vanam_logo

ஜென் மயில்

புன்னை மயில் விரைந்தது
ஜென் காரின் குறுக்காய்ப் பறந்து
குருதியொத்த நிறம்
சேதாரம் எதுமில்லை
கேட்டுத் திரும்பின கால்கள்
மைனாக்களின் உலோக ஸிம்பனியை
மடையான்களின் மாலை சாதகத்தை
ஸெல் கோபுரம் முற்றும் உச்சியில்
இருவரின் ஸ்பானர்கள் இயங்கும்
வெள்ளி வெளிச்சத்தில்
கைகள் ஒயக்காத்திருந்து
கடவுள் கயிறுகளை சற்றே
மேலே இழுத்து விடுகிறார்
கால்கள் கண்டன
விளக்கற்ற அடுக்களையில்
உறுகாய்ப் பாட்டிலின் மீதிருந்து
கொசுக்களைப் பிடித்துண்ணும்
மரத்தவளை

புத்திப் புலன்

புள்ளிக் குயிலொன்று நுணா மரத்தில்
கண்கண்ட காட்சி புத்தி பாராது
அருகாமைக் கூந்தப்பனையிலமர்ந்து கூவியது
திக்கித் திக்கி
புத்திக்குப் புலர் நேரம்
அகன்றுயர் ஆண்பனையில் அமர்ந்தது
நடுநெஞ்சிலிருந்து
விருட்டென்று பறந்தகன்றது வல்லூறு
இலக்கை இழக்க
விரும்பாது

செங்கோணச் சமதளம்

சாபமும் மறதியும் சகதியாய்க் குழைந்து
நதியாகத் தவறி கிழக்கு மேற்கில்
குப்புறத் தூங்கும் சாக்கடை
துருவங்களில் வரைவளைவுகாய்
நீந்தும் நீர்ப்பாம்புகள்
தகவமைப்பின் உச்ச இலக்கணம்
பொரியளவேயாகும் மீன் குஞ்சுகள்
வரைவளைவுகளை வெட்டிச் செல்லும்
செங்கோணங்களும் பிறவும்
நீர்மறந்த ஏரிகள் நிராகரித்த
சிலந்தி இழைவழி இறங்குவது போல்
எரிபொருள் வற்றிய ஹெலிகாப்டராய்
சாம்பல் நிறக் கொக்கு
துணுக்கு மீன்கள்
நீந்தி ஒயும்
ஒளியும்
தென்வடலாய் இந்த வாயில்
கைப்பிடிச்சுவரில்
மந்திரக்கோலாகக் காய்ந்த குச்சி
தார்வேலையில் மிஞ்சிய ஒரு பாறையெச்சம்
இரண்டிலொன்றைத்
தேர்ந்து
குறிபார்க்க
யாருக்கென்ன
யோக்யதை

பெற்றே தீர்தல் மீண்டு

பிரயாணம் முடிந்து ஊர்வந்து
தேர்நின்ற பின் பயணவழிவரைபடம்
பார்த்து சென்றவழியெல்லாம்
எறும்பாய்த் தேய்ந்து செல்கிறபோது
பனையும் தென்னையும் மயங்கும் புலம்
மணலில் மறைந்து கிடக்கிறது
காரை நிறுத்தும் சோதனைச் சாவடிகள்
ஆவணங்களை மேயும் ஆயுதபாணிகள்
சரிசரியெல்லாம் போகலாம் போவென்றாலும்
மேலதிகாரியின் ஜோபிக்காக இன்னும்
கார் தயங்கித் தடங்க
காகிதக் காசுகள் கைமாற
இழப்பொன்றுமில்லை
ஒர் சூர்யாஸ்தமனம்
உருண்டைப் பாறையில் மாறிமாறிக் குந்திய
கடல் காகங்கள்
எறும்பு மீண்டும் பாதை தொற்றிச்
செல்கிறது
மேலதிகாரியையும் சீருடையாளரையும்
வரைபடத்தில்
போடுவதில்லை
என்பதை அறியாது


நவீனக் குறுஞ்செய்தி

மணியன் என்பவன் சொன்னதென்ன என்று கேட்டேன்
அந்த தபால் கார்டு புரியாமல்
அடுத்த நாள் ஆயிரம்
வரைந்தீர் அத்தனையிலும் அதே
கொக்கிகளைக் கோர்த்துச் சாய்த்தது போல
சொன்னதென்ன என்றேன் அடுத்து
விடுத்தீர் அயிரத்தெண்ணூறு இன்லாண்டுகள் மாற்றமிலாது
பிறகு தினத்திற்கு 22 தந்திவீதம் பெற்றவள் வாங்கி வைத்தாள்
அதே மூன்று வரிகள் ஒன்றிலும் சாவியில்லை
அவன் சொன்னதென்ன என்றேன் எட்டவில்லை உமக்கு
உம்மிடம் யூடியூப் செல்ஃபோன் சாதாஃபோன் கேமராஃபோன்
ஏதுமில்லை அவன் என்ன சொன்னான் நாம் நம்மைப் பற்றியா
படித்தும் படிக்காமல் விட்ட புத்தகங்கள் பற்றியா
வாங்க நினைத்து வாங்காது விட்டவை பற்றியா
வாங்கியும் பிரிக்காது விட்ட நூல்களையா
படித்துவிட்டது போல பாசாங்கு செய்தவை
‘பவர் ரீடிங்’ என்று சொல்லி நீர் 10 பக்கங்களைத் தள்ளிவிட்டு
வாசித்ததையா
முப்பது முறை தொடங்கி ஒருபோதும் முடிக்காது விட்டவை
பிறகும் கடிதங்கள் எப்போதும் போல்
இருவர் பிடித்திழுத்து ஸ்பிரிங்குகளை
தளர்த்தியது போலிருந்த எழுத்துக்கள்
உமது டைப்ரைட்டருக்கு வலிக்காதென்று
எண்ணித் தட்டுகிறீர்
நீர் மறைந்தும் உம் டைப்ரைட்டரிலிருந்து
எப்படி எண் இ-மெயில் பெட்டிக்கு
அந்த மூன்று வரிகள் வருகின்றதென்று தெரியவில்லை
‘ஸ்பாம்’ பாதுகாப்புக்கு மிஞ்சியும்

அன்னம் உன் ஓவியம்

தந்தையைத் தீட்டுவது கடினமில்லை
பக்கவாட்டில் எழை வீடொன்றைப்
பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் கண்மூடி
தங்கையின் பின்புறம் கூட உறுத்தவில்லை
திறந்த கண்ணாடி ஜன்னல்
பாய்மரமேறிய ஒற்றைத் தோணியைக் கண்டாள்
வெண்ணிற உடுப்பில்
அடுத்த அடி எடுப்பது போலிருந்தன கால்கள்
ஃபிராய்டை கரியநிறக்
கம்பிக் கூட்டுக்குள் போட்டாயிற்று
அம்மாவை வரையும் உக்கிரமில்லை
காதலியின் கணவனைச் சித்திரிக்க சலிக்கவில்லை
கார்க்கியின் சொட்டைத் தலைமேல் ஆறால்மீன்
சிறுமி எப்போதும் மாதாகோயிலின் மணியாய்
குழந்தைப்பெண் குழந்தைக் காதலிக்கு நகப் பூச்சு
ஒரு ரோல்ராய்ஸ் கார்
தலையில் குத்தீட்டி எறிய குதிரை
மோனாலிஸாவும் நெப்போலியனும் அருகருகே
பிக்காஸோவின் மூளை பிடறி வழியாக நாக்கை ஆராதிக்க
ஒரு வாசிக்கப்படாத மேண்டலின்
உன்னை வரையும்போதுதான்
மூளை சுக்கல்சுக்கலாக
முற்றாத சலவைக் கல்லை கைதவறிக் கீழேவிட்டீர்போல்
தரையில் கால்பாவாது உன்னை எற்றி வைக்க
வேண்டியிருக்கிறது
பாய்ந்து கிழித்தெறியத் தயாராகி
முடியாத வேங்கைகள் அவற்றைக் குறிபார்க்கும் துப்பாக்கிகள்
எல்லாம் சமைந்து நிற்க
ஈயாடாது
எறும்பசையாது
சிகரெட் புகை சுழலாது
அசைவற்ற மோட்டார் பைக் சுற்றி நாலைந்து பேர்
தேனீ ரீங்கரிக்காது
சமுத்திரங்கள் எல்லாம் வெட்டப்பட்ட காலத்தில் போல
மௌனிகளாய் ஸகரன் ஸகரன் எண்று நாமாவளியை மனதில் ஜபிக்க
உன்னருகே முட்டையிலிருந்து
மூன்று குஞ்சுகள்
அன்னமே

0

அந்தரத்தில் மிதப்பதென்பதால்
அதைக் கூடென்றோ கோளென்றோ
சொல் தளராது வீடென்று கொள்
விண்ணில் விதைத்த விதை
மண்ணில் விழுந்து வீறிட்டாக வேண்டுமே
மலரும் தோட்டக்காரனும்
ஒருவரேயென்றாலும்
துரிதம் குறைவுறு தெளிப்பான்கள்
மறைக்காட்டுக்குச் சொல்வதுண்டாம்
எடை ஈரம் வடிந்து
ஈய வைக்கோல் காய்ந்து
சுழன்றடிக்கும்
தர்க்க நாணல்
ஒரு நாள்
ஒரே
நாளில்

0

செய்நேர்த்தி கண்ட உமத்தை வித்துக்களை
களவு செய்த குரங்குகள்
உண்டிருக்க 120சதம் இல்லை வாய்ப்பூட்டு
கசந்த சுவை விற்பன்னர்கள்
காற்று திசை முகர்ந்து
பருவத்தே பயிர் முடித்து
கருஊதா மலர் விரியக் காத்து
பிய்த்தெறிய
வியலும்
சிலந்தி விரல்களால்
பொறுமையின் தெர்மாமீட்டர்
அனுமதிக்க

0

அங்கே நிற்பாட்டியிருக்கும்
வண்டியைக் கண்டு ஐயம் திரிபு அகற்று
ஐம்பொன்னால் அனது பீரங்கி
மல்லர்கள் புஜக பூஷணர்கள்
அசைக்கவியலாதது
ஒன்பதிலிருந்து பூஜ்யம்வரை
எண்ணிக் கழிக்க ஆள்வரக் காத்து
கள்ளிப் பெட்டியில் நிறைகொண்டிருக்கும்
ஐந்தே கல்குண்டுகளும்
ஒரு கோணிப் பை கரிமருந்தும்
அதிக ஆசையில்லை
பொடித்துத் தூளாக்க வேண்டி
உதித்திருப்பது
மேற்குவானில்
ஒரு சுக்கிரன் மாத்திரமே
Pin It

மனைவியும் மகளும் தூங்கிவிட்டதாக நினைத்து ரகசியமாகக் கிளம்புகிறான் ஸ்டாக்கர். விழித்த நிலையில் படுத்திருக்கும் மனைவியோ அவனைத் தடுக்கிறாள். அவன் திரும்பவும் சிறையிலடைக்கப்படுவான் எனவும் வருவதற்கு பல வருடங்கள் ஆகும் எனவும் அதுவரை தான் உயிரோடு இருக்கப் போவதில்லை என்றும் எச்சக்கிறாள். அவளை உதறிவிட்டு கிளம்புகிறான்.

முன்னேற்பாட்டின்படி ஒரு மதுவிடுதிக்கு வரும் விஞ்ஞானப் பேராசிரியரையும், எழுத்தாளரையும் (இவர்களின் சரியான பெயர்கள் குறிப்பிடப்படுவதில்லை) அழைத்துக்கொண்டு பிரதேசத்திற்கு வருகிறான் ஸ்டாக்கர். பிரதேசம் தடைசெய்யப்பட்டப் பகுதியாக இருக்கிறது. அதற்குள் செல்வதென்றால் பாதுகாப்பைக் கடந்துதான் போகவேண்டும். ஆபத்தான எல்லைப்பகுதியைக் கடந்து துப்பாக்கிக் குண்டுகள் துரத்த ஒரு சாகசப் பயணத்தை மூவரும் மேற்கொள்கிறார்கள்.

டீசலில் இயங்கும் ஒரு ரயில்வே டிராலியில் மூவரும் அந்த இடத்தைக் கடக்கிறார்கள். டிராலி பிரதேசத்திற்குள் நுழைகிறது. “பிரதேசம்’ (ZONE), முன்பு மனிதர்கள் வாழ்ந்திருந்த அது முற்றிலும் அழிந்து சிதிலமடைந்திருக்கிறது. அந்த நிலப்பகுதியின் எல்லா இடங்களிலும் இதற்கான அடையாளங்கள் சிதறிக்கிடக்கின்றன. சாய்ந்துபோன மின் கம்பங்களும், இடிந்து தரைமட்டமான வீடுகளும், உபயோகமற்ற அணைகட்டும், கைவிடப்பட்ட பீரங்கிகளும், துப்பாக்கிகளும், புத்தகங்களும், நாணயங்களும், மருந்து ஊசிகளும் இன்னும் தொலைபேசி இணைப்பு துண்டிக்கப்படாத, விளக்குகள் எந்துகொண்டிருக்கும் அமானுஷ்யமான அறைகளும், ரகசியமான சுரங்கப் பாதைகளும் அவர்களை மிரட்சிகொள்ளச் செய்கின்றன.

துணியால் பிணைக்கப்பட்ட இரும்பு நட்டுகளை வீசி திசைகளையும், யார் முதலில் செல்வது என்பதையும் தீர்மானித்தபடி அழைத்துச் செல்கிறான் ஸ்டாக்கர். பிரதேசத்தில் பயணிப்பதற்கு குறுக்குப் பாதையை பயன்படுத்துவது ஆபத்தானது, தொலைவே என்றாலும் சுற்றிச் செல்வதுதான் பாதுகாப்பானது என்கிறான் ஸ்டாக்கர். குறுக்குப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துச் செல்ல முயலும் எழுத்தாளனோ அமானுஷ்யமான ஒரு குரலால் தடுத்து நிறுத்தப்படுகிறான்.

ஸ்டாக்கர் சொல்கிறான்: பிரதேசம் மிக சிக்கலான அமைப்பு கொண்டது. இது ஒரு பொறி. இங்கே உள்ளவர்களெல்லாம் இறந்து போனவர்கள். மனித சஞ்சாரமற்ற இந்த பிரதேசத்தில் என்ன நடக்குமென்று யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் அதன் இயக்கத்தை நம்மால் பார்க்கமுடியும். அது தொடர்ந்து இயங்கியபடியே உள்ளது. பழைய பொறிகள் அழிகின்றன. புதிய பொறிகள் உற்பத்தியாகின்றன. இங்கே பாதுகாப்பான பகுதி என்பது வழியற்றது. சலன புத்தியுள்ளவர்கள் பாதிவழியிலேயே திரும்பி விடுகின்றனர். சிலர் ‘அறை’யின் தீவிரம் தாங்காது இறக்கவும் செய்கின்றனர். எதுவேண்டுமானாலும் இங்கே நடக்கலாம், அது இந்த பிரதேசத்தைப் பொறுத்ததல்ல, நம்மைப் பொறுத்தது. இவர்கள் நல்லவர்களா கெட்டவர்களா என்பது தெரியாது, ஆனால் பரிதாபகரமானவர்கள். இவர்கள் பெரும்பாலும் எப்படி இங்கே நடந்துகொள்வதென்று தெயாததால் இறக்க நேரிட்டவர்கள்.

பார்க்கோபினி என்கிற முந்தைய ஸ்டாக்கர் வீசிய நெட் ஒன்று அணையில் தொங்குவதைக் கண்டு எச்சக்கை அடைகிறான் ஸ்டாக்கர். இப்போது பயணத்தைத் தொடர்வது ஆபத்தானது, தங்கிச் செல்வோம் என்கிறான். நதியின் கரையில் மூவரும் படுத்து ஓய்வெடுக்கிறார்கள். விஞ்ஞானத்தைப் பற்றியும் கலையைப் பற்றியும் ஒரு உரையாடலை தொடங்குகிறான் எழுத்தாளன்.

இந்த பயணத்தின் போது தங்களுக்கு அன்றாடத் தேவையாக இருக்கும் எல்லாவற்றையும் அவர்கள் இழக்கவேண்டியிருக்கிறது. எழுத்தாளன் தன்னுடன் கொண்டுவரும் மதுபாட்டிலை பிடுங்கி கீழே ஊற்றிவிடுகிறான் ஸ்டாக்கர். தற்காப்புக்காக கொண்டுவந்த கைத்துப்பாக்கியையும் கீழே போடவேண்டியிருக்கிறது எழுத்தாளனுக்கு. அங்குள்ள எதையும் பாழ்படுத்தக்கூடாது என்பதில் இருவர் மீதும் கடுமை காட்டுகிறான் அவன். அது அவர்களைப் பழிவாங்கிவிடும் என்று எச்சக்கிறான். இதனால் அவர்கள் இருவரும் எச்சலடைகிறார்கள். தங்களுடைய கௌரவம் இப்படிப் பறிபோவதைக் கண்டு சினம் கொள்கிறார்கள். ஸ்டாக்கர் அவர்களை மாணவர்களைப் போல நடத்துகிறான். இந்த பயணத்தின் ஊடே எழுத்தாளனும் பேராசிரியரும் தங்களைப் பற்றி விவாதித்தபடியே இருக்கிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் இருவருமே பிரதேசத்தில் நிலவும் புதிர்களினாலும் தீவிரத்தன்மையாலும் அதிர்ந்துபோகிறார்கள்.

எழுத்தாளனுக்கும் இங்கே வருவதற்கு ஒரு நோக்கமிருக்கிறது. அற்புதங்கள் எதுவுமற்ற அலுப்பூட்டும் வாழ்விலிருந்து விடுபடுவது முதல்நோக்கம். மேலும் எழுதுவதற்கான தூண்டுதலைப் பெறுவது. விஞ்ஞானியோ தனது நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதில்லை. ஆனால் பின்னால் அவன் நிகழ்த்தும் தொலைபேசி உரையாடல் மூலம் அதை வெளிப்படுத்திவிடுகிறான்.

பல உயிர்களை பலி கொண்டதாகக் கூறப்படும் பீதியூட்டும் சிமெண்ட் குழாயின் வழியே பயணத்தை மேற்கொள்ளும் எழுத்தாளனோ, மணல் குவியல்கள் நிறைந்துள்ள ஒரு அறையை அடைகிறான். அவனைத் தொடர்ந்து மற்ற இருவரும் அங்கு வந்து சேர்கிறார்கள். அந்த விஸ்தீரனமான அறையில் இருக்கும் மணல் குவியல்கள் ஒரு பாலைவனத்தையும், மணல் குவியல்களுக்கு நடுவில் உள்ள கிணறு அணுகுண்டு பசோதிக்கப்பட்ட இடத்தையும் நமக்கு ஞாபகமூட்டுகின்றன.

மிக சோர்ந்த நிலையில் காணப்படும் எழுத்தாளன் விஞ்ஞானப் பரிசோதனைகள் எல்லாமே சிலரின் முட்டாள்தனத்தின் வெளிப்பாடு என்று பரிகசிக்கிறான். அவன் கேட்கிறான், “உங்களுடைய அறிவால் நல்லது எதையாவது செய்யமுடியுமா? யார் இதற்காக குற்ற உணர்வு அடையப் போகிறார்கள்?'' மேலும் அவன் சொல்கிறான், எனக்கு சுய நினைவில்லை, நான் அதிர்ச்சியடைந்திருக்கிறேன். சில வேசைமகன்கள் என்னை விமர்சிக்கும் போது புண்படுகிறேன். சிலர் என் எழுத்தை ‘ஆஹா’ என்று புகழும்போதும் புண்படுகிறேன். எனது இதயத்தையும் ஆன்மாவையும் இந்த வாசகர்கள் விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்,

பத்திரிகையாசியர்களும் விமர்சகர்களும் ‘இன்னும் கொடு, இன்னும் கொடு’ என்று நச்சரிக்கிறார்கள். எழுத்தையே வெறுக்கும் நான் எந்த இழவை எழுதுவது? நான் யாருக்கும் வேண்டியதில்லை. நான் இறந்துவிட்டால் இரண்டு நாள் கழித்து வேறு ஒருவனுடைய எழுத்தை இவர்கள் விழுங்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். நான் அவர்களை மாற்ற நினைக்கிறேன். அவர்களோ என்னை மாற்றுகிறார்கள். அவர்களுடைய பிம்பத்தை என் மேல் ஏற்றிப் பார்க்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எதுவுமே தேவையில்லை. எதையாவது விழுங்கவேண்டும், அவ்வளவுதான்.''

அங்குள்ள தொலைபேசி ஒன்று உயிர்ப்புடன் உள்ளதை அறியும் விஞ்ஞானி அதன் வழியே தன் சக விஞ்ஞானி ஒருவனுடன் தொடர்புகொண்டு பேசுகிறான்.

“நீங்கள் ஒளித்துவைத்திருந்த பழமையான அந்த நான்காவது கட்டடத்தை நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.’‘

“உடனே நான் பாதுகாப்புப் படையினருக்கு சொல்லப்போகிறேன்'' எச்சக்கிறது பதில் குரல்.

“சொல்லிக்கொள், என்னைக் காட்டிக்கொடு. எனது சக விஞ்ஞானிகளை எனக்கு எதிராக மாற்று. எனக்கு கவலை இல்லை. காலம் கடந்துவிட்டது. இப்போது அதன் மேல் நான் கல்லை எறியப்போகிறேன்.''

“ஒரு விஞ்ஞானியாக உன்னால் கடைசியாக செய்ய முடிந்தது இதுதானா?''

“நல்லது, உனக்கு சந்தோஷம்தானே?''

“இதனால் உன்னால் என்ன சாதித்துவிடமுடியுமென்று நினைக்கிறாய்?''

“மீண்டும் என்னைத் தாக்க நினைக்கிறாயா நீ? என்னுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் நான் பயந்துகொண்டிருந்தேன். உன்னைப் பார்த்துக்கூட பயந்தேன். இப்போது எனக்கு அந்த பயம் இல்லை. என்னால் உறுதியாக சொல்லமுடியும்.''

“கடவுளே! இப்போது கூட உன்னால் சிறந்த மனிதனாக மாறமுடியாது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நான் உன்னுடைய மனைவியோடு படுத்துவிட்டேன் என்பதற்காக என்னுடைய வாழ்க்கையையே நீ நரகமாக்கினாய். இப்போது உன்னைப் போலவே என்னையும் சந்தோஷமாக இரு என்கிறாய். நீ எதை விரும்புகிறாயோ அதைச் செய். என்னை ஒழித்து விடப்போவதாக நினைக்காதே. சிறைச்சாலையை விட மோசமான ஒன்றை நீ விரும்புகிறாய். உன்னையே நீ மன்னித்துக்கொள்ளாதவரை இதுதான் நடக்கும். அந்த சிறைச்சாலையில் நீ தண்டிக்கப்படுவதை ஏற்கனவே நான் பார்த்துவிட்டேன்.''

இந்த சாபத்தை எதிர்முனையிலிருந்து கேட்டதும் போனைத் துண்டித்துவிடுகிறார் பேராசிரியர்.

அவர் தனது சகபயணிகளிடம் கேட்கிறார், “இந்த அறையை எல்லோரும் நம்பத்தொடங்கிவிட்டால் என்ன ஆகும்? எல்லோரும் இங்குதானே ஓடி வருவார்கள்? ஆசையடங்காத மன்னர்கள், புகழ்பெற்ற புலனாய்வாளர்கள், தன்னார்வலர்கள்... பணத்திற்காகவோ, தூண்டுதலுக்காகவோ இல்லை, இந்த உலகத்தை மாற்றுவதற்காக.''

ஸ்டாக்கர் சொல்கிறான், “நீங்கள் சொல்வது எனக்குப் புரியவில்லை, அப்படிப்பட்ட ஆட்களை நான் அழைத்துக்கொண்டு வருவதில்லை.’‘

“இந்த உலகத்தில் நீ எதைப் புரிந்துகொண்டாய்? இங்கே நீ மட்டுமே ஸ்டாக்கர் இல்லை. வேறு சிலரும் இருக்கிறார்கள். உங்களால் தேவையில்லாத குற்றங்கள் பெருகிவிட்டன. தற்கொலைப் படைத் தாக்குதலைப்போல, கொள்ளைக்காரர்கள் அரசாங்கத்தில் பங்கெடுப்பதைப் போல. இவர்கள்தான் உங்களுடைய வாடிக்கையாளர்களா? இல்லை லேசர் அலைகளும் மோசமான கிருமிகளுமா? இவைகளெல்லாம் பாதுகாப்பானவைகள் தானா?''

எழுத்தாளன் பேராசிரியரைப் பார்த்துச் சொல்கிறான், “நீ மனிதாபிமானத்தையும் வெற்றிகொள்ள நினைக்கிறாய். எல்லாமே இந்த மனிதாபிமானத்தை நோக்கித்தான். உங்களால் எதையுமே பெறமுடியாது. வேண்டுமானால் நோபல்பரிசு வாங்கலாம். உன் கனவு வேறு, நீ பெறப்போவது வேறு.''

இது தொடர்பான ஒரு கதை இந்த படத்தின் பல இடங்களில் விவாதத்திற்குள்ளாகிறது. ஸ்டாக்கரின் ஆசிரியனாக இருந்த பார்கோபினி என்ற ஒருவனைப்பற்றியது. பிரதேசத்திற்குப் பயணிகளை அழைத்துவரும் அவன் இறந்துபோன சகோதரனை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும் விருப்பத்துடன் பிரதேசத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே சென்று வந்தால் ஆழ்மனதின் விருப்பம் நிறைவேறும் என்பது நம்பிக்கை. பிரதேசத்திலிருந்து திரும்பி வந்து பார்க்கும் அவன் தான் ஒரு பெரிய பணக்காரனாகியிருப்பதை அறிகிறான். அவனுடைய உண்மையான ஆசை தனது சகோதரன் உயிருடன் வருவது இல்லை, தான் ஒரு பணக்காரனாவதே என்பதை அறிந்துகொண்ட அவன் அவமானத்தால் தற்கொலை செய்துகொள்கிறான்.

அந்தப் புதிரான அறையின் (ROOM) வாசலில் மூவரும் நிற்கிறார்கள்.

ஸ்டாக்கர் எச்சரிக்கிறான், “இதுதான் தலைவாயில். உங்களுடைய வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான கணங்கள். உங்களுடைய ஆழ்மனதின் விருப்பம் இங்குதான் நிறைவேறப் போகிறது. உங்களுடைய உன்னதமான விருப்பமாக அது இருக்கவேண்டும். உங்களுடைய துயரத்திலிருந்து பிறந்திருக்கவேண்டும். உங்களுடைய இதுவரையிலான வாழ்க்கையை பற்றி சிந்தித்துப் பாருங்கள். இறந்த காலத்தைப் பற்றி சிந்தித்தாலே போதும் ஒருவன் இரக்கமுள்ளவனாக மாறிவிடுவான். இதையெல்லாவற்றையும் விட முக்கியமானது நீங்கள் நம்பவேண்டும். ரொம்ப முக்கியமானது இதுதான். இப்போது நீங்கள் போகலாம். யார் முதலில் போகப்போகிறீர்கள்?''

இருவரையும் கேள்வியுடன் பார்க்கிறான். எழுத்தாளனிடம் கேட்கிறான், “நீங்கள் போகிறீர்களா?”

“நான் போகவில்லை'' என்கிறான் அவன் அச்சத்துடன்.

“சற்று சிரமம்தான். இருந்தாலும் உங்களால் போக முடியும்’ என்கிறான் ஸ்டாக்கர்.

“போக முடியும்தான், ஆனால் சந்தேகம் இருக்கிறது. என்னுடைய இறந்த காலத்தை நான் யோசிக்கும் வேளையில் நான் இரக்கமுள்ளவனாக மாறிவிட்டால் எல்லாமே எவ்வளவு அவமானகரமானதாக மாறிவிடும்.’‘

பேராசிரியரைப் பார்த்துக் கேட்கிறான், “நீங்கள் போகிறீர்களா?''

பேராசிரியர் தன்னுடைய பையிலிருந்து ஒரு வெடிகுண்டை எடுத்து அதன் பாகங்களை இணைக்கிறார்.

“இந்த இடம் யாருக்கும் சந்தோஷத்தைத் தரப்போவதில்லை'' என்ற அவர் அந்த இடத்தை நிர்மூலமாக்கப்போவதாக சொல்கிறார். “இந்த இடம் தவறானவர்களின் கைக்குப் போய்விடக்கூடாது'' என்கிறார். அதிர்ந்து போன ஸ்டாக்கர், “மனிதர்களுக்கு இறுதியாக நம்பிக்கை கொள்ள இந்த இடம் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது. அதைத் தகர்த்தெறிய அனுமதிக்கமுடியாது'' என்கிறான். வெடிகுண்டை அவடமிருந்து பிடுங்க முயல்கிறான். இந்த சண்டையில் ஸ்டாக்கர் எழுத்தாளனால் தாக்கப்படுகிறான்.

“மனிதர்கள் எல்லாம் இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியேற நேர்ந்தால், அவர்கள் வருவதற்கு இந்த ஒரு இடம்தான் உள்ளது. அவர்களுக்கு வேறு புகலிடமில்லை. இதை அழிக்க நினைக்கிறீர்களே'' என்று கோபம்கொள்கிறான் ஸ்டாக்கர். ஸ்டாக்கர் ஒரு ஏமாற்றுப் பேர்வழி என்றும் பணத்திற்காக இதுபோன்ற வேலையைச் செய்வதாகவும் அவன்மேல் குற்றம் சாட்டுகிறான் எழுத்தாளன். ‘அறை' க்குள் செல்லாமலேயே பிரதேசத்திலிருந்து வீடு திரும்புகிறார்கள் மூவரும்.

“இனி யாரையும் பிரதேசத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்போவதில்லை'' என்கிறான் ஸ்டாக்கர் தன் மனைவியிடம். “தங்களை விஞ்ஞானி என்றும் எழுத்தாளன் என்றும் சொல்லிக்கொள்ளும் அவர்கள் எதையும் நம்புவதில்லை. தங்களுடைய நலனைப் பற்றி மட்டுமே எப்போதும் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களை எவ்வளவுக்கு விற்பது என்பதுதான் அவர்களுடைய சிந்தனை. இவர்கள் மட்டுமல்ல யாருக்குமே நம்பிக்கையில்லை. யாரை நான் அழைத்துச் செல்வது? அந்த ‘அறை’ யாருக்கும் தேவைப்படவில்லை. என்னுடைய முயற்சி வீணானது'' என்று அழுகிறான்.

இறுதிக் காட்சியில் ஸ்டாக்கரின் காதுகேளாத வாய்பேசமுடியாத கால் ஊனமுற்ற மகள் ("மன்கி' என அழைக்கப்படும் இவளை மற்றவர்கள் "பிரதேசத்தால் தண்டிக்கப்பட்டவள்' என்கிறார்கள்) புனித நூல் ஒன்றை வாசித்துவிட்டு உணவு மேஜை மேல் தலை சாய்த்தபடி மதுகோப்பைகளை பார்க்கிறாள். அவை நகர்கின்றன. மெல்ல நகர்ந்த ஒரு கோப்பை மேஜை மேலிருந்து கீழே விழுகிறது. இந்த காட்சியில் பிரகாசமான ஒளியில் அவள் ஒரு தெய்வீகத் தோற்றத்தைப் பெறுகிறாள். ஒரு அமானுஷ்யமான உணர்வொன்று நம்மைப் பற்றிக்கொள்கிறது. ஸ்டாக்கர் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தும் ‘உண்மையான நம்பிக்கை' என்ற உணர்வு நம்மை ஆட்கொண்டுவிடுகிறது.

பிரதேசத்தைப் பற்றி பேராசிரியர் எழுத்தாளனுக்கு சொல்கிறார், “இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் எரிநட்சத்திரம் ஒன்று இந்த இடத்தைத் தாக்கி அழித்தது. தேடிப்பார்த்ததற்கு அந்தக் கல் கிடைக்கவே இல்லை. இங்கே வருபவர்களும் காணாமல் போனார்கள். எனவே கம்பி வேலி அமைத்து இந்த இடத்துக்கு வருவதை தடைசெய்தார்கள். இதைப்பற்றி நிறைய கட்டுக்கதைகள் உலாவுகின்றன. இந்த இடத்திற்கு வந்தால் விரும்பியது கிடைக்கும் என்கிறார்கள். நம்மை மகிழ்ச்சியானவர்களாக மாற்றிவிடும் என்கிறார்கள்.’

‘சேக்பைஸ்' படத்திலும் தார்க்கோவஸ்கி இதே போன்ற ஒரு விஷயத்தைத்தான் பேச விரும்புகிறார். மனிதனின் அறிவு அவனுக்கு துன்பங்களை கொண்டுவந்து சேர்க்கும் போது, அவன் கண்டுபிடித்த தொழில்நுட்பம் அவனைக் காப்பாற்றாதபோது அவன் எதை நம்புவது? மறுநாள் அணுகுண்டு வெடிப்பில் பேரழிவு நிகழப்போவதை அறிந்துகொள்ளும் அலெக்ஸாண்டர் தான் ஏதாவது செய்து அந்தப் பேரழிவிலிருந்து ஐரோப்பாவைக் காப்பாற்ற நினைக்கிறார். மின்சாரம், தொலைபேசி இணைப்புகள் துண்டிக்கப்படுகின்றன. மனைவி துக்கம் தாளாமல் அழுகிறாள்.

கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாத அலெக்ஸாண்டர் இன்று போலவே நாளையும் இந்த உலகத்தை மீட்டுக்கொடுத்தால் தன் உடைமைகளையெல்லாம் இழக்கத் தயாராக இருப்பதாகக் கடவுளிடம் பிரார்த்திக்கிறார். ஓட்டோ என்ற தபால்காரன் அறிவுரையின்படி வேலைக்காரியான மயாவுடன் படுக்கைக்குச் செல்கிறார். ‘இறுதி நம்பிக்கை’ இதுதான் இந்த இரண்டு படங்களின் பிரதான உணர்த்துதலாக இருக்கிறது. இது பெரும் துயரத்தின் மலர்.

ஒவ்வொரு படைப்பாளியும் தனக்கே உரித்தான இது போன்றதொரு பிரதேசத்தைத்தான் நிர்மாணிக்கிறான் என்று தோன்றுகிறது. அவன் புறத்தே உள்ளவைகளின் சிதிலங்களை எடுத்து வேறு வகைமாதிரி ஒன்றை உருவாக்கிக் காட்டுகிறான். ஒரு நாடகம் போல. அது இதுவரையில்லாத ஒரு தர்க்கத்தில் செயல்படுகிறது. புதிர்களை உருவாக்குகிறது. வாழ்வின் மனோபாவங்களை பகடி செய்கிறது. தத்துவ நெருக்கடிகளை தருகிறது. ஒரு சிறந்த படைப்பு நிர்பந்திப்பதெல்லாம் தனக்குள்ளான பரிசீலனைதான். அவற்றை அர்த்தப்படுத்த விரும்புவன் தன்னையே அர்த்தப்படுத்திப் பார்க்கிறான். எழுத்தாளன் மறை முகமாக ஒரு ஸ்டாக்கரின் பாத்திரமேற்று தனது படைப்புக்குள் வழிகாட்டியைப் போல செயல்படுகிறான். தன்னலமற்ற ஒரு செயல்பாடு இது. தான் உருவாக்கும் பிரதேசத்தில் தானும் ஒரு பயணியாகச் சிக்கிக்கொண்டுவிடுகிறான். எதையோ தேடி தன்னை அனுகும் பயணிகளை அவன் ஏமாற்ற விரும்புவதில்லை. அவனுடைய நேர்மையின் ஒளியைப் பின்பற்றி அவர்கள் செல்லவேண்டியிருக்கிறது.

ஏமாற்றுப் பேர்வழி என்று குற்றம் சுமத்தும் எழுத்தாளனிடம் ஸ்டாக்கர் சொல்கிறான், ஏதோ ஒன்றை நோக்கமாக வைத்துக்கொண்டு இந்த பிரதேசத்திற்குள் என்னால்கூட நுழைய முடியாது. எந்த நல்லதையும் இந்த உலகத்துக்கு நான் செய்யமுடிந்ததில்லை. என்னுடைய மனைவிக்குக்கூட எதையும் தரமுடியவில்லை. எனக்கு நண்பர்களும் இல்லை. ஆனால் என்னை என்னிடமிருந்து பிரித்துவிடமுடியாது. இந்த கம்பிவேலிகளுக்கு பின்னால் உள்ளவர்கள் எல்லாவற்றையும் என்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டுவிட்டார்கள். என்னுடைய எல்லா செல்வங்களும் இங்குதான் இருக்கின்றன. இந்தப் பிரதேசத்திற்குள்தான் இருக்கின்றன. என்னுடைய சந்தோஷம், என்னுடைய சுதந்திரம், என்னுடைய மரியாதை எல்லாம். என்னைப் போலவே துணிந்த, துன்பப்பட்ட மனிதர்களை இங்கே அழைத்துக்கொண்டு வருகிறேன். வாழ்வதற்கான ஆதாரமில்லாதவர்களை அழைத்துக்கொண்டு வருகிறேன். அவர்களுக்கு உதவுகிறேன். என்னால்தான் அவர்களுக்கு உதவமுடியும். இதற்குமேல் எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை.

ஒரு கலைஞன் தனது பொறுப்புகளை இப்படித்தான் உணர்கிறான் என்று சொல்வது மிகையான கூற்றாக இருக்காது. தனது படைப்பை கடமையாக அவன் செய்கிறான். மிஞ்சுவது துயரம்தான் என்றாலும் அதற்காக அவன் கவலைப்படுவதில்லை. புகழுக்காகவும், பணத்திற்காகவும், அந்தஸ்திற்காகவும் படைக்கப்படும் எந்த படைப்பும் சந்தேகத்திற்குயவையே. அதன் நோக்கம் இதனால் பாழ்படுகிறது. உண்மையில் இது ஒரு மோசடி. இந்த வழிகாட்டி தனது கவர்ச்சியின் மூலம் பலரையும் ஏமாற்றி தவறான இலக்குகளை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறான். அவன் உருவாக்கும் கனவு வேறு ஒரு பகட்டான கலைப் படைப்பின் போலி வடிவமே தவிர வேறில்லை.

சராசரியான வாழ்வின் நோக்கங்களை தாண்டிய, வெற்றிகரமான பாதை என்று அவர்கள் நம்பக்கூடியவற்றை ஒதுக்கிய ஒரு கலைஞன் இந்த மனித சமூகத்தில் தனக்கான வாழ்நிலைகளை எப்படி அமைத்துக்கொள்கிறான்? அரூப ஒவியத்தைப் போலத்தான் எனத் தோன்றுகிறது. ஒரு புதிர் போல அது சகமனிதர்களால் எதிர்கொள்ளப்படுகிறது. அவனுடைய உலகத்தை புந்துகொள்ள கடினமாகிவிடுகிறது. அவனைச் சுற்றி வேலி ஒன்று உருவாகத் தொடங்குகிறது. அவனுடைய அழைப்பை புரிந்துகொள்ளாமல் மற்றவர்கள் விலகிச் சென்றுகொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அவனுடைய உதவி தேவைப்படுவதில்லை. அவன் உருவாக்கிய பிரதேசத்திற்குள் செல்ல நினைப்பவர்கள் மட்டும் அவனைத் தேடிவருகிறார்கள். மற்றவர்கள் அவனை குற்றவாளியாகப் பார்க்கவும் தயங்குவதில்லை. அதனால்தான் ஸ்டாக்கர் சிறையிலடைக்கப்படுகிறான். குடும்பத்திற்கு பயனற்றவனாகத் தோன்றுகிறான். மற்றவர்கள் அவனை கேலி செய்கிறார்கள்.

வேறு விதமாக அர்த்தம் கொள்வோமேயானால் இந்தப் ‘பிரதேசம்’ நமக்கு வெளியே இல்லை. நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் உருவாகியிருப்பவைதான். இது நமக்குள் பரந்து விரிந்துகொண்டிருக்கிறது. இங்கு வழிகாட்டியும் (ஸ்டாக்கர்), வழி தவறுபவரும் நாமேதான். இது ஒரு ஆபத்தான பயணம். பயணத்துக்கான நிர்ப்பந்தம் வெறுமையுறும் மனதிற்கு ஏற்படுகிறது. இந்தப் பயணத்தின் போதுதான் நமது தோல்விக்கான காரணம் புகிறது. நமது ஆழ்மனதின் ஆசை என்ன என்பதை உணர்ந்துகொள்கிறோம். கலைஞனும், ஆன்மீகவாதியும் இந்த பயணத்தைதான் மேற்கொள்கிறார்கள். ரமணர் இதைத்தான் தனது தத்துவமாக்கினார். ‘நான் யார்?' இதுதான் பிரதேசத்துக்குள் நுழைய அவர் அளித்த சாவி.

"மேலான கலைகள் எல்லாமே முற்றான உண்மையின் படிமங்கள்' என்கிறான் இதில் வரும் எழுத்தாளன். தார்க்கோவஸ்கியின் படங்கள் எல்லாமே இப்படிப்பட்ட படிமங்களால் ஆனதுதான். அவருடைய படங்களில் வரும் நீண்ட உரையாடல்கள் முடிவற்ற அர்த்தங்களை உணர்த்தியபடியே செல்கின்றன. அது மனசாட்சியின் குரலாக இருக்கிறது. சகமனிதர்களுடன் உரையாடுவதுபோல இல்லாமல் தங்களுக்குள் உரையாடிக்கொள்வதுபோல இருக்கிறது.

மனிதர்கள் பேசாதபோது கவிதைகள் பேசுகின்றன.

பலவீனம்தான் போற்றுதலுக்குயது
பலமென்பது ஒன்றுமே இல்லை
பலமும் கடினத்தன்மையும் சாவின் துணைவர்கள்
செத்துக் காய்ந்த மரம்தான் கடினமாகிறது
வறண்டு போகிறது...

தார்க்கோவஸ்கியின் பாத்திரங்கள் வாழ்வின் துயரங்களால் நிலைகுலைந்து போகின்றனர். நிலை தடுமாறுகிறார்கள். அதிகாரமும், வன்முறைகளும் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை மீறிய ஒன்றாக இருப்பதால் தனிமையையும் பலவீனத்தையும் ஆழமாக உணர்கிறார்கள். எதுவும் செய்யமுடியாத தன் நிலையிலிருந்த அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது “இறுதி நம்பிக்கை'’தான். ‘ஆந்திரே ரூப்ளே’ படத்தில் ரூப்ளே புகழ்பெற்ற ஒரு ஒவியன். மாஸ்கோவில் கட்டப்பட்டுள்ள தேவாலயத்தில் ஓவியம் வரைவதற்காக பணிக்கப்படுகிறான். இதற்காக அவனது குழுவினர் நீண்ட பயணத்தை மேற்கொள்கிறார்கள். இந்தப் பயணத்தின் போது மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் பல்வேறு இன்னல்களைக் காண நேர்கிறது.

அவை அவனது மனதை ரணப்படுத்திவிடுகின்றன. மாஸ்கோவைச் சென்றடையும் அவன் வெள்ளையடிக்கப்பட்டுள்ள தேவாலயத்தின் சுவர்களில் சாணியை அள்ளிப் பூசுகிறான். பின்னர் தேவாலயத்திற்கு மணி தயாரிக்கும் ஒரு சிறுவனால் நம்பிக்கை பெறுகிறான். ஒரு கலைஞனால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் முழு ஈடுபாட்டுடன் படைப்புச் செயலில் ஈடுபடுவதுதான் என்ற முடிவுக்கு வருகிறான். தனது உணர்வுகளை ஓவியங்களாக அந்த சுவர்களில் வரைகிறான். அதுவரை கறுப்பு வெள்ளையில் நகர்ந்த படம் வண்ணத்திற்கு மாறுகிறது. இந்த இறுதிக் காட்சியைத் தவிர படம் முழுவதும் கறுப்பு வெள்ளையில்தான் நகர்கின்றன. இதே போல ஸ்டாக்கர் படத்திலும் டிராலி பிரதேசத்திற்குள் நுழைந்ததும் படம் வண்ணம் பெறுகிறது. பிரதேசத்தைவிட்டு திரும்பியதும் கறுப்பு வெள்ளைக்கு மாறிக்கொண்டுவிடுகிறது. இந்த உத்தி வேறு வேறு உலகத்தை வித்தியாசப்படுத்தவது மட்டுமல்லாது ஒரு நம்பிக்கையையும் உணர்த்தவே செய்கிறது.

எழுத்தாளன், பேராசிரியடம் சொல்கிறான், ஒருவனுக்குத் துயரமும், சந்தேகமும் ஏற்படும்போதுதான் எழுதுகிறான். தன்னையும், மற்றவர்களையும் அவன் நிரூபிக்கவேண்டியிருக்கிறது. இந்த நிலையில் அந்த ‘அறை’ க்குள் செல்லும் நான் கடவுளின் அருளால் முற்றும் உணர்ந்த பெரிய மேதையாகி விட்டேன் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; பிறகு எதற்காக எழுதவேண்டும்?

“உங்களுடைய தொழில் நுட்பங்களும் கண்டுபிடிப்புகளும் எதற்காகப் பயன்படுகின்றன? குறைவாக வேலை செய்து அதிக உணவை பெறுவதற்குத்தானே? இவையெல்லாமே செயற்கையான ஒரு வாழ்க்கையைக் நிர்மாணிக்கின்றன. ஆனால் மனிதாபிமானத்தைப் பெறவேண்டுமானால் கலைப்படைப்பில் ஈடுபடுவதால்தான் முடியும். இதுதான் சுயநலம் இல்லாத செயல்.''

ரயிலின் சப்தம் ஒரு மந்திர ஒலியைப் போல எழுந்து பரவுகிறது இந்தப் படத்தில். ஆரம்பக் காட்சியில் ஸ்டாக்கரின் வீடே இந்த ஒலியால் அதிர்கிறது. ஸ்டூலின் மேல் வைக்கப்பட்டுள்ள கண்ணாடி டம்ளர் நகரத் தொடங்குகிறது. பிரதேசத்திலிருந்து அவர்கள் திரும்பும் இறுதிக் கட்சியில் இசையுடன் கலந்து ரயிலின் சப்தம் ஒலிக்க இறந்து மிதக்கும் மீன்களின் மீது கறுத்த எண்ணெய் கலந்து பரவி மூடுகிறது. படத்தின் இறுதியில் "மன்கி'’ என்றழைக்கப்படும் ஸ்டாக்கரின் மகள் தனது பார்வையால் மேஜையின் மேல் உள்ள டம்ளர்களை நகர்த்திய பிறகு ரயிலின் இசை தொடங்குகிறது. இதனோடு சேர்ந்து தேவாலய இசை ஒன்றும் கலந்து அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தெய்வீகத் தன்மையை அளிக்கிறது.

கைவிடப்பட்ட ரயில் நிலையத்திலிருந்து தொடங்கும் டிராலி பயணத்தின் போது அவர்களுடன் நாமும் பயணிப்பது போல உணர்கிறோம். டிராலியின் சப்தத்துடன் ஒலிக்கும் மாய இசை நம்மை வினோத உணர்வுக்கு இட்டுச்செல்கிறது. போக இருக்கும் இடம்பற்றிய புதிரை அது உணர்த்துவதாக இருக்கிறது. அது ஒரு நீண்ட பயணம் போன்ற கால மயக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

துரிதமான காட்சிகள் என்பது தார்க்கோவஸ்கியின் படங்களில் பார்ப்பது அது. அதே போல பதற்றமான அசைவுகளும் குறைவு. ஒரு நிதானமான கதை சொல்லலை அவர் மேற்கொள்கிறார். திரையில் பாத்திரங்கள் தோன்றுவதும் அசைவதும் மறைவதும் ஒரு நாடகம்போல நிகழ்கின்றன. இதுவே காட்சிக்கு ஒரு வினோதத் தன்மையைக் கொடுத்துவிடுகிறது. பாத்திரங்கள் யாரும் மிகையான உணர்ச்சி பாவங்களை மேற்கொள்வதில்லை. அவர்களுடைய முகங்களிலேயே உணர்ச்சிகள் உறைந்து காணப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் மிக அருகாமையிலும், முதுகுக்குப்பின்னாலும் நாம் இருக்கிறோம். பாத்திரங்கள் திரும்பி நம்மோடு உணர்வுகொள்கின்றன.

விஸ்தீரணமான நிலவெளிகளைக்கூட (Landscape) அவர் நாடகவெளி போலவே பயன்படுத்துகிறார். சேக்பைஸ் படத்தில் இடம்பெறும் அந்த இறுதிக் காட்சி முழுக்கவும் இந்த நாடகத்தன்மையை நாம் உணர்கிறோம். நோஸ்டால்ஜியாவில் மிக பிரமிக்கத்தக்க அளவு இந்த விஸ்தீரண நிலவெளி நாடகக் காட்சிகளை நாம் பார்க்கலாம். இவருடைய கதை சொல்லல் முறையே நாடகப் பாங்கானது என்றாலும் பொருந்தும். எதார்த்தமோ, மிகை எதார்த்தமோ அவருடைய படங்களில் அதாகவே இடம்பெறுகிறது. ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காகவும், உணர்த்தலுக்காகவும் வடிவமைக்கப்பட்ட காட்சிகளின் இணைப்புகளாகவே அவருடைய படத்தை நாம் காணமுடியும். தார்க்கோவஸ்கியின் படங்கள் புரிவது சற்று கடினம் என்றாலும் அது உணர்த்த நினைப்பதெல்லாம் வாழ்வின் துயரங்களைத்தான். இந்த துயரங்களை கவனிப்பவர்கள், அக்கறை கொள்பவர்கள் புரட்சிக்காரர்களோ, கலகக்காரர்களோ, சீர்த்திருத்தவாதிகளோ இல்லை; எளிய மனிதர்கள், கலைஞர்கள், அறிவாளிகள். இவர்கள் எல்லோருமே தனியர்கள்.

தார்க்கோவஸ்கியின் கலை பாமரர்களைப் பற்றிப் பேசினாலும் அது பாமரர்களுக்கானதில்லை. மேம்போக்கான சிந்தனை கொண்ட சராசரி மனிதர்களுக்கானதும் இல்லை. தன்னை சுற்றியுள்ள உலகத்தை ஆழ்ந்து கவனிக்கிற, சகல உயிர்கள் மீதும், வரலாற்றின் மீதும் அக்கறை கொண்டவர்களுக்கானது. உண்மையும், ஆன்மீகமும் பிரகாசிக்கும் மனம்தான் தார்க்கோவஸ்கியின் கலையை அதே பற்றுதலோடு தரிசிக்க முடியும்.

பகட்டான அறிவாளிகளால் போலியான ஒரு அங்கீகாரத்தை இவருடைய கலைக்கு வழங்க முடியுமே தவிர அந்த தரிசனங்களை தன்னுள் கரைத்துக்கொள்ள முடியாது. இந்தப் படத்தில் இடம்பெறும் காட்சிகள், அதைப் பார்க்கும் எல்லோரையும் சற்றே உறைய வைத்துவிடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. மிரட்சிகொள்ளவும் அச்சுறுத்தவும்கூட செய்யலாம். ஒரு திரில்லர் படத்துக்கான அத்தனை அம்சங்களும் இதில் உள்ளன. அனால் இதெல்லாம் எதற்காக? என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது? எங்கே போகிறார்கள்? எதைத்தேடிப் போகிறார்கள்? எதைக் கொண்டு வந்தார்கள்? இதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு விடை தெரிந்துகொள்வது சற்று சிரமம்தான்.

கலை உணர்த்தக்கூடிய அர்த்தங்களை தொடர்ந்து தேடும் ஒருவனுக்கு ஆந்த்ரே தார்க்கோவஸ்கி ஒரு பொக்கிஷம். எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் அவருடைய படத்தை நாம் திரும்பத் திரும்பப் பார்க்கமுடியும். ஒவ்வொரு முறையும் அது நம்மை வாழ்வின் உண்மைகள் படிந்துள்ள வேறு வேறு பிரதேசங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடியது.

- ஜீ.முருகன்

Pin It

“கூகையின் கண்கள் இரவிலும் மின்னும் காந்தம் தானே இலை உதிர்த்து மரம் தளிர்க்கும் காலச் சுழற்சியின் காலண்டரா, இந்தக் கூகைச்சாமியின் கண்கள்?''

ஏப்ரல் முதல் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை காலையில் சோ. தர்மனின் "கூகை' (காலச்சுவடு பதிப்பகம், 2005) நாவலைப் படிக்கத் தொடங்கினேன். அலுவலக ஆய்வுக்கூட்டம் இருந்ததால், ஆரணியிலிருந்து திருவண்ணாமலை செல்லும் பேருந்துப் பயணத்தின் போதும் வாசிப்பைத் தொடர்ந்தேன். இடையில் போளூரில் கிடைத்த சிறிது நேரத்திலும் ஆரணி திரும்பும் பயணத்திலும் வாசித்து முடித்து விட்டேன். 320 பக்கங்கள் கொண்ட இந்நாவலை இவ்வளவு ஈர்ப்புடன் வாசிக்கச் செய்தது எது?

ஆந்தை நமது தொன்மங்களிலும் நாட்டார் கதைகளிலும் எப்படிப் பிரதிநிதித்துவப்படுகின்றது என்பது இன்றளவும் எனக்கு வசீகரம் குறையாத விஷயம். நவராத்தி கொண்டாட்டங்களுக்கு முக்கிய இடம் வகிக்கும் மேற்கு வங்காளத்தில் ஒருநாள் பண்டிகையின் போது சரஸ்வதி, ஆந்தை வாகனத்தில் வருவதுண்டு. அறிவின் அடையாளமான ஆந்தையை, கல்விக்கடவுள் இங்கே வாகனமாகக் கொண்டுள்ளது. இது புராண தொன்மச்சித்தரிப்பு.

திசைமாறி வழி தவறித் தவிப்போருக்கு திசைகாட்டி உதவும் ஜீவனாக நாட்டார் கதைகளில் ஆந்தை காட்டப்படும். ஆனால் நடைமுறை வாழ்வில் ஆந்தை அலறுதல் அபசகுனம், ஆந்தை, சாவுக்குருவி என்றுள்ளது. ஏன் இந்த முரண்பாடு? ஒன்றின் இயல்பை யதார்த்தத்தை உணரத் தவறி, வேறொன்றாக அடையாளங்காணத் தொடங்குதல் என்பதால். காலப்போக்கில் மக்களிடையே இத்தகைய மாறுதல் உண்டாகியுள்ளது என்றுதான் புந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. ஒரு காலத்தில் ஊர்களுக்கே ஆந்தைகுடி, கூகையூர் என்று மக்கள் பெயர் வைத்துள்ளனர்.

ஆந்தைகுடி திருவாரூக்கு அருகிலும், கூகையூர் கள்ளக்குறிச்சி வட்டத்திலும் உள்ளன. கூகை தெய்வமாகவும் வழிபடப்பட்டிருக்க வேண்டும். கூகையினைத் தெய்வமாகக் கருதி வழிபடும் சீனிக்கிழவன், உப்பத்திரார் தீங்கானதாகக் கருதியதால், தன்னுடன் சித்திரம்பட்டிக்கு எடுத்து வந்து கோயில் கட்டி வாழும் போது, அங்கு காளி கோயில் கட்டுவதற்கு மக்கள் விரும்புகையில், வேற்றூருக்கு எடுத்துச் செல்லும் நிர்ப்பந்தத்தை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது ‘கூகை’.

“கூகையை இரவில் யாராலும் பிடிக்க முடியாது. சூரியனைக் கண்ணாக்கிக் கொண்டு இரவில் மட்டுமே தலைகாட்டும் பறவையிது. சூரியனே கண்ணாக இருப்பதால் சாமானியமாக யாரும் கிட்டத்தில் நெருங்கிவிட முடியாது. பச்சைப்பிள்ளைக் கூட பகலில் கூகையைப் பிடித்து விடலாம். ஏனெனில் இந்த அண்டத்திற்கே ஒளிவழங்கும் சூரியக்கண்ணை பகலில் கடனாகக் கொடுத்துவிடும். இரவில் இரைதேட வாங்கிக் கொள்ளும்'' (பக்.134/35)

பகற்பொழுதில் பார்வை இல்லாததால் பலவீனமாகவும், இரவுப்பொழுதில் தீட்சண்யம் கொண்டிருப்பதால் பலமிக்கதாகவும் உள்ளது கூகை. வரலாற்றின் நேற்றைய பக்கங்கள் வரையும் அவலத்தில் உழன்ற தலித்துகள் இன்று விழிப்புணர்வு பெற்றுள்ளதையும் எழுச்சி கொண்டுள்ளதையும் ஒருவகையில் இத்துடன் அடையாளப்படுத்தலாம். நாவலின் தீவரம் மிக்க பகுதிகளை இரவில் நிகழ்வதாக முன் வைத்திருப்தையும் இங்கே சுட்டிக்காட்டலாம். இது பற்றி முன்னுரையில் ஆசியர் குறிப்பிடுவது “ஒவ்வொரு தடவை கூகையைப் பார்க்கும்போதும், நானும் ஒரு கூகை என்பதையும் என் கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஆனால் எல்லோர் கண்களுக்குப் புலப்படும் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாய் அழிக்க முடியாத ஒரு அடையாளத்தை நான் சுமந்து திகிறேன் என்பதையும் உணர்கிறேன். இரவுப் பறவையான கூகைகளின் வாழ்வின் இரவுப் பொழுதுகளே முக்கிய நிகழ்வுகள், சந்தோஷங்கள், சோகங்கள் நிகழும் நேரங்களாகும். கூகை நாவலில் இரவு என்பதை மையப்படுத்தியே முக்கிய நிகழ்வுகள் சாத்தியமாகும்'' (பக்.10)

கூலி உழைப்பாளிகளாக, மேல்சாதியினருக்குச் சேவகம் ஊழியம் செய்பவர்களாக, வாரத்தில் ஒரு நாள் ஜமீன் நிலத்தில் கூலி இல்லாது உழைப்பவர்களாக, பாலியல் ரீதியில், பொருளாதார ரீதியில், சமூகரீதியில் சுரண்டப்படுபவர்களாக, ஒரு கட்டத்தில் கிராமங்களிலிருந்து நகரங்களுக்குக் குடிபெரியர்ந்து உதித் தொழிலாளிகளாக திரிய நேர்பவர்களாக, இப்படியாக ஒவ்வொரு நிலையிலும் வஞ்சிக்கப்படுபவர்களாக இருந்து வரும் தலித்மக்கள் வாழ்க்கை கோவில்பட்டி சார்ந்தும் அந்நகரை ஒட்டிய கிராமங்கள் சார்ந்தும் இந்நாவலில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இது வெறும் ஆவணப் பதிவாக நின்று போகவில்லை. திரு அ. ராமசாமி தன் விமர்சனத்தில் குறிப்பிடுவதுபோல வகை மாதியான சித்திப்பு இங்கு நிகழவில்லை. எந்தச் சமூகமானாலும், எந்தப் பண்பு நலன் ஆனாலும் அதன் சகல அம்சங்களுடனும் நிறைகுறைகளுடனும் சாதக பாதக அம்சங்களுடனும் விவக்கப்பட்டுள்ளது.

பெண்மைக்குரிய முழு அம்சமும் இல்லாது பிறக்கும் ஆண்டாளம்மாள், பிறந்தமேனியாகத்திரிவதும் அதன் காரணமாக அவளது தந்தை கெங்கையா நாயக்கர் கூனிக்குறுக நேர்வதும், அவள் அடக்கம் செய்யப்பட்ட நந்தவனத்தைக் காணும் சீனிக்கிழவன், கெங்கையா நாயக்கர் வம்சம் வேறுந்து தூர்ந்து போய்விட்டதா என்று வினவுகையில், கெங்கையாவின் தம்பி அக்கையா நாயக்கர் குறிப்பிடுவது, ஏதோ சித்தர்கள் ஞானம் போன்றதாக அமைந்துள்ளது.

“இத்தனை மரஞ்செடிகளும் கொடிகளும் மருந்து மூலிகைகளும் யார்? ஆண்டாளம்மாள். இத்தனைப் பறவையினங்களும் யார்? ஆண்டாளம்மாள் அவை எழுப்பும் விதவிதமான சத்தங்கள் வெவ்வேறல்ல ஆண்டாளம்மாளின் பேச்சு. ஆண்டாளம்மாளின் சிரிப்பு. ஆண்டாம்மாளின் அழுகை, ஆண்டாளம்மாளின் ஓலம்... வாடிக் கருகிய நாலைந்து மாலைகள் தொங்கும் கோயிலிலா ஆண்டாளம்மாள் குடியிருப்பாள்? உலோகங்கள் உருக்கி ஓசையிடும் மணியோசை யாருக்கு வேணும்? விலங்குத்தோல் ஒலி வித்தைக்காரனுக்குச் சொந்தம். கிளிகளின், குயில்களின், காகங்களின், மயில்களின், மைனாக்களின், சிட்டுக்குருவிகளின், செம்போத்தின், வாலாட்டிக் குருவியின், புறாவின், பருந்தின் கூச்சலில், சங்கீத தாளலய ஒலியில் சயனித்திருக்கிறாள் ஆண்டாளம்மாள் கனிவர்க்கமாய், மூலிகை மருந்தாய், நிழல்தரும் வனமாய், தாகம் தீர்க்கும் தண்ணீராய், பாசம் தரும் மலராய் நித்தம் பூக்கிறாள், சிரிக்கிறாள் ஆண்டாளம்மாள்.... (பக்.125/26)

ஆண்டாளம்மாள் இப்படியென்றால், இந்நாவலில் ஒரு பிரதானப் பாத்திரமாக, பிருமாண்டமான ஆகிருதியாக வரும் பேச்சி துடுக்கும் தையமும் மிக்கவள். பட்டவர்த்தனமாகப் பேசுபவள். எதற்கும் சளைக்காமல் பேராடுபவள், தன்னைப் போல் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காக கை கொடுப்பவள். எந்தப் பிரச்சனையையும் எதிர்கொள்ளத் தயங்காதவள் இன்னொரு பெரிய பாத்திரமான சீனிக்கிழவன் அளவுக்கு அழுத்தமாக தீவிரத்துடன் உருவாக்கப்பட்டிருப்பவள்.

பெண்மையினையும் கூகையினையும் இணைத்து இடம் பெறும் சொல்லாமல், விளிம்பு நிலை வாழ்க்கைக்குப் பொருந்துவதாக அமையும்: “இரவில் அமைதி பெண்மை; பொறுமையின் லட்சணம் பெண்மை; காத்திருத்தலின் மகத்துவம் பெண்மை. பெண்ணின் வாழ்க்கையே முழுமையடையும் இடம் காத்திருத்தலில் கூகை பெண்மை பிணம் எரியும் வெளிச்சத்தில் பேயோடு பேயாய் நிற்கும் இரவு. மனிதன் கூகை கிடைத்தது போதுமென்று தேடியலையாமல் கிடைத்ததைத் தின்று வாழும் இனம் கூகை இனம் நட்சத்திரங்கள் ஜொலிக்கும் கும்மிருட்டில் காடுகளில் காவல்காத்து நிற்கும் மனித இனம் கூகை இனம்....'' (பக்.127)

பிரச்னைகளை, நடப்புகளை, நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்யவே யதார்த்தவாதம் இடம் தரும். அவற்றுக்குப் பின்னுள்ள இரகசியங்களை, சூதுகளை, வஞ்சனைகளை வெளிக்காட்ட ஆசியர் ஓர் உபாயத்தை மேற்கொள்ளுகிறார். நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்த உடனேயே குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. கோபத்துடனும் வன்மத்துடனும், வேதனையுடனும் விரக்தியுடனும் சீற்றத்துடனும் சினத்துடனும். இக்குரல்கள், மனித நடப்பிலிருந்து இயற்கை உலகுக்குத்தாவிச் சென்று ஒலிக்கின்றன. இவை பாத்திரங்களின் குரல்களாகவும் இருக்கலாம்; ஆசியன் குரல்களாகவும் இருக்கலாம் நிகழ்வுகள் சம்பவங்களுக்கு உவமைகள் உருவகங்கள் ஆகாமல், இன்னொரு தளத்திலான குரல்களாக அவை இருப்பது, ஒருவகை நாடகபூர்வமான தன்மையைத் தந்து விடுகின்றது. உதாரணமாக ஓர் இடம்.

சக்கிலியக்குடியைச் சேர்ந்த கருப்பியை தன் இச்சைக்கு ஆளாக்கியதுடன் நில்லாமல், அவளது மகள் வெள்ளையம்மாளையும் சுகிக்க வேண்டும் என்னும் திட்டத்துடன் வெள்ளையம்மாளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கும் பொறுப்பை தான் ஏற்றுக் கொள்வதாக முத்தையாப்பாண்டியன் கூறும் இடத்தில் இடம் பெறும் குரல்: “பொந்துக்குள்ளிருந்து, கிளி கண்களை உருட்டிப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தது. வல்லூறு அசையவே இல்லை. பசி மறந்து மூச்சுவிடப் பயந்த குஞ்சுகள் ஆலமரம் சுழன்று அசைந்தது. அத்தனை இலைகளும் கிளிகளாகிப் போயின. கிளியும் இலையும் வெவ்வேறா? ஆரவாரம் கூச்சலுடன் எரிந்துவிழும் நட்சத்திரங்ளெனப் பறந்து வந்தன பல்லாயிரம் கிளிகள். வல்லூறு கழுத்துருட்டிப் பார்த்துத் திகைத்தது. எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் பச்சைக் கிளிகள் வனங்களின் மரங்களின் அத்தனை இலைகளும் கிளிகளாகிப் பறந்த மாயம்.... தப்பித்துப் பிழைக்க பறந்தது வல்லூறு. பழங்கொத்திய அலகுகள் சதை கிழிந்தன. வல்லூறு இனமே அருகிப்போனது. மரங்களை வெல்ல மரத்தால் மட்டுமே முடியும். வலைப் பின்னலெனத் தரையில் பதிந்திருக்கும் வேர்கள் வம்ச விருத்தியின் விதைகள், உரம் சேர்க்கும் மத்திய இலைகள், வனம் நனையப் பொழியும் மழை இவற்றை வெல்ல எந்த எமனுக்குண்டு பலம்? (பக்.61)

ஆண்மையிழந்தவரான லிங்கையா நாயக்கன் மனைவி பத்ரராஜம்மாள், அவர்களது பதிவாளான சீனியுடன் கூடுவதைப் பார்க்க நேர்ந்த நாயக்கர் தற்கொலை செய்து கொள்ளுமிடத்தில் இடம் பெறும் குரல், புனைவுலகில் சிறகடித்து வேதனையை முனங்கும் “வெள்ளைச் சேலை உடுத்தி உருமாறி கிளியிலிருந்து புறாவானாள் பத்ரராஜிம்மாள். புறாவின் கெந்தப்பு... பார்வையின் மிரட்சி .... வலை விக்கும் வேடர்களுக்குக் கிளி சிக்காது. கிளிகளுக்குண்டா வலை? புறாக்களின் பூர்விகம் பெண்மை போலும். சீனு பலமுறை கூகைச்சாமியின் கோயில் முன்னால் சொல்லியழுதான். கண் தூசியின் உறுத்தலாய் இருவருக்குள்ளும் நமைந்த அந்தநாள் மாதங்களாய், வருஷங்களாய், யுகங்களாய்த் தொடரும் ஆழம் கொண்டது (பக்,41)

Barn owl என்று பறவையியலாளரால் அழைக்கப்படும் கூகை அபூர்வமான தோற்றமுடையது. பழுப்பும் மஞ்சளுமான நிறத்தில் இருதயத்தில் கோட்டோவியத்தைப் பெற்றிருப்பது. இருளை விலக்கி விரட்டித்தள்ளும் கூய ஒளி கொண்டது. இருளை ஆளத்தெriந்த அதற்கு பகலை ஆள்வது சிரமமானதில்லை. பகலில் அதனைப் பயந்த சுபாவமுள்ளதாக ஆக்கிவிட்டார்கள்.

மண்ணுக்குriயவர்களை, மண்ணில் விளை விளைப்பவர்களை, மண்ணால் படைப்பவர்களை மண்ணிலிருந்து விலக்கி அந்நியமாக்கி சேவகம் புபவர்களாக ஆக்கியது வரலாறு. அது ஆதிக்க வரலாறு; அதிகார வரலாறு.

வரலாற்றுத்திriபை அம்பலப்படுத்தி சயான வாசிப்பைத் தரும்பொருட்டு யதார்த்தப் பதிவாகவும் மாயப் புனைவாகவும் தர்மன் தந்திருப்பதுதான் கூகை, இனி கூகை சாவுக்குருவியல்ல. அது சூரியனைக்கண்ணாகக் கொண்டுள்ளது சூரியக் குருவிதானே!

வரலாற்று அடுக்குகளிலுள்ள சூதுகளையும் விதியின் வரைவுகளையும் களைந்து நீக்கி ஆற்றல்மிக்க மொழியில் அனாயசமாகக் கதை சொல்லியிருக்கும் தர்மன் தனக்கேயான அழகியலையும் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

எனவேதான் "கூகை' சீறுகிறது, ஒளியைப் பாய்ச்சுகிறது, விழிப்புணர்வைத் தருகிறது. Rock horned owl என்று கூகையைக் குறிப்பிடும் தமிழ்ப்பேரகராதி அது ஒலிப்பதை, ‘கூகை குழறுதல்' என்று பதிவு செய்துள்ளது. ஆனால் தர்மன் பதிவு செய்துள்ள கூகை சினங்கொண்டு அலறுகிறது. இது வெறும் பதைபதைப்பிலான ஓலமில்லை; ஆத்திரத்தின் பீறிடல், அவசத்தின் பிளிறல், எழுச்சியின் முழக்கம். மேலும், கூகை மட்டுமே நீலநிறத்தைக் காணக்கூடியது. நீலம், தொலைவின் ஆழத்தின் நிறமாகும். சோகத்தின் துயன் நிறமும் அதுதானே.

Pin It
நிசப்தத்தில் உறையும் ஒரு கோயிலுக்கு முன் அமர்ந்து
மன்றாடுதலுக்காக யாரும் உள்ளே வராதபடி
குழந்தைமையின் முகத்துடன் காவல் காக்கும்
ஓர் ஆந்தையை நான் பார்த்தேன்
இளம் இரவில் இந்த உலகைக் காத்தபடி வாழும் அது
அதே இடத்தில் இக்காலைவேளையில்
செத்துக்கிடப்பது துர்சகுனம்தான்
இன்று மட்டும் ஏன்
சாலைகள் சயான மனோநிலையில் இல்லை
ஏன் தென்னங்கீற்று இன்று பழுப்பேறிக்கிடக்கிறது
வயலில் நாரைகள் ஏன் இரை உண்ண வரவில்லை
ஏன் இப்போது மட்டும்
நான் அமரும் வேம்பு
துக்கத்தில் அசைவதாகத் தோன்றுகிறது
நான் பார்க்கும் முன்பகல்
ஏன் வெறுமையில் அலைகிறது
நான் அமர்ந்திருக்கும் மரத்தின் நிழல்
என் இதயத்தைப்போல் ஏன் சுருங்கிச் சுருங்கி விரிகிறது
நான் கண்ணைமூடி மௌனமாக அமர்ந்திருக்கிறேன்
மென்மையான சப்தங்கள் சில
தூறியபடி என் முன்னால் விழ
திறக்கிறேன் கண்களை
வேம்பின் பழுத்த இலைகள் உதிர்கின்றன
என் துயரத்தின்மீது செத்துக்கிடக்கும்
ஆந்தையின் மஞ்சள் நட்சத்திரமுகத்தை நினைத்து
ஓர் பழுத்த இலையை எடுத்து சுவைக்கிறேன்
அதில் அவ்வளவு கசப்பு இல்லை
எல்லா துக்கங்களையும் இதுபோல் தூக்கி எறியவே முயல்கிறேன்
துரதிர்ஷ்டமான அது
நம் நிழலுடன் சேர்ந்தேவிடுகிறது.
Pin It

அன்று நயினார் நோன்பு எல்லாச் சந்தியிலும், சித்திரபுத்திர நயினார் கதை வாசிப்பார்கள். ஒரு பாவமும் அறியாத அகலிகை கல்லாகி விட்டதால் மேலுலகம் கீழுலகம் ஏழேழு உலகத்திலும் எல்லா ஜீவராசிகளும் மரம் மட்டைகள் உட்பட மலடாகப் போனதை கதை வாசிப்பவர் விவக்கும் போது பெண்கள் கூட்டத்தில் “சும்மயா, பத்தினி பாவம் பொல்லததுல்லா'' என்று நிமிர்ந்து உட்கார்வார்கள். நயினார் பிறப்பைப் பயபக்தியோடு கேட்பவர்கள் அமராவதி கதை வாசிக்கும் போது உருகி மெய்சிலிர்த்து விடுவார்கள். பாவம் செய்பவர்களெல்லாம் நரகத்துக்குத் தான் போவார்கள். எல்லோரும் செய்த பாவங்களுக்கு சித்ரபுத்ர நயினார் சயான கணக்கு வைத்திருப்பார். அவரை மட்டும் ஏமாற்றவே முடியாது. செய்த பாவத்துக்குத் தக்கபடி எமதர்மன் தண்டனை கொடுப்பார்.

செக்கில் போட்டு ஆட்டுவார்கள், கொதிக்கும் எண்ணெயில் தூக்கிப் போடுவார்கள், வெளவாலைப் போல் தலை கீழாய்த் தொங்க விடுவார்கள், கைகால்களைச் சதைப்பார்கள்; நாகங்கள் சீறிக் கொண்டு கடிக்க வரும்; இன்னும் என்னென்னவோ செய்வார்கள். யாரும் சாக மாட்டார்கள். ஆனால் வலியும் வேதனையும் நிரந்தரமாகும். கதை கேட்பவர் சிலரது கண்களில் ஆர்வம் மின்னும். அவர்களை வதைப்பவர்கள் தண்டனை அனுபவிப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்வார்கள் போலும், வேறு சிலர் பேயறைந்தது போலிருப்பார்கள். “இதெல்லாம் சும்மாப் பொய்'', என்ற பாவனையில் சிலர் அசட்டையாக அமர்ந்திருப்பார்கள். கதை வாசிப்பவர் மட்டும் சித்ரபுத்திரனுக்கு ரொம்பவும் நெருக்கமானவர் போலக் காட்டிக் கொள்வார். சித்திர புத்திர நயினார் கதை வாசிப்பதால் அவர் கொஞ்சம் விட்டுக் கொடுத்து தண்டனையிலிருந்து காப்பாற்றுவார் என்ற நினைப்பு இருக்கும் போல.

அமராவதி கதையும் முடிந்த பிறகு தீபாராதனை காட்டுவார்கள். எல்லோருக்கும் ஒரு சின்ன எள்ளுருண்டையும் எலுமிச்சம் பழப்பானகமும் கொடுப்பார்கள். சுக்கும் ஏலமும் அதில் மணக்கும், கதைக்காக இல்லாவிட்டாலும் பானகத்துக்காகவாவது சந்திக்குச் செல்வார்கள். கடையின் ஒற்றைப் பலகையைக் குறுக்காகச் சார்த்திவிட்டு கீழத் தெரு சந்திக்குப் புறப்படும் போது தான் “கோலப்பன் பாலிடால் அடிச்சிட்டானாம்'' என்று என்னிடம் சொன்னார்கள்.

கீழத்தெருவிலிருந்து கொசக்குடிக்குச் செல்லும் முடுக்கில் கோலப்பன் வீடு இருந்தது. கோலப்பன் என்னோடுதான் எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்தான். அரைப்பரீட்சையோடு பள்ளிக்கு வராமல் நின்றுவிட்டவன். அவனுக்கு நான்கு அண்ணன்கள் ஒரு தங்கை. கடைக்குட்டி தங்கச்சியைத் தேரேகால் புதூரில் கட்டிக் கொடுத்திக்கிறார்கள். நான்கு அண்ணன்களுக்கும் கலியாணமாகி தனித்தனிக் குடும்பமாகி விட்டனர். மூத்தவன் பாட்டத்துக்கு நிலம் பயிட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். இரண்டாவது அண்ணனுக்கு “நெல்லளவு'' தான் வேலை. நல்ல கூலி கிடைக்கும். அவன் நெல் அம்பாரத்தில் மரக்காலைப் பாய்ச்சிக் கோனான் என்றால் ஒவ்வொரு மரக்காலிலும் உழக்கு நெல்லாவது அதிகம் கொண்டு வந்து விடுவான் என்பார்கள். மூன்றாவது அண்ணன் வள்ளியூர்ப்பிள்ளை வீட்டில் மாதம் முக்கால் கோட்டை நெல்லுக்கு சாப்பு வேலை. கோலப்பனுக்கு நேர் மூத்தவன் பெரிய வீட்டு மாடுகளை மேய்ப்பதும் உழவு நாட்களில் உழுவதுமாக இருந்தான். அப்பா "பத்துக்காவல்' பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

அவருடைய காவலில் மேலப் பத்துக்குள் எந்த மாடும் நுழைந்து விடமுடியாது. நெல் அறுப்பு நேரத்தில் யாரும் கசக்கிச் சென்று விடமுடியாது. மாடாக இருந்தாலும் மனிதனாக இருந்தாலும் அவரது நெற்றிமுட்டுக் கம்பு தான் பேசும். குடும்பத்தோடு என்ன கசப்போ தெரியவில்லை. யாரோடும் ஒட்டும் உறவுமில்லாமல் அபின் உருண்டையும் டீயுமாக காலங் கழித்துக் கொண்டிருக்கிறார். குளத்தங்கரைச் சுடலை மாடன் கோயில் முகப்பில் தான் உறக்கம். கோயில் கொடையின் போது அவர் தான் தீச்சட்டியேந்தி சாமியாடுவார்.

கோலப்பன் வீட்டு முடுக்கில் ஏகக்கூட்டம் கூடிவிட்டிருந்தது. எல்லோரும் கும்பல் கும்பலாக நின்று கொண்டிருந்தார்கள். உட்பக்கமாக வீடு தாழ்ப்பாள் இட்டிருந்தது. அம்மா மகள் வீட்டுக்குப் போயிருந்தாள், இரண்டாவது அண்ணன் தான் சட்டையில்லாமல் மேல் துண்டை தலையில் கட்டிக் கொண்டு அங்கும் இங்குமாக உலத்திக் கொண்டிருந்தான். அவன் மனைவியின் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்துக்கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்குள்ளிருந்து வாந்தியெடுக்கும் சத்தம் இடையிடையே வந்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் பெண்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். எல்லோருமே வீட்டுக் கதவை உடைத்து கோலப்பனை வெளியே கொண்டு வர விரும்பினார்கள். இரண்டாவது அண்ணன் தீர்மானமாகச் சொல்லி விட்டான், “யாரும் கதவைத் திறக்கக்கூடாது; சாகட்டும்; இது மாதிப் பயலுகளெல்லாம் சாகத்தான் வேணும்.''

அவனிடம் யாரும் பேச்சு கொடுக்க முடியவில்லை. மற்ற மூன்று அண்ணன்களும் வரட்டுமெனக் காத்திருந்தார்கள். அவர்களும் வந்தார்கள். இரண்டாவது அண்ணன் அவர்களிடம் என்ன சொன்னானோ தெரியவில்லை, அவர்களும் “சவத்துப்பய, சாகட்டும்'' என்றார்கள். கோலப்பனின் கூட்டாளிகள் கட்டமணி புழுவினி, தாணு, செல்லம் நாலு பேரும் அய்யப்பண்ணனிடம் வந்து நின்றார்கள். “கதவைத் திறக்கச் சொல்லுண்ணே, நீ சொன்னாக் கேப்பாங்க'' என்று கேவிக்கேவி அழுதார்கள். “அவங்க அண்ணன் தம்பி விவகாரம்; அவங்க வீடு; நாம என்னடேய் செய்ய முடியும்?'' கையைப் பிசைந்தான் அவன்.

மௌனமே உரத்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. “கோலப்பன் கொஞ்சம் சல்லிப்பயதான், இருந்தாலும் சாகதப் பாத்துகிட்டிருக்க முடியுமா?'' அவனும் அவன் கூட்டாளிகளும் உழவு நேரத்தில் உழவு, மற்ற நேரத்தில் மலைக்கு போய் தழை தறிப்பது, உரம் தூவுவது, பூச்சி மருந்து அடிப்பது, நடவு நேரங்களில் பெண்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு நடவு வேலை செய்வது, அறுப்பு காலங்களில் ஆட்களை கூட்டிக்கொண்டு போய் அறுப்பது என அந்தந்த பருவத்துக்கேற்ற வேலைகளை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். கோலப்பன் "நல்ல வேலக்காரன்' என்று பெரிய ரெடுத்திருந்தான். "குடி'தான் அவன் பெயரைக் கெடுத்தது. குடித்துவிட்டான் என்றால் ஆளே மாறிப் போய்விடுவான். தெரு நாறிப் போகும். போறவர்ற எல்லோரையும் வம்புக்கு இழுப்பான். கிண்டலும், கேலியும் நக்கலும் எல்லோரையும் வேடிக்கைப் பார்க்க வைக்கும். யாராவது எதிர்த்துப் பேசினால் அடிக்கவும் செய்வான். அவனிடம் வாய்கொடுத்தால் மீள முடியாது. இரண்டொரு பெண்களோடு சினேகம் இருந்தது. ஒரு சிலர் அவனை ரகசியமாகச் சாராயம் வாங்கிவரப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

வகுப்பு தோழன் என்பதாலோ என்னமோ என்னிடம் மட்டும் எப்போதும் அன்பாகவும் மயாதையோடும் நடந்துகொள்வான். என்னிடம் பேசும்போது தலையில் கட்டியுள்ள துண்டை எடுத்துத் தோளில் போட்டுக்கொள்வான். என்தோளில் கையைப் போட்டுக்கொண்டுதான் பேசுவான். “உமக்கு நல்ல வேலை கிடைக்கும்வேய்'' என்று அவன் சொல்லும் போது ஆறுதலாக இருக்கும். அவனுடனான எனது சிநேகிதம் அம்மாவுக்குக் கொஞ்சம்கூடப் பிடிக்கவில்லை. “படிச்ச பிள்ளை, உன் மாதிரி பிள்ளைகளோட சிநேகம்னா சரிதான்; அவனெல்லாம் என்ன பைய...'' என்பார்கள்.

ஒரு நாள் வீட்டுக்கு வந்து என் புதிய சட்டை ஒன்றை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு போனவன் திருப்பித் தரவேயில்லை. அதன் பிறகு அவனும் போட்டு நான் பார்க்கவில்லை. வேறு யாருக்காவது கொடுத்துவிட்டிருப்பான். நயினார் நோன்பு அன்று காலை பத்துப் பதினோரு மணிவாக்கில் கடைக்கு வந்தான். கொஞ்சம் நேரம் என்னவோ போல பெட்டி மீது உட்கார்ந்திருந்தான். பேச்சில் சுரத்து குறைந்த மாதிரி இருந்தது. வீட்டில் அம்மா இல்லாததால் இட்லி ரசவடை வாங்கிக்கொண்டு போவதாகச் சொன்னான். மடியில் வைத்திருந்த பிராந்திப் பாட்டிலையும் காட்டினான். வீட்டில் வைத்து குடிக்கப் போவதாகச் சொன்னான். பிராந்தியோடு பாலிடாலையும் சேர்த்துக் குடித்திருப்பான் போல.

“இப்பமும் ஒண்ணும் ஆகாது. கதவை உடைச்சி வெளியே எடுத்து கோபால் பிள்ளை ஆஸ்பத்திக்கோ, ஜெயகரன் ஆஸ்பத்திக்கோ கொண்டு போயிட்டாப் போதும். குடலுக்குள்ள இருக்கிறதயெல்லாம் வெளியே கொண்டாந்துடுவான். எத்தனை கேசு பிழைச்சிருக்கு. அவன் அண்ணனுக இல்லே குறுக்க நிக்கானுக.'' மொத்த ஜனங்களின் நினைப்பும் ஒன்றாக இருந்தது.

“இப்ப மட்டும் அவன் அம்மா இருந்தால் அவளே தோள்ளத் தூக்கிக்கிட்டாவது போயி பிழைக்க வச்சிருவாடேய். சைக்கிள் எடுத்துக்கிட்டு யாராவது போய்க் கூட்டியாருங்கடேய்'' என்று பழனியண்ணன் சொன்னதும் கட்டமணி வாடகை சைக்கிள் எடுத்துக்கொண்டு ஓடினான்.

“அவன் என்ன வேணுமானாலும் செய்திருக்கட்டும் டேய். அதையெல்லாம் சித்ரபுத்ர நயினார் பார்த்துக்கிடுவார். நீங்க அவனைக் கொல்லப் பாக்கேளா?'' என்று சீட்டுக்கரம் சுடலையாண்டித் தாத்தா சொன்னதற்கு, “உம்ம வேல மயிரப் பார்த்துக்கிட்டுப் போம்வேய்'' என்றார்கள் அண்ணன்கள். யாருடைய பேச்சுக்கும் அவர்கள் மசியவில்லை. “இப்படிப்பட்ட பய எல்லாம் உயிரோடு இருக்கக் கூடாதுண்ணே, சாகட்டும்'' என்று ஒருவரோடு ஒருவர் பேசி ஒரு தடையை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். வேறு யாரையும் கதவைத் திறக்கக் கூடாது என்று உறுதியாகச் சொல்லிவிட்டார்கள்.

கட்டமணி அவன் அம்மாவை அழைத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டான். அவள் கூப்பாடு போட்டுக்கொண்டு வாசலுக்கு வரும் போதே எதோ கடவுளே வந்துவிட்டது போல தையத்துடன் செல்லம் ஓட்டைப் பிரித்து உள்ளே இறங்கி தாழ்ப்பாளைத் திறந்தான். எல்லோரும் உள்ளே நுழைந்து பார்த்தார்கள். கோலப்பன் இறந்துகிடந்தான். அவனை சவமாகத்தான் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தார்கள்.

Pin It

உட்பிரிவுகள்