கீற்றில் தேட

வடமாநிலத் தேர்தல்களும், ஏற்காடு இடைத்தேர்தலும் நடந்து முடிந்துள்ளன. அந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் குறித்துப் பல கோணங்களில் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

மேலோட்டமான முதல் பார்வையில், தேர்தல் முடிவுகள் காங்கிரஸ் கட்சியின் வீழ்ச்சியையும், மோடியின் செல்வாக்கினால் பா.ஜ.க., பெற்றுள்ள எழுச்சியையும் காட்டுவதாகவே தோன்றும். அவ்வாறே, ஏற்காடு இடைத்தேர்தல் முடிவு, அ.தி.மு.க.வின் செல்வாக்காகவும் கருதப்படலாம். எனினும் நுணுகிப் பார்க்கும் வேளையில், வேறு சில உண்மைகள் புலப்படுகின்றன.

வடமாநிலங்கள் ஐந்தில் தேர்தல்கள் முடிந்துள்ளன. அவற்றுள் மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான், சத்தீஸ்கர் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களில் பா.ஜ.க.,வும், மிசோராமில் காங்கிரசும் வென்றுள்ளன. இழுபறியான முடிவையே டெல்லி தந்துள்ளது.

ஹரியானா, ராஜஸ்தான், குஜராத், மத்திய பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் ஆகிய மாநிலங்களில், ஜனசங்கம் காலத்திலிருந்தே பா.ஜ.க., செல்வாக்கு உள்ள கட்சிதான். எனவே செல்வாக்கு உள்ள மாநிலங்களில், பா.ஜ.க., அதனைத் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. அதிலும், ராஜஸ்தானைப் பொறுத்தமட்டில், ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஆட்சி மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது - தமிழ்நாட்டினைப் போல. எனவே சென்ற முறை காங்கிரஸ், இந்த முறை பா.ஜ.க. சத்தீஸ்காரைப் பொறுத்தளவு, பெரும்பான்மையைச் சில இடங்களைக் கூடுதலாகப் பெற்றே, பா.ஜ.க. பெற்றுள்ளது. பெருமைப்படக்கூடிய வெற்றி என அதனைக் கூற முடியாது.

மிசோராமில் 17 இடங்களில் போட்டியிட்ட பா.ஜ.க., ஓர் இடத்தில் கூட வெற்றிபெற வில்லை. துடைத்து எறியப் பட்டுள்ளது. அங்கே காங்கிரசுக்குப் பெரிய வெற்றி கிட்டியுள்ளது. 40 இடங்களில் 33 இடங்களைக் காங்கிரஸ் பெற்றுள்ளது.

மோடி அலை வீசுகிறது என்பது உண்மையானால், அது மிசோராமை விட்டுவிட்டு வீச வேண்டியதில்லை. அங்கே படுதோல் வியைத்தான் அக்கட்சி சந்தித்துள்ளது.

மத்திய பிரதேசத்தில் பெற்றுள்ள வெற்றி மிகப்பெரியதுதான். 230 இடங்களில் 165 வென்றிருப்பது, எளிய செய்தி இல்லை. அதுவும் மூன்றாவது முறையாக அக்கட்சி அங்கு ஆட்சியைப் பிடித்துள்ளது. ஆனால் அதனையும், மோடி அலையின் பாதிப்பு என்று கூற முடியாது. அம்மாநில முதலமைச்சர் சௌகானுக்கு உள்ள நல்ல பெயரால் தான் அவ்வெற்றி அங்கு கிடைத் துள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது.

பா.ஜ.க.வினரின் கூற்றுப்படி, அவ்வெற்றிகள் அனைத்தும் மோடியின் செல்வாக்கினால் பெற்றவை என்று வைத்துக் கொண்டாலும், அம்மூன்று மாநிலங்களிமாகச் சேர்த்து மொத்தம் 75க்கும் குறைவான நாடாளுமன்றத் தொகுதிகள்தாம் உள்ளன. இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களில்தான் 450க்கும் மேற்பட்ட தொகுதிகள் இருக்கின்றன. அவற்றின் நிலை என்ன என்று பார்க்கலாம்.

குஜராத், அரியானாவை விட்டு விட்டால், பா.ஜ.க.,விற்கு வேறு எங்கும் செல்வாக்கு இல்லை. மிகுதியான நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ள உ.பி., பீகார், மாநிலங் களில், சமாஜ்வாதி கட்சி, பகுஜன் சமாஜ் கட்சி, ஐக்கிய ஜனதா தளம் ஆகிய கட்சிகளே செல்வாக்குடன் உள்ளன. பஞ்சாபில் அகாலிதளம், ஒடிசாவில் பிஜு பட்நாயக் கட்சி, வங்கத்தில் திரிணாமுல் காங்கிரஸ், மராட்டியத்தில் தேசிய வாதக் காங்கிரஸ், சிவசேனா, ஆந்திராவில் தெலுங்கு தேசம், ஒய்.எஸ்.ஆர். காங்கிரஸ், தமிழ்நாட்டில் தி.மு.க., அ.தி.மு.க., என்று பல்வேறு கட்சிகளே செல்வாக்குப் பெற்றுள்ளன. மே.வங்கம், கேரளா, திரிபுராவில் இடதுசாரிகள் உள்ளனர். வடகிழக்கு மாநிலங்கள் எவற்றிலும் பா.ஜ.க., இல்லையென்றே கூறிவிடலாம். தென் இந்தியாவில் கர்நாடகத்தில் மட்டுமே செல்வாக்கு டன் உள்ளது.

இந்நிலையில், இந்தியா முழுவதும் பா.ஜ.க., அறுதிப் பெரும்பான்மை பெற்று ஆட்சி அமைப்பது எப்படி?

மாநிலக் கட்சிகள் வளர்ச்சி பெறாத மாநிலங்களில் மட்டுமே, காங்கிரசும், பா.ஜ.க.வும் வலிமையாக உள்ளன என்பதையும் நாம் கணக்கில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. டெல்லியில் ஆம் ஆத்மி கட்சி வந்தவுடன், இரண்டில் ஒன்று வீழ்கிறது. மே.வங்கத்திலும், திரிணாமூல் காங்கிரஸ் வந்தவுடன், அதுவரை செல்வாக்குச் செலுத்தி வந்த பொதுவுடைமைக் கட்சி மங்கிவிட்டது.

கர்நாடகம், ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங் களிலும் வலிமையான மாநிலக் கட்சிகள் தோன்றுமே யானால், காங்கிரஸ் பா.ஜ.க., கட்சிகளின் செல்வாக்குக் குறைந்துவிடும். திரிணாமூல் போலக் கேரளாவில் ஒரு கட்சி தோன்றினால், காங்கிரஸ், இடதுசாரி களின் நிலைமை தள்ளாட்டத்திற்கு உள்ளாகும்.

எனவே இனிமேல் எந்த ஒரு கட்சியும் இந்தியா முழுவதும் தனித்துச் செல்வாக்குப் பெறுவதென்பதோ, ஒரே கட்சியின் ஆட்சி மத்தியில் ஏற்படுவ தென்பதோ இயலாத ஒன்று. ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஒவ்வொரு கட்சி வலிமை பெறுவதும், மத்தியில் கூட்டணி ஆட்சி மட்டுமே நடைமுறையில் அமைவதும் தவிர்க்க இயலாத ஒன்று.

தனிப்பெரும்பான்மை பெற்ற கட்சியாக வரப்போவது எது என்பது மட்டுமே இன்று நம்முன் உள்ள கேள்வி. இம்முறை அந்த வாய்ப்பு பா.ஜ.க.விற்கு உள்ளது என்பதை நாம் மறுக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் அதுவும் கூட, அவர்கள் தங்களின் முகாமையான மூன்று கொள்கைகள் குறித்து மூச்சுவிடாத வரைதான் சாத்தியம். அயோத்தியாவில் இராமர் கோயில் கட்டுவது, பொதுக் குடிமைச் சட்டத்தைக் கொண்டு வருவது, அரசியல் சட்டத்தின் 370ஆவது பிரிவை நீக்குவது ஆகிய மூன்று இந்துத் துவாக் கொள்கை களையும் மூடி மறைத்துவிட்டு, மோடி என்னும் தனிமனிதரை மட்டுமே நம்பித் தேர்தல் களத்தில் இறங்க வேண்டிய நிலையில் அவர்கள் இன்று உள்ளனர்.

இன்னொன் றையும் நாம் எண் ணிப்பார்க்க வேண்டும். 2008 இறுதியில் நடைபெற்ற மாநிலத் தேர்தல்களிலும், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கரில் பா.ஜ.க., ஆட்சியைப் பிடித்தது. ஆனால் அடுத்த 4 மாதங் களில் நடைபெற்ற நாடாளு மன்றத் தேர்தலில், அக்கட்சி வெற்றி பெற்று ஆட்சிக்கு வரவில்லை.

இந்நிலை ஏற்காடு இடைத்தேர் தலுக்கும் பொருந்தும். 2003இல் நடைபெற்ற சாத்தான்குளம் இடைத் தேர்தலில், அ.தி.மு.க., மாபெரும் வெற்றி பெற்றது. ஆனால் அடுத்து 2004இல் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், அத்தொகுதி உள்பட அனைத்துத் தொகுதிகளிலும் அக்கட்சி தோல்வியடைந்தது.

2011க்கு முன்பு நடந்த பெண்ணாகரம் இடைத்தேர்தலில், அ.தி.மு.க., மூன்றாவது இடத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுக் கட்டுத்தொகையையும் இழந்தது. ஆனால் அடுத்து நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் அதே தொகுதியில் வென்றது.

எனவே, நம் நாட்டைப் பொறுத் தளவில், எந்த ஒரு தேர்தலும், அடுத்து வரும் தேர்தலுக்கு முன்னோடியாக இருப்பதில்லை. அரசியலில் மாற்றங்கள் நிகழ, 4 மாதங்கள் தேவையில்லை, 4 நாள்களே கூடப் போதும்.

மாறக்கூடிய சூழல்களும், சேரக் கூடிய கூட்டணிகளுமே, வரவிருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் வெற்றி தோல்வியைத் தீர்மானிக்கும். 

............................................................................................................................................

நாடு புரிந்து கொள்ளட்டும்!

"ஏற்காடு தேர்தலைப் பொறுத்தவரை எதிர்பார்த்த முடிவுதான். திருமங்கலத்தை விட மோசமாக நடந்த தேர்தல் வெற்றி இது. அதே நேரம், தி.மு.க. தோல்வி அடைந்ததில் மகிழ்ச்சி."  - தமிழருவி மணியன் (தி இந்து, 09.12.2013)

மிக மோசமாக நடந்த தேர்தல் என்பது மணியனுக்கு நன்றாகத் தெரிகிறது. ஆனால் அது குறித்து அவர் கவலை தெரிவிக்கவில்லை. அதற்காக அந்த 'தருமவான்', 'காந்தியவாதி', வெட்கமோ வேதனையோ படவில்லை. எவ்வளவு மோசடிகள் நடந்தாலும் குற்றமில்லை, தி.மு.க. தோற்றால் போதும், மகிழ்ச்சிதான் என்கிறார்! இவரைப் போன்றவர்கள் லஞ்சம், ஊழலை எல்லாம் எதிர்ப்பதாக ஒரு போக்குக் காட்டிக் கொண்டு,தி.மு.க.வை எதிர்ப்பதை மட்டுமே தங்கள் வாழ்நாள் இலக்காகக் கொண்டிருப்பவர்கள் என்பதை இப்போதேனும் நாடு புரிந்து கொள்ளட்டும்!

.........................................................................................................................

டெல்லித் தலைவர்

டெல்லி மாநிலத் தேர்தலில், தே.மு.தி.க., 11 இடங்களில் தன் வேட்பாளர்களை நிறுத்தியது. அனைத்து இடங்களிலும் சேர்த்து அக்கட்சி வாங்கிய வாக்குகள் ஆயிரத்துக்கும் குறைவு. அக்கட்சி முதலில், கூரை ஏறிக் கோழி பிடிப்பது நல்லது!

.........................................................................................................................

தேய்பிறை

பல்வேறு கட்சிகளிலும் பணியாற்றி,அரசியல் அனுபவம் வாய்ந்தவராகக் கட்சியில் இருந்த ஒரே ஒருவரையும் இன்று தே.மு.தி.க. இழந்து விட்டது. வளர்ந்த வேகத்திலேயே கட்சி தேய்ந்து கொண்டிருப்பதை இப்போதாவது விஜயகாந்த் உணருகிறாரா என்று தெரியவில்லை.

Pin It

அண்டை நாட்டிலிருந்து விரட்டப்பட்ட தமிழர்கள், இப்போது அட்டப்பாடியில் இருந்தும் விரட்டப்படுகின்றனர். இந்தியாவிற்குள்ளேயே தமிழர்களுக்கான உரிமையை அன்று மராட்டியம் மறுத்தது. இன்று மலையாள நாடும் மறுக்கிறது. பழங்குடி மக்களுக்கான நிலங்களைத் தமிழர்கள் கையகப்படுத்திக் கொண்டனர் என்று கூறி, அவற்றைவிட்டு உடனே வெளியேற வேண்டும் என்கிறது கேரள அரசு. இன்று நேற்று அன்று, பல ஆண்டுகளாக, பல தலைமுறைகளாகத் தமிழர்கள் அங்கு வாழ்ந்து வருகின்றனர். அங்கே வாழும் கேரள மக்களோடு இன்றுவரையில் எந்தப் பிணக்கும் இல்லை. இரு இன மக்களும் உடன்பிறந்தார் போலவே உறவாடி வருகின்றனர்.

இடையில் திடீரென்று அரசு உட்புகுந்து, தமிழர்களை வெளியேறச் சொல்லுவது, ஏதோ உள் நோக்கமுடையதாக இருக்கிறது. இந்தப்போக்கைக் கேரள அரசு உடனே மாற்றிக் கொள்ளவில்லை என்றால், அதனுடைய எதிர்விளைவுகள் விரும்பத்தகாதனவாக இருக்கும் என்பதை நாம் கூறவேண்டியதில்லை. தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் மலையாளிகள் எல்லோரும் மறுநிமிடமே தமிழ் மண்ணைவிட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று கூறினால், நிலைமை என்னவாகும்?

இது இருமாநிலங்களோடு மட்டும் நின்றுவிடக்கூடியதில்லை. வெவ்வேறு மாநிலங்களிலும், இந்நிலை தொடரும். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, மராட்டியமும், பீகாரும் இப்படி மோதிக்கொண்டதை நாம் பார்த்தோம். ஒருமைப்பாடு பற்றி உரத்துப் பேசுகின்ற மத்திய அரசும், மற்ற கட்சிகளும் இதில் தலையிட்டுத் தமிழர்களுக்கு நியாயம் செய்ய வேண்டும். இல்லையேல் தங்களுக்கான நியாயத்தைத் தமிழர்களே தேடிக்கொள்ள வேண்டிவரும்.

தமிழைப்போற்றிய, தங்கள் நாட்டின் ஆட்சி மொழிகளில் ஒன்றாக ஆக்கிய சிங்கப்பூரிலும் இன்று தமிழர்களுக்குப் புதிய சிக்கல் ஒன்று எழுந்துள்ளது. ‘லிட்டில் இந்தியா’ என்னும் பகுதியில் தனிப்பட்ட சிலருக்கு இடையில் ஏற்பட்ட மோதலும், அதனால் விளைந்த ஓர் உயிர் இழப்பும் இன்று பெரும் சிக்கலாக எழுந்து நிற்கின்றன.

தவறு செய்தவர்களைக் கண்டுபிடித்து அரசாங்கம் தண்டிப்பதை யாரும் தடுக்கப்போவதில்லை. ஆனால், அதனையே ஒரு சாக்காகக் கொண்டு, தமிழர்களுக்கு நுழைவிசைவு (விசா) வழங்குவதில் இனி சிங்கப்பூர் தயக்கம் காட்டும் என வரும் செய்திகள் வேதனை தருவனவாக உள்ளன. உணர்ச்சிகளால் உந்தப்பட்டு சிறு கலவரங்களில் ஈடுபட்ட தமிழர்களுக்குக் கடும் தண்டனை வழங்கப்படும் என்னும் அறிவிப்பும் நம்மைக் கலங்கச் செய்கிறது. எப்போதும் தமிழ் மீதும் தமிழர்கள் மீதும் நேயம் காட்டும் சிங்கப்பூர் அரசு இப்போதும் அதனைத் தொடர வேண்டும் என்பதே உலகத் தமிழர்களின் விருப்பமும் வேண்டுகோளும் ஆகும்.

வெளிமாநிலத்திற்கோ, வெளிநாட்டிற்கோ சென்ற தமிழர்களுக்குத்தான் இன்னல்கள் என்றில்லை. தமிழ்நாட்டிலேயே வாழும் தமிழக மீனவர்களும், அன்றாடம் கொடுமைகளை அனுபவித்து வருகின்றனர். அண்டை நாட்டு அரசான இலங்கை அரசு நம் மீனவர்களைக் கைது செய்வதையும், துன்பங்களுக்கு உள்ளாக்குவதையும் வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. மீனவர்களின் படகுகள், வலைகள், மீன்கள் அனைத்தும் தொடர்ந்து சேதப்படுத்தப்படுகின்றன.

கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட தமிழக மீனவர்கள் இலங்கைக் கடற்படையினரால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டுள்ளனர். ஒருமுறை தமிழக எல்லைக்கு உள்ளேயே வந்து, பாம்பனுக்கு அருகில் இருக்கிற ஓலைக்குடா என்னும் கிராமத்தின் உட்புகுந்து நம் மீனவர்களை அவர்கள் சுட்டுக் கொன்ற கொடுமையை என்னென்று சொல்வது? இங்கே ஒரு அரசு இருக்கிறதா, இந்த அரசு நம்மைக் காப்பாற்றுமா என்று ஐயம் கொள்ளும் அளவிற்கு நிகழ்வுகள் நடந்துவருகின்றன.

இத்தனையையும் பார்த்தபடி, இந்திய அரசும், தமிழக அரசும் என்ன செய்து கொண்டுள்ளன? தமிழர்களின் பொறுமையைச் சோதித்துக் கொண்டுள்ளன.

Pin It

“வெள்ளையர்களின் ஆதிக்கதை ஏற்க முடியாது. கறுப்பின மக்களின் ஆதிக்கத்தையும் ஏற்க முடியாது” என்னும் புதிய சமத்துவ முழக்கத்தோடு, பொது வாழ்விற்கு வந்தவர் நெல்சன் மண்டேலா.

அவரின் பெயர்கூட, இரண்டு இனங்களின் கலவைதான். மண்டேலா என்பது அவருடைய பாட்டனாரின் பெயர். நெல்சன் என்பது வெள்ளைக்கார ஆசிரியை அவருக்கு வைத்த பெயர்.

அவரைப் போன்ற நெஞ்சுரம் மிகுந்த, 27 ஆண்டுகள் சிறைவாசத்திற்குப் பின்பும் உறுதி தளராத, கறுப்பின மக்களுக்கான போராளியும் இல்லை. சற்றும் பகை உணர்வே இல்லாமல், வெள்ளையர்களிடமும் நேயம் கொண்ட சமாதானத் தூதுவரும் இல்லை.

1962ஆம் ஆண்டு கைது செய்யப்பட்டவுடன், ராபன் தீவில் இருந்த சிறையில் அவர் அடைக்கப்பட்டார். அங்கே இருந்த ஒரு கொடுமையான சிறை அதிகாரிதான், அவரைக் காலை முதல் மாலை வரை, சுண்ணாம்புப் பாறைகளை உடைக்கச் செய்தார். அந்த வெப்பம் தாளாமல்தான் அவருடைய கண்பார்வை மங்கலாயிற்று.

அந்த அதிகாரியைக் கூடப் பழிவாங்க நினைக்க வில்லை மண்டேலா. மாறாக, 1994ஆம் ஆண்டு, தென் ஆப்பிரிக்க அதிபராகப் பதவி ஏற்கவிருந்தபோது, “நமக்குள் தனிப்பட்ட பகை ஏதும் இல்லை. என் பதவி ஏற்பு விழாவிற்கு நீங்கள் கண்டிப்பாக வர வேண்டும்” என்று அவரையும் அழைத்த அன்பு நெஞ்சத்திற்குச் சொந்தக்காரர் நெல்சன் மண்டேலா.

1950இல், ஆப்பிரிக்க தேசியக் காங்கிரசின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றது தொடங்கி, அறவழிப் போராட்டங்களையே அவர் நடத்தி வந்தார். ஷார்ப்வில்லி என்னும் ஊரில், அமைதியாகக் கூடி நின்று தங்கள் கோரிக்கைகளை வலியுறுத்திக் கொண்டிருந்த 5000 தென் ஆப்பிரிக்க மக்கள் மீது அரசு துப்பாக்கிச் சூடு நடத்திய பிறகே, அவர் ஆயுதப் போராட்டத்தைக் கையில் எடுத்தார்.

எனினும் அறவழிப் போருக்கே அவர் மீண்டும் திரும்பினார். ‘அரசின் கவனத்தை உடனடியாக ஈர்ப்பதற்கு மட்டும்தான் ஆயுதப் போராட்டமே அல்லாமல், அதனை இறுதிவரை தொடர விரும்ப வில்லை’ என்று கூறிவிட்டார். அன்பும், சமாதானமும், மனித நேயமும்தான் அவருடைய அழிக்கமுடியாது சொத்துகள்!

மண்டேலாக்கள் எப்போதாவதுதான் பிறக்கிறார்கள்!

Pin It

வரலாற்றைத் திருத்தும் வேலை

  வழக்கமாய்ப் பார்ப்பான் வேலை

பெரியாரைத் தலைகீ ழாகப்

  பிழைபடக் காட்டும் வேலை

சரியாய் அவ்வேலை தன்னைத்

  தமிழ்த்தேசம் பேசு வோர்கள்

விரிவாகச் செய்கின் றார்கள்

  விதைநெல்லை அவிக்கின் றார்கள்!

புராணங்கள் பொய்கள் தம்மைப்

  பூணூலார் சதிகள் தம்மை

இராப்பகல் எடுத்துச் சொல்லி

  இனமானம் காத்து நின்றார்

திராவிடர் தமிழர் என்றார்

  திருக்குறள் மேன்மை சொன்னார்

பொறாமையால் இவரை மாற்றான்

  போலன்றோ பழிக்கின் றார்கள்!

ஒருபக்கம் சாதிக் கேடோ

  உழைப்பாளர் தமைப்பி ளக்கும்

மறுபக்கம் மதத்தின் ஆட்டம்

  மாத்தமிழ் நாட்டு மாண்பின்

திறத்தையே சிதைக்கும்; இந்தத்

  தீமைக் கெலாம்ம ருந்து

உரத்தோடே அய்யா தந்த

  ஒப்பருங் கருத்தி யல்தான்!

காட்டமாய்க் கொதித்தெ ழுந்து

  காங்கிரசின் தலையில் போடு

போட்டவர் பெரியார்; சீறும்

  புயலாகித் தமிழர் நாடு

கேட்டவர் பெரியார்; இங்குக்

  கீழ்ச்சாதி யாம், நம் மானம்

மீட்டவர் பெரியார்; எல்லா

  மேன்மைக்கும் பெரியார் தான்வேர்!

புடைப்பத்தோள் உயர்த்தி நாளும்

  புலிவீரம் பேசிப் பேசித்

தடைக்கெல்லாம் பெரியார் செய்த

  தவறென்றே சொல்லிச் சொல்லி

முடக்கினர் அவர்ப டத்தை

  முள்ளிவாய்க்கால் முற்றந் தன்னில்!

விடைவர லாறு கூறும்

  வெறுங்கூச்சல் கரைந்தே போகும்!

 (நன்றி - பெரியார் முழக்கம்)

Pin It

பாவம், தில்லையம்பல நடராசன் தன் நிம்மதி கெட்டு, அல்லல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறான் சிதம்பரம் கோயிலில்.

தில்லைக் கூத்தனின் நிம்மதி, தூக்கத்தை முதலில் கெடுத்தவர் வடலூர் இராமலிங்க அடிகளார்தான்.

தில்லையைவிட உயர்ந்த சைவத்தலம் வேறு எங்கும் இல்லை என்பத னால் அடிகளார் சிவனைத் தரிசிக்க அங்கே சென்றிருக் கிறார். கோயிலில் இருக்கும் லிங்கத்தைக் காட்டும்படி அவர், அங்குள்ள தீட்சதர் களிடம் கேட்டிருக்கிறார்.

இருந்தால் தானே காட்டுவதற்கு. இல்லாத லிங்கத்தை ஆகாச லிங்கம், ஆகாயத்தில் இருக்கிறது என்று சொல்லி மக்களை ஏமாற்றுவது போல, வடலூர் அடிகளாரை ஏமாற்றவா முடியும்.

அடிகளாரைக் கோயிலுக்குள் வராதே என்று தடுத்து நிறுத்தினார்கள்.

அதனால் சினம் கொண்ட செந்தமிழ் அருட்பா வேந்தர் வடலூர் இராமலிங்க அடிகளார், சிதம்பரத்திற்கு வடக்கே, பார்வதிபுரம் என்று சொல்லப்படும் உத்தரஞான சித்திபுரத்தில் ஒரு கோயிலைக் கட்டினார். அந்த ‘ஞான சபைக்கு’ உத்தரஞான சிதம்பரம் என்று பெயர்.

தில்லை பூர்வஞான சிதம்பரம் கோயிலுக்குப் போட்டியாக உத்தரஞான சிதம்பரம் கோயிலைக் கட்டியபிறகு, தில்லைக் கோயிலை ஒரு வழிபாட்டுத் தலமாகக்கூட வள்ளலார் கருதவில்லை. இது நடந்தது 1872 ஜனவரி 25ஆம் நாள். இப்பொழுது நடராசர் இருப்பது சிதம்பரத்திலா, வடலூர் சித்திபுரத்திலா, தெரியவில்லை.

அடுத்துச் சிதம்பரம் நடராசர் கோயில் தீட்சிதர்கள் இரண்டு பிரிவினராக மாறிக் கோயில் குத்தகைப் பணம் வசூல், பணியாளர்களுக்குச் சம்பளம், கோயிலைப் பழுது பார்ப்பது, விழா நடத்துவது போன்ற பணம் அல்லது சொத்து தொடர்பாகப் போட்டுக்கொண்ட குடுமிபிடிச் சண்டை 1883ஆம் ஆண்டு, தென்னாற்காடு மாவட்ட நீதிமன்ற வழக்குவரை போய்விட்டது.

பின்னர் சென்னை உயர்நீதி மன்றத்திற்கு வந்த இவ்வழக்கில் 1888ஆம் ஆண்டு, ஷெப்பர்ட் என்ற ஆங்கில நீதிபதி, திருவாரூர் டி. முத்துசாமி ஐயர் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு நீதிமன்றம் தீர்ப்பை அளித்தது.

“முற்காலம் தொட்டே இக்கோயில் ஒரு பொது வழிபாட்டுக்குரிய இடமாக உபயோகப்பட்டு வந்து இருக்கிறது. இக்கோயில், தீட்சிதர்களுக்குச் சொந்தச் சொத்து என்பதற்குச் சிறுதுளியும் ஆதாரம் கிடையாது”.

தீட்சதர்களுக்கு நீதிமன்றம் மூலம் கிடைத்த முதல் அடி இது.

ஆக, தில்லை நடராசன் கோயிலைத் தீட்சிதர்கள் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டி ருப்பது, அக்கோயிலில் இருப்பதாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் அம்பலத்தான் மீது இருக்கும் பக்தியால் அன்று. எல்லாம் பணம், சொத்து மீதுள்ள பக்தியால்தான். இதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டு வதாகவே 1988ஆம் ஆண்டு நீதிமன்றத் தீர்ப்பு அமைந்திருப்பதைப் பார்க்கலாம்.

கோயில் தனிச்சொத்துடைமை போல இருப்பதில் ஏற்படும் சீரழிவுகளைச் சீர் செய்ய, நீதிக்கட்சி பனகல் அரசர் ஆட்சியில் இந்து அறநிலையத் துறை உருவாக்கப்பட்டது.

இதன்படி எந்தக் கோயிலாக இருந்தாலும், அங்கு தவறுகள் நடைபெறு மானால், அதைக் கையகப்படுத்தி கணக்கு வழக்குகளை, நிர்வாகச் சீர்கேடுகளை ஒழுங்குபடுத்தும் பொறுப்பு இந்து அறநிலையத்துறைக்கு வந்தது.

இதையும் தீட்சதர்கள் எதிர்த்தபோது, இந்து அறநிலையத்துறை பாதுகாப்புக்குக் குழுத் தலைவராக இருந்த சதாசிவ ஐயர் அன்றே “தில்லை நடராசர் கோயிலுக்கு எந்தவித வரவு செலவுக் கணக்குகளையும் வைக்காமல், தீட்சிதர்கள் நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்துவிட்டார்கள்” என்று எழுத்துப் பூர்வமாகச் சொன்னார். இன்றும் அந்த நம்பிக்கைத் துரோகம் தொடர் கிறது.

நட ராசர் கோயில் அற நிலையத் துறையின் கீழ் வருவ தற்கு முன்னர் கோயில் வருமானம் ஆண்டுக்கு 37,199 ரூபாய். இதில் செலவு 37,000. மீதம் இருப்பு 199 ரூபாய் என்று கணக்குக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

அதே கோயில் வருமானம், அறநிலையத் துறையின் கீழ் வந்தபிறகு (2010), ஒன்றரை ஆண்டில் ரூபாய் 25,12,485 என்பதாக உள்ளது. இதிலிருந்தே எவ்வளவு பெரிய மோசடி நடந்துள்ளது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.

தமிழகத்தின் ஆட்சியில் எம்.ஜி.ஆர் இருந்தபோது சிதம்பரம் கோயிலை அறநிலையத்தின் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர 1985ஆம் ஆண்டு முயன்றார். அது முடியாமல் போயிற்று.

பின்னர் தலைவர் கலைஞர் தலைமையிலான தி.மு.க., அரசு அமைந்தபோது, இக்கோயில் தொடர்பான வழக்கில் நீதிபதி பானுமதி அளித்த தீர்ப்பின் அடிப்படையில் 2009ஆம் ஆண்டு சிதம்பரம் நடராசர் கோயில் இந்து அறநிலையத்துறையின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டது.

இப்பொழுது மீண்டும் இக் கோயில் குறித்த வழக்கு உச்சநீதி மன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்யப் பட்டு நடந்து வருகிறது.

உச்சநீதிமன்றத்தில், 3000 தீட்சிதர்களுடன் சிவபெருமான் வலம்வந்து சேர்ந்த இடம் சிதம்பரம் கோயில் என்கிறார் சுப்பிரமணியன் சாமி. நீதிமன்றம் இதையும் கேட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

‘பீரங்கி கொண்டடித்துச் சீரங்கநாதனைத் தகர்க்கும் நாள் எந்நாளோ?’ என்று கருணாநிதி பாடியிரு க்கிறார் என்றும் இந்த சு.சாமி.என்னும் ஞானசூனியம் உச்சநீதிமன்றத்திலே சொல்லி இருக்கிறார். இதைப்பாடியவர் புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன் என்று பலர் முன்பு கூறிக்கொண்டிருந்தனர். அதுவும் உண்மையில்லை. அப்படிச் சில வரிகளை யார் பாடினார்கள் என்பதே இன்றுவரை தெரியவில்லை.

எதிர்த்தரப்பு வழக்குரைஞர்கள் வாதிட்ட போது, குறுக்கிட்ட நீதிபதிகள், “2000 ஆண்டுகளாக ஒரு கோயிலை நிர்வாகம் செய்பவர்களை நீங்கள் எப்படி வெளியேற்ற முடியும்” என்று கேட்டி ருக்கிறார்கள்.

சிதம்பரம் கோயில் பிற்காலச் சோழர்களின் ஆட்சிக் காலங்களில், கி.பி.8,9ஆம் நூற்றாண்டில்தான் கட்டப் பட்ட கோயில் என்பதைக்கூட அரசு தரப்பு வழக்கறிஞர்கள் நீதிமன்றக் கவனத்திற்குக் கொண்டு செல்லவில்லை.

இதில் இன்னொரு செய்தியும் கவனிக்கப்பட வேண்டியதாக இருக்கிறது.

தமிழ்நாட்டில் இருக்கும், தமிழர் களால் கட்டப்பட்ட கோயிலில், தேவாரம், திருவாசகம் கூடப் பாட முடியவில்லை. அதற்காக இன்றுவரை ஆறுமுகசாமி ஓதுவார் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஆனால் சமஸ்கிருத வழிமுறையில் மந்திரங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. சம்பிரதாயக் கோயில் வழிபாட்டு முறையான ஆகம விதிகளை தீட்சிதர்கள் மீறிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

இந்நிலையில் உச்சநீதிமன்றத்தில் தமிழக அரசு ஏனோதானோ என்று இளநிலை வழக்கறிஞர்களை நியமித்து வாதாடுகிறது. அவ்வாறல்லாமல், தேர்ந்த வழக்கறிஞர்கள் மூலம் வாதாட ஏற்பாடு செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டு இருக்கிறது.

தில்லைக்கோயில் தனியார் சொத்தும் இல்லை, தீட்சிதர்கள் சொத்தும் இல்லை. அதன் நிர்வாகத்தில் இவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை.

சிதம்பரம் நடராசர் கோயில் இந்து அறநிலையத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில், அதன் நிர்வாகத்தில் வருவதுதான் மிகச்சரியான நடைமுறை.

நீதிமன்றம் இதற்கு வழி வகுக்கும் என்று நம்புவோம்.

Pin It