மேகமலை–வரிசநாடு மலைப்பகுதியில் சுமார் 4,000 குடும்பங்கள் அல்லது தனிநபர்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என நீதிமன்றத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் 5,000 ஹெக்டேருக்கும் அதிகமான நிலத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளதாகக் கூறி வெளியேற்ற உத்தரவு வழங்கப்பட்டுள்ளது. துணை ராணுவப் படையைப் பயன்படுத்தி அவர்களை வெளியேற்றலாம் என்ற நிலை உருவாகியிருப்பது மக்களிடையே அச்சத்தையும் பதற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதற்கு எதிராக பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளும் தொடர்ந்து போராடி வருகின்றன.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், சுரங்கங்கள், இரயில் பாதைகள், மின் நிலையங்கள் போன்ற திட்டங்களுக்காக இந்தியாவின் எத்தனை ஏக்கர் வன நிலங்கள் வனமல்லாத பயன்பாட்டுக்காக மாற்றப்பட்டுள்ளன? சுமார் நான்கு லட்சம் ஏக்கர் வன நிலம் வேறு பயன்பாடுகளுக்காக மாற்றப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. அரசு நினைத்தால் எதற்கு வேண்டுமானாலும் வன நிலத்தை வழங்கலாம்; ஆனால் மக்கள் வாழ்வதற்காக மட்டும் வன நிலத்தை வழங்க முடியாது என்று கூறுவது எந்த அளவுக்கு நியாயமானது?

இந்தப் பிரச்சினை இப்போது தொடங்கியது அல்ல. மாஞ்சோலைப் பகுதியில் இருந்து மக்களை வெளியேற்ற வேண்டும் என்ற விவகாரம் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே இது தொடர்ந்து வருகிறது. அகஸ்திய மலைப் பகுதியையும் சுற்றுச்சூழலையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் தொடரப்பட்ட வழக்குகளும் இதனுடன் தொடர்புடையவை.

வன உரிமைச் சட்டம்

உச்ச நீதிமன்றம் அந்த மக்களை “ஆக்கிரமிப்பாளர்கள்” என்று எவ்வாறு முடிவு செய்தது?

2006-ஆம் ஆண்டு வன உரிமைச் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. வனப்பகுதிகளில் வாழும் மக்களின் உரிமைகளை அங்கீகரிப்பதே இந்தச் சட்டத்தின் நோக்கம்.

அந்தச் சட்டம், வனப்பகுதிகளில் வசிக்கும் மக்களின் உரிமைகளை அங்கீகரிக்க ஒரு குறிப்பிட்ட நடைமுறையை உருவாக்கியுள்ளது. மக்கள் தங்களுடைய உரிமைகளை அங்கீகரிக்கக் கோரி முறையாக விண்ணப்பிக்க வேண்டும். அந்த விண்ணப்பங்கள் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும். விண்ணப்பங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டால், அவர்களுடைய உரிமைகள் சட்டப்படி அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்.

வனப்பகுதியில் யார் ஆக்கிரமிப்பாளர், யார் அங்கு வாழ்வதற்கான உரிமை பெற்றவர் என்பதை வனத்துறை மட்டும் முடிவு செய்ய முடியாது. வன உரிமைச் சட்டம் உருவாக்கிய நடைமுறையின் அடிப்படையில்தான் அந்த முடிவு எடுக்கப்பட வேண்டும்.

எனவே, வனத்துறை வழங்கிய தகவல்களை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு உச்ச நீதிமன்றம் வெளியேற்ற உத்தரவு வழங்கியிருந்தால், அது சட்டத்தின் நோக்கத்திற்கு முரணானதாக இருக்கும் என்பது இங்கு காற்றில் பறக்க விடப்பட்டுள்ளது.

சட்டத்தின் நோக்கம்

2006-ஆம் ஆண்டு வன உரிமைச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டபோது, அந்தச் சட்டத்தை அறிமுகப்படுத்திய அமைச்சர், இந்திய வரலாற்றில் ஆதிவாசி மக்களுக்கு ஏற்பட்ட அநீதிகளைச் சரிசெய்வதற்காக இந்தச் சட்டம் கொண்டு வரப்படுவதாகக் குறிப்பிட்டார்.

இதற்கு முன்பு பல்வேறு காரணங்களால் ஆதிவாசி மக்களும், வனத்தைச் சார்ந்து வாழ்ந்த பிற சமூகத்தினரும் வனப்பகுதிகளில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். தங்களுடைய உரிமைகளுக்காக அவர்கள் நீண்டகாலமாகப் போராடினர். அந்தப் போராட்டங்களின் பின்னணியில்தான் வன உரிமைச் சட்டம் உருவானது.

இந்தச் சட்டம் புதிய உரிமைகளை உருவாக்குவதல்ல; மக்கள் காலங்காலமாக அனுபவித்து வந்த பாரம்பரிய உரிமைகளைச் சட்டரீதியாக அங்கீகரிப்பதே இதன் நோக்கம்.

தனிநபர் உரிமைகள்

ஒருவர் வனப்பகுதியில் வசித்து வந்திருந்தாலோ அல்லது விவசாயம் செய்து வந்திருந்தாலோ, அவர் குடியிருக்கும் இடத்திற்கும், பயிரிடும் நிலத்திற்கும் உரிமை கோர முடியும்.

இந்த உரிமைகள் 'தனிநபர் வன உரிமைகள்' எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. குடியிருப்பு நிலம் மற்றும் பாரம்பரியமாகப் பயன்படுத்தி வந்த விவசாய நிலம் ஆகியவை இந்த உரிமையின் கீழ் வரும்.

சமூக வன உரிமைகள்

வனத்தைச் சார்ந்து வாழும் மக்கள் பல்வேறு காரணங்களுக்காக வனப்பகுதிக்குள் சென்று வருகின்றனர். சிறு வனப் பொருட்களைச் சேகரித்து விற்பனை செய்தல், கால்நடை மேய்த்தல், கோயில்களுக்குச் சென்று வழிபடுதல், மயானங்களைப் பயன்படுத்துதல், நீர்நிலைகளைப் பயன்படுத்துதல், கால்நடைகளுக்கும் தங்களுக்கும் தேவையான வளங்களைப் பெறுதல் போன்றவை இதில் அடங்கும்.

ஒரு கிராமத்திலிருந்து மற்றொரு கிராமத்திற்குச் செல்லும் பாரம்பரியப் பாதைகளும் வனப்பகுதிக்குள் இருக்கலாம். இவ்வாறு ஒரு கிராமம் அல்லது சமூகத்தினர் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பயன்படுத்தி வந்த உரிமைகளைச் சட்டம் அங்கீகரிக்கிறது. இதுவே 'சமூக வன உரிமை' எனப்படுகிறது.

சமூக வன வள உரிமை

ஒரு வனப்பகுதியைச் சார்ந்து வாழும் கிராமங்களுக்கு, தாங்கள் பயன்படுத்தி வரும் வனப்பகுதியின் எல்லையை வரையறுத்து, அந்தப் பகுதியைப் பாதுகாக்கும் உரிமையும் பொறுப்பும் வழங்கப்படுகின்றன.

வனத்தைப் பாதுகாப்பது வனத்துறைக்கு மட்டும் உள்ள பொறுப்பு அல்ல; அந்த வனத்தைச் சார்ந்து வாழும் சமூகத்திற்கும் அதேபோன்ற பொறுப்பு உள்ளது. இதுவே 'சமூக வன வள உரிமை' எனப்படுகிறது.

அந்தப் பகுதியின் கிராம மக்களின் ஒப்புதல் இல்லாமல் அரசு வளர்ச்சித் திட்டம், கட்டிடம் அல்லது தொழிற்சாலை அமைக்கக்கூடாது என்பது இந்த உரிமையின் முக்கிய அம்சமாகக் கூறப்படுகிறது. வனத்துறையே ஒரு கட்டிடம் கட்ட வேண்டுமானாலும், சம்பந்தப்பட்ட மக்களின் ஒப்புதல் அவசியம் எனப் பேச்சில் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

அடிப்படை வசதிகளுக்கான உரிமை

வனப்பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கும் சாலை, குடிநீர், மருத்துவமனை, பள்ளிக்கூடம், அங்கன்வாடி போன்ற அடிப்படை வசதிகள் தேவை.

முன்பு வன நிலம் என்பதைக் காரணம் காட்டி, இத்தகைய வசதிகளுக்கான கட்டிடங்களை அமைக்க அனுமதி வழங்கப்படாமல் இருந்தது. வன உரிமைச் சட்டம், மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகக் குறிப்பிட்ட அளவு வன நிலத்தைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கிறது.

ஒரு பள்ளி, சாலை அல்லது மருத்துவமனை அமைக்க ஒரு ஹெக்டேர் வரையிலான நிலத்தைப் பயன்படுத்தலாம் என்றும், குறிப்பிட்ட வரம்புக்குள் மரங்களை அகற்ற அனுமதி இருக்கலாம் என்றும் அவர் விளக்குகிறார். இதற்கான அனுமதிகள் சம்பந்தப்பட்ட வனத்துறை அதிகாரிகளின் மட்டத்திலேயே வழங்கப்படலாம் என்றும் கூறப்படுகிறது.

பழங்குடியினர் மற்றும் காடுகளின் அருகில் வாழ்வோர்

இந்தச் சட்டம் பழங்குடியின மக்களுக்கு மட்டும் அல்ல; பாரம்பரியமாக வனத்தைச் சார்ந்து வாழும் பிற மக்களுக்கும் பாதுகாப்பு வழங்குகிறது.

பழங்குடியின மக்கள் 2005 டிசம்பர் 13-ஆம் தேதியன்று அந்த உரிமையை அனுபவித்து வந்திருக்க வேண்டும். பழங்குடியினர் அல்லாத பாரம்பரிய வனவாசிகள், அந்தத் தேதிக்கு முன்பு மூன்று தலைமுறைகளாக — சுமார் 75 ஆண்டுகள் — அந்தப் பகுதியில் வசித்து வந்ததற்கான ஆதாரத்தை வழங்க வேண்டும் என்ற வேறுபாடு விளக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கிராமசபையின் அதிகாரம்

வன உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ், உரிமைகளை அடையாளம் காணும் முதன்மை அதிகாரம் கிராமசபைக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.

ஒருவர் தனக்குக் குடியிருப்பு நிலம் அல்லது விவசாய நிலத்திற்கான உரிமை வேண்டும் என்று கோரினால், அந்த விண்ணப்பத்தை மாவட்ட ஆட்சியரிடம் அல்லது அமைச்சரிடம் மட்டும் கொடுக்க முடியாது. சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட நடைமுறையின்படி, விண்ணப்பம் முதலில் சம்பந்தப்பட்ட கிராமசபையிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும்.

ஆட்சியர், அமைச்சர் அல்லது வேறு அதிகாரி தனிப்பட்ட முறையில் அந்த உரிமையை அங்கீகரிக்க முடியாது. உரிமை கோருபவர் தகுதியுடையவரா என்பதை முதலில் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் கிராமசபைகளுக்கே உள்ளது.

இங்கு குறிப்பிடப்படும் கிராமசபை, வழக்கமான உள்ளாட்சி அமைப்பின் கிராமசபையிலிருந்து வேறுபட்டது. வன உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ், வனத்தைச் சார்ந்து வாழும் ஒவ்வொரு கிராமத்திற்கும் தனித்துவமான சட்டப்பூர்வ பங்கு வழங்கப்படுகிறது. அதனடிப்படையில் பழங்குடி மக்கள் இணைந்த கிராமசபைக்கே முதல் மற்றும் வலுவான உரிமையைச் சட்டம் வழங்கியுள்ளது.

வன உரிமைக் குழு

கிராமசபை, வன உரிமைக் குழுவைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். 18 வயதுக்கு மேற்பட்ட கிராம மக்கள் கிராமசபை உறுப்பினர்களாக இருப்பார்கள்.

இந்தக் குழு, மக்களிடமிருந்து உரிமைக் கோரிக்கை விண்ணப்பங்களைப் பெறும். விண்ணப்பங்களை ஆய்வு செய்து, தகுதியுடையவை மற்றும் தகுதியற்றவை எனப் பிரிக்கும். தேவையான பதிவுகள் மற்றும் ஆதாரங்களைப் பரிசீலிக்கும்.

பின்னர், வன உரிமைக் குழு தனது பரிந்துரையை கிராமசபையிடம் சமர்ப்பிக்கும். கிராமசபை அந்தப் பரிந்துரையை ஏற்றுக் கொள்ளவோ நிராகரிக்கவோ முடியும்.

மேல்மட்டக் குழுக்கள்

கிராமசபை பரிசீலித்த விண்ணப்பங்கள் அடுத்ததாகத் துணைப்பிரிவு அளவிலான குழுவுக்கு அனுப்பப்படும். இந்தக் குழுவில் சப்-கலெக்டர் அல்லது ஆர்.டி.ஓ., வனத்துறை அதிகாரி, வருவாய்த்துறை அதிகாரி மற்றும் பழங்குடியினர் நலத்துறை அதிகாரிகள் இருப்பார்கள்.

மாவட்ட அளவிலான குழுவில் மாவட்ட ஆட்சியர் உள்ளிட்ட அதிகாரிகள் இருப்பார்கள். வனத்துறை, வருவாய்த்துறை, பழங்குடியினர் நலத்துறை மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் இதில் இடம்பெறுவர்.

இந்தக் குழுக்கள் விண்ணப்பங்களைப் பரிசீலித்து உரிமைச் சான்றிதழை வழங்கும் நடைமுறை உள்ளது. மாநில அளவில் கண்காணிப்புக் குழுவும் செயல்படும்.

ஆனால், மேல்மட்டக் குழுக்களுக்கு கிராமசபையின் முடிவைத் தன்னிச்சையாக நிராகரிக்கும் அதிகாரம் இல்லை. சந்தேகம் இருந்தால் விண்ணப்பத்தை மீண்டும் கிராமசபைக்கே அனுப்பி விளக்கம் கேட்க வேண்டும் என்பதே சட்டத்தின் நடைமுறை எனப் பேச்சில் கூறப்படுகிறது.

வெளியேற்றம் தொடர்பான கேள்வி

வன உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் மக்களின் உரிமைகள் தீர்மானிக்கப்படுவதற்கு முன்பாக அவர்களை வெளியேற்றக் கூடாது என்பது விதிமுறை. மேலும் ஒரு சிறிய மாற்றத்தை அங்கு கொண்டு வரவேண்டுமென்றாலும் கிராமசபையின் ஒப்புதல் மிக முக்கியம். ஆனால் உச்ச நீதிமன்றம் இதையெல்லாம் கவனத்தில் கொள்ளாமல் அரசை வைத்து அம்மக்களை உடனடியாக வெளியேற்றும் வேலையில் மட்டுமே உள்ளது.

மேகமலையில் வாழும் மக்களை முதலில் “ஆக்கிரமிப்பாளர்கள்” என்று முடிவு செய்து வெளியேற்ற முயற்சிப்பது சட்ட நடைமுறையைப் புறக்கணிப்பதாக இருக்காதா?

“ஆக்கிரமிப்பாளர் யார்?” என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டிய அதிகாரம் கிராமசபைக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள நிலையில், அந்த அதிகாரத்தை நீதிமன்றம் அல்லது வனத்துறை எடுத்துக் கொள்வது சரியா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

காடுகளைப் பற்றிய பார்வை

ஒரு காடு என்பது நிலம், மரங்கள், செடிகள், கொடிகள், விலங்குகள் மட்டுமல்ல; அங்கு வாழும் மனிதர்களையும் உள்ளடக்கியது.

காட்டின் நலனைப் பற்றிப் பேசும்போது நிலம், தாவரங்கள், விலங்குகள், மனிதர்கள் மற்றும் ஆதிவாசி சமூகங்கள் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

ஆனால், வனத்துறையின் பார்வையில் காடு என்பது நிலம், மரங்கள் மற்றும் விலங்குகளுக்கான பகுதி மட்டுமே; அங்கு வாழும் மக்கள் காட்டை அழிக்கும் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் எனக் கருதுவது முற்றிலும் தவறு.

வனப் பாதுகாப்புச் சட்டங்கள்

இந்திய வனச் சட்டம், வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம், வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புச் சட்டம், உயிரியல் பல்வகைமைச் சட்டம் மற்றும் தமிழ்நாடு வனச் சட்டம் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

இந்தச் சட்டங்கள் காட்டையும் இயற்கையையும் பாதுகாடுகின்றன. ஆனால், வனப்பகுதிகளில் வாழும் மனிதர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் முக்கியமான சட்டமாக 2006-ஆம் ஆண்டு வன உரிமைச் சட்டம் உள்ளது என்பதைத் தற்போது உச்ச நீதிமன்றமும் ஆட்சியாளர்களும் மறந்து அல்லது மறைத்து மக்களை வெளியேற்ற நினைக்கிறார்கள்.

நியாம்கிரி எடுத்துக்காட்டு

ஒடிசாவில் உள்ள நியாம்கிரி மலையை எடுத்துக்காட்டாகப் பேச்சாளர் குறிப்பிடுகிறார். அங்கு வனத்தைச் சார்ந்து வாழும் பழங்குடியின மக்களின் கிராமசபை, ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் சுரங்கத் திட்டத்துக்கு எதிராகத் தீர்மானித்துப் போராடியது.

கிராமசபையின் அனுமதி இல்லாமல் அந்தத் திட்டத்தை முன்னெடுக்க முடியாத நிலை உருவானது. இதன் மூலம், வன உரிமைச் சட்டம் மக்களுக்கு வெறும் நில உரிமையை மட்டும் வழங்குவதல்ல; தங்கள் வனப்பகுதியைப் பற்றிய முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தையும் வழங்குகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். மேகமலையிலும் இதே சட்ட நடைமுறை பின்பற்றப்பட வேண்டும் என்பது மக்களின் எதிர்பார்ப்பு ஆகும்.

புலிகள் காப்பகங்கள்

இந்தியாவில் பல புலிகள் காப்பகங்கள் உள்ளன; தமிழ்நாட்டில் களக்காடு–முண்டந்துறை, ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்–மேகமலை, ஆனைமலை, முதுமலை மற்றும் சத்தியமங்கலம் ஆகியவை புலிகள் காப்பகங்களாக இருந்துவருகின்றன.

புலிகள் காப்பகம் அறிவிக்கப்படும் முன், அந்தப் பகுதியில் வசிக்கும் மக்களின் உரிமைகள் முறையாகத் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும் எனச் சட்டம் கூறுவதாக அவர் விளக்குகிறார்.

மக்களின் உரிமைகள் தீர்மானிக்கப்படாமல் ஒரு பகுதியைப் புலிகள் காப்பகமாக அறிவித்தால், அது சட்ட நடைமுறைக்கு முரணானதாக இருக்கும். மேலும், “மேகமலை மற்றும் வரிசநாடு மலையில் புலிகளே இல்லை. இத்தனை ஆண்டுகளில் நாங்களோ எங்கள் முன்னோர்களோ பார்த்ததாகக்கூட நாங்கள் கேள்விப்பட்டதில்லை — அப்படி புலி இருந்தால் எங்களால் எப்படி காட்டில் வசிக்க முடியும்? அரசிடம் எத்தனை புலி உள்ளது, எத்தனை பேர் புலியால் அடித்துக் கொல்லப்பட்டனர் என்ற கணக்கு உண்டா?” என்ற கேள்வியை எழுப்புகின்றனர். மேலும் “புலிகள் இருக்கின்றன என்பதும், இங்கு புலிகள் சரணாலயம் வரப் போகிறது என்பதும் இந்த பழங்குடி மக்களைக் காட்டிலிருந்து விரட்ட அரசு பயன்படுத்தும் பச்சையான பொய்” என்றும் மக்கள் கூறுகிறார்கள்.

தமிழ்நாடு அரசின் நிலைப்பாடு

தமிழ்நாடு அரசு, வன உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் உரிமைக் கோரிக்கைகள் பரிசீலனையில் இருக்கும் வரை மக்களை வெளியேற்றக் கூடாது என்று தெளிவான நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டும்.

உரிமைக் கோரிக்கைகள் முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்பே வெளியேற்றம் நடத்துவது சட்டப்படி தவறு. “ஆக்கிரமிப்பாளர் யார்?” என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டியது கிராமசபைதான்; ஆனால் இங்கு முடிவெடுப்பது எங்கோ இருக்கும் உச்ச நீதிமன்றம்.

தமிழ்நாடு அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தில் மறுஆய்வு மனு தாக்கல் செய்து, வன உரிமைச் சட்டத்தின் பிரிவுகளை முன்வைத்து வாதிட வேண்டும். வன உரிமைச் சட்டத்தை மதிக்காமல் நீதிமன்ற உத்தரவை நடைமுறைப்படுத்துவது சரியானதா? என்று கேள்வி எழுப்ப வேண்டும்.

மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கத் தமிழ்நாடு அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தில் வலுவான சட்ட வாதத்தை முன்வைக்க வேண்டும். ஆனால் தமிழ்நாடு அரசு மக்களை வெளியேற்றுவதற்கான அவகாசம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பது மட்டும் போதாது; வன உரிமைச் சட்டமே முதன்மையானது என்று அரசு தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

மேகமலைப் பிரச்சினை அங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்க்கை மற்றும் வாழ்வாதாரத்தைப் பற்றிய பிரச்சினை மட்டுமல்ல. இந்தியாவில் வன உரிமைச் சட்டத்தின் அதிகாரமும் நடைமுறையும் மதிக்கப்படுகிறதா என்பதற்கான முக்கியமான சோதனையாகவும் இது உள்ளது.

வன உரிமைச் சட்டம் நடைமுறையில் இருக்கும்போது, மக்களின் உரிமைகள் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கு முன் அவர்களை வெளியேற்றக் கூடாது. முதலில் கிராமசபைகள் மூலம் உரிமைக் கோரிக்கைகள் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும்.

யார் ஆக்கிரமிப்பாளர், யார் பாரம்பரிய உரிமை பெற்றவர் என்பதைச் சட்டப்படி தீர்மானிக்க வேண்டியது கிராமசபை மற்றும் வன உரிமைச் சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட நடைமுறைகளே தவிர, வனத்துறையின் ஒருதலைப்பட்ச முடிவு அல்ல. அரசும் உச்ச நீதிமன்றமும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே அம்மக்களின் கோரிக்கையாக உள்ளது. ஆனால் பொத்தாம்பொதுவாக எல்லோரும் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என்று கூறுவது, இதற்கு முன் இருக்கும் சட்டத்தைப் புறந்தள்ளி இந்தியா முழுமைக்கும் மலைகளில் சட்டத்தின் விதிகளுக்கு உட்பட்டு வாழும் பூர்வகுடி மக்களுக்குப் புதிய நடைமுறையைக் கொண்டுவர நினைப்பது தவறான போக்கு.

மேகமலை, வரிசநாடு மக்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் அல்லர்; சட்டப்படிதான் வாழ்கிறார்கள் என்பதால்தான் 1967-இல் முதல்வர் அண்ணா முதல் கலைஞர், எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதா, ஸ்டாலின் உள்ளிட்ட தமிழ்நாடு முதல்வர்கள் அரசு சார்பில் அம்மக்களுக்குப் பட்டாக்களைக் கொடுத்து வாழ வழிவகை செய்துள்ளனர்.

ஏற்கனவே இருக்கும் சட்டத்தை உச்ச நீதிமன்றமும் அரசுமே மீறி மக்களை விரட்டினால், மக்களின் உரிமை பறிக்கப்பட்டு ஆதிக்க அதிகாரமே மேலோங்கும் சூழல் உருவாகும். இது ஆண்டாண்டு காலமாகப் பழங்குடி மக்கள் அனுபவித்து வரும் கொடுமையாகும். 'எம்.ஜி.ஆர் வழியில் ஆட்சி' எனும் தவெக அரசு, இம்மக்களுக்கு மறுசீராய்வு மனு தாக்கல் செய்து மக்களுக்கான உரிய உரிமையைப் பெற்றுத்தர வேண்டும். மேலும் பட்டா இன்னும் கொடுக்கப்படாத மக்களுக்குப் பட்டாக்களை வழங்கி அவர்களின் வாழ்விட உரிமையை நிலைநாட்ட வேண்டும். அதை விடுத்து இம்மக்கள் பிரச்சினையை எப்போதும் போல கண்டுகொள்ளாமல் நீதிமன்றத்தில் கையை விரித்துவிட்டு, "உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு" என்று நழுவிக் கொள்ளும் வேலையைப் பாஜகவுக்கு ஆதரவாக விஜய் செய்ய நினைக்கக் கூடாது.

- த.மு.யாழ் திலீபன்