1977 செப்டம்பர் 5. அமெரிக்காவின் கேப் கனாவெரல் ஏவுதளம்.
மனிதகுலத்தின் அறிவியல் வரலாற்றில் நீண்ட காலம் பேசப்படப்போகும் ஒரு பயணம் அன்றுதான் தொடங்கியது. பூமியில் மனிதர்கள் உருவாக்கிய ஒரு சிறிய விண்கலம், இதுவரை எந்த மனிதனும் சென்றிராத தொலைவை நோக்கிப் புறப்பட்டது. அதன் பெயர் வாயேஜர் 1 (Voyager 1).
அது புறப்பட்டபோது அதன் பயணத் திட்டம் சில ஆண்டுகளுக்கானதுதான். வியாழன், சனி ஆகிய வெளிக்கோள்களை நெருங்கி ஆய்வு செய்து, அவற்றின் படங்களையும் அறிவியல் தரவுகளையும் பூமிக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்பதே முதன்மையான நோக்கம். ஆனால், அந்தச் சிறிய விண்கலம் மனிதர்களின் கணிப்புகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் கடந்து, கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டாகப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
2026 நவம்பர் 18 அன்று அது ஒரு வரலாற்றுச் சாதனையை நிகழ்த்த இருக்கிறது. பூமியிலிருந்து ஒரு ஒளி நாள் தொலைவை எட்டும் முதல் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பொருள் என்ற பெருமையைப் பெறப்போகிறது.
ஒரு ஒளி நாள் என்றால் என்ன? ஒளி ஒரு நாளில் கடக்கும் தூரம். அதாவது சுமார் 25,900 கோடி அல்ல; 2,590 கோடி கிலோமீட்டர் (25.9 பில்லியன் கிலோமீட்டர்). ஒளி ஒரு வினாடிக்கு சுமார் 3 லட்சம் கிலோமீட்டர் வேகத்தில் பயணிக்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஒளிக்கே இந்தத் தூரத்தைக் கடக்க 24 மணி நேரம் தேவைப்படுகிறது என்றால், அந்தத் தொலைவின் பிரம்மாண்டத்தை நாம் கற்பனை செய்து பார்க்கலாம்.
இந்த மைல்கல்லை எட்டிய பிறகும் வாயேஜர் 1 தனது பயணத்தைத் தொடரும். அதன் பயணத்தில் எந்தப் புதிய கதவும் திறக்கப்படுவதில்லை; விண்வெளியில் ஒரு கோடு வரையப்படுவதுமில்லை. ஆனால் மனித அறிவியல் வரலாற்றில் இது ஒரு மிகப்பெரிய அடையாளம்.
இது வெறும் விண்வெளிச் செய்தி அல்ல. மனிதன் எவ்வளவு தொலைவுக்குச் சிந்திக்க முடியும், எவ்வளவு தொலைவுக்கு தனது அறிவை அனுப்ப முடியும் என்பதற்கான சான்று.
பயணத்தின் பின்னணி: 176 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை கிடைத்த வாய்ப்பு
வாயேஜர் திட்டம் தற்செயலாக உருவானதல்ல. 1970-களில் வியாழன், சனி, யுரேனஸ், நெப்டியூன் ஆகிய வெளிக்கோள்கள் ஒரே காலகட்டத்தில் விண்கலப் பயணத்திற்கு சாதகமான அமைப்பில் இருந்தன. இத்தகைய கோள் அமைப்பு சுமார் 175 முதல் 176 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறைதான் கிடைக்கும் என்று கணிக்கப்பட்டது.
ஒரு கோளின் ஈர்ப்பு விசையைப் பயன்படுத்தி விண்கலத்தின் வேகத்தையும் பயணத் திசையையும் மாற்றி, அடுத்த கோளை நோக்கிச் செலுத்தும் தொழில்நுட்பம் Gravity Assist அல்லது ஈர்ப்பு விசை உதவி என்று அழைக்கப்படுகிறது. எரிபொருளை அதிகம் செலவழிக்காமல் விண்கலத்தை வேகப்படுத்துவதற்கு இந்த முறை உதவுகிறது.
இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளவே நாசா வாயேஜர் திட்டத்தை உருவாக்கியது.
வாயேஜர் 2, 1977 ஆகஸ்ட் 20 அன்று முதலில் விண்ணில் ஏவப்பட்டது. அதன் பிறகு, செப்டம்பர் 5 அன்று வாயேஜர் 1 புறப்பட்டது. வாயேஜர் 1 வேகமான பாதையில் சென்றதால், தனது இரட்டை விண்கலமான வாயேஜர் 2-ஐ முந்தியது.
இரண்டு விண்கலங்களும் ஒரே மாதிரியான கருவிகளைக் கொண்டிருந்தாலும் அவற்றின் பயணப் பாதைகள் வேறுபட்டன. இதனால் அவை வெவ்வேறு கோள்களை ஆய்வு செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
வியாழன்: எதிர்பாராத உலகங்களின் அறிமுகம்
1979 மார்ச் 5 அன்று வாயேஜர் 1 வியாழன் கோளை நெருங்கியது.
அதுவரை வியாழனைப் பற்றிய மனிதனின் அறிவு தொலைநோக்கிகளின் பார்வையையும் முந்தைய ஆய்வுகளையும் சார்ந்திருந்தது. ஆனால் வாயேஜர் அனுப்பிய படங்கள் வியாழன் குறித்த புரிதலைப் பெரிதும் மாற்றின.
வியாழனுக்கு மெல்லிய வளைய அமைப்பு இருப்பதை அது கண்டறிந்தது. மேலும், அதன் நிலவான ஐயோ (Io) பகுதியில் செயலில் இருக்கும் எரிமலைகளைக் கண்டது. பூமிக்கு வெளியே வேறொரு விண்பொருளில் செயலில் இருக்கும் எரிமலைகள் இருப்பதை நேரடியாகக் கண்டறிந்தது மிக முக்கியமான அறிவியல் நிகழ்வாகும்.
ஐயோவில் எரிமலைச் செயல்பாடுகள் இருப்பதற்குக் காரணம் வியாழனின் மிகப்பெரிய ஈர்ப்பு விசையும், அருகிலுள்ள பிற நிலவுகளின் ஈர்ப்பு விசைகளும் ஏற்படுத்தும் அலைவிசை வெப்பமாக்கல் (Tidal Heating) ஆகும்.
வியாழனின் நிலவுகள் வெறும் பனிப்பாறைகளும் பாறைகளும் அல்ல; ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான உலகங்கள் என்பதை வாயேஜர் படங்கள் உணர்த்தின.
சனி: வளையங்களுக்குள் மறைந்திருந்த ரகசியங்கள்
1980 நவம்பர் 12 அன்று வாயேஜர் 1 சனியை நெருங்கியது.
சனியின் வளையங்கள் ஒரே தொடர்ச்சியான அமைப்பு போலத் தோன்றினாலும், அவை எண்ணற்ற சிறிய வளையங்கள், பனித்துகள்கள், பாறைத்துகள்கள் ஆகியவற்றால் ஆன சிக்கலான அமைப்பு என்பதை விண்கலம் எடுத்த படங்களும் அளவீடுகளும் வெளிப்படுத்தின.
சனியின் மிகப்பெரிய நிலவான டைட்டன் (Titan) மீது வாயேஜர் 1 கவனம் செலுத்தியது. அங்கு அடர்த்தியான நைட்ரஜன் நிறைந்த வளிமண்டலம் இருப்பதை ஆய்வு உறுதிப்படுத்தியது. சூரியக் குடும்பத்தில் பூமியைத் தவிர அடர்த்தியான வளிமண்டலம் கொண்ட உலகங்களைப் புரிந்துகொள்வதில் டைட்டன் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றது.
டைட்டனை நெருங்கிச் செல்வதற்காக வாயேஜர் 1-ன் பாதை திட்டமிடப்பட்டது. இதன் காரணமாக அது யுரேனஸ், நெப்டியூன் கோள்களை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில் தொடரவில்லை. அவற்றை ஆய்வு செய்யும் வாய்ப்பு வாயேஜர் 2-க்குக் கிடைத்தது.
இது ஒரு முக்கியமான அறிவியல் திட்டமிடல் முடிவு. ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நெருங்குவதற்காகப் பாதையை மாற்றியதால், மற்றொரு வாய்ப்பு கைவிடப்பட்டது.
பூமியைத் திரும்பிப் பார்த்த கணம்: Pale Blue Dot
1990 பிப்ரவரி 14. வாயேஜர் 1 தனது கேமராவைத் திருப்பி பூமியை நோக்கிப் படமெடுத்தது.
அப்போது அது பூமியிலிருந்து சுமார் 600 கோடி கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தது. அந்தப் படத்தில் பூமி ஒரு மிகச் சிறிய, மங்கலான நீலப் புள்ளியாகத் தெரிந்தது. அந்தப் புகைப்படம்தான் உலகப் புகழ்பெற்ற Pale Blue Dot.
இந்தப் படத்தை எடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியவர்களில் முக்கியமானவர் வானியலாளர் கார்ல் சேகன் (Carl Sagan). பூமியை இவ்வளவு தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது, மனிதர்கள் தங்களுடைய உலகைப் பற்றியும், அதில் வாழும் உயிரைகளைப் பற்றியும் புதிய பார்வையைப் பெறுவார்கள் என்று அவர் நம்பினார்.
அந்தப் புகைப்படத்தைப் பற்றி கார்ல் சேகன் எழுதிய கருத்தின் சாரம் இதுதான்: நாம் நேசிக்கும் மனிதர்கள், நமக்குத் தெரிந்தவர்கள், நமது வரலாறு, மதங்கள், போர்கள், பேரரசுகள், வெற்றிகள், தோல்விகள் அனைத்தும் அந்தச் சிறிய நீலப் புள்ளியில்தான் நிகழ்ந்தன.
பூமியில் மனிதர்கள் உருவாக்கிய எல்லைகள், நாடுகள், மதங்கள், இனங்கள் ஆகியவற்றின் வேறுபாடுகள் விண்வெளியிலிருந்து பார்க்கும்போது எவ்வளவு சிறியவை என்பதை அந்தப் படம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
அந்தப் புள்ளி வெறும் பூமியின் படம் அல்ல. அது மனிதகுலம் தன்னைப் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு கண்ணாடி.
கேமரா ஏன் அணைக்கப்பட்டது?
வாயேஜர் 1-ன் கேமராக்கள் 1990 பிப்ரவரி 14 அன்று எடுக்கப்பட்ட படங்களுக்குப் பிறகு அணைக்கப்பட்டன. சூரியக் குடும்பத்தின் குடும்பப் புகைப்படம் (Family Portrait), அதில் இடம்பெற்ற பூமியின் Pale Blue Dot படம் ஆகியவை அதன் கடைசிப் படங்களாக அமைந்தன.
ஏன் அதன் பிறகு படம் எடுக்கவில்லை? இதற்கு இரண்டு முக்கியமான காரணங்கள் உள்ளன.
முதலாவது, வாயேஜர் 1 அப்போது தனது முக்கியமான கோள் ஆய்வுப் பணிகளை முடித்திருந்தது. அது பயணித்துக் கொண்டிருந்த திசையில் புகைப்படம் எடுக்க வேண்டிய இலக்குகள் இல்லை. தொலைவில் உள்ள இருண்ட விண்வெளியைப் படமெடுப்பதால் அறிவியல் பயன் குறைவு.
இரண்டாவது, விண்கலத்தின் மின்சக்தி வரம்புக்குட்பட்டது. கேமராக்கள் உள்ளிட்ட தேவையற்ற கருவிகளை அணைப்பதன் மூலம், விண்வெளியில் உள்ள காந்தப்புலம், மின்சுமை கொண்ட துகள்கள், அண்டக் கதிர்கள் போன்றவற்றை ஆய்வு செய்யும் கருவிகளுக்குத் தேவையான சக்தியைச் சேமிக்க முடியும்.
இதில்தான் அறிவியலின் நடைமுறை அணுகுமுறை வெளிப்படுகிறது. ஒரு கருவி ஒருகாலத்தில் மிக முக்கியமான பணியைச் செய்திருக்கலாம். ஆனால் அடுத்த கட்டத்தில் வேறு கருவிகள் அதிக முக்கியத்துவம் பெறும்போது, சக்தியைச் சேமிப்பதற்காக முன்னுரிமைகளை மாற்ற வேண்டும்.
வாயேஜர் 1 இப்போது புதிய புகைப்படங்களை எடுக்கவில்லை. ஆனால் அதன் அறிவியல் பயணம் முடிந்துவிடவில்லை. அது இன்னும் சில அறிவியல் கருவிகளின் மூலம் தரவுகளைச் சேகரித்து பூமிக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறது.
சூரியனின் எல்லையைத் தாண்டிய முதல் விண்கலம்
2012 ஆகஸ்ட் 25 அன்று வாயேஜர் 1 ஹீலியோபாஸ் (Heliopause) எனப்படும் எல்லையைக் கடந்தது. இது சூரியனிலிருந்து வெளிப்படும் மின்சுமை கொண்ட துகள்களின் ஓட்டமான சூரியக் காற்றின் தாக்கம் குறைந்து, விண்மீன்களுக்கு இடையிலான ஊடகம் மேலோங்கும் எல்லைப் பகுதி.
இதன் மூலம் வாயேஜர் 1 விண்மீன்களுக்கு இடையிலான விண்வெளிக்குள் (Interstellar Space) நுழைந்த முதல் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட விண்கலம் ஆனது.
இங்கே ஒரு முக்கியமான அறிவியல் வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஹீலியோபாஸ் எல்லையைக் கடப்பது, சூரியக் குடும்பத்தின் எல்லா பகுதிகளையும் தாண்டிவிட்டது என்று பொருளல்ல. சூரியனின் ஈர்ப்பு விசை ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஓர்ட் மேகம் (Oort Cloud) இன்னும் மிகத் தொலைவில் உள்ளது. எனவே, சூரியனின் துகள்கள் உருவாக்கும் பாதுகாப்புக் குமிழிக்கு வெளியே சென்றுவிட்டது என்பதே துல்லியமான விளக்கம்.
வாயேஜர் 1 இப்போது மணிக்கு சுமார் 61,000 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் பயணிக்கிறது. அதன் பயணத்தைத் தொடர்ந்து இயக்கும் ராக்கெட் எஞ்சின் எதுவும் இப்போது செயல்படவில்லை. ஏற்கெனவே பெற்ற வேகமும், விண்வெளியில் மிகக் குறைவான எதிர்ப்பும் இருப்பதால் அது தொடர்ந்து முன்னேறுகிறது.
நியூட்டனின் இயக்க விதிகளில் ஒன்றான நிலைம விதியை நினைவுபடுத்தும் நிகழ்வு இது: வெளிப்புற விசை செயல்படாத வரை, ஓர் இயக்கத்தில் இருக்கும் பொருள் தனது இயக்கத்தைத் தொடரும்.
ஒரு செய்தி அனுப்பினால் பதில் வர இரண்டு நாட்கள்!
வாயேஜர் 1 பூமியிலிருந்து இவ்வளவு தொலைவில் இருப்பதால், அதனுடன் தொடர்பு கொள்வதே ஒரு பெரிய தொழில்நுட்பச் சவாலாக மாறியுள்ளது.
நாம் பூமியிலிருந்து அனுப்பும் ரேடியோ கட்டளை அதனைச் சென்றடைய சுமார் 24 மணி நேரம் ஆகும். அங்கிருந்து பதில் சமிக்ஞை பூமியை அடைய மேலும் 24 மணி நேரம் தேவைப்படும்.
அதாவது, ஒரு கட்டளையை அனுப்பி, அதற்கான பதிலைப் பெற கிட்டத்தட்ட இரண்டு நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டும்.
இவ்வளவு தொலைவில் இருந்து வரும் மிக மெலிந்த சமிக்ஞையைக் கண்டறிய நாசா தனது Deep Space Network எனப்படும் ஆழ்விண்வெளித் தொடர்பு வலையமைப்பைப் பயன்படுத்துகிறது. அமெரிக்கா, ஸ்பெயின், ஆஸ்திரேலியா ஆகிய இடங்களில் அமைந்துள்ள மிகப்பெரிய ஆண்டெனாக்கள் இதற்குப் பயன்படுகின்றன.
இந்தத் தொலைவில் இருந்து வரும் தரவுகளைப் பெறுவது மட்டுமல்ல; அவற்றைப் புரிந்துகொண்டு விண்கலத்தின் செயல்பாட்டைத் தொடர்ந்து கண்காணிப்பதும் பொறியாளர்களுக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கிறது.
மின்சக்தி குறைகிறது; ஆனால் பயணம் தொடர்கிறது
வாயேஜர் 1 சூரிய ஒளியைப் பயன்படுத்தி இயங்குவதில்லை. சூரியனிலிருந்து வெகுதொலைவில் இருப்பதால் சூரிய மின்தகடுகள் பயனுள்ளதாக இருக்காது. அதற்குப் பதிலாக கதிரியக்கப் பொருளான புளூட்டோனியம்-238 சிதைவதால் வெளிப்படும் வெப்பத்தை மின்சாரமாக மாற்றும் RTG (Radioisotope Thermoelectric Generator) கருவி அதன் மின்சக்தித் தேவையைப் பூர்த்தி செய்கிறது.
ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல அந்த மின்சக்தி குறைந்து வருகிறது. நாசாவின் தகவலின்படி, இரண்டு வாயேஜர் விண்கலங்களும் ஆண்டுக்கு சுமார் நான்கு வாட்ஸ் மின்சக்தியை இழக்கின்றன.
இதனால் தேவையற்ற கருவிகளை ஒவ்வொன்றாக அணைத்து, முக்கியமான அறிவியல் கருவிகளைத் தொடர்ந்து இயக்குவதற்கான முயற்சியில் பொறியாளர்கள் ஈடுபட்டுள்ளனர்.
2025 பிப்ரவரியில் வாயேஜர் 1-ன் Cosmic Ray Subsystem அணைக்கப்பட்டது. 2026 ஏப்ரலில் Low-Energy Charged Particles கருவியும் மின்சக்தியைச் சேமிப்பதற்காக அணைக்கப்பட்டது. அதே நேரத்தில் காந்தப்புலம் மற்றும் பிளாஸ்மா அலைகள் தொடர்பான சில கருவிகள் தொடர்ந்து இயங்குகின்றன.
வாயேஜர் 2-க்கும் இதேபோன்ற மின்சக்தி மேலாண்மை நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. 2026 ஆகஸ்டில் நாசா பொறியாளர்கள் அதன் மின்சக்தியைச் சேமித்து அறிவியல் ஆய்வைத் தொடர்ந்து நடத்துவதற்கான மாற்றங்களை வெற்றிகரமாகச் செய்தனர்.
அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு விண்கலத்தை இன்றும் இயங்க வைப்பதற்காகப் பொறியாளர்கள் மேற்கொள்ளும் இந்த முயற்சிகள் தனியாகவே ஒரு அறிவியல் சாதனை.
மனிதகுலத்தின் செய்தியைச் சுமக்கும் தங்கத் தட்டு
வாயேஜர் 1-ன் பயணத்தில் மிகவும் சுவாரசியமான அம்சங்களில் ஒன்று அதனுடன் எடுத்துச் செல்லப்பட்டுள்ள Golden Record எனப்படும் தங்க நிறப் பதிவுத்தட்டு.
வாயேஜர் 1, வாயேஜர் 2 ஆகிய இரண்டு விண்கலங்களிலும் தலா ஒரு பதிவு வைக்கப்பட்டுள்ளது. மனிதகுலம், பூமியின் உயிரினங்கள், இயற்கை, கலாச்சாரம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய தகவல்களை எதிர்காலத்தில் வேறொரு அறிவார்ந்த உயிரினம் கண்டுபிடித்தால் அறிந்துகொள்ளும் வகையில் இந்தப் பதிவு தயாரிக்கப்பட்டது.
இதில் பூமியின் இயற்கை ஒலிகள், கடல் அலைகள், காற்றின் சத்தம், பறவைகளின் குரல்கள், குழந்தையின் அழுகை, மனிதர்களின் வாழ்த்துச் செய்திகள், இசை, பல்வேறு படங்கள் ஆகியவை இடம்பெற்றுள்ளன.
55 மொழிகளில் மனிதர்களின் வாழ்த்துச் செய்திகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் தமிழும் இடம்பெற்றுள்ளது. தமிழில் ஒலிக்கும் “வணக்கம்” என்ற வாழ்த்தும் அந்தப் பதிவின் ஒரு பகுதியாக விண்வெளிக்குச் சென்றிருக்கிறது.
பாக் இசை உள்ளிட்ட உலகின் பல்வேறு இசை மரபுகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இசைப் பதிவுகளும் அதில் உள்ளன.
இது வேற்றுகிரகவாசிகள் நிச்சயமாகக் கண்டுபிடிப்பார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பில் உருவாக்கப்பட்டதல்ல. மனிதகுலம் தன்னைப் பற்றிய ஒரு சிறிய அறிமுகத்தைப் பிரபஞ்சத்திற்குச் சமர்ப்பிக்கும் அடையாள முயற்சி.
நமது மொழி, இசை, இயற்கை, வாழ்வியல் ஆகியவற்றின் சில தடயங்களை பூமிக்கு அப்பால் கொண்டு செல்லும் ஒரு கலைப்பூர்வமான அறிவியல் முயற்சி என்று இதைக் கூறலாம்.
வாயேஜர் 2: நான்கு கோள்களையும் பார்த்த பயணி
வாயேஜர் 1 பற்றிப் பேசும்போது அதன் இரட்டை விண்கலமான வாயேஜர் 2-ஐ மறந்துவிட முடியாது.
1977 ஆகஸ்ட் 20 அன்று புறப்பட்ட வாயேஜர் 2, வியாழன், சனி ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து 1986-ல் யுரேனஸையும், 1989-ல் நெப்டியூனையும் நெருங்கி ஆய்வு செய்தது.
யுரேனஸ், நெப்டியூன் ஆகிய இரண்டு கோள்களையும் நேரடியாக நெருங்கிச் சென்று ஆய்வு செய்த ஒரே விண்கலம் இதுவரை வாயேஜர் 2 மட்டுமே.
யுரேனஸின் வளிமண்டலம், அதன் காந்தப்புலம், வளையங்கள், நிலவுகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய தகவல்களை அது வழங்கியது. நெப்டியூனின் வளிமண்டலத்தில் காணப்பட்ட பெரும் புயல் அமைப்புகள், அதன் நிலவான டிரைட்டனில் காணப்பட்ட நைட்ரஜன் பனிக்குழாய் வெடிப்புகள் போன்ற கண்டுபிடிப்புகள் அறிவியல் உலகை வியப்பில் ஆழ்த்தின.
2018 நவம்பர் 5 அன்று வாயேஜர் 2-வும் ஹீலியோபாஸ் எல்லையைக் கடந்து விண்மீன்களுக்கு இடையிலான விண்வெளிக்குள் நுழைந்தது.
வாயேஜர் 1 தொலைவில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், வாயேஜர் 2 வேறு திசையில் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இரண்டு விண்கலங்களும் வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து கிடைக்கும் அறிவியல் தரவுகளை பூமிக்கு அனுப்புகின்றன.
எதிர்காலத்தில் வாயேஜர் எங்கே செல்லும்?
வாயேஜர் 1-ன் பயணம் இன்னும் முடிவடையவில்லை. அது சுமார் 40,000 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு Gliese 445 எனப்படும் நட்சத்திரத்தை ஒப்பீட்டளவில் நெருங்கிய தொலைவில் கடந்து செல்லும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. அப்போதும் அந்த நட்சத்திரத்திலிருந்து சுமார் 1.6 ஒளி ஆண்டுகள் தொலைவில்தான் இருக்கும்.
அந்தக் காலத்தில் மனித இனம் எப்படி இருக்கும்? பூமியில் உயிர்கள் தொடர்ந்து வாழுமா? மனிதர்கள் வேறு கோள்களில் குடியேறியிருப்பார்களா? அல்லது மனித நாகரிகம் முற்றிலும் வேறு வடிவம் பெற்றிருக்குமா?
இவற்றுக்கெல்லாம் இப்போது நம்மிடம் விடைகள் இல்லை.
ஆனால் வாயேஜர் 1 தொடர்ந்து பயணிக்கும். அதன் மின்சக்தி ஒருநாள் போதாமலாகி, பூமியுடன் தொடர்பு கொள்ள முடியாமல் போகலாம். அப்போது அது அறிவியல் தரவுகளை அனுப்புவதை நிறுத்திவிடும். இருந்தாலும் விண்வெளியில் அதன் பயணம் தொடரும்.
அதன் தங்கப் பதிவுத்தட்டு எவ்வளவு காலம் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்பதைத் துல்லியமாகக் கணிக்க முடியாது. ஆனால் அதை உருவாக்கிய விஞ்ஞானிகள், மிக நீண்ட காலம் நீடிக்கக்கூடிய வகையில் பாதுகாப்பு உறையுடன் வடிவமைத்துள்ளனர்.
ஒருவேளை பல ஆயிரம், பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வேறொரு அறிவார்ந்த உயிரினம் அந்த விண்கலத்தைக் கண்டுபிடித்தால், பூமியில் ஒரு காலத்தில் அறிவைத் தேடிய உயிரினங்கள் வாழ்ந்தன என்பதை அறிந்துகொள்ள வாய்ப்பு கிடைக்கலாம்.
மனிதனுக்குச் சொல்லும் பிரபஞ்சப் பாடம்
வாயேஜர் 1 நமக்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
மனிதன் யார்? அவன் எதற்காக வாழ்கிறான்? அவனுடைய அறிவும் ஆற்றலும் எதை நோக்கிப் பயணிக்கின்றன?
மனித வரலாற்றைப் பார்த்தால் போர்களும், அதிகாரப் போட்டிகளும், மதம், இனம், மொழி, நாடு எனப் பிரிந்து நிற்கும் முரண்பாடுகளும் ஏராளம். மனிதன் உருவாக்கிய அறிவியல் வளர்ச்சியே சில நேரங்களில் அழிவுக்கான ஆயுதங்களாகவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
ஆனால் அதே மனிதன் தனது குறுகிய வாழ்நாளையும் பூமியின் எல்லைகளையும் கடந்து சிந்திக்கிறான். கோடிக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தொலைவுக்கு ஒரு விண்கலத்தை அனுப்புகிறான். அது தரும் தரவுகளைப் புரிந்துகொள்ள பல தலைமுறை விஞ்ஞானிகள் உழைக்கிறார்கள். அந்த விண்கலத்தில் மனிதர்களின் மொழி, இசை, இயற்கை ஒலிகள் ஆகியவற்றையும் பதிவு செய்து அனுப்புகிறான்.
மனிதனுக்குள் அழிவை உருவாக்கும் ஆற்றலும் இருக்கிறது; புதிய உலகங்களை அறியத் தூண்டும் ஆர்வமும் இருக்கிறது. இந்த இரண்டில் எதற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கிறோம் என்பதுதான் நமது எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கப் போகிறது.
ஒரு சிறிய நீலப் புள்ளியான பூமிதான் நமது ஒரே வாழ்விடம். வேறு கோள்களில் உயிர் வாழ்வதற்கான சாத்தியங்களை ஆராய்வது அவசியமான அறிவியல் முயற்சி. ஆனால் அதற்காக நமது பூமியைப் புறக்கணிக்க முடியாது. வேறு உலகங்களைத் தேடுவதற்கு முன்பாக, நாம் வாழும் உலகைப் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பு நமக்கு இருக்கிறது.
வாயேஜர்1 நமக்குச் சொல்லும் பாடம் இதுதான்: மனிதனின் உடல் பூமியில் வாழ்ந்தாலும், அவனுடைய சிந்தனை பிரபஞ்சம் முழுவதையும் நோக்கிப் பயணிக்க முடியும்.
1977-ல் புறப்பட்ட ஒரு சிறிய விண்கலம், 2026-ல் ஒரு ஒளி நாள் தொலைவை எட்டுகிறது. அதன் வேகம் மணிக்கு சுமார் 61,000 கிலோமீட்டர். ஆனால் அது கடந்து வந்த அறிவியல் பயணத்தின் மதிப்பை எந்த வேகத்தாலும், எந்தத் தொலைவாலும் அளந்துவிட முடியாது.
ஒரு ஒளி நாள் தொலைவு. 49 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான பயணம். பூமியிலிருந்து அனுப்பப்பட்ட மனித அறிவின் ஒரு தூதன் இன்னும் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
அது பேசும் மொழி அறிவியல். அது சுமந்து செல்லும் செய்தி மனிதகுலம். அதன் பயணம் நமக்கு நினைவூட்டுவது ஒன்றே ஒன்று: நாம் வாழும் இந்தச் சிறிய பூமியைப் புரிந்துகொள்வதும் பாதுகாப்பதும், பிரபஞ்சத்தைத் தேடிச் செல்வதற்கு இணையான முக்கியத்துவம் கொண்டவை.
- அ.தமிழ்ச்செல்வன்