dmlogo

தொடர்பு முகவரி: எஸ்-5, மகாலட்சுமி அடுக்ககம், 13/26, குளக்கரை சாலை, சென்னை - 600 0034. பேச: 044 - 2822 1314

ஒரு குற்றவியல் வழக்கின் விசாரணை, நீதிமன்றத்தில் எவ்விதம் நடைபெற வேண்டும் என்பது குறித்து சென்ற இதழில் வெளியான இக்கட்டுரைத் தொடரில் விரிவாகப் பார்த்தோம். ஒவ்வொரு வழக்கு விசாரணையிலும் சாட்சிகள், சாட்சியங்கள் வழக்கின் முடிவிற்கு அடிப்படையாக அமைபவை என்பதையும் கண்டோம். ஒவ்வொரு சாட்சியின் நீதிமன்ற விசாரணையும் முதல் விசாரணை, குறுக்கு விசாரணை மற்றும் மறு விசாரணை என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளதையும், அவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் குறித்து ஏற்கனவே கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த நீதிமன்ற விசாரணை குறித்த அம்சங்களைப் புரிந்து கொள்ள ஏதுவாக, ஒரு வழக்கில் பல்வேறு வகைப்பட்ட சாட்சிகளின், சாட்சியங்களின் பதிவுகளை ஓர் எடுத்துக்காட்டாக ஆய்வு செய்யும் பொழுதுதான் அவற்றின் முழுமையான பரிமாணங்களை உணர முடியும்.

வன்கொடுமை வழக்குகளைப் பொருத்தவரையில், இன்று பரவலாக அறியப்பட்டதும் முன் உதாரணமாகத் திகழ்வதுமான மேலவளவு வழக்கின் சாட்சிகளின் சாட்சியங்களைக் கொண்டு விளங்கிக் கொள்ள முற்படலாம். இந்த அடிப்படையில்தான், மேலவளவு வழக்கின் சாட்சிகளின் சாட்சியங்களைத் தொகுத்து பின்வருமாறு தருகிறோம் :

.சா 1 : கிருஷ்ணன் (கண்ணுற்ற சாட்சி) முதல் விசாரணை :

நான் மேலவளவு தெற்கு நகர் காந்தி நகரில் வசிக்கிறேன். நான் இந்து பறையர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். எதிரிகள் அனைவரையும் எனக்கு தெரியும். பாரதிராஜா, மனோகரன் எதிரிகளைத் தவிர, மற்ற எதிரிகள் அம்பலக்காரர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். எதிரிகளுக்கும் எங்களுக்கும் விரோதம். மனோகரன், பாரதிராஜா ஆகியோர் அம்பலக்காரர்களுக்கு சப்போட்டாக இருந்ததால், அவர்கள் இரண்டு பேர்களும் எங்களுக்கு விரோதம். சுமார் மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மேலவளவு பஞ்சாயத்து, தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்திற்காக தனி பஞ்சாயத்தாக ஆக்கப்பட்டது. அம்பலக்காரர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் தாழ்த்தப்பட்டவர்களை தேர்தலில் நிற்கக்கூடாது என்று சொன்னார்கள். 1996ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னால் கள்ளர் வகுப்பைச் சேர்ந்த 1 ஆவது எதிரி அந்த பஞ்சாயத்தில் தலைவராக இருந்தார். எங்களை நிற்கக்கூடாது என்று சொன்னதினால் தேர்தல் நடைபெறவில்லை.

இரண்டாவது முறை மீண்டும் தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டது. அப்பொழுது அரசாங்க அதிகாரிகள் வந்து நீங்கள் தேர்தலில் நில்லுங்கள் உங்களுக்கு தகுந்த பாதுகாப்பு கொடுக்கிறோம் என்று சொன்னார்கள். இவ்வழக்கில் இறந்த முருகேசன் என்பவர் நாமினேசன் தாக்கல் செய்து விட்டு வந்த அன்று இரவு சேவகமூர்த்தி, /பெ. ஊமையன், பாண்டியம்மாள் /பெ.சின்னகாளை, காஞ்சிவனம் /பெ. நல்லையன் ஆகியோரின் வீடுகள் தீப்பிடித்து எரிந்தன. இந்த சம்பவம் நடந்ததால் வேறு ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நடைபெறும் என்று தேர்தல் தள்ளி வைக்கப்பட்டது. மீண்டும் தேர்தல் தேதி அறிவிக்கப்பட்டு, முருகேசன் நாமினேசன் தாக்கல் செய்யப்பட்டு போதுமான பாதுகாப்பு கொடுக்கப்பட்டது. அந்த முறை அம்பலக்காரர்கள், கள்ளர்கள் ஓட்டுப் பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு போய்விட்டார்கள். ஓட்டுப் பெட்டி இல்லாததால் ஓட்டு எண்ணிக்கை தடைப்பட்டது.

28.12.1996 தேதியன்று மீண்டும் தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டது. அந்த முறை முருகேசன் தேர்தலில் நின்று ஜெயித்தார். பதவி பிரமாணம் செய்தது தவிர, அந்த அலுவலகத்திற்குள் முருகேசன் உள்ளே நுழைய முடியவில்லை. அம்பலக்காரர் சமுதாயம், முருகேசனை தலைவராக இருக்க விடவில்லை. ஓட்டுப்பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு போனதற்காக அம்பலக்காரர் சமுதாயத்திற்கு தண்டனை கிடைத்தது. இவ்வழக்கில் உள்ள இரண்டு எதிரிகள் ஓட்டுப்பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு போன வழக்கில் தண்டனை பெற்றவர்கள் அவர்கள் 3ஆவது மற்றும் 21 ஆவது எதிரிகள் (பொன்னய்யா மற்றும் செல்வம் ஆவார்கள்) 30.6.1997 அன்று என் வேலை விஷயமாக மதுரை கலெக்டர் சேவகமூர்த்தி, நித்தியானந்தம், பாண்டியம்மாள், காஞ்சிவனம் எல்லோரும் இருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்ததும் தலைவர் முருகேசன் கூப்பிட்டார். 3 பேர்களுடைய வீடுகள் தீப்பற்றி எரிந்ததற்காக நஷ்டஈடு கேட்பதற்காக, மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரைப் பார்க்கப் போகிறோம் வாருங்கள் என்று முருகேசன் கூப்பிட்டார்.

அன்று கலெக்டர் அலுவலகத்தில் இல்லை. கலெக்டர் அலுவலகத்தின் வாசலில் 8 ஆவது எதிரி மனோகரன் கேட்டார். நித்தியானந்தம், கே.என்.ஆர். பஸ்ஸில் போவதாக சொன்னார். மனோகரன் போன் பேசும் பக்கம் போய்விட்டார். மற்ற நாங்கள் அனைவரும் பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு வந்தோம். நான், தலைவர் முருகேசன், உப தலைவர் மூக்கன், சேவகமூர்த்தி, செல்லத்துரை, பாண்டியம்மாள், மூர்த்தி, பூபதி எல்லோரும் கே.என்.ஆர். பஸ்ஸில் ஏறினோம். பஸ் மேலூர் வந்தது. மேலூரில் அந்த பஸ் இரண்டு நிமிட நேரம் நின்றது. மேலூரில் எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த குமாரும், சின்னய்யாவும் அதே பஸ்ஸில் ஏறினார்கள். அம்பலக்காரர் இனத்தைச் சேர்ந்த தலைவர் அழகர்சாமி முதல் எதிரி, துரைபாண்டி 2ஆவது எதிரி, மணிகண்டன் 5ஆவது எதிரி , ஜோதி 4ஆவதுஎதிரி, (தற்பொழுது வழக்கில் ஜெயராமன், மணிவாசகம் 6ஆவது எதிரி, ஆகிய எல்லோரும் அதே பஸ்ஸில் ஏறினார்கள். 1, 2, 4, 5, 6 எதிரிகளை சாட்சி அடையாளம் காட்டுகிறார். சுமார் 2.45 மணிக்கு மேலவளவு அக்ரஹாரம் கள்ளுக்கடை அருகே கே.என்.ஆர். பஸ் வந்தது. 2 ஆவது எதிரி துரைபாண்டி பஸ்ஸை நிறுத்தச் சொல்லி டிரைவரிடம் சத்தம் போட்டார். பஸ்ஸை அதே இடத்தில் டிரைவர் நிறுத்தினார். ராமர் தலைமையிலிருந்த நீதிமன்றத்தில் உள்ள எதிரிகள் பஸ்ஸை ஆயுதங்களுடன் வந்து வழிமறித்தார்கள். அழகர்சாமி (முதல் எதிரி) முருகேசனை ஈனப்பயலான உனக்கு எதற்கு தலைவர் பதவி, எதற்கு நஷ்டஈடு என்று சொல்லி முருகேசனின் வலது தோளில் வெட்டினார். பஸ்ஸிலிருந்த ஜனங்கள் சிதறி ஓடினார்கள். அழகர்சாமி, முருகேசனின் தலையைப் பிடித்து தலை துண்டாகும்படி வெட்டினார். 1ஆவது எதிரி முருகேசனின் தலையை எடுத்துக்கொண்டு மேற்குப்புறமாக ஓடினார். இறந்து போன ராஜாவை 40 ஆவது எதிரி ராமர் வெட்டினார். இறந்து போன செல்லதுரையை, 5 ஆவது எதிரி மணிகண்டன் வெட்டினார். சேவகமூர்த்தியை 6ஆவது எதிரி மணிவாசகம் வெட்டினார். உபதலைவர் மூக்கன் பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி கிழக்கு முகமாக ஓடினார். 4ஆவது எதிரி ஜோதி, அவரை வெட்டினார். பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி பூபதி மேற்கு முகமாக ஓடினார். அவரை 3ஆவது எதிரி பொன்னைய்யா வெட்டினார்.

நான் கீழே இறங்கி ஓட முயற்சித்தேன். சின்னய்யாவும், குமாரும் பஸ்ஸில் உள்ள வேறு ஒரு வாசல்படியாக வெளியே வர முயற்சித்தார்கள். சின்னய்யாவை 16ஆவது எதிரி கரந்தமலை, வலது கன்னத்தில் பட்டாக்கத்தியால் வெட்டினார். குமாரை, தமிழன் 19ஆவது எதிரி, மற்றும் 29ஆவது எதிரி அசோகன் ஆகியோர்கள் வெட்டினார்கள். தலையில்லாத முருகேசனின் பிணம், ரோட்டில் கிடந்தது மற்றும் வெட்டுப்பட்டவர்கள் கீழே விழுந்து கிடந்தார்கள். நான் மேலவளவு காலனிக்கு பயந்துகொண்டு ஓடிப்போய்விட்டேன். காலனி மக்களிடம் நடந்த விஷயத்தை சொன்னேன். நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம். நீங்கள் மூவரும் மருத்துவமனைக்கு செல்லுங்கள் என்று சொன்னதின் பேரில் மூன்று சைக்கிளில் மேலூர் ஆஸ்பத்திரிக்கு குறுக்கு வழியில் சென்றோம். மேலூர் ஆஸ்பத்திரியில் எங்களுக்கு முதல் உதவி அளித்தார்கள்.

மேலூர் மருத்துவமனையில் ஒரு காரில் எங்களை மதுரை ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பினார்கள். மதுரை அரசு தலைமை மருத்துவமனையில் உள்நோயாளியாக சேர்த்து சிகிச்சை அளித்தார்கள். அரைமணி நேரம் கழித்து மேலூர் ஆய்வாளர் மருத்துவமனைக்கு வந்தார். அவர் நான் சொன்னதை எழுதிக் கொண்டார். அதை அவர் என்னிடம் படித்துக் காண்பித்தார். நான் அதில் கையெழுத்துப் போட்டேன். .சா..1 நான் கொடுத்த ஸ்டேட்மெண்ட் முதல் எதிரி அழகர்சாமி என்னிடம் காட்டப்படும் பட்டாக்கத்தி போன்ற பட்டாக்கத்தியை துரைபாண்டி வைத்திருந்தார். 1ஆம் தேதி டி.எஸ்.பி. அவர்கள் என்னை விசாரித்தார்கள். ஒருவாரம் நான் உள்நோயாளியாக இருந்தேன். கருப்பன், கல்யாணி, மாயவர், பெரியவர், ஆகிய நான்கு பேரும் இந்த சம்பவத்தை பார்த்தார்கள். அவர்களையும் எதிரிகள் மிரட்டியதால் அவர்கள் அருகில் வரவில்லை.

1, 4, 5, 6, 10, 19 மற்றும் 40 ஆவது எதிரிகளின் தரப்பில் குறுக்கு விசாரணை :

மேலவளவு காலனியில் சுமார் 400 குடியிருப்பு வீடுகள் உள்ளன. எங்கள் காலனியில் உள்ள எங்கள் இன மக்களுக்கு விவசாய நிலங்கள் உள்ளன. எங்கள் ஊரிலிருந்து வேலை விஷயமாக மேலூர் மற்றும் ஊர்களுக்கு தினந்தோறும் சிலர் செல்வார்கள். மூன்று முறை எலக்ஷன் அறிவித்து நடத்தாமல் மூன்றாவது முறைதான் எங்கள் இன முருகேசன் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். எனது புகாரிலோ போலிஸ் விசாரணையிலோ முருகேசன் நாமினேசன் தாக்கல் செய்து அன்று இரவே மூன்று வீடுகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன. அந்த மூன்று வீடுகளில் சொந்தக்காரர்களின் பெயர்களை குறிப்பிட்டு சொல்லவில்லையென்று சொன்னால் சரிதான். எதிரிகள் 40 பேர்களும் எங்கள் ஊரில் குடியிருப்பதால் அவர்களை நான் பார்த்திருப்பதினால், அவர்களை எனக்கு தெரியும். ஒரு சில எதிரிகளின் தகப்பனார்களின் பெயர்கள் எனக்கு தெரியும். ஒரு சில எதிரிகளின் தகப்பனார்களின் பெயர்கள் எனக்கு தெரியாது. பஸ் நின்று நாங்கள் வெளியே ஓடும்வரை 5, 6 நிமிடங்களில் சம்பவம் முடிந்துவிட்டது. பஸ்ஸுக்குள் நின்று கொண்டேதான் அந்த 5, 6 நிமிடங்களில் நான் சம்பவத்தை பார்த்தேன். நான் வெட்டு வாங்கிய பிறகு கொஞ்ச நேரம் நின்ற பிறகுதான் ஓடினேன். எங்கள் ஊர்க்காரர்கள் தவிர வெளியூர்காரர்களும் சம்பவம் நடக்கும்போது இருந்தார்கள். சம்பவம் நடக்கும்போது எந்த வாகனமும் போகவில்லை. அந்த கட்டத்தில் எனக்கு தெரியாத நபர்கள் யாரும் இல்லை.

நான் ஊருக்குப் போய் சேரும்போது பொது இடத்தில் சின்னைய்யா, குமார் மற்றும் ஊர் பொதுமக்கள் பொது இடத்திலிருந்தார்கள். அந்தக் கூட்டத்தில் பெண்களும் இருந்தார்கள். அந்தக் கட்டத்தில் இறந்தவர்களின் மனைவிகளோ, குழந்தைகளோ யாரும் இல்லை. ஊருக்கு சென்ற பிறகு 5, 6 நிமிடத்தில் நான் ஆஸ்பத்திரிக்கு கிளம்பிவிட்டேன். ஊரிலிருந்து ஊர்க்காரர்கள் மூன்று சைக்கிளில் எங்கள் மூவரையும் ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அரசு ஆஸ்பத்திரியில் மருத்துவர் எங்கள் மூவரையும் ஒரே இடத்தில் வைத்துதான் பார்த்தார். மருத்துவர் எங்கள் மூவரையும் காயம் எப்படி ஆனது என்று தனித்தனியாக கேட்டார். காயம் எப்படி ஏற்பட்டது என்பது பற்றி மொத்தமாக சொன்னோம். ஒரே மருத்துவர்தான் மதுரை ஆஸ்பத்திரியில் எங்கள் மூவரையும் பார்த்தார். மதுரை ஆஸ்பத்திரியில் மருத்துவர் என்னை கேட்டார். நான் சொன்னேன். எங்கள் ஊரிலிருந்து மேலூர் ஆஸ்பத்திரிக்கு போவதற்கு முன்பு எங்கள் ஊர் பீட் காவலர் இரண்டு பேர்களிடம் நடந்த சம்பவத்தை சொன்னேன்.

கலெக்டர் ஆபிசுக்கு போவதற்கு முன்பு கலெக்டர் அலுவலகத்தில் ஒரு மனு கொடுக்க வேண்டுமென்று எண்ணம் இருந்தது. அன்று திங்கட்கிழமை பொதுமக்கள் மனு கொடுக்கும் நாள், கலெக்டர் இல்லாத காரணத்தினால்தான் மனு ஒன்றும் கொடுக்காமல் திரும்பி வந்தேன். வீடு தீப்பற்றி எரிந்தது குறித்து முருகேசன் ஒரு மனுவை பி..விடம் கொடுத்தார். ஆய்வாளரிடம் நான் புகார் கொடுத்தபோது அந்த இடத்தில் சின்னய்யாவும், குமாரும் இருந்தார்கள். 30.6.1997 ஆம் தேதியன்று, காவல் துறை துணை கண்காணிப்பாளர் அவர்களுடைய வாகனத்தில் மேலூருக்கு கூட்டி வந்தார்கள் என்று சொன்னால் அது சரியல்ல. சா.பொ.1அய் முதல் எதிரி பயன்படுத்தினார் என்று நான் பொய் சொல்கிறேன் என்றால் சரியல்ல. பஸ்ஸிலே நானே பிரயாணம் செய்யவில்லை என்று சொன்னால் அது சரியல்ல.

2, 3, 8, 11, 16, 18, 20இலிருந்து 23ஆவது எதிரிகளின் தரப்பில் குறுக்கு விசாரணை :

ஆய்வாளர் என்னை விசாரித்தார். என்னிடமிருந்து பெற்ற வாக்குமூலத்தை எனக்கு படித்துக்காட்டி என்னிடம் கையெழுத்து பெற்றார். எல்லா எதிரிகளின் பெயர்களும் எனக்கு தெரியும். அழகர்சாமியின் மருமகன் குணசேகரன் எங்கள் இனத்தை சேர்ந்த செல்வராஜ் ஆகிய இருவரும் என்னை சென்னைக்கு அழைத்துச் சென்று மிரட்டி, ஒரு அம்மா கேட்பார்கள் அதற்கு ஆமாம் என்று பதில் சொல்லுங்கள் என்று சொன்னதின் பேரில் அந்த அம்மா என்னைக் கேட்க "ஆமாம்' என்று சொல்லி கையெழுத்துப் போட்டேன். அதை சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்துள்ளார்கள். ஆபிசரிடம் என்னை மிரட்டியவிஷயத்தை நான் சொல்லவில்லை. எதிரிகள் தரப்பு சான்றாவணம் 1–தான் ரிட் பெட்டிசன் நெம்பர் 273/99இல் சாட்சி. கிருஷ்ணனின் அபிடவிட் (ஜெராக்ஸ் சான்றிட்ட நகல்) அரசு வழக்கறிஞர் ஆட்சேபனைக்குட்பட்டு மேற்படி ஆவணம் குறியீடு கொடுக்கப்பட்டது. என்னிடம் மிரட்டி கையெழுத்து வாங்கியது குறித்து இன்றுதான் முதன் முதலாக சொல்கிறேன்.

அபிடவிட்டில் பொய்யான குற்றவாளிகள் இவ்வழக்கில் சேர்க்கப்பட்டு இருப்பதாகவும், சி.பி.அய். விசாரணை வேண்டுமென்றும் நான் அபிடவிட் தாக்கல் செய்துள்ளேன் என்றால் அது சரியல்ல. என்னை பலாத்காரமாக கூட்டிக்கொண்டு போய் மிரட்டி என்னிடம் கையெழுத்து வாங்கப்பட்டது என்று சொன்னால் சரிதான். எங்கள் ஊரிலிருந்து மேலூர் ஆஸ்பத்திரிக்கு மாலை 4.30 மணியளவில் போய் சேர்ந்தேன். எங்கள் ஊரில் இருந்த போலிசிடம் கும்பலாய் வந்த 30 பேர்கள் வெட்டினார்கள் என்று சொன்னேன். நான் கொடுத்த ரிப்போர்ட் (.சா..1) சொன்ன நேரத்தில் சொன்ன தேதியில் கொடுக் கப்படவில்லை என்று சொன்னால் அது சரியல்ல. எங்கள் சங்கத் தலைவர்களின் ஆலோ சனையின்பேரில் .சா.. 1 பிற்பாடு தயார் செய்யப்பட்டது என்று சொன்னால் அது சரியல்ல. மதுரை கலெக்டர் அலவலகத்தின் மனோகரன் என்னைப் பார்த்து எப்போது ஊருக்குப் போகிறீர்கள் என்று என்னை கேட்டது எனக்கு சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது.

7, 9, 12, முதல் 15, 17, 24, 26 மற்றும் 28ஆவது எதிரிகளின் தரப்பில் குறுக்கு விசாரணை :

மனோகரன் நித்தியானந்தத்திடம் என்ன பேசினார் என்ற விபரம் எனக்கு தெரியும். போலிசார் என்னிடம் புகார் பெற்றபோது நித்தியானந்தம் பேசி விபரத்தை சொல்லி உள்ளேன் என்றால் சரிதான். மனோகரன் அன்று எங்கள் நடவடிக்கைகளை கண்காணிக்க வந்தான் என்ற சந்தேகம் எனக்கு ஏற்பட்டது. முருகேசனுக்கு குத்து விழுந்தவுடன் பஸ்ஸில் இருந்த அனைவரும் பீதி அடைந்து ஓடினார்கள். நான் பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி ஓடவில்லை. நான் ஊருக்கு போவதற்கு முன்னால் சின்னைய்யாவும், குமாரும் ஊரில் இருந்தார்கள். நான் ஊருக்குள் போவதற்கு முன்னாலேயே இந்த சம்பவம் பற்றி தெரிந்துள்ளது. அப்போது அண்ணாதுரை காவல் உதவி ஆய்வாளர் 7 எழுதாத பேப்பரில் என்னிடம் கையெழுத்து வாங்கிச் சென்றார் என்றால் அது சரியல்ல என்று மூன்று பேர்களுக்கும் காவல் நிலையம் போய் புகார் கொடுக்க வேண்டுமென்று தோன்றவில்லை.

நாங்கள் அப்பொழுது மிரண்டு போய் குழப்பத்தில் இருந்தோம். நான் சம்பவத்தை பார்க்காததால்தான் நான் காவல் நிலையம் சென்று புகார் கொடுக்கவில்லையென்று சொன்னால் அது சரியல்ல. வேறு சம்பவத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட காயத்தை இந்த சம்பவத்தில் எனக்கு காயம் ஏற்பட்டதாக 7 வெற்றுப் பேப்பரில் என்னிடம் போலிசார் கையொப்பம் பெற்று, அம்பேத்கர் சங்கத் தலைவர்கள் கூடி அந்தப் பகுதியில் உள்ள முக்கியமான அம்பலக்காரர்கள் எல்லோருடைய பேரிலும் இந்த வழக்கைப் பொய்யாக ஜோடித்துள்ளேன் என்றால் சரியல்ல. விடுதலைச் சிறுத்தைகள் இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கடந்த மாதம் 27ஆம் தேதியிலிருந்து என்னையும் என்னுடன் சேர்ந்த 12 சாட்சிகளையும் கொண்டுபோய் அடைத்து வைத்து, அவர்கள் சொன்ன தின்பேரில் நான் சாட்சி சொல்கிறேன் என்றால் சரியல்ல. அந்த இயக்கத்திற்கு பயந்துதான் நான் பொய் சாட்சி சொல்கிறேன் என்றால் சரியல்ல.

29 முதல் 39 வரை எதிரிகளின் தரப்பில் குறுக்கு விசாரணை : நான் சொன்ன மாதிரி சொன்ன இடத்தில், சொன்ன எதிரிகளால், நான் சொன்ன நேரத்தில் எனக்கு காயங்கள் ஏற்படவில்லையென்று சொன்னால் அது சரியல்ல. நான் ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொருவர் மீது குற்றம் சாட்டுபவர் என்று சொன்னால் சரியல்ல.

- சாட்சிகள் தொடரும்

-சு. சத்தியச்சந்திரன்

Pin It

 

சமூகத்தில் பல குழுக்கள் இருப்பதைக் கொண்டு அதைக் கண்டனம் செய்ய வேண்டியதில்லை. ஆனால், அந்தக் குழுக்கள் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டாலோ, தன் சொந்த நலன்களில் மட்டும் ஈடுபட்டிருந்தாலோ அத்தகைய குழுக்களைக் கொண்ட சமுதாயம் கண்டனத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், இந்த தனிமைதான் சமூக விரோத உணர்வை உருவாக்குகிறது. கூட்டுறவை எட்ட முடியாததாக ஆக்குகிறது.'' – டாக்டர் அம்பேத்கர்

அழகிய பெரியவன்

IV

மன்னர்களின் மனைவியரோடு முதலிரவை கழிக்க பார்ப்பனர்கள் உரிமை கோரியதுடன் நிறுத்தாமல் அந்த உரிமையை கீழ்த்தட்டுப் பெண்கள் வரையிலும் செயல்படுத்த முயன்றனர்.இதற்கு அம்பேத்கர் பல எடுத்துக்காட்டுகளைத் தருகிறார். “சமோரின் (சாதியைச் சேர்ந்தவர்) திருமணம் செய்யும்போது தலைமைப் புரோகிதரோ, நம்பூதிரியோ மணப் பெண்ணை அனுபவிக்கும் வரை இவனால் (மணமகனால்) அனுபவிக்க முடியாது. புரோகிதன் விரும்பினால் மூன்று இரவுகளைக்கூட அப்பெண்ணுடன் கழிக்கலாம். ஏனெனில், அப்பெண்ணின் முதல் உடலுறவின் பலன்கள் அவள் வணங்கும் கடவுளுக்கு நைவேத்தியம் செய்யப்பட வேண்டும்'' (ஹாமில்டனின் நூலிலிருந்து மேற்கோள்).

இதில் கவனத்துக்குரிய ஒரு செய்தியும் உண்டு. இந்தப் புரோகிதர்களும் நம்பூதிரிகளும் விருப்பத்தோடு இதை மேற்கொள்ளவில்லையாம்! மன்னன் தன் மனைவியோடு முதலிரவை கழிப்பவனுக்கு பணம் தந்திருக்கிறான். ஆண் விபச்சாரகர்களாக அப்புரோகிதர்களும், நம்பூதிரிகளும் மாறிவிட்டிருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நம்மால் ஊகிக்க முடிகிறது.

அன்றைய பம்பாய் மாகாணத்தில் வைணவப் பிரிவு புரோகிதர்கள், தங்கள் இனப் பெண்களின் முதல் இரவு உரிமையை கோரியிருக்கிறார்கள். இது தொடர்பாக 1869இல் பம்பாய் உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு ஒன்றும்கூட தொடரப்பட்டுள்ளது. கேரளத்தில் மலபார் பகுதியில் பிற சாதி பெண்களுடன் முதலிரவு உரிமை வேண்டும் என பார்ப்பனர்கள் கோரியுள்ளனர். சம்மந்தன் தொடர்பு (குச்ட்ஞச்ணஞீடச்ண க்ணடிணிணண்) என்ற பெயரில் பார்ப்பன ஆண்கள், தாழ்த்தப்பட்ட சாதி பெண்களுடன் உறவு கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த உறவின் மூலம் குழந்தை பிறந்துவிடுமானால், அக்குழந்தையின் உரிமையும், பராமரிப்பு பொறுப்பும் தாயையே சாரும். அக்குழந்தை தன் பார்ப்பனத் தந்தையிடமிருந்து எந்தவிதமான உரிமையையும் கோர முடியாது.

கேரள மலபார் பகுதிகளில் உயர்ந்த பார்ப்பனராக தம்மை சொல்லிக் கொண்ட நம்பூதிரிகளின் குடும்பத்தில் இந்த வழக்கம் இருந்தது. நம்பூதிரிகளின் குடும்பத்தில் இருக்கும் மூத்த மகனும், பெண்களும் மட்டுமே நம்பூதிரி வம்ச பெண்ணையும், ஆணையும் மணந்து கொள்ள முடியும். அக்குடும்பத்து இளைய மகன்கள் அனைவரும் நாயர் சமூகப் பெண்களுடன் மட்டுமே உறவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் (இந்தியாவில் சாதிகள், ஜே.எச். அட்டன், 1973).

பார்ப்பனர்களை பஞ்ச கவுட பார்ப்பனர் (வட இந்திய பார்ப்பனர்), பஞ்ச திராவிட பார்ப்பனர் என பொதுவாக இரு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கின்றனர். மகாராட்டிரா, ஆந்திரா, திரõவிடா, கர்நாடக, குர்ஜார், கன்யா குப்ஜா, கவுடா, உத்கலா, மைதிலி, காஷ்மீர், மலபார், ரஜபுதனா, நேபாள், மத்திய இந்தியா, வங்கம் ஆகிய மரபார்ந்த இந்தியாவின் பகுதிகளில் 450க்கும் மேற்பட்ட உட்பிரிவுகளோடு பார்ப்பனச் சாதிகள் உள்ளன. இங்கு குறிப்பிடப்படும் பட்டியலில் கடைசியாக இடம்பெற்றுள்ள ஆறு பகுதிகளில் இருக்கும் பார்ப்பனர்களில் உட்பிரிவுகள் இல்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. இவற்றில் மேலும் உட்பிரிவுகள் உண்டு (450இல்). மலபார் பகுதி நம்பூதிரிகளும், வங்கத்தின் குலின் (ஓதடூடிண) களும் தம்மை மிக உயர்ந்த பார்ப்பனர்களாக சொல்லிக் கொள்கின்றனர். மகாராட்டிரத்தைச் சேர்ந்த சித்பவன் பார்ப்பனர்களும் தங்களை மிக உயர்ந்த பார்ப்பனர்களாக சொல்லிக் கொள்கின்றனர்.

வங்கத்தின் குலின் பார்ப்பனரிடையே பலதார மணமுறை வழக்கத்தில் உண்டு. இப்பிரிவு பார்ப்பன ஆண்கள், எத்தனைப் பெண்களை வேண்டுமானாலும் மணந்து கொள்ளலாம். பெரும் மணக்கொடை தந்து பெண்ணின் தந்தை மகளை மணமுடித்து தர வேண்டும் என்பது நடைமுறை. அந்த மணக்கொடையை (வரதட்சிணை) எடுத்துக் கொண்டு திருமணத்துக்குப் பிறகு வேறொரு பெண்ணிடம் போய்விடும் ஆண்களே அதிகம். இப்படி ஓர் ஆண் இருபது பெண்கள் வரை மணந்த கதையும்கூட உண்டு என்கின்றன ஆய்வு நூல்கள். இவ்வழக்கத்தால் மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும் குலின் இனப் பெண்கள் மிகவும் பரிதாபத்துக்குரிய கைமை வாழ்க்கையை மேற்கொள்ளத் தள்ளப்பட்டு விடுவர். தம் இனப் பெண்களின் மீது பார்ப்பனர்கள் திணித்த கைம்பெண் வாழ்முறைகளும், சதியும், பிற சடங்குகளும் கொடுமையானவை.

கோயில்களோ, அரண்மனைகளோ, சமூகவெளிகளோ எங்கும் பார்ப்பனர்கள் தமது உயர் சாதி தகுதியை வைத்துக் கொண்டு மிக உயர்ந்த அதிகாரங்களையும், ஆடம்பரங்களையும், கோரிக்கைகளையும் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதை வரலாற்று நூல்கள் அனைத்துமே சொல்கின்றன. இந்த நிலை சமகாலத்திலும்கூட தொடர்கிறது. கருவறைக்குள் உறவு வைத்துக் கொண்டால் செல்வம் கொழிக்கும் என்று சொல்லி பெண் பக்தர்களை வசப்படுத்திக் கொண்ட காஞ்சிபுரம் அர்ச்சகரின் அண்மைக் கதை நீண்ட கால வரலாறின் தொடர்ச்சிதான். புட்டபர்த்தி சாயிபாபா, ஜெயேந்திரன் உள்ளிட்ட எந்த சாமியாரை எடுத்துக் கொண்டாலும் பெரும்பாலானவர்களோடு இதுபோன்ற கதைகள் பிணைந்தே கிடக்கின்றன.

இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் பார்ப்பனர்கள் இவ்வளவு மேலாதிக்கத்தையும், தனியதிகாரத்தையும் பெருவதற்குக் காரணம் இந்து மதமும் அதன் அடிப்படையான சாதிய கட்டமைப்பும்தான். இந்தியாவில் இருந்த அனைத்து வகையான வழிபாட்டு முறைகளும் இந்து மதத்துக்குள் அடக்கப்பட்டு விட்டன. வெகுமக்களின் குலச்சாமிகளும், நாட்டார் சிறு தெய்வங்களும்கூட இதற்குத் தப்பவில்லை. வேத மதமான பார்ப்பன மதமே இன்று இந்து மதமாக நிலைநிறுத்தப்பட்டுவிட்டது. அம்மதத்தின் தலையாக பார்ப்பனர்கள் தம்மை அறிவித்துக் கொண்டனர். இந்து மதத்தை தமது இருப்புக்கானதோர் வலுவான ஊடகமாக அவர்கள் வைத்துக் கொண்டனர். பார்ப்பனர்களின் சுயநல செயல்திட்டமான பார்ப்பனியம் இங்கே வெகுமக்களின் இயங்கியல் சட்டமாக மாற்றப்பட்டு விட்டது. அம்பேத்கர் பட்டியலிடும் பார்ப்பனியத்தின் ஏழு செயல்களை இங்கே கவனத்தில் கொள்வது பொருத்தமாக இருக்கும் :

1. ஆட்சி செய்வதற்கும், மன்னனை கொல்வதற்கும் பார்ப்பனர்களுக்கு உரிமையுண்டு என்பதை நிலைநிறுத்தியது. 2. பார்ப்பனர்களை சிறப்புரிமை கொண்ட ஒரு வர்க்கமாக ஆக்கியது. 3. வர்ணத்தைச் சாதியாக மாற்றியது. 4. பல்வேறு சாதிகளிடையே மோதல்களையும், சமூக எதிர்ப்புணர்வையும் தோற்றுவித்தது. 5. சூத்திரர்களையும், பெண்களையும் இழிந்த நிலைக்குத் தள்ளியது. 6. பன்மப்படி நிலையிலான, சமத்துவமற்ற அமைப்பை உருவாக்கியது. 7. மரபு ரீதியாகவும், நெகிழ்ச்சி கொண்டதாகவும் இருந்த சமூக அமைப்பை, சட்டத்துக்குட்பட்டதாகவும், இறுக்கமானதாகவும் ஆக்கியது ("பார்ப்பனியத்தின் வெற்றி', அம்பேத்கர்).

அம்பேத்கர் பட்டியல் இடுகின்ற பார்ப்பனியத்தின் செயல் திட்டங்களில் ஒன்றுகூட இம்மி பிசகாமல் நடந்து வருகின்றன என்பதை இன்றும் நம்மால் நடைமுறையில் பார்க்க முடிகிறது.

பழங்காலம் தொட்டு இன்றுவரையில் நமது கவனத்துக்கு வந்து போகும் ஆளுமைகளின் பெயர்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவை பார்ப்பனர்களின் பெயர்கள்தான். தெனாலிராமன், பீர்பால், ராமாநுஜர், சங்கரன், ஜான்சி ராணி லட்சுமிபாய் என்ற பழங்காலத்துப் பெயர்களானாலும் சரி; திலகர், நேரு, சுப்பிரமணிய பாரதி, ரமண மகரிஷி, ராஜாஜி, மேதா பட்கர், இந்திரா நூயி, ஜெயலலிதா, சாரு மஜும்தார், பிரசாந்தா, அசோகமித்ரன், மாதவன், டெண்டுல்கர் போன்ற சமகாலப் பெயர்களானாலும் சரி; பல்வேறு துறைகளிலும் பார்ப்பனர்களின் பெயர்களே முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. நமது கவனத்தின் இண்டு இடுக்குகளிலும்கூட அவர்களின் பெயர்களே நிரப்பப்படுகின்றன. காட்சி மற்றும் எழுத்து ஊடகங்களின் வழியே ஆழமாகப் பதிய வைக்கப்படுகின்றன.

அய்யங்கார், சாரி, ஆச்சாரி, ராவ், முகர்ஜி, பானர்ஜி, சாட்டர்ஜி, பண்டிட், கங்குலி, கோகல், சக்ரபர்த்தி, ராய், ரே, ராய்சவுத்ரி, மஜும்தார், குல்கர்னி, தேஷ்பாண்டே, ஜோஷி, திலக், கோகலே, கார்வே, ராணடே, சவர்க்கர், அகர்க்கர், பாவே இப்படி பிரபலமானவர்களின் பின்னொட்டாக வருகிற பெயர்களை நாம் சொல்லிக் கொண்டே போனால் உங்கள் மனத்திரையில் அரசியலிலும், இலக்கியத்திலும், விளையாட்டிலும், திரைப்படத்திலும், பொதுச் சேவையிலும், தொழில் துறையிலும் புகழ் பெற்றவர்களின் முகங்கள் சடார் சடார் என மாறும். அம்முகங்கள் எல்லாமே பார்ப்பன முகங்களே. அவர்களின் பெயர்களாகவே நம் மனதில் நிலைத்துவிட்ட இப்பின்னொட்டுகள் யாவுமே பார்ப்பனச் சாதி உட்பிரிவுகளின் பெயர்களே!

இந்தியச் சமூகத்தில் பல்வேறு சமூகக் குழுக்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் பார்ப்பனச் சமூகமும் ஒன்று. அது தனது அறிவாலும், அர்ப்பணிப்பாலும், உழைப்பாலும் இந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறது. அதில் தவறேதும் இல்லை என்று சிலர் சொல்லக் கூடும். ஆனால் இந்தியச் சமூகம் நாய் குதறிய சடலமாக நாறிக்கிடப்பதற்கு பார்ப்பனியமே காரணம் என்பதை கவனத்தில் கொண்டால், அம்முன்னேற்றத்தின் உண்மை விளங்கும்.

"உண்மையான சமூகம் என்பது ஒரு நோக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல. மாறாக, உடனடியான, குறிப்பான பல்வேறு லட்சியங்களைக் கொண்ட சில குழுக்களின் தொகுப்பே சமூகம் ஆகும்' என்கிறார் அம்பேத்கர். இச்சமூகக் குழுக்களின் ஒத்திசை வும், ஒற்றுமையுமே அச்சமூகத்தை மேம்படுத்தும். ஆனால் இந்தியச் சமூகத்தில் நடந்திருப்பது அதுவல்ல. சமூக சமத்துவம் அற்ற நிலையே உருவாகியுள்ளது. இதற்கு காரணம் பார்ப்பனியம் ஒவ்வொரு குழுவையும் தனிமைப்படுத்தி சாதி வட்டத்துக்குள் அடைத்ததுதான்.

"சமூகத்தில் பல குழுக்கள் இருப்பதைக் கொண்டு அதைக் கண்டனம் செய்ய வேண்டியதில்லை. ஆனால், அந்தக் குழுக்கள் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டாலோ, தன் சொந்த நலன்களில் மட்டும் ஈடுபட்டிருந்தாலோ அத்தகைய குழுக்களைக் கொண்ட சமுதாயம் கண்டனத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், இந்த தனிமைதான் சமூக விரோத உணர்வை உருவாக்குகிறது. கூட்டுறவை எட்ட முடியாததாக ஆக்குகிறது' ("பார்ப்பனியத்தின் வெற்றி', அம்பேத்கர்) என்று விளக்குகிறார் அம்பேத்கர். பார்ப்பனச் சமூகமும், அதற்குக் கீழுள்ள இடைத் தட்டுச் சமூகங்களும் தம்மைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டு சுயநலத்துடன், தம் சொந்த நலன்களுக்காக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை சுரண்டும் வேலையையும் அடிமைப்படுத்தும் வேலையையும் பல நூற்றாண்டுகளாக இங்கே செய்து வருகின்றன. இந்தியச் சமூகக் குழுக்களில் தன்னை உச்சாணிக் கொம்பில் இருத்திக் கொண்டு இந்த சுரண்டலுக்குத் துணை நிற்கிறது பார்ப்பனியம்.

இந்திய மண்ணில் சாதி ஒழிப்பு இயக்கங்களும், அரசியல் கட்சிகளுமே வந்துவிட்டன. சாதிக்கு எதிரான கருத்துத் தெளிவு உருவாகியிருக்கிறது. புலே தொடங்கி அம்பேத்கர் வரை எண்ணற்றோர் சமூகப் புரட்சிக்காகப் போராடி இருக்கின்றனர். இடஒதுக்கீடு நடைமுறையில் உள்ளது. இன்று அரசியலில் உள்ள எல்லோரும் உண்மையாகவோ போலியாகவோ சமூக நீதி பேசுகிறவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். ஆனால் இன்று பார்ப்பன மேலாதிக்கம் ஒழிந்துவிட்டதா? பார்ப்பனியம் நசுக்கப் பட்டு விட்டதா? இல்லை என்பதே விடை.

இன்றும் இந்தியாவில் 90 சதவிகித பெரும் பணக்காரர்கள் பார்ப்பனர்களே. இந்தியா விடுதலையடைந்தது தொடங்கி இன்றுவரையிலான பிரதமர்களில் 90 சதவிகிதத்தினர் பார்ப்பனர்கள்தான். 1950 முதல் 2000 வரையிலான நீதித்துறை வரலாற்றில் 47 சதவிகிதத்தினர் முதன்மை நீதிபதிகளாகவும், 40 சதவிகிதத்தினர் துணை நீதிபதிகளாகவும் இருந்துள்ளனர். (சென்னை மாகாணத்தின் முதல் உயர் நீதிமன்ற "இந்திய' நீதிபதி ஒரு பார்ப்பனர்தான். வெள்ளை நீதிபதிகள் பலர் எழுதிய புகழ் பெற்ற பல தீர்ப்புகள்கூட உதவியாளர்களாக இருந்த பார்ப்பனர்களால் எழுதப்பட்டதே).

1984 வரை நாடாளுமன்றத்தில் 20 சதவிகித உறுப்பினர்கள் அவர்களாகத்தான் இருந்தனர். இந்திய ஆட்சிப்பணி, மிக உயர்ந்த அரசு நிர்வாகப் பணி ஆகியவற்றில் பார்ப்பனர்களே அதிகம். பெரும்பாலான அரசு ஆலோசகர்களும், அமைச்சுசெயலாளர்களும் பார்ப்பனர்களே. "ரா' எனும் உளவுத் துறை, பாதுகாப்பு மற்றும் ஆராய்ச்சி, விண்வெளி அறிவியல் துறை ஆகியவற்றில் பார்ப்பனர்களே நிறைந்துள்ளனர் (இத்துறைகளில் இடஒதுக்கீடு வேறு இல்லை) பொருளாதாரம், வருவாய், சட்டம் என எடுத்துக் கொண்டாலும் முக்கியப் பதவிகளை பார்ப்பனர்களே கையில் வைத்துள்ளனர். அரசுத் துறை பணிகளில் 37.17 சதவிகிதம் இடங்களை பார்ப்பனர்கள் வைத்துள்ளதாக அறிக்கைகள் கூறுகின்றன.

சோமநாதர் கோயில், திருப்பதி கோயில், காமாட்சி கோயில், அக்ஷர்தம், வைஷ்ணவதேவி ஆலயம், மகாலட்சுமி, காசி விஸ்வநாதர், பூரி ஜெகநாதன் கோயில் என எல்லாமே பார்ப்பனர் கையில்தான் (பார்ப்பனிய மண்ணில் 90 ஆண்டு மார்க்சியம், எஸ்.கே. பிஸ்வாஸ், அதர் புக்ஸ், 2008). இன்றும் நிலைமை இப்படி இருக்கிறது. அதனால்தான் வெட்ட வெட்டத் துளிர்க்கும் விஷச் செடியாக உள்ள பார்ப்பனியத்தை எதிர் கொள்வதே இந்தியாவின் வரலாறாக இருந்திருக்கிறது என்கிறார் அம்பேத்கர். அவர் பவுத்தத்திற்கும் பார்ப்பனியத்திற்கும் இடையிலான ஜீவ மரணப் போராட்டமே இந்திய வரலாறு என்கிறார். பார்ப்பனியத்தை சாய்ப்பதில் எண்ணற்ற இயக்கங்கள் இங்கு எழுந்துள்ளன. தத்துவங்கள் உருவாகியுள்ளன. பார்ப்பனியம் அவற்றுள் சிலவற்றை உள்வாங்கிச் செறித்திருக்கிறது. சிலவற்றைக் கண்டு மிரண்டிருக்கிறது; நிலை குலைந்திருக்கிறது. பவுத்தமும், அம்பேத்கரியமும், பெரியாரியமும்தான் பார்ப்பனியத்துக்கு அவ்வாறான மிரட்சியை தந்தவை. நிர்மூலமாக்க நிற்பவை.

-அழகிய பெரியவன்

- தொடரும்

 

Pin It

 

கூத்துக்கு மிகவும் தேவையானவை மிருதங்கமும் முகவீணை யும்தான். ஆதியிலே ராகத்த எடுத்து ஆலாபன பண்ணி அடவுகட்டி விருத்தம் வச்சி பாட்ட ஆரம்பிச்சி, ஆடி முடிக்கிற வர தாளத்த உடாம அடிச்சிக்கிட்டே இருக்கணும். அதுவர மூச்சே உடமுடியாது மிருதங்ககாரருக்கு. அதே மாதிரிதான் முகவீணையும். மூச்சியே உட முடியாது. இத, யாரால செய்ய முடியும்? தலித்துகளால்தான் முடியும்.''

பத்து கலைமாமணி விருதுக்குத் தேவையான கலைத்தன்மை, தலித் கூத்துக் கலைஞர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் உண்டு என்றும், ஆனால் அக்கலைஞர்கள் தலித்துகள் என்பதாலேயே சுரண்டப்படுகிறார்கள் என்றும், கூத்தின் அனைத்து வகைமைகளையும் தெரிந்து வைத்திருக்கும் அவர்கள், ஏதோ ஒரு வகையில் மட்டுமே பரிச்சயம் உள்ள சாதி இந்துக்களின் ஆளுமையினால் மறைக்கப்படுகிறார்கள் என்றும் கூறுகிறார், கள அனுபவமும் கலை அனுபவமும் எழுத்தியல்பும் கொண்ட ஹரிகிருஷ்ணன். அண்மைக் காலமாக, இலக்கிய உலகில் இவர் "மணல் வீடு' ஹரிகிருஷ்ணன் என்றே அறியப்படுகிறார்.

இலக்கியத்திற்கான சிறு பத்திரிகைத் தளம், தலித்துகளுக்கு மிகக் குறைந்த வெளியையே வைத்திருக்கிறது. அதில் அவர்கள் ஆக்கப் பங்காளிகளாக இருக்கிறார்களே ஒழிய, அதைத் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பில் இருந்ததே இல்லை. தலித்துகளே நடத்திய சில பத்திரிகைகளை இந்த கருத்திலிருந்து தவிர்த்துவிடலாம். தான் பணம் போட்டு இதழை வெளிக்கொணர்ந்தும் அதில் தான் நினைத்ததை எழுத முடியவில்லை. அதற்கு வாய்ப்பு இல்லாமலேயே இருந்தது என்று கூறும் ஹரி, “சிற்றிதழ்களில் நமக்கான இடம் தனியாக இருக்கும். அங்கேயே இருக்கலாம்; எழுதலாம்; ஆனால் வாயை மூடிக்கொண்டு இருக்க வேண்டும். இது எனக்கு வேண்டும், இதை எழுதலாம் என்று கேட்டீர்கள் என்றால் வெளியேற்றப்படுவீர்கள்'' என வாக்குமூலம் தருகிறார். தற்பொழுது "மணல் வீடு' என்னும் சிறு பத்திரிகையை அப்படியான முழு சுதந்திரத்தோடு கொண்டு வருகிறார்.

"மயில் ராவணன்' என்னும் சிறுகதைத் தொகுப்பின் மூலம் தமிழ்க் கதையுலகில் தனியிடம் பிடித்திருப்பவர் ஹரிகிருஷ்ணன். மக்கள் மொழியில் கதை சொல்லுதல் என்ற பெயரில் தன் சாதி சார்ந்த அல்லது தங்கள் சாதிக்கு இணையான சாதியினரின் கதைகளைச் சொன்னவர்கள் பெரியவர்களாக மதிக்கப்படும் தமிழிலக்கியச் சூழலில், உண்மையாக மக்கள் பேசும் மொழியிலேயே கதை சொல்பவர் ஹரி.

1979 – 80களில் வேலூர் மாவட்டம் திருப்பத்தூரில் நடந்த இந்து முஸ்லிம் கலவரத்தில், ஹரிகிருஷ்ணனின் தந்தை முஸ்லிம்களை ஆதரித்தார் என்பதால், அவர்களுடைய உறவுக்காரர்களாலேயே அவர்களின் வீடு கொளுத்தப்பட்டிருக்கிறது. தன்னுடைய ஆறு குழந்தைகளையும் மனைவியையும் அழைத்துக் கொண்டு, சேலம் ஏர்வாடியில் சென்று குடியேறியிருக்கிறார். தீவிரமாக வாசிக்கும் பழக்கமுடைய அவருடைய அண்ணனின் புத்தகங்களைப் படிக்க நேர்ந்த பிறகு, அந்நூல்களை எழுதிய எழுத்தாளர்களுக்கு கடிதம் எழுதும் வழக்கம் இவருக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. அப்படி எல்லாருக்கும் கடிதம் எழுதியுள்ளார் ஹரி. இவருடைய கடிதத்தைப் படித்துவிட்டு சென்னைக்கு வரச் சொன்ன ராஜம்கிருஷ்ணன், இவரிடமுள்ள எழுத்தாற்றலை அடையாளம் கண்டு எழுதச் சொன்னதாகவும், பல இதழ்களை அறிமுகம் செய்ததாகவும், தான் முதன்முதல் எழுதிய கதை அவராலேயே வெளிவந்ததாகவும் கூறுகிறார்.

1996 இல் அவர் வாழும் பகுதியான ஏர்வாடியில் தேனிரும்பு ஆலை வருவதற்கு 1500 ஏக்கர் நிலத்தினை அரசு கையகப்படுத்தியது. அதில் நிலமிழந்து, வாழ்விழந்தோரை முன்வைத்து அக்கதை எழுதப்பட்டது என்பதை நினைவு கூர்கிறார். அதற்குப் பிறகு அவருடைய கதைகள் ஒரு சிற்றிதழில் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்து கொண்டிருந்தது. மக்கள் மொழியிலேயே கதை ஒன்றை எழுதி அனுப்ப, என் கதைகளைத் தொடர்ந்து வெளியிட்ட அவ்விதழ், இந்தக் கதையை வெளியிட மறுத்துவிட்டது. அப்போதுதான் இந்த மொழிநடையிலேயே எழுதுவது எனத் தீர்மானித்தேன்'' என்கிறார் ஹரிகிருஷ்ணன்.

ஹரியின் தொகுப்பில் உள்ள கதைகளின் தலைப்புகள் மக்களின் சொல்லாடல்களிலேயே அமைக்கப்பட்டிருப்பது, அவருடைய தனித்தன்மை. வழக்கமாக கதையை மக்களின் மொழியில் எழுதினாலும் தலைப்பை தன் இலக்கிய ஆளுமையை வெளிப்படும் விதமாகவே வைப்பார்கள் : "குன்னூத்தி நாயம்', "ஊருவாயி', "குடிநாசுவன்', "உத்தமியோலம்', "பெத்தவ', "மூணுத்தலக்கட்டு' என கதைத் தலைப்புகள் அமைந்திருக்கும். ஒவ்வொரு கதையும் ஒரு விளிம்பு நிலை வாழ்க்கையைச் சொல்லும் ஓவியமாகவே இருக்கும்.

ஏண்டா கேனா, எள நேரத்துல வர்றதுக்கு உனக்கு என்றா கேடு? வெய்ய நேரத்துல வந்து ஏண்டா எந்தாலிய அறுக்கற? இனுமேட்டு நீ எப்ப செரைக்கிறது, நானு எந்நேரந் தண்ணிய வாத்துக்கிட்டு சோறு குடிக்கிறது''ன்னு பண்ணாடிக்கு அவனப் பாத்ததும் பாக்காத மின்னச் சிர்ன்னு நேபாளஞ் சீறிக்கிட்டு வந்தது...... அப்படியே சைசாப்பேசி நைசுபண்டி கவுண்டரக் குந்த வெச்சி,

கத்தியத் தீட்டி மொவறயில வச்சாம்பா. இருந்தாப்பில இருந்து பண்ணாடி சிவுக்குனு எழுந்து தென்ன மரத்துல சாஞ்சி நின்னு வெடுக்குனு கோமணத்த அவுத்துட்டு, “அங்க கெடந்தா கெடக்கட்டும், அதவுடுறா, அப்புறம் பாத்துக்கலாம். இங்க பண்டுறா மொதல்ல''ன்னு முக்கிலியமான எடத்த காட்டும்படி வழுதுப்பேசல அங்கமுத்து.

"குன்னூத்தி நாயம்' கதையிலும் ஒரு காட்சி இருக்கும். போரிங் பைப்பு உடைந்து போனதால் காலனி சனங்க குடிக்கத் தண்ணீரில்லாமல் காடு கிணறு என்று அலைந்து சோர்ந்து போக, மேட்டூர் தண்ணீர் தொட்டியில் ஊர்ப்பக்கம் போய்க் கொண்டிருக்கும் வால்வை கொஞ்ச நேரம் நிறுத்திவிட்டு, சக்கிலித் தெருப்பக்கம் தண்ணீர் வரும் வால்வை திறந்ததற்காய் தண்ணீர் டேங்கிலேயே மணிப் பையனை கட்டிவச்சு அடித்த கவுண்டரின் சாதித்திமிரும், அதை நிலைநிறுத்தப் பயன்படுத்தப்படும் வசவுச் சொற்களும் மிகவும் அப்பட்டமாக அந்தக் கதையில் இருக்கும். இத்தகைய வாழ்வோட்டம் தன் அனைத்துக் கதைகளிலும் இருக்கும்படி எழுதுவது ஹரியின் தலித் எழுத்து வகைமை.

எழுத்து என்று எதையும் தனியாக நான் யோசிப்பதில்லை. எது என் மனதில் படுகிறதோ அதை எழுதுகிறேன். அதற்காக மனதில் ஊறப்போட்டு வைத்திருந்தேன் என்றெல்லாம் என்னால் சொல்ல முடியாது. ஒரு கதைக்காரன் தன் மனவுணர்ச்சிகளின் அடிப்படையில்தான் பாத்திரங் களை உருவாக்குகிறான். தலித்துகளுக்கு கதை சொல்லும் மரபு இருக்கிறது. கதையினைச் சொல்லும்போது ஆசிரியர் கூற்று என்று வரும். அப்போது, அந்தப் பாத்திரத்தைப் பற்றிய விமர்சனத்தையும் சொல்லுவது என்பதுதான் அது. அப்போது அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் சகல பக்கங்களையும் நாம் உணர முடியும். ராமாயணக் கதையில் ராமனின் பாத்திரம் குறித்து பேசுகையில், கூனியின் முதுகு மீது கல்லெடுத்துப் போட்டான் எனக் கூறவரும்போது, “கொழுப்புதானே அது. அந்தக் கயித எதுக்கு அவ மேல கல்லப் போடனும்'' என்று கதை சொல்லியின் விமர்சனம் வரும். அப்படித்தான் நானும் அழகியல், இலக்கியத் தகுதி என்று பார்க்காமல் வாழ்வை அப்படியே எழுதுவது என்பதுதான் நான் தேர்ந்தெடுத்த எழுத்து முறை.

கதைகள் வாழ்விலிருந்துதான் எடுக்கப்படுகின்றன. ஆனால் நாம் எத்தகைய வாழ்வை வாழ நிர்பந்திக்கப்படு கிறோம். இடரும் இன்னலும் துயரும் கண்ணீரும் இருக்கும்போதுதான் கலகம் பிறக்கும் எழுத்துகளை உருவாக்க முடிந்தது. ஆனால் இன்றைய நிலை, வாழக் கற்றுக் கொண்ட பின் வாழப்படுவதாக இருக்கிறது. தலித்துகளுக்கு கிடைத் திருக்கும் ஓரளவு வசதி வாய்ப்புகள், அவர்களுடைய போராட்ட வாழ்வை மழுங்கடித்துவிட்டன. அதனால்தான் தற்போதைய தலித் எழுத்து வாழ்வைப் பதிவாக்காமல் இலக்கிய அங்கீகாரத்திற்கும், பதிப்பாளர் அல்லது பத்திரிகையாசிரியரின் கருதுகோளுக் கும் ஏற்ப எழுதப்படுகிறது. அதனால் அவை தலித்துகளால் எழுதப்பட்டாலும் தலித் எழுத்தாக இல்லாமல் இருக்கிறது'' என்கிறார் ஹரி.

அவருடைய இன்னொரு ஆளுமை கூத்தில் வெளிப்படுகிறது. கூத்துக் கலைஞர்களுடனான அவருடைய நட்பும் கூத்தில் அவருக்குள்ள ஈடுபாடும் அவரை ஒரு கூத்தாடியாகவே மாற்றி வைத்திருக்கிறது. தலித் கூத்துக் கலைஞர்கள் எத்தகைய வில்லாதி வில்லன்களாக இருந்தாலும், ஜமாவில் ஓர் ஆளாகத்தான் இருக்க முடியும்; வாத்தியாரா ஆகவே முடியாது என்ற உண்மையில் பொய் யில்லை என்கிறார் ஹரி. கூத்தை தங்கள் வாழ்வாகவே கருதிக் கொண் டிருக்கும் இத்தகைய உண்மைக் கலைஞர்கள் கண்டு கொள்ளப்படுவதில்லை என்ற ஆதங்கம், அவரை அவர்களுக்கான செயல் வீரராக மாற்றியிருக்கிறது. அதற்குக் காரணம் அவர்கள் தலித்துகள் என்பதுதான் என்கிறார்.

பேருந்துகளில் பெட்டிகளுடன் ஏறுகின்ற கலைஞர்களை ஏற்றாமல் மறுக்கின்ற நடத்துநர் தொடங்கி, தாமதமாகச்

செல்வதால் ஏசுகின்ற ஊர்க்காரன் அதற்கு தகுந்த "தகுமானம்' சொல்லி, கூத்தினை இரவெல்லாம் நடத்திவிட்டு வரும் அம்மக்களின் வாழ்வு குறித்து - எந்த இலக்கியவாதியும் அரசும் கண்டுகொள்வதில்லை. சினிமாக்காரர்களுக்கு வாரிவாரி விருதுகளை வழங்கும் அரசு, கூத்துக் கலைஞர்களை கூலித் தொழிலாளிகளைப்போல் நடத்துகிறது. அதனால்தான் அவர்களுக்கு நான் விழா எடுத்து விருதுகளை தருகிறேன் என்னும் அவருடைய கோபத்தில் நியாயம் இருக்கிறது.

தலித் கதைசொல்லி, சிற்றிதழ் ஆசிரியர், கூத்துக் கலைஞர் என்னும் பன்முகத்தன்மை இருந்தாலும், தலித் வாழ்வியல் என்னும் பண்பாட்டுத் தளத்தினை தன் ஒற்றை அடையாளமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார் ஹரிகிருஷ்ணன்.

- யாழன் ஆதி

 

Pin It

 

IV

தனக்குத் தேவையானதை அருகே வைத்துக் கொள்வதும், தேவையில்லாததை ஒதுக்கி வைப்பதும் ஆதிக்கத்தின் தன்மை. சாதி ஆதிக்கமும் அப்படித்தான். தனக்கு சமமில்லை என்று ஒதுக்கப்பட்டதாகவே தலித் குடியிருப்புகள் இருந்து வருகின்றன. திண்டிவனம் அருகே உள்ள மயிலம் கிராமத்தில் ஆதிக்க சாதியினரான வன்னியர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து, ஊரோடு ஒத்துப் போகவில்லை; ஊரில் தொடர்ந்து எல்லோரிடமும் ஏதேனும் ஒரு வகையில் சண்டையிட்டு வருகிறார் என ஒரு வன்னியர் குடும்பத்தை ஊரைவிட்டே ஒதுக்கினார்கள்.பூரணி, அவரது கணவர் தனுசு, இவர்களது மகள் சுசிலா, மகன் ராஜா இவர்கள்தான் அந்தக் குடும்பமாகும். மயிலம் தலித் குடியிருப்பில் இடம் வாங்கி, வீடு கட்டி வாழத் தொடங்கிய இந்த வன்னியர் குடும்பம், தலித் குடும்பங்களை நம்பி சிறு இட்லி கடை தொடங்கினர். எதற்காக ஊரைவிட்டு ஒதுக்கப்பட்டார்களோ அதையே குடியேறிய தலித் குடியிருப்பிலும் செய்தார்கள். ஆனால் அப்போது வன்னியர்கள், ஒதுக்கப்பட்ட இந்தக் குடும்பத்திற்கு ஆதரவாகவும், பாதிப்பிற்கு ஆளாகும் தலித்து

களுக்கு எதிராகவும் நடந்து கொண்டனர்.

சாதி ஆதிக்கத்தில் சிக்கி பாதிக்கப்பட்ட தலித் பெண்மணி அமுதா, தனக்கும், தனது குடும்பத்திற்கும் நேர்ந்தது குறித்து நம்மிடம் கூறியவை :

எங்க ஊர்ல ஏரி வேலை நடக்கும்போது வார்டு வாரியா பிரிச்சிதான் வேலை கொடுப்பாங்க. அந்த பூரணி அம்மா, எங்க காலனி வார்டுல இருக்கறதால எங்க காலனிகாரங்க வார்டுக்கு என்னைக்கு வேலை கிடைக்குதோ அப்ப அவங்களுக்கும் வேலை கொடுப்பாங்க. எங்ககூட வேலைக்கு வந்தாலும் அந்தம்மா சும்மா இருக்க மாட்டாங்க. ஏதாவது புலம்பிக்கிட்டும், பிரச்சனை பண்ணிக்கிட்டும் இருப்பாங்க. அதுவும், “பறச்சிங்க கூட சேர்ந்து வேலை செய்யற கேவலமான நிலைமைக்கு

வந்துட்டமேன்னு'' புலம்பிக்கிட்டே ரொம்ப அசிங்க, அசிங்கமா பேசுவாங்க. அவங்களப் பத்தி எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சதால யாரும் எதுவும் பேச மாட்டோம்.

எங்க காலனிக்கு தண்ணி ஒழுங்கா வராது. அதுவும் குடிக்கிற தண்ணிக்கு ரொம்ப கஷ்டப்படுவோம். அதனால நாங்க ஏரி வேலைக்குப் போகும்போது, காலி குடம் எடுத்துகிட்டுப் போவோம். சாப்பாட்டு நேரத்துல ஏரிகிட்ட இருக்குற அடி பைப்பில் என்னோட பொண்ணு போய் தண்ணி அடிச்சிக்கிட்டு வந்துடுவா. அப்படித்தான் ஒரு இரண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி, சாப்பாட்டு நேரத்துல என்னோட பொண்ணு போய் தண்ணி அடிச்சிகிட்டு வந்து வச்சா. அதுக்கு அந்தம்மா எங்கிட்ட, “எங்கடி உம்பொண்ணு வேலை நேரத்து லன்னு'' வேலைய உட்டுட்டு ஒன்னும் போகல, சாப்பாட்டு நேரத்துலதான் போயிட்டு வந்தா, அதுக்கு எதுக்கு இப்ப நீங்க விடாம பேசிக்கிட்டு பிரச்சனை செய்றீங்க'' என்றேன். அதுக்கு அந்த அம்மா, “பறத் தேவிடியாளுங்ககூட எல்லாம் வேலை செய்ய வந்த பாரு என்ன சொல்லனும்'' என்றார்கள். அப்ப என்னோட பொண்ணு, இப்ப சாதிய பத்தி எதுக்குப் பேசுறீங்க. நாங்க என்னா அவ்வளவு கேவலமா ஆயிட்டமா என்றாள். அதற்குள் பக்கத்தில் இருந்தவங்களும் கம்முன்னு வேலைய பாருங்க. சும்மா பேசிகிட்டு என்று சத்தம் போட்டார்கள். அதன் பிறகு அந்தம்மா சத்தமா எதுவும் பேசலன்னாலும் அவங்களுக்குள்ளயே புலம்பிக்கிட்டே இருந்தாங்க.

வேல முடிஞ்சி எல்லாம், அவங்கவுங்க மண்வெட்டி, தட்டு, பாண்டு எடுத்துக்கிட்டு கிளம்பினோம். ஏரிக்கரையை விட்டு கீழே இறங்கிக் கொண்டிருந்தோம். என்னோட பொண்ணு, தண்ணிகுடத்த தூக்கப்போன அப்பதான் அந்த பூரணியோட மகன் ராஜா கையில் வச்சிருந்த பாண்டால என்னை அடித்து விட்டான். பேசினால் சண்டை வரும் என்பதால், அவர்களிடம் ஒன்றும் பேசாமல், அங்கிருந்த தலைவரிடம் முறையிட்டேன். சரி நீ போம்மா நான் விசாரித்து, கண்டிக்கிறேன் என்று அவர் சொன்னார். அதன் பிறகு நாங்கள் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டோம். அன்னிக்கு சாயங்காலமே அவங்க புருசன், பொண்டாட்டி ரெண்டு பேரும் எங்க வீட்டுக்கு வந்து சண்டை போட்டார்கள். அதுக்கு நாங்க ஒண்ணும் பேசல. தேவையில்லாம சண்டை எதுக்குன்னு அமைதியா இருந்துட்டோம்.

எங்க ஊர்ல நிறைய பேர் பூத்தோட்டம் வச்சிருக்காங்க. ஏரி வேலை இல்லாதப்ப பூ பறிக்கிற வேலைக்குப் போவோம். அர்ச்சுனன் என்பவர் அவரோட தோட்டத்துல பூ நிறையா இருக்கு வாங்கன்னு கூப்பிட்டார். அப்ப அந்தம்மாவும் அங்க பூ பறிக்கற வேலை செஞ்சிகிட்டு இருந்தாங்க. நாம போனா திரும்பவும் ஏதாவது சொல்லுவாங்க. எதுக்கு தேவையில்லாத பிரச்சனைன்னு நான் போகல. ஆனா, அந்த தோட்டத்துக்காரரு தொடர்ந்து, பூ நிறைய பூத்திடுச்சி வீணாயிடும்னு சொன்னார். நான், அந்த பூரணி இருக்காங்க, நான் வந்தா அந்தம்மா ஏதாவது சொல்வாங்க எதுக்குப் பிரச்சனை நான் வரலன்னு சொன்னேன். அதற்கு அவர், அந்த பூரணி வரல நீங்க வாங்கன்னு சொல்லி கூப்பிட்டாரு.

அதனால நானும், என் பொண்ணும் கடந்த 2.9.2009 அன்னிக்கு பூ பறிக்கப் போனோம். வேற ஒரு வயசான அம்மா ஒருத்தவங்களும் பூ பறிச்சிகிட்டு இருந்தாங்க. நாங்களும் பூ பறிக்க ஆரம்பிச்சோம். கொஞ்ச நேரத்துல அந்த பூரணி வந்தாங்க. கொஞ்சம் நேரம் பூ பறிச்சிக்கிட்டு இருந்தாங்க. திடீர்னுபறத் தேவிடியாளுங்க, காசு, வேலன்னா போதும், தொங்கப் போட் டுக்கிட்டு வருவாளுங்க'' என்று ஏளனமாகப் பேசினார். நாங்க எதுவும் பேசாம பூப்பறிச்சிக்கிட்டே இருந்தோம். ஆனாலும் தொடர்ந்து அந்தம்மா, சாதிய சொல்லி இழிவுபடுத்தி பேசிக்கிட்டே இருந்தாங்க. அந்த நேரத்துல, அந்த இடத்துகிட்ட வந்த 8ஆவது படிக்கிற என்னோட மகன் சபேஷ், “சும்மா எதுக்கெடுத்தாலும், எதுக்கு பறச்சி, பறச்சின்னு சொல்லிகிட்டு இருக்கிற. நீங்களும் கூலிக்கு வந்திருக் கீங்க. எங்க அம்மா வும் கூலிக்குதான் வந்திருக்காங்க'' என்று கேட்டான். உடனே, நான் எனது மகனை, “பெரியவங்கள அந்த மாதிரி பேசாதடா'' என்று திட்டி வீட்டிற்கு அனுப்பி விட்டேன். அதன் பிறகு அந்தப் பூரணி, “மொளச்சி மூணு இல விடுல, பறநாயி அதெல்லாம் நம்மகிட்ட சட்டம் பேசுது'' என்று எனது மகனைப் பற்றி திட்டினார். அதன் பிறகு நான் அங்கு வேலை செய்யாமல் வீடு திரும்பி விட்டேன்.

இதற்கடுத்து இரண்டு நாள் கழித்து, காலையில 8.30 மணி இருக்கும். பள்ளிக்குச் சென்ற எனது மகன், அழுது கொண்டே வீட்டிற்குத் திரும்பினான். கேட்டால், பள்ளிக்குச் சென்று கொண்டிருக்கும்போது, வழியில் இருந்த பூரணி, “பறத்தேவிடியா புள்ள எனக்கு நீ புத்தி சொல்றியா'' என்று திட்டி, தொடப்பத்தால் முதுகில் மாற்றி மாற்றி அடித்துள்ளார். மகன் அழுத வேதனை பொறுக்காமல், நான் உடனடியாக அவனை இழுத்துக் கொண்டே அந்தம்மா வீட்டிற்குச் சென்று, “நம்ம பெரியவங்களுக்குள்ள சண்டைன்னா நமக்குள்ள இருக்கணும், சின்ன புள்ளைய போட்டு எதுக்கு இப்படி அடிக்கிறீங்க'' என்று கேட்டுவிட்டு வந்தேன்.

நான் என்னோட வீட்டுக்குச் சென்ற கொஞ்ச நேரத்தில், அந்த பூரணி, அவரோட மகன் ராஜா, மகள் சுசீலா ஆகியோர் எனது வீட்டிற்கு வந்து என்னை இழுத்துப் போட்டு அடித்தார்கள். மேலும், ராஜாவும், சுசீலாவும் கீழே விழுந்த என்னைத் தடியால் தாக்கினார்கள். தொடர்ந்து அவர்கள் என்னை காலால் ஏறி மிதித்தும், உதைத்தும், முடியை இழுத்தும் தாக்கி, தெருவில் இருந்த சாக்கடை வாய்க்காலில் தள்ளினார்கள். வயிற்றில் ஏறி மிதித்தார்கள். அதில் எனக்கு கடுமையான உதிரப்போக்கு

ஏற்பட்டது. அப்போது, மேற்படி பூரணி ஒரு பெரிய கல்லைக் கொண்டு வந்து என் தலைமேலும், இடுப்பிலும் போட்டார்கள். அதில், எனது நெற்றியும், மண்டையிலும் காயமேற்பட்டு ரத்தம் ஒழுகத் தொடங்கியது. ஏற்கனவே இருந்த உதிரப்போக்குடன் இதுவும் சேர்ந்து நான் மயக்கமானேன்.

அதன் பிறகு அவர்கள் என்னை விட்டுவிட்டுச் சென்றுள்ளனர். பிறகு என்னை மயிலம் ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்திற்கு தூக்கிச் சென்று, மயக்கம் தெளிவித்தனர். அங்கிருந்த மருத்துவர்கள், திண்டிவனம் மருத்துவமனைக்கு செல்லும்படி கூறினார்கள். நேராக மயிலம் காவல் நிலையம் சென்று புகார் கொடுத்துவிட்டு, மெமோ வாங்கிக் கொண்டு திண்டிவனம் மருத்துவமனைக்குச் சென்றோம். அப்போது பகல் 1.45 மணி இருக்கும். தொடர்ந்து 4 நாட்கள் திண்டிவனம் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தேன். உடல் வலி கொஞ்சம் குறைஞ்சாலும், தலையிலும், இடுப்பிலும் கல் விழுந்த வலி கொஞ்சமும் குறையவில்லை. மேலும், வயிற்றில் ஏறி மிதித்ததில் உருவான ரத்தப்போக்கும் நிற்கவில்லை. ஆனாலும், ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து என்னை டிஸ்சார்ஜ் செய்து அனுப்பி விட்டார்கள். தினமும் வந்து காட்டச் சொன்னார்கள். சில நாட்கள்தான் போக முடிந்தது. இன்றுவரை வலியும் வேதனையும் குறையவில்லை.

2 ஆம் தேதி நான் தாக்கப்பட்டு புகார் கொடுத்து 10 நாட்களுக்கு மேலாகியும் போலிசார் வழக்கு போடாமல் இருந்தனர். பூரணியின் உறவினர்களான பஞ்சாயத்து தலைவர் ரவி, பால் ஸ்டோர் பாபு உள்ளிட்ட பலர் எங்களிடம் புகாரை வாபஸ் வாங்கச் சொல்லி சமாதானம் பேசினார்கள். நாங்கள் ஒத்துக்கொள்ளாத நிலையில் மிரட்டவும் செய்தார்கள். தொடர்ந்து நாங்கள் போலிசாரி டம் சென்றாலும், இன்ஸ்பெக்டர் இல்லை, டி.எஸ்.பி. வருவார் என்று கூறினார்கள்.

தொடர்ந்து வன்னியர் தரப்பினர் எங்களிடம் பேசியும் நாங்கள் சமாதானமாகாத நிலையில் 13 ஆம் தேதி மேற்படி பூரணி, அவரது கணவர் தனுசு, மகன் ராஜா, மகள் சுசிலா ஆகியோர் மீது போலிசார் வழக்குப் பதிவு செய்தனர். அதற்கடுத்த இரண்டாவது நாள் எங்கள் மீது அதாவது, நான் எனது மகள் எனது உறவினர்கள் சிலர் சேர்ந்து பூரணி குடும்பத்தை 2 ஆம் தேதி தாக்கியதாக எங்கள் அனைவர் மீதும் வழக்குப் பதிவு செய்தனர்.

நாங்கள் சமாதானத்திற்கு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதால் மேற்படி வன்னியர் சமூகத்தினர் ஒன்று சேர்ந்து,

எங்கள் மீது பொய்வழக்கு போட்டுள்ளனர். நாடெங்கும் பெருமையுடன் பேசப்படும் மயிலம் தேரோட்டத்தின்போதும் நாங்கள் காலனிக்குள்தான் அடங்கிக் கிடக்க வேண்டும். ஊருக்குள் செல்லாமல் நாங்கள் ஒதுங்கியே இருந்தாலும், எங்கள் காலனிக்குள் குடிபுகுந்த ஒரே ஒரு சாதிக் குடும்பத்திற்கு ஒட்டுமொத்த காலனியும் அடிமையாகத்தான் இருக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது. ஊரிலிருந்து ஒதுக்கப்பட்ட வன்னியர் குடும்பம் காலனியில் குடியேறி, எங்களை ஆதிக்கம் செய்கிறது. ஊரைவிட்டே ஒதுக்கப்பட்டாலும், அந்த சாதி இந்துக்களின் ஆதிக்கத்திற்கு மட்டும் கொஞ்சமும் குறைவில்லாமல் இருந்தது. வேண்டாம் என்று ஒதுக்கப்பட்ட அந்தக் குடும்பத்திற்கு ஊரே திரண்டு காவல் நிலையம் வந்தது. அது ஒதுக்கப்பட்ட அந்தக் குடும்பத்திற்கு ஆதரவு என்பதைவிட, தலித்துகளான எங்களுக்கு எதிரானதாகவே உள்ளது.''

...

இத்தொடருக்கான முடிவுரையை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் இன்றும்கூட (30.12.09) திண்டிவனம் வட்டத்தில் உள்ள இறையனூர் கிராமத்தில், வன்னியர் சாதி இளைஞர்களால், செல்வகுமார் என்கிற பட்டதாரி தலித் இளைஞர் அடித்துக் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார். ஹிட்லர், அத்வானி, நரேந்திர மோடி, ராஜபக்ஷே போன்ற இனவெறியர்கள் எல்லாம் தமிழகத்திற்கு வரவேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. இவர்கள் செயல்களை வடக்கே வன்னியர் சாதியினரும், தெற்கே கள்ளர் சாதியினரும், மேற்கே கொங்குவேளாள கவுண்டர் சாதியினரும் நடத்திவரும் சாதிப் படுகொலைகளால், மேற்கண்ட இனப்படுகொலையாளர்களையும் விஞ்சியவர்களாக உள்ளனர். இச்சாதியினரின் வன்கொடுமைக்கு ஆளாவதும், இனப்படுகொலைக்கு உள்ளாவதும் தலித் மற்றும் பழங்குடியின மக்களே.

சமூக வன்கொடுமையும், இனப்படுகொலையும் செய்கின்ற சாதியை சேர்ந்த அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள் இவற்றைத் தடுப்பதற்கான, இரு சாதியினரிடையே நல்லிணக்கத்தை வளர்ப்பதற்கான எந்தவித முன் முயற்சிகளையும் எடுக்காமல் அமைதியாக இருப்பது, அவர்களும் இதை ஆதரிக்கின்றார்களோ என்ற சந்தேகத்தை விதைக்கிறது.

குறிப்பாக, விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் அண்மைக் காலமாக தலித்துகள் மீது நிகழும் வன்கொடுமைகள், வன்னியர் சங்கத்தின் தலைவர் "காடுவெட்டி' குரு, தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் சிறைக்குச் சென்று திரும்பிய பிறகு அதிகரித்துள்ளது. பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் அணி மாற்றத்திற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட தேர்தல் தோல்விக்குப் பிறகுதான் மிக அதிகளவில் இத்தகைய வன்கொடுமைகள் நடந்து வருகின்றன.

தேர்தல் தோல்விக்குப் பின்பு, வன்னியர்களை எல்லாம் ஓரணியில் திரட்ட வேண்டும் என்று பா... முயன்று, வன்னியர் சங்கம் மூலம் ஊர்தோறும் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி வருகிறார்கள். வன்னியர் சங்கத்திற்கு உறுப்பினர் சேர்த்தல், சாதி வாரிய கணக்கெடுப்பு, இடஒதுக்கீடு என்று பல்வேறு பெயர்களில் விழுப்புரம் மாவட்டத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் கிராமப்புறங்களிலும்கூட நிகழ்ச்சிகள் நடத்தி, "வன்னியர் ஒற்றுமை' என்ற பெயரில் தலித்துகளுக்கு எதிராக அணிதிரண்டு வருகிறார்கள்.

சாதி வெறியும் மத வெறியும் கூரிய வாளின் இரு பக்கங்கள்.ஆனால் மதவெறிக்கு எதிராக இயங்கும் தமிழ் நாடு, சாதி வெறிக்கு எதிராகவும், தலித்துகள் மீதான வன்கொடுமைக்கும் எதிர்வினையாற்றுவதில்லை. தமிழக அரசியலைப் பொருத்தவரை, மதவெறிக்கட்சியான பாரதிய ஜனதாவுடன் எந்தக் கட்சியும் கூட்டணி வைத்துக் கொள்ளக்கூடாது என நிர்பந்திக்கும் நிலை நீண்ட காலமாக இருக்கிறது. ஆனால், ஜாதி வெறி கட்சிகளுடன் கூட்டணி வைக்கக் கூடாது என யாரும் நிர்பந்திப்பதில்லை. இங்கு மதவெறி சக்திகளுக்கு மாலை அணிவித்து விட்டு எந்தக் கட்சியும் அவ்வளவு எளிதில் சென்று விடமுடியாது. ஆனால் மதவெறிக்கு எதிராக இயங்கும் சி.பி.எம்., சி.பி.அய். உள்ளிட்ட அனைத்து திராவிடக் கட்சிகளும், முற்போக்குவாதிகளும் ஜாதி வெறியின் குறியீடான முத்துராமலிங்கத் தேவர் சிலைக்கு ஆண்டுதோறும் வரிசையில் நின்று மாலை அணிவதற்கு துளியும் வெட்கப்படுவதில்லை. ஒவ்வொரு ஆண்டும் தேவர் ஜெயந்தியையொட்டி நடைபெறும் தலித்துகளுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகள் பற்றி இவர்களுக்கு எந்த அக்கறையும் இல்லை.

ஜாதிகளாலானதுதான் இந்து மதம். ஜாதிகள் இல்லை எனில், இந்து மதம் உயிர் வாழ முடியாது. மறுபுறம், இந்து மதத்தின் அங்கீகாரமின்றி ஜாதிகள் உயிர்வாழா. ஆக, மதவெறியும் ஜாதிவெறியும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. இதில் ஒன்றை எதிர்ப்பதும் மற்றொன்றை அரவணைப்பதும் ஏமாற்று வேலை. தமிழ்ப்பாதுகாப்பு இயக்கம், தமிழர் ஒற்றுமை என்ற கருத்துருவாக்கங்கள் எல்லாம் அரசியல் கண்ணோட்டத்துடனேயே கட்டப்படுவதால், அரசியல் அணி பிரியும்போது இரு அணிகளின் சாதிகளும் மோதிக் கொள்கின்றன. பிரிவினைகள் மேலும் கூர்மையாக்கப்படுகின்றன.

இச்செய்திக் கட்டுரைத் தொடரின் நோக்கம், தலித் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கிடையே நிலவும் முரண்பாடுகளை கூர்மைப்படுத்துவது அல்ல. அல்லவே அல்ல. சாதி அமைப்பால் கீழ்மைப்படுத்தப்பட்டு, இழிவுபடுத்தப்பட்டு பல்லாண்டுகளாக மோத வைக்கப்பட்டுள்ள இவ்விரு சமூகத்திற்கான முரண்கள் தீர்க்கப்பட வேண்டும். அதன் மூலம் சாதி ஒழிக்கப்பட்டு, சமூக ஜனநாயகம் வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்ற லட்சிய நோக்கத்துடனேயே இத்தொடர் வெளியிடப்பட்டது. சாதியால் கடும் பாதிப்பிற்குள்ளாகும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் எதிர்வினையும் எழுச்சியும் பிற சாதிகளை ஒடுக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டதல்ல; அவர்களை நேர்படுத்தி ஒடுக்குமுறையற்ற சமூகத்தை உருவாக்குவதே!

 

-முருகப்பன்

Pin It

காஷ்மீரின் மரணக் குழிகள்

வடக்கு காஷ்மீரின் பந்திபோரா, பாரமுல்லா மற்றும் குல்வாரா ஆகிய மாவட்டங்களில் உள்ள 55 கிராமங்களில், இதுவரை அடையாளம் காணப்படாத 2700 பேரை மொத்தமாகக் கொன்று புதைத்துள்ள மரணக் குழிகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இதில் குறைந்தது 2900 உடலங்கள் புதைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று "உலக மனித உரிமைகள் மற்றும் நீதிக்கான தீர்ப்பாயம்' (ஐணtஞுணூணச்tடிணிணச்டூ கஞுணிணீடூஞு'ண் கூணூடிஞதணச்டூ ச்ணஞீ ஏதட்ச்ண கீடிஞ்டtண் ச்ணஞீ ஒதண்tடிஞிஞு ஞூணிணூ ஓச்ண்டட்டிணூ) தெரிவித்துள்ளது. இவ்வமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பாளரான டாக்டர் அங்கனா சாட்டர்ஜி, “அரசு இவ்வறிக்கைக்கு முன்னுரிமை அளித்து நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்; அலட்சியப்படுத்தக்கூடாது'' என்று கூறியிருக்கிறார். மேலும் 2700 மரணக் குழிகளில் 2,373 உடலங்கள் (87.9 சதவிகிதம்) பெயரிடப்படாதவை. “இத்தகைய மரணக் குழிகள், இனப்படுகொலை அல்லது போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனித நேயத்திற்கு எதிரான குற்றங்களிலிருந்து வெளிப்படுபவை. இந்திய ராணுவத்தினரும் துணை ராணுவத்தினரும் தண்டனை மற்றும் விசாரணையிலிருந்து தப்பிக்க இத்தகு மரணக் குழிகளை உருவாக்கி இருக்கலாம்'' என்று அவர் கூறுகிறார்.

இந்திய பாதுகாப்புப் படையினர் 50 "போலி மோதல் கொலை' களையும் செய்திருப்பதாக இவ்வறிக்கை கூறுகிறது. இந்த அய்ம்பது பேரில் 39 பேர் முஸ்லிம்கள், 4 பேர் இந்துக்கள், 7 பேரை அடையாளம் காண முடியவில்லை. இவ்வாறு பலியானவர்களை எல்லாம் தீவிரவாதிகளாகவும், வெளிநாட்டிலிருந்து ஊடுருவியவர்களாகவும் அரசு சொல்கிறது. சுதந்திரமான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டால், இங்கு மொத்தமுள்ள 10 மாவட்டங்களில், 1989 முதல் 8 ஆயிரம் பேர் காணாமல் போயுள்ளனர் என்ற தகவலுடன் தற்பொழுது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள அடையாளம் தெரியாத மரணக் குழிகள் பற்றிய தகவல்களும் ஒருமித்துச் செல்வதை உணர முடியும்.

“அய்க்கிய நாடுகளும் அதன் உறுப்பு நாடுகளும், இந்திய அரசு காஷ்மீரை ராணுவமயமாக்கி வருவதைத் தடுத்து நிறுத்த முன்வரவில்லை'' என்று சாட்டர்ஜி கூறியிருக்கிறார். காஷ்மீரில் 1989 முதல் 2009 வரை நடைபெற்ற வன்முறை மற்றும் ராணுவமயமாக்கலால் 70 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இதில் போலி மோதல் கொலைகளும், காவல் நிலைய மரணங்களும் அடக்கம் என்று இந்த அமைப்பு சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. தொடர்ந்து நடைபெற்று வரும் இம்மோதலில், 6 லட்சத்து 67 ஆயிரம் ராணுவ மற்றும் துணை ராணுவத்தினர் தொடர்ந்து எந்தவித தண்டனைகளுமின்றி, காஷ்மீரில் சட்டம் ஒழுங்கைக் காப்பாற்றுகின்ற பெயரில் செயல்பட்டு வருவதாக சாட்டர்ஜி கூறுகிறார். இது தொடர்பான மேலும் அதிர்ச்சிகரமான தகவல்கள் "தலித் முரசி'ன் சனவரி இதழில் விரிவாக இடம்பெறவிருக்கிறது.

எங்கே பிரதிநிதித்துவம்?

மத்திய அரசுப் பணியில் 88 அரசு செயலாளர்களும், 66 கூடுதல் செயலாளர்களும், 249 இணைச் செயலாளர்களும், 471 இயக்குநர்களும் உள்ளனர். ஆனால் அரசை வழி நடத்தும் அதிமுக்கிய அதிகாரம் கொண்ட இப்பதவியில், ஒரு தலித் கூட இல்லை. ஒரே ஒரு தலித் மட்டும் கூடுதல் செயலாளர் பதவியிலும், 13 பேர் இணைச் செயலாளர் பதவியிலும், 31 பேர் இயக்குநர் பதவியிலும் உள்ளனர். பழங்குடி வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்களில் நான்கு பேர் செயலாளர் பதவியிலும், ஒருவர் கூடுதல் செயலாளர் பதவியிலும், ஒன்பது பேர் இணைச் செயலாளர் பதவியிலும் உள்ளனர். நாடாளுமன்றத்தில் 16.12.2009 அன்று, மத்திய நிர்வாகத்துறை அமைச்சர் பிருத்விராஜ் சவுகான் இத்தகவலை தெரிவித்திருக்கிறார்.

தலித்துகள் விற்பனைப் பொருட்களா?

ராஜஸ்தான் மாநிலம் அஜ்மர் மாவட்டத்தில் ஒரு தலித் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 7 பேரும் 2.75 லட்சம் ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்டுள்ளனர். இதற்குக் காரணமான ராஜ்புத்திர குடும்பத்தினர் மீது வழக்குப் பதிவு செய்ய ராஜஸ்தான் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. மகாவீர், அவருடைய மனைவி மற்றும் அவர்களின் குழந்தைகளான ராகேஷ், முகேஷ், கைசாலால், சிதார் மற்றும் அவருடைய மனைவி சஜானி ஆகியோர் கடந்த ஆண்டு விற்கப்பட்டனர். ஆனால் இக்குடும்பம் கொத்தடிமையில் இருந்து தப்பித்து வெளியேறிய பிறகுதான் இந்த உண்மை உலகத்திற்கு தெரிய வந்தது. ஓராண்டுவரை கொத்தடிமைகளாக இருந்த இவர்களை ராஜ்புத்திர குடும்பத்தினர் கடுமையாகத் தாக்கியுள்ளனர். இந்நிலையில்தான் அருகிலுள்ள காடுகளுக்கு தப்பித்து, தங்கள் சொந்த கிராமத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர். இந்து இந்தியாவில் தலித்துகள் உயிர்களாகக் கருதப்படுவதில்லை; பண்டங்களாகவே கருதப்படுகிறார்கள். தலித்துகளை பிறவி அடிமைகளாகவே இந்து சமூகம் கருதுவதால்தான், இப்பிறவி இழிவை ஒழிக்க "நான் இந்துவாக சாகமாட்டேன்' என்று பாபாசாகேப் அம்பேத்கர், இந்து சமூகத்தின் முகத்தில் ஓங்கி அறைந்தார். இந்துக்களாக இருக்கும் தலித்துகள் அறை வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!

கழுதைக்குப் பேர் முத்துமாரி''

குஜராத் மாநிலத்தில் "நானோ கார்' உற்பத்தி செய்யப்படும் இடத்தை சமூக நீதிப் பார்வையுடன் அணுகினால், தீண்டாமைக் கொடுமை பளிச்சென வெளிப்படுகிறது. பிக்காபாய் சோலங்கி (50) என்பவர், லோட்ரியால் கிராமத்தை பூர்வீகமாகக் கொண்டவர். இவர் தலித் அல்லாதவர்களுடன் இதுவரை கை குலுக்கியதே இல்லை. காரணம்? “நாங்கள் தீண்டத்தகாதவர் என்பதால் எங்களை யாரும் தொடுவதில்லை'' என்கிறார் அவர். மேலும், கையால் மலமள்ளும் தொழிலை குஜராத்தில் ஒழிப்பதற்காக இடையறாது போராடும் மார்ட்டின் மெக்வான் நடத்தும் "நவ் சர்ஜன் அறக்கட்டளை', குஜராத்தின் 1655 கிராமங்களில் நடத்திய ஒரு விரிவான ஆய்வில், தேநீர்க் கடைகளில் தலித்துகளுக்கு "ராம்பத்ரா' என்ற தனிக் குவளையில்தான் தேநீர் வழங்கப்படுகிறது என்ற உண்மையை கண்டறிந்துள்ளது.

லோத்ரியால் கிராமத்து தலித் பெண்கள் காய்கறி கடைகளில் காய்களை தொட்டு வாங்க முடியாது. தேவையான காய்களுக்குரிய பணத்தை கடைகளில் வைத்து விட்டால், அவர்களுடைய முந்தானையில் காய்களை கொட்டி விடுவார்கள். மேலும் ஓர் ஆய்வில் கருத்து தெரிவித்த 98 சதவிகித தலித் அல்லாதோர், தலித்துகளுக்கென தங்கள் வீடுகளில் தேநீர் மற்றும் உணவு கொடுப்பதற்கென தனி பாத்திரம் வைத்திருப்பதாகக் கூறுகிறார்கள். மார்ட்டின் மெக்வான் சொல்கிறார் : “தீண்டாமையின் பல வடிவங்களிலும் தூய்மை காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்பதுதான் சாதி இந்துக்களின் மனநிலையாக இருக்கிறது. இத்தகைய இழி நிலையை புனிதப்படுத்துவதற்குதான் இத்தீண்டாமைப் பாத்திரங்களுக்கு "ராம்பத்ரா' என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது.'' தமிழகத்திலும் இதுபோன்ற ஒரு செய்தி. தனது 75ஆவது பிறந்த நாளை கொண்டாடும் காஞ்சி சங்கராச்சாரி ஜெயேந்திரன், திருச்சியில் நடைபெற்ற ஒரு விழாவில் நால்வருக்கு விருது வழங்கினார். அதில் முக்கியமானவர் இளையராஜா. இவரைத் தொட விரும்பாத ஜெயேந்திரன் ஆசி மட்டும் வழங்கி விட்டு, தன் உதவியாளர் கையால்தான் விருதுகளை கொடுத்தாராம் ("நக்கீரன்', 26.12.09). அங்கு, தீண்டாமைப் பாத்திரத்திற்கு ராமன் என்ற அயோக்கியனின் பெயர். இங்கு, தீண்டாமையை காப்பாற்றும் குற்றவாளிக்கு "அந்தணன்' என்று பெயர்.

தென்னை மரத்தில் தேள் கொட்டினால்...

இந்திய அரசால் தீவிரமாகத் தேடப்படும் மாவோயிஸ்டுகளில் இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கும் கிஷன்ஜி என்பவர், தன்னை "பிராமணன்' என்று வெளிப்படுத்திக் கொண்டதை ("தெகல்கா' நேர்காணல்) கடந்த இதழில் சுட்டிக்காட்டியிருந்தோம். மாவோயிஸ்டுகளின் செயல்பாடுகளில் கருத்து வேறுபாடு கொண்டுள்ள "புதிய ஜனநாயகம்' ஏடு, கிஷன்ஜியை நாம் விமர்சித்ததை ("தலித் முரசின் வர்க்காஸ்ரம வெறி') சாடியிருக்கிறது. நமக்கு கிஷன்ஜியின் ஜாதி என்னவென்றே தெரியாது. வர்க்கத்தை முதன்மைப் படுத்துகின்ற இப்புரட்சிக்காரர்கள், தங்களை வர்க்க ரீதியாகவும் அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளாமல், முற்படுத்தப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்தவராகவும் அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளாமல், வர்ண – ஜாதி அடிப்படையில் அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய தேவை என்ன என்பதுதான் நாம் முன்வைத்த விமர்சனத்தின் மய்யக்கரு. அதற்கு பதில் சொல்ல வக்கற்ற "புதிய ஜனநாயகம்', பிறப்பின் அடிப்படையில் ஒருவரை தீர்மானிப்பதும், அணுகுவதும் பார்ப்பனியம் என்று நமக்கு புத்தி சொல்லிவிட்டு முடிவுரையில், நாம் முன்னெடுக்கும் தலித்தியத்தை “ஏகாதிபத்தியம் பெற்றெடுத்த கள்ளக் குழந்தை'' (குழந்தையில் என்னடா நல்லக் குழந்தை / கள்ளக் குழந்தை?) என்று கூறி, நமக்கு பூணூல் மாட்டி, நம்மை அடிமையாக சித்தரித்துள்ளது. பேசுவது முற்போக்கு, கம்யூனிசம். ஆனால், ஆத்திரம் வந்தால், அறிவு மறைந்து ஆண்டைத்தனம்தான் வெளிப்படுகிறது

****

பந்த் சிங் (50) – பஞ்சாப் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த புரட்சிகர தலித் பாடகர். விவசாயத் தொழிலாளர் அமைப்பான மஸ்தூர் முக்தி மோட்சா அமைப்பின்தலைவர். 2000 ஆம் ஆண்டில் இவருடைய இளைய மகள் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆட்படுத்தப்பட்டதை எதிர்த்து நீதி கேட்டு, தன்னுடைய போராட்டத்தைத் தொடங்கினார். இதன் விளைவாக 2002இல் இக்குற்றத்தைச் செய்த சாதி இந்துக்களுக்கு ஆயுள் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. ஆனால் இக்குற்றவாளிகள் அவரை பழி தீர்க்க 5.1.2006 அன்று அவர் மீது தொடுத்த கடும் தாக்குதலில் மரணத்தின் விளிம்புக்கு சென்றார் பந்த் சிங். அவருடைய இரு கைகளும் ஒரு காலும் வெட்டப்பட்டு, மற்றொரு காலும் புரையோடிப் போய்விட்டது. இதிலிருந்து மீண்டு தற்பொழுது புத்தெழுச்சியுடன் பாடத் தொடங்கி இருக்கிறார் பந்த் சிங். இரு கைகளையும் இரு கால்களையும் இழந்தும் சமூக அநீதிகளுக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழும் இப்போராளியின் விடுதலை உணர்வு, நம் சுணக்கத்தை கலைக்கட்டும்

****

விடுதலைப் புலிகள் - ரணில் விக்ரமசிங்கேவை தேர்தலில் ஆதரித்திருக்க வேண்டும்; அவ்வாறு செய்யாமல் தேர்தலைப் புறக்கணித்ததால்தான் – ராஜபக்சே பதவிக்கு வந்து இவ்வளவு அழிவையும் செய்துவிட்டார் என்று முதல்வர் கலைஞர் பேசுகிறார். சரி என்றே வைத்துக் கொள்வோம். தற்பொழுது ராஜபக்சேயும், (ரணில் விக்ரம சிங்கே முன்னிறுத்தியுள்ள வேட்பாளர்) சரத் பொன்சேகாவும் தேர்தலில் போட்டியிடுகிறார்கள். இவர்களில் யாரை ஆதரித்தால் தமிழர்களுக்கு நல்லது என்று கலைஞர் கூறுவாரா?

கோவை ராமகிருஷ்ணன்

பொதுச் செயலாளர், பெரியார் தி.க

Pin It

உட்பிரிவுகள்