வன‌ம் - செப்டம்பர் 2007

நிசப்தத்தில் உறையும் ஒரு கோயிலுக்கு முன் அமர்ந்து
மன்றாடுதலுக்காக யாரும் உள்ளே வராதபடி
குழந்தைமையின் முகத்துடன் காவல் காக்கும்
ஓர் ஆந்தையை நான் பார்த்தேன்
இளம் இரவில் இந்த உலகைக் காத்தபடி வாழும் அது
அதே இடத்தில் இக்காலைவேளையில்
செத்துக்கிடப்பது துர்சகுனம்தான்
இன்று மட்டும் ஏன்
சாலைகள் சயான மனோநிலையில் இல்லை
ஏன் தென்னங்கீற்று இன்று பழுப்பேறிக்கிடக்கிறது
வயலில் நாரைகள் ஏன் இரை உண்ண வரவில்லை
ஏன் இப்போது மட்டும்
நான் அமரும் வேம்பு
துக்கத்தில் அசைவதாகத் தோன்றுகிறது
நான் பார்க்கும் முன்பகல்
ஏன் வெறுமையில் அலைகிறது
நான் அமர்ந்திருக்கும் மரத்தின் நிழல்
என் இதயத்தைப்போல் ஏன் சுருங்கிச் சுருங்கி விரிகிறது
நான் கண்ணைமூடி மௌனமாக அமர்ந்திருக்கிறேன்
மென்மையான சப்தங்கள் சில
தூறியபடி என் முன்னால் விழ
திறக்கிறேன் கண்களை
வேம்பின் பழுத்த இலைகள் உதிர்கின்றன
என் துயரத்தின்மீது செத்துக்கிடக்கும்
ஆந்தையின் மஞ்சள் நட்சத்திரமுகத்தை நினைத்து
ஓர் பழுத்த இலையை எடுத்து சுவைக்கிறேன்
அதில் அவ்வளவு கசப்பு இல்லை
எல்லா துக்கங்களையும் இதுபோல் தூக்கி எறியவே முயல்கிறேன்
துரதிர்ஷ்டமான அது
நம் நிழலுடன் சேர்ந்தேவிடுகிறது.