“நீ என் கதாநாயகியாக இருந்திருந்தால், என் சிற்றரசின் ராணியாக மட்டும் சுழன்றிருப்பாய்!”
அவன் சொன்னபோது அவள் சிரித்தாள்.
“அப்படியா?”
“ஆமாம். உனக்காக ஒரு சின்ன உலகம் கட்டுவேன். அந்த உலகத்துக்கு நீ மட்டும்தான் ராணி.”
அவளுக்கு அந்த வார்த்தைகள் பிடித்திருந்தன.
காதலில் விழுந்தவர்கள், வார்த்தைகளுக்கு எல்லை இருப்பதை மறந்து விடுகிறார்கள்.
திருமணம் நடந்தது.
அவன் சொன்னபடியே அவள் அவன் உலகத்தின் ராணியானாள்.
ஆனால் அந்தச் சிற்றரசுக்கு கண்ணுக்குத் தெரியாத சட்டங்கள் இருந்தன.
எங்கே போக வேண்டும்.
யாருடன் பேச வேண்டும்.
எப்போது வீட்டுக்கு வர வேண்டும்.
எதை எழுத வேண்டும்.
எதை எழுதக்கூடாது.
அவளுக்குள் இருந்த கவிதை மட்டும் எந்தச் சட்டத்துக்கும் கட்டுப்படவில்லை.
முதலில் டைரியில் எழுதினாள்.
பிறகு பத்திரிகைக்கு அனுப்பினாள்.
ஒரு நாள் அவள் கவிதை அச்சில் வந்தது.
அவன் பார்த்தான்.
“இதெல்லாம் எழுதறதுக்கு உனக்கு என்ன அவசியம்?”
“எனக்கு பிடிக்கும்.”
“என்னைப் பற்றி எழுதாதே.”
“ஏன்?”
“நம்ம குடும்ப விஷயங்கள் வெளியே போகக்கூடாது.”
அவள் அமைதியாகிவிட்டாள்.
அன்றிலிருந்து அவன் படிக்காத இடத்தில் எழுத ஆரம்பித்தாள்.
அவன் அறியாத நேரத்தில்.
அவன் அறியாத பெயரில்.
அவன் அறியாத உலகத்தில்.
ஆண்டுகள் கடந்தன.
அவளுடைய கவிதைகள் பிரபலமாகின.
சிறிய பத்திரிகைகளிலிருந்து பெரிய பத்திரிகைகள் வரை அவள் பெயர் வந்தது.
புத்தகம் வெளியானது.
விருது கிடைத்தது.
மேடைகள் அழைத்தன.
ஒரு நாள் நகரத்தின் மிகப்பெரிய அரங்கில் அவளுக்குப் பாராட்டு விழா.
அவளுக்கு “கவிப்பேரரசி” என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டது.
முதல் வரிசையில் அவன் உட்கார்ந்திருந்தான்.
அவள் மேடையேறினாள்.
அரங்கம் கைதட்டியது.
அவன் மட்டும் அமைதியாக இருந்தான்.
விழா முடிந்ததும் அவள் அவனிடம் வந்தாள்.
“என்ன?”
அவன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.
“நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கிறதா?”
“எது?”
“நீ என் கதாநாயகியாக இருந்திருந்தால், என் சிற்றரசின் ராணியாக இருந்திருப்பாய் என்று.”
“ஞாபகம் இருக்கிறது.”
“நான் அப்போது ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.”
“என்ன?”
“ஒரு பெண்ணை நம் உலகத்துக்குள் அழைப்பது காதல்.”
அவன் சிறிது நேரம் நின்றான்.
“ஆனால் அவளுடைய உலகத்துக்கு கதவு போடுவது காதல் இல்லை.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
அவன் முதல் முறையாக அவளைப் பார்த்தது போலப் பார்த்தான்.
“மன்னித்துவிடு.”
அவள் சிரித்தாள்.
“எதற்காக?”
“உன்னை என் சிற்றரசின் ராணியாக்க நினைத்ததற்காக.”
அவள் அவன் அருகில் வந்து நின்றாள்.
“பரவாயில்லை.”
“இப்போது?”
“இப்போது நான் யார் தெரியுமா?”
அவன் சிரித்தான்.
“கவிப்பேரரசி.”
அவள் தலையசைத்தாள்.
“இல்லை.”
அவன் குழம்பினான்.
அவள் திரும்பி மேடையை நோக்கி நடந்தாள்.
“உன் சிற்றரசிலிருந்து வெளியேறிய ஒரு சுதந்திரப் பிரஜை.”
அவன் அங்கேயே நின்றான்.
அவள் மட்டும்—
தன் வானத்தை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருந்தாள்.
இன்னும்.
- அ.சீனிவாசன்