தமிழ்நாட்டில் தேவதாசி முறை, அதன் பரிணாம வளர்ச்சி, சீர்திருத்தம் மற்றும் அதன் இறுதி ஒழிப்பு ஆகியவை பற்றிய விவாதங்கள் மிகவும் சிக்கலானவை; மேலும் அவை வரலாற்று ஆசிரியர்கள், சமூக சீர்திருத்தவாதிகள், பண்பாட்டு மறுமலர்ச்சியாளர்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்களிடையே தொடர்ந்து விவாதத்திற்குரிய தலைப்பாகவே இருந்து வருகின்றது.
வரலாற்று ரீதியாக, தேவதாசிகள் ("இறைவனின் தொண்டர்கள்") கோயில் சேவைக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட பெண்களாவர். இவர்கள் கர்நாடக இசை, இலக்கியம் மற்றும் நடனம் (அக்காலத்தில் 'சதிர் ஆட்டம்' என அழைக்கப்பட்டது) ஆகியவற்றில் சிறப்புப் பயிற்சி பெற்றவர்களாகவும், தனித்துவமான சட்ட மற்றும் சமூக அந்தஸ்தைக் கொண்டவர்களாகவும் திகழ்ந்தனர். இருப்பினும், பல நூற்றாண்டுகளாக ஆதரவு குறைந்தமை, பொருளாதார வீழ்ச்சி, காலனித்துவ (அந்நிய) தலையீடுகள் மற்றும் அமைப்புரீதியான சுரண்டல்கள் காரணமாக இம்முறை மாற்றம் கண்டு, இன்றளவும் தொடரும் தீவிர விவாதங்களுக்கு வழிவகுத்தது.
இந்த விவாதங்களைச் சுற்றியுள்ள முக்கிய முரண்பாடுகளை ஐந்து முக்கிய பார்வைகளாகப் பிரிக்கலாம்:
- சமூக சீர்திருத்தம் எதிர் பண்பாட்டுப் பாதுகாப்பு
ஒழிப்புவாதிகளின் பார்வை (டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி மற்றும் சீர்திருத்தவாதிகள்): 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் முதல் இன்று வரை, சாதி எதிர்ப்பு மற்றும் சமூக சீர்திருத்தவாதிகள் - முக்கியமாக தமிழ்நாட்டின் முதல் பெண் மருத்துவரும் சட்டமன்ற உறுப்பினருமான டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி மற்றும் ஈ.வெ.ரா. பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம் தலைமையில் - இப்பழக்கத்தை பாலின சமத்துவமின்மை, சாதி சார்ந்த சுரண்டல் மற்றும் பால்சார் அடிமைத்தனத்தின் நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட வடிவமாகப் பார்த்தனர். மத நம்பிக்கையின் பெயரால் இளம் பெண்கள் மேல்சாதி புரவலர்களுடன் சம்மதமற்ற உறவுகளுக்கு கட்டாயப்படுத்தப்படுவதாக அவர்கள் வாதிட்டனர். இந்த தீவிர முயற்சியே 1947 ஆம் ஆண்டின் மதராஸ் தேவதாசி (அர்ப்பணிப்புத் தடுப்பு) சட்டத்திற்கு வழிவகுத்தது.
பாரம்பரியவாதிகள் / பாதுகாப்புவாதிகளின் பார்வை: அக்காலத்தில் ஒழிப்பு நடவடிக்கையை எதிர்த்தவர்கள் (பழமைவாத கோயில் உயரடுக்கினர் மற்றும் சில பண்பாட்டுப் பாதுகாவலர்கள் உட்பட) தேவதாசி முறை தமிழ் கலை மற்றும் கோயில் சடங்குகளின் அத்தியாவசியமான தூண் என்று வாதிட்டனர். அர்ப்பணிப்பு முறையை சட்டவிரோதமாக்குவது, பாரம்பரிய நடனம் (சதிர்) மற்றும் கோயில் இசை மரபுகளின் பரம்பரை வழிகளை அழித்துவிடும் என்று அவர்கள் கூறினர்.
- சதிர் ஆட்டம் பரதநாட்டியமாக மறுபெயரிடப்படல் ("கலை உரிமைகோரல் விவாதம்")
வரலாற்று ரீதியாகவும் தற்காலத்திலும் மிகவும் சூடான விவாதங்களில் ஒன்று, கலை வடிவத்திற்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை மையமாகக் கொண்டது:
தேவதாசி கலைஞர்கள் புறந்தள்ளப்படல்: 1930கள் மற்றும் 1940களில் (ருக்மிணி தேவி அருண்டேல் மற்றும் ஈ. கிருஷ்ண ஐயர் போன்றவர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டு) சதிர் ஆட்டம் நிறுவனமயமாக்கப்பட்டு 'பரதநாட்டியம்' என மறுபெயரிடப்பட்டபோது, அது புனிதப்படுத்தப்பட்டு பிராமண மேல்சாதி, நகர்ப்புற வட்டத்திற்குள் கொண்டு வரப்பட்டது.
முரண்பாடு: இன்றைய நடன வரலாற்று ஆசிரியர்களும் ஆர்வலர்களும், இந்த மறுமலர்ச்சியானது பரம்பரை தேவதாசி கலைஞர்களிடமிருந்து (முக்கியமாக இசை வெள்ளாளர் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களிடமிருந்து) அக்கலையை "கையகப்படுத்திக் கொண்டது/உரிமைகோரிக் கொண்டது" என்று வாதிடுகின்றனர். அதே வேளையில், தலைமுறை தலைமுறையாக அக்கலையை வளர்த்துப் பாதுகாத்த பெண்கள் சமூக ரீதியாக இழிவுபடுத்தப்பட்டனர். நடனம் உயர்த்தப்பட்டு கொண்டாடப்பட்ட போதிலும், அதை உருவாக்கிய பரம்பரைப் பெண்கள் தகுந்த கலை அல்லது பொருளாதார அங்கீகாரமின்றி சமூக ரீதியாக ஓரங்கட்டப்பட்டு வாழ்வாதாரத்தை இழந்தனர்.
- பாலியல் சுதந்திரம் எதிர் சுரண்டல்
தன்னாட்சி மற்றும் தாய்வழி முறைமை: சில நவீன பெண்ணிய அறிஞர்களும் வரலாற்று ஆசிரியர்களும், அக்காலத்து பிற பெண்களுடன் ஒப்பிடும்போது தேவதாசிகள் தனித்துவமான உரிமைகளைக் கொண்டிருந்ததைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். அவர்கள் விதவை சடங்குகளுக்கு உட்பட்டவர்கள் அல்ல (ஏனெனில் அவர்கள் குறியீட்டு ரீதியாக "அழிவற்ற இறைவனுக்கு மணம் முடிக்கப்பட்டவர்கள்"), சொத்துரிமை பெற்றிருந்தனர், குடும்பச் சொத்துக்களை வாரிசாகப் பெற்றனர், மேலும் தாய்வழி முறையிலான குடும்ப அமைப்பில் வாழ்ந்தனர். அவர்களை வெறும் "பாலியல் தொழிலாளிகள்" என்று மட்டும் சித்தரிப்பது, ஒரு சிக்கலான சமூக அமைப்பின் மீது விக்டோரியன்/காலனித்துவ ஒழுக்கவியல் பார்வையை திணிப்பதாகும் என்று சில ஆய்வாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
அமைப்புரீதியான கட்டாயப்படுத்துதல்: மறுபுறம், மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் சுட்டிக்காட்டுவது என்னவென்றால், பெயரளவிலான தன்னாட்சி இருந்தபோதிலும், பெரும்பாலான தேவதாசிகள் - குறிப்பாக பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் அரச ஆதரவு சரிந்தபோது - கடுமையான பொருளாதார பலவீனம், சாதிய ஒடுக்கமுறை மற்றும் கட்டாய பாலியல் தொழிலுக்கு ஆளாக்கப்பட்டனர். இதனால் உண்மையான 'சம்மதம்' என்பது அங்கே சாத்தியமில்லாமல் போனது.
- காலனித்துவ தாக்கம் எதிர் உள்நாட்டு சிதைவு
காலனித்துவ "விக்டோரியன் ஒழுக்கவியல்": பல பண்பாட்டு வரலாற்று ஆசிரியர்கள், பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ நிர்வாகமும் கிறிஸ்தவ மதப் பரப்பாளர்களும் கடுமையான மேலைநாட்டு ஒழுக்கக் கருத்துக்களைப் பயன்படுத்தி, சிக்கலான கோயில் வழக்கங்களைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு, ஏகபத்தினி முறை அல்லாத அல்லது குடும்ப அமைப்பிற்கு வெளியே இருந்த அனைத்து பெண்களையும் "பொது பாலியல் தொழிலாளிகள்" எனச் சுருக்கிவிட்டதாக வாதிடுகின்றனர். தொற்றுநோய்கள் சட்டம் (Contagious Diseases Acts) போன்ற சட்டங்கள் இந்தப் பெண்களைக் குற்றவாளிகளாக்கி, அவர்களின் சமூக அந்தஸ்து வீழ்ச்சியடையக் காரணமாயின.
உள்நாட்டு அமைப்புரீதியான சிதைவு: மாறாக, விமர்சகர்கள் வாதிடுவது என்னவென்றால், பழி முழுவதையும் காலனித்துவ ஆட்சிக் கணிப்பின் மீது மட்டும் போடுவது, பிரிட்டிஷ் சட்டங்கள் தலையிடுவதற்கு முன்பே உள்நாட்டு ஆணாதிக்கம், சாதி படிநிலை மற்றும் பொருளாதார வீழ்ச்சி ஆகியவை தேவதாசிகளை செல்வந்த நிலப்பிரபுக்களை (ஜமீன்தார்களை) சார்ந்திருக்கும் நிலைக்கு எவ்வாறு தள்ளியிருந்தன என்பதை புறக்கணிப்பதாகிவிடும்.
- சமூக அடையாளம் மற்றும் நவீன மறுவாழ்வு
சமூக வடுவும் கலைச்சொல் விவாதமும்: தற்கால தமிழ்நாட்டில், பரம்பரை சமூகத்தின் வழித்தோன்றல்கள் (பெரும்பாலும் இசை வெள்ளாளர் அடையாளத்தின்கீழ் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டவர்கள்) வரலாற்று பிரதிநிதித்துவம் குறித்த விவாதங்களைச் சந்திக்கின்றனர். 'தேவதாசி' என்ற பொதுவான சொல் இன்று சாதாரணமான முறையில் பயன்படுத்தப்படுவதற்கு இச்சமூகத்தைச் சேர்ந்த பலரும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கின்றனர். ஏனெனில் அது அவர்களின் முன்னோர்களின் கலை, இலக்கியப் பங்களிப்பை அங்கீகரிப்பதற்குப் பதிலாக பாலியல் தொழிலோடு தொடர்புடைய ஒரு சமூக வடுவாகவே நீடிக்கிறது.
சமூக-பொருளாதார விளைவுகள்: தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டங்கள் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் முறையான அர்ப்பணிப்பை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தாலும், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு விரிவான நிலச் சீர்திருத்தங்களையோ, பொருளாதார பாதுகாப்பு வலைகளையோ அல்லது கலை ஒருங்கிணைப்பையோ வழங்கத் தவறிவிட்டன; இதனால் பல குடும்பங்கள் பல தசாப்தங்களாக நிதி நெருக்கடியில் தவித்தன என்று ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
- பொன்.சந்திரன்