அண்மையில் வெளிவந்து திரையரங்குகளில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் “ஓ...காதல் கண்மணி” என்னும் திரைப்படம், லிவிங் டுகெதர் என்னும், திருமணம் தவிர்த்து வாழுவதைக் குறித்துக் கொஞ்சம் பேசுகிறது. கொஞ்சம் என்று நாம் சொல்வதற்குக் காரணம், வழக்கமான காதல் கதைகளைப் போன்று, இதுவும் திருமணத்தில்தான் போய் நிற்கிறது.

kadhal kannamani 600

ஆனாலும், தாலி சென்டிமெண்ட்டை மொத்த குத்தகைக்கு எடுத்திருக்கும் தமிழ்த் திரைப்படச் சூழலில், திருமண ஏற்பாட்டைத் தவிர்த்து வாழ்தலைப் பற்றி பேச முன்வந்ததால், இளைய தலைமுறை மத்தியில் வரவேற்பு இருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. விறுவிறுப்பான கதை ஓட்டம், கச்சிதமான கலைஞர்கள் தேர்வு, காதலும், காமமும் வேறு வேறு இல்லை, ஒன்றை விட்டு மற்றொன்றைப் பேசிவிடவோ, உணரவோ முடியாது என்னும் இயற்கை நியதியை அழகான கவிதை வரிகளைப் போலக் காட்சிப்படுத்தியிருப்பது - இவற்றிற்காக இயக்குனர் மணிரத்தினத்திற்கு நம்முடைய பாராட்டுகள்.

இங்கே தனி மனித மதிப்பீடுகள் என்று தனியாக எதுவும் இல்லை. அனைத்துமே குடும்பம் என்னும் நிறுவனத்தோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளன. நம் நாட்டைப் பொறுத்தவரை, குடும்பம் அமைப்பு கலாச்சாரத்தின், பண்பாட்டின், பெருமையின் குறியீடாக உருவாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. பெரும்பான்மை மக்கள், விரும்பியோ, விரும்பாமலோ அந்தக் கருத்தியலோடு ஒத்துப்போகின்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். சிலர், குடும்ப அமைப்பு நீடிக்க வேண்டுமா என்னும் வினாவையும், இன்னும் சிலர், இருக்கட்டும், ஆனால் ஜனநாயகமுள்ள அமைப்பாக இருக்க வேண்டும் என்னும் கருத்தையும் முன் வைக்கிறார்கள்.

ஓர் ஆணின் வெற்றி - தோல்விகள், தேர்ந்தெடுக்கும் வாழ்க்கை முறை - இவைகள் அந்த ஆணுடைய தனிப்பட்ட விருப்பங்களாக இங்கே அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன. பெண்ணைப் பொறுத்தவரையில், அவளுடைய முன்னேற்றம் என்பது குடும்பத்தோடு தொடர்புடையது மட்டுமே. ஆனால் அவள் சந்திக்கின்ற தோல்விகளுக்கு அவளே பொறுப்பாளி. ஓர் ஆண் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் வாழ்வதை, இந்த சமூகத்திற்கும், குடும்பத்திற்குமான தியாகமாகவும், தொழிலின் மீதான பற்றுதலாகவும் பார்க்கும் இந்தச் சமூகம் இதில் எந்தவொன்றையும் பெண்ணிற்குப் பொருத்திப் பார்ப்பதில்லை. பெண்ணாய்ப் பிறந்ததே, மனைவியாக, தாயாக, பாட்டியாக ஆகி இறந்து போவதற்குத்தான் என்பதாகவே இன்றுவரை வலியுறுத்தப்பட்டு வருகிறது.

இப்படி ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் இருவேறு பார்வைகளைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சமூகத்தில், திருமணம் தவிர்த்து வாழ்தல் என்பது இப்போது இருக்கின்ற குடும்ப அமைப்புக்குச் சரியான மாற்றாக அமையுமா என்றொரு வினா எழுவதைத் தவிர்க்க இயலவில்லை. இவற்றுக்குப் பழகிப்போன மனநிலையில் சட்டென்று ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்து விடாது. திருமணம் தவிர்த்த வாழ்க்கையிலும், காபி போடுவதும், உணவு சமைப்பதும் பெண்ணிற்கான வேலையாகத் தொடர்வதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகம் உள்ளன. தந்தை பெரியார் சொன்னதுபோல, இது ஒரு ஒப்பந்த அடிப்படையிலான வாழ்க்கை முறைதான். லாபமோ - நட்டமோ ஒப்பந்ததார்கள் இருவருக்குமே சரி சமமாக இருக்க வேண்டும் என்பார் பெரியார். பொருளாதார நிலையில் சமமான இருவர், இந்த முறையில் இணைந்து வாழ்ந்தாலும், பெண்ணிற்கென்று குடும்ப அமைப்பில் விதிக்கப்பட்ட பொறுப்புச் சுமைகள் இங்கு மாறிவிடுகிறதா என்பதையும் நாம் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஒத்த சிந்தனைப் போக்கு, சமமான பொருளாதார வலிமை ஆகியவை இதில் முக்கியப் பங்காற்றக் கூடிய கூறுகள். இருந்தபோதும், பண்பாட்டுச் சூழலில் முழுமையான மாற்றம் ஏற்படும் போதுதான், இதுபோன்ற வாழ்க்கை முறை பொதுவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படக்கூடியதாக மாறும். அந்த நிலையில்தான், குடும்ப வாழ்க்கை - திருமண வாழ்க்கை பெண்ணுக்கானதாகவும் இருக்கும்.

லிவிங் டுகெதர் என்னும் மாற்றுமுறைக் கோட்பாடே, முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்களின் மத்தியில் அறியப்பட்ட - விவாதம் செய்யப்படுகின்ற ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது. அது குறித்து பொதுவெளியில் போதுமான உரையாடல்களோ, கருத்துகளோ இன்னும் உருவாகவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. இந்தப் படத்தில், அவர்களின் சூழல்களே திருமணத்தை வெறுக்கச் செய்கின்றன. அல்லாமல், சாதிய, ஆணாதிக்க அமைப்பான குடும்ப அமைப்பிலுள்ள ஜனநாயகமற்ற தன்மையைப் புரிந்து கொண்டதனால் எடுக்கப்பட்ட முடிவு இல்லை.

எனவேதான், ஆணும், பெண்ணும் இறுதியில் திருமணம் என்னும் ஏற்பாட்டிற்குள் வந்தே தீர வேண்டும் என்னும் வழக்கிலுள்ள நடைமுறையையே தீர்வாகச் சொல்கிறது ஓ...காதல் கண்மணி படம்.

இந்தப் படத்தையும், திராவிடர் கழகம் நடத்திய தாலி அகற்றும் போராட்டத்தையும் இணைத்து, பூணூல் மணி பத்திரிகை ஒரு கேலிச்சித்திரம் வெளியிட்டுள்ளது (23.04.2015) வைத்தியநாதய்யர் வகையறாவைப் பொறுத்தவரை, சமூகச் சீர்திருத்தங்கள், பண்பாட்டு மாற்றங்கள் எல்லாமே, அவர்கள் வைத்துள்ள ஒழுக்க விதிகளுக்கு எதிரானவை. சிறிதும் வெட்கமின்றி, தங்களுடைய மன வக்கிரங்களை, அசிங்கங்களை அச்சில் ஏற்றுவதும், மக்களின் சுயமரியாதையைக் கேலி செய்வதும் அவர்களுக்கு சரியானவை. பார்ப்பானைப் புறக்கணித்து, அடிமைச் சின்னமான தாலியை மறுத்து வாழும் நம்முடைய பெண்கள் ஒழுக்கமற்றவர்கள்.... ஐந்து கணவர்களோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போதே, தன் மனம் ஆறாவதாக ஒருவனை நாடுகிறது என்று சொல்லும் அவர்களுடைய திரௌபதி பத்தினி - தெய்வம்.

இந்தப் படத்தின் தலைப்போடு - தாலி அகற்றும் சுயமரியாதை நிகழ்வையும் - அதை நடத்திய திராவிடர் கழகத்தின் தலைவர் ஆசிரியர் வீரமணியையும் இணைத்துக் கேலி செய்யும் தினமணி, படத்தின் இயக்குனர் மணிரத்தினத்தின் பக்கம் மறந்தும் கூட பார்வையைத் திருப்பவில்லை. இதே ‘வேறு’ இயக்குனராக இருந்திருந்தால், ‘பூணூல்’ சுழன்றிருக்கும்.

Pin It

funeral 350ஏதோ ஒரு நூலகத்தில், விழா மலர் ஒன்றில், பல ஆண்டுகளுக்கு முன் படித்த கவிதை அது. அந்த இதழின் பெயரையோ, அதனை எழுதிய கவிஞரின் பெயரையோ கவனமாய் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளாமல் போனது என் தவறுதான். இப்போதும் அந்தக் கவிஞரின் பெயர் எனக்கு நினைவில் இல்லை. ஆனால் அந்தக் கவிதை அப்படியே என் நினைவில் பதிந்து கிடக்கிறது. ஆண்டுகள் பலவாய் அக்கவிதை வரிகள் என்னைத் துரத்தி கொண்டே உள்ளன. இதோ அக்கவிதை -

காலம் பாதியாய் காமம் பாதியாய்

எரித்து முடித்தபின் மரித்த உடலில்

இந்த மயான நெருப்பு

என்னத்தை எரிக்கிறது?

இவ்வளவுதான் கவிதை. நான்கே வரிகள்! ஆனால் அதனுள் ஆயிரம் செய்திகள்.

மனிதர்கள் வாழும்போதே எரிந்து போய் விடுகிறார்கள் என்பதுதானே உண்மை. எரிப்பவை இரண்டு. ஒன்று காலம், இன்னொன்று காமம்.

“’பசி, பிணி, மூப்பு, துன்பம் ஆதலால் பிறவி வேண்டேன் அரங்கமா நகருளானே” என்பார் தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார். இவை அனைத்தையும் சேர்த்து ஒரே சொல்லில் ‘காலம்‘ என்று குறிப்பிடுகிறது மேலே உள்ள கவிதை.

ஒரு குழந்தை தூங்குகிறது. “அவனை எழுப்பாதீர், அப்படியே தூங்கட்டும்" என்கிறார் கவிஞர் கண்ணதாசன். ஏன்? “கண்ணை விழித்திந்தக் காசினியைப் பார்க்குங்கால், என்ன துயர் வருமோ, எங்கெங்கு அடி விழுமோ” என்று கவலைப்படுகிறார் அவர்.

வாழ்க்கை துயர் நிறைந்தது. “இன்னா தம்ம இவ்வுலகம்“என்றுதானே புறநானூற்றுப் புலவரும் பாடினார். கால ஓட்டத்தில், நரை,திரை, மூப்பு வருவதும், பலர் பசியில் வாடுவதும், நோய்கள் நம்மை நாடுவதும் இயல்பல்லவா! அவை அனைத்தும் நம்மை எரிக்கத்தானே செய்கின்றன.வாழும்போதே நம் கண்களில் நம் சாம்பல் தெரிவதை இல்லையென்று சொல்ல முடியுமா?

இவை அனைத்தும் வாழ்வில் ஐம்பது விழுக்காடு என்றால், இன்னொரு ஐம்பது விழுக்காடு காமம் என்று சொல்லலாம். அதனால்தான் தமிழர்கள் வாழ்வை அகம் என்றும் புறம் என்றும் இரண்டாகப் பிரித்தார்கள். அகம் என்பது ‘உணர்தல்’, புறம் என்பது ‘பகிர்தல்’ என்று இரண்டே சொற்களால் அழகுற விளக்குவார் அறிஞர் அண்ணா.

வாழ்வில் பாதி காமமா என்று ஐயுற வேண்டாம். உண்மை அதுதான். எவர் ஒருவராலும் காமத்தை வெல்லுதல் அவ்வளவு எளிதன்று. காமம் என்பது உள்ளிருந்தே கொல்லும் புலி.

மற்ற துயரங்கள் எல்லாம் வெளியிலிருந்து உள்ளே வருவன என்றால், காமம் என்பது உள்ளிருந்து வெளியே செல்வது. இரண்டு போக்குவரத்துகளிலும் இடைப்பட்டு எரிந்து போகிறது நம் உடல்..இப்போது மீண்டும் அக்கவிதையைப் படிப்போம்......ஏற்கனவே எரிந்து போன உடலில் மீண்டும் எதனை எரிக்கிறது இந்த மயான நெருப்பு என்னும் கேள்வி நியாம்தானே!

Pin It

Tholar C Mahendran 350(மே நாள், கார்ல் மார்க்சின் பிறந்தநாள் ஆகியனவற்றை ஒட்டி, இந்தியப் பொதுவுடைமை இயக்க முன்னணித் தலைவர்களுள் ஒருவரான தோழர் மகேந்திரன் அவர்களுடன் ஒரு நேர்காணல்.)

நேர்காணல் : எழில். இளங்கோவன்

தொழிலாளர் தினம் ஒரு நூற்றாண்டு கடந்து கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. உலகமயம், தாராளமயம் தாண்டி பெரும் கார்பரேட் மயமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், தொழிலாளர்கள் உரிமைகளை இழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இதன் பொருத்தப்பாடு பற்றிச் சொல்லுங்கள்.

உழைப்பின் முழுப்பங்கும் தொழிலாளர்கள் பெறவேண்டும் என்பதற்கான உரிமை நாள், மே தினம். 1885ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவின் சிகாகோவில், தொழிலாளர்கள் தங்கள் மீதான சுரண்டலை எதிர்த்து நடத்திய போராட்டம். அதில் பலர் கொல்லப்பட்டார்கள். அந்தத் தியாகிகள் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு, அவர்கள் நினைவாகத்தான் உலகத் தொழிலாளர் தினம் அறிவிக்கப்பட்டது. அதுதான் ஆண்டுதோறும் மே முதல்நாளான தொழிலாளர் தினம். உலகமயம் என்பது உலகத்தில் இருக்கும் மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் செயல் அல்ல. மானுடத்தின் முழு உரிமை பெற்ற பிரபஞ்ச இயற்கை வளங்கள் அனைத்தையும் ஒன்று சேர்த்து, தொழிலாளர்களின் உழைப்பின் மூலம் அவைகளைச் சுரண்டிப் பெரும் லாபம் சேர்க்கக் கூடிய கொலைகாரத் திட்டம்தான் உலகமயம். இது மனிதத்தையும் கொலை செய்கிறது, இயற்கையையும் கொலை செய்கிறது. மாமேதை கார்ல் மார்க்ஸ் காலத்தில் அறிவிக்கப்பட்ட, வெட்கமற்றச் சுரண்டலைத் தவிர வேறு எதையும் நோக்கமாக முதலாளித்துவம் கொள்ளவில்லை. இதை முழுவதுமாக நிருபிக்கக்கூடிய ஒன்றுதான் உலகமயமும் அதன் தொடர்ச்சியும். ஆனால் மே தினம் என்பது ஓர் இலட்சிய நாள். இதைவிட பொருத்தப்பாட்டிற்கு வேறு ஆதாரம் தேவை இல்லை.

இந்தியாவில் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் ஆட்சி. தமிழகத்தில் அ.இ.அ.தி.மு.க. ஆட்சி. இவ்விரு ஆட்சிகளிலும் தொழிலாளர்கள் நிலை குறித்து உங்கள் பார்வை என்ன?

உலகமயம் என்பது தொழிலாளர்களுடைய உரிமையைத் தீவிரமாக அழிப்பதையே அடிப்படை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது. மனிதனை நிரந்தரம் அற்றவனாக, எந்தவிதப் பாதுகாப்பும் அற்றவனாக மாற்றுவதுதான் உலகமயமாக்கலின் நோக்கம். மாதம் ஒன்றுக்கு மூன்று லட்சம் சம்பளம் வாங்குபவரில் இருந்து, முப்பது ரூபாய் கூலி பெறுபவர் வரை எல்லோரும் நிரந்தரம் அற்ற தொழிலாளர்கள்தான். இதுதான் உலகமயம் உருவாக்கிய சட்டம். இந்தியா முழுவதும் பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆட்சி. தமிழகத்தில் அ.தி.மு.க. ஆட்சி. இந்த இரண்டு கட்சிகளின் ஆட்சியும் உலக மயத்தை முழுமையாக நிறைவேற்றும் பொழுது, இந்த இரு கட்சிகளின் ஆட்சிகளில் வேறுபாடு ஒன்றும் கிடையாது. தொழிலாளர்களின் உரிமைகளை இரண்டு கட்சிகளும் இணைந்து கூட்டாகப் பறிமுதல் செய்வதில்தான் முழுக்கவனம் செலுத்துகிறார்கள். இதற்கு நிறைய உதாரணங்களைச் சொல்ல முடியும்.

கடந்த நாடா-ளுமன்றத் தேர்தலின் போது மக்கள் மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்று மோடி சொன்னார். தமிழகத்தில் மக்கள் மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள் என்று பொன். இராதாகிருஷ்ணன் இப்பொழுது சொல்கிறார். இவர்கள் சொல்லும் மாற்றங்கள்தான் என்ன?

தமிழ்நாட்டின் ஆட்சியை பாரதிய ஜனதா கட்சி கைப்பற்ற முயற்சி செய்கிறது என்பதைப் பொன். இராதாகிருஷ்ணன் பேச்சு காட்டுகிறது. கொக்கு தலையில் வெண்ணெய்யை வைத்து அதைப் பிடிக்கும் தந்திரத்தை பா.ஜ.க. தமிழ்நாட்டில் முயற்சிக்கிறது என்பதுதான் பொன். இராதாகிருஷ்ணன் கருத்தின் உள்நோக்கம். இதைப் போலத்தான் நாடாளுமன்றத் தேர்தலின்போது மோடி அறிவித்தார். அன்று காங்கிரஸ் கட்சியின் பலவீனம், பணம், ஊடகங்களின் பலம், பல மாநிலங்களில் இருந்த அரசியல் நிலைமைகள் இவை பா.ஜ.க.வுக்குச் சாதகமாக அமைந்துவிட்டன. ஆனாலும் அதற்குப் பின்னர் நடைபெற்ற இடைத்தேர்தலில், குறிப்பாகத் தலைநகர் தில்லி இடைத்தேர்தலில், அக்கட்சி படுதோல்வி அடைந்துவிட்டது.

தமிழ்நாட்டில் பா.ஜ.க.வு-க்கு வாய்ப்பே இல்லை. இங்கு சில இடங்களைப் பிடிக்க வேண்டுமானால் கூட, மாநில திராவிடக் கட்சிகள் ஏதாவது ஒன்றின் துணையோடுதான் அவர்களால் வெற்றி பெற முடியும். பொன்.இராதாகிருஷ்ணனின் கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் வெற்றி கூட, ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலில் கிடைத்த வெற்றியாகத் தோன்றுகிறது. தமிழ்நாட்டில் திராவிட இயக்கம், பொதுவுடைமை இயக்கம் இவை கடந்த காலங்களில் உருவாக்கி வைத்த சித்தாந்தங்கள், பாரதிய ஜனதா கட்சியின் அரசியலை எதிர்த்துத் தோற்கடிக்கும் என்று நம்புகிறேன். தமிழகத்தின் எதிர்காலம் மாற்று அரசியலில் வெற்றிபெறும். ஆனால் இது இந்துத்துவ அரசியலாக மட்டும் இருக்காது என்பதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.

புத்தரும்,அம்பேத்கரும் ஆரியத்தை மிகக் கடுமையாக எதிர்த்து இயக்கம் நடத்தியவர்கள். இவ்விருவரையும் இதுவரை மதிக்காத இந்துத்துவவாதிகள், இப்பொழுது தலைக்கு மேல் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு ஆடுகிறார்கள். இவர்களின் நோக்கம்தான் என்ன?

இதுதான் இந்துத்துவ அரசியல். மகாபாரதத்தில் திருதராஷ்டிர ஆலிங்கனம் என்று சொல்வார்கள். நம்முடைய திருவள்ளுவர், இதை மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறார் “சேர்ந்தாரைக் கொல்லி” என்று. எதிரியைத் தன்னுடன் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டு, அதை அழிப்பது. அதாவது நட்பு பாராட்டுவது போல பாராட்டி, பிறகு அதை அழித்துவிடுவதுதான் இந்துத்துவம்.

இந்தியாவில் இதைத்தான் இந்துத்துவம் செய்து கொண்டு இருக்கிறது-. புத்தரையும், அம்பேத்கரையும் இன்று இவர்கள் போற்றுவதற்கும் புகழ்வதற்கும் எந்த அடிப்படைக் காரணங்களும் இல்லை. தவிர இவர்களைக் கவுரவிக்க வேண்டும் என்றால், அவர்களுடைய கொள்கைகளையும், இலட்சியங்களையும் ஏற்றுக் கொள்வதன் மூலம்தான் உண்மையான கவுரவத்தைக் கொடுக்க முடியும். பா.ஜ.க. ஆட்சி புத்தர், அம்பேத்கர் ஆகிய இவர்களின் கொள்கைகளைக் குழிதோண்டிப் புதைத்துவிட்டு, அவர்களுக்குச் செலுத்தும் மரியாதை எப்படி உண்மையான மரியாதையாக இருக்க முடியும்? பா.ஜ.க.வின் தற்போதைய இந்தச் செயல் ஒரு சூழ்ச்சி, தந்திரம்.

அம்பேத்கரை நவீன மனு என்று சிலர் சொல்லத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இது பற்றி...-?

தொலைக்காட்சிகளில் சில இந்துத்துவ தலைவர்கள் அம்பேத்கரை இன்றைய நவீன காலத்தின் மனு என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். மனு என்பவனால் இயற்றப்பட்ட மனு ஸ்மிருதிதான் அம்பேத்கர் போன்றவர்களைத் தீண்டத் தகாதவர்களாக மாற்றி இருக்கிறது அல்லது ஆக்கி இருக்கிறது. அப்படிப்பட்டவரை நவீன மனு என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்வதை விட, வேறு மோசடிச் செயல் ஒன்றும் இல்லை.

தாலி அகற்றி, மாட்டிறைச்சி சாப்பிடும் நிகழ்வைத் திராவிடர் கழகம் முன்னறிவிப்போடு நடத்தியிருக்கிறது. அது அந்த இயக்கத்தின் தனிப்பட்ட உரிமை. ஆனால் நிகழ்ச்சி முடிந்த பின்னர் காவிக் கும்பல் பெரியார் திடலுக்குச் சென்று தாக்குதல் நடத்தி இருக்கிறது. உங்கள் கருத்து என்ன?

முதலில் இந்தத் தாக்குதலை நான் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறேன். இந்த நிகழ்ச்சியில் தலையிடுவதற்கு யாருக்கும் உரிமை இல்லை. மாட்டிறைச்சி சாப்பிடுவது, தாலியை அகற்றுவது அல்லது மறுப்பது என்பது யாருடைய கட்டாயத்தாலும் நடைபெறக் கூடாது. அது தனிமனித விருப்பம், உரிமை சார்ந்தது. பா.ஜ.க. இதில் தலையிடுவதன் மூலம் தங்களைப் பண்பாட்டுக் காவல் துறையாகக் காட்டிச் செயல்பட்டிருக்கிறது. அதற்கான அதிகாரத்தைப் பெற்ற அதிகாரிகள் போல தங்களைத் தாங்களே காட்டிக் கொள்கிறது. இந்தியா முழுவதும் ஏற்பட்டுள்ள அமைதியின்மைக்கு பா.ஜ.க.வின் இந்த அணுகுமுறைதான் அடிப்படைக் காரணமாக அமைந்திருக்கிறது. இந்தியாவின் பன்மைத்துவத்தை புரிந்து கொள்ளாத, ஒற்றை ஆதிக்கத்தின் இந்த வெளிப்பாட்டை எதிர்ப்பதும், எதிர்த்து முறியடிப்பதும் தமிழக மக்களின் அடிப்படைக் கடமையாகும்.

செம்மரங்களை வெட்டினார்கள் என்று சொல்லித் திருப்பதியில் இருபது தமிழ்க் கூலித் தொழிலாளர்களைச் சுட்டுக் கொன்றது ஆந்திரக் காவல்துறை. சுடப்பட்டு இறந்தவர்களை மட்டுமே பேசுகின்ற காவல்துறையும், ஆந்திர அரசும், அதற்குமேல் எதுவும் பேசவோ, சுட்டிக்காட்டவோ அல்லது நடவடிக்கை எடுப்பதாகவோ தெரியவில்லை. இதன் பின்னணி என்ன?

செம்மரம் என்பது மிக அதிக விலை உயர்ந்த மரங்கள் என்று உலகின் பல நாடுகள் கருதுகின்றன. இதன் சர்வதேசச் சந்தையின் விலை நாட்டுக்கு நாடு வேறுபடுகிறது. அணுக்கதிர் இயக்கங்களைத் தடுக்கும் வலிமை, வயாகரா போன்றவை தயாரிக்கும் உட்கூறுகள், மிகச் சிறந்த சிற்பங்கள் உருவாக்கப் பொருத்தமானவை என்று பல்வேறு சிறப்புகளை இச்செம்மரங்கள் கொண்டிருக்கின்றன. இதனுடைய வணிகம் உலக அளவில் பெரும் லாபம் தரத்தக்க கடத்தல் தொழிலாக நடைபெற்று வருகிறது.

அந்த மாபியாக்களின் கொலைகாரத் தடத்தில்தான் இந்த இருபது தமிழர்கள் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு ஆந்திர சந்திரபாபு அரசு கிட்டத்தட்ட ஒரு இடைத்தரகராகச் செயல்பட்டதால்தான், இப்பெரும் கொலையை மூடிமறைக்க முயற்சி செய்கிறார்கள். இந்தத் தொழிலுக்கு மலைவாழ் இளைஞர்கள் பெரும்பகுதியினர் தமிழ்நாட்டில் இருந்து கொத்தடிமைகளாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டு இருக்கிறார்கள்.

ஜமுனாமாத்தூர், கல்வராயன்மலை, வேலூர், தர்மபுரி மாவட்டச் சில மலைப்பகுதிகளில் இருந்து இவர்களைச் கொத்தடிமைகளாகப் பிடித்துச் சென்றிருப்பவர்களில் பலர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டும், அது தொடர் நிகழ்ச்சியாக நடைபெற்றும் வருகிறது. இத்தனை காலமும், இதனைத் தமிழக அரசு எப்படிப் புரிந்து கொள்ளாமல் இருந்தது என்பது நமக்குப் புரியவில்லை. இதற்கு உயர்மட்ட அளவில் நீதிவிசாரணை உடனடியாகத் தேவைப்படுகிறது-.

Karl Marx 350“முந்தைய அரசுகளால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஊழல்நாடு என்ற தோற்றத்தை மாற்றி, திறன் மிகு நாடாக இந்தியாவை மாற்றி வருகிறோம்” என்று கனடா நாட்டில் போய்ப் பேசியிருக்கிறார் நரேந்திரமோடி. இது சரியா? மரபு மீறலா?

மரபு மீறல் என்று சொல்வதைவிட, மோடியின் இக்கூற்று, இந்திய எதார்த்தத்தை மூடி மறைக்கும ஒரு செயல் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இப்படிச் சொல்வதன் மூலம், ஆட்சிக்கு வந்ததற்குப் பிறகு ஊழல் அனைத்தையும் மோடி தடுத்து நிறுத்திவிட்டதாகப் பொருள் கொள்ள முடியும்.

இன்று இந்தியாவில் ஊழல் இல்லையா? கடந்த காலத்தை விட, நவீன மெகா ஊழல்கள் நிறையவே இன்று நடைபெற்றுக் கொண்டு இருக்கிறது. அப்படி இருக்க திறன் மிகு இந்தியாவாக மாற்றப் போவதாக மோடி சொல்வதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை.

திறனை வளர்க்க வேண்டும் என்றால், முதலில் மக்களுக்குப் பாதுகாப்பு உணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். அதன்மூலம் ஒற்றுமையை உருவாக்க வேண்டும். இப்படித்தான் திறனை வளர்க்க முடியும்.

இதை விட்டுவிட்டு மக்களிடையே ஒற்றுமையை அழித்து, பிளவுகளை உருவாக்கி எப்படி இந்தியாவின் திறனை வளர்க்க முடியும்? மோடி பச்சையாகப் பொய் சொல்லி நம்மை ஏமாற்றுவதில் திறன் பெற்றுள்ளார்.

நாட்டின் திறன் வளர வேண்டுமானால் சாதியற்ற சமூகம் உருவாக வேண்டும்.

சாதாரண உழைக்கும் மக்களிடையே ஒற்றுமையை உருவாக்காமல் எந்தத் திறனையும் யாராலும் வளர்க்க முடியாது. மேல் சாதி ஆதிக்கத்திற்கும், கார்பரேட் பெரு முதலாளிகளின் சூதாட்டத்திற்கும் இந்தியாவை அடகு வைத்துவிட்டு, மோடியால் எப்படி மக்களிடம் அல்லது நாட்டின் திறனை வளர்க்க முடியும் என்று கனடா நாட்டில் போய்ச் சொல்கிறார் என்பதுதான் புரியவில்லை.

Pin It

வேளாண் மக்களிடம் இருந்து நிலங்களைப் பிடுங்கிவிட வேண்டும். அவசரச் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்தது மோடியின் அரசு. அச்சட்டத்திற்கு உரிய நில அபகரிப்பு மசோதாவை நாடாளுமன்றம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

நாடாளுமன்றம் நிராகரித்தால் அதைவிட்டு விட வேண்டும். இது சனநாயக மரபு. மாறாக மீண்டும் அவசரச் சட்டத்தைப் போட்டு நாடாளுமன்றத்திற்குள் நுழைக்க முயல்வது சர்வாதிகாரத்தின் கூர்மை.

இந்தச் சர்வாதிகாரத்தைச் செய்து கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு. காரணம், பெற்ற பலனைத் திரும்பச் செலுத்தும் கார்பரேட்களுக்கான நன்றிக் கடன்.
இப்பொழுது, “சாலைப்போக்குவரத்து மற்றும் பாதுகாப்புச் சட்டம்” என்ற இன்னொரு சட்டத்தைக் கொண்டுவர முயற்சி செய்கிறது.

1939ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயரின் மோட்டார் வாகனச் சட்டம் 1988இல் மாற்றிப் புதிதாக இயற்றப்பட்டது. வாகன உற்பத்தி, தகுதிச் சான்று, பதிவுக் கட்டணம், சாலை வரி, ஓட்டுனர் நடத்துனர் உரிமம், இழப்பீடு போன்றவைகளை உள்ளடக்கியது மோட்டார் வாகனச் சட்டம். இவை அனைத்தும் நடைமுறையில் எளிமையாக இருப்பவை.

எடுத்துக்காட்டாக, இச்சட்டப்படி புதிய ஓட்டுனர் உரிமம் பெற மூன்று மாதங்கள் போதும், செலவும் குறைவு. மோடியின் புதிய சட்டம் வருமானால், இதுவரை ஓட்டுனர்களாக உரிமம் பெற்றவர்கள், உரிமக் காலம் முடிந்தவுடன் அதைக் கிழித்துப் போட்டுவிட்டு புதிய உரிமம் பெற வேண்டும். அதற்கு ஆகும் காலம் 11 மாதங்கள், செலவோ ஆயிரங்களில்.

ஓட்டுனருக்கான தேர்வு, உரிமம் வழங்குவது, சாதாரண கனரக வாகனங்கள் உரிமம், சுமையின் அளவு, சாலை விதிகள், டோல்கேட் வசூல் வேட்டை, கட்டண நிர்ணயம் என்று மொத்த வாகன உரிமைகளும் கார்பரேட்டுகளின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் அடிமையாய்ப் போய்விடும்.

அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகங்கள் இருக்காது. சாலை ஓர வாகனச் செப்பனிடும் கடை இருக்காது. சிறிய தனியார் வாகன உரிமையாளர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். உதிரிப் பாகங்களை உற்பத்தி செய்யும் தொழில்கள் அழிந்து போகும். இப்போதைய ஓட்டுனர் பயிற்சிப் பள்ளிகள் இருக்காது.

இவை எல்லாம் பெரும் கார்பரேட்டுகளின் கைக்குள் அடக்கம் ஆகிவிடும். அவை என்ன விலை சொல்கிறதோ அதனை, போக்குவரத்துக் கட்டணம் உள்பட மக்கள் சுமக்கத்தான் வேண்டும், சுமந்து அழியத்தான் வேண்டும்.

இதுதான் மோடி அரசின் மக்கள் விரோத, தொழிலாளர் விரோத புதிய சாலைப் போக்குவரத்து மற்றும் பாதுகாப்புச் சட்டம்.

Pin It

dalitpandiyan 350கரூருக்கு அருகில் உள்ள நெரூரில் நடைபெற இருப்பதாக அறிவிக்கப் பட்ட கோயில் நிகழ்வு ஒன்று, மானமும் அறிவும் உள்ள தமிழர்களுக்கெல்லாம் மாபெரும் பேரிடியாய் அமைந்தது.

28.04.2015 செவ்வாய் மதியம் நெரூர் சதாசிவ பிரமேந்திறாள் கோயிலில், பார்ப்பனர்கள் உண்டு முடித்த இலையில் தமிழர்கள் பலர் உருண்டு எழும் இழிவு அரங்கேற இருந்தது.

அப்படிச் செய்தால் உடலில் உள்ள தோல் நோய்கள் நீங்கும் என்றும், குழந்தைப் பேறு கிடைக்கும் என்றும் பார்ப்பனர்கள் கட்டிவிட்ட கதையை உண்மையென்று நம்பி, நம் ஏழை எளிய பாமரத் தமிழர்கள் எச்சில் இலையில் உருளத் தயாராகி விட்டார்களாம்! இந்த அநாகரிகத்திற்கு ‘மட ஸ்நானா’ அல்லது ‘உருளு தேவா’ என்று பெயராம்.

இந்த அநாகரிகமும், இழிவும் ஏற்கனவே கர்நாடகத்தில் நடைபெற்று, இந்திய உச்ச நீதி மன்றத்தால் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. அது இப்போது தமிழகத்திற்கு வந்துள்ளது.

கர்நாடக மாநிலம் மங்களூருக்கு அருகில் உள்ள குக்கீ சுப்பிரமணியர் கோயிலில் இது போன்ற நிகழ்வு ‘சஷ்டி’ தினத்தன்று, பல ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வந்ததாம். கடந்த ஆண்டு, இக்கொடிய பழக்கத்தை எதிர்த்து, கர்நாடக அரசே அங்குள்ள உயர் நீதி மன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்துள்ளது.

அதனை விசாரித்த அந் நீதிமன்றம், ‘நீண்ட நெடுங்காலமாக இருந்துவரும், மதம் சார்ந்த ஒரு பழக்கத்தைத் தடை செய்ய முடியாது என்றும், அவ்வாறு செய்தால் உள்ளூரில் உள்ள மதச் சார்புடையவர்களின் மனம் பாதிக்கப்படும்’ என்றும் கடந்த நவம்பர் 19 அன்று தீர்ப்பு அளித்துவிட்டது.

மதம் தொடர்பான நம்பிக்கைகளில் நீதிமன்றம் தலையிடாது என்றால், மதம் நீதிக்கு அப்பாற்பட்டதா என்னும் கேள்வி நம்முள் எழவே செய்கிறது.

எனினும், கர்நாடக அரசு அத் தீர்ப்பை எதிர்த்து, தில்லி உச்ச நீதி மன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்தது. இன்றைய தமிழக அரசு என்ன செய்திருக்கும் என்பதை நாமறிவோம். நம் அமைச்சர்களே அந்த இலையில் உருண்டிருப்பார்கள்! ஆனால் கர்நாடக அரசு அதனை எதிர்த்துப் போராடியது. வழக்கை விசாரித்த உச்சநீதி மன்ற நீதிபதிகள் மதன் லோகூர் , பானுமதி ஆகியோர் உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பைக் கண்டித்தும், தடை செய்தும் கடந்த திசம்பரில் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளனர். இது போன்ற மனித நாகரிகமற்ற செயல்களை அனுமதிக்க முடியாது என்று தங்கள் தீர்ப்பில் திட்டவட்டமாகக் கூறியுள்ளனர்.
நெடுங்காலமாக இருந்துவரும் பழக்கம் என்பதற்காக ஒன்றை அனுமதிப்பது என்றால், நெடுங்காலமாக இருந்துவரும் தீண்டாமைப் பழக்கத்தையும் அனுமதிக்கலாமா என்றும் கேட்டுள்ளனர்.

நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குப் பிறகு, கர்நாடகத்தில் இப்போது நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ள அந்த அநாகரிகம் தமிழகம் நோக்கிப் படை எடுத்துள்ளது. தாங்கள் உண்ட இலையில் தமிழர்கள் உருள்வதைப் பார்க்கக் கன்னடப் பார்ப்பனர்கள் பலர் புறப்பட்டு வந்தனராம். தன்மானம் இல்லாத தமிழர்கள் சிலரோ, பத்மஸ்ரீ பட்டம் வாங்க இருப்பதுபோல் வரிசையில் நின்றிருக்கின்றனர்.

தமிழகத்தில் நிகழ இருக்கும் இந்த அவமானத்தைத் தடுக்கக் கோரி, மதுரை உயர்நீதிமன்றக் கிளையிலும், தில்லி உச்ச நீதிமன்றத்திலும் பகுத்தறிவாளர்களால் வழக்குகள் தொடுக்கப்பட்டுள்ளன. உடனடியாக நீதிமன்றம் தலையிட்டு, உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு எதிராக நடைபெற இருக்கும் இதனை நீதிமன்ற அவமதிப்பாகக் கருதி உடனே தடை செய்ய வேண்டும் என்பது கோரிக்கை.

lead food 350தமிழ்நாடு உயர்நீதிமன்ற மதுரைக் கிளையில், இந்த அநாகரிகத்தை எதிர்த்து தலித் பாண்டியன் என்பவர் வழக்குத் தொடுத்திருந்தார். அவசர வழக்காக அது எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டு, 28.04.2015 அன்று மதியம் நீதிபதி மணிமாறன் முன்னிலையில் விசாரணை தொடங்கியது-. மனுதாரர் சார்பில் வழக்கறிஞர்கள் கரூர் ராசேந்திரனும், நாராயணனும் நீதிமன்றத்தில் வாதாடினர். வழக்கைக் கேட்ட நீதிபதி உடனடியாக அதனை நிறுத்தத் தடை ஆணை பிறப்பித்தார்.

இதற்கிடையில் நெரூரில் நிகழ்ச்சி தொடங்கிவிட்டது. பார்ப்பனர்கள் வரிசையாக அமர்ந்து, வேக வேகமாக உண்ணத் தொடங்கினர். நீதிமன்ற தீர்ப்பு வருவதற்குள் நிகழ்ச்சியை நடத்திவிட வேண்டும் என்று விரும்பினர். ஆனால், பந்தி நடந்துகொண்டிருக்கும் போதே, காவல்துறை அதிகாரிகள், தாசில்தார் உள்ளிட்ட அரசு அதிகாரிகள் அந்த இடத்திற்கு வந்துவிட்டனர். நீதிமன்ற ஆணையைக் காட்டி, அனைவரையும் உடனடியாக கலைந்து செல்லுமாறு செய்து விட்டனர்.

தமிழர்களின் உயிர் போனது ஆந்திராவில்! தமிழர்களின் மானம் காப்பாற்றப்பட்டது தமிழ் நாட்டில்!

தலித் பாண்டியனுக்கும், வழக்கறிஞர்களுக்கும் தன்மானத் தமிழர்களின் பாராட்டும், நன்றியும்!

Pin It