மகாத்மா ஜோதிபா புலே, டாக்டர் அம்பேத்கர் போன்ற ஓர் அறிஞர் மற்றும் சாகு மகாராஜா போன்றவர்களை அளித்ததன் மூலம் மகாராட்டிரம் இந்நாட்டைப் பெருமைப்படுத்தியது. பஞ்சாப் – கான்ஷிராம், சந்த் ராம் போன்ற தேசத் தலைவர்களை அளித்தது. பாபு ஜெகஜீவன் ராம், பி.பி. மண்டல், கர்பூரி தாகூர், சிபு சோரன் மற்றும் ராம்விலாஸ் பாஸ்வான் போன்ற தலைவர்களை பீகார் அளித்தது. சகோதரி மாயாவதி அவர்களை உத்தரப் பிரதேசம் அளித்தது. மேலும், பகுஜன் சமாஜ் கட்சி, உத்தரப் பிரதேசத்தில் மட்டுமாவது அறுதிப் பெரும்பான்மையோடு அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றியது. மகாராட்டிரம், பீகார் மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் தலித் பெரும்பான்மை மக்கள், மாநிலத்தின் நிர்வாகத்தில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பங்கை ஆற்றக் கூடிய அளவிலான இடத்தைப் பெற்றுள்ளனர்.

farmer_270உத்தரப் பிரதேசத்திலும் பீகாரிலும் அவர்கள் குறைந்தது அதிகார மய்யத்தை கைப்பற்றுவதற்கான முயற்சிகளையாவது எடுத்துள்ளனர். ஜார்க்கண்டிலும் சட்டீஸ்கரிலும் மாநிலத்தின் பழங்குடி மக்கள் தங்களைத் தாங்களே சிறப்பாக நிர்வகித்து வருகின்றனர். ஆனால், மநுவாதி கம்யூனிஸ்டுகளின் ஆட்சியின் கீழ் உள்ள மாநிலங்களிலோ, தலித் பெரும்பான்மை சமூகமானது – முற்படுத்தப்பட்ட சாதிய சமூகத்தைவிட மிகவும், கோடானுகோடி மைல்கள் தூரம் பின் தங்கியுள்ளது. பெரும்பாலும் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட குண்டர்களாலான தொண்டர்களால் அவர்கள் கட்டுப்பட்டவர்களாகவும், வாயை திறக்க அனுமதிக்கப்படாதவர்களாகவும் வைக்கப்பட்டனர். காவல் நிலையங்களை தங்களின் முழு கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துள்ள கட்சி வட்டத்தின் இறுக்கமான கண்காணிப்பு வளையத்தின் கீழும் – அச்சுறுத்தலின் கீழும் ஏழைகளும் சுரண்டலுக்குள்ளானவர்களும் அடிமைகளாகவே வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

இதன் மூலம் மநுவாதிகளைவிட மார்க்சியவாதிகள், சுரண்டலுக்கு ஆட்பட்டுள்ள இந்தியாவின் பெரும்பான்மை மக்களுக்கு அதிகமான சேதம் விளைவிப்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர். மார்க்சியம் எனும் ஆயுதத்தை ஏந்திய பிறகு மநுவாதிகளே மேலும் ஆற்றல் வாய்ந்தவர்களாக ஆகின்றனர்.

ஓர் இனத்தையோ, ஒரு மொத்த வகுப்பையோ தனிமைப்படுத்தி வைத்திருப்பதற்கான உறுதியான வழிமுறை என்பது, அவர்களை தொடர்ச்சியாக அறியாமையில் வைத்திருப்பதாகும். கல்வி மறுக்கப்பட்ட ஒரு வகுப்பு, தனது உரிமைகளை குறித்த எந்த உணர்வுமற்று இருக்கிறது. அதனால் சுரண்டல் மற்றும் அடக்குமுறைகளுக்கு இம்மக்கள் எளிதாக பலியாகின்றனர். அவர்கள் போராட்டமின்றி, மரங்களைப் போல எதிர்ப்புணர்வு அற்றவர்களாக இருக்கின்றனர். கல்வி அறிவு பெற்றவர்களே போராட்டத்திற்கான தூண்டுதலைப் பெறுகின்றனர். இதனால்தான் மநு சட்டங்கள், சூத்திரர்கள் (தீண்டத்தகுந்தவர்கள் உட்பட) கல்வி அறிவு பெற அனுமதிக்கக் கூடாது என்கின்றன. கிருஷ்ணன் என்ற கடவுள் கீதையில் இவ்வாறு கூறுகிறார் : “சுயமாக தங்களை உருவாக்கிக் கொண்ட அறிவாளிகள், அறியாமையில் இருப்பவர்களுக்கு கல்வி புகட்டக் கூடாது. மாறாக, அவர்களை உடல் உழைப்பில் ஈடுபடவே வழிநடத்த வேண்டும்.'' தனது தோட்டத்தைப் பராமரிப்பவர்கள், அறிவெனும் மரத்தின் பழங்களை சுவைப்பதை கடவுளானவர் எப்போதும் தடுத்தே வந்திருக்கிறார்.

சூப்பர் கம்ப்யூட்டர் காலத்தில், மநு ஆதி காலத்தில் செய்ததை, இந்தியாவின் மார்க்சியத் தலைவர்கள் உலகத் தத்துவமான மார்க்சியத்தின் பெயரால், மேலும் இறுக்கமாகவும் வெளிப்படையாகவும் மநுவின் தத்துவத்தை நடைமுறைப்படுத்துகின்றனர். மார்க்சியவாதிகள் அதிகாரத்திற்கு வந்த சிறிது காலத்திலேயே மேற்கு வங்க அரசு, ஆங்கில மொழி வழிக் கல்வியை தடை செய்தது. தேர்வில் வெற்றி தோல்வி என்ற முறையையும் அதே நேரத்தில் ஒழித்தது. எட்டாம் வகுப்பு வரை தேர்வுகள் இன்றி செல்ல மாணவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டனர். இதன் தொடர்ச்சியாக, பாதியில் படிப்பை கைவிடுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது. வாழ்க்கையின் அனைத்து நடைமுறை பயன்பாட்டிற்கும் அவர்கள் பயனற்றவர்களாகத் திகழ்ந்தனர். இதனால் வேறு வழியின்றி ஊழல் மலிந்த தொண்டர்களின் கூட்டத்தோடு இணைய வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். இக்கல்வி முறை அனைவருக்கும் சமமாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. பணக்காரர்கள் மற்றும் உயர்தட்டு மக்களின் நகரப் பள்ளிகள் இதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டனர். ஆளும் வகுப்பினரின் குழந்தைகள் வெளிநாட்டிலோ, பிற மாநிலங்களிலோ – ஆங்கில வழி கல்வி முறையும் ஆண்டுதோறும் தேர்வுகளும் உள்ள மிஷினரி பள்ளிகளிலோ, பொதுப் பள்ளிகளிலோ கல்வி பெறுகின்றனர். மேற்கு வங்கத்தில் கல்வி அறிவு பெற்றோரின் சராசரியானது, மிகவும் மோசமான முறையில் குறைந்து வந்துள்ளது.

கேரளாவில் கல்வி அறிவு பெற்றவர்களின் சராசரி அதிகமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், பெரும்பான்மை மக்கள் தங்களுடைய சொந்த மொழியைத் தவிர பிற மொழிகள் தெரியாதவர்களாகவும், புரியாதவர்களாகவுமே உள்ளனர். அதன் விளைவாக, அவர்கள் பிற மாநிலங்களில் உள்ள மக்களோடு தொடர்பு கொள்ளவோ, தங்கள் பிரச்சனைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளவோ, ஒரு தேசியப் போராட்டத்தை உருவாக்கவோ இயலாதவர்களாக உள்ளனர். கேரளாவில் பார்ப்பனர்களின் மக்கள் தொகை ஒரு சதவிகிதம்கூட இல்லை. ஆனால், 2007 இல் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த தலைவரான அச்சுதானந்தன், மாநிலத்தில் முதல்வராகும் வரை, நம்பூதிரிகளே மார்க்சிய ஆட்சியில் ஆதிக்கம் செலுத்தினர்.

வெளி உலகத்தினருடன் ஆங்கிலத்தில் தொடர்பு கொள்ளும் திறனை மேற்கு வங்கம் மற்றும் கேரளத்தைச் சேர்ந்த உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் இழந்துவிட்டனர். அவர்களால் தங்களுடைய உணர்வுகளையோ, சிக்கல்களையோ வெளிப்படுத்த முடியாது. தங்களுடைய சிந்தனைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது. அவர்களால் பிறரிடமிருந்து புதிய சிந்தனைகளையும் ஊக்கத்தையும் பெறவோ, பகிர்ந்து கொள்ளவோ முடியாது. அவர்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். வாழ்வின் எல்லா நிலைகளிலும் காது கேளாத, வாய் பேசாத முட்டாள்களாக நடக்க அவர்கள் நிர்பந்திக்கப்பட்டுள்ளனர். இத்தகைய கொள்கையை எந்த மார்க்சியவாதியும் எதிர்க்கவில்லை.

ஆனால், வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டினால், 1823 ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் "பொது அறிவுறுத்தல் குழு' சமஸ்கிருத கல்விக்கு பெரும் தொகையை செலவிட முடிவெடுத்தபோது, ராஜாராம் மோகன் ராய் அதை எதிர்த்து அம்ஹெர்ஸ்ட் பிரபுவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்: “இந்நாட்டு மக்களை அறியாமை இருட்டில் வைத்திருப்பதுதான் பிரிட்டிஷ் அரசின் கொள்கை எனில், அவர்கள் சமஸ்கிருத கல்வியை அளிப்பது சரியானதாக இருக்கும். ஆனால், மக்களின் நிலையை மேம்படுத்துவதுதான் அரசின் நோக்கமெனில், கல்வியில் பரந்த கொள்கை வேண்டும். ஆங்கில வழிக் கல்வி கற்பிக்கும் கல்லூரி ஒன்றை தொடங்க வேண்டும். அய்ரோப்பாவில் கல்வி கற்ற ஆசிரியர்களை அங்கு நியமிக்க வேண்டும். அதன் மூலம் மட்டுமே நினைத்த பலனை அடைய முடியும்.'' இந்த சூழலில் மார்க்சியத் தலைவர்கள் பின்பற்றிய கல்விக் கொள்கையின் மூலம் அவர்களின் நோக்கத்தை அறியலாம்.

இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்த மாயோ பிரபு, வங்காளத்தைச் சேர்ந்த "உயர் சாதி'யினரை நோக்கி கை நீட்டி 1872 இல் சென்னார் : “இந்த வடிகட்டும் முறை எனக்கு பிடிக்கவில்லை. வங்காளத்தில் நாம் சில நூறு "பாபூ'க்களை மிக அதிக அரசு செலவில் ஆங்கில வழியில் கற்பிக்கிறோம். அதில் பலர் தங்களுக்கான கல்வித் தொகையை தாங்களே கட்டும் அளவுக்கு வசதியானவர்கள். அதோடு அரசு வேலை பெறுவதைத் தவிர, கல்வி பெறுவதற்கு வேறெந்த நோக்கமும் அற்றவர்கள். அதே வேளை, பல கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு கல்வியை அளிப்பதற்கான எந்த முயற்சியையும் நாம் எடுக்கவில்லை. கல்வி பெற்ற மேதாவிகளான "பாபூ'க்கள் அதை ஒருபோதும் செய்யப் போவதில்லை. அவர்களுக்கு எந்த அளவுக்கு அதிகமாக கல்வி அளிக்கிறீர்களோ, அந்த அளவுக்கு அதிகமாக அதை அவர்கள் தங்களுக்குள் சுருக்கிக் கொள்வார்கள். தாங்கள் பெற்ற கூடுதல் அறிவை, அதிகாரத்தை அடைவதற்கான வழியாக வைத்துக் கொள்வார்கள்.''

"அதிகாரத்தை அடைவதற்கான வழி' என்ற சொற்றொடரை கவர்னர் ஜெனரல், சமூகத்தின் கீழ் தட்டில் உள்ளவர்களை பாகுபடுத்தியும் ஒடுக்கியும் வந்த "பாபூ'க்கள் அல்லது "பத்ரலோக்' வகுப்பினருக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தியுள்ளதை கவனியுங்கள். தீண்டத்தகாதவர்கள், முஸ்லிம்கள், கீழான சூத்திரர்கள் அல்லது பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் ஆகியோருக்கு கல்வி எட்டாதிருக்கும் வகையில் இவர்கள் கற்சுவரை கட்டி எழுப்பினார்கள். கவர்னர் ஜெனரலின் இந்த மறைமுக கருத்துகள் ஒரு சிலரை கடுமையாக காயப்படுத்தலாம். ஆனால், காலனிய காலத்தின் புகழ் பெற்ற இந்தியர்கள், பெரும்பான்மை மக்களுக்கு கல்வி அளிப்பதை எதிர்த்தே வந்துள்ளனர் என்பதற்கு வரலாறு பல சான்றுகளை அளிக்கிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் கல்வி பெற அனுமதிக்கப்பட்டால், வீட்டு வேலைகள் செய்வதற்கு எளிய வேலைக்காரர்கள் எவ்விதம் கிடைப்பார்கள் என்ற கருத்தின் அடிப்படையில், கல்வி கீழ் நிலை மக்களை சென்றடைவதை எதிர்த்த அதே வகுப்பினரை ரவீந்திரநாத் தாகூர்கூட கண்டித்துள்ளார்.

சமூக மறு கட்டமைப்புகான இந்த வெளிப்படையான முறையானது, வங்காளத்தின் தலித் பெரும்பான்மை மக்களுக்கு எட்டாத தூரத்திலேயே மார்க்சியவாதிகளால் வைக்கப்பட்டுள்ளது. முதியோர் கல்வி, கல்வி அறிவின்மையை அகற்றுதல் மற்றும் "சர்வ சிக்ஷா அபியான்' ஆகியவற்றின் பெயரில் ஒட்டுமொத்த ஏமாற்று வேலை தொடர்கிறது. பீகார், உத்தரப் பிரதேசம் ஏன் வங்காள தேசத்தில் பெருகி வரும் அளவுக்குகூட மேற்கு வங்கத்திலோ, திரிபுராவிலோ பல்கலைக் கழகங்களும் கல்லூரிகளும் பெருகவில்லை.

இத்தகைய கல்வி அறிவு மற்றும் கல்வித் தரத்தை வைத்துக் கொண்டு பெரும்பான்மை மக்கள் அல்லது உழைக்கும் மக்கள், குறிப்பாக இந்த முதலாளித்துவ பாணியிலான சமூக – பொருளாதாரக் கட்டமைப்பில், கீழ் நிலை வேலைகளைத் தவிர பிற வேலைகளைப் பெற முடியுமா? 30 ஆண்டு கால மநுவாதி மார்க்சியவாதிகளின் ஆட்சியானது, கீழான சூத்திர வகுப்பினரைக் கொண்ட பழமையான அமைப்பிலிருந்து புதிய தலைமுறை அடிமைகளை உருவாக்கக் கூடிய ஒரு நிர்வாக எந்திரத்தை உருவாக்கிய அரசாக உருவெடுத்ததே ஆகும். இந்த சூழலில் பெரும் தொழில் திட்டங்களினால் பயனடைந்தவர்கள் யார்? நந்திகிராம், சிங்கூர் மற்றும் தயாமொந்தார்பொர் பகுதிகளை சேர்ந்த படித்த அல்லது அரைகுறையாகப் படித்த மக்கள், தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை அல்லது பெட்ரோ கெமிக்கல் துறைகளில் தொழிலாளிகளாக, காவலர்களாக, பளு தூக்குபவர்களாக, சுத்தம் செய்பவர்களாக, ஏவலாளிகளாகப் பணிபுரிய வரிசை கட்டி நிற்பார்கள். புதிதாக உருவாகியுள்ள வங்காள பாகாபாந்த்கள், இங்கிலாந்தில் எலிசபெத் காலத்தில் இவர்களைப் போல இருந்தவர்கள் போல தங்கள் பங்கை ஆற்ற தயாராக இருந்தனர்.

இதன் விளைவாக, மேற்கு வங்கத்தில் தனித்துவமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட நிலச் சீர்திருத்தங்களுக்கு வெகு காலத்திற்கு பின், நோபல் பரிசு பெற்ற பேராசிரியர் அமர்த்தியா சென் அவர்களின் தன்னார்வ நிறுவனமான "ப்ரசிதி ட்ரஸ்ட்' எனும் அமைப்பு 2000 இல் நடத்திய ஆய்வின்படி – மித்நாபூர், புருலியா, பங்குரா மற்றும் பீர்பம் ஆகிய மாவட்டங்களில் பரவலாக தீண்டாமை கடைப்பிடிக்கப்படுவது தெரிய வந்தது. மேற்கு வங்கத்தில் சாதி அமைப்பு மட்டும் முழு வீச்சில் நிலைத்திருக்கவில்லை; இந்து நூல்களான மநு, கீதை அல்லது வேதங்களில் குறிக்கப்பட்ட ஒதுக்கீடுகளுக்கு ஆதரவாக அரசியல் சட்ட அடிப்படை யிலான இடஒதுக்கீடு எந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும் அதற்கு கடும் எதிர்ப்பும் இருக்கிறது. இதைவிட மோசமாக, பல ஆண்டுகளாக எவ்விதப் பெரும் எதிர்க்கட்சிகளுமின்றி தொடர்ந்து மார்க்சியவாதிகள் ஆண்டு வருகின்ற ஒரு மாநிலத்தில் (மேற்கு வங்கம்), தீண்டாமையின் பெயரால் வெறுப்பின் கொடூர வடிவம் இன்னமும் நடைமுறையில் உள்ளது.

கேரளாவை பொருத்தவரையில், குருவாயூர் கோவிலில் மத்திய அமைச்சரின் மகன் அக்கோயிலின் புகழ் பெற்ற விழாவான "குழந்தைகளுக்கு முதல் திட உணவு வழங்கும் விழா'வை தொடங்கி வைத்தõர். (மத்திய அமைச்சர்) வயலார் ரவியின் மனைவி கிறித்துவர் என்பதால், அவர்கள் மகன் இந்து அல்லாதவர் ஆகிறார். இதனால் கோயிலின் புனிதத் தன்மைக்கு இழுக்கு நேர்ந்து விட்டது என பார்ப்பன புரோகிதர்கள் சேர்ந்து கோயிலை முழுமையாக கழுவி விட்டுள்ளனர். இவற்றோடு ஒப்பிடுகையில் உத்தரப் பிரதேசத்தில் ஒரு தீண்டத்தகாத சமார் பெண், லக்னோ அரச பீடத்தில் அமரும் நிலையை அடைந்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது. முதலமைச்சராக அவரின் அதிகாரப்பூர்வ தொடுதலினால் மாநிலமே அசுத்தமாகி விட்டதாக மாநிலத்தைக் கழுவி விடும் துணிவு பார்ப்பனர்களுக்கு இல்லை. பழமையான மநு சட்டங்கள், சூத்திரரை ஆட்சியாளராகக் கொண்ட அரசை விட்டு, பார்ப்பனர்கள் வெளியேற வேண்டும் என்றே சொல்கிறது.

கன்னங்கருப்பாக இருக்கும் காளி தேவியை வணங்குவதற்காக, அந்த களிமண் சிலையின் நெற்றியில் குங்குமம் இட, ஒரு தீண்டத்தகாதவராக இருந்தபோதும் கோயிலுக்குள் நுழைய துணிந்தார் என்பதற்காக ஹுக்ளி மாவட்டம் ஆரம்பக்கை சேர்ந்த ஷராமா ஷீத் என்னும் பெண்மணியை தண்டித்ததாக மேற்கு வங்கத்தில் அண்மையில் ஒரு நிகழ்வு நடந்தது. இத்தனைக்கும் அந்த குங்குமம் கடவுளின் தட்டிலிருந்தே எடுக்கப்பட்டிருந்தது. அவர் தீண்டத்தகாத பட்டியல் சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு பள்ளி ஆசிரியரின் மனைவியாவார். அதனால், அவர் கோயிலுக்குள் நுழைந்தது என்பது இந்து கடவுளுக்கு தீட்டை ஏற்படுத்திவிட்டது. இது, மிக அண்மையில் தலைப்புச் செய்தியாக வந்தது. கம்யூனிச வங்கத்தைச் சேர்ந்த நாளேடுகள் இத்தகைய சாதிய வெறுப்பு, தீண்டாமை, தீண்டத்தகாதவர்கள் மீதான வன்கொடுமைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றி நாள்தோறும் செய்திகள் வெளியிடுகின்றனர்.

2007 இன் முன் பகுதியில் நாளேடுகளில் வந்த ஒரு செய்தியானது, நடுநிலையான சொல்லப்போனால் மனித மனதையே உலுக்கியது. ஒரு மாவட்டப் பள்ளியில் புதிதாக நியமிக்கப்பட்ட தலைமை ஆசிரியர், கங்கை நீர், மாட்டுச் சாணி, மாட்டுச் சிறுநீர், தயிர் மற்றும் தேன் ஆகியவற்றை கலந்து உருவாக்கப்பட்ட "புனித' கலவையினால் மொத்த பள்ளியையும் "சுத்த'ப்படுத்தினார். இது எதற்காகவெனில், இவருக்கு முன் பல ஆண்டுகளாகப் பணியில் இருந்த தலைமை ஆசிரியர் ஒரு தீண்டத்தகாத சாதியைச் சேர்ந்தவர். மார்க்சிய வங்கத்தின் பள்ளிக் குழந்தைகள் என்னமாதிரியான பாடத்தை கற்றிருப்பார்கள் என்று நமக்குத் தெரியவில்லை.

பார்ப்பனிய மார்க்சியவாதிகள் என்ன சொன்னாலும், வங்கத்தில் சாதி இருப்பை மறுத்தாலும், அங்கு சாதி இருக்கத்தான் செய்கிறது. மேலும், ஒவ்வொரு முடிவின் பின்னும் அது தவிர்க்க இயலாத முக்கியப் பங்கை ஆற்றுகிறது. இது, மேற்கு வங்கம் முழுவதிலும் நிலவக்கூடிய உண்மையாகும். இடதுசாரி அரசானது அவர்களது அய்ந்தாவது ஆட்சிக்காலத்தில் பள்ளிக் குழந்தைகளுக்கான மதிய உணவு திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியபோது, அந்த உணவு கீழ்சாதி அல்லது தீண்டத்தகாதவர்களால் சமைக்கப்படுவதால், அதை உண்பதற்கு பெரும் எதிர்ப்பு கிளம்பியது.

நமது சமூகத்தில் குறிப்பாக சற்று முன்னேறிய பிரிவினரிடையே மிக பலமாக உருவாகியுள்ள இட ஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு கருத்தானது, சாதிய அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரான மிக விந்தையான வாதங்களை முன்வைக்கிறது. சமூகத்தின் ஒரு சில பிரிவினரை பிற்படுத்தப்பட்டவர்களாக மாற்றியதில் சாதிய அமைப்பு வரலாற்று ரீதியாக ஆற்றிய முக்கியப் பங்கை மறுத்து, மாறாக, சமூக பிற்படுத்தப்பட்ட தன்மையை பொருளாதார நிலையோடு சமன்படுத்தும் சூழ்ச்சிகரமான – முட்டாள்தனமான முயற்சி இத்தகைய அனைத்து வாதங்களுக்கு பின்னும் இருக்கிறது.

கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புகள் ஆகியவற்றில் சமத்துவம், பொருளாதார வளங்கள் போன்றவற்றை அணுக முடியாததே – பிற்படுத்தப்பட்ட தன்மை உருவாவதற்கான மூல காரணம் என்பதை எவரும் மறுக்க முடியாது. இடஒதுக்கீடு திட்டத்தில் சாதியை ஒதுக்குவதும், அல்லது பிற்படுத்தப்பட்ட தன்மையின் திரண்ட குறியீட்டின் அடிப்படையில் அதை செயலற்றதாக மாற்றுவது என்பது, "உயர்சாதி'யினரின் ஒட்டுமொத்த அதிகாரத்தை நிலைப்பெற செய்வதற்கான வழியையே ஏற்படுத்தும்' என்று பேராசிரியர் இம்தியாஸ் அம்மாத் எழுதுகிறார்.

இதையொட்டி இந்திய சமூகத்தின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பாக இருக்கின்ற சாதியின் இருப்பை மறுப்பதன் மூலம் பார்ப்பனிய மார்க்சியவாதிகள் பார்ப்பனிய சாதியினரின் ஒட்டுமொத்த அதிகாரத்தை நிலைப்பெறச் செய்யவே முயல்கின்றனர் என்று நாம் கூற முடியும். வங்காளத்தைச் சேர்ந்த ஒன்றுமறியாத தலித் மக்கள், பல நூற்றாண்டுகளாக பார்ப்பனர்களால் கற்றுக்கொடுத்தபடி, சாதி இல்லை என்பதை "புரிந்து கொண்டதாக' எளிதாக நடிக்கின்றனர். அந்த நிலையை அவர்கள் நம்பத் தொடங்கிவிட்டதாக தெரிகிறது. இதன் விளைவாக, வங்காளத்தில் எவ்வித சாதிய போராட்டத்திற்கும் ஆதரவில்லை. இந்தியப் படிநிலை சமூகமானது வகுப்பு படிநிலையை கொண்டதல்ல. இதனால், இங்கு வகுப்புப் போராட்டம் நடைபெறவே இல்லை. வகுப்புப் போராட்டம் மற்றும் சாதிய போராட்டம் ஆகிய இரண்டும் இல்லாத நிலையில் பார்ப்பனர்களின் தெய்வீக ஆட்சி எவ்வித பாதிப்புமின்றி நிலைபெறுகிறது. ஆதரவற்ற உழைக்கும் மக்கள், தங்களை சுரண்டுபவர்களையே தங்களுக்கு அளிப்பவர்களாக ஏற்றுக் கொண்டிருப்பது என்பதுதான் மிகவும் கேவலமான ஒன்றாகும்.

- எஸ்.கே.பிஸ்வாஸ்

தமிழில் : பூங்குழலி

Pin It

 

தமிழகத்தில் பல்லாண்டு காலத்திற்கு முன்பு வழங்கப்பட்ட பஞ்சமி நிலங்களை, பஞ்சமர்கள் அல்லாதவர்கள் பட்டா மாறுதல் செய்து வைத்திருப்பதாகவும், காலப்போக்கில் அவற்றைப் பல்வேறு தரப்பினர் ஆக்கிரமிப்பு செய்து அனுபவித்து வருவதாகவும், ஆக்கிரமிப்பு செய்த நிலங்கள் பலவற்றில் தொழிற்சாலைகள் நிறுவப்பட்டுள்ளதாகவும்; ஒப்படை நிபந்தனைகள் மீறப்பட்டு, கிரயம் செய்யப்பட்டு பலருக்கு கைமாற்றப்பட்டுள்ளதாகவும்; அடிக்கடி அரசுக்கு முறையீடுகள் வருவதோடு, ஏடுகளிலும் செய்திகள் வருகின்றன. பஞ்சமி நிலம் தொடர்பான பல்வேறு பிரச்சினைகளையும் சட்ட விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டு பரிசீலனை செய்து, அவர்களிடமே திரும்ப ஒப்படைப்பதற்கான சாத்தியக் கூறுகள் பற்றி ஆய்வு செய்து, அரசுக்குப் பரிந்துரைகள் வழங்குவதற்கு, உயர் நீதிமன்றத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்ற நீதியரசர் ஒருவர் தலைமையில் குழு அமைப்பதென அரசு முடிவு செய்துள்ளது'' என்று ஆளுநர் உரை வாயிலாக தமிழக சட்டமன்றத்தில், 7.1.2011 அன்று ஆளும் தி.மு.க. அரசு அறிவித்தது.

farmers_360அது, "கொக்கு தலையில் வெண்ணெய்யை வைத்து, அந்தக் கொக்கை வெயிலில் நிற்க வைத்து, அந்த வெண்ணெய் உருகி கொக்கின் கண்களை மறைக்கும் போது கொக்கைப் பிடித்துவிடலாம்' என்று கூறுவதைப் போன்ற ஒரு சதித்திட்டமே! இந்த அறிவிப்பின் அடுத்த கட்டமாக, ஓய்வு பெற்ற நீதிபதி மு. மருதமுத்து அவர்கள் தலைமையில், ஓய்வு பெற்ற அய்.ஏ.எஸ். அதிகாரிகள் அய்.வி. மணிவண்ணன், வி. கருப்பன், நில நிர்வாக ஆணையர் ஆகியோரை உறுப்பினர்களாகக் கொண்ட குழு ஒன்றும் தற்பொழுது அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

119 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், 1892 இல் பிரிட்டிஷ் அரசால் ஒருங்கிணைந்த சென்னை மாகாணத்தில் தலித் மக்களுக்கு 12 லட்சம் ஏக்கர் நிலங்கள் வழங்கப்பட்டன. ஆனால், இன்றளவில் ஒரு சிறு பகுதியைத் தவிர மீதியனைத்தும் பிற சமூகத்தினரால் பல்வேறு வகைகளில் அபகரிக்கப்பட்டு, அவர்கள் அனுபவத்திலுள்ளன. பஞ்சமி நிலம் குறித்த சட்டவிதிகள் அனைத்தும் மீறப்பட்டுள்ளது தற்செயலானதல்ல; திட்டமிட்ட சதி என்பது அனைத்து அரசுகளும் அறிந்ததே!

பஞ்சமி நிலம் என்பதே மறந்து போன சூழலில், புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் நூற்றாண்டில் ஏற்பட்ட தலித் எழுச்சி, 1994 இல் பஞ்சமி நில மீட்புப் போராட்டமாக முன்னெடுக்கப்பட்டது. அந்த எழுச்சியை ஒடுக்கும் விதமாக செங்கல்பட்டு காரணையில் நடத்தப்பட்ட துப்பாக்கிச் சூட்டில் ஜான் தாமஸ், ஏழுமலை ஆகியோர் பலியாகினர். அவர்களுடைய தியாகம் பல தலித் அமைப்புகளை, இயக்கங்களை பஞ்சமி நில மீட்பிற்காக செயல்படத் தூண்டியது.

பஞ்சமி நில மீட்பு இயக்கங்கள் தொடர்ச்சியாக தமிழக அரசை வலியுறுத்தி வந்துள்ள போதிலும், இன்றுவரையில் அரசு பஞ்சமி நிலங்கள் குறித்த தகவல்களை நேர்மையாகவும், முழுமையாகவும் திரட்டவுமில்லை; அது குறித்து அக்கறைப்படவுமில்லை. மேலெழுந்தவாரியாக அரசு சேகரித்த தகவல்களின்படி, பஞ்சமி நிலங்கள் 72 ஆயிரம் ஏக்கர் என்றும், அவற்றில் 10 ஆயிரம் ஏக்கர் நிலம்தான் தலித் அல்லாதவர் கைகளில் உள்ளது என்பது போன்ற அறிக்கையை அரசு பெற்றுள்ளதாகத் தெரிகிறது. ஆனால், இது சரியான, முழுமையான தகவல் அல்ல. மேலும், தலித்தல்லாதவர்களிடம் உள்ள பஞ்சமி நிலங்களை மீட்க மேற்கொள்ளப்படும் போராட்டங்களை வலுவிழக்கச் செய்யும் முயற்சியாகவே இதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

அதனடிப்படையில், கடந்த இரு பதின்ம ஆண்டுகளாக தலித் இயக்கங்கள் மேற்கொண்டுவரும் பிரச்சாரத்தின் காரணமாக, பஞ்சமி நில மீட்பு சட்ட ஆட்சியின் அடுத்த கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. இந் நேரத்தில் மாட்டிற்கு முன்னால் வண்டியைக் கட்டும் வகையில், பஞ்சமி நில மீட்பு நடவடிக்கைகளை பின்னடையச் செய்ய வேண்டும் என்ற உள்நோக்கத்துடன் தி.மு.க. அரசு வெளியிட்டுள்ள இந்த அறிவிப்பை, தலித் உணர்வுள்ள ஒவ்வொருவரும் வன்மையாகக் கண்டிக்க வேண்டும். இந்த அறிவிப்பு வெறும் கண்துடைப்பு நாடகம் மட்டுமல்ல; இத்தனை ஆண்டுகளாய் இழந்த பஞ்சமி நிலங்கள் மீட்கப்படும் என்னும் தலித் மக்களின் நம்பிக்கைத் துளிர்களில் வெந்நீர் பாய்ச்சும் நடவடிக்கையாகவே கருத வேண்டியுள்ளது.

தனக்கு நெருக்கடி வரும் நேரங்களிலெல்லாம் "திராவிடம்', "தலித்' என்ற கவர்ச்சியான சொல்வித்தையை தமிழக முதல்வரும், அவரது தலைமையிலான தி.மு.க. அரசும் கையாளுகின்றனர். தலித்துகளின் மேம்பாட்டிற்காக எந்த ஒரு சிறப்பு முயற்சியும் இதுவரை மேற்கொள்ளப் பட்டதில்லை. மாறாக, தலித் மக்களைச் சுரண்டும், பின்னோக்கித் தள்ளும் நடவடிக்கைகளை தங்கள் சுயலாபத்திற்காக தந்திரமாகப் பின்பற்றி நடைமுறைப்படுத்தி வருகின்றனர்.

கடந்த ஜெயலலிதா ஆட்சியின் இறுதியில், தி.மு.க. தலைவரின் குடும்பத் தொலைக்காட்சியின் ஊடகச் செல்வாக்கைக் கட்டுப்படுத்த அரசு கேபிள் டிவி நிறுவனம் தொடங்க சட்டம் இயற்றப்பட்டபோது, ஆளுநரிடம் தங்களுடைய தனிப்பட்ட செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி, அதற்கு ஒப்புதல் தரவேண்டாம் என தி.மு.க. தலைவர் கேட்டுக் கொண்டார். ஆனால், அவர் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்த பின்னர் ஏற்பட்ட குடும்பச் சண்டை ஒன்றில், மாறன் சகோதரர்களின் ஊடகச் செல்வாக்கை வீழ்த்தும் விதமாக, தானே எதிர்த்த அரசு கேபிள் டிவி நிறுவனத்தை மீண்டும் இயக்க அய்.ஏ.எஸ். அலுவலர் உமாசங்கரை நியமித்தார். கொடுக்கப்பட்ட பணியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு, அவர் அரசு நிறுவனம் களவாடப்பட்டதைக் கண்டறிந்து அதை மீட்க நடவடிக்கை எடுத்தபோது, குடும்பச் சண்டை தீர்ந்த நிலையில், உமாசங்கர் மீது அபாண்டமாக குற்றம் சாட்டி, அவர் தலித் என்பதை முதல்வர் வசதியாக மறந்துவிட்டு, உமாசங்கர் தலித்தே அல்லர் என்ற குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தார். ஆனால், தி.மு.க.வின் அமைச்சர் ராஜாவிற்கு நெருக்கடி ஏற்பட்டபோது, அவர் "தலித்' என்பதால்தான் இப்படி செய்கிறார்கள் என்றார்.

சிறப்பு உட்கூறுத் திட்டம் எவ்விதத்திலும் தலித் மக்களுக்கு சிறப்பான முறையில் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதில்லை. இத்திட்டத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ள நிதி, சட்டமன்ற கட்டடம் உள்ளிட்ட பொதுவான திட்டங்களுக்கு செலவிடப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகிறது. இதை மறுத்து, வெற்றுப் புள்ளிவிவர அறிக்கையை மட்டுமே அரசு வெளியிட்டுள்ளது. 2006 ஆம் ஆண்டுக்கான தி.மு.க.வின் சட்டமன்றத் தேர்தல் அறிக்கையில், சிறப்பு உட்கூறுத் திட்டம் முழுமையாக செயல்படுத்தப்படும் என்ற வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது, நகைச்சுவையின் ஒரு புதிய பரிமாணம்.

சென்னை உள்ளிட்ட மாநகரங்களை வசதிகொண்டவர்களுக்காக அழகுபடுத்த "சேரிகளை' அகற்றுவதில் தி.மு.க. அரசு முனைப்பாக செயல்பட்டு வருகிறது. கூவம் ஆற்றோரம் உள்ள சேரிகளை அப்புறப்படுத்துவதுகூட, சேரிகள் இருந்த இடங்களை தனியார் நிறுவனங்களின் பொழுதுபோக்கு வணிக வளாகங்களுக்கு தாரை வார்த்துக் கொடுப்பதற்காகத்தான் என்பது வெளிப்படையாகவே அரசால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அதே போல், மீனவ மக்களின் வாழ்வாதாரமாகத் திகழும் கடலையொட்டிய அவர்களது சீனிவாசபுரம் போன்ற குடியிருப்புகளை அகற்றிவிட்டு, ஆடம்பர வணிக வளாகங்களுக்கு வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது.

சென்னை மாநகரிலிருந்து இரக்கமற்ற வகையில் சூழ்ச்சியுடன் கட்டாயப்படுத்தி வெளியேற்றப்பட்ட தலித் மக்களை அடிப்படை வசதிகளற்ற – ஆடு மாடுகள்கூட தங்க லாயக்கில்லாத – 110 சதுரடி குடியிருப்புகளில் கண்ணகி நகரில் கழிவுகளைப் போல் அரசு குவித்து வருகிறது. அவர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைத் தேடி நகரத்திற்கு வரக்கூட போக்குவரத்து வசதிகள் இன்றுவரை செய்து தரப்படவில்லை. இது தவிர, கண்ணகி நகர் பகுதி சட்டவிரோத கும்பலின் கூடாரமாக அனைத்து சூழலும் உருவாக்கப்பட்டு, புறக்கணிப்பு தொடர்கிறது.

தலித் மாணவ/மாணவியருக்கான கல்வி மறுக்கப்படும் விதமாக, தமிழகமெங்கும் உள்ள அரசு, ஆதிதிராவிடர் நலப் பள்ளிகளின் கல்வித் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படுவதில்லை. பல இடங்களில் கல்விக்கூடங்கள் மூடப்படுகின்றன அல்லது அடிப்படை வசதிகள்கூட அற்றுள்ளன.

சென்னையிலேயே, மாநகராட்சியின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் வியாசர்பாடி கல்யாணபுரத்தில் மேல்நிலைப்பள்ளியில் மின்வசதி, குடிநீர், கழிவறை, அறிவியல் ஆய்வுக்கூடம், ஆசிரியர்கள் போன்ற அடிப்படை வசதிகள்கூட இல்லையென்ற செய்தி, சென்னை மாநகர மேயரின் கவனத்திற்கு கொண்டு சென்ற போதிலும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை. இது தொடர்பாக ஓர் ஆங்கில நாளேட்டில் வெளியான செய்தியின் அடிப்படையில், இக்கட்டுரையாளர் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் பொதுநல வழக்கு தொடர்ந்த பின்னரே, அடிப்படை வசதிகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. இருப்பினும், மேல்நிலை வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ஆசிரியர்கள் இதுவரை நியமிக்கப்படவில்லை.

தமிழகம் முழுவதிலுமே ஆதிதிராவிடர் நலத்துறை நடத்தும் மாணவ/மாணவியர் விடுதிகளில் அடிப்படை வசதிகள் இருப்பதில்லை. அண்மையில், சென்னை மாநகரில் எம்.சி. ராஜா விடுதி மாணவர்கள், அடிப்படை வசதிகள் இல்லாததைக் குறித்து கவனப்படுத்தும் வகையில் நடத்திய சாலை மறியல் போராட்டம் பற்றி மிகப் பெரிய அளவில் பத்திரிகைகளில் வெளியான பின்பும்கூட, அது குறித்து உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்கப் பரிந்துரைக்க குழு ஏற்படுத்தப்பட்டபோதும், இன்றுவரை சிறிதளவுகூட முன்னேற்றம் ஏற்படவில்லை.

வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதைக் கண்காணிக்க, வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்ட விதிகளின்படி, ஒவ்வொரு மாநில அரசும் அம்மாநில முதல்வரின் தலைமையில் ஓர் உயர் மட்டக் குழுவை அமைக்க வேண்டும். அக்குழுவின் கூட்டம் ஆண்டிற்கு இருமுறை, சனவரி மற்றும் சூன் ஆகிய மாதங்களில் நடத்தப்பட வேண்டும். ஆனால் தி.மு.க. அரசு ஆட்சிக்கு வந்த 2006 ஆம் ஆண்டில் 25 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட இந்த உயர்மட்டக் குழுவை அமைத்து ஆணை பிறப்பித்ததுடன் தனது கடமையை முடித்துக் கொண்டது. கடந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, சனவரி 2011 உட்பட, இக்குழு கூட்டம் நடத்தப்படவில்லை. செப்டம்பர் 2010 இல் இது தொடர்பாக நெல்லையைச் சார்ந்த தலித் செயல்பாட்டாளர் பூ. கோபாலன் சார்பில் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் பொதுநல வழக்கு தொடரப்பட்டு, அக்குழுவின் தலைவரான முதல்வருக்கும் நீதிமன்ற அறிவிக்கை 29.09.2010 அன்று அனுப்பப்பட்டது. தி.மு.க. அரசே வெளியிட்ட 3.8.2006 நாளிட்ட அரசாணையின்படி, முதல்வர்தான் இக்குழுவின் தலைவர். இருப்பினும், இவ்வழக்கை திசை திருப்பும் விதமாக துணை முதல்வர் தலைமையில் இக்குழு கூட்டம் 3.11.2010 அன்று கூட்டப்பட்டது.

முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா வுடன் தொடர்புடையது எனக் கூறப்படும் சிறுதாவூர் நிலப்பிரச்சனையை, தனது அரசியலுக்காக தி.மு.க. அரசு கையிலெடுத்தது. அந்நிலம் தலித் மக்களுக்கு அரசால் வழங்கப்பட்ட நிலம் என்றும், அது தற்போது தலித் மக்களிடமிருந்து அபகரிக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறி, அது தொடர்பாக விசாரிக்க நீதிபதி திரு. கே.பி. சிவசுப்பிரமணியம் தலைமையில் தமிழக அரசு குழு அமைத்தது. விசாரணையை முடித்து, குறிப்பிட்ட அந்நிலத்தின் பெரும்பகுதி தலித் மக்களிடமிருந்து விலைக்கு வாங்கப்பட்ட நிலம் என்றும், அரசு வழங்கிய நிலத்தை அக்குறிப்பிட்ட தலித் மக்கள் நிபந்தனையை மீறி விற்பனை செய்ததால், அந்த நில ஒப்படையை ரத்து செய்து, அந்நிலத்தை மீட்டு தகுதியுள்ள வேறு தலித் மக்களுக்கு ஒப்படை செய்ய வேண்டும் என்று அக்குழு பரிந்துரைத்தது. ஆனால், இன்றுவரை அதை நோக்கி சிறு துரும்பும்கூட நகர்த்தப்படவில்லை என்பதே தி.மு.க. அரசின் "தலித் மேம்பாடு' நடவடிக்கைகளுக்கு ஒரு பானைச் சோற்றுப் பதம்.

அதே போல், உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி பி.டி. தினகரன் காவேரிராஜபுரத்தில் சட்டவிரோதமாக ஆக்கிரமித்துள்ள நிலங்கள் தலித் மக்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டியவை என்று திருவள்ளூர் மாவட்ட ஆட்சியர் அறிக்கை வழங்கினார். அப்பிரச்சனையின்போது, "தலித் மக்களின் நிலங்களை ஆக்கிரமித்துள்ளவர்கள் நீதிபதியாக இருந்தாலும், முன்னாள் முதல்வராக இருந்தாலும் உறுதியான நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்' என்றார் தமிழக முதல்வர். ஆனால், எவ்வித நடவடிக்கையும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை.

தருமபுரி மாவட்டத்தின் அரூர், பாப்பிரெட்டிப்பட்டி ஆகிய இரண்டு வட்டங்களி லுள்ள சுமார் 1000 ஏக்கர் பஞ்சமி நிலம் மாற்று சமூகத்தினரால் அபகரிக்கப்பட்டது குறித்து ஆதாரங்களுடன் மீட்பு நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி 2006 முதல் அயராத முயற்சிகள் எடுத்து வருகிறார், இந்திய குடியரசுக் கட்சியைச் சேர்ந்த தலைவர் பி.வி. கரியமால் எனும் 81 வயது இளைஞர். இது தொடர்பாக, 2009 இல் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் அவர் தொடுத்துள்ள பொதுநல வழக்கில், பஞ்சமி நிலத்தை மீட்டு மீண்டும் தலித் மக்களுக்கு ஒப்படைக்க அரசு எடுத்துள்ள நடவடிக்கைகள் பற்றி இரு வாரங்களுக்குள் அறிக்கை அளிக்க உயர் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. இருப்பினும், இதுநாள் வரை அவ்வழக்கில் தமிழக அரசு அறிக்கை தாக்கல் செய்யாமல் இழுத்தடித்து வருகிறது.

பஞ்சமி நிலம் குறித்து அரசாணைகள், அரசுக் கடிதங்கள், சுற்றறிக்கைகள், நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் என அனைத்தும் குழப்பமேதுமில்லாமல் தெளிவாக அமைந்துள்ளன. பஞ்சமி நிலங்கள் தலித் அல்லாதவர்களின் கைகளுக்கு சென்றதன் காரணம் சட்டத்திலுள்ள தெளிவின்மையல்ல; அரசு தொடங்கி, நில நிர்வாக ஆணையர், மாவட்ட ஆட்சியர், மாவட்ட வருவாய் அலுவலர், பதிவுத் துறை வட்டாட்சியர், கிராம நிர்வாக அலுவலர், கிராம உதவியாளர், பஞ்சாயத்து தலைவர் உள்ளிட்ட அனைத்து அதிகார அமைப்புகளும் – உள்நோக்கத்துடன் பஞ்சமி நிலம் குறித்த சட்ட நடைமுறைகளை நடைமுறைப்படுத்தாததும், விதிமீறல்களை கண்டுகொள்ளாத போக்கும்தான் காரணம். பஞ்சமி நில மீட்பு என்று எடுத்துக் கொண்டால், அரசு இதுவரை மீட்டது என்று கூறிக் கொள்ள குறிப்பிடத்தக்க அளவில் ஏதுமில்லை.

"பஞ்சமி நிலத்தை மீட்பதற்கான சாத்தியக் கூறுகள்' என்பதாக அல்லாமல் இக்குழுவின் பணி "பஞ்சமி நில மீட்பு நடவடிக்கைகளாக' இருக்க வேண்டும். இதனடிப்படையில் –

1. தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்டங்களிலுமுள்ள பஞ்சமி நிலங்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு, அவை குறித்த தகவல்கள் முழுமையாக சேகரிக்கப்பட்டு அரசு ஆவணமாக வெளியிடப்பட வேண்டும்.

2. தலித் மக்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட அந்நிலங்களை ஏற்கனவே நடைமுறையில் உள்ள சட்ட விதிகளின்படி மீட்க வேண்டும்.

3. மீட்கப்பட்ட பஞ்சமி நிலத்தை தலித் மக்களுக்கு ஒப்படை செய்ய ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் "பஞ்சமி நில மீட்புக் குழு' ஒன்றை மாவட்ட ஆட்சியரின் கீழ் ஏற்படுத்தி செயல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

4. அவ்வாறான குழுவிற்கு பஞ்சமி நிலம் தொடர்பான முழுமையான சட்ட நடைமுறைகள் அடங்கிய வழிகாட்டு விதிகளை வகுத்து நடைமுறைப்படுத்த தக்க அறிவுரைகள் வழங்கப்பட வேண்டும். 

எங்கே போயின பஞ்சமி நிலங்கள்?

 1892 இல் தலித்துகளுக்கு கொடுக்கப்பட்ட பஞ்சமி நிலங்கள் மொத்தம் 12 லட்சம் ஏக்கர். அரசு ஆணை எண்.1010 நாள் : 30.09.1892

 நில நிர்வாகத் துறை ஆணையர் மற்றும் சிறப்பு ஆணையர் கடித எண். ந.க. எப்1/20616/2006 நாள் : 26.7.2006 சேப்பாக்கம், சென்னை – 5 கடிதத்தின்படி 1,26,113.06 ஏக்கர் பஞ்சமி நிலங்கள் தமிழகத்தில் உள்ளன.

 சென்னை, கன்னியாகுமரி, புதுக்கோட்டை, ராமநாதபுரம், தூத்துக்குடி, விருதுநகர் போன்ற 6 மாவட்டங்களில் பஞ்சமி நிலங்கள் இல்லை என்று தமிழக நில நிர்வாகத் துறை ஆணையர் மற்றும் சிறப்பு ஆணையர் அலுவலகம் ந.க.எண். எப்1/20616/2006 சேப்பாக்கம், சென்னை – 5 கடிதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.

 நில நிர்வாகத்துறை ஆணையர் நிலங்கள் மற்றும் சிறப்பு ஆணையர் அலுவலகம், தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் பஞ்சமி நிலங்கள் இல்லை என்கிறது. ஆனால், தூத்துக்குடி மாவட்ட ஆதி திராவிட நல அலுவலர் கடிதம் ந.க.ஆ.7/4537/06 நாள் : 17.07.2006 இன்படி 5 ஏக்கர் 17 சென்ட் இருக்கிறது என்று சொல்கிறது.

 நில நிர்வாகத் துறை ஆணையர் சிறப்பு ஆணையர் அலுவலகம் 26.07.2006 கடித எண் படி, நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் இருக்கின்ற பஞ்சமி நிலங்கள் மொத்தம் 8.38 ஏக்கர்; பிற சாதியினரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பஞ்சமி நிலங்கள் 39.06 ஏக்கர். இப்படி இருக்க மொத்த நிலம் எப்படி 8.38 ஏக்கர் இருக்க முடியும்?

 ஆனால், நாகப்பட்டினம் மாவட்ட வருவாய் அலுவலர் ந.க.எண். 13491/2004/3 நாள் : 18.07.2006 மேற்படி மாவட்டத்தில் பஞ்சமி நிலங்கள் இல்லை என்கிறார்.

 நில நிர்வாகத்துறை ஆணையர் மற்றும் சிறப்பு ஆணையர் சேப்பாக்கம், சென்னை – 5 அவர்கள் கடலூர் மாவட்டத்தில் 188.26 ஏக்கர் பஞ்சமி நிலம் இருக்கிறது என்கிறார். ஆனால் கடலூர் மாவட்ட கலெக்டர் ந.க.ப 3/42168/2006 நாள் : 13.07.2006இன்படி 139.08.5 ஹெக்டேர் (343.52 ஏக்கர்) இருக்கிறது என்கிறார்.

 தமிழக நில நிர்வாகத்துறை ஆணையர் மற்றும் சிறப்பு ஆணையர் அலுவலகம் 26.07.2006 இன்படி வேலூர் மாவட்டத்தில் 20,339.44 ஏக்கர் இருக்கிறது என்கிறது. ஆனால், வேலூர் மாவட்ட ஆட்சியர் கடிதம் ந.க.பி2/3403722006இன்படி 20,852.97 ஏக்கர் உள்ளது.

 திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் நில நிர்வாகத்துறை கடிதத்தின்படி 2473.99 ஏக்கர் உள்ளதாக தெரிவித்துள்ளனர். ஆனால், திருநெல்வேலி மாவட்ட ஆட்சியர் கடித எண். ந.க.எண். ஜி.1/52435/2006 இன்படி 572.23 ஏக்கர் உள்ளதாகக் கூறியிருக்கிறார்.

 நீலகிரி மாவட்டத்தில் நில நிர்வாகத்துறை கணக்குப்படி, 3777.46 ஏக்கர் உள்ளதாகக் கூறியுள்ளனர். ஆனால் நீலகிரி மாவட்ட ஆட்சியர் கடித எண். ந.க.யூ.2 எண்.402/8/06இன்படி, 38.59 ஏக்கர் உள்ளதாகக் கூறியுள்ளார்.

 தேனி மாவட்டத்தில் நில நிர்வாகத்துறை கடிதத்தின்படி, 1010.01 ஏக்கர் உள்ளதாக தெரிவித்துள்ளார்கள். ஆனால், தேனி மாவட்ட ஆட்சியர் கடிதம் ந.க.எண். 6175/2006 இன்படி 2724.23 ஏக்கர் உள்ளது.

 கோயம்புத்தூர் மாவட்டத்தில் நிர்வாகத்துறை கடிதத்தின்படி, 1836 ஏக்கர் உள்ளதாக கூறியுள்ளார்கள். ஆனால், கோயம்புத்தூர் மாவட்ட ஆட்சியர் கடிதம் ந.க. 11372/2006 அதன்படி 1411.79 ஏக்கர் உள்ளது.

 1892 ஆம் ஆண்டு 12 லட்சம் ஏக்கர் பஞ்சமி நிலங்கள் தலித்துகளுக்கு கொடுத்ததாக அரசு ஆணை சொல்கிறது. தற்பொழுது 1,26,113.06 ஏக்கர்தான் இருக்கிறது என்கிறது, தமிழக நில நிர்வாகத்துறை ஆணையர் மற்றும் சிறப்பு ஆணையர் அலுவலகம். அப்படி என்றால் மீதமுள்ள 10,73, 887 ஏக்கர் பஞ்சமி நிலங்கள் எங்கே?

 தற்பொழுது அரசு வழங்கியுள்ள ஆவணங்களின்படி, பஞ்சமி நிலங்கள் "ஏ' ரிஜிஸ்டர் பதிவு முறையில் மாவட்ட நிர்வாகத்திற்கும், மாநில நில நிர்வாகத்துறை ஆணையர் மற்றும் சிறப்பு ஆணையர் அலுவலகத்திற்கும் அதிக வேறுபாடு உள்ளது. இதிலிருந்து பஞ்சமி நிலங்கள் பற்றிய ஆவணங்களை அரசு சரியாகப் பராமரிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.

 1892க்குப் பின் பல முறை யூ.டி.ஆர். சர்வே நடந்துள்ளது. ஒவ்வொரு ஜமாபந்தி நடைபெறும்பொழுதும் அனைத்து தாலுகா அலுவலகங்களிலும், அந்தந்த கிராமம் மற்றும் பர்க்காவில் எத்தனை ஏக்கர் பஞ்சமி நிலங்கள் இருக்கின்றன என்பது பொதுமக்கள் பார்வைக்கு வைக்கப்படவில்லை.

 வருவாய்த்துறையினால் பஞ்சமி நிலங் கள் பற்றிய புள்ளி விவரங்கள் "ஏ' ரிஜிஸ்டரில் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டுள்ளது. இல்லை என்றால் 12 லட்சம் பஞ்சமி நிலங்கள் எங்கே இருக்கின்றன?

– இவை அனைத்தும் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் மூலம் பெறப்பட்ட தகவல்களாகும்

Pin It

 

மரிச்ஜாப்பிக்கு வந்திருந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களிடம் தீண்டத்தகாத அகதிகள் அளித்த அறிக்கை

மார்ச் 22, 1979

பெறுநர்

சிறீபிரசன்னபாய் மேத்தா,

வீடற்ற மரிச்ஜாப்பி அகதிகள் மீது காவல் துறை நடத்திய துப்பாக்கிச் சூடு, மனிதாபிமானமற்ற துன்புறுத்தல்கள் தொடர்பான விசாரணை ஆணையத்தின் தலைவர்

மதிப்பிற்குரிய அய்யா,

முப்பதாயிரம் மரிச்ஜாப்பி அகதிகளின் சார்பில், பின்வரும் செய்திகளை தங்களின் கனிவான பார்வைக்கு வைக்கிறோம். கடந்த 12 – 15 ஆண்டுகளாக, நாங்கள் சராசரி மனித வாழ்நிலைக்கு குறைவான முறையில் – மணா பகுதிகளில் அமைக்கப்பட்ட பல்வேறு அகதி முகாம்களில், ஓய்வு பெற்ற ராணுவ அதிகாரிகளின் கண்காணிப்பில் வாழ நிர்பந்திக்கப்பட்டுள்ளோம். அகதி முகாம் அதிகாரிகள், மாநில காவல் துறை, துணை ராணுவப் படைகள் மற்றும் உள்ளூர் நிர்வாகத்தினராலும் நாங்கள் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டோம்; கொடூரமாகத் துன்புறுத்தப்பட்டோம். காவல் துறையின் துப்பாக்கிச் சூட்டினால் பலரை இழந்தோம். எங்களது துயரங்களுக்கும், நீண்டநாள் கோரிக்கைகளுக்கும் தீர்வு கிடைக்கும் வகையில் முறையான விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்.

marichjhapi_237ஆனால் நாளுக்கு நாள், நாங்கள் கைது செய்யப்படுவது தொடர்கிறது. எங்களது இளம் பெண்கள் உள்ளூர் அதிகாரிகள், துணை ராணுவப்படை மற்றும் காவல் துறையினரால் பாலியல் வன்முறைகளுக்கு ஆளாகியுள்ளனர். எங்கள் மீதான ஒடுக்குமுறையை அவர்கள் அனுமதித்தார்கள். இப்போதுகூட, ஏராளமான அகதிகள் சிறையில் உள்ளனர்; தண்டகாரண்யா பகுதி நீதிமன்றங்களில் பலர் மீது வழக்குகள் உள்ளன.

மறுவாழ்வு முகாம்களில் – அது தண்டகாரண்யா அல்லது வேறு சில மாநிலங்களில் அமைக்கப்பட்டதாக இருந்தாலும் – நாங்கள் ஆடு, மாடுகளைப் போல – உயிர் வாழ்வதற்கு சிறிது பாதுகாப்பே உள்ள கொட்டடிகளில் வாழ வேண்டியிருக்கிறது.

தண்டகாரண்யாவில் –

1. 4 அல்லது 5 கிலோ மீட்டர் தொலைவிற்குள் 3 முதல் 5 ஏக்கர் அளவிலான நிலங்கள், 4 அல்லது 5 குடியிருப்பு மனைகளாக பிரிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு அகதி குடும்பத்திற்கும் வழங்கப்பட்டன. அந்த நிலங்கள் விவசாயத்திற்கு பயனற்றவையாகவும், நீர்ப்பாசன வசதியின்றியும் இருந்தன.

2. அகதிகள் மறுவாழ்வு முகாம்களிலிருந்து அரசு அலுவலகங்கள், சந்தைகள், மருத்துவமனைகள், ரேஷன் கடைகள் 15 முதல் 20 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருந்தன.

3. தானிய வகைகள், ரேஷன் பொருட்கள், மருந்து பொருட்கள் தொடர்ச்சியாக வழங்கப்படவில்லை. புதிதாக அங்கு குடியேறியவர்களுக்கு இது பெரும் துன்பத்தைக் கொடுத்தது. எங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட குறைந்தளவு நிவாரண உதவித் தொகையும் அந்த துன்பத்தை அதிகப்படுத்துவதாக இருந்தது.

4. உள்ளூர் அதிகாரிகளின் மோசமான நடவடிக்கைகளும், குறைந்தளவிலான பாதுகாப்பும், பெண்கள் மீது நடத்தப்பட்ட பாலியல் தாக்குதல்களும் மறுவாழ்வு முகாம்களிலிருந்து 1978 பிப்ரவரி முதல் எங்களை வெளியேறச் செய்தன. பலமுறை டெல்லியில் முறையிட்டும், எங்களது துயரங்களுக்கும், கோரிக்கைகளுக்கும் எந்தத் தீர்வும் கிடைக்காததாலேயே அந்த முடிவை எடுக்க நேர்ந்தது.

பிரிவினைக் காலத்திலிருந்து கிழக்கு வங்காள அகதிகளை சுந்தர்பான் பகுதிகளில் மீள்குடியேற்றம் செய்ய இடதுசாரிகள் முன்னணி கோரி வந்தது. மேற்கு வங்காளத்திற்கு வெளியே – காவல் துறையின் ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக – இடதுசாரிகள் நடத்திய கூட்டங்களில், அகதிகளை ஆற்றுப்படுத்தும் விதமாக – அவர்கள் ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு வந்தால், சுந்தர்பான் பகுதிகளில் குடியேற்றுவதாகக் கூறினார்கள். தற்போதைய முதல்வர் ஜோதிபாசுவின் அறிவுறுத்தலின் பேரில், தற்போது மாநில அமைச்சராக இருக்கும் திரு. ராம் சாட்டர்ஜி அவர்களும், பார்வர்ட் பிளாக் கட்சியின் செயலாளர் திரு. அசோக் கோஷ் அவர்களும் பல மாநிலங்களில் இருந்த அகதிகளின் நிலையை நேரில் கண்டறிந்தனர். நல்ல முறையில் அவர்களை மீள்குடியேற்றுவதாக உறுதியளித்தனர்.

அதன் பேரிலேயே தண்டகாரண்யாவிலிருந்து வெளியேறிய அகதிகள் ஹசனாபாத்தில் கூடி, அகதிகள் தொடர்பான அரசின் கொள்கைகளையும் திட்டங்களையும் தெரிந்து கொள்வதற்காகவும், வாழ்வதற்கும் வேலை செய்தவற்கும் வழி தேடி – அங்கு இரண்டு மாதங்கள் முகாமிட்டு வாழ்ந்தோம். அதன் பின்னர் குமிர்மாரியில் 15 – 20 நாட்கள் தங்கியிருந்தும் உள்ளூர் நிர்வாகத்திடமிருந்து எந்த தகவலும் வராத நிலையில், நாங்கள் பாக்னா, மரிச்ஜாப்பி பகுதிகளில் நுழைந்தோம்.

அங்கு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கினோம். எங்களுக்கு தேவையான வீடு, பள்ளிக்கூடங்கள், கடைகள், சாலைகள், மருத்துவமனைகள், குழாய் கிணறுகளை நாங்களே அமைத்துக் கொண்டோம். எங்களது வருமானத்திற்கு தேவையான வழிமுறைகளையும் நாங்களே கண்டறிந்தோம். பீடித் தொழிற்சாலை, அடுமனைகள், மரவேலைக் கூடங்கள் மற்றும் நெசவுக் கூடங்களை அமைத்தோம். 150 மைல் தொலைவுக்கு சுமார் 30 ஆயிரம் ஏக்கர் பரப்பளவில் தடுப்பு அணைகள் கட்டி, ஆண்டுக்கு 20 கோடி ரூபாய் வருமானம் தரக்கூடிய மீன்பிடித் தொழில் செய்யத் தொடங்கினோம். இது, எங்களை சொந்தக் காலில் நிற்க செய்திருக்கும். ஒன்று அல்லது இரண்டு ஆண்டுகள் உப்புத் தண்ணீர் உள்ளே பாயாதவாறு தடுத்து –மழைத் தண்ணீரால் கழுவப்பட்டால், இந்த நிலங்கள் ஏராளமான பயிர் வகைகளும், காய்கறிகளும் விளையக்கூடியதாக மாறும்.

மரிச்ஜாப்பி நிலங்களை 6 ஆயிரம் குடும்பங்களுக்கிடையே பகிர்ந்து கொண்டு – குடியிருப்புகள், கிராமங்களாக வாழத் தொடங்கினோம். கூட்டுத் திட்டத்தில் ஏறக்குறைய 1000 குடும்பங்கள் தங்களுக்கான வீடுகளைக் கட்டிக் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தனர்.

மரிச்ஜாப்பியில் குடியேறி அய்ந்து மாதங்கள் முடிவடைந்தநிலையில், 1978 ஆகஸ்ட் 20 அன்று மேற்கு வங்க அரசு 30 படகுகளில் ஏராளமான காவல் துறையினரை அனுப்பி, எங்களை மீண்டும் தண்டகாரண்யா பகுதிக்கு கொண்டு செல்ல முயன்றது. இது, அகதிகள் மீதான தாக்குதலுக்கு இட்டுச் சென்றது. சி.பி.எம். தொண்டர்களின் துணையுடன் அகதிகளின் 43 படகுகள் காவல் துறையினரால் அடித்து நொறுக்கப்பட்டன. காவலர்கள் நடத்திய துப்பாக்கிச் சூட்டில் இரு சிறுவர்கள் பலியானார்கள். தாக்குதலுக்கு பயந்து, மரப் பலகைகளும், மரக்கரியும் ஏற்றப்பட்டிருந்த 157 படகுகளை விட்டுவிட்டு தப்பியோடினர். படகுகளுடன் சேர்த்து அவற்றின் மொத்த மதிப்பு ரூபாய் மூன்றரை லட்சமாகும்.

1978 நவம்பர் முதல் வாரத்தில், "அகதிகளை மேற்கு வங்க அரசு இடையூறுக்குள்ளாக்கக் கூடாது' என்று "ஆனந்த பஸார்' பத்திரிகை செய்தி வெளியிட்டது. ஆனால், 1979 ஆம் ஆண்டு சனவரி 25 அன்று மீண்டும் மரிச்ஜாப்பி நோக்கி மேலும் அதிக எண்ணிக்கையிலான காவல் துறையினருடன் விரைந்த மேற்கு வங்க அரசு, மார்ச் 31 ஆம் தேதிக்குள் அகதிகள் அனைவரையும் தண்டகாரண்யாவிற்கு மீண்டும் அனுப்பிவிடும் திட்டத்துடன் செயல்படத் தொடங்கியது. மரிச்ஜாப்பி ஆற்றைச் சுற்றிலும் 144 தடையுத்தரவைப் பிறப்பித்தது. அருகிலுள்ள பகுதிகளிலிருந்து மரிச்ஜாப்பி தீவினுள் உணவுப் பொருட்கள், தண்ணீர் மற்றும் மருந்து பொருட்கள் கொண்டு செல்லப்படுவதைத் தடை செய்தது. மரிச்ஜாப்பி தீவுப் பகுதி முற்றிலும் பிற பகுதிகளிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டது.

30 படகுகளிலும், எல்லைப் பாதுகாப்புப் படையினரின் இரண்டு எந்திரப் படகுகளிலும் வந்திருந்த காவல் துறையினர், சனவரி 29 அன்று காலையிலிருந்தே தங்களுடைய அடக்குமுறைகளைத் தொடங்கிவிட்டனர். கண்ணீர்ப் புகைக் குண்டுகளை வீசினர். வீடுகளிலிருந்து மக்களை இழுத்துவந்து கைது செய்தனர்; வீடுகளுக்கு தீ வைத்தனர். தானியங்கள், துணிகள், தங்க நகைகள், ரொக்கப் பணம் மற்றும் சமையல் பாத்திரங்களைக் கொள்ளையடித்தனர். மூன்று இளம்பெண்கள் உட்பட பெண்களையும் மானபங்கப்படுத்தினர். உணவு தானியங்களையும், இன்றியமையாத பொருட்களையும் சுமந்திருந்த அகதிகளின் படகுகளை மூழ்கடித்தனர். நீரில் மூழ்கிய அகதிகள் மீண்டும் கரை சேராதவாறு கடுமையாகத் தாக்கினர்.

ஏழு நாட்களுக்கும் மேலாக நீடித்த கடுமையான தாக்குதல்களால், பட்டினிச் சாவு நேரிடுமோ என்று அஞ்சிய பெண்கள், பக்னா ஆற்றைக் கடந்து, அருகிலுள்ள கிராமங்களிலிருந்து உணவுப் பொருட்களையும், தண்ணீரையும் கொண்டு வர முயன்றனர். ஆனால், நடு ஆற்றில் அவர்களுடைய படகுகளை சுற்றி வளைத்த காவலர்கள் கண்ணீர்ப் புகைக் குண்டுகளை வீசினர். படகுகளை மூழ்கடித்து, தண்ணீரில் தத்தளித்த பெண்களை கடுமையாகத் தாக்கினர். பெண்கள் அடித்துக் கொல்லப்படுவதைப் பார்த்த மறு கரையிலிருந்த அகதிகளும், உள்ளூர் ஆட்களும் படகுகளில் அவர்களைக் காப்பாற்ற விரைந்தனர். இது, காவல் துறையினரை மேலும் கோப மூட்டியது. கண்மூடித்தனமாக அவர்கள் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்த தொடங்கினர். இதில் 15 அகதிகளும், 2 உள்ளூர் ஆட்களும் கொல்லப்பட்டனர். பூட்ஸ் கால்களால் மிதிக்கப்பட்டும், துப்பாக்கி கட்டையால் தாக்கப்பட்டும் பலர் காயமடைந்தனர். ஏராளமானோர் கைது செய்யப்பட்டனர்.

நாளுக்கு நாள் தீவினைச் சுற்றி கெடுபிடி அதிகரிக்கப்பட்டது. காணுமிடங்களில் எல்லாம் அகதிகள் ஈவிரக்கமின்றி துன்புறுத்தப்பட்டனர். சுமார் ஆயிரம் பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். அதில் உணவுப் பொருட்கள் மற்றும் காய்கறிகளைக் கொண்டு சென்றதற்காக 500 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். பட்டினியாலும், உண்பதற்கு தகுதியில்லாத பொருட்களை உண்டதாலும் 375 பேர் இறந்தனர். 2 பேர் தற்கொலை செய்து கொண்டனர். உணவுப் பொருட்களும், இன்றியமையாத பொருட்களும் அடங்கிய

4 லட்சத்து 15 ஆயிரத்து 142 ரூபாய் மதிப்பிலான படகுகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன.

மரிச்ஜாப்பி அகதிகள் குறித்து மேற்கு வங்க முதல்வர் தெரிவித்த சில கருத்துகளுக்கு, நாங்கள் கடுமையான மறுப்பைத் தெரிவிக்கிறோம்.

1. நாங்கள் மரிச்ஜாப்பியில் எந்தவொரு இணை அரசையும் நடத்தவில்லை. இந்த உலகில் வாழ்வதற்கு எந்தவொரு இடமும் அற்ற, எவருடைய ஆதரவுமில்லாத ஏழைகள் நாங்கள். எங்கள் நிலையை தொடக்கத்திலிருந்து கவனித்து வரும், எந்தவொரு அரசுப் பிரதிநிதியுடனும் பேசுவதற்கு நாங்கள் தயாராகவே இருக்கிறோம். நாங்கள் இந்தியக் குடிமக்கள். இந்திய சட்டதிட்டங்களுக்கு கட்டுப்பட்டு நடக்கிறோம்.

ஆதரவில்லாத, வீடில்லாத ஏழை அகதிகள் ஓர் இணை அரசை நடத்துவது சற்றும் சாத்தியமில்லாத ஒன்று. அந்நிய சக்திகளுடன் இணைந்து நாங்கள் இணை அரசை நடத்துவதாக ஜோதிபாசு கூறுவது, எங்களை மரிச்ஜாப்பி மண்ணிலிருந்து அகற்றுவதற்காகத்தான். அவருடைய குற்றச்சாட்டு முற்றிலும் பொய்யானது.

2. நாங்கள் ஒருபோதும் "தாய்நாடு' கோரிக்கையை வைக்கவில்லை. தாய்நாடு என்பதற்கான அர்த்தம்கூட எங்களுக்குத் தெரியாது. தாய்நாடு தொடர்பாக நாங்கள் பேசியதோ, எழுதியதோ கிடையாது. வங்காள தேசத்திலிருந்து ஒருவரையும் நாங்கள் அழைத்து வரவில்லை.

மேலே கூறிய எங்கள் நிலையின் அடிப்படையில், "உத்பாஸ்டு உன்யான்ஷிப் சமிதி'யும், வீடற்ற, ஆதரவற்ற பசியால் வாடும் அகதிகளும் தங்களிடம் பின்வரும் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றித் தருமாறு கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

எங்களுடைய கோரிக்கைகள் :

1. மரிச்ஜாப்பி தீவு "ரிசர்வ் பாரஸ்ட்' இல்லையாதலால், அதைச் சுற்றிலும் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ள காவல் தடுப்பரண்களையும், 144 தடை உத்தரவையும் உடனடியாக விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

2. காவல் துறையினரின் அடக்குமுறை மற்றும் துப்பாக்கிச் சூடு தொடர்பாக, உடனடியாக நீதி விசாரணைக்கு உத்தரவிட வேண்டும். காவல் துறையினரால் உயிரிழந்தவர்களின் குடும்பங்களுக்கும், சேதமான படகுகள், வீடுகள், கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பொருட்களுக்கும் உரிய இழப்பீடு வழங்க வேண்டும்.

3. வளமான எதிர்காலம் இருக்கும் என்று நம்பி, எங்களுடைய வாழ்நாள் சேமிப்பையும் ஏராளமான உயிர்களையும் இழந்து நாங்கள் மிகவும் நேசிக்கும் மரிச்ஜாப்பிக்கு வந்தோம். இங்கு முறையான மீள்குடியேற்றம் நடைபெற வேண்டும் என்பதுதான் எங்களுடைய அடிப்படையான கோரிக்கையாகும்.

4. பல்வேறு வழக்குகளின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் பெண்கள் உள்ளிட்ட அகதிகள் அனைவரையும் உடனடியாக விடுதலை செய்வதோடு, அவர்கள் மீதான வழக்குகளையும் எந்த நிபந்தனையுமின்றி திரும்பப் பெற வேண்டும்.

இப்படிக்கு,

ராய்கரன் பரோய், பொதுச் செயலாளர்

உத்பாஸ்டு உன்யான்ஷிப் சமிதி நேதாஜி நகர், மரிச்ஜாப்பி குமிர்மாரி 24 பர்கனாஸ், மேற்கு வங்காளம்

****

கடுமையான அடக்குமுறைகள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தபோது, 1978 ஆகஸ்ட் 20 அன்று இரவு 9.10 மணிக்கு அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் மொரார்ஜி தேசாய்க்கு "நிகில் பங்கா நாகரிக் சங்கா' அமைப்பின் பொதுச் செயலாளர் எஸ். சாட்டர்ஜி, ஒரு தந்தி அனுப்பினார். அதன் நகல் சரண் சிங் எம்.பி., சக்தி சர்க்கார் எம்.பி. மற்றும் சிலருக்கு அனுப்பப்பட்டது.

“பிரதமர் அவர்களே,

மரிச்ஜாப்பி அப்பாவி அகதிகள் மீதான – தங்களது பெயரிலான – திட்டமிட்ட படுகொலைகளைத் தங்களது கவனதிற்குக் கொண்டு வருகிறோம். தயவு செய்து நிலைமையின் உண்மைத் தன்மையை கருத்தில் கொண்டு, எந்த அரசியல் நிர்பந்தமும் இல்லாமல், அந்த மக்களை சுதந்திரமாக அவர்களுக்கான குடியேற்றங்களை அமைப்பதற்கு கருணையுடன் அனுமதிக்க வேண்டும்.

ஏறக்குறைய 10 ஆயிரம் பேர் அவர்களுக்கான குடிசைகளையும், உள்ளூர் பொருளாதாரத்தை வளப்படுத்தும் மீன்பிடி துறைகளையும் அமைத்துள்ளனர். தங்களுடன் நெருக்கமான உறவு பேணும் இடதுசாரி முன்னணி அரசு, உண்மை நிலையைப் புறக்கணித்து அவர்களைக் கொடூரமாக அந்த இடத்திலிருந்து அகற்றும் வேலையில் இறங்கியுள்ளதாகத் தெரிகிறது.

நாளை உடனடியாக இதை நிறுத்த வேண்டும் என்று உங்களைக் கோருகிறோம். ஒட்டுமொத்த வாங்காளிகளின் இதயங்களுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டுகிறோம்.

சாட்டர்ஜி

பொதுச் செயலாளர், நிகில் பங்கா நாகரிக் சங்கா

Pin It

 

ஆர்.எஸ்.எஸ். – காவல் துறை கூட்டுச் சதி

மதுரை ஆர்.எஸ்.எஸ். அலுவலகத்தில் மாட்டுத் தலை வீசிய மர்ம நபர்கள்'' என்ற செய்தியை மார்ச் 2 அன்று வாசிக்கையில், மதுரையில் பொதுவாக நிலவும் ஓர் அமைதியான சூழலைத் தகர்க்க யாரேனும் முடிவு செய்து விட்டார்களோ என்ற பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. ஏனெனில், மதுரை நகரத்தில் உள்ள மசூதியில் இதே போன்றதொரு சம்பவம் இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் நடந்துள்ளது.மதுரை நகரத்தின் மய்யத்தில் உள்ளது காஜிமார் தெரு. மிகப் பெரிய பள்ளிவாசலும், அதனைச் சுற்றிலும் முஸ்லிம்கள் அடர்த்தியாக வாழும் இருப்பிடங்களும் நிறைந்த பகுதி இது. 2010 டிசம்பர் 29 அன்று காலையில் தொழுகைக்காக வந்த சகோதரர்கள், பள்ளிவாசலில் பன்றியின் வெட்டப்பட்ட ஒரு பகுதி கிடந்ததை கண்டனர். உடனே காவல் துறையினருக்கு தகவல் கொடுக்கப்பட்டது. பன்றியின் உடலைப் பார்த்த முஸ்லிம்கள், மிகுந்த மன வேதனை அடைந்தனர். அங்கு வந்த காவல் துறையினர் அதனை ஒரு மூட்டையில் சுற்றி, எடுத்துச் சென்றனர். முஸ்லிம் தலைவர்கள் அனைவரும் காவல் துறை யினரை சந்தித்து, நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என கோரிக்கை மனு அளித்தனர். ஆனால், காவல் துறையினர் இவ்வழக்கை "அற்புதமாக' விசாரித்து நியாயம் வழங்கினர். "அங்கு கிடந்தது கோழிக்கழிவுகள்தான்; எனவே, இதைப் பிரச்சனையாக்க வேண்டாம்' என காவல் துறையினர் கூறிவிட்டனர்.

madurai_mosqueஇதே போல சில மாதங்களுக்கு முன்பு, தாராபுரம் பள்ளி வாசலின் வாயில் முன்பு பன்றியின் உறுப்புகள் அடங்கிய மூட்டை ஒன்று கிடந்தது. தாராபுரம் பிரச்சனையையும் காவல் துறையினர் கோழியென்றே முடிவு கட்டினர். காஜிமார் தெரு பள்ளிவாசலின் வாயிலில் மீண்டும் சனவரி 1, 2011 அன்று இந்த சமூகம் கொந்தளிக்கும்படியான சம்பவம் ஒன்று நடந்தது. அதிகாலை தொழுகைக்காக வந்தவர்கள் பள்ளிவாசல் சுவற்றில் மனித மலம் பூசப்பட்டிருந்ததையும், பள்ளிவாசல் வளாகத்துக்குள்ளே மலம் வீசப்பட்டிருப்பதையும் பார்த்தவுடன் – அனைவரும் சாலை மறியலில் ஈடுபட்டனர். அதே பள்ளிவாசலில் 20 ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றும் திடீர் நகரை சேர்ந்த கிருஷ்ணன் என்கிற துப்புரவுத் தொழிலாளர் மீது காவல் துறை வழக்கு பதிவு செய்தது.

அனைத்து "ஜமாத்து'களையும் ஒன்று திரட்டி, இதற்கு நியாயம் கிடைக்க வழிசெய்ய வேண்டும் என்கிற உணர்வு மேலெழுந்தபொழுது, "இது இந்த தெருவின் பிரச்சனை, இதில் அடுத்த ஜமாத்காரர்கள் தலையிட வேண்டாம்' என விஷயத்தை மூடி மறைத்தார், மதுரை மத்திய தொகுதியின் தி.மு.க. சட்டமன்ற உறுப்பினர் கவுஸ் பாட்சா. அப்பகுதி மக்கள் பள்ளிவாசலுக்கு சடங்குகள் செய்து சுத்தப்படுத்தினர். இப்பின்னணியில்தான் மாட்டுத்தலை வீசப்பட்ட நிகழ்வு ஏற்படுத்திய பதற்றத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

மார்ச் 1 அன்று காலை 6.45 மணிக்கு ஆர்.எஸ்.எஸ். (ராஷ்ட்ரிய சுயம் சேவக் சங் என்ற இந்து மதவெறி அமைப்பு) மாவட்டச் செயலாளர் அசோகன், அருகில் உள்ள எஸ்.எஸ். காலனி காவல் நிலையத்தில் ஒரு புகார் கொடுத்தார். மதுரை காவல் ஆணையர் பாரி, நுண்ணறிவுப் பிரிவு துணை ஆணையர் குமரவேல், திலகர் திடல் துணை ஆணையர் ராஜசேகர் மற்றும் ஏராளமான போலிசார் சம்பவ இடத்திற்கு விரைந்தனர். ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் பை ஆர்.எஸ்.எஸ். அலுவலகத்தின் வாசலில் இருந்தது. பதற்றம் ஏதுமின்றி சிரித்த முகத்துடன் காவல் துறையினருடன் ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர்கள் உரையாடினர். அதன் பிறகு காவல் துறையினர், அந்த பிளாஸ்டிக் பையை அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்றனர். அப்பொழுது அங்கு திரண்டிருந்த 30 தொண்டர்கள் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். ஆனால், காவல் துறை அதிகாரி அந்த பையை ஆர்.எஸ்.எஸ். அசோகனிடம் இருந்து பறித்து, ஒரு துணை ஆய்வாளரிடம் வீசினார். அதன் பிறகு ஆணையர் பாரியை அங்கிருந்தவர்கள் மறித்தனர். சில வாக்குறுதிகளுக்குப் பிறகு அவர் அங்கிருந்து சென்றார்.

காவல் துறை மிக துரிதமாக அன்றே புகாரின் அடிப்பøடயில் இ.பி.கோ. 153(அ), 505(1)(இ) ஆகிய பிரிவுகளின் கீழ் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்தது. இருப்பினும், ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரர்களின் குறிக்கோள் நிறைவேறவில்லை. அந்த மாட்டுத்தலையுடன் மதுரை நகரத்தின் முக்கிய வீதிகளில் வலம் வருவதுதான் அவர்களின் திட்டம். அதன் மூலம் இங்குள்ள பெரும்பான்மை இந்துக்களின் அனுதாபத்தைப் பெற நினைத்தனர். ஆனால், அது நடக்கவில்லை. அந்த பிளாஸ்டிக் பை மிகச் சிறியது. அதில் இருந்தது மாட்டுத்தலைதானா என்ற கேள்வியும் இருக்கிறது. அந்த மாட்டுத்தலையின் புகைப்படத்தை இது வரை எவரும் பார்க்கவில்லை. ஆனால், அடுத்த நாள் பத்திரிகைகளில் இது முக்கிய செய்தியாக வெளிவந்தது. ஆங்கில நாளிதழ்கள் இதனை சிறிய செய்தியாக வெளியிட்டபோதும், அகில இந்திய பதிப்புகள் அனைத்திலும் இடம் பெறச் செய்தன.

சில நாட்களில் இவ்வழக்கை விசாரிக்கும் பொறுப்பை "வைகை ஸ்பெஷல் டீம்' என்ற தனி போலிஸ் படையிடம் ஒப்படைத்தார் ஆணையர். வைகைப் படை தனது விசாரணையை தொடங்கியது. மசூதி பள்ளிவாசலில் பன்றியின் உறுப்புகள் காணப்பட்டபோது, அதன்மீது உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்காத காவல் துறை, ஆர்.எஸ்.எஸ். அலுவலகத்தின் முன்பு மாட்டுத் தலையுடன் சிறிய பிளாஸ்டிக் பையை கண்டதும் அதன்மீது விரைந்து நடவடிக்கை எடுக்கிறது. அதற்காக, ஒன்றுமறியாத முஸ்லிம் இளைஞர்களை விசாரணை என்ற பெயரில் சட்டத்திற்குப் புறம்பாக, மனித நெறிமுறைகளின்றி எப்படி எல்லாம் துன்புறுத்துகிறது என்பதை இனி பார்ப்போம் :

மார்ச் 8 அன்று நண்பகல் 1 மணிக்கு பரகத்துல் அன்சாரி என்பவரின் ஆட்டோவில் ஒருவர் ஏறி, "கிரைம் பிராஞ்ச்' செல்ல வேண்டும்' என்றார். அங்கு சென்றதும் அருகில் இருந்த காவல் துறை வளாகத்துக்குள் அந்த நபர் அன்சாரியை அழைத்துச் சென்றார். அங்கு காத்திருந்த "வைகை படை'யினர், அன்சாரியை வேனில் ஏற்றி அவருடைய கண்களை கட்டினர். அடுத்து அவரது பகுதியை சேர்ந்த பாஷா எங்கு இருப்பார் என்று விசாரித்தனர். அன்சாரி, "ஏன் என்னை இப்படி சித்திரவதை செய்கிறீர்கள்' என கேள்வி கேட்க, அவருக்கு சரமாரியாக அடி விழுந்தது. பின்பு மற்றொரு ஆய்வாளர், "நீயும் பாஷாவும் அடிக்கடி தண்ணி அடிப்பீங்கல்ல; நீ அவனை டாஸ்மாக் பாருக்கு வரச்சொல்' என அன்சாரியை ராம் விக்டோரியா தியேட்டர் அருகில் உள்ள டாஸ்மாக் கடைக்கு இழுத்து வந்தனர். அங்கு, பாஷாவை செல்போனில் அழைக்குமாறு அன்சாரியை நிர்பந்தித்தனர். 5 நிமிடங்களுக்குள் பாஷா அந்த டாஸ்மாக் பாருக்குள் நுழைய, இருவரையும் ஏற்றிக் கொண்டு வாகனம் அண்ணாமலை திரையரங்குக்கு சென்றது.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து அல்லாஜி, அப்பாஸ் ஆகிய இருவரையும் பற்றி விசாரித்தனர். "அப்பாஸ் ஊரில் இல்லை, நாகூர் சென்றுள்ளான்' என பாஷா பதில் அளிக்க, அவரை திரையரங்கில் விட்டு விட்டு, அன்சாரியை வாகனத்தில் ஏற்றினர். அல்லாஜியை பற்றி விவரங்களை கேட்டுத் தாக்கினர். வலி தாங்காமல் அன்சாரி, அல்லாஜியை அழைத்தார். பைபாஸ் ரோட்டில் உள்ள ஜெயசக்தி ஓட்டலுக்கு வரும்படி கூறினார். ஜெயசக்தி ஓட்டலுக்கு வந்த அல்லாஜியை மடக்கிப் பிடித்து வண்டியில் ஏற்றினர்.

வண்டியில் ஏற்றியதும் அல்லாஜியை சரமாரியாக அடித்தார்கள். அங்கிருந்து வாகனம் காந்தி மியூசியம், தெப்பக்குளம் என நகரத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளுக்கு சென்றது. "நீங்கள்தான் ஆர்.எஸ்.எஸ். அலுவலகத்தில் மாட்டுத்தலை வீசியவர்கள். நீங்களே குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்ளுங்கள்'' என ஆய்வாளர் ஒருவர் சொல்லும்போதுதான் – எதற்காக தாங்கள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளோம் என்பதே அம்மூவருக்கும் தெரிந்தது. தங்களுக்கும் இதற்கும் எந்த தொடர்புமில்லை என மூவரும் மறுத்தும் காவலர்கள் விடவில்லை. மூன்று பேரின் கண்களும் கட்டப்பட்டு, மீண்டும் அடி உதை தொடர்ந்தது. 

இரவு 9 மணி அளவில் வாகனம் செல்லூர் காவல் நிலையத்திற்கு சென்றது. சிறிது நேரத்தில் அங்கு வந்த துணை ஆணையர் செந்தில்குமாரி, 2 மணி நேரம் விசாரணை நடத்தினார். "நீங்க செய்யல, ஆனா உங்களுக்கு யார் செஞ்சாங்கன்னு தெரியும். நீங்க இப்ப சொல்லலேனா, உங்க பொண்டாட்டி, அம்மா மேல விபச்சார வழக்குப் போடுவோம்', போயி இவங்க பொண்டாட்டிகள தூக்கிட்டு வாங்க' என கத்தினார். மீண்டும் அடி உதை! கைகளை துண்டால் கட்டி இருவர் இறுக்க, கால்களின் மீது பூட்ஸ் கால்களுடன் இருவர் மிதிக்க, வாயில் துண்டைத் திணித்தனர். "அடிக்காதீங்க சார், ப்ளேட் வச்சி ஆப்பரேசன் பண்ணின கால் சார்' என அன்சாரி கதறுகிறார். "அப்படியா எந்த எடத்துல ப்ளேட் இருக்கு' எனக் கேட்டு அந்த இடத்திலேயே மிதித்தனர்.

rabeek_raja_familyஅடுத்து, ரபீக் ராஜா மற்றும் அப்பாஸ் அழைத்து வரப்பட்டனர். இருவருக்கும் தனியான "ட்ரீட்மெண்ட்.' மார்ச் 9 காலை 5.30 மணிக்கு அப்பாஸ், ராஜா மைதீன் (எ) பொத்தப்பாவை அழைக்கிறார். இவர் மகபூப்பாளையத்தை சேர்ந்த ஆட்டோ ஓட்டுநர். ஆய்வாளர் பார்த்திபன், இவருக்கு நன்கு அறிமுகமானவர். “உங்க ஏரியாவுல மாட்டு தலைய பத்தி ஏதாவது பேசினாங்களா? நீ தான் போட்டயாம்ல, உனக்கு தெரியாம இருக்காது. யார் போட்டாங்கனு மட்டும் சொல்லு'' என கேட்டார். அடுத்து அவரும் வேனில் ஏற்றப்பட்டார். அந்த வாகனத்தில் சாயின்ஷாவும், அப்பாசும் உதடுகள் கிழிந்து, கண்கள் வீங்கிய நிலையில் காணப்பட்டனர். அங்கிருந்து வைகை ஆற்றங்கரைக்கு வாகனம் சென்றது.

அங்கு ராஜா மைதீனை உடைகளை களைந்து நிர்வாணமாக்கினர். "ஆத்துல எந்த இடத்துல மாட்டை அடக்கம் பண்ணுனீங்க' என கேட்டனர். இவர்கள் தெரியாது என மறுத்தும் "எந்த எடத்துல மாட்ட பொதச்சீங்களோ அத தோண்டுங்க' என்று சொல்லி கடப்பாறையைக் கொடுக்கவும், "சார் கேஸ் போட்டுக்கங்க சார் அடி தாங்க முடியல' என மன்றாடினர். அடுத்த அரை மணி நேரத்தில், அனைவரும் செல்லூர் காவல் நிலையத்தில் இரு பிரிவுகளாக அடைத்து வைக்கப்பட்டனர். மகபூப்பாளையத்தை சேர்ந்த 20 பேரின் பட்டியலை காண்பித்தது வைகைப்படை. இப்பட்டியலில் மகபூப்பாளையத்தைச் சேர்ந்த இளைஞர்களின் மொத்த விவரங்கள் இருந்தன. அடுத்து அந்தப் பட்டியலில் இருந்த சாகுலை குறிவைத்தனர். அவர் ஆரப்பாளையத்தில் ஒரு தையல் கடையில் வேலை செய்யும் தொழிலாளி. வைகைப் படை அவரையும் பிடித்து வாகனத்தில் ஏற்றியது.

அடுத்த நாள் காலை சாயின்ஷா, சாகுல் ஆகியோரை அழைத்துச் சென்று, விற்பதற்காகக் கொடுத்திருந்த சாகுலின் இரு சக்கர வாகனத்தை மெக்கானிக்கிடமிருந்து கைப்பற்றினர் காவலர்கள். இப்பொழுது மாட்டுத் தலையை ஏற்றி வந்த வண்டி தயார். சந்தைக் கடையில் சில கத்திகளை வாங்கி காவலர்கள் வண்டியில் வைத்தனர். இவை தான் மாட்டுத்தலையை அறுக்க பயன்படுத்திய கத்திகள். கத்தி வேலை தெரிந்த ஒரு நபர் வேண்டும் என்பதற்குதான் சாயின்ஷா முக்கியமாக பிடிக்கப்பட்டார். கத்தியும் வண்டியும் தயார். கைது செய்த எட்டு பேரும் குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்வதில் தான் பிரச்சனை. "என்னங்கடா எல்லாரும் ஒரே மாதிரி தெரியல தெரியலைனு சொல்லுறீங்களேடா' என சரமாரியாக இவர்களின் குடும்பப் பெண்களை இழிவுபடுத்தி வசை பொழிந்தனர்.

அப்பாவி முஸ்லிம் இளைஞர்கள் காவல் துறையினரிடம் சிக்கிக் கொண்ட தகவல், பள்ளிவாசல் இமாம், கவுசுக்கு தெரியவந்தது. அவர் உடனே உதவி ஆணையரையும் உளவுப் பிரிவினரையும் தொடர்பு கொள்கிறார். முதலில் மறுத்த காவல் துறையினர் விசாரணை நடைபெறுவதை ஒப்புக்கொண்டனர். மறு நாள் 11 அன்று காலை, ஆய்வாளர் பார்த்திபனை இமாம் கவுஸ், எஸ்.எஸ். காலனி காவல் நிலையத்தில் சந்தித்தார். "பாய் அதுல 5 பேர் ஒத்துக்கிட்டாங்க, 3 பேர் மேல தப்பு இல்லை, அவங்க வெளிய வந்திடுவாங்க' என்றார். அன்று மதியம் தொழுகை முடிந்ததும் முஸ்லிம்கள் சாலை மறியலில் ஈடுபட்டனர். சூழல் பரபரப்பாகிறது. ஆணையர் பாரி, காவல் துறை உதவி ஆணையர் செந்தில்குமாரி, நுண்ணறிவு உதவி ஆணையர் குமரவேல் ஆகியோர் "விரைந்து நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்' என்றனர். அதன் பிறகு குற்றம் சாட்டப்பட்ட 5 பேரையும் நீதிபதி முன்பு நிறுத்தினர்.

மதுரை மாவட்ட அமர்வு நீதிமன்றத்தில் நீதிபதி ஆஷா கவுசல்யா ஷாந்தினி, கைது செய்யப்பட்டவர்களின் முகத்தைகூட பார்க்காமல் – ஏற்கனவே எழுதி தயார் நிலையில் இருந்த ஆவணங்களில் கையொப்பமிட்டார். உறவினர்களுக்கும், வழக்குரைஞர்களுக்கும் வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. அதன் பிறகு சிகிச்சைக்கு உத்தரவிட்ட நீதிபதி சில வார்த்தைகளை அதில் இணைத்தார். மார்ச் 17 வரை அரசு மருத்துவமனையில் உள்நோயாளிகளாக சிகிச்சை பெற்றனர். இப்பிரச்சனையை மதுரையில் உள்ள 90 ஜமாத்துகளின் அமைப்பான "மதுரை அய்க்கிய ஜமாத்' கையிலெடுத்தது. காவல் துறை அதிகாரிகளை சந்திப்பது, மவுன ஊர்வலமாக சென்று கலெக்டரிடம் மனு கொடுப்பது என பல நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

காவல் துறையின் சார்பாக பெறப்பட்டுள்ள ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தில், பிப்ரவரி 28 அன்று நள்ளிரவில் ஆரப்பாளையம் பேருந்து நிலையம் – தண்ணீர் தொட்டிக்கு அருகில் உள்ள வைகை ஆற்றில் சுற்றித் திரிந்த கன்றுக்குட்டியை பிடித்து, அதன் தலையை வெட்டி பிளாஸ்டிக் பையில் வைத்து, உடலை ஓடும் ஆற்று நீரில் வீசிவிட்டு, இரு சக்கர வாகனத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ். அலுவலகத்தின் வாசலில் எறிந்ததாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. அதன் பிறகு கன்றின் சில பாகங்களை இவர்கள் எரித்துவிட்டனர் என்றும் கூறப்படுகிறது. ஆனால், சிறையில் உள்ள அய்வரும் தாங்கள் இந்த குற்றத்தை செய்யவே இல்லை என்றும், இந்த வாக்குமூலங்கள் சித்திரவதை செய்து பெறப்பட்டவை என்றும் கூறுகின்றனர். இவர்கள் தாக்கல் செய்துள்ள கைது ஆணையில் அனைவரையும் ஒன்றாக ரயில்வே காலனியில் வைத்து கைது செய்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இந்தப் பின்னணியில் காஜிமார் தெரு சம்பவத்தை ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரர்களே செய்துவிட்டு, ஆர்.எஸ்.எஸ். அலுவலகத்தில் அவர்களே ஒரு மாட்டுதலையை விலைக்கு வாங்கிப் போட்டு, மதுரையில் ஒரு மதக் கலவரத்தை உருவாக்க முயலுகிறார்களோ என்ற அய்யம் வலுவாக எழுந்துள்ளது.

அண்மைக்காலமாக, மகபூப்பாளையத்தில் தொடங்கப்பட்ட எஸ்.டி.பி.அய். (Social Democratic Party of India) அமைப்பும் அவர்களின் செயல்பாடுகளும் பலரின் கண்களை உறுத்தியுள்ளன. பாண்டி பஜாரில் உள்ள ஒரு கடை தொடர்பான பிரச்சனையில், மகபூப்பாளையத்தை சேர்ந்த சில இளைஞர்கள் தலையிட்டு காவல் நிலையத்தில் முறையிட்டுள்ளனர். இவ்வாறு முறையிட்ட 20 பேரின் பட்டியலை காவல் துறை வைத்திருக்கும் தகவலே பெரும் அய்யத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இப்பட்டியலில் இருந்துதான் ஆட்களை தேர்ந்தெடுத்து, குற்றவாளிகளாக இணைத்திருக்கிறது காவல் துறை. இவ்வழக்கில் சிறையில் உள்ளவர்களில் மூன்று பேர் எஸ்.டி.பி.அய். அமைப்பை சேர்ந்தவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது.

இத்தருணத்தில் வரலாற்றில் இருந்து சில நிகழ்வுகளை நாம் நினைவுகூர வேண்டும். 18.5.1996 அன்று மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில் குண்டு வெடித்தது. இது தொடர்பாக பல அப்பாவிகள் கைது செய்யப் பட்டு, பல ஆண்டுகள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். இவ்வழக்கில் போலி ஆதாரங்களைத் தாக்கல் செய்து வழக்கை ஜோடித்தது காவல் துறை. 2002 இல் இவ்வழக்கை விசாரித்த காவல் துறை அதிகாரிகள் மீது உள்துறை செயலர், துறை ரீதியான நடவடிக்கை எடுத்தார்.

மதுரைக்கு அருகில் உள்ள தென்காசியில் 25.1.2008 அன்று ஆர்.எஸ்.எஸ். அலுவலகத்தில் குண்டு வெடித்தது. வழக்கம் போல ஊடகங்கள் எல்லாம் இஸ்லாமிய அமைப்புகளை தொடர்பு படுத்தி கூப்பாடு போட்டன. ஆனால், விசாரணையில் அந்த குண்டை ஆர்.எஸ்.எஸ். காரர்கள்தான் வைத்தனர் என்பது தெரியவந்தது. ஆர்.எஸ்.எஸ். செயலாளர் உட்பட 7 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். "பெரும்பான்மை இந்துக்களின் அனுதாபத்தைப் பெறவே இதனை செய்தோம்' என அவர்கள் வாக்குமூலம் அளித்தனர். இந்துத்துவவாதிகளுக்கு இது ஒன்றும் புதிது அல்ல.

மாலேகான், சம்ஜோதா எக்ஸ்பிரஸ், நாந்தேடு, பூனா போன்ற இடங்களில் இவர்கள் வைத்த வெடி குண்டுகள் பற்றிய விசாரணைகள் நடந்த வண்ணம் உள்ளன. இவர்கள் நடத்தும் ஆயுத பயிற்சி முகாம்கள், இவர்களுக்கு உதவும் முன்னாள் ராணுவத்தினர், குண்டு தயாரிக்கும் பயிற்சி வகுப்புகள் என இந் நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளை கடும் கண்காணிப்புக்கு உட்படுத்த வேண்டும். மதக்கலவர சூழலை ஏற்படுத்தி, அதன் மூலம் இந்து எழுச்சியை உருவாக்கி, அதனை வாக்குகளாக மாற்றி பா.ஜ.க. கட்சி ஆட்சியை பிடிக்க வைக்கும் சூத்திரத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ். ஒரு ருசி கண்ட பூனை.

police_370ஆர்.எஸ்.எஸ்.இன் பொறுப்பாளர்கள் மத்தியிலும் இப்படியான கலவரங்களை ஏற்படுத்தும் தொடக்கப் புள்ளிகள் பற்றிய விவாதங்கள்தான் அதிக பட்சமாக நடக்கின்றன. இப்படி ஒன்றை அவர்கள் நிகழ்த்தினால் தான் மாநில பொறுப்புகளுக்கு செல்ல முடியும். காசி, மதுரா தொடங்கி திருப்பரங்குன்றத்தின் கார்த்திகை தீபம் பிரச்சனை வரை அமைதியை குலைத்து வரும் ஆர்.எஸ்.எஸ்.இன் முகமூடியை நாம் மீண்டும் மீண்டும் கிழித்தெறிய வேண்டும். காந்தியை கொலை செய்துவிட்டு இன்று பா.ஜ.க. ஆட்சியில் உள்ள மாநிலங்களில், கொலையாளிகளான கோட்ஸே மற்றும் சாவர்க்கரை பாட நூல்களுக்குள் நுழைத்து விட்டனர். இந்துத்துவவாதிகள் மீதான வழக்குகளை மிகத் திறமையாக நடத்திய காவல் துறை அதிகாரி ஹேமந்த் கர்கரேயை மும்பை தாக்குதலில் கொலை செய்து விட்டனர். இந்த கொலைக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸ்.க்கும் நேரடி தொடர்பு இருப்பதாக பல ஆய்வு நூல்கள் வெளிவந்துள்ளன.

இந்தியாவிலும், தமிழகத்திலும் காவல் துறை எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதற்கு ஆயிரம் எடுத்துக்காட்டுகள் நம்முன் உள்ளன. காவல் துறை முற்றிலும் ஜனநாயக நெறிகளின் அடிப்படைகளை உணராத ஒரு துறையாக உள்ளது. மத விவகாரம் என்றால் காவல் துறை இந்துவாகவும்; அதுவே இந்துக்கள் இடையிலான பிரச்சனை என்றால் கண்மூடித்தனமான தலித் எதிர்ப்பு நிலைப்பாட்டையும் எடுக்கிறது. இவர்களுக்கு துணையாக அரசு "பொடா', "தடா' என சட்டங்களை உருவாக்கிக் கொண்டேயிருக்கிறது. விசாரணைகளின்போது காவல் துறையினர் சாதியரீதியாக செயல்படுவது குறித்து தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் பலமுறை கண்டனம் தெரிவித்துள்ளது. இருப்பினும், இந்நிலை இன்னும் மாறவில்லை.

இந்தியா முழுவதும் இதுவரை நடந்துள்ள மதக்கலவரங்கள் குறித்து பல ஆய்வுகள் வெளிவந்துள்ளன. அதில் 2003 இல் மத்தியப் பிரதேசத்திலும், மகாராட்டிரத்தின் பிவண்டியிலும் ஏறக்குறைய 30க்கும் மேற்பட்ட தருணங்களில் மதக் கலவரத்தின் மூல காரணமாக மாடுதான் இருந்துள்ளது. இந்துத்துவவாதிகளுக்கு மாடு என்பது, தங்களின் அரசியல் வியாபாரத்திற்கான மூலதனம்! இந்துக்களால் புனிதமாகக் கருதப்படும் மாட்டை வைத்து பெரும்பான்மை சமூகத்தை மிக எளிதாக உசுப்பிவிடலாம் என்பது அவர்களின் லாப சூத்திரம். இந்த பழைய அனுபவத்திலிருந்தும் இவ்வழக்கிற்கான விசாரணை நடைபெற வேண்டும். முஸ்லிம்களின் தொடர் போராட்டத்தின் விளைவாக இந்த வழக்கு சி.பி.சி.அய்.டி. பிரிவுக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும் இந்த பொய் வழக்குகள் முறியடிக்கப்படும் வரை போராட்டங்கள் தொடர வேண்டும். 

ஆர்.எஸ்.எஸ். விலைக்கு வாங்கிய மாட்டுத் தலை!

எஸ்.எஸ். காலனி காவல் துறை ஆய்வாளர் கைவசப்படுத்திய மாட்டுத் தலை, மிருக நோய் நுண்ணறிவுப் பிரிவுக்கு அனுப்பப்பட்டது. ஆய்வுக்குப் பிறகு பின்வருமாறு அறிக்கை தாக்கல் செய்யப்பட்டது :

beef_340Kind of specimen – Skull with Mandible kept in Ice pack. Skull with Mandible attached. Except for the small piece of skil at ventral surface of mandible the specimen was devoid of skin. Skull was opened. Brain not present. Skull was separated at Atlanto Occipital joint. No Lacerations found at joint.

இது குறித்து சில கால்நடை மருத்துவர்களிடம் விளக்கம் கேட்டதற்கு அவர்கள் அளித்த பதில் : “மண்டை ஓட்டுடன் கீழ்த் தாடை இணைந்துள்ளது. ஏறக்குறைய ஒரு சிறிய துணுக்கை தவிர, மொத்த மாதிரியில் தோல் எங்குமே இல்லை. மண்டை ஓடு திறக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் மூளை இல்லை. மண்டை ஓடு Atlanto Occipital joint இல் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. தோல் உரிக்கப்பட்டபோது காயங்கள் எதுவும் ஏற்படவில்லை''

இந்த வரிகளின் விளக்கம் நமக்கு பல உண்மைகளை உணர்த்துகிறது. ஒரு மாட்டை, ஆட்டை, கோழியை, மீனை வெட்டுவது என்பது ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத தொழில்கள். இவை அனைத்தையும் முறையான பயிற்சி இல்லாதவர்களால் செய்ய இயலாது. இந்த அறிக்கை, மாட்டின் மண்டை ஓட்டுடன் அதன் கீழ்த் தாடை இணைக்கப்பட்ட நிலையிலேயே உள்ளதாகக் கூறுகிறது. அடுத்து, இந்த மண்டை ஓடு Atlanto Occipital joint இல் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. மாடு வெட்டும் தொழிலை செய்பவர் அல்லது ஒரு கால்நடை மருத்துவரால் மட்டுமே இந்த இடத்தில் அந்த மண்டையைப் பிளக்க முடியும். மேலும், மாட்டின் கீழ்த்தாடை சேதப்படாமல் இருக்கிறது என்பது, இதை தொழில் தெரிந்த ஒருவரே செய்துள்ளார் என்பதற்கு சான்று. அடுத்து, தோல் உரிக்கப்பட்டபோது எந்த காயமும் ஏற்படாதவாறு பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆக, இவ்வறிக்கையின்படி, இந்த மாட்டுத்தலை கசாப்பு கடைக்காரரிடம் கொடுத்து வெட்டி வாங்கப்பட்டது என்பது நிரூபணமாகிறது.

இதில் இருந்த இம்மாட்டின் தோல், விற்பனைக்காக தொழில் நேர்த்தியுடன் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதும் உறுதியாகிறது. ஆக, மகாசிவராத்திரி அன்று ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரர்கள் மாட்டிறைச்சிக் கடையில் வரிசையில் நின்று ஆர்டர் கொடுத்து, இதை வாங்கியுள்ளனர். கைது செய்யப்பட்ட 5 பேரும் கசாப்பு தொழில் தெரிந்தவர்கள் அல்லர். ஓட்டுநர், ஆட்டோ ஒட்டுநர், தையல் தொழிலாளி என இவர்களில் ஒருவர் மட்டுமே மீன் கடை வைத்திருப்பவர். இவரும் இவ்வழக்கில் திட்டமிட்டே இணைக்கப்பட்டிருக்கிறார்.  

"வைகைப் படை' : மனித உரிமை ஆர்வலர்களின் கவனத்திற்கு...

"வைகைப்படை' என்பது சிறப்பு அதிகாரங்கள் கொண்ட படை. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை விசாரிப்பதற்கென்றே (துன்புறுத்துவதற்கு) சில இடங்களை இப்படை தேர்வு செய்து வைத்துள்ளது. மதுரை எல்லிஸ் நகர் பகுதியில் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்ட வீடுகள், விடுதி அறைகள், மதுரையில் உள்ள செல்லூர் – சத்திரப்பட்டி காவல் நிலையங்களில் உள்ள "செல்'கள் ஆகிய இடங்களில் சட்டவிரோதமாக வைத்து விசாரிப்பதிலும், வன்கொடுமைகள் புரிவதிலும் இப்படையினர் தேர்ந்தவர்கள். அவர்களுக்கு என்றே சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்ட வாகனம் ஒன்று உள்ளது. இவ்வாகனத்தில்தான் அவர்கள் ஆட்களை கடத்துகின்றனர்.

வாகனத்தின் தரைப் பகுதியில் வட்டமாக திறக்கும் வசதி உள்ளது. நான்கு வழிச் சாலைகளில் வண்டியை அதிவேகத்தில் செலுத்தி, அப்பொழுது அவர்களின் கைவசம் உள்ளவரின் தலையை உரசுவது போல் கொண்டு செல்வது முதல் ஏராளமான துன்புறுத்தல் முறைகள் கையாளப்படுகின்றன. கால்களை 180 டிகிரி கோணத்தில் விரித்து அதன் மீது ஏறி நிற்பது, தோள்களில் துண்டை கட்டி விரிப்பது, தோள்களை விரித்த நிலையில் பாதங்களின் மீது பூட்ஸ் கால்களுடன் நிற்பது என இவர்களின் துன்புறுத்தல் முறை கொடூரமானது. மரண பயத்தை ஏற்படுத்தி, அதன் வழியே தங்கள் உயர் அதிகாரிகள் விரும்பும் வாக்குமூலங்களை பெற்றுத் தருவது இவர்களின் தலையாயப் பணி.

முஸ்லிம்களை துன்புறுத்தும்போது, "வைகைப் படை'யின் ஆய்வாளர்கள் மதரீதியாக, “ஏண்டா உங்க பள்ளிவாசல்ல போட்டா போராடுவீங்க, எங்கதுல வந்து போட்டா சும்மா இருப்போமா?'' – ஆர்.எஸ்.எஸ். அலுவலகத்தை, மதசார்பற்ற அரசின் கீழ் செயல்படும் ஒரு காவல் துறை ஆய்வாளர் "தனது அலுவலகம்' என்கிறார்.

“உங்களுக்கு எத்தன பொண்டாட்டிடா, ஏண்டா ஒன்னோட நிறுத்திட்டீங்க, இன்னும் ரெண்டு வச்சிக்க வேண்டியதுதானே''

“டேய், அடிச்சா அம்மா அப்பானு கத்துங்கடா, அது என்னடா அல்லா அல்லானு கத்துறீங்க'' – இஸ்லாம் குறித்து கட்டப்பட்டுள்ள வெறுப்புணர்வின் வெளிப்பாடாகவே இது காட்சியளிக்கிறது.

Pin It

 

சட்டீஸ்கரின் "டோக்ரநாலா' எனும் கிராமத்தில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு மாதிரி ஆய்வில், “பாரம்பரியமாக வேட்டையாடியும் மூங்கில்களைப் பயன் படுத்தியும், தாழ்வான குடிசைகளில் கடினமான வாழ்க்கைச் சூழலில் இருக்கும் பழங்குடி மக்கள் மீது கட்டவிழ்த்து விடப்படும் அரசின் கொடூரமான நடவடிக்கைகளினால், அவர்கள் வேட்டையாடுவதிலிருந்தும் தடுக்கப்பட்டு, பட்டினியில் உழல்கின்றனர்'' என பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஆனால், “எல்லா பழங்குடியினரின் சூழலும் ஒன்று போல இல்லை. குறிப்பாக, ஒரிசாவில் "சாஷிமுலியா ஆதிவாசி சங்கத்தின்' மூலம் பழங்குடி மக்கள் வேளாண்மைத் தொழிலில் ஈடுபடும் அளவிற்கு வளர்ந்துள்ளனர்'' என்றும் இவ்வறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சகம் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க, இவ்வறிக்கை திருத்தியமைக்கப்பட்ட பிறகும், பிரச்சனைக்குரிய பஞ்சாயத்து ராஜ் (பழங்குடியினர் விரிவு) சட்டத்தை விவாதிக்கும் பகுதியை நீக்கிய பிறகே, உள்துறை அமைச்சகம் அதை பிரதமர் அலுவலகத்திற்கு அனுப்பி வைத்துள்ளது (ப. சிதம்பரமா? கொக்கா?).

தான் பொறுப்பிலிருந்தபோது, பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சகத்தை அதிகம் கவனம் பெற வைத்தவரான மணிசங்கர் (அய்யர்), அறிக்கையில் நீக்கப்பட்ட பகுதி குறித்து கேள்வியெழுப்பி, மன்மோகன் சிங், சோனியா காந்தி, தற்போதைய பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சர் சி.பி. ஜோஷி ஆகியோருக்கு கடிதங்கள் எழுதினார். ஆனால், “நான் எழுதிய கடிதங்களுக்கு பிரதமரிடமிருந்து எவ்வித பதிலும் இல்லை. இது தொடர்பாக நான்கு முறை பிரதமர் அலுவலகத்திற்கு நேரில் சென்று கேட்ட பிறகும், சாதாரண அரசு அலுவலகம் ஒன்றின் நடைமுறையைப் போலவே என்னையும் தட்டிக் கழித்தனர்'' என அவர் குற்றம் சாட்டுகிறார். நீக்கப்பட்ட இப்பகுதியின் நகல் பிரதிகள், அதில் திரட்டப்பட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரங்களின் முக்கியத்துவம் கருதி, அதிகார உயர் மட்டங்களில் பரிமாறிக் கொள்ளப்பட்டன. ஒரு பிரச்சனையாக இது விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததால், திட்டக்குழுவின் துணைத் தலைவரான மாண்டேக்சிங் அலுவாலியா, தனக்கும் ஒரு பிரதி தேவையென கேட்டுப்பெற வேண்டியதாகிவிட்டது. எழுப்பப்பட்ட சந்தேகங்களுக்கு அறிக்கையில் நீக்கம், திருத்தம் ஆகியவற்றை அமைச்சக அதிகாரிகளே இறுதி செய்தனர் என்று ஒதுங்கினார், பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சர். அமைச்சக அதிகாரிகளோ "இது பற்றி அறிக்கை தயாரித்த நிறுவனத்தைதான் கேட்க வேண்டும்' என கை காட்டினர். இப்படியாக, இவ்வறிக்கையின் நீக்கப்பட்ட பகுதிகள் பற்றிய விவாதம் நாளடைவில் மறைந்து போனது. பழங்குடிகள் மீதான அக்கறையும் எழுத்தளவில் கூட இல்லாமல் ஆக்கப்பட்டது!

1. நான்கில் மூன்று பகுதி மக்கள் கடைநிலை வாழ்க்கைத் தரத்திலேயே இருக்கின்றனர் 2. பெண் கல்வி விகிதம் தேசிய சராசரிக்கும் கீழ் கடைநிலையில் உள்ளது. 3. மூன்றில் ஒரு பங்கு மக்களே மழை, வெயில் பாவாத வீடுகளிலும் மின்சாரமும் பெற்றிருக்கின்றனர் என பழங்குடி மக்களின் வாழ் நிலையை சாராம்சமாக பட்டியலிடும் இவ்வறிக்கை, “பழங்குடி மக்களின் இந்நிலைமைகளைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளும் மாவோயிஸ்டுகள், அவர்களின் நில மற்றும் வன உரிமைகள், நியாயமற்ற அடிமாட்டுக் கூலிமுறை, அடிப்படை உரிமைகள் ஆகியவை பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகின்றனர். அம்மக்களை சமூகத் தொழிலாளர்களாக ஒருங்கிணைத்து கிராம மேம்பாடு, கூட்டுப்பண்ணை உழைப்பு, மழைநீர் சேகரிப்பு, தரிசு நில மேம்பாடு என்ற வளர்ச்சிப் பணிகளில் ஈடுபடுத்துகின்றனர். தங்கள் அரசியல் மற்றும் ராணுவ நோக்கங்களுக்கான (ஆயுதம் வாங்குவது உள்ளிட்ட) செலவினங்களை சுரங்க நிறுவனங்களை மிரட்டி பெற்று வருகின்றனர்.

tribes_203“மாவோயிஸ்டுகளின் செல்வாக்கைப் பெற்றிருக்கும் கிராமங்கள் தேடுதல் வேட்டையில் ராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் வரும்போது, அரசாங்கத்தின் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். மாறாக, மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் ராணுவத்திற்கும் இடையிலான மோதல் அல்லது சட்டப்படியான அமைப்பாக இல்லாத சல்வா ஜுடுமின் பலப்பிரயோகங்களினால், அம்மக்கள் வன்முறைகளையும் இடப்பெயர்வுகளையும் சந்திக்க நேர்கிறது. இப்படித்தான் தெற்கு சட்டீஸ்கரிலிருந்து 600 கிராம மக்கள் ஆந்திராவுக்கும், ஒரிசாவுக்கும் உயிர்பிழைக்க இடம்பெயர்ந்து சென்றனர். ஆந்திராவின் கம்மம் மாவட்டத்திலும் ஒரிசாவின் மல்காங்கிரியிலும் வாழ்ந்துவரும் இவர்கள் மாவோயிஸ்டு ஆதரவாளர்கள் என்ற நிலையில்தான் நடத்தப்பட்டு வருகின்றனர்.

“இடம் பெயர்க்கப்பட்ட அக்கிராமங்களின், பஞ்சாயத்து ஒன்றின் உறுப்பினராகயிருந்த ஒருவர் IRMA களப்பணியாளரிடம் ஆய்வின் போது, "சல்வாஜுடும் எங்கள் குடிசைகளைத் தீயிட்டு எரித்தனர். அப்போது நக்சலைட்டுகளை இன்னும் சில மாதங்களில் ஒழித்துக் கட்டுவோம் என்றனர். ஆனால், நக்சலைட்டுகள் அங்கு இருக்கின்றனர். பாதுகாப்புப் படையினரும் அங்கு இருக்கின்றனர். எங்கள் வாழ்க்கைதான் முற்றாக அழிக்கப்பட்டது' என்றார். அனைத்து மட்ட நிலங்கள் கையகப்படுத்துதல் சட்டங்களையும் விட, அதிகாரமுள்ள புதிய அரசமைப்புச் சட்டமாக பஞ்சாயத்து ராஜ் (பழங்குடியினர் விரிவு) சட்டம் இருக்கிறது. ஆனால், அரசுகளோ இச்சட்டத்தை மேலாதிக்கம் செய்யும் வகையில், மத்திய நிலங்கள் கையகப்படுத்துதல் சட்டத்தைப் (1894) பயன்படுத்தி, பழங்குடியினரின் நிலங்களை அபகரித்துக் கொள்கின்றனர். இச்சட்டத்தை மீறுவதில் முதன்மையான அமைப்பாக அரசாங்கமே இருக்கிறது.'' எனும் விமர்சன நோக்கில் பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பதால்தான் இப்பகுதி நீக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மேலும், “கிராம சபைகளின் அனுமதி பெறாமல் அரசாங்கம் நிலங்களைக் கையகப்படுத்தக் கூடாது. கிராம சபைகளின் அனுமதி பெறாமல் பழங்குடியினரின் நிலங்களை அரசு சுரங்க உரிமைகளுக்கு வழங்கக் கூடாது'' என்றும் “பழங்குடியினரின் கிராமங்களில், அதன் உண்மையான பொருளில் பஞ்சாயத்து ராஜ் (பழங்குடியினர் விரிவு) சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும்'' என்றும் இவ்வறிக்கை வலியுறுத்துகிறது. “கஉகுஅ சட்டப்படி, பழங்குடியினரால் பாதுகாக்கப்படும் வன வளங்களினால் பெறப்படும் பயனில், உரிய பங்கை அப்பழங்குடி மக்களுக்கு அல்லது அவர்களின் கிராம சபைகளுக்குத் தர வேண்டும்'' எனவும் இவ்வறிக்கை பரிந்துரைக்கிறது.

ஆனால் முரண்நகை என்னவெனில், “நவீன பொருளாதார வளர்ச்சியின் உரிய பங்கை பழங்குடி மக்களுக்கு, அவர்களின் வாழிடப் பகுதிகளுக்குள்ளேயே கிடைக்கச் செய்வதில் நாம் நடைமுறையில் தோல்வியடைந்துள்ளோம்'' என்ற மன்மோகன்சிங்கின் கூற்றை முன்மொழிந்துதான், இந்த ஆய்வறிக்கையின் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. சட்டீஸ்கரிலிருந்து விரட்டப்பட்டு, ஆந்திராவின் கம்மம் மாவட்ட வனப்பகுதிகளில் தஞ்சம் அடைந்திருக்கும் இம்மக்களைத்தான், பொலாவரம் அணைக்கட்டுத் திட்டத்திற்காக ஆந்திர அரசு "நீரில் மூழ்கும் அபாயப் பகுதிகள்' என அறிவித்து, அந்த இடங்களிலிருந்தும் விரட்டியடிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இது, உலகில் தொல்குடி மக்களுக்கு மட்டுமே நேரக்கூடிய கொடுமையிலும் கொடுமை என்பதை நாம் உணர வேண்டும். ஆனால், அதிகார வர்க்கத்திற்கும் (பழங்குடி) மக்களுக்கும் இடையிலான முரண்நகை என, இதை எளிதாகக் கருத முடியாது. அதிகாரம் பெற்றிருக்கும் சமூகங்களும் அவர்களின் பிரதிநிதிகளும் கல்வி அறிவும் சமூக விழிப்புணர்வும் பெறாத அடித்தள மக்களின் மீது நிகழ்த்தும் வன்கொடுமை என்பதால், இதைப் பகைமுரண் என்றே கொள்ள வேண்டும்.

வன வளங்களின் பயன்களைக் குறிப்பிடும் இடத்தில் இவ்வறிக்கை, “எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு டன் இரும்புத் தாது வெட்டியெடுக்கப்படும் போது, சுரங்க நிறுவனங்கள் அரசாங்கத்திற்கு தரும் பங்குத் தொகையானது 26 ரூபாய் மட்டுமே. ஆனால், ஒரு டன் இரும்புத் தாதுவின் இன்றைய விலை மதிப்போ 3,000 ரூபாய். அதாவது, 100 மடங்கிற்கும் மேல்'' என சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆக, அரசாங்கத்திற்கே சர்க்கரை மடிக்கப்பட்ட காகிதம் மட்டுமே கிடைக்கிறது (ஒட்டியிருப்பதை நக்கிக் கொள்ளலாம்) எனும் போது, அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் (காவலில்) வைக்கப்பட்டிருக்கும், காலடியில் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் சம்பந்தப்பட்ட மக்களோ பங்கு கேட்க எங்கே வழியிருக்கிறது? உரிமைகள் எனச் சொல்லப்படுபவை எல்லாம் எழுதப்பட்ட காகிதக் குப்பைகள். உரிய பங்கு என்பதோ, அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் அடி உதைகள் மட்டுமே. பஞ்சாயத்து ராஜ் (பழங்குடிகளுக்கும் விரிவு படுத்தப்பட்டதாம்!) சட்டமாவது, வெங்காயமாவது.

"உலகின் மிகப் பெரிய ஜனநாயகம்' என்ற பட்டு பீதாம்பரம் போர்த்திய இந்திய அரசியலமைப்பு எனும் யானை ஒன்றை உருவகப்படுத்திக் கொள்வோம். ஆப்பிரிக்க யானை இன்றளவும் கட்டுக்கடங்காத ஒரு காட்டு விலங்கு – ஆப்பிரிக்க பழங்குடி மக்களைப் போல. மனித முகம் தரித்த வெள்ளையின மிருகங்கள் இப்பழங்குடி மக்களை கருப்பின அடிமைகளாகப் பழக்கப்படுத்த கையாண்ட வழிமுறைகளை, ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்தின் அரசியல் வரலாறு, உலகக் கறுப்பின மக்களின் இலக்கியங்கள், அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் தன் வரலாறு இவற்றினூடே நாம் அறிய முடியும்.

இன்றைய அமெரிக்கக் கறுப்பினத்தவர் ஒவ்வொருவரின் முப்பாட்டனும், கைகளிலும் கால்களிலும் விலங்கிடப்பட்டு, யாரோவொரு வெள்ளையனின் வீட்டுக் கொட்டடியிலும் பண்ணைத் தொழுவத்திலும், அடிமையாகக் கிடத்த பயிற்றுவிக்கப்பட்டவனே. ஆப்பிரிக்க யானையின் மூர்க்கம் அப்படி. ஆனால் நாம் உருவகப்படுத்திக் கொள்வது, இதிகாசங்களிலும், புராணங்களிலும், பழங்கதைகளிலும் வழிவழியாகச் சொல்லப்பட்டு வரும் இந்திய யானை என்பது நினைவில் இருக்கட்டும். இந்த யானை மண்மூடிப் போன இந்தியப் பேரரசுகளின் மகுடங்களாக நிலைப் பெற்றிருக்கும், வைதீகப் பேராலயங்களின் ஆகம விதிகளுக்கு ஏற்ப தலையசைக்கவும், நடை பயிலவும், துதிக்கை உயர்த்தவும் ஆயிரம் ஆண்டுகளாகப் பழக்கப்படுத்தப்பட்ட விலங்கின உருவத்திலிருக்கும் ஒரு "ஜந்து'. இதன் பேரணிகலனான "உலகின் மிகப் பெரிய ஜனநாயகம்' என்ற பீதாம்பரம், சிங்கம், புலி, மான், கரடி, காட்டுப்பன்றி என அய்வகை தோல்களின் மேல் பட்டு இழைகள் கொண்டு நெய்யப்பட்ட இந்தியப் பாரம்பரிய வகையைச் சேர்ந்தது.

பஞ்சலோகம், பஞ்சசீலம், பஞ்ச மிருக வனப்பு. இந்த வனப்பைப் பறைசாற்ற முகலாயர்களின் பஞ்ச திரவிய வாசனைப் பூச்சு வேறு. நாம் உருவகப்படுத்திக் கொள்ளும் இந்த யானையின் வால்முடிகூட உன்னதமானது. தந்தங்களோ உலகச் சந்தைகளின் உயரிய விலை மதிப்பிலானது. இது உலா வரும் அழகில், குடிமக்களாக வரம் பெற்றவர்கள் ஊர் கூடி லயிக்கலாம். வாய்ப்புள்ளவர்கள் துதிக்கை ஆசி பெறலாம். அரசர்களும், அவர்களின் குடும்பத்தினரும், முடிசூட்டும் அதிகாரம் பெற்றவர்களும், கடவுளுக்கு நிகரானவர்களும் மட்டுமே இதில் ஏறி பவனி வரலாம். அதற்குக் கொடுப்பினை வேண்டும்.

வெள்ளை ஒளியில் கொள்ளை கொள்ளும், இருண்மையான இதன் பேரழகுக்குப் பெருமை சேர்க்கும் வகையில், பிறப்பிலேயே அமைந்திருப்பவைதான் அடிப்படை உரிமைகள், குடிமக்கள் உரிமைகள், எழுத்து – பேச்சு மற்றும் கருத்துரிமைகள், வாக்குரிமை, சொத்துரிமை, பாலியல் உரிமை, பண்பாட்டு உரிமைகள் மற்றும் இன்னபிற மனித உரிமைகள் என்னும் வெண்ணிற நகக் கண்கள். நிலவொளி சிந்தாத இருள் கவிந்த நேரத்திலும், சாம்பல் பூத்த இந்நகக் கண்களைக் கண்ணுற்றோ அல்லது தொட்டுத் தடவியோதான், "சாது'வான இந்த யானை குறித்த மிரட்சியில் நாம் வாழ்கிறோம் அல்லது பக்திப் பரவசத்தில் திளைக்கிறோம்.

அரசனின் விருப்பத்திற்கொப்ப, இந்நகக் கண்கள் பாகனால் தேவையான தருணங்களில் சீர்செய்து வடிவுபடுத்தப்படவும், நோய்த் தொற்றால் சீழ் பிடிக்காதவாறு பாதுகாக்கப்படவும் ஆவன செய்யப்படும். யானையின் கால்களுக்கு பிறப்பிலேயே வாய்த்த அணிகலன்கள் அதன் நகக் கண்கள்; அவ்வளவுதான். குடிமக்களுக்கும் யானையின் அந்நகக் கண்களுக்கும் இடையிலான உறவுகள் குறித்து ஆராய்வது, அவரவர்க்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அடிப்படை உரிமைகள். சட்ட உரிமைகள், மனித உரிமைகள், வாழ்வாதார உரிமைகள் என ஆராய்ச்சியில் இறங்கும் அரைவேக்காடு ஜனநாயகவாதிகளுக்கும், குடிமக்களின் துரோகிகளுக்கும் இறுதியாகச் சொல்ல ஒன்று இருக்கிறது. ஆப்பிரிக்க யானையை அடக்கத் தேவைப்பட்ட அங்குசம், இந்திய யானையைப் பயிற்றுவிக்கவோ பழக்கப்படுத்தவோ போதுமானதுதான். ஒற்றுமை என்னவெனில், இந்த அங்குசம் இரண்டு கண்டங்களிலும் வந்தேறிகளால் கொண்டுவரப்பட்டதுதான். இந்த வந்தேறிகள் அல்லது மேலாதிக்கவாதிகள் ஆரிய – வெள்ளை இனவெறியர்கள் என அடையாளம் காணப்பட்டனர். ஒடுக்குமுறை, சுரண்டல், பண்பாட்டு அழிப்பு ஆகியவற்றையே இவர்கள் ஊடுறுவும் நிலங்களுக்கேற்ப, சிந்தனை முறைமைகளாக வார்த்தெடுத்து வருகின்றனர்.

இம்முறைமையை நவகாலனிய அரசியல் வடிவில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் எனலாம். பொருளியல் வடிவில் பன்னாட்டு நிதி மூலதனம் எனலாம். நம் வனத்தில் பிறந்த யானையாக இருக்கலாம். ஆனால், அது நமக்கானதாக இல்லை. பன்னாட்டு நிதி மூலதனத்திற்கு விற்கப்பட்டு விட்ட, ஆரிய – வெள்ளை ஏகாதிபத்தியத்தின் அங்குசத்திற்கு அடிபணிந்து கிடக்கிற, நம்மை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கிற ஜந்து அது. தொட்டுத் தடவிப் பார்த்து யானைதானா என, உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள விழைபவர்கள் முயலட்டும். வனங்கள், வன உரிமைகள், வனவாழ் பழங்குடிகள் என எழுதிக் கொண்டிருப்பதாலோ என்னவோ, வனத்திலிருந்து ஒரு யானை உருவகம் பெற்று எழுந்து வந்திருக்கிறது.

இக்கதையாடலுக்கும் இதுவரை எழுதிய மற்றும் இனி எழுதப் போகும் உண்மை நிகழ்வுகளுக்கும் இடையிலான தொடர்புகள் கோட்பாட்டு ரீதியிலானவை என்பதை நாம் புரிந்து கொள்வோம். சட்டங்கள், அறநெறிகள், உரிமைகள் என்ற சொற்கள் அனைத்தும் உலகின் பல்வேறு நிலப்பகுதிகளில், ஒன்று பேணப்படும் அல்லது அப்பட்டமாக மீறப்படும். ஆனால், வைதீக இந்திய மரபிலோ, இவை சூழ்ச்சிமிக்க மந்திரங்களாக உச்சரிக்கப்படுகின்றன. நடைமுறையில் இவை மோசடித்தனமானவையன்றி வேறல்ல. குடிமக்களின் கோபமும் போராட்டங்களும் எல்லை மீறிவிடாமலும் அல்லது போர்க்குணத்தை மடைமாற்றி "பூர்வஜென்ம' கழிவிரக்கத்தில் கரைந்துருகச் செய்தும், உரிமைகளுக்கும் அறநெறிகளுக்கும் இடையிலான வேற்றுமைகளைக் குழப்பியும் தனது இருப்பில் குளிர் காய்ந்து கொண்டிருக்கிறது, இந்திய அரசியலமைப்பு எனும் யானையின் உயிரான பார்ப்பனியம். மூல முதற் கடவுள் – கணபதி ஹோமம் – விநாயகர் சதுர்த்தி என இந்த உருவக யானை கடந்து வந்திருக்கும் பரிணாமக் குறியீடுகளைக் கால அளவீடு செய்தால், இதன் உயிர்ப்பு வியப்புக்குரியதல்ல.

யானையை இனம் கண்டறிய இன்னும் தடவிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அது ஆன்மிகத்தின் உறைவிடம். யானையில் பவனி வர வரம் பெற்றவர்களுக்கு அது கடவுளின் அவதாரம். யானையை வேடிக்கை மட்டுமே பார்ப்பவர்களுக்கு அவரவர் "தலைவிதி'யை மெச்சிக்கொள்ளும் வரம் அல்லது சாபம். அது யானை அல்ல, நஞ்சு பருகிய சக மனிதரைக் கொல்லத் துணிந்த ஜந்து என கண்டறிந்தவருக்கோ, அது அச்சமூட்டும் எதிரி. அச்சத்தின் விளைவாக எதிர்க்கத் துணியும் யாரொருவரின் உணர்வும் அறிவும், மற்றெவருக்கும் பயங்கரவாதம் அல்லது தீவிரவாதம். ஆக, பொது அமைதி அல்லது நன்மை கருதி யானை தீவிரவாதிகளையும் பயங்கரவாதிகளையும் தேடி அழிக்கும். அது சட்ட உரிமைகளுக்கோ, அறநெறிகளுக்கோ அப்பாற்பட்டது என அனைவரும் ஒப்புக் கொள்வோம்.

சாந்தே ராஜ்மவுலி (எ) பிரசாத் : சூன் 22, 2007 அன்று ஆந்திர மாநிலத்தின் அனந்தப்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள தர்மாவரம் ரயில் நிலையத்தின் அருகில் காவல் துறையினரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். 1982இல் நக்சல்பாரி இயக்கத்தில் இணைந்த இவர் மீது 120 வழக்குகள் ஆந்திரா, ஒரிசா, சட்டீஸ்கர் ஆகிய மாநிலங்களில் நிலுவையில் இருந்தன. இம்மாநில அரசுகளால் தேடப்படும் முக்கிய நபராக, குறிப்பாக கடந்த அக்டோபர் 2003 இல் கண்ணிவெடி விபத்தில் ஆந்திராவின் முன்னாள் முதலமைச்சர் சந்திரபாபு நாயுடுவைக் கொல்லத் திட்டமிட்டது உள்ளிட்ட, பல்வேறு வழக்குகளில் முதன்மைக் குற்றவாளியாக அறிவிக்கப்பட்டவர். இவரை போலி மோதலில் கொன்ற, ஆந்திர காவல் துறையின் சிறப்புப் புலனாய்வுப் பிரிவினர், இவருடைய மனைவி சுஜாதாவை தொடர்ந்து கண்காணித்து வந்தனர். தனது உயிருக்குப் பாதுகாப்பு கோரி, சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தை அணுகிய சுஜாதாவை பின் தொடரவோ, மிரட்டவோ கூடாது என சென்னை உயர் நீதிமன்றம், ஆந்திர காவல் துறையின் புலனாய்வுப் பிரிவுக்கு சூலை 14, 2010 அன்று உத்தரவிட்டது. ("நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்', சூலை 15, 2010).

ஆந்திர மாநிலத்தை அடித்தளமாகக் கொண்ட மகளிர் அமைப்பு ஒன்றில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டு, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக சென்னையில் வசித்து வரும் சுஜாதா, மாவோயிஸ்டு இயக்கத்துடன் நேரடியாக எவ்விதத் தொடர்பும் அற்றவர். ஆள் கடத்தல், பாலியல் மற்றும் வரதட்சணைக் கொடுமைகளுக்கு பெண்களைப் பலியிட்டு வரும் சமூக விரோத குண்டர்களுக்கு எதிராக, இவரும் இவர் சார்ந்த மகளிர் அமைப்பும் போராடி வருகின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆனாலும் ஒரு நக்சல்பாரியின் மனைவி என்ற அடையாளத்துடன், ஏதேனுமொரு நாள் இவரும் போலி மோதலில் கொல்லப்படும் வாய்ப்புள்ளது. 

சிறிமாஜி பலேகா : 2008 இல் ஒரிசா மாநிலத்தின் ரயாகடா மாவட்டத்தில் பிருபாய் எனும் கிராமத்தில் காவல் துறையுடனான மோதலில் கொல்லப்பட்டதாகப் புனையப்பட்ட இவரது மரணத்தின் மீது விசாரணை நடத்திய ஒரிசா மனித உரிமை ஆணையம், காவல் துறை ஒப்புவித்த ஆவணங்கள் மற்றும் சாட்சியங்கள் நம்பத்தகுந்தவையல்ல என நிராகரித்துள்ளது. இம்மோதலில் ஈடுபட்ட 50 பேர் கொண்ட காவல் துறையினரின் குழுவில் ஒருவருக்குகூட காயம் ஏற்படவில்லை என்பது சந்தேகத்திற்கிடமானது என்று கேள்வியெழுப்பியுள்ள ஆணையம், பலேகாவின் மனைவியான மல்லி என்பவருக்கு மாநில அரசு உடனடியாக 1 லட்சம் ரூபாய் இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் எனவும் ஆணையிட்டுள்ளது. இதேபோல் டிசம்பர் 2008இல் கஜபதி மாவட்டத்தில் போலி மோதலில் கொல்லப்பட்ட "ஜுனேல் பதாரைடா' என்பவரின் மரணம் குறித்தும் ஆணையம் தனது விசாரணையை முடித்துள்ளது ("தி நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்', சனவரி 9, 2011).

மே 12, 2010 அன்று ஒரிசா – ஜார்க்கண்ட் எல்லையோர சுந்தர்கார் மாவட்டத்தின் டிகா எனும் கிராமத்தைச் சேர்ந்த நான்கு பழங்குடியினர், அருகிலுள்ள ஒரு கிராம சபையின் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வதற்காகச் சென்று கொண்டிருக்கும் வழியில் பாதுகாப்புப் படையினரால் வழிமறித்து அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கின்றனர். விசாரணை என்ற பெயரிலான கடுமையான சித்திரவதைகளுக்குப் பிறகு, மூவர் விடுவிக்கப்பட்டு, 30 வயதேயான மாதியஸ் ஹோரா எனும் இளைஞர் மட்டும் மாநில எல்லை கடந்து ஒரிசாவின் காருவகோச்சா எனும் அடர்ந்த வனப்பகுதிக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். ஆனால், காவல் துறையுடனான நக்சலைட்டுகளின் மோதலில் மாதியஸ் கொல்லப்பட்டதாக, ரூர்கேலா மாவட்ட காவல் துறைக் கண்காணிப்பாளர் திப்தேஷ் பட்நாயக், உயிருள்ள சாட்சியங்களாக உடன் சென்றவர்கள் இருக்க, உண்மையை குழிதோண்டிப் புதைத்தார். நாளிதழ்களில் செய்தி வெளியிடப்பட்டு 72 மணி நேரத்திற்குப் பிறகே, ஹோராவின் உடல் அவருடைய பெற்றோரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இவரது படுகொலைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, அப்பகுதி கிராம மக்கள் மே 29, 2010 அன்று ரயில் மறியல் போராட்டம் நடத்தப் போவதாக அறிவிப்பு செய்திருந்தனர். ஆனால், காவல் துறையோ சட்டம் ஒழுங்கைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென 144 தடை உத்தரவை நடைமுறைப்படுத்தி, அம்மக்களின் போராட்டத்தை நசுக்கியது.

சட்டீஸ்கரின் கன்கெர் மாவட்டத்திலுள்ள பச்சாங்கி, அலூர் எனும் இரு கிராம மக்கள் மீது 5.9.2010 ஆசிரியர் தினத்தன்று, எல்லைப் பாதுகாப்புப் படையினர் திடீர் தாக்குதல் நடத்தினர். அலூர் அரசு தொடக்கப்பள்ளியில் ஆசிரியையாகப் பணிபுரியும் புன்னிம் என்பவரின் மகள்களான சுனிதா, சரிதா உள்ளிட்ட 17 பேர்களை துர்க்கொண்டல் எனும் இடத்திலுள்ள ராணுவ முகாமிற்கு இழுத்துச் சென்றனர். கைகளும் கண்களும் கட்டப்பட்ட நிலையில் ஒருவர் கதறி அலறுவது மற்றவர்க்கு கேட்கும் வகையில், ஒவ்வொருவர் உடலிலும் மின்சாரம் பாய்ச்சி வதை செய்திருக்கின்றனர். 19 வயதுக்குட்பட்ட ஆறு பெண்கள் உள்ளிட்ட இவர்கள் அனைவரும் "தங்களை மாவோயிஸ்டுகள் எனவும், ராணுவப் படையினருடன் நடந்த சண்டைகளில் முன்னர் பங்கேற்றிருப்பதாகவும்' ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தர நிர்பந்திக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். நான்கு நாட்கள் கடும் சித்தரவதைக்குப் பிறகு, சுனிதா துலவி(19) மட்டும் உடல் நலம் குன்றியதால் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார். மற்றவர்கள் மாவோயிஸ்டுகள் என்ற முத்திரையுடன் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த சுனிதா உள்ளிட்ட 5 கிராம மக்களின் மூலம் கொடுமை வெளி உலகுக்குத் தெரியவந்தது ("தி இந்து' 11, 13.9.2010).

மாதவ் சிங் தாகுர் : டிசம்பர் 28, 2010 அன்று ஒரிசா – சட்டீஸ்கர் எல்லையோர பார்கர் மாவட்டத்தின் போரசம்பர் வனப்பகுதியில் தனது நண்பரான ரமேஷ் சாகுவுடன் பிணமாகக் கண்டறியப்பட்டார். மாதவ், தனது கிராமமான தெம்ரியை உள்ளடக்கிய பகுதியின் பாரதிய ஜனதா கட்சித் தலைவராக இருந்தார். அவர் பிணமாகக் கண்டறியப்பட்ட டிசம்பர் 28 அன்று, மாவட்ட தலைநகரத்தில் நடைபெறவிருந்த அவரது கட்சியின் பேரணி ஒன்றுக்கான இறுதிக்கட்ட வேலைகளில், கொல்லப்படும் முதல் நாள் இரவு வரை அவர் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தார். பார்கர் மாவட்ட காவல் துறை கண்காணிப்பாளர், சட்டீஸ்கரிலிருந்து ஊடுருவிய இரண்டு நக்சலைட்டுகள் மாநில எல்லையில் "நக்சல் ஒழிப்பு சிறப்பு அதிரடிப் படை'யினரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதாக பத்திரிகைகளிடம் தெரிவித்தார். தெம்ரி கிராம மக்களõல் அடையாளம் காட்டப்பட்ட பிறகு, காவல் துறையின் வேடம் கலைந்தது. 2003 இல் ஒரிசா மாநிலத் தலைநகரான புவனேஸ்வரில் ஏறத்தாழ 3000 பேர் பங்கேற்ற எதிர்ப்புப் பேரணி ஒன்றின் பிரதிநிதித்துவக் குழுவில் ஒருவராக மாநில முதலமைச்சர் நவீன் பட்நாயக்கைச் சந்தித்தபோது, மாதவ் சிங் பழங்குடி மக்களின் அடையாளமான வில் – அம்பு ஒன்றையும் அவருக்குப் பரிசளித்திருக்கிறார் ("தி நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்', சனவரி 9, 2010).

ஒரு பிரபலமான கட்சி ஊழியராக, பொது மக்களால் நன்கு அறியப்பட்டவராக இருந்த ஒருவரையே அடையாளம் தெரியாத நபர் என, காவல் துறை சுட்டுக் கொல்கிறது எனில், ஏனைய பழங்குடி மக்களின் நிலை என்னவாக இருக்கும் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். பலாங்கிர் மாவட்டத்தின் காந்தமார்தன் மலைப் பகுதியில் பாக்சைட் சுரங்கங்கள் அமைக்க Continental Resources Ltd என்ற பன்னாட்டு நிறுவனத்திற்கு அனுமதி வழங்கக் கூடாதென, 15 ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து எதிர்ப்பு தெரிவித்து வரும் "காந்தமார்தன் பாதுகாப்பு இயக்க'த்தின் முக்கியப் பொறுப்பாளராகவும் மாதவ் இருந்து வந்துள்ளார். டிசம்பர் 27, அன்று மாலை 3 மணி முதல் 7 மணிவரை போரசம்பர் வனப்பகுதியில் நக்சல்களுடன் துப்பாக்கிச் சண்டையில் ஈடுபட்டதாக காவல் துறை செய்திக் குறிப்பு வெளியிட்டது. ஆனால், இச்சம்பவம் குறித்து விசாரித்த உண்மை அறியும் குழு, துப்பாக்கிச் சண்டை நடந்ததற்கான சுவடே அவ்வனப் பகுதியில் காணப்படவில்லை என்று அறிக்கை தந்துள்ளது.

“காந்தமார்தன் பாதுகாப்பு இயக்கத்தை முடக்கவும், அதில் தீவிரமாகப் பணியாற்றுவோரை மிரட்டவும்தான் மாதவ் சிங்கின் படுகொலை திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டுள்ளது'' என சுரேஷ் பூஜாரி என்ற பா.ஜ.க. தலைவர் ஒருவர் குற்றம் சாட்டியிருக்கிறார். "ஒரிசா மனித உரிமை ஆணையம்' மாதவ் படுகொலை மீதான விசாரணயை தானே முன்வந்து தொடங்கியுள்ளது. மாவோயிஸ்டுகளின் செல்வாக்கு மிகுந்திருக்கும் மாநிலங்களில் – பகுதிகளில் கொல்லப்படுபவர் மாவோயிஸ்டு ஆதரவாளராக இருக்க வேண்டுமென்பது அவசியமல்ல. கனிம வளங்களையும், வன – மலை வாழ்வாதாரங்களை, வன வாழ் மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பவராக, பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் எதிர்ப்பாளராக மட்டுமே இருந்தால் போதுமானது.

Pin It