பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டம் என்ற பெயரில், இந்திய அரசின் கையில் இருக்கும் மிக வலிமையான ஆயுதமாக இன்று உருவெடுத்துள்ளது.

'சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டம்' (UAPA). பி.யு.சி.எல் (PUCL) உள்ளிட்ட நாடு முழுவதிலும் உள்ள மனித உரிமை அமைப்புகள், இந்தச் சட்டத்தின் விரிவடைந்து வரும் பிடியை தொடர்ந்து எதிர்த்து வருகின்றன. அவர்களின் எதிர்ப்பு வன்முறை மீதான பரிதாபத்தால் உருவானது அல்ல; மாறாக, விசாரணையின்றி நீண்ட காலம் சிறையில் அடைப்பது ஒரு ஜனநாயகத்திற்கு என்னென்ன பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்ற ஆழ்ந்த கவலையினால் உருவானது.மனித உரிமை அமைப்புகள் ஏன் உபா-வை எதிர்க்கின்றன?

இந்த விமர்சனங்களின் மையப்புள்ளியாக விளங்குவது இச்சட்டத்தின் பிரிவு 43டி(5) - அதாவது பிணை வழங்குவதற்கான கடுமையான நிபந்தனை. சாதாரண குற்றவியல் சட்டத்தில், ஒருவரின் குற்றத்தை அரசு நிரூபிக்க வேண்டும். ஆனால் உபா சட்டத்தின் கீழ், அரசுத் தரப்பு முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகள் 'முதல் பார்வையில் உண்மையெனத் தெரிந்தால்' (prima facie true), பிணை மறுக்கப்பட வேண்டும். இந்த நிலையில், சாட்சியங்களின் நம்பகத்தன்மையை ஆராய நீதிமன்றங்களுக்கு அனுமதி இல்லை. இதன் விளைவாக, விசாரணை தொடங்குவதற்கு முன்பே பல ஆண்டுகள் சிறையில் கழிக்க வேண்டியுள்ளது - இங்கு 'விசாரணை முறையே ஒரு தண்டனையாக' மாறுகிறது.

இந்தச் சட்டத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள தெளிவற்ற வார்த்தைகளையும் உரிமை அமைப்புகள் கேள்வி எழுப்புகின்றன. 'சட்டவிரோத நடவடிக்கை', 'பயங்கரவாதச் செயல்' போன்ற வார்த்தைகள் வன்முறைக்கும், அரசியல் ரீதியான கருத்து வேறுபாடுகளுக்கும் இடையிலான மெல்லிய கோட்டை அழிக்கும் வகையில் விரிவாக உள்ளன. பொருளாதார பாதுகாப்பிற்கு அச்சுறுத்தல் என்ற பெயரில் போராட்டங்கள், பேச்சுகள் அல்லது எழுத்துக்கள் கூட பயங்கரவாதமாகச் சித்தரிக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது. ஜனநாயகத்தின் குரல் சட்டத்தின் மொழியில் பயங்கரவாதமாகப் பார்க்கப்படும்போது, அந்த ஜனநாயகம் ஆபத்தில் விழுகிறது.

2019-ஆம் ஆண்டு திருத்தம் இந்தக் கவலைகளை மேலும் அதிகரித்தது. முதல்முறையாக, அமைப்புகளைத் தாண்டி தனிநபர்களையும் 'பயங்கரவாதி' என அறிவித்து, முறையான விசாரணை இன்றி நான்காவது அட்டவணையில் சேர்க்கும் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. இது ஒரு 'சமூக மரணத்திற்கு' (Civil Death) சமமானது என விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்; வங்கி கணக்குகள் முடக்கப்படுவது, சமூக அவப்பெயர் என ஒருவரது வாழ்க்கை குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பளிக்கப்படும் முன்பே சிதைக்கப்படுகிறது.

தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் (NCRB) தரவுகள் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான உண்மையைக் கூறுகின்றன: ஆயிரக்கணக்கானோர் கைது செய்யப்பட்டாலும், தண்டனை விகிதம் மிக ஒற்றை இலக்கத்திலேயே உள்ளது. விடுதலையாவோரின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும்போது, நாம் பயங்கரவாதத்தைத் தடுக்கிறோமா அல்லது ஒருவரைச் சிறையில் அடைப்பதை இயல்பாக்குகிறோமா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

முந்தைய 'கொடுர' சட்டங்களிலிருந்து உபா எவ்வாறு வேறுபடுகிறது?

இந்தியா இதற்கு முன்பும் பல பாதுகாப்புச் சட்டங்களைக் கண்டுள்ளது (DIR, MISA, TADA, POTA). அவற்றில் பெரும்பாலானவை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு காலாவதியாகும் (Sunset clause) தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் 1967-ல் பிரிவினைவாதத்திற்கு எதிராகத் தொடங்கப்பட்ட உபா, 2004 மற்றும் 2019 திருத்தங்களுக்குப் பிறகு ஒரு நிரந்தரமான சட்டமாக மாறிவிட்டது.

TADA மற்றும் POTA சட்டங்களில் காவல் துறையிடம் அளிக்கப்படும் வாக்குமூலம் ஆதாரமாக ஏற்கப்படும்; உபா-வில் அது கிடையாது. இருப்பினும், இதிலுள்ள பிணை கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக ஒரு நபர் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக விசாரணையின்றி சிறையில் இருக்கும் சூழல் உள்ளது. இதை 'சாதாரண சட்டத்திற்குள் ஒளிந்திருக்கும் நிரந்தர அவசரநிலை' என்று விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

நீதிமன்றங்களும் பிணை குறித்த கேள்விகளும்

நீதித்துறையின் பங்கு இதில் மிக முக்கியமானது. 2019-ஆம் ஆண்டின் வட்டாலி (Watali) தீர்ப்பில், பிணை வழங்கும் நிலையில் நீதிமன்றங்கள் ஒரு 'குறு விசாரணை' (mini-trial) நடத்தக்கூடாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. இது பிணை பெறுவதை மேலும் கடினமாக்கியது.

இருப்பினும், சமீபத்திய ஆண்டுகளில் அரசியல் சாசனத்தின் 21-வது பிரிவை (தனிநபர் சுதந்திரம்) முன்னிறுத்தி, நீண்ட கால சிறைவாசம் அடிப்படை உரிமை மீறல் என்று நீதிமன்றம் அங்கீகரித்துள்ளது. கே.ஏ. நஜீப் வழக்கில், விசாரணை முடிவில்லாமல் தள்ளிப்போகும் போது நீதிமன்றங்கள் பிணை வழங்க முடியும் என்று தெளிவுபடுத்தப்பட்டது.

பெரிய கேள்வி

உபா-வை ஆதரிப்பவர்கள், அசாதாரணமான அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ள அசாதாரணமான சட்டங்கள் தேவை என்கின்றனர். ஆனால், இறையாண்மையைக் காக்க உருவாக்கப்படும் சட்டங்கள், முறையாகக் கண்காணிக்கப்படாவிட்டால் அவை மக்களின் சுதந்திரத்தையே அழித்துவிடும் என்பதை வரலாறு நமக்குக் கற்பிக்கிறது. இது தேசிய பாதுகாப்புக்கும் சிவில் உரிமைகளுக்கும் இடையிலான மோதல் அல்ல; மாறாக, ஒன்றைச் சிதைக்காமல் இன்னொன்றை எவ்வாறு பாதுகாப்பது என்பது குறித்த விவாதம்.

ஒரு ஜனநாயகத்தின் வலிமை தண்டிப்பதில் மட்டும் இல்லை, தான் பாதுகாப்பதாகக் கூறும் சுதந்திரங்களை உறுதி செய்வதிலும் உள்ளது.

- பொன்.சந்திரன்

உதவி : நிவேதிதா