள்ள அடிப்படைக் கேள்விகள். இலங்கை அல்லது அமெரிக்க ராணுவங்கள் பயங்கரவாதபடைகளாக மாறி மக்களை கொன்றொழிப்பதற்கு அவர்கள் முன் வைக்கும் நியாயங்கள் ஏற்கப்பட வேண்டியவையா. வன்முறை, போர் என்பவை பற்றி யார் யாருக்கு அறிவுரை வழங்கி வழிகாட்டுதலைத்தர தகுதியுடையவர் களாகிறார்கள். வன்முறையை மறுப்பவர்களாக நம்மை அடையாளப் படுத்திக்கொண்டால் நிகழ்வியல் உண்மையாக, தாளமுடியா நடப்பியலாக நிகழ்த்தப்படும் நுண் வன்முறைகள் தொடங்கி உலகமயமான வன்முறைகள் வரையிலான கொடுரங்களை அமைதியாக ஏற்பதன் மூலம் அதன் பங்காளர்களாக நாம் ஆகிவிடுகிறோம் இல்லையா. இவை பலவகையில் நம்பிக்கையிழப்பை ஏற்படுத்தும் கேள்விகள் என்றாலும் எப்போதும் அரசியல் செயல்பாடுகளுக்கான, விடுதலைக் கோட்பாடு களுக்கான தேவை இருந்துகொண்டே இருக்கிறது, களங்களும் விரிந்து கொண்டே இருக்கிறது.

தற்போது விடுதலைப்புலிகள் அழிக்கப்பட்டது குறித்தும், கிழங்கிலங்கை 2004 லிருந்து நேரடி போர்ச் சூழலில் இருந்து வெளியேறியது குறித்தும் எதிர் எதிர் முனைகளில் இருந்து வைக்கப்படும் வாதங்கள் ஒரே வித பகைஉணர்வின் அடிப்படையில் அமைவது மீண்டும் ஒரு துயர நிகழ்வு. விடுதலைப்புலிகள் கிளிநொச்சியை விட்டு, மக்களிடம் இருந்து விலகிச் சென்றிருக்க வேண்டும் என்பது மக்களைக் காக்கவேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் மிக அவசியமாகவே இருந்தது. அதேசமயம் விடுதலைப்படையினர் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட வேண்டும் என்பது படுகொலைத் தீர்ப்பினை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மரண தண்டனை நீக்கம் என்பதை முன்வைக்கும் மனித உரிமை அரசியலை ஏற்பவர்கள் இதனை முன்வைக்க முடியாது. மக்களை ஒரு இம்மி கூட பொருட்படுத்தாத இலங்கை இராணுவத்தின் செயல்பாடு நவீன ஜனநாயக அரசியலுக்கு எதிரான படுபாதத்தன்மை கொண்டது.

கிழக்கிலங்கை போரில் இருந்து தன்னை விலக்கிக்கொண்டது அம்மக்களுக்கு பாதுகாப்பினை அளிக்கிறதெனில் அவர்களின் தேர்வு சரியானதாக இருக்கலாம். இன்று இலங்கை நடுவண் அமைச்சகத்தில் பொறுப்பு வகிக்கும் போராளித் தலைவர்கள் தம்மை விடுதலைப் போராளிகள் என்ற அடையாளத்துடன்தான் அந்த உரிமையைக் கோருகின்றனர். இவை சூழல் சார்ந்த நிலை மாற்றங்கள். இந்த நிலை மாற்றங்களுக்கான கால அவகாசம் வன்னிப் பகுதிக்கு வழங்கப்படவில்லை.

மாவீரர்களாக முன்பு அடையாளப்படுத்தப்பட்டவர்கள் இப்போது வெறும் பலியான மனிதர்களாகி விடுகின்றனர். மக்களை காக்க அமைக்கப்பட்டதாக கூறப்பட்ட போராளிப்படை மக்களைக் காக்கத் தவறியதுடன் மக்களை பலியிடவும் தாக்கவும் கூடியதாக மாறிவிட்டது. மக்கள் ஒரு கட்டத்தில் போராளிகளை மறுக்கவும் எதிர்க்கவும் வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். உலக அரசியல் வேறுவிதமாக இருந்து போராளிகள் மீண்டும் ஒரு நிலப்பகுதியைக் கைப்பற்றி தன்னாட்சியுடைய ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்த முடிந்திருந்தால் மக்களின் மனநிலை, கூட்டுநினைவு வேறுவகையாக இருந்திருக்கும். ஆனால் இதுவரை தாங்கள் இழந்திருந்த வாழ்க்கையும், இறுதிப்போரின் போது இழந்த உயிர்களும் வீணில் முடிந்ததாக எஞ்சியுள்ள மக்கள் உணரும் நிலையில் இனிவரும் காலத்தின் இழப்புணர்வு மிகக் கடுமையானதாக, வெளியே இருந்து யாரும் உணரமுடியாததாக இருக்கும்.

இலங்கையின் தேசிய வரலாறு இந்த முப்பது ஆண்டுகளை உள்நாட்டுப் போர்க் காலமாகவும், பயங்கரவாதத்தால் பாதிப்புற்ற காலமாகவும் பதிவு செய்யும். அந்த வரலாற்றுக்குள் தமிழர்கள் அனைவரும் குற்றவாளிகளாகவே அடையாளம் பெற வேண்டியிருக்கும். இந்த அடையாளப்படுத்தல் துயர்சார் அரசியலுக்கே வழிவகுக்கும். இதனை இலங்கை தேசிய அரசும், பிற பண்பாட்டு நிறுவனங்களும் தமது பெரும்பான்மை மேலாதிக்கத்துக்கு நியாயமளிக்கும் உத்தியாக பயன்படுத்திக் கொள்ள வாய்ப்புகள் உண்டு.

எஞ்சியிருத்தலின் அவலம்

தங்களின் நேரடித் தேர்வு அற்று நிகழ்த்து விட்ட ஒரு அரசியல், வரலாற்று அவலத்திற்குள் மிஞ்சியிருப்பவர்களாகவும், பாதிக்கப்பட்ட வர்களாகவும் உணரும் ஒரு மக்கள் குழுவின் நிலை மிகத் துயரமானது. போருக்குப்பின் சிதைவுற்ற ஒரு நாட்டின் மக்களைப் போல மொழியற்று நிற்பது மிகக்கொடூரமானது. தனது மக்களைக் கொன்றொழித்த ஒரு அரசிடமே அடைக்கலமாகி தமது மறுவாழ்விற்கான ஆதாரங்களைப்பெற வேண்டியிருப்பதன் சமூக உளவியல் மிகத் துன்பகரமானது. கடந்த காலத்தைப் பற்றி எதுவும் பேசமுடியாத நிலையில், தமது எதிர்காலத்தையும் தாமே அமைத்துக்கொள்ள முடியாத செயலற்ற நிலையில் நிற்கும் மக்களின் சிந்தனைமுறை, உணர்வுக்குழப்பங்கள் தெளிவாக விளக்கி விடமுடியாத நோய்த்தன்மை கொண்டனவாக இருக்கும்.

நேரடியாக ஊனப்பட்ட மூன்று லட்சம் மக்களும், மறைமுகமாக உளவகையில் ஊனமும் காயமும் உற்ற மற்ற தமிழர்களும் இனி தமக்கான வாழ்முறையை, சமூகத்திட்டங்களை, ஒத்திசைவு உத்திகளை புதிதாகவே கட்டியெழுப்ப வேண்டியிருக்கும். இந்த தகர்வுகளின் பின் எஞ்சியிருக்கும் மனநிலையில் இருந்து அம்மக்கள் மீள்வதற்கான நடவடிக்கைகளே உடனடியான தமிழின அடையாள அரசியலை ஏற்கும், உலகம் முழுதும் பரவி வாழும் பிற தமிழர்களின் செயல்திட்டமாக இருக்க முடியும்.

இன்றுள்ள ஈழ மக்கள் தமக்கென தனிநாடும், தன்னாட்சியும் விரும்பினார்கள் என்பது குற்றச்செயலோ கொடூரமான வன்முறையோ இல்லை. அவர்களுக்கு மட்டுமல்ல உலகின் எந்த இனத்திற்கும் அந்த உரிமை உண்டு. அவர்கள் குற்றத்தீர்ப்புக்கு உட்பட்டு, தண்டிக்கப்படவேண்டியவர்கள் என ஒரு தேசியஅரசு சொல்லுமானல் அது அடிப்படை உரிமைகளை மறுக்கும் வன்முறையே. என்றாலும் தற்போது உள்ள தமிழர்கள் இலங்கை என்ற தேசத்தின் பகுதியாகவே இனியும் வாழவேண்டும், வாழப்போகிறார்கள் என்னும் நிலையில் புதிய மாற்று புரிந்துணர்வுகள் உருவாக வேண்டும்.

நாடு கடந்த தமிழ் ஈழம் அமைப்பதும் மீண்டும் ஈழப்போர் தொடரும் என்பதும் இலங்கை மண்ணில் வாழும் மக்களுக்கு மேலும் துயரங்களையே கொண்டு சேர்க்கும். தமிழகத்தின் அரசியல் தலைவர்களும், தனி இயக்கங்களும் மீண்டும் நடைமுறை சாத்தியமற்ற உறுதி மொழிகளைப் பரப்பி தம் பேச்சுக் களத்தை வலிமைப்படுத்த நினைப்பது மக்கள் துயரம் பற்றிய அக்கரையற்ற போக்கு.

அடையாள அரசியல், பண்பாட்டு அரசியல், மொழிசார் தன்னிலைகள் அர்த்தமற்றவை என்றோ தீமையானவை என்றோ இதற்குப் பொருளல்ல. அணுகுமுறைகள் செயல்திட்டங்கள் வேறுவகையில் அமையவேண்டிய தேவை உள்ளது. தொன்மங்கள் தற்கால சொல்லாடல்களின் பின்புலங்களாக முடியுமே தவிர வழிகாட்டு நெறிகளாக முடியாது. நவீன, பின்நவீன, பொதுக்கள, பன்மைஅரசியல் புரிதலுடனும் உலக அரசியல் பொருளாதார, இயற்கைசார் பண்பாட்டு புரிதல்களுடனும் தமிழர்களின் அரசியல் மாற்றுச் சொல்லாடல்களும் செயல் திட்டங்களும் அமைந்தால் மட்டுமே ஆக்கபூர்வமான சமூக மாற்றத்தை நோக்கிச் செல்ல முடியும். இனி அமையப்போகும் ஆக்கப்பூர்வ பண்பாட்டு மாற்றங்களும் அரசியல் செயல் திட்டங்களுமே ஈழத்திற்காக நாம் இழந்த மக்களுக்கு செலுத்தும் துயர் நிறைந்த அஞ்சலியாக அமைய முடியும். ஈழ மக்கள் தமக்கென நாடும், தன்னாட்சியும் அமைத்துக்கொள்ள எதிர்காலம் வழிஅமைக்கும்: வேறுவகையில் வேறு செயல்திட்டங்கள் ஊடாக.

 

- பிரேம்

இரவில் ஒரு சின்னச் சத்தங்கேட்டாலும் நெஞ்சு விறைக்கத் தொடங்கிடும். இப்ப இருக்கிற நிலையில பயப்பிடாமலுக்கு இருக்கேலுமே? என்னவும் நடக்கலாம். ஆர் கேக்கிறது? ஒவ்வொரு கட்டத்திலயும் தப்பி வந்து கடைசியில ஏதோவொரு கட்டத் துக்குள் சிக்கிச் சீரழிஞ்சிடுவனோ ஆருக்குத் தெரியும்? எந்தப் பக்கந் திரும்பினாலும் தடுப்புகள். அந்தத் தடுப்புகளுக்குள்ளால தான் திரிய விதிக்கப்பட்டவளாய் நான். எவனின்ரை பார்வையும் பிடிச்சு விழுங்கிற மாதிரித்தான் இருக்கு. அம்மா கொஞ்சம் பெருமப்பட்டுத்தான் சொல்லுவாள். எண்பத்தேழாமாண்டில சனமெல்லாம் இடம்பெயர நானும் பிள்ளையும் தனிச்சிருந் தனாங்கள். அவங்களால எந்தக் கரைச்சலு மில்லை. அவங்கள் தங்கடை பாடு. நாங்கள் எங்கடைபாடுஅப்ப நான் ஆறு வயதும் நிரம்பாத சிறுமி. ஆனால் இப்ப.... பாக்கிறவை யெல்லாம் அம்மாவிடம் உன்ர மகள் ஒரு வாகனம் மாதிரி வந்திட்டாள்என்கினம். மற்றது அப்ப இருந்த மாதிரியில்ல இப்போ தைய நிலமை. பாக்கிற பார்வை யிலேயே பிடிச்சு விழுங்கியிடுவாங்கள் போலயிருக்கு.

(ஆ)சாமி

 

ஓவ்வொரு தடவையும்

ஒரே காரணம் சொல்லி

கையை வெறுமனே

ஏந்திக்கொண்டிருக்கிறாள்

தினமும் ஒரே தெய்வத்திற்காக

ஒரே முறையில்

ஒவ்வொருவரிடமும் சிலவற்றை

அதட்டிப் பெறுகிறாள்

தயங்கினாலோ மறுத்தாலோ

சாமி கண்ணைக் குத்திவிடுமென்று

அச்சமூட்டுகிறாள்

பலதடவை நான்

அவளைப் புறக்கணித்து விட்டு

சிரித்தபடி இருக்கிறேன்

ஆனால் எனக்குள்

ஏதோ ஓர் மூலையில்

தெய்வ உருவங்கள் வரிசையாய் வந்து

மிரட்டுவதாய் அவஸ்தைப்படுகிறேன்

அவள் எவ்வித பயமுமின்றி

சாமி பெயரை உச்சரித்தபடி

கையேந்திக்கொண்டிருக்கிறாள் தினமும்!

சிதைவு

முகமிழந்து நகரத்தின்

சௌகரியங்களை வினோதமாக

ரசித்துப் பொழுது கழிக்கிறேன்

புலம்பெயர்வில் இருந்து

எல்லாவற்றையும் மிக

மெதுவாகக் கற்றுக்கொள்கிறேன்

பலதடவைகள்

என்னுடைய அடையாளம்

சிதைக்கப்பட்டாயிற்று

உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?

நான் முன்னேயும் செல்ல இயலாத

பின்னேயும் திரும்ப முடியாத

பெரு இடைவெளியில் இருப்பதை

விநோதம்

கொக்கிப் புழு ஏதோவொன்று

மனதைக் குடைந்தெடுக்கிறது

சற்று தூரத்திலிருந்த குகையில்

வேட்டை நாய்களின்

கனத்த குரல்

நாலாபுறமும் நிரம்பி வழிய

நேற்று எல்லோரும் அங்கு

தற்கொலை செய்துகொண்டார்கள்

இன்று நான் அதற்கான

ஒத்திகையில்

ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்

அவ்வேளையில்

அந்த வினோதக் காட்சியைத் தங்கள்

முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு

மணிக்கணக்காய் வேடிக்கை

பார்த்தபடியிருக்கிறார்கள்

விந்தை மனிதர்கள்.

எனது காடு

ஒவ்வொரு தரமும் மூச்சிரைக்க

நெடுந்தொலைவைக் கடக்கிறேன்

தினசரி சௌந்தரிய நிகழ்வுகளை மீறி

ஏதோ ஒன்றினைத் தினம் தினம்

தொலைக்கின்றேன்

பகிர்ந்து கொள்ளப்படாத சேதிகள்

தன்னிச்சையாய்ப் பொழிந்து வெறுப்பேற்றும்

குற்றங்களின் மிடறுகள் சிறுகச் சிறுக

என்னை உறிஞ்சிக்கொண்டிருக்கின்றன

வெற்று முகங்களின் கோரப்பார்வையில்

எரிகின்றது எனது காடு.

வனதேவதை


அநாதி காலத்தில் சந்தித்திருக்கிறோம்

உனக்காக நான் கொண்டு வந்த வார்த்தைகள்

தொண்டைக் குழியை முட்டுகின்றன.

மௌனத்தை உடைக்கும் முனைப்பில்

அசட்டுத்தனத்தோடு வெகு இலகுவாகப்

பொய்யுரைக்கின்றன

வெற்றுப் புன்னகைகள் மனதைத்

துளைக்கும் பொழுதுகளில்

நாணிச் சிரிக்கின்றேன்

அப்பொழுதெல்லாம்

உதிர்ந்து கிடக்கும் வருத்தங்கள்

பேரழுகையாய் விண் முட்டுகின்றன

எனது கால இடைவெளிகளில் எல்லாம்

தொலைந்துபோன தேவதைகள் குறித்து

வனமெங்கும் பிதற்றித் திரிகிறேன்.

பெருமழைக் காலம்

தலைக்கு மேலே கூட்டமாகக்

கடற்காக்கைகள் ஓசை எழுப்பிக்

கொண்டு பறந்துப் போகின்றன

நகரப் பெரும் வீதிகளின்

நாற்புறமும் தீராத தனிமை

வனாந்திர மணத்தை

முகர்கிறாள் தாதி

திமிரோடு வாழ்ந்த கணங்களை

எண்ணி மண்டையை உடைத்துக்

கொள்கிறார்கள் ஒவ்வொருவரும்

பெருமழைக் காலங்கள்

துருவேறிய டிரங்குப் பெட்டியில்

மிகவும் அவசரமாகப்

பத்திரப்படுத்தப்படுகின்றன.

 

- நிஷாந்தினி

சொர்ணத்தாய் - ஊராட்சி மன்றத் தலைவராக கரியமாணிக்கபுரம் ஊராட்சி அகஸ்தீஸ்வரம் ஒன்றியம் கன்னியாகுமரி மாவட்டதில் தொடர்ந்து மூன்றாம் முறையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு மிகச் சிறப்பாக தொண்டாற்றி வருகிறார்.

ஊராட்சித் தலைவராக தொடர்ந்து மூன்றாம் முறையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதில் உங்கள் அனுபவம் பற்றி சொல்லுங்களேன்.

ஆரம்ப காலத்தில் நிர்வாகம் செய்வதில் ரொம்ப தயக்கமா இருந்தது. அதிகாரி களிடமும், பொது மக்களிடமும் எப்படி அணுகுவது என்று தெரியவில்லை. போகப் போக நிறைய விஷயங்களைக் கத்துக் கிட்டேன். மக்களின் சின்ன சின்ன குறைகளை உடனுக்குடன் தீர்க்கும் போது அவங்க ஆதரவு கிடைக்குது. அதேபோல், அதிகாரிகளிடமும் சுமூகமான முறையில் அணுகும்போது ஒத்துழைப்பு கிடைக்குது. இப்பவெல்லாம், தினமும் காலை 10 மணி முதல் மதியம் 1.30 வரை அலுவலகத்தில் இருப்பதால் மக்கள் அதனைத் தெரிந்து கொண்டு என்னை வந்து சந்திப்பதற்கு வசதியாக இருக்கு. மேலும், தலைவர் ஒரு பெண் என்பதால் மக்கள் நேரிடையாக பேச முடியுது. என்னிடம் சண்டையும் போட முடியுது(சிரிக்கிறார்). ரேஷன் கார்டு வாங்கித் தருவது, முதியோர் உதவித் தொகை, கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கான உதவித் தொகை, திருமண உதவித் தொகை போன்ற சின்ன சின்ன உதவிகளை செயவதால் மக்களிடம் அதிக ஆதரவு பெற உதவியாக இருக்கிறது.

1996ல் முதல் தேர்தலின் போது, எங்கள் ஊராட்சி தாழ்த்தப்பட்ட பெண் தலைவர் பதவிக்காக ஒதுக்கீடு பெற்றதால், நான் போட்டியின்றி (அன் அப்போஸ்டு) தேர்ந் தெடுக்கப்பட்டேன். 2001 தேர்தலில் இட ஒதுக்கீடு தொடரப்பட்ட போது, என்னுடன் 11 பெண்கள் போட்டியிட்டனர். அதில் நான் கிட்டத்தட்ட 500 ஓட்டு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றேன். 2006 தேர்தலில் எங்களது ஊராட்சி பொதுத் தொகுதியாக மாற்றப்பட்டபோது, என்னுடன் அனைத்து சமுதாயத்தையும் சேர்ந்த 12 பேர் போட்டி யிட்டனர். நான் 248 வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றேன். தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த நான் இந்த தொடர் வெற்றி பெற்றதற்கு காரணம் அனைத்து சமுதாய மக்களும் எனக்கு ஆதரவளித்தது தான். முதல் ஐந்தாண்டுகளில் நிறைய நலத்திட்ட உதவிகள் ஊராட்சிக்கு, குறிப்பாக தலித் மக்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்ட ஊராட்சிகளுக்கு கூடுதலாகக் கிடைத்தது. அடுத்த ஐந்தாண்டுகளிலும், இந்திரா நினைவுக் குடியிருப்புத் திட்டம், மத்திய அரசின் பிற திட்டங்கள் (இதில் SGRY திட்டத்தில் மட்டும் 15 லட்சத்திற்கு வேலை நடந்தது) இருந்ததால், வீடுகள், கட்டமைப்பு வசதிகள் ஏற்படுத்த முடிந்தது. ஆனால், தற்போதைய ஆட்சி காலத்தில், இந்த திட்டங்கள் ஏதும் இல்லை. கட்டமைப்பு வசதிக்காக 2.6 லட்சம் மட்டுமே எங்கள் ஊராட்சிக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. 16 கிராமக் குடியிருப்புப் பகுதிகள் உள்ள எங்கள் ஊராட்சிக்கு இது போதுமானதாக இல்லை. அடிக்கடி மழை பெய்வதால் சாலைகள் சீக்கிரம் பழுதடைந்து போகிறது.

எங்கள் ஊராட்சியில் கிட்டத்தட்ட 12 சமுதாய மக்கள் வாழ்கிறார்கள். 2006 தேர்தலில் மூன்றாம் முறையாக நான் வெற்றி பெற முக்கிய காரணமாக அமைந்தது எனது கல்விப் பின்ணணியும், எளிமையான அணுகுமுறையும் தான். ஊதியம் கூட இல்லாமல், மக்கள் குறைகளைத் தீர்க்க வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்திற்காக நாங்கள் முழு நேரமும் செலவிடுகிறோம். இதற்கு அரசு எங்களுக்கு அளிக்கும் உதவித் தொகை என்பது, மாதம் 950 ரூபாய்க்கு நான் பெறும் பயணப்படியே. இது தவிர, மக்களுக் கான தலைவர் என்ற அந்தஸ்து கிடைத் துள்ளது.

கிராம நிர்வாகத்தில் அனைத்து மக்களையும் பங்கேற்கச் செய்ய தாங்கள் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள்?

வருடத்திற்கு 4 முறை நடைபெறும், கிராம சபைக் கூட்டத்திற்கு குறைந்தது 120 பேர் கலந்து கொள்வார்கள். இதில், 100 பேர் பெண்களாக இருப்பார்கள். மீதமுள்ளவர்கள் ஊராட்சித் திட்டங்கள் மற்றும் அரசுத் திட்டங்கள் பற்றி அறிந்து கொள்ளவும், 35 கிலோ அரிசி, வாக்காளர் பட்டியலில் பெயர் சேர்ப்பது, வறுமை கோட்டிற்கு கீழுள்ளோர் பட்டியல் தயாரிப்பு ஆகியவற்றில் பங்கெடுக்கப்பார்கள். 3725 வாக்காளர்கள் கொண்ட எங்கள் ஊராட்சியில் இப்பங்கேற்பு மிகவும் குறைவே. கிராம சபைக் கூட்டத்திற்கான பொருள் மாவட்ட ஆட்சித் தலைவராலேயே ஒரு வாரம் அல்லது 10 நாட்களுக்கு முன்பாக முடிவு செய்யப்பட்டு பத்திரிக்கைகளுக்கு தெரிவிக் கப்படுகிறது. ஊராட்சித் தலைவர்களுக்கும் தபால் மூலம் அனுப்பி வைப்பார்கள். அது கிடைத்தவுடன் நோட்டீஸ் மூலம் அதனை நாங்கள் மக்களுக்கு தெரிவிப்போம். முறைப்படி பார்த்தால், கிராம சபை விவாதத்திற்கான பொருளை நாங்கள் தான் தீர்மானிக்க வேண்டும். ஆனால் நாங்கள் எதுவும் தீர்மானிக்க முடியாமல் போய் விடுகிறது. நாங்கள் கொடுக்கவேண்டிய முன்னுரி¢மை கடைசி பொருளாகவே பட்டியலிடப்பட்டு எங்களுக்கு தகவல் அளிக்கப்படும். இதனை வைத்துக் கொண்டு, சுழற்சி முறையில் ஒவ்வொரு வார்டிலும், பொது இடங்களில் கிராம சபையை கூட்டுவோம். இது தவிர, ஊராட்சி வேலை நடைபெறும் போதெல்லாம், அந்தப் பகுதியை பார்வையிடப் போகும் போது மக்களை சந்தித்து குறைகளை கேட்ட றிவேன்.

கிராம சபையில் மக்கள் எதிர்பார்க்கக் கூடிய பெரும்பாலான பிரச்சனைகள் எங்களது அதிகார வரம்பிற்கு அப்பாற் பட்டது, சம்மந்தப்பட்ட பிரச்சனையின் அதிகாரம் கலெக்டர் ஆபீஸிற்கு உட்பட்ட தால் அங்கு சென்று முறையிட மக்களுக்கு ஆலோசனை வழங்க வேண்டியிருக்கும். சட்டமன்ற, பாராளுமன்ற உறுப்பினர் களுக்கு அரசியல் சட்டத்தில் அதிகாரங்கள் தெளிவாக பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது போல ஊராட்சிகளுக்கான அதிகாரமும் அரசியல் சட்டத்தில் தனியாக பட்டியலிட வேண்டும். 29 துறைகளுக்கான அதிகாரம் ஊராட்சி களுக்கு இருக்கிறது என்று சொல்றாங்க. ஆனால், நாங்கள் கொண்டு போகிற எந்த தீர்மானத்தையும் உடனடியா அரசு அதிகாரிகள் ஏத்துக்கறதில்லை. உதாரணமாக, நீர் ஆதாரங்களை பராமரிக்க பொதுப் பணித்துறையின் அனுமதியோட தான் செயல்பட முடியும். எங்கள் ஊராட்சிக்கு இரண்டு பெரிய குளங்களும், ஏரி¢களும் இருக்கு. இவற்றின் கரையோரங்களில், 300-400 குடும்பங்கள், 30 வருஷத்துக்கும் மேலாக குடியிருக்க இடமின்றி ஆக்கிரமித்து வாழ்ந்து வருகிறார்கள். இவர்களுக்கு வேறு இடம் வழங்கணும்னா வருவாய்த்துறை அனுமதி வேண்டும்.

மேலும், நிலமெல்லாம் விளைச்சல் நிலமா இருக்கு. நகரத்துக்கு பக்கத்தில் இருப்பதால் அதிக விலையாகவும் இருக்கு. இதனால், மக்களை குளங்களி லிருந்து அப்புறப்படுத்தவும் முடியாமல், அந்த நீர் ஆதாரங்களைப் பராமரிக்க பொதுப்பணித்துறையின் அனுமதியும் கிடைக்காமல் அல்லல்பட வேண்டியிருக்கு. இருந்தாலும், எங்களுடைய ஊராட்சியின் தீர்மானத்தின் படி எங்களால் முடிந்தவரை பராமரிப்பு செய்து வருகிறோம். இதேபோல, தேசிய வேலை உறுதியளிப்புத் திட்டத்திலும், பணிகளுக்கு மதிப்பீடு செய்ய சிட்டா நகல் பெறவும், குடியிருப்பு மனைகளுக்கு பட்டா பெறவும் வருவாய்துறைக்கு போக வேண்டும். இது மட்டுமில்லாமல், கல்வி, சுகாதாரம், விவசாயம், நீர்பாசனம்னு எல்லாம் மாநில அரசு கட்டுப்பாட்டுல இருப்பதால், எங்களால் எந்த முடிவும் எடுத்து செயல்படுத்த முடியவில்லை. மக்கள் எந்த கோரிக்கை வைத்தாலும், இந்த அதிகாரி யிடம் போங்கன்னுதான் சொல்ல முடியுது. காவல் துறையும் கூட எங்கள் தீர்மானத் திற்கு கட்டுப்படமாட்டார்கள். ரேஷன் கடை, சத்துணவு ஆகியவற்றை மேற்பார்வை மட்டுமே செய்ய முடியும். தரமான உணவுப் பொருள் விநியோகம் என்பது கூட எங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

தேசிய வேலை உறுதியளிப்புத் திட்டத்தில் இதுவரை 755 பேர் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால், 150 பேர் தான் தொடர்ந்து வேலைக்கு வருகிறார்கள். இதில், 125 பேர் பெண்கள், 25 பேர் ஆண்கள். வேலைக்கு வருபவர்களுக்கு மட்டும், வேலை அட்டை வழங்கச் சொல்லியிருக்கலாம். விவசாய வேலை இல்லாத போது, இந்த திட்டம் நலிவடைந்த மக்களுக்கு கைகொடுக்கிறது. வேலைக்கு வராதவர்கள் இத்திட்டத்தில் பதிவு செய்யக் காரணம், இந்த பதிவு அட்டையை வாக்களிக்கவும் பயன்படுத்த லாம் என்று அரசு அறிவித்ததால் தான். இது போல, அரசுத் திட்டத்திற்கு பயன்படுமே என்றே பலர் பதிவு செய்கின்றனர். பதிவு செய்தவர் எல்லாருக்கும் கிஜிவி நீணீக்ஷீபீ டெல்லி யிலிருந்து வந்துள்ளது. இது அரசாங்கத்திற்கு வீண் செலவு தான். ஏனெனில் வேலை செய்யக் கூடியவர்கள் கூட, கூலியை பண மாகத் தான் பெற விரும்புகின்றனர்.

ஆணாதிக்க சமூக அமைப்பில் ஒரு பெண் தலைமைப் பொறுப்பிற்கு வருவதால் எந்த விதத்தில் நிர்வாகத்தை திறம்பட நடத்த முடியும்?

நாங்கள் எங்கும் அவசியமில்லாமல் சென்று நேரத்தை வீணடிக்க மாட்டோம். நாங்கள் வீட்டை கவனிப்பதோடு, ஊராட்சி அலுவலகத்தையும் கவனிப்பதால், மக்கள் எந்த நேரமும் எங்களை சந்திக்க வசதியாக இருக்கும். மக்களின் எந்தப் பிரச்சனையை யும் சுலபமாக புரி¢ந்து கொள்ளும் திறன் பெண்களுக்கே உண்டு. வீட்டை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு சிறு வயதிலிருந்தே பெண்களுக்கு அதிகம் திணிக்கப்படுவதால், வேறு எந்த நிர்வாகத்தையும் சமாளிக்க அதிக திறன் பெண்களுக்கு இயல்பாக வந்துவிடுகிறது. இதில் முக்கியமான அம்சம், தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கும் பெண்களுக்கு சுதந்திரமாக செயல்படக்கூடிய சூழல் அவசியம். நமக்கு குடும்ப சுமை கூடுதலாக இருந்தாலும், மக்களுக்கு சேவை செய்யும் போது அதில் ஒரு திருப்தி இருக்கு. குறிப்பா, நான் சுதந்திரமா என்னுடைய நிர்வாகத்தை கவனிக்க முடிந்ததற்குக் காரணம், என்னுடைய கணவர் ஒரு அரசு வேலையில், வேலை உத்திரவாதத்துடன் இருப்பதால் தான். இதுபோல், அனைத்து குடும்பங் களிலும் ஒருவருக்கு, வேலை உத்திரவாதம் இருந்தால், பெண்கள் பொது நிர்வாகத்தில் ஈடுபட்டு சிறப்பாக செயல்பட முடியும். இருவருமே வெளியில் சென்று உழைத்தால் தான், கூலி, கஞ்சி என்று இருக்கும் நிலையில், பெண்கள் பொது நிர்வாகத்தில் ஈடுபடுவதற்கு பெரும் தடையாக இருக்கிறது.

அதுமட்டுமல்லாமல். பெண்களுக்கு கல்வி என்பது மிகவும் அத்தியாவசியமான ஒன்று. ஒரு பெண்ணுக்கு கல்வி கிடைப்பதால், தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள அறிவு கிடைப்பதோடு, பொருள் ஈட்டவும் செய்ய முடியும். அதோடு, தலைமைப் பண்பும் வளர்ந்து எந்தப் பிரச்சனையையும் சமாளிக் கும் திறனும் வளருது. முன்பு போல, 4-5 குழந்தைகளை மெஷின் போல பெத்துக் காம, குழந்தைப் பெறுவதைக் கூட ஒரு பெண் தன்னிச்சையாகத் தீர்மானிக்க முடியும். ஏட்டுக் கல்வியுடன் சேர்ந்து சமூகக் கல்வியும் அளிக்கணும். வயதில் மூத்தவர் களை பாதுகாப்பது பற்றிய கல்வி அவசியம். பெரியவர்களைப் பாதுகாப்பது பொன், பொருள் இருப்பதற்கு சமம். அவர்களது அறிவு,அனுபவம் நமக்கு மிக முக்கியம், ஊனமுற்றோரைப் பாதுகாப்பது குறித்த கல்வியும் குழந்தைப் பருவத்திலேயே கொடுக்கணும்.

பெற்ற கல்வியின் பலனை அதிகமாக போற்றுகிற நீங்கள் இன்றைய தலைமுறையினரின் கல்வி பற்றி வைத்துள்ள கருத்து என்ன?

எங்கள் ஊராட்சியில் முன்பெல்லாம், குழந்தைகள் 10 ஆவது தாண்டுவதே அரி¢தாக இருந்தது. இப்போது எல்லாக் குழந்தைகளும் பள்ளிக்கு செல்கிறார்கள். ஆனால், பள்ளிக் கல்விதான் சரியாக இல்லை. எங்கள் ஊராட்சியின், குளத்தூர், சபையார்குளம் என்ற இரண்டு குக்கிராமத்தில் தன்னார்வ அமைப்பு ஒன்றின் உதவியுடன் 25 குழந்தை களை ஒருங்கிணைத்து குழந்தைகள் பாராளு மன்றம் உள்ளது. இங்கு குழந்தைகளுக்கான திறன் வளர்ப்பு பயிற்சிகள் வழங்கப்படுவ தோடு, கிராமத்தைப் பற்றிய கல்வியும், பொது அறிவும் போதிக்கப்படுகிறது. குழந்தைகளே என்னிடம் வந்து இங்கு லைட் எரியவில்லை. அங்கு தண்ணீர் வரவில்லை, சாக்கடை சுத்தம் இல்லை என்று குறை களைத் தெரிவிப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. பெரியவர்களே தங்கள் சுற்றுப்புறத் தைப் பற்றி கவலைப்படாத போது குழந்தை கள் அதில் அக்கறை காட்டுவது எதிர்காலத் தில் அவர்கள் தங்கள் கிராமத்தை திறம்பட நிர்வகிக்க உதவியாக இருக்கும். இது போன்ற குழந்தைகள் பாராளுமன்றம் அமைப்பதை, மாநில அரசு கொள்கையாக ஏற்று ஊராட்சிகள் மூலம் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். இதற்காக தனியாக ஒரு குழந்தை கள் நல அலுவலர் ஒவ்வொரு ஊராட்சியி லும் நியமிக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கான, விளையாட்டு, கலை, பொது அறிவு, பாலியல் கல்வி, ஆண்,பெண் சமத்துவம் மற்றும் நல்ல குடிமக்களாக வளர்வதற்கான கல்வி அளிக்க நிதி ஒதுக்கீடு ஒவ்வோரு ஊராட்சிக்கும் வழங்கினால் சிறப்பாக இருக்கும். தனியார் அமைப்புகள் மட்டுமே அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக செய்தால் எல்லா குழந்தைகளுக்கும் இதன் பலன் போகாது.

ஊராட்சிகளுக்கு சுயாட்சி அங்கீகாரமும், அதிக அதிகாரங்களும் வழங்கப்பட்டால் தாங்கள் யாருக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பீர்கள்?

ஊராட்சிகளுக்கு அதிக அதிகாரமும், நிதியும் வழங்கப்பட்டால், நாங்கள் சமூகத்தில் மிகவும் நலிந்த நிலையில் உள்ளவர்களுக்கே முக்கியத் துவம் அளிப்போம். குறிப்பாக ஊனமுற் றோருக்கு, அவர்களது மருத்துவ செலவு, குடியிருப்பு, வாழ்க்கைக்கான ஆதாரம் ஆகியவற்றுக்கு முன்னுரிமை அளிப்போம்.

எங்கள் ஊராட்சியில் எந்தவித சாதிப் பாகுபாடும் இல்லை. எல்லா சமூகத்தினரும் இணக்கமாகவே வாழ்கிறோம். இருப்பினும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு பொருளாதாரத்தில் சமவாய்ப்பு இன்னும் இல்லை. அதிக அளவில், நிலமற்ற கூலித்தொழிலாளர்களாக அவர்களே உள்ளனர். அரசி யல் அதிகாரமும், இன்றைய அரசியலில் ஆதிக்க சக்திகளின் கையிலேயே உள்ளது. 5 ஆண்டு கால ஆட்சியில், ஆட்சியாளர்கள், தாங்கள் சேர்த்து வைத்த சொத்தை எப்படி பாதுகாப்பது, தன் குடும்பத்தாருக்கும் சுற்றத்திற்கும் எப்படி அதிகாரத்தினை கைமாற்றுவது என்ற போராட்டத்திலேயே கழிக்கின்றனர். மக்களின் தேவைகளை கவனிக்க ஆளில்லை. அரசியல் அதிகாரம் பரவலாக்கப்படவில்லை. வோட்டு அரசியல் என்பது மக்களை ஆட்டு மந்தை மாதிரி ஒரு பக்கமாக சாய்க்கிற நிலையில் தான் உள்ளது. இலவசங்களை நோக்கியே மக்களது எதிர்பார்ப்பு இருக்கும்படி இன்றைய அரசியல் பார்த்துக் கொண்டுள்ளது. இதற்கு எனது ஊராட்சியிலும் பல அனுபவங்கள் உள்ளது.

ஒருபுறம், இலவசத் திட்டங்கள், மறுபுறம் அரசே ஏற்று நடத்தும் மதுக் கடைகள் என, மக்களின் உழைப்பை சுரண்டி அவர்களை கையேந்திகளாக அலைய வைக்கும் நிலையே இன்றுள்ளது. அரசு மதுக் கடைகளுக்கு பதில் பனை மரத்தின் கள்ளுக்கு அனுமதியளித்தால் கூட, மக்களது தொழில் முன்னேற்றம் ஏற்படுவதோடு, மதுக்கடைகளுக்கு செலவிடும் தொகையை விட மிகக் குறைந்த செலவே ஆகும். மேலிருந்து கீழான அரசியல் கட்டமைப்பு இருக்கும் வரை மக்களது அடிப்படை பிரச்சனைகள் தீரப்போவ தில்லை. சிறந்த மனிதப் பண்புகளைக் கொண்ட கல்வியும்(ஏட்டுக் கல்வியுடன் கூட), ஆளுமைத் திறன்களும் குழந்தைப் பருவத்திலேயே வளர்த்தெடுக்கப்பட்டால், நாளைய சமூகம், தன்னைத் தானே ஆண்டு கொள்ளும் திறன் படைத்ததாக அமையும் என்பது என் கருத்து.

சந்திப்பு: கல்பனா

உனக்கும் எனக்குமான இடைவெளி குறுகி, இறுகிப் பனிப் பந்துபோலத் திரண்டு நிற்கிறது. ஒரு பத்து வருட காலம். பனியிலிருந்து புறப்படும் புகைபோல் நினைவுகள் ஆவியாகி நம்மைச் சுற்றி வருகிறது. எப்போது எதற்காகச் சந்தித்தோம் என்பது நினைவிலில்லை. பிரிந்ததற்கான காரணங்களும் நம்மிடம் இல்லை. சுழலும் காற்றில் உதிர்ந்த இறகுகள் இரண்டு நடுவானில சந்திப்பது போல் இப்போது நம் சந்திப்பு நிகழ்ந்துள்ளது, இந்த கோயிலில் நாம் இருவர் மட்டுமே தெய்வங்களாகி அமர்ந்திருக்கிறோம். குடைந்து உருவாக்கப்பட்ட குடைவரை கோயில்களில் எப்போதும் குளுமை சூல்கொண்டிருந்தது. வெளியே இறுகி வெப்பமேறி, வறண்டு கிடக்கும் பாறையின் உள் உலகம் வேறுபட்டு நின்றது. உன்னையும் என்னையும் சேர்த்து இங்கே அலையும் அநேக மனிதர்களின் உலகம் இரண்டாய் மட்டுமே இருக்கிறது. அது ஒன்றானதில்லை என்பது உறுதி. அலைந்து திரியும் மனிதர்களிடம் தேடலைவிட, எதையோ ஒளிப்பதற்கான உந்துவேகமே அதிகமாக இருந்தது. கடவுளின் பெயரால் பிறரிடமிருந்து தன்னை மறைத்துக்கொள்ள எல்லோருக்கும் கோயில் மிகப் பொருத்தமான இடமாக இருந்தது. நீ என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய். நான் ஒரு புன்னகையோடு உன்னை உள்வாங்கி என்னுள் நிறைக்கிறேன்.

பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு சந்தித்த முதல் கணமே உன்னை எனக்குப் பிடித்து விட்டது அப்போதே அவ்வளவு பிடித்திருந்தது. பின்பு இப்போதுவரை அதே அளவு பிடித்திருக்கிறது. காலம் என்னும் அழிப்பானால் பிரியத்தின் அளவுகளைக் கூட்டவோ குறைக்கவோ இயல வில்லை. நீ எனக்கானவன் என்பதை முடிவு செய்துவிட்டேன். நாம் முன்பே நிறையப் பேசியது போன்ற உணர்வு என்னுள் பரவிக் கிடந்ததால், உன் முதல் பேச்சு எனக்கு நினை விலில்லை. முதல் சந்திப்பில் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். தவிர அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ள அவசியமில்லாமல் போயிற்று. நாம் ஏற்கனவே பழகியது போன்ற உணர்வு எனக்குள் இருந்தது. என் புலன்கள் உன்னைப் பார்த்ததும் இயங்க ஆரம்பித்த நொடியில் நீ எனக்கானவன் என்பது தெரிந்தது. என் னொத்த உணர்வுகள் உனக்குள்ளிருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. சமூகம் வரைந்து வைத்த கட்டுப்பாட்டு எல்லைக்குள் நின்று, நம்மால் மௌனத்தை மட்டுமே விதை ஊன்ற முடிந்தது அப்போது. இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் ஒரு பெரிய உறிஞ்சு தாளாகி நம் உணர்வு களையும் பிரியங்களையும் உறிஞ்சி ஒரு வெறுமையைக் காண்பிக்கவே எப்போதும் படபடத்துக் கொண்டிருந்தது.

கோயில் பரப்பில் சிறுசிறு மணற்துகள்கள் கால்களுக்கும் அழுத்தி ஊன்றிய உள்ளங் கைக்கும் சிறுசிறு சங்கடங்களை உண்டாக் கியது. உனக்கும் எனக்குமிடையிலும் உனக்கு மட்டுமாகவும் எனக்கு மட்டுமாகவும் பகிரப் படாத சங்கடங்கள் உறுத்திக¢ கொண்டிருந்தன. சற்றுத் தள்ளித் தூண் ஒன்றில் தலையை மேல் நோக்கிச் சாய்த்து, சாய்ந்து அமர்ந்து கொள் கிறாய். என்னையறியாமலே நான் உன்னை நோக்கிச் சற்று முன்னோக்கி நகர்கிறேன். இடைவெளியைக் கூட்டிக்கொள்ள நான் விரும்பவில்லை. உன்னுள்ளிலிருந்து இயலா மையும் வருத்தமும் மூச்சுகாற்றாய் வெளிவரு கிறது. உன் நெஞ்சு அகடுமுகடென ஏறி இறங்குகிறது. அகடு முகடுகளில் நான் அடைந்து கொள்கிறேன். உன் நெஞ்சோடு சாய்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். உன் விரல் கள் என் தலை கோதி என் முதுகு வழியோடி என்னை ஆற்றுப்படுத்தாதா எனும் ஏக்கம் என்னுள் எழுந்து படமெடுக்கும் போதெல் லாம் பார்வையைச் சிலையன்றின் மீது நிலைக்குத்தி, நானே என்னை அடக்கி ஆசுவாசப்படுத்துகிறேன்.

என் மேசையின் மீது ஒரு சிறிய பொருள் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அது பரிசுப்பொருள் என்பதும் தெரிந்தது. அதை நீதான் வைத்திருக்கக்கூடும் என்பதும் தெரிந்தது. பரிசுப் பொருளோடு உணர்வுகளைப் பகிர்ந் தபடி உன் வருகைக்காக நீண்ட நாட்கள் காத்திருந்தேன். நீ வரவில்லை. உன் பரிசுக்கு நன்றி சொல்லச் சொற்களின் காடொன்று என்னுள் காத்துக்கிடந்தது. மிகச்சிறந்த வார்த்தைகளில் நன்றி சொல்ல விரும்பினேன். ஒவ்வொரு வார்த்தைகளின் போதும் என் பிரியங்களால் என்னை உன்னிடம் ஒப்படைத்துவிடக் காத்திருந்தேன். என் காத்திருப்பின் எல்லை இன்றுதான், இங்கு தான், இப்போதுதான், முடிந்திருக்கிறது. நீ வரவேயில்லை. உன்னைப் பற்றி விசாரிக்கும் அளவுக்கு அங்கு இருந்த யாரும் எனக்கு நெருக்கமானவர்களாக இல்லை. தேடலின் பயணத்தில் உனக்குத் திருமணம் எனும் செய்தி குறுக்கிட்டு என் பயணத்தை நிறுத்தியது. உன் பரிசுக்குப் பதில்தரக் காத்திருந்த வார்த்தைகளின¢ காடு எனக்குள்ளே புதைந்து போனது. அவ்வப்போது நீர்க் குமிழிபோல் குமிழியிட்டு உடைந்துபோகும். எனினும் திரும்பத் திரும்ப உருப்பெற்றுக் கொண்டே இருந்தது.

என¢ மீதான உன் பிரியங்கள் பொய் என்பதை எந்த நிலையிலும் மனம் ஒத்துக் கொள்ள மறுத்தது. மீண்டும் மீண்டும் அக்காக் குருவி போல உன் பிரியம் நிஜம் எனும் குரல் என்னுள் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. என்னை ஏன் பிரிந்தாய் என என்னால் கேட்க முடியாது. நாம் பிரிந்ததாக நான் உணர்ந்ததே இல்லை. ஏன் நீ திரும்ப வரவில்லை? என்று மட்டுமே எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டேன். என் அன்பு உனக்குப் புரியவில்லையா எனக் கேட்க முடிய=வில்லை. என் அன்பை எப்படி உன்னால் ஒதுக்க முடிந்தது என்று மட்டுமே எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டேன். வாழ்க்கை யின் சதுரங்கத்தில் நீ எந்தப் பகடைக்காய் ஆனாய். எது என்னை வெட்டி உன்னை வென்றது. ஏன் என்னைப் பிடித்தது என்பதை நீ ஏன் என்னிடம் கூறவில்லை.என்று இறைஞ்சும் குரலில் கேட்கிறாய். நான் நீ ஏன் திரும்ப வரவில்லை.என்பதை உன்னிடம் கேட்கிறேன். இருவரும் விடைகளற்று ஒரே சிலையை நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

உனக்கு இரண்டு மகள்கள் இருப்பதையும் அவர்களில் ஒருவருக்காவது என் பெயர் வைக்க விரும்பியதையும் இயலாமல் போனதையும் கூறுகிறாய். என்மீதான நேசம் உனக்குள்ளிருந்ததை இதன் மூலம் தெரிவு படுத்துகிறாய். நான் எனக்கு ஒரு மகன் இருப் பதையும் அவன் உன் ஜாடையில் இருக்கக் கொடுத்து வைக்காததையும் நினைத்து உன்னிடம் வருந்துகிறேன். அகடு முகடென மூச்சுவிடுகிறாய். நான் அந்த இடைவெளி களில் அடைந்துகொள்கிறேன். எனக்கும் உனக்குமிடையாய் அகப்பட்ட எல்லாமே நமக்குப் பொதுவானதாகிப் போகிறது.

யுவன் யுவதிகளை மட்டுமே கோயில் அனுமதிக்கிறது. ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் அவர்களை அவர்களுக்கு அடையாளப் படுத்துகிறது. ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கு மாய் அங்கங்கே வாழ்க்கையின் ரகசியங்கள் பொதிந்து வைக்கப்பட்ட இடம் கோயில். ஆணையும் பெண்ணையும் அர்த்தநாரியாய் மாற்றும் வித்தை பொக்கிஷம் கோயில். அதற்குக் குடும்பம், சாதி, பொருள் பற்றிய கவலையில்லை. கோயில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமாய் உருவாக்கி வைக்கப் பட்டது. அதை மனிதன் தனக்கே தனக்காய் மாற்றிக்கொண்டான்.

ரொம்ப அழகா இருக்க, முன்னாடி பார்த்த மாதிரி அப்படியே இருக்க, எனக்கு உன்ன ரொம்பப் பிடிக்கும். எப்பவும் எனக்குப் பிடிச்ச மாதிரியே இருக்க, ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்குடாநான் சொல்ல நினைத்ததை நீ உன் குரலில் சொல்கிறாய். நான் கண் கலங்கி உன்னைப் பார்க்கிறேன். நான் அழகான்னு தெரியவில்லை. உன் பாசந்தான் என்னை அழகாக நினைக்க வைக்கிறது. எனக்கும் நீ மட்டுமே அழகாய்த் தெரிகிறாய். கண்ணால் சுற்றி வட்டமிட்டுப் பார்க்கிறேன். பத்துப் பதினைந்து ஆண்கள் கண்ணுக்குத் தெரிகிறார்கள். யாரும் உன்னைப் போல அழகாகத் தெரியவில்லை. உன்னைப் பார்த்த உடனே ஏதோ ஒரு உணர்வு பூத்துச்சு, அப்புறம் எனக்குக் கல்யாணம், அதன் பிறகும்கூட உன் நினைவுகள் நிரந்தரமா மனசுல தங்கிடுச்சு. அதனாலோ என்னவோ வேறு பெண்களோ வேறு உறவுகளோ பெரிதாப் படவில்லைஎன்கிறாய். என் மனதையும் நீ மொழி பெயர்க் கிறாய். என் உணர்வுகளை நீ பேசுகிறாய். எனக்கும் உனக்குமிடையாய் எப்போதோ எப்படியோ இது சாத்தியப்பட்டுவிட்டது. மீண்டும் கலங்குகிறேன்.

கோயில்கள் தனக்குள் ஒரு இறுக்கத்தைச் சுமந்தபடியே இருக்கின்றன. ஆனால் அவை பாதுகாக்கப்படுவதில்லை. மனிதர்கள் தங்கள் சலசலப்பினால், இயக்கத்தினால் தன் எதிரே நிற்கும் மரணத்தை மிக எளிதாய் நகர்த்தி விட்டுப் போவதுபோல, கோயில்களின் இறுக்கத்தை மனித இயக்கங்கள் தளர்த்து கின்றன. கோயில்களை இயங்க வைக்க மனிதர்கள் வேண்டும். தெய்வங்கள் உறவாட, இயங்க மனிதர்கள் வேண்டும். கோயிலுக்கு வராமல் மனிதர்கள் இருந்துவிடலாம். மனிதர்கள் இல்லாமல் தெய்வங்களால் வாழ முடியவதில்லை. அவை பாழடைந்து விடும். தெய்வம் சக்தியை இழந்துவிடும் அதன் புனிதம் கலைக்கப்படும் கோயில்கள் சபிக்கப் பட்ட இடங்களாகும். கோவிலுக்கு மனிதர் கள் தேவை. மனிதர்கள் மறுக்கும்பொழுது தெய்வங்கள் மனிதனைத் தேடிப் புறப்பட்டு விடுகின்றன. தெய்வங்களுக்கு மனிதன்தான் மூலாதாரம். தெய்வங்களுக்கு மனிதன்தான் குலதெய்வம். மனிதர்களும் தெய்வங்களும் ஒன்றுபடுத்திக் கொள்ளும் ஒரு புள்ளியே கோயில்.

நீயும் நானும் ஒன்றுபடும் புள்ளியின் பரப்பு பெரிதாகிக்கொண்டே வருகிறது. என்னுள் கதறும் குரலை உள்வாங்குகிறாய். இறந்த காலமும் நிகழ்காலமும் நமக்கு வேறு வேறாக இல்லை. இறந்த காலத்தைக் கடத்திக் கொண்டே நிகழ்காலத்திற்குப் பயணித்திருக் கிறோம். நம் இறந்த காலப் பாடலுக்கான நிகழ்கால நடனத்தை தேவதைகள் நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ரசிப்பதற்கும் வெறுப்ப தற்கும் அதில் நமக்காக ஒன்றுமில்லாதிருந்தது. தவிப்பும் ஏக்கமும் மட்டுமே நிறைந்து கிடந்தது. அந்தச் சூழலில் வலிய ஒரு வெற்றுப் புன்னகையைச் சிந்துகிறாய். தற்காலிகமாகச் சூழலை மாற்ற விரும்புகிறாய். திரும்பவும் பொய்களோடு ஒத்துப்போக விரும்பாத நான், முகத்தை இருந்தபடியே வைத்துக்கொள் கிறேன். நீ நன்றாக அறிவாய் நம்மிடையே புன்னகைக்க ஏதுமில்லை என்ற போதும் நிஜத்தைத் தோலுரித்து அதைத் தின்று செரித்துவிடக் காத்திருக்கும் அன்பு அரக்கியாய் உன் முன் இருக்கிறேன்.

அப்பா சிறு வயதில் இராமயணக் கதை சொல்லுவார். சூர்ப்பனைக்காக அவர் ஒரு முரட்டுக் குரலைத் தயார் நிலையில் வைத்திருப்பார். சூர்ப்பனகை அதியாசை கொண்டவளாக, அதீத காமுகியாக, காமம் பிதுங்கி வழியும் உடலுக்குச் சொந்தக்காரியாக, குறிப்பாகப் பெண் எனும் வறட்டு இலக்கண எடுத்துக்காட்டுக்குத் தகுதியற்றவளாக அவளைக் காட்சிப்படுத்துவார். காப்பியத்துள் புகுந்து அவளை அழித்து விடும் வெறுப்பு அந்தக் குரலிலிருந்து வெளியேறும். மாற்றாக எங்கள் தெருவின் மத்தியிலிருந்து பெரிய வீட்டுத் திண்ணையிலமர்ந்து, வருடா வருடம் வந்துபோகும் கோவூர்க் கதைசொல்லித் தாத்தா அதே சூர்ப்பனகையை வேறு வடிவில் அங்கு கூடியிருக்கும் மக்கள்முன் வைப்பார்.

தாத்தா சூர்ப்பனகையாகத் தன் உடற் கூட்டை மாற்றிக்கொள்வார். அவள் இலக்குவனனோடு வாதம் புரியும் குரல் அனைவர் செவிகளிலும் கேட்கும். அந்தக் குரல் ஆணின் கரகரப்பு ஏறிய பெண் குரலாக ஒலிக்கும். அர்த்தநாரி குரல் அது. அழுகை தாங்கி, உக்கிரமாய்க் குரல் ஒலிக்க ஆரம்பிக்கும். இலக்குவனா எதற்காக என் உறுப்புகளைச் சிதைத்தாய்? உன் அண்ணன் ராமனை எனக்குப் பிடித்ததில் என்னடா தவறு? ஆயிரம் பெண்டாடும் உன் அப்பன் உறுப்பை அறுப்பாயா? எனக்கு ராமனை மட்டும்தானடா பிடிக்கிறது. அவனுக்குத் தகுந்த இணை நான். அவன் திரண்ட தோள்களுக்குச் சீதையின் மென்தடக்கைத் தோல்கள் போதாது வில்லொடித்த அவன் வீரத்திற்கு என் பெண்மை மட்டுமே ஈடாகும். கைகேயின் விரல்கள் தசரதனைக் கட்டுப்படுத்தலாம். ராமனை அடக்க அவற்றுக்கு அதிகாரமில்லை என வாதமிட்டு அவனை ஆட்சிபீடத்தில் அமர்த்தும் அறிவுத்திறம் எனக்குண்டு. சீதை அவன் வழித்தடம் பற்றுபவள். நான் அவன் தோள்பற்றி வழிநடத்தக் கூடியவள் என் காமத்தைக் கட்டியடக்க அவனால் மட்டுமே முடியும் என நான் உணரும்போது, அவன் காமம் என்னிடம் மட்டுமே முற்றுப்பெறும் என்பதை அவன் உணரக்கூடும். பெண்மையின் அழகு மென்மையில் இல்லை என்பதை உணர்ந்தவன் ராமன். அவனை ஓரு முறை என் முன்னே அனுப்பு, அவன் என் பின்னோடு வந்துவிடுவான். ராமா வெளியே வா, ஏகபத்தனி விரதன் என்று புகழும் வரலாறு நாளை உன்னைச் சந்தோசக்காரன் என்று இழிவுபடுத்தும். என்னை ஏற்றுக்கொள் ராமா, என் காமம் களைத்துப் போடு, ஒரு முறை உன் தேகம் இணையப் பலநாள் வாழ்வேன். நீ எனக்கானவன், நான் உனக்கானவள் என்பதை உணர வா, ராமா, உன் சமூகம் இட்ட கோடுகளையும் எல்லைகளையும் கடந்து வா ராமா, ஒரே ஒரு முறை வந்து என்னைப் பார், என்னை விட்டுத் திரும்பிப் போகமாட்டாய்.....உடம்பெங்கும் காதுகளாகிக் கேட்போரின் ஒவ்வொரு செல்லும் அறுபட்டுக் கிழிந்து தொங்கும்.

கறுப்பு சூர்ப்பனகை மெல்ல மெல்ல அவர் குரலில் வண்ணம் கலைந்து வெற்றாக மாறு வாள். கதை கேட்பவர்கள் முன் சூர்ப்பன கையை நீதி தேவதையாக்கி நிறுத்திவிடுவாள். எல்லோருக்குள்ளும் ஏதோ புரண்டு ஒரு தலைகீழ் மாற்றம் நிகழ்ந்தபடி இருக்கும். எல்லோருடைய உள்மனம் திறந்து ஆழ்மனம் வெளிப்படும். அது மெல்ல மெல்ல சூர்ப்பனகையின் பக்கம் தலைசாய்க்கும். எல்லோருக்குள்ளும் ஒரு சூர்ப்பனகையை அழவிடுவார் தாத்தா. எல்லோரும் எதையோ கடப்பதற்கான வேகத்தை உள்ளத்திலும் திறக்க முடியாத மௌனத்தை முகத்திலும் சுமந்தபடி கலைந்து போவார்கள். மணப் பந்தல் தீப்பற்றி எரிவதுபோல் அன்றிரவு சிலர் கனவு காண்பார்கள்.

உன்னருகில் உன்முன் அமர்ந்திருக்கிறேன். என்னருகில் வருகிறாய், என் தலையின் மீது கைவைத்துத் தடவுகிறாய் நான் உருகிக் கரைகிறேன். நேரமாகுது இருவருமே கிளம்ப வேண்டும் என்கிறாய். கண்களால் மறுத்தபடி குனிந்து கொள்கிறேன். சமூகத்தின் மீதான எரிச்சல் கசப்பாய் என்னுள் பரவிக் கிடக்கிறது. எதைப் பற்றி யோசித்தாலும் துரத்தப்படுவது சிந்தனையாகிறது. இங்கே விடைகளுக்கு மட்டுமே மதிப்பெண்கள். கேள்விகளுக்கு மதிப்பெண் அளிக்கப்படுவதில்லை. பஞ்சு திணிக்கப்பட்ட தலையணை உறைபோல் முரணான கட்டுப்பாடுகளில் அடைக்கப் பட்டுக் கிடக்கிறோம். நம் வாழ்க்கையைப் பரிசளிக்க இவர்கள் யார்? நம் வாழ்க்கையை இச்சமூகம் இரையாக்கிக் கொள்கிறது. நான் குலுங்கிக் கதற ஆரம்பிக்கிறேன். ஏதாவது கேளு தயவு செய்து, என்னை அமைதிப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.என்கிறாய். எதைக் கொண்டோ எதையோ இடையிட்டு, எதையோ நிறைக்கும் தவிப்பு உனக்குள் சலசலக்கிறது. எதைக் கொண்டும் நிரப்ப முடியாத நேசப்பள்ளத்தில் நாம் வீழ்ந்து கிடக்கிறோம் என்பதை அறிந்திருக்கிறாய். ஏதாவது என்னிடமிருந்து பெற்றுக்கொள் என்று உன் கண்கள் இறைஞ்சுகின்றன. உன் சாட்சியாயும் இங்குள்ள ஒவ்வொருவர் சாட்சியாயும் தெய்வமாய் உறைந்து கிடக்கும் மூத்த குடி சாட்சியாயும் கேட்க ஆரம்பிக் கிறேன்.

எனக்கு நீ வேண்டும். எனக்கும் உனக்கு மான வாழ்க்கை திரும்ப வேண்டும். எனைப் பொய்களின் கைகளில் இருந்து அள்ளிக் கொள். என் வாழ்க்கையை எனக்குத்தா

சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்ட மத யானைபோல் நகர்ந்து செல்கிறாய். என் பிரியங் களும் எனக்கான உன் பிரியங்களும் உன் கணத்தைக் கூட்டுவதை நான் உணர்கிறேன். இலையின் நுனியில் மழையின் கடைசித் துளி நடுங்குவது போலப் பார்வை ஒன்றை என்மீது வீசுகிறாய். சங்கிலியில் ஒவ்வொரு கண்ணிக்கும் கண்களாகித் துரத்த நீ ஒருபுறமும் நான் ஒரு புறமும் பிரியத் துவங்கும் புள்ளியில் திசைகள் தோன்றுகின்றன.

- எஸ்.தேன்மொழி