dmlogo

தொடர்பு முகவரி: எஸ்-5, மகாலட்சுமி அடுக்ககம், 13/26, குளக்கரை சாலை, சென்னை - 600 0034. பேச: 044 - 2822 1314

நீதிமன்ற விசாரணை குறித்தஅம்சங்களைப் புரிந்து கொள்ள ஏதுவாக, ஒரு வழக்கில் பல்வேறு வகைப்பட்ட சாட்சிகளின், சாட்சியங்களின் பதிவுகளை ஓர் எடுத்துக்காட்டாக ஆய்வு செய்யும்போதுதான் அவற்றின் முழுமையான பரிமாணங்களை உணர முடியும்.இந்த அடிப்படையில் மேலவளவு வழக்கின் சாட்சிகளின், சாட்சியங்கள் கடந்த இதழின் தொடர்ச்சியாக இந்த இதழிலும் வெளியிடப்படுகிறது.

அ.சா. 2 : குமார் (கண்ணுற்ற சாட்சி) முதல் விசாரணை :

நான் மேலவளவு காலனியில் குடியிருக்கிறேன். நான் கூலி வேலை செய்கிறேன். நான் பறையர் இனத்தை சேர்ந்தவர். அ.சா. 1 கிருஷ்ணனை எனக்கு தெரியும். இந்த வழக்கில் இறந்துபோன முருகேசன், மூக்கன், சேவகமூர்த்தி, பூபதி, செல்லதுரை, ராஜா ஆகியோர்களை எனக்கு தெரியும். எதிரிகள் அனைவரையும் எனக்கு தெரியும். பஞ்சாயத்து போர்டு தேர்தல் விஷயமாக, எதிரிகளுக்கும் எங்கள் இனத்தவர்களுக்கும் விரோதம். 30.06.97 ஆம் தேதியன்று சம்பவம் நடந்தது. 30.06.97 ஆம் தேதி மேலூர் பஸ் ஸ்டாண்டிலிருந்து நான், சின்னய்யாவும் கே.என்.ஆர். பஸ்சில் எங்கள் ஊருக்கு போவதற்கு ஏறினோம். எங்களுடன் எதிரிகள் அழகர்சாமி, துரைபாண்டி, ஜெயராமன், பொன்னய்யா, ஜோதி, மணிகண்டன் ஆகியோர்களும் ஏறினார்கள். ஜெயராமன் தற்போது இறந்துவிட்டார். பஸ்சில் முருகேசன், நித்தியானந்தம், பாண்டியம்மாள், சேவகமூர்த்தி, செல்லதுரை, ராஜா, பூபதி, மூக்கன், கிருஷ்ணன் ஆகியோர்களும் இருந்தார்கள்.

அக்ரஹாரம் கள்ளுக்கடை மேடு அருகே பஸ் வரும்போது துரைபாண்டி என்பவர் டிரைவரிடம் பஸ்சை நிறுத்தச் சொன்னார். 40ஆவது எதிரி ராமர் தலைமையில் வண்டியை சுற்றி கும்பலமாக இருந்தார்கள். முருகேசனை அழகர்சாமி (முதல் எதிரி) முடியைப் பிடித்து உனக்கு என்னடா பஞ்சாயத்து தலைவர் பதவி உனக்கு என்னடா நஷ்ட ஈடு? என்று சொல்லி பட்டாக் கத்தியால் வெட்டினார். முருகேசனின் தலையை எடுத்துக் கொண்டு அழகர்சாமி மேற்காக ஓடிவிட்டார். அங்கிருந்தவர்கள் மற்றவர்களை வெட்டினார்கள். தமிழனும், சேவகப் பெருமாளும், எனது இடது நடுவிரல் வலது கையிலும், பின் கழுத்திலும் வெட்டினார்கள். நான் எங்கள் ஊருக்கு ஓடினேன். எனக்கு முன்னாடி சின்னய்யா ஊருக்கு போயிருந்தார். சின்னய்யாவுக்கு காயம் இருந்தது.

நாங்கள் இருக்கும்போது கிருஷ்ணனும் ஊருக்கு வந்துவிட்டார். கிருஷ்ணனுக்கு தோள்பட்டையில் காயம் இருந்தது. என்னை யும், கிருஷ்ணனையும், சின்னய்யாவையும் சைக்கிளில் வைத்து மேலூர் ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிப் போனார்கள். அங்கிருந்து எங்கள் மூவரையும் மதுரை அரசு பெரிய மருத்துவமனைக்கு கூட்டிப் போனார்கள். மதுரை பெரிய ஆஸ்பத்திரியில் நான் ஒரு வாரம் உள்நோயாளியாக இருந்தேன். மறுநாள் என்னை டி.எஸ்.பி. வந்து விசாரித்தார்.

1, 4, 5, 6, 10, 19 மற்றும் 40ஆவது எதிரிகளின் தரப்பில் குறுக்கு விசாரணை :

நான் தினந்தோறும் கூலி வேலைக்குப் போகிறேன். என்னைப் போல் எங்கள் ஊரிலிருந்து பல ஊர்களுக்கு கூலி வேலைக்குப் போகிறார்கள். சம்பவ தினம் அன்று மதியம் 12.30 மணிக்கு மேலூர் வந்தேன். மேலூர் பஸ் ஸ்டான்டில் சின்னய்யாவை எதேச்சியாகப் பார்த்தேன். கே.என்.ஆர். பஸ் மேலூருக்கு நிறைய பயணிகளுடன் வந்தது. இந்த வழக்கில் இறந்த 6 பேர்களும் நான் பார்க்கும்போது பஸ்சில் உட்கார்ந்து கொண்டு இருந்தார்கள். பரவலாக 6 பேர்களும் மாறி மாறி பஸ்சில் உட்கார்ந்து கொண்டு இருந்தார்கள். மேலூரில் பஸ் ஸ்டாண்டை விட்டு புறப்பட்டு சென்ற பஸ் மேலவளவு கள்ளுக் கடை அருகில் துரைபாண்டி வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லும்வரை பஸ் எந்த இடத்திலும் நிற்கவில்லை.

நான் பார்த்தபோது அழகர்சாமி முருகேசனின் தலையை வெட்டி துண்டித்தது எல்லாம் பஸ்சுக்குள்தான். நான் பயந்துகொண்டு பஸ்சை விட்டு வெளியே வந்த பிறகு, தமிழனும், நான் அடையாளம் காட்டிய சேவகப் பெருமாளும் என்னை தாக்கினார்கள். அவர்கள் தாக்கியவுடன் எனக்கு காயம் ஏற்பட்டவுடன் நான் பயந்து கொண்டு ஊருக்கு வந்துவிட்டேன். அங்கிருந்த பொது மக்களிடம் 1ஆவது எதிரி முருகேசனின் தலையை துண் டித்து எடுத்து போன விஷயத்தை சொன்னேன். நான் சொன்னதை கேட்டவுடன் ஊர்மக்கள் சம்பவம் நடந்த இடத்திற்கு அலறி அடித்துக் கொண்டு ஓடிவந்தார்கள்.

ஊருக்கு போன இரண்டு நிமிடத்திலேயே என்னை சைக்கிளில் அழைத்துக் கொண்டு மேலூர் ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்தார்கள். அடிப்பட்ட எங்கள் மூவரையும் ஊரைவிட்டு மேலூர் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். மேலூர் ஆஸ்பத்திரியில் 5 அல்லது 10 நிமிடங்கள்தான் இருந்தோம். மூவரும் ஒன்றாகத்தான் மதுரை பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்கு போனோம். டி.எஸ்.பி. விசாரணையில் 8 எதிரிகளின் பெயர்களை மட்டும் சொல்லி உள்ளேன் என்றும் மற்ற எதிரிகளின் பெயர்களை நான் சொல்லவில்லையென்றும் சொன்னால் அது சரியல்ல. நான் பஸ்சில் போனேன் என்று பொய் சொல்கிறேன் என்றால் சரியல்ல. 30.6.97 ஆம் தேதியன்று மேலூர் டவுனில் கலவரமொன்று ஏற்பட்டபோது அந்தக் கலவரத்தில்தான் எனக்கு காயம் ஏற்பட்டது என்றும் அதைக் கொண்டு என்னை வழக்கில் போலிசார் சாட்சியாக உட்புகுத்தியுள்ளார்கள் என்றும் சொன்னால் சரியல்ல.

அ.சா. 3 : சின்னையா (கண்ணுற்ற சாட்சி) முதல் விசாரணை :

நான் மேலவளவு காலனியில் குடியிருக்கிறேன். நான் பறையர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். இங்குள்ள எதிரிகள் அனை வரையும் எனக்கு தெரியும். 8ஆவது எதிரி மனோகரன் பாரதிதாசன் ஆகியோர்களைத் தவிர மற்ற எதிரிகள் அம்பலக்காரர் இனத்தை சேர்ந்தவர்கள். இறந்துபோன முருகேசன், பூபதி, ராஜா, செல்லதுரை, மூக்கன், சேவகமூர்த்தி ஆகியோர் தாழ்த்தப்பட்ட என் இனத்தை சேர்ந்தவர்கள். மேலவளவு பஞ்சாயத்தை தனித் தொகுதி ஆக்கி எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த முருகேசன் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதால், எதிரிகள் வகையறாவுக்கும் எங்கள் வகையறாவுக்கும் விரோதம் இருந்து வந்தது. சம்பவ தினத்தன்று நான் மேலூருக்கு மாட்டுத்தீவனம் வாங்குவதற்காக சென்றுவிட்டு ஊருக்கு திரும்புவதற்காக மேலூர் பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு பகல் 3 மணியளவில் வந்தேன்.

அங்கு எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த குமாரும் நானும் இருந்தோம். அம்பலக்காரர் ஜாதியை சேர்ந்த எதிரிகள் அழகர்சாமி, 1ஆவது எதிரி, 2ஆவது எதிரி துரைபாண்டி, 3ஆவது எதிரி பொன்னய்யா, இறந்துபோன ஜெயராமன், ஜோதி 4ஆவது எதிரி, 5ஆவது எதிரி மணிகண்டன் ஆகியோர்கள் வந்து எங்களுடன் கே.என்.ஆர். பஸ்சில் ஏறினார்கள்.

பஸ்சுக்குள் தலைவர் முருகேசன், பாண்டியம்மாள், மூர்த்தி, சேவகமூர்த்தி, செல்லதுரை, ராஜா, பூபதி, மூக்கன், கிருஷ்ணன் (அ.சா. 1) ஆகியோர்களும் இருந்தார்கள். அப்போது பஸ்சை சுற்றிலும் ராமர் கோஷ்டியைச் சேர்ந்த 40 பேர்கள் ஆயுதங்களுடன் இருந்தார்கள். அப்போது முருகேசனை, அழகர்சாமி (1ஆவது எதிரி) மாறி மாறி வெட்டினார். நானும், முருகேசனுக்குப் பின்னாடி இறங்கியபொழுது எதிரி கறந்தமலை (16ஆவது எதிரி) என்னுடைய வலது கன்னத்தில் வெட்டினார். குமாரை எதிரி தமிழனும், சேவக பெருமாளும் வெட்டினார்கள். (19 மற்றும் 27ஆவது எதிரி) சேவகமூர்த்தியை, சேதும், மணிவாசகமும் வெட்டினார்கள். (24, 6ஆவது எதிரிகள்).

நான் மிரண்டு போய் எங்கள் காலனிக்கு ஓடினேன். நான் ஊருக்குப் போனபோது எனக்கு முன்னாடியே குமார் காயத்துடன் அங்கு இருந்தார். நான் ஊருக்கு போன பிறகு அ.சா. 1 கிருஷ்ணன் வலது தோள்பட்டையில் காயத்துடன் வந்தார். எங்கள் மூவரையும் தும்மப்பட்டி வழியாக மேலூர் ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துப் போனார்கள். மேலூர் ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து பிறகு எங்களை மதுரை பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்கு காரில் அனுப்பி வைத்தார்கள். அங்கு வந்த ஆய்வாளர் அ.சா. 1 கிருஷ்ணன் விசாரித்தார். மறுநாள் என்னை டி.எஸ்.பி. விசாரித்தார். காயம்பட்ட சேவகமூர்த்தி இறந்து விட்டார். முருகேசனும் இறந்துவிட்டார். ஒருவருடம் கழித்து எனக்கு வயிற்றில் ஆப்ரேசன் செய்யப்பட்டது. எனக்கு நெத்தியில் அடிபட்டது.

1, 4, 5, 6, 10,19 மற்றும் 40ஆவது எதிரிகளின் தரப்பில் குறுக்கு விசாரணை :

சம்பவ தினம் நான் மேலூருக்கு வந்ததன் காரணம் மாட்டு தீவனம் வாங்குவதற்காக மட்டுமே. நாங்கள் பேருந்தில் ஏறியபோது உள்ளே இருக்கை காலியாக இருந்தது. நாங்கள் இருக்கையில் உட்கார்ந்து விட்டோம். அப்போது பேருந்துக்குள் அ.சா. 1 கிருஷ்ணனையும் மற்றும் இறந்துபோன 6 பேர்களையும் நான் பார்த்தேன். எனக்கு வெட்டுப்பட்ட உடனேயே பயந்து ஓடவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அங்கேயேதான் இருந்தேன். சுமார் 2 நிமிடங்கள் நின்று இருப்பேன். அதற்கு முன்பாகவே முருகேசனை அழகர்சாமி வெட்டுவதை பார்த்துவிட்டேன்.

பஸ்சுக்கு வெளியே நின்று கொண்டு இருந்தபோதுதான் மற்ற நபர்கள் வெட்டுப்பட்டதை நான் பார்த்தேன். குமார் வெட்டுப்பட்டதை தான் நான் முதன் முதலாகப் பார்த்தேன். குமாரை வெட்டியவர்கள் இரண்டு பேர்கள். அந்த வெட்டுப்பட்ட குமார் ஓடிவிட்டான். நானும் குமார் பின்னாடியே ஓடினேன். 40ஆவது எதிரி ராமரை எனக்கு சிறு வயது முதல் தெரியும்.

நான் எங்கள் ஊருக்கு போகும்போது எங்கள் கிராமத்தை சேர்ந்தவர்கள் ஆண் களும் பெண்களும் கலந்து கூடி கூச்சல் போட்டுக் கொண்டு இருந்தார்கள். அந்தக் கும்பலில் எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த இறந்தவர்களின் மனைவிமார்களும், உறவினர்களும் இருந்தார்கள். அவர்கள் என்ன நடந்தது என்று என்னை விசாரித்தார்கள். நான் கண்ட சம்பவம் பற்றி அவர்களிடம் தெரிவித்தேன். நான் காயம்பட்டதின் விளைவாக, எனது துணிமணிகளில் ரத்தம் இருந்தது. டி.எஸ்.பி. விசாரணையின்போது என்னையும் குமாரையும் அ.சா. 1 கிருஷ்ணன் தான் மருத்துவமனைக்கு கூட்டிச் சென்றார் என்று கூறியுள்ளேன் என்றால் அது சரிதான்.

மேலூர் அரசு மருத்துவமனையில் சுமார் 10 நிமிடங்கள்தான் இருந்திருப்போம். என்னை டாக்டர் பரிசோதனை செய்தபோது அ.சா. 1 கிருஷ்ணனும் அ.சா. 2 குமாரும் அங்கு இருந்தார்கள். டாக்டர் சொல்லியதன் பேரில் தான் மதுரை பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்கு நாங்கள் சென்றோம். மேலூர் நகரத்தில் நடந்த கலவரத்தில்தான் எனக்கு காயம் ஏற்பட்டது என்று சொன்னால் அது சரியல்ல. டி.எஸ்.பி. என்னை விசாரித்தபோது 10 பெயர்களை மட்டும் குறிப்பிட்டு சொல்லி உள்ளேன் என்றால் சரியல்ல. 13 பெயர்களை கூறியுள்ளேன்.

அ.சா. 4 : கூ. சத்தியமூர்த்தி (பிறழ் சாட்சி) முதல் விசாரணை :

நான் எட்டிமங்களத்தில் குடியிருக்கிறேன். நான் தாழ்த்தப்பட்ட பறையர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். மேலவளவு பஞ்சாயத்து தேர்தல் நடந்த விஷயம் பற்றி எனக்கு தெரியாது. இந்த வழக்கு பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது. (இச்சாட்சி பிறழ்சாட்சியாக கருதப்பட்டு பின்னர் அரசு வழக்குரைஞரால் குறுக்கு விசாரணை செய்யப்பட்டார்).

அ. சா. 5 : பெரியவர் (கண்ணுற்ற சாட்சி) முதல் விசாரணை :

நான் மேலவளவு காலனியில் வசிக்கிறேன். ஆஜர் எதிரிகளில் சில பேரை தெரியும். சில பேரை எனக்கு தெரியாது. அதில் எங்கள் ஊரைச் சேர்ந்தவர்களும் சேராதவர்களும் இருக்கிறார்கள். நான் தாழ்த்தப்பட்ட பறையர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். 30.6.97 அன்று திங்கட்கிழமை நான் மற்றும் ஏகாதேசியும் அக்ரஹாரத்திற்கு சென்றோம். அப்போது பகல் 3.15 மணி இருக்கும். அப்போது நத்தம் செல்லக்கூடிய கே.என்.ஆர். பஸ் வந்து நின்றது (எங்க ஊரைச் சேர்ந்த அம்பலக்காரர் ஜாதிக்காரர்களும் மற்ற ஊரைச் சேர்ந்தவர்களும் பஸ்சை சுற்றி அரிவாளுடன் நின்றனர். அதில் என் ஊரைச் சேர்ந்த எதிரிகள் ராமர், தங்கமணி, கண்ணன், எதிரி ரசம் என்கிற அய்யாவு, எதிரி மார்கண்டன் (11ஆவது எதிரி) மற்றும் பலரும். எங்கள் ஊரைச் சேர்ந்த எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களை, எங்கள் ஊரைச் சேர்ந்த அம்பலக்காரர்களும் மற்ற ஊரைச் சேர்ந்தவர்களும் வளைத்து வளைத்து வெட்டினார்கள். அவர்கள் அரிவாள், கத்தி, ஆயுதங்களுடன் வந்தனர். எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த தலைவர் முருகேசனை முதல் எதிரி அழகர்சாமி வெட்டி, தலையை துண்டாக எடுத்துக் கொண்டு வயல்காட்டுப் பக்கம் ஓடிவிட்டார்.

எதிரி ராமர், எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த ராஜாவை மாறி, மாறி தலை பக்கம் வெட்டினார். எதிரி ஆண்டிச்சாமி, அதே ராஜாவை பின்பக்கம் வெட்டினார். என் இனத்தைச் சேர்ந்த சேவகமூர்த்தியை எதிரி மனோகரன் வலது கையில் வெட்டினார். என் இனத்தைச் சேர்ந்த மூக்கனை எதிரி ராஜேந்திரன் கையில் வெட்டினார். எதிரி கறந்தலை, எங்கள் இனத்தை சேர்ந்த சின்னய்யாவை (அ.சா. 3) அருவாளால் வெட்டினார். நான் நெருங்கிச் சென்றபொழுது, அவர்கள் எங்களையும் வெட்டி விடுவதாக மிரட்டியதால் நான் பயந்து ஓடினேன்.

1, 4, 5, 6, 10, 19 மற்றும் 40ஆவது எதிரிகளின் தரப்பில் குறுக்கு விசாரணை :

நான் மேலவளவு கிராமத்திலேயே பிறந்து வளர்ந்தவன், மேலவளவு கிராமத் தைச் சேர்ந்த எனக்கு தெரிந்த நபர்களின் பெயர்களை முன் விசாரணையில் குறிப்பிட்டுள்ள நானும், ஏகாதேசியும், ஒரே காரணத்திற்காகத்தான் அக்ரஹாரம் கிராமத்திற்கு சென்றோம். மாடு வாங்குவதற்காக சென்றோம். 20 மீட்டர் தூரத்திலிருந்து பஸ் நின்றதையும் ஜனங்கள் சூழ்ந்து நின்றதையும் பார்த்தோம். பஸ்சுக்கு வடபுறமாக நின்று நாங்கள் பார்த்தோம். மேலும் பஸ்சை நோக்கி நகர்ந்து நாங்கள் சென்றோம். அப்படி நாங்கள் சென்றபோது பஸ்சிலிருந்து இறங்கி வந்தவர்கள் எங்களை நோக்கி யாரும் ஓடிவரவில்லை. எங்கள் இனத்தை சேர்ந்தவர்களை தவிர மற்றவர்கள் இறங்கி ஓடிவிட்டனர்.

எங்கள் இனத்தை சேர்ந்தவர்களை இறங்க விடவில்லை. இரண்டு வழிகளிலும் அடைத்துக் கொண்டதால் எங்கள் இனத்தவர்கள் பஸ்சுக்குள்ளே இருந்து இறங்க இறங்க வெட்டினார்கள். அம்பலக்காரர் இனத்தை சேர்ந்தவர்களும் பஸ்சுக்குள் இருந்தார்கள். அவர்கள் எங்கள் இனத்தை சேர்ந்த ஒவ்வொருவரையும் வெட்டி வெளியே தள்ளினார்கள். அப்படித் தள்ளப்பட்டவர்களை வெளியில் இருந்தவர்கள் மீண்டும் அவர்களை வெட்டினார்கள். அப்படி வெட்டுப்பட்டவர்களும் ஆங்காங்கே விழுந்து விட்டார்கள். நானும் ஏகாதேசியும் கூச்சல் போட்டோம்.கூச்சல் போட்டவுடன் எங்களை மிரட்டியதால் நாங்கள் எங்கள் ஊருக்கு ஓடிவிட்டோம். நாங்கள் சென்றதும் எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த 6 பேர்களையும் கொன்றுவிட்டார்கள் என்று பொதுவான ஊர் ஜனங்களிடம் சொன்னோம். நாங்கள் சொன்னதும் அவர்கள் அலறி அடித்துக்கொண்டு சம்பவ இடத்தை நோக்கி ஓட ஆரம்பித்து விட்டனர். இரவு 10 மணி வரை போலிசார் யாரும் மேலவளவு காலனிக்கு வரவில்லை. இரவு 10 மணியளவில் நான் சம்பவ இடம் வந்த பிறகு தான் போலிசார் அங்கு வந்திருப்பது எனக்கு தெரிய வந்தது. வெட்டுப்பட்ட சம்பவத்தை நான் பஸ் நின்ற இடத்திற்கு மேற்குப் பக்கம் நின்று பார்த்தேன்.

அ.சா. 6 : ஏ.கே. பழனி (கண்ணுற்ற சாட்சி) முதல் விசாரணை :

நான் மேலவளவு காலனியில் வசிக்கின்றேன். எங்கள் ஊரில் பஞ்சாயத்து தேர்தல் நடந்தது. அது தனித் தொகுதி. முருகேசன் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார். அதன் காரணமாக கள்ளர் சமுதாயத்திற்கும் தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்திற்கு விரோதம் ஏற்பட்டது. 30.6.97 ஆம் தேதி அன்று பகல் 2.45 மணியளவில் நான் மேலூர் பஸ் ஸ்டாண்டில் நின்று கொண்டு இருந்தேன். என்னுடன் கணேசன் என்பவரும் நின்று கொண்டு இருந்தார். மேலவளவுக்கு செல்வதற்காக நான் நின்று கொண்டு இருந்தேன். அப்போது கே.என்.ஆர். பஸ் திண்டுக்கல் போகும் பஸ் வந்தது. உடனே பஸ்சில் நானும் கணேசனும் ஏறிவிட்டோம். எங்களுக்குப் பின்னாடி அ.சா. 2 குமாரும், அ.சா. 3 சின்னய்யாவும் ஏறினார்கள். அதன் பிறகு எதிரி அழகர்சாமி, இறந்து போன எதிரி ஜெயராமன், எதிரி ஜோதி, மணிகண்டன் மற்றும் பலரும் பஸ்சில் ஏறினார்கள். பஸ்சுக்குள் எங்க ஊர் தலைவர் முருகேசன் ராஜா, செல்லதுரை, சேவகமூர்த்தி, கிருஷ்ணன், நித்தயானந்தம், பாண்டியம்மாள் ஆகியோர்களும் இருந்தார்கள்.

பஸ் அக்ரஹாரம் கள்ளுக்கடை மேடு வந்தபோது பஸ்சில் இருந்த எதிரி துரை பாண்டி பஸ்சை நிறுத்துடா என்று கூச்சல் போட்டவுடன் டிரைவர் பஸ்சை நிறுத்திவிட்டார். உடனே எதிரி தலைவர் அழகர்சாமி அரிவாளால் முருகேசனை வெட்டினார். எதிரி அழகு முருகேசனை இடது கன்னத்திலும், வலது தோள்பட்டையிலும் அரிவாளால் வெட்டினார். எதிரி பாரதிதாசன், முருகேசனை இடது கையில் அரிவாளால் வெட்டினார். எதிரி நாகேஷ், முருகேசனை இடது முழங்கையில் வெட்டினார். எதிரி கதிர்வேல், எதிரி தங்கமணி, எதிரி கணேசன், எதிரி மணி ஆகியோர்களும் முருகேசனின் வயிற்றுப் பகுதியிலும் நெஞ்சுப் பகுதியிலும் வெட்டினார்கள். எதிரி ரங்கநாதன், சேவகமூர்த்தியை இடது கணுக்காலில் வெட்டினார்கள். எதிரி சேகர் பூபதியுடைய வலது கையில் வெட்டினார்.

எதிரி தமிழன் அ.சா. 2 குமாருடைய வலது கையில் வெட்டினார். எதிரி ராஜேந்திரன், மூக்கனுடைய வலதுபுற தலையில் வெட்டினார். எதிரி ராஜேந்திரன், மூக்கனுடைய வலதுபுற தலையில் வெட்டினார். மேலும் எதிரி ராமர், எதிரி மனோகரன், எதிரி சக்கரமூர்த்தி ஆகியோர்களும் மற்றவர்களும், சேர்ந்து பக்கத்தில் யாராவது வந்தால் வெட்டிவிடுவோம் என்று மிரட்டினார்கள். நாங்கள் பயந்து கொண்டு ஓடிவிட்டோம். பிறகு வெட்டுப்பட்ட 6 பேர்களும் இறந்துவிட்டதாக தெரிந்து கொண்டேன். 35 நாட்கள் கழித்து டி.எஸ்.பி. வந்து என்னை விசாரித்தபோது நான் இந்த சம்பவம் பற்றி சொன்னேன்.

1, 4, 5, 6, 10, 19 மற்றும் 40ஆவது எதிரிகளின் தரப்பில் குறுக்கு விசாரணை :

நான் பஸ்சில் ஏறியபோது உட்காருவதற்கு சீட் கிடைத்தது. என்னுடன் கணேசனும் பஸ்சில் சீட் கிடைத்து உட்கார்ந்து விட்டார். நான் குறிப்பிட்டுச் சொல்லிய நபர்களைத் தவிர வேறு பல நபர்களும் பஸ்சில் ஏறினார்கள். நான் எங்கள் இனத்தை சேர்ந்த நபர்களை இச்சம்பவத்தில் இறந்து போனவர்களிடமும் சாட்சிகளிடமும் நான் பேசவில்லை. நான் பஸ்சில் உட்கார்ந்திருந்தபடியே அழகர்சாமி 1ஆவது எதிரி முருகேசனை வெட்டுவதைப் பார்த்தேன். அவர் வெட்டுப்பட்டதை பார்த்தும் உள்ளே இருந்த பயணிகள் கீழே இறங்கி ஓட ஆரம்பித்தார்கள். 1ஆவது எதிரி அழகர்சாமி வெட்டிய முதல் வெட்டு முருகேசனின் வலதுபுற தோள்பட்டையில் பட்டது. வெட்டு வாங்கும்போது முருகேசன் குனிந்தபடி இருந்தார். மேலும் முருகேசனை இழுத்துக் கொண்டே வந்தார்கள். மற்ற அம்பலக்காரர் ஜாதியை சேர்ந்தவர்கள் அப்போது முருகேசனை வெட்டிக் கொண்டும் குத்திக் கொண்டும் வந்தார்கள். அன்று அழகர்சாமி மற்றும் அம்பலக்காரர்களும் முருகேசனை வெட்டியதை முதல் முதலில் பார்த்தேன்.

நான் மற்ற நபர்களை வெட்டியதையும் பார்த்துவிட்டுத்தான் ஓடினேன். முருகேசனை தவிர மற்ற நபர்கள் வெட்டுப்பட்டதை பஸ்சுக்கு வெளியே நின்றுதான் நான் பார்த்தேன். நான் பார்த்த சம்பவம் சுமார் 10 நிமிடங் கள் நடத்திருக்கும். நான் பயந்து ஊருக்கு ஓடியபோது என்னுடன் வேறு யாராவது ஓடி வந்தார்களா என்பதை நான் கவனிக்கவில்லை. நான் ஊருக்குப் போனவுடன் என் தாயாரிடம் நடந்த சம்பவத்தை கூறினேன். நான் ஊருக்கு ஓடிப்போய் சேர்ந்தபோது, அங்கு ஜனங்கள் கூடியிருந்தார்களா இல்லையா என்பது எனக்கு ஞாபகமில்லை.

என் தாயார் யாரிடமும் சொல்லாதேஎன்று கேட்டுக் கொண்டதால், புலன் விசாரணைக்கு வந்தவர்களிடம் நான் எதுவும் சொல்லவில்லை. அப்போது என் தாயாரை அந்த போலிஸ் அதிகாரி விசாரிக்கவில்லை. நான் சொல்வது போல் சம்பவம் எதையும் நான் பார்க்கவில்லையென்றும் காலதாமதமாக ஜோடிக்கப்பட்ட வழக்கில் என்னை சாட்சியாக போலிசார் உட்புகுத்தியுள்ளார்கள் என்றால் சரியல்ல.

-சு.சத்தியச்சந்திரன்

Pin It

பூந்தோட்டம் வளர்த்த என்னை

பெருங்காட்டில் தள்ளிப் போகிறீர்கள்

ஞானம் பெற்றுத் திரும்புவேன்

அப்பெருங்காட்டிலிருந்து

வுத்தக் கூறின் தொன்மையுடன் மிளிரும் இந்தக்கவிதை, வாசகனுக்குப் பல சாளரங்களைத் திறக்கிறது. எளிமையான சொற்களாலான, பல்வேறு பரிமாணங்களைத் தரக் கூடிய இக்கவிதையை எழுதியவர் யாழினி முனுசாமி. வாழ்வின் அடர்ந்த இருளிலிருந்து வெளியேறி, வெளிச்சங்களை விழிகள் சுவைக்கும் ஒரு தலித் வாழ்வின் மனவெளியை அப்படியே பதிவு செய்வது, யாழினி முனுசாமியின் கைவண்ணம். அவருடைய முதல் தொகுப்பு "உதிரும் இலை.' கவிஞர், கட்டுரையாளர், கலை இலக்கிய விமர்சகர், பதிப்பாளர் என்ற அடையாளங்களுடன் தமிழ்த்துறை பேராசிரியராகவும் பணிபுரியும் இவர், "முரண்களரி' என்ற இலக்கிய அமைப்பை நடத்தி வருகிறார்.

கிராமத்து வாழ்விலிருந்து புலம் பெயர்ந்து, நகர வாழ்க்கைக்கு வரும் மக்களுக்கு எத்தனையோ இடர்ப்பாடுகள் இருக்கின்றன. கிராமத்திலிருந்ததைப் போன்ற அகன்ற வாசல்களோ, இயற்கை தரும் தூய்மையான காற்றோ நகரத்தில் இல்லை. ஆனால் மிக முக்கியமான பயன் ஒன்று இருக்கிறது. அதைத் தன் கவிதையில் மிக லாவகமாகப் பதிவாக்குவார் யாழினி முனுசாமி. நகரத்தின் மீது பிறர் சுமத்தும் குற்றச்சாட்டுகளையெல்லாம் அடுக்கிக் கொண்டே வந்து, கடைசியில் ஊருக்கு வெளியே/எங்களை ஒதுக்கி வைத்திருக்கும்/உங்கள் கிராமங்களைவிட/அன்பானதாய் இருக்கிறது இந்நகரம்'' என்று முடிப்பார்.

செய்யாறு வட்டம் மோரணம் கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர் யாழினி முனுசாமி. நாடகத்திற்குப் பெயர் பெற்ற ஊர் செய்யாறு. அங்கு நடந்த நாடகங்கள், கலைத்தன்மை மிளிரும் பொய்க்கால் குதிரை போன்ற நடனங்கள் திருவிழாக்காலங்களில் காணக் கிடைக்கும் இன்னபிற கலைவடிவங்களை இளம் வயதிலேயே மனதில் பதிய வைத்ததும், சிறு வயதில் அவருடைய பாட்டி சொன்ன கதைகள் அவருள் ஆழப்பதிந்ததும் கலைமேல் தனக்கு ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியது என்று சொல்கிறார்.

தொண்ணூறுகளில் சென்னையில் முதுகலை படிக்க வந்தவர், நிறைய இலக்கியக் கூட்டங்களில் பார்வையாளராகப் பங்கேற்று வந்திருக்கிறார். சிற்றிதழ்களை வாசித்திருக்கிறார். அப்போது வெளிவந்த "பழையன கழிதலும்' என்ற சிவகாமியின் நாவல், அவரை நவீன இலக்கியத்தின் பக்கமும் தலித் இலக்கியத்தின் பக்கமும் திருப்பியிருக்கிறது. மார்க்சியவாதிகளுடனான நட்பும் வாசிப்பும் அவரை மார்க்சியத்தில் பற்றுடையவராக மாற்றி விட்டது.

கொள்கையில் நேர்மையாக இருக்கின்ற சிலரைத் தவிர, மேம்போக்காக மார்க்சியம் பேசுபவர்கள் சாதியவாதிகளாகவே இருக்கிறார்கள். தலித் தோழர், வன்னிய தோழர் என்று பிரித்துப் பேசுவார்கள். நாம் மார்க்சியவாதிகளாக இருந்தாலும் நம்மை அவர்கள் மார்க்சியவாதிகளாகப் பார்ப்பதில்லை. எப்படியாவது நம் சாதியை கண்டுபிடித்து விடுவார்கள். மதம் மாறினால் சாதி ஒழிந்துவிடும் என்று நம்பிப் போனால், அங்கே சாதி கிறித்துவத்தை விழுங்கி ஏப்பம் விட்டு தலித் கிறித்துவர், நாடார் கிறித்துவர் என்று பிரிக்கிறது.  இருப்பினும் மார்க்சிய கொள்கையில் எனக்கு எப்போதும் நம்பிக்கை உண்டு'' என்கிறார் யாழினி முனுசாமி.

தலித்துகளிலும் இடஒதுக்கீட்டின் மூலம் படித்துவிட்டு இடஒதுக்கீட்டின் வேலையையும் பெற்றுக் கொண்டு, இறுதியில் தன் மக்களையும் அவர்களின் வாழ்வியல் துன்பங்களையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு, மூன்றாந்தரப் பார்ப்பனர்களாக மாறிவிடுகின்ற படித்த தலித்துகளை கவிதைக்கான செறிவோடும் அளவோடும் விமர்சிக்கிறார் யாழினி முனுசாமி.

ஒல்லியாய் இருந்தவன்/தொப்பைப் போட்டிருந்தான்/திருமணத்திற்குப் பிறகு/குடும்பத்துடன் ஒட்டுறவு குறைந்துவிட்டதாம்/நண்பர்களுடன் வைராக்கியமாம்/உயர்ந்து காட்டணுமாம்/தங்கியிருக்கும் வீட்டிற்கழைத்தவன்/அங்கவந்து சாதி பத்திப் பேசக்கூடாது என்றான்/குடும்பம் நண்பர்கள்/நலம் விசாரிப்பு முடிந்து/உபசரிக்கும்போது/காதுபடக் கிசுகிசுத்தான்/"அதைத்' தலமுழுகி/ரொம்ப நாளாச்சி/இப்பல்லாம் ஒன்லி மட்டன் சிக்கன்தான்.''

கவிதையின் பகடியும் அதன் மூலம் பதிவாகும் சமூக எதார்த்தமும் குறிப்பிடத்தக்கவை. ஆக்கங்களைத் தருபவராக மட்டுமின்றி, தன்னை ஒரு சிறந்த விமர்சகராகவும் தகவமைத்துக் கொண்டிருப்பது, யாழினி முனுசாமியின் அடையாளம். விமர்சனம் என்பது தனி அளவுகோலுடன் இயங்கக்கூடியது. அதற்கு சாதியும் ஒரு முக்கியமான அளவுகோல். ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டதும் சுஜாதாவுக்கு அனுப்பிவிட்டுதான் மறுவேலை பார்த்த கவிஞர்கள் நிறைய பேருண்டு. அவர் வாயால் அல்லது கையால் கவிதைகளை விமர்சித்துவிட மாட்டாரா என ஏங்கியவர்கள் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள். அவர்களெல்லாம் இப்போது யாருக்கு அனுப்புவார்களோ தெரியவில்லை!

தீவிர இலக்கியத் தளத்தில் இயங்குபவர்களுக்கு வெங்கட் சாமிநாதன் சொல்லே "சொர்க்கம்'. நவீன கவிஞர்களுக்கு ஞானக் கூத்தன்தான் ஒட்டக்கூத்தன். இப்படி இவர்கள் பரப்பிய விமர்சன வெளியில் தனக்கென்று ஓரி டத்தை உருவாக்கி வைத்திருப்பவர் யாழினி முனுசாமி. இவருடைய "தலித் இலக்கியமும் அரசியலும்' என்னும் விமர்சனக் கட்டுரைகள் அடங்கிய தொகுப்பு, தலித் இலக்கியத்தில் முக்கியப் பங்காற்றக் கூடியது. பதினாறு கட்டுரைகள் கொண்ட அந்த நூல், தலித் எழுத்தாளர்களின் அனைத்து வகைமைகள் குறித்தும் பேசுகிறது.

முன்னணி தலித் எழுத்தாளர்கள் என்று அறியப்பட்ட அனைவரது எழுத்துகளையும் அவர் சரியான விமர்சனப் பார்வை கொண்டு எழுதியிருப்பதாகவே வாசிப்பாளனுக்குத் தோன்றும். தலித் இலக்கியம் உருவாகும் தருணம், அதன் வேர் பிடிப்பு, அது பரப்பும் இலக்கிய ஆளுமை, தமிழ் இலக்கியத்தில் அதன் தேவை, தலித் இலக்கியம் நடத்தும் அரசியல் இவை அனைத்தும் அதில் அலசப்படுகின்றன.

யாழினி முனுசாமியின் இன்னொரு முகம் அவர் ஓர் ஆவணப்படக்காரர். அவருடைய "தொழுப்பேடு' ஆவணப்படத்தில், செய்யாறு வட்டத்திலுள்ள தொழுப்பேடு என்ற ஊரில் நடைபெற்ற சாதிய வன்கொடுமையினை ஆவணமாக்கியுள்ளார். 140 தலித் குடும்பங்களும் 500 சாதி இந்து குடும்பங்களும் அருகருகே வாழ்ந்திருக்கும் இடம்தான் தொழுப்பேடு. தலித்துகள் வாழ்கின்ற பகுதிக்கு வரும் மின்சாரத்தைத் துண்டித்து, இருட்டில் சாதி இந்துக்கள் புகுந்து தலித்துகளை தாக்குவார்களாம். இந்த நிகழ்ச்சி அடிக்கடி அங்கு நடக்கும். ஒவ்வொரு முறையும் திடீரென்று தாக்குதல் நடத்தப்படுவதால், என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் தலித்துகள் அடி வாங்குவார்களாம்!

பிறகு வேறு வழியே இல்லாமல் தாங்கள் வாழ்ந்திருந்த குடியிருப்புப் பகுதியில் தங்கள் வீடுகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, கொஞ்சம் தொலைவிலிருந்த ஏரியில் சென்று குடியேறிவிட்டனர். முன்பிருந்த வீடுகள் எல்லாம் குட்டிச் சுவர்களாக நிற்கின்றன. அதை அப்படியே படம் பிடித்து ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறார் யாழினி முனுசாமி. இது மிக முக்கியமான பதிவாக இருப்பினும், பரவலாக கண்டு கொள்ளப்படவில்லை.

வலிகளிலிருந்து வரும் கவிதைகள் தன்னைப் பெரிதும் ஈர்ப்பதாகச் சொல்லும் முனுசாமி ஈழக் கவிதைகளை, பெண்ணியக் கவிதைகளை, போர்ச்சூழலிலிருந்து வரும் கவிதைகளைப் பெரிதும் விரும்பி வாசிக்கிறார். அந்தக் கவிதைகள் குறித்த விமர்சனங் களும் தொகுப்பும் நூலாக வெளிவந்திருக்கிறது. "பின்நவீனத்துவச் சூழலில் புலம் பெயர்ந்தோர் கவிதைகளும் பெண்ணியக் கவிதைகளும்' என்றநூல், அவருடைய சிறந்த விமர் சனங்கள் அடங்கிய தொகுப்பாகும்.

இலக்கியத்தில் பன்முகத்தன்மையுடன் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் இவர், "முரண்களரி' என்ற அமைப்பையும் நடத்தி வருகிறார். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விடுதலைக்கு தன் ஆற்றலைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்னும் பேரவா அவர் உள்ளத்தில் நீறு பூத்த நெருப்பாக இருப்பதே அவரை இத்தகைய ஆளுமை கொண்டவராக மாற்றியிருக்கிறது.

தலித் இலக்கியம் தேங்கி விட்டது என்று சொல்பவர்கள் அதன் மீதுள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியில் பேசுகிறார்கள் என்று சினந்தெழும் அவர், தலித் தளத்தில் எழுத வரும் புதியவர்களை மிகச் சரியாக அடையாளப்படுத்த வேண்டும் என்றும், அவர்களின் எழுத்துகள் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்.

இன்னும் நிறைய தலித் சிற்றிதழ்கள் தொடங்கப்பட்டு நடத்தப்பட வேண்டும். தலித் இயக்கங்கள் தங்கள் தொண்டர்களை வெறும் தொண்டர்களாகவே வைத்திருக்கின்றன. அவர்களை வாசிப்பாளர்களாகவும் மாற்ற வேண்டும். நம்மைப் பற்றியும் இலக்கியங்கள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன என்பதை தலித் மக்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இது தெரியாமலேயே இருக்கும் "படித்த' தலித்துகள் அதிகம். இவ்வாறு செய்வதால் தலித் இலக்கியம் தலித்துகளிடையே மேலும் பரவலாக்கப்படும். தலித் அரசியலும் கோட்பாட்டளவில் இன்னும் கெட்டிப்படும் என்று உறுதியாகக் கூறும் யாழினி முனுசாமி, தலித் இலக்கிய உலகின் முக்கியப் புள்ளி.

-யாழன் ஆதி

யாழினிமுனுசாமியை தொடர்பு கொள்ள : 98413 74809

Pin It

ஆன்சா ஏணியின்மீதேறி, ஊசிப்போன சோள ரொட்டித்துண்டுகளை காய்வதற்காக கூரை மேல் பரத்தி வைத்தாள். அவளுடைய கணவன் நாமா மங்க், அந்தக் கிராமத்தின் "எஸ்காராக' (இரவுக் காவலாளியாக) இருக்கிறான். இந்த அவனது பணிக்காக கிராமத்தாரால் மீந்து போன உணவு அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும். உண்மையில், மீந்து போன உணவு (பெரும்பாலும் சோள ரொட்டித் துண்டுகளாகவே இது இருக்கும்) அவனுக்கு "கொடுக்கப்படும்' என்று சொல்லிவிட முடியாது. வீடு வீடாகப் போய் குடியானவர்களிடம் சோள ரொட்டியைப் பிச்சையெடுக்க அவன் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறான் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

நாமா மங்க் ஒரு திருப்தியுள்ள மனிதனாயிருந்தான். அவனுக்குத் தேவையான அளவுக்கும், சில நேரங்களில் தேவைக்கு அதிகமாகவும் கூட சோள ரொட்டி கிடைத்து விடும். அவனது மனைவி அவற்றை வெயிலில் காய்வதற்காகப் பரத்தி வைப்பாள். அது நன்றாகக் காய வேண்டும். இல்லாவிட்டால், ஊசிப்போய் நாற்றமெடுக்கத் தொடங்கிவிடும். பூசணம் பிடித்து விடும்; காய்ந்த சோள ரொட்டிகளை உணவு கிடைக்காத அக்கம் பக்கத்தாருக்கு ஆன்சா கொடுப்பாள். தேவைப்படுபவர்களுக்கு நாமா மங்க் அவற்றைக் காசுக்கு விற்கக் கூட செய்வான். பட்டினி கிடக்கும் தங்கள் குழந்தைகளுக்குச் சாப்பாடு கொடுக்க சிரமப்படும் மங்க் வீடுகள் நிறைய இருக்கின்றன அங்கே. நாமா மங்க் "அதிர்ஷ்டக்காரன்.' அவனது குடும்பத்துக்குத் தேவையான உணவு அவனுக்குக் கிடைத்தது. மற்றவர்களுக்கும் கொடுக்கக்கூடிய இடத்தில் அவன் இருந்தான். சோள ரொட்டித் துண்டுகள் வெயிலில் காய்வதற்காக வைக்கப்பட்டிருக்கும்போது, அவற்றைத் திருடுவதற்காக காகங்கள் கூடிவிடும். பறவைகளுக்கும் கூட உணவு வேண்டும்தான் இல்லையா? நாமாவின் மகன் சிவா காவல் காக்க நிறுத்தப்படுவான். ஒரு கம்பை வீசி காகங்களை விரட்டி, அவன் பொக்கிஷம் பறி போய்விடாமல் பாதுகாப்பான். சாயந்தரம், ஆன்சா எல்லா ரொட்டிகளையும் சேகரித்து குடிசைக்கு எடுத்துக் கொண்டு போவாள்.

நாமா தனது கழுத்தைச் சுற்றி ஒரு துளசி மாலையை அணிந்திருப்பான். அவன் விதோபாவின் தீவிர பக்தனாயிருந்தான். அதில் ஏமாற்று எல்லாம் கிடையாது அவனிடம். அவன் சாமிக்கு மிகவும் பயப்படுபவனாக இருந்தான். தனது எல்லா செயல்களிலும் எளிமையும், நேர்மையும் கொண்டவனாகவும் இருந்தான். அடுத்தவர்களின் விஷயங்களில் அவன் தலையிடுவதே இல்லை. தனது எல்லா வேலைகளிலும்அர்ப்பணிப்போடும், மனசாட்சியின்படியும் அவன் நடந்து கொள்வான். இரவு முழுவதும் கிராமத்தின் தெருக்களிலும், சந்துகளிலும், சலிக்கச் சலிக்க நடந்து, ஊர்க்காரர்கள் தூங்கும்போது களவாணிப்பயல்கள் தங்கள் களவாணித்தனத்தை அரங்கேற்றி விடாமல் காவல் காப்பதுதான் அவன் வேலை. இதற்கென்று அவனுக்குச் சம்பளம் எதுவும் கிடையாது. சாயங்கால நேரங்களில் வீடு வீடாகப் போய் சோள ரொட்டியை பிச்சையெடுப்பான். சில நேரங்களில் அவனது மகனும் கூட வருவான்.இதுதான் அவனது ஒரே வெகுமதி, நஷ்டஈடு அல்லது சம்பளம் என்று நீங்கள் என்ன வார்த்தையில் சொல்ல விரும்புகிறீர்களோ, அப்படியே சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

நாமாவின் முழுப்பெயர் நாம்தியோ என்பதுதான். ஒருத்தரும் அவனை நாம்தியோ என்று கூப்பிட மாட்டார்கள். நாமா என்றுதான் கூப்பிடுவார்கள். போயும் போயும் அவன் மங்க் சாதிக்காரன் தானே. மங்குகள் தீண்டத்தகாதவர்களிலும் மிகக் கீழானவர்களாக இருக்கிறார்கள். உயர் சாதியினருக்கும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கும் இடையில் மட்டும் தீண்டாமை இருக்கவில்லை. தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இடையேயும் ஒரு கறாரான சாதிய ஒழுங்கு இருக்கிறது.

இந்து சாதி அமைப்பின் கடைசிக் கழிவாக மங்குகளே இருக்கிறார்கள். ஒரு கிராமத்தில் நாலு அல்லது அஞ்சு மங்கு குடும்பங்கள் இருந்தால், அவர்களது குடிசைகள் எல்லாம் சேர்ந்து "மங்குச் சேரி' என்று அழைக்கப்படும். மகர்கள் மங்குகளைக் கீழாகப் பார்த்தார்கள். மகர்களின் சேரி, மங்குகளின் சேரி என இரண்டு சேரிகளுமே ஊருக்கு வெளியில்தான் அமைந்திருக்கின்றன என்றாலும், மகர்களின் சேரிக்கும் மங்குகளின் சேரியோடு ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை.

மாலையில், எஸ்காரின் கம்புடனும், உணவு இரப்பதற்கான ஒரு பாத்திரத்துடனும் நாமா வெளிக்கிளம்புவான். அவனது இளைய மகன் சிவாவும் கூட வருவதற்காக அடம்பிடித்து அழுவான். அப்பனுடன் அவனும் சேர்ந்து கொள்வான். “எப்படியிருந்தாலும், அவனும் அவங்கப்பனின் தொழிலைப் படிச்சுக்கத்தானே வேணும்'' என்று நாமா உரக்கவே சொல்லிக் கொள்வான். அப்போதெல்லாம் ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் நின்று கொண்டு, “எஸ்காரின் சோள ரொட்டியைக் கொண்டு வாங்க'' என்று குரல் கொடுப்பான்.

அந்த வீட்டின் நாய் குரைக்கத் தொடங்கும். கம்பால் தரையை ஓங்கி அடிப்பான் நாமா. தன் மேல் பாய்ந்து விடாமல் நாயை இப்படித்தான் அவன் தடுத்து நிறுத்துவான். பிறகு அந்த வீட்டுக்கார பொம்பளை வீட்டிலிருந்து வெளியே வருவாள். மீந்து போன சோள ரொட்டியில் ஒன்றோ அல்லது இரண்டோ அல்லது பாதியோ அவளுடன் வரும். அதை நாமாவின் பாத்திரத்திலோ அல்லது அவன் இரண்டு கைகளில் விரித்துப் பிடித்திருக்கும் துண்டிலோ தூக்கிப் போடுவாள். நாமாவையோ அல்லது அவனது உடைமைகளையோ தொட்டுவிடுவது மிகுந்த கவனத்துடன் தவிர்க்கப்படும். அவன் தீண்டத்தகாதவன் இல்லையா? சில நேரங்களில்சோள ரொட்டி கவனமின்றி போடப்பட்டு, தனது இலக்கைத் தவறவிட்டு கீழே தரையில் விழுந்து விடும். நாமா அதைச் சத்தம் காட்டாமல் எடுத்துப் போட்டுக் கொள்வான், பிறகு எஸ்காரின் சோள ரொட்டியை கேட்பதற்காக அடுத்த வீட்டுக்கு நகர்வான்.

கிராமம் முழுக்க வரும்போது, யாரிடமிருந்தாவது அவனுக்கு புகையிலைத் தூள் கொஞ்சம் அல்லது ஒரு பீடி இவற்றில் ஒன்று கிடைத்துவிடும். இப்படியே நாட்டாமையின் வீட்டை நாமா அடைவான். தன் கைகளைப் பணிவாகக் குவித்துக் கொண்டு “எசமான் கும்புடுறேன் எசமான்'' என்று இறைஞ்சுவான். தவறாமல், நாட்டாமை ஒரு கெட்ட வார்த்தையுடன் அவனை எதிர்கொள்வார். எப்போதும் அவனுக்குத் திட்டு காத்திருக்கும்.

நாமா நீ ஊர காவக் காக்கற லட்சணம் இதுதானா? நேத்து ராத்திரி கூட குஜ்ஜார் தெருவில என்னமோ அசம்பாவிதம் நடக்க இருந்திச்சாமே! சாக்கிரத சொல்லிப்புட்டேன். ஆமா, ராத்திரி உம் பொஞ்சாதி தம்பக்கத்திலிருந்து எந்திரிச்சு போக உன்ன விடுறாளா இல்லையா?

நாட்டாமையின் தமாசுக்கு சிரித்து குழைவான் நாமா. வலிந்து வரவழைக்கப்பட்ட அவனது சிரிப்பு கடந்த எழுபது தலைமுறைகளாக இருந்து வரும் அச்சத்தையும் அடிமைத்தனத்தையும் பிரதிபலிப்பதாக இருக்கும். பிறகு நாட்டாமையின் பொண்டாட்டி பாதி சோள ரொட்டி ஒன்றைத் தருவாள். இவன் கேட்பான்:

கொஞ்சம் கொழம்பு குடுங்க நாச்சியா!''

ஒனக்கு தெனமும் கொழம்பு குடுக்கணுமா?'' பொய்க் கோபத்துடன் அவள் சலித்துக் கொள்வாள். பிறகு

மிச்சமிருக்கிற குழம்பைத் தருவாள். அந்த வீட்டையும் வீட்டாரையும் வாயார வாழ்த்தி வணங்கி இவன் விடைபெறுவான்.

ஊர்த்தெருவிலிருந்து நாமா வாங்கி வந்த மிச்சமீதிகள் எல்லாவற்றையும் ஆன்சா ஆசையுடன் வாங்கிக் கொள்வாள். அந்த நிறைவில் சின்னவன் சிவாவைஆதுரத்துடன் முத்தமிடுவான்.

எல்லாத் தெருவயும் சந்துகளையும் ஞாபகம் வச்சிக்கோ, நாளப்பின்ன நீ தனியா போகணும் என்ன?'' என அவனுடைய அப்பன் பிரியத்துடன் அவன் முதுகில் தட்டிக் கொண்டு சொல்வான்.

அவர்கள் கொண்டு வந்ததில் நல்லதாகத் தோன்றும் சோள ரொட்டிகளை அப்போதைய இரவு உணவுக்

காகத் தனியே எடுத்து வைப்பாள். நாமா கை, கால்களைக் கழுவிய பிறகு விதோபாவின் திருநாமத்தை உச்சரித்துக் கொண்டே சாப்பிடுவதற்காக

உட்காருவான்.

ஒரு கண் உறக்கத்திற்குப் பிறகு நாமாவை ஆன்சாஎழுப்புவாள் “எந்திரி' நேரமாச்சு''

நாமா உடனடியாக எழும்பி விடுவான். தண்ணீரால் முகத்தை கழுவிய பிறகு, கத்தியையும், கைவிளக்கையும் எடுத்துக் கொண்டு தனது பணியை மேற்கொள்ளக் கிளம்பி விடுவான். ஊர் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கும். ஆன்சா தனது மகனை பக்கம் இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு தூங்கிவிடுவாள். விதோபாவின் பெயரை உச்சரித்துக் கொண்டு, ஒரு மூலையிலிருந்து இன்னொரு மூலை வரை "உஷார்' சத்தம் எழுப்பிக் கொண்டு தெருக்களிலும் சந்துகளிலும் நடப்பான். பதிலுக்கு நாய்கள் குரைக்கும். பெரும்பாலான பெண்கள் திகிலடித்துப் போகுமளவுக்கு, நாமாவின் எச்சரிக்கைச் சத்தங்கள் பயமூட்டுவனவாக இருக்கும். பகல் வேளையில்பசுவைப் போல் சாதுவாகத் தெரிந்த நாமா, இரவில் பயங்கரமான ஓர் ஆவியைப் போல மாறி விட்டிருப்பான். அவன் தனது இரவு ரோந்தில் இருக்கும் போது, அவனை அணுகும் துணிச்சல் எவனுக்கும் இருக்காது. ஊரின் எஸ்காராக இருப்பதால் ஊரில் நடக்கும் திருட்டுக்கும் கொள்ளைக்கும் அவனே பொறுப்பாளி. ஒரு மாதத்துக்கு முன்பு கூட மார்வாடியின் வீட்டில் ஒரு திருட்டு நடந்தது. திருடனை வெற்றிகரமாக நாமா பிடித்து விட்டான். குறிப்பிட்டுச் சொல்லத்தக்க ஒரு பேரை நாமா பெற்றுவிட்டான் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். கைதேர்ந்த திருடர்கள் முன்னெச்சரிக்கையாக அவன் இருக்கும் பக்கம் அண்டுவதே இல்லை.

சாயங்காலங்களில் நாமா அயர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருப்பான். அப்போதெல்லாம் சிவா சத்தம் போட்டு அவனை எழுப்பி விடாமல் ஜாக்கிரதையாக ஆன்சா பார்த்துக் கொள்வாள். தனது தந்தையின் பலத்த குறட்டையைக் கேட்டு பரபரப்பாகி விடுவான் சிவா. நாமா குறட்டை விடும் ஒவ்வொரு முறையும் அம்மாவிடம் கேட்பான். அப்பா ஏன் குறட்டை விடுகிறார்? எனக்கு எப்போது குறட்டை வரும்? அவன் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லி ஆன்சாவால் மாளாது. தனது இயலாமையை நினைத்து அவளுக்கு அழுகையே வந்து விடும்.

ஒரு நாள் நாமா சாயங்காலத்தில் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஆன்சா பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது நாட்டாமை வீட்டின் வேலைக்கார மகர் வந்து, நாமாவை நாட்டாமைக்காரன்

கூப்பிடுவதாகச் சொன்னான். நாமா தூக்கத்திலிருந்து பதறியடித்துக் கொண்டு எழுந்து, முகத்தைக் கழுவிக் கொண்டு நாட்டாமை வீட்டைப் பார்த்துக் கிளம்பினான்.

அங்கே நான்கைந்து பேர் கூடியிருந்தார்கள். குஜ்ஜாரின் வீட்டில் நேற்று எவனோ கதவை உடைத்துப் புகுந்து

திருடிக் கொண்டு போய் விட்டான். நாமா தன் வேலையில் மிகவும் அலட்சியமாய் இருக்கிறான் என்று எல்லாரும் குற்றஞ்சாட்டிக் கூச்சலிட்டார்கள். நாட்டாமை நாமாவை குத்த வைத்து உட்கார வைத்து, சரம் சரமான கேள்விகளால்

அவனைத் துளைத்தெடுத்தான். வழக்கம் போலவே ஒரு கெட்டவார்த்தையில் தொடங்கி காட்டுக்கத்தல் போட்டான்.

நான் நேத்தே குஜ்ஜாரின் வீட்டு மேலே ஒரு கண்வச்சுக்கன்னு ஓங்கிட்ட சொல்லலியா? ஊர் மூச்சூடும் சோத்துக்காகப் பிச்சையெடுக்கத் தெரியுது. வேலய ஒழுங்கா செய்யத் தெரியலயா? என்ன மயிருஎஸ்காருடா நீ? இன்னைக்கு வரைக்கும் ஒரு களவாணிப் பய இந்த ஊருக்குள்ள நொழய துணிஞ்சதில்ல. கள்ளனை நீதான் அனுப்பிவச்சிருப்பே! அவங்கூட நீ கூட்டு சேர்ந்துருப்பே? அதுனால தான் குஜ்ஜார் வீட்டுப் பக்கம் போகாம இருந்திருக்கே. ஒரு வாரத்துக்குள்ள திருட்டுப் போன பொருள் எங் காலடியில கெடக்கணும் சொல்லிப்புட்டேன். இதல்லாம் நா சகிச்சுக்க மாட்டேன். ஊரோட எஸ்கார் மங்க் நீ தான். நீ தான் பொறுப்பு''

நாமா மங்கிற்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. எல்லாம் குழப்பமாக இருந்தது. நாட்டாமை சொன்ன எல்லாவற்றுக்கும் "சரிங்க எசமான்' என்றே சொல்ல வேண்டியிருந்தது. எதை அவனால் மறுக்க முடியும்? திருடனை எப்படிப் பிடிப்பது? யார் மேல் குற்றஞ்சுமத்த முடியும்? ஊரின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் நாமா போய்ப்பார்த்தான். மகர் சேரிக்கும் மங்க் சேரிக்கும் கூட போனான். ஊரின் எல்லையைத் தாண்டி பக்கத்து ஊர்களுக்கும் கூட போனான். அவன் இல்லாத நேரங்களில் ஆன்சா எஸ்கராக அவனது வேலையைப் பார்த்துக் கொள்வாள். சிவாவையும் தன்னோடு துணைக்குக் கூட்டிப் போவாள். ஒவ்வொரு இரவிலும் நாமா இரண்டு அல்லது மூன்று கிராமங்களுக்குப் போவான். போய்த் திரும்பிய பிறகு, அவனே நேரடியாக ரோந்தைத் தொடர்வான். ஒரு வாரமாகத் தொடர்ந்து இவ்வாறான மென்னியைப் பிடிக்கும் வேலையால் நாமா களைத்து சக்தியற்றவனாகி விட்டான்.

ஒரு வாரம் போய் விட்டது. நாட்டாமையிடம் அவனைக் கூட்டிப் போவதற்காக சத்வா மகர், நாமாவின் குடிசைக்கு வந்தான். திருடு போனது குறித்து நாமாவால் துப்பு எதுவும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்பதால் அவனுக்கு என்ன சொல்வது என்றே புரியவில்லை.

நாட்டாமையின் வீட்டு முன் பத்து பனிரெண்டு பேர் கொண்ட ஒரு கூட்டம் கூடியிருந்தது. அவன் தலை அங்கே தென்பட்டவுடனே நாட்டாமை கத்தவும், திட்டவும் தொடங்கி விட்டான்.

"கள்ளன நீ கண்டு புடிச்சிட்டியா?' நாட்டாமை வெடித்தான். "என்ன நடந்தது சொல்லு' நாமா குத்த வைத்து உட்கார்ந்து கொண்டு தலையை கவிழ்த்துக் கொண்டான்.

நான்கைந்து சண்டியர்கள் நாமாவைப்பிடித்துத் தரதரவென இழுத்து, மாட்டுத் தொழுவத்துக்குக் கொண்டு

போனார்கள். முதல் அடி சத்வா மகரிடமிருந்தே விழுந்தது. அதைத் தொடர்ந்து சரமாரியாய் அடிகளும் உதைகளும் விழுந்தன. நாமா வலியால் ஒரு விலங்கைப் போலஅலறினான். சண்டியர்களில் சிலரிடம் சைக்கிள் செயின்கள் இருந்தன. சிலரிடம் கம்புகள் இருந்தன. சிலர் செருப்பைக் கழற்றிக் கையில் வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். இந்த

ஆயுதங்கள் அத்தனையும் நாமாவின் மேல் ஈவிரக்கமின்றிப் பிரயோகிக்கப்பட்டன. “அய்யோ! எசமான்!

எசமான்' என்றே நாமாவிடம் இருந்து ஓலம் வெளிப்பட்டது.

நாட்டாமை எழுந்து வந்து சாத்தான் மனித வடிவில் வந்தது போன்று கத்தினான்.

யார் திருடினது சொல்லு! சொல்லி, மேக் கொண்டு அடி படாம ஒன்ன காப்பாத்திக்க! "சொல்லு

மரியாதையா சொல்லு! அடிங்கடா அவன! அடிச்சிக் கொல்லுங்க''

தடியர்கள் திரும்பவும் அவன் மேல் விழுந்தார்கள். நாட்டாமையிடம் தங்களது கீழ்ப்படிதலையும், விசு

வாசத்தையும் காட்டுவதற்கு இது ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம். இல்லாவிட்டால், நாமாவின் தலைவிதியை அவர்களும் சேர்ந்து அனுபவிக்க வேண்டியதிருக்கும்.

சத்வா மகர் நாமாவை அவனது குடிசைக்குத் தூக்கிக் கொண்டு வந்த போது நள்ளிரவு ஆகிவிட்டது. அடிபட்டதால் அவனது உடம்பு அங்கங்கே வீங்கிப் புடைத்திருந்தது. அவனது வாயிலிருந்து ரத்தம் வடிந்து கொண்டிருந்தது. தலையிலும் நிறைய ரத்தக் காயங்கள். கைகளிலும், கால்களிலும் சதை பிய்ந்த காயங்களில் ரத்தம் உறைந்து போயிருந்தது. அவன் பரிதாபகரமாக ஒப்பாரி வைத்தான். தன் கணவன் எவ்வாறு இப்படி நொறுங்கிப் போனான் என ஆன்சாவால் நம்ப முடியவில்லை. அவன் மீது விழுந்து அழுதாள். அக்கம் பக்கத்து குடிசைகளிலிருந்து நான்கைந்து பெண்கள் வந்தார்கள். வந்தவர்கள் நாமாவின் கோலத்தைப் பார்த்ததும் அதிர்ந்து போனார்கள்.

நடு ஜாமத்தில்நாமா விழித்துக் கொண்டான். மிகுந்த சிரமப்பட்டுத் தள்ளாடியபடியே எழுந்து நின்றான். நொண்டியபடியே புறப்பட்டுப்போக முயன்றான். ஆன்சா அவனை வழிமறித்துத் தடுக்க முயன்றாள். கண்ணீருடன் அவன் சொன்னான்.

ஆன்சாஎன்னைப் போக விடும்மா'' இல்லாட்டா, நாளைக்கும் இதே மாதிரி அடிப்பானுக மயிரானுக. எங்கே போயி நான் திருடனக் கொண்டு வருவேன்? யாரோட பேர நான் சொல்றது? யாரு பேரச் சொன்னாலும் அவனுக்கும் இதே கெதிதான். இந்த ஊர் என்ன ரொம்ப கேவலப்படுத்திருச்சி. தோப்பு வரைக்கும் போயிட்டு உடனே வந்துர்றேன்மா''

நாமா இருட்டில் இறங்கி மறைந்தான். நாய்களின் இடைவிடாத குரைப்பு காற்றைக் கிழித்தது. மரங்

களிலிருந்து ஆந்தைகள் ஊளையிட்டன. இது மிகவும் கெட்ட சகுனம் என்று ஆன்சா கலவரமடைந்தாள். அப்போதுதான் யாரோ குதிரை மேல் சவாரி செய்து வருவதை அவள் கவனித்தாள். அது நாட்டாமைக்காரன். அவன் இரைந்தான்:

நாமா எங்கே? ஊர்க்காவலுக்கு எவன் போவான்?'' பயந்து போன ஆன்சா பதிலளித்தாள். “அவுரு தோப்பு வரைக்கும் போய்ருக்காரு''

கொள்ளையடிச்சத பங்கு போடவா''

இல்லங்க சாமி! இன்னொரு தடவ தேடலாம்னு போய்ருக்காரு''

அவம் போயிட்டா காவக்காக்குறது யாரு? ஊர்க்காரங்க குடுக்கற சோத்துலதான் நீங்க பொழக்கிறீங்க. சோத்துக்காக வந்து பிச்ச எடுக்க மட்டும் ஒனக்கு நல்லா தெரியும் அப்படித்தானே''

ஆன்சா மூச்சடைத்துப் போய் அவமானத்தில் கூனிக்குறுகி நின்று கொண்டிருந்தாள். பாவப்பட்ட மங்க் சாதிக்காரப் பெண்ணான அவளால் எப்படிப் பதில் பேச முடியும்? நாட்டாமையின் பக்கத்தில் சாத்வா மகர் கையில்

கம்பைத் தயாராய் வைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தான்.

ஊருல அசம்பாவிதமா ஏதாவது நடந்துச்சு ஒங்கப்பம் மவள! அப்புறம் என்ன விட மோசமான எவனையும் நீ பாத்துருக்க மாட்ட, ஞாபகம் வச்சுக்க. நாமாவுக்குப் பதிலா யாராவது ஊர்க்காவலுக்குப் போயித்தான் ஆவணும். போ! இன்னைக்கு அவம் வேலைய நீ பாரு போ!''

இறுதி உத்தரவைக் கொடுத்து விட்டு நாட்டாமை குதிரையில் கிளம்பி விட்டான். சாத்வா மகர் பின்னாலேயே ஓட்டம் பிடித்தான். ஆன்சா கத்தியையும், கைவிளக்கையும் கையில் எடுத்தாள். தூங்கிக் கொண்டிருந்த சிவாவை எழுப்பிக் கொண்டு, ஊரை நோக்கி நடந்தாள்.

தனது முழு பலத்தையும் திரட்டி அவள் எழுப்பிய ஆவேசக் குரல், ஒரு யுத்த முழக்கத்தைப் போலவே இருந்தது. அந்த கூக்குரல் தெருக்கள் முழுவதும், சந்துகள் முழுவதும் பரவி எதிரொலித்தது. நாட்டாமையின் வீட்டு முன்னால் நின்று கதவுகளை ஊடுருவிச் செல்லக்கூடிய ஒரு யுத்த முழக்கத்தை எழுப்பினாள். ஊர்த் தெருவின் மேல் கை விளக்கிலிருந்து ஒளியைப் பாய்ச்சி அதை ஒளியில் முழுவதும் நனையுமளவுக்குக் குளிப்பாட்டினாள். தனது கணவனிட

மிருந்து துணிவையும், மன உறுதியையும் பெற்றுக் கொண்டது போலவே தோற்றமளித்தாள் அப்போது.

விடிந்ததும் தான் அவள் வீட்டுக்குத் திரும்பினாள்.வந்ததுமே படுத்து விட்டாள். அவ்வளவு களைப்பாக இருந்தது அவளுக்கு. ஒரு கவளம் நாத்தமெடுத்தமிஞ்சிப் போன சோள ரொட்டிக்காக அவர்கள் ஊர் முழுவதையும் காவல் காக்க வேண்டியிருக்கிறது. என்ன கொடுமை இது? சிவா உடனே தூங்கிவிட்டான். அப்போது தான் பக்கத்து வீட்டுக்காரியான சோனா அழுதுகொண்டே வந்தாள். ஆன்சாவின் மேல் விழுந்து புரண்டு அடக்கமாட்டாதவளாகக் கதறினாள்: நாமா மங்க் தூக்கு மாட்டிக் கொண்டு செத்துப் போனான்.

எஸ்காரின் தடியைக் கேட்டு லாவ்கா வந்தான். நாமாவின் இடத்தில் அவன் தான் எஸ்காராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறான். லாவ்காவிடம் தடியை ஒப்படைக்கும் போது ஆன்சாவால் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. எஸ்காரின் தடி வீட்டை விட்டுப் போவதற்காக சிவாவுக்கும் அழுகை வந்தது.

லாவ்கா மங்கின் மனைவி மைனா எஸ்காரின் தடியைப் பயபக்தியுடன் தனது குடிசைக்குள் கொண்டு போய் அதற்குப் பூஜை செய்தாள். 

தமிழில் : ம. மதிவண்ணன்

Pin It

சென்னை வளர்ச்சி ஆய்வு நிறுவனத்தின் நிறுவனர் மால்கம் ஆதிசேசையா நூற்றாண்டு விழாவின் ஒரு நிகழ்வாக, மூன்று நாட்கள் (சனவரி 25–27) தலித் ஆவணப்பட விழா மற்றும் ஓவியக் கண்காட்சி, சென்னை அடையாறில் நடைபெற்றது. இவ்விழாவில்தலித் ஆவணப்படங்கள் திரையிடப்பட்டு, அதன் மீதான விவாதமும் நிகழ்த்தப்பட்டன. திரையிடப்பட்ட ஆவணப்படங்களின் இயக்குநர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் மற்றும் ஆய்வாளர்கள் பங்கேற்று விவாதித்தனர். இது, கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக காட்சி ஊடகங்கள் மூலம் தலித் விடுதலைக்கான செயல்பாடுகள் குறித்த மதிப்பாய்வாக அமைந்தது.

இதன் தொடக்க விழாவில் பங்கேற்ற தியடோர் பாஸ்கரன், ஆவணப்பட வரலாற்றைப் பார்த்தால், முதலில் அது அரசு ஆட்சி குறித்த பரப்புரைக்காகவே பயன்படுத்தப்பட்டது. பின்னாட்களில் இந்த வடிவம் தனி நபர்களின் கைகளில் வந்தபோது அரசியல், பண்பாடு குறித்த ஆவணப்படங்களாக வெளிப்பட்டன. தலித் அரசியல் எழுச்சிக்குப் பிறகõன காலங்களில் சமூக செயல்பாட்டாளர்கள், ஆவணப்படம் என்ற வடிவத்தின் மூலம் சமூக அவலங்களை, சாதியின் கொடுமைகளை, தீண்டாமையின் உக்கிரங்களை ஆவணப் படுத்தினர்.

இன்றைய சூழலில் இது போன்ற ஆவணப்படங்களை ஒரு மாற்று காட்சி ஊடகமாகவும் நாம் பார்க்க முடிகிறது. எந்த ஓர் ஊடகமும் ஆதிக்கம் செலுத்தும்போது, அது கவனப்படுத்தாத விசயங்களை முன்னெடுக்க, மாற்று ஊடகம் என்பது தவிர்க்க முடியாததாகி விடுகிறது. அந்த வகையில் இந்த ஆவணப்படங்கள் காட்சி ஊடக வெளியில் ஒரு மாற்றாக செயல்படுகின்றன என்றார்.

பேராசிரியர் மாதவ் பிரசாத்,திரைப்படத்திற்கான இயக்கத்திற்கும், இயக்கங்களுக்கான திரைப்படம் என்பதற்கும் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. முதலாவது, திரைப்படத்தை மய்யப்படுத்துகிறது. இரண்டாவது, இயக்கச் செயல்பாட்டை முன்னிறுத்துகிறது. தலித் ஆவணப் படம் என்பதற்கான வரையறை தலித்துகளின் பிரச்சனைகளை படம்பிடிப்பது என்பதைக் கடந்து, வியாபார ஊடகங்கள் செய்யத் தவறியதை, கவனப்படுத்தாததை செய்யும் ஒரு ஊடகமாகத் திகழ வேண்டும் என்றார்.

ஆவணப்பட விழாவில் அறிமுக உரை நிகழ்த்திய முனைவர் லட்சுமணன், தமிழகச் சூழலில் திரைப்படத்திற்கும் அரசியலுக்குமான தொடர்பு, நம் அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்றே. திரைப்பட அரசியல், ஆதாயங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டதும் திரைப்பட நடிகர்கள் அரசியல் பதவிகளை அடைந்ததும், திரைப்படம் பொது மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கத்தை உணர்த்துகிறது. ஆனால் அதே திரைப்படம், சமூக அக்கறை கொண்டவர்களின் கைகளுக்கு வரும்போது, அது விடுதலைக்கான ஊடகமாக மாறுகிறது.

அந்த வகையில் ஆவணப் படங்கள்,ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான ஊடகமாக செயல்பட்டு வருகின்றன. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் ஆக்கத் திறன்களை அங்கீகரிப்பதும் சமூக நீதியே என்பதை அனைவரும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் தங்கள் படைப்பையே ஒரு போராட்ட கருவியாக்குகிறார்கள்.இங்கு காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ள ஓவியங்கள் இதைத்தான் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. ஒரு படைப்பை படைப்பாளனின் சமூகப் பின்புலத்தைக் கொண்டு பார்க்காமல், அவனுடைய திறமையைக் கொண்டு அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்பதே இந்த விழாவின் நோக்கம் என்றார்.

மாதிகா சமூகத்தினரின் வாழ்க்கையை விவரிக்கும் "மஹாதிகா' என்ற ஆவணப்படத்துடன் விழா தொடங்கியது. இந்தப்படத்தை சுரேஷ் மற்றும் சிந்து ஆகியோர் இயக்கியுள்ளனர். ஆதிக்க சாதியினரால் இழிவு என்று பழிக்கப்படும் பறையிசையின் முக்கியத்துவத்தை இப்படம் விளக்குகிறது. மாதிகா சமூகத்தினரிடம் இருக்கும் இசையறிவு, பறை செய்யும் முறை, ஓலைச்சுவடிகள் மூலம் தங்கள் சமூகத்தின் வரலாற்றைப் பாடும் முறை போன்ற தகவல்களின் மூலம் பிறர் கூறும் இழிவை அடித்து நொறுக்குகிறது.

"தலித் மீடியா நெட்வொர்க்' தயாரித்து ஆர். ஆர். சீனிவாசன் இயக்கிய "தீண்டத்தகாத நாடு' என்ற படம், தமிழகத்தில் நடைபெற்ற சாதிய வன்கொடுமைகளான கீழ்வெண்மணி, உஞ்சனை, தாமிரபரணி படுகொலை, மேலவளவு படுகொலை போன்ற சம்பவங்களைத் தொகுத்து, சாதி என்பது உலக அளவில் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய பொருள் என்பதை உணர்த்தியுள்ளது. மேலும் கோபால் மேனன் இயக்கிய Of Inhuman Bondage(2005), மற்றும் Resillient Rhythms (2006) கே.பி. சசி இயக்கிய Note from a crematorium,, ஜாஸ்மின் ராய் இயக்கிய Scavenging Dreams, ஆர். ஆர். சீனிவாசன் இயக்கிய "ஒரு நதியின் மரணம்', சிறீபாலா கே. மேனன் இயக்கிய "பந்தி போஜனம்', மூன்று பெண் கவிஞர்கள் குறித்து எடுக்கப்பட்ட அஞ்சலி மாண்டேரோ, கே. பி. ஜெய்சங்கர் இயக்கிய she write, கேரள மாநிலத்தின் செங்காரா பகுதியில் நிலத்துக்கான தலித் மக்களின் போராட்டத்தை விளக்கும் To Die for land : the Ulitimate Sacriflce என்ற ஆவணப் படம் போன்றவை திரையிடப்பட்டன.

ஆந்திராவில் மாதிகா சமூகத்தினரின் நீண்ட கால கோரிக்கையான உள் ஒதுக்கீட்டுக்கான போராட்ட வரலாற்றை விளக்கும் "தண்டோரா' எனும் ஆவணப்படம் குறித்த விவாதத்தில் பேசிய ஆதவன் தீட்சண்யா, தமிழகத்தில் அருந்ததியர்களுக்கு உள்ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட்டிருக்கும் இந்தச் சூழலில், இந்தப் படம் குறித்து விவாதிக்க நாம் தயங்குகிறோமோ என்று தோன்றுகிறது என்றார். மேலும் அவர் கூறுகையில் அருந்ததியர்களுக்கான உள்ஒதுக்கீடு குறித்த விவாதம் எழுந்தபோதுதலித் சமூகத்தின் பிற சாதிகளான பறையர், பள்ளர் மத்தியிலிருந்து உள் ஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரான கருத்துப் போராட்டம் பெரிய அளவில் எழவில்லை.

இதைப் பார்க்கும் போது ஆந்திராவைப் போலன்றி தமிழகத்தின் பிற தலித் சாதிகள் ஜனநாயகத்தன்மையுடன் நடந்து கொண்டதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஆனாலும் ஒரு சிலர் அருந்ததியர்களுக்கான உள்ஒதுக்கீட்டின் போது தகுதி, தலித் ஒற்றுமை, தெலுங்கு பேசுபவர்கள் என்ற சொல்லாடல்கள் மூலம் முட்டுக்கட்டை போட முனைந்ததையும் நினைவு கூர்ந்தார்.

சாந்தா இயக்கிய "மேலவளவு' ஆவணப்படம் குறித்துப் பேசிய மா. வேலுச்சாமி, இந்தப் படம் சோகங்களையும், துக்கங்களையும் மட்டுமே பிரதானப்படுத்துவதாக உள்ளது. அதைத்தாண்டி தனது உரிமைக்காக உயிர்த் தியாகம் செய்த முருகேசனின் வீரத்தையும் பதிவு செய்திருக்க வேண்டும் என்றார். "கல் மனிதர்கள்' எனும் ஆவணப்படம், திண்டுக்கல் பகுதியில் கல்லுடைக்கும் தொழிலாளர்களின் கொத்தடிமை நிலை, வேலையில் இருக்கும் ஆபத்துகள், பாலியல் கொடுமைகள், குழந்தைத் தொழிலாளர்களின் கல்வி போன்ற பன்முகப் பார்வை கொண்டதாக இருந்தது. கோபால் மேனன் இயக்கிய Resillient Rhythms என்ற ஒரு மணி நேர ஆவணப்படம், இந்திய அளவிலான தலித்துகள் மீதான ஒடுக்குமுறைகளை ஆவணப்படுத்தியுள்ளது. குறிப்பாக, பீகாரில் பூமிஹார் எனும் நிலவுடைமை ஆதிக்கச் சாதியினரின் ஆயுதப் படையான ரன்வீர் சேனா நிகழ்த்திய படுகொலைகளை ஆவணப்படுத்தியுள்ளது இந்தப் படம்.

இவ்விழாவின் முடிவில் சதானந்மேனன், ஆ. ரா. வேங்கடாசலபதி மற்றும்ஆனந்த் டெல்டும்டே ஆகியோர் பங்கேற்று உரையாற்றினர். இந்த மூன்று நாள் தலித் ஆவணப்பட விழா குறித்து சதானந்மேனன் பேசுகையில், காட்சி ஊடகம் பரவலாகி வரும் இந்தச் சூழலில் ஆவணப்படங்கள் அதிகமாக வெளிவருவது வரவேற்கத்தக்கது. மேலும், பாலியல் வன்கொடுமை, படுகொலை, நிலமின்மை, அழுகை, சோகம், வறுமை போன்ற விசயங்களோடு நின்று விடுவதால், தலித்துகளின் பண்பாட்டு விசயங்களை நோக்கி ஆவணப்படங்கள் நகருவதில்லை என்றார்.ஒருவன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதற்கும் பிறர் அவனை அடையாளப்படுத்துவதற்கும் பெரியளவில் வேறுபாடு உள்ளது என்றார். கடந்த ஆறு மாதங்களில் மட்டும் ஆறு ஆவணப்பட விழாக்கள் நடைபெற்றுள்ளன. இது போன்ற விழாக்கள் ஆவணப்படத்திற்கான முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் உறுதி செய்வனவாக அமைகின்றன.

இது போன்ற தலித் ஆவணப்படங்கள் தலித்துகளை படம் பிடிப்பதைவிட, ஒடுக்குபவர்களை, ஆதிக்கச் சாதியினரை படம் பிடிக்க வேண்டும். ஆதிக்கச் சாதியினரின் சாதிய மனதை விவரிக்கும் இதுபோன்ற படங்களின் பார்வையாளர்கள் தலித்துகளாக இருப்பதைவிட, ஆதிக்கச் சாதியினராக இருப்பதே பொருத்தமாக இருக்கும் என்றார்.

ஆனந்த் டெல்டும்டே தமது உரையில், இது போன்ற ஆவணப்படங்களை சமூக செயல்பாட்டின் ஒரு நீட்சியாகவே நான் பார்க்கிறேன். ஓர் ஆவணப்படம் எடுப்பதற்கு முன்பு அந்தப்படம் எதைப்பற்றியது, அதை எவ்வாறு மக்களுக்கு கொண்டு செல்லப் போகிறோம் என்பன போன்ற கேள்விகள் முக்கியமானவை. சமூக எதார்த்தம் என்பது புரிந்து கொள்பவர்களில் வேறுபடுகிறது. என்ன பார்வையில் ஒரு நிகழ்வைப் பார்க்கிறோம், யாருடைய பார்வையில் பார்க்கிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியமானது. இந்த ஆவணப்பட விழாவிற்கு Imagine Dalit Reality : Politics of Visual Representation என்று தலைப்பிடப்பட்டுள்ளது. தலித்துகளின் எதார்த்தத்தை காட்சிப்படுத்துதல் என்பதுதான் முன்பாதியின் பொருள். கற்பனை என்று ஒன்று இருந்தால்தான் காட்சிப்படுத்துதல் என்ற ஒன்றும் இருக்கும். தலித்துகளின் எதார்த்தம் என்னவாக இருக்கும் என்ற கற்பனை அனைவருக்கும் ஒன்றுபோல இருப்பதில்லை என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு முறை ஏன் தலித் கலை விழா, தலித் இலக்கியம் என்று எதற்கெடுத்தாலும் தலித் என்ற முன்னொட்டை சேர்க்கிறீர்கள் என்று மராட்டிய எழுத்தாளர் விஜய் டெண்டுல்கர் வினவினார். அப்போது தலித் பேந்தர் அமைப்பின் நிறுவனர்களில் ஒருவரான மஹாதேவின் மராட்டிய இலக்கியத்தை கொடுத்து வாசிக்கச் சொன்னபோது, முதல் பாதியை படித்துவிட்டு எதுவுமே புரியவில்லையே என்றார். அது தான் தலித் இலக்கியம். இதற்கென்று தனி அடையாளம் உண்டு. ஆகவேதான் தலித் என்ற முன்னொட்டை சேர்த்திருக்கிறோம் என்றோம்.

இந்திய சமூகத்தில் ஒருவன் எந்த அளவிற்கு அறிவாளியாக இருந்தாலும், அவன் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று தெரியவந்தால், அவனது அறிவு கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறது. அங்கீகாரம் என்பது சமூகப் பின்புலத்தைக் கொண்டே வழங்கப்படுகிறது. தலித்துகளில் இடஒதுக்கீடு போன்ற உரிமைகளைப் பயன்படுத்தி முன்னுக்கு வரும் சிறு எண்ணிக்கையிலான தலித்துகள், தங்கள் சமூகத்திற்கு எதிரானவர்களாகவே நிற்கிறார்கள். அப்படியானால் மீதமிருக்கும் பெரும்பான்மையான தலித்துகளின் நிலைமை என்ன என்ற கேள்வியை முன்வைத்தார். 

-ஜெ. பாலசுப்பிரமணியம்

Pin It

 

கூலி வேலை செய்றேன் சார். போன ஏழாம் தேதி, பொங்கலுக்கு வெள்ளையடிக்க சுண்ணாம்புக்கல் வாங்குறதுக்காக தெருவுல நடந்து போய்க்கிட்டிருந்தேன். அங்க நின்னுட்டிருந்த ஆரோக்கியசாமி என்னைக் கூப்பிட்டு, "என்னடா, எங்க முன்னாடி செருப்பைப் போட்டுக்கிட்டு "சரட்டு புரட்டு'ன்னு நடக்குறே. ஒழுங்கா நடக்க முடியாதா? அவ்ளோ திமிரா?'ன்னு கேட்டு வம்பு பண்ணினார். "என் செருப்பு, நான் போடுறேன், நீங்க யாரு அதைக் கேக்க?'ன்னு சொன்னேன். உடனே கோபமாகி, என்னை துரத்தினாரு. பயத்துல ஓட ஆரம்பிச்சேன். ஆனா, அவங்காளுங்க எல்லாருமா சேர்ந்து என்னை கொத்தாப் பிடிச்சு, கண்டபடி அடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அப்படியே அங்க கீழ கிடந்த மலத்தை ஒரு குச்சியில எடுத்து, "இந்த வாய்தானே எதுத்துப் பேசுது?'ன்னு சொல்லிக்கிட்டே என் வாயில வெச்சாங்க! அடியும் அவமானமும் தாங்க மாட்டாம, அந்த இடத்துலேயே நான் நிலைகுத்தி உக்காந்துட்டேன். அதுக்கப்புறம் எங்காளுங்க வந்து, என்னைக் கழுவி கூட்டிட்டுப் போய், அன்னிக்கு நைட்டே வத்தலக்குண்டு கவருமெண்டு ஆஸ்பத்ரியில சேர்த்தாங்க. அப்படியே போலிஸ்ல புகாரும் கொடுத்தோம். ஆனா, அவங்க நடவடிக்கை எடுக்கலை!''

-திண்டுக்கல் மாவட்டம் நிலக்கோட்டையைச் சேர்ந்த சடையாண்டி என்ற தலித் இளைஞர். "ஜூனியர் விகடன்' 24.1.2010

அண்மைக் காலத்தில் ஈழத்தமிழர்கள் மீது மிகக் கொடூரமாக நிகழ்த்தப்பட்ட இனப்படுகொலையின்போது கூட, மனிதனின் வாயில் மலத்தைத் திணிக்கும் இழிவுகளை சிங்களவர்கள் செய்யவில்லை. திண்ணியத்தின் வடுக்கள் ஆறாத நிலையில், தலித்துகள் மீது இன்னொரு திண்ணியம் திணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்றைக்கும்கூட பொதுத் தெருவில் ஒரு தலித் செருப்புப் போட்டுக் கொண்டு நடப்பதை, சாதி இந்துக்களால்தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. அதே தெருவில் அய்ந்தறிவுள்ள நாய் பேண்டு வைப்பதோ, நடப்பதோ, குரைப்பதோ, கடிப்பதோ அவர்களுக்கு அருவெறுப்பாக இல்லை! "இந்து மதம் என்பது புனிதப்படுத்தப்பட்ட இனவெறியே' என்ற அம்பேத்கரின் கூற்றை எவரேனும் மறுக்க முடியுமா?

தங்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளுக்கு தீர்வு காண முடியாமல் தவிப்பதுதான், தலித்துகளுடைய முதன்மையான பிரச்சனையாக இருக்கிறது. "முன்னேறிய' சக தலித்துகள் குறிப்பாக இடஒதுக்கீட்டுப் பயனாளிகள் இது குறித்த எந்த அக்கறையும், பொறுப்புமற்று உலகியல் இன்பங்களிலேயே தங்கள் நேரத்தையும் காலத்தையும் வீணடிக்கும் சுயநலவாதிகளாக மாறிவிட்டனர். பொது சமூகத்திற்கு இது ஒரு பிரச்சனையே அல்ல.

தலித்துகள் மீதான வன்கொடுமைகளை, சட்டங்களால் தடுத்துவிட முடியாது. வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்து 20 ஆண்டுகள் கடந்த பின்னும், அச்சட்டத்தால் ஓரளவுக்கு நிவாரணங்களை வழங்க முடிந்திருக்கிறதே தவிர, வன்கொடுமைகளைத் தடுக்க முடியவில்லை. ஏனெனில் இந்தியாவில் அரசியல் சட்டத்தை விட, ஜாதிய சட்டங்கள்தான் கோலோச்சுகின்றன.தலித்துகள் மீதான வன்கொடுமைகளை, இந்துவாக இருந்து கொண்டே ஒருபோதும் தடுத்து விட முடியாது. இந்துவாக இருக்கக்கூடிய ஆபத்தை உணர்த்தி, அதிலிருந்து விடுவிக்கும் முயற்சியே அடிப்படையானது. அதற்கு அறிவார்ந்த தளத்தில் தீவிரமாக செயல்பட்டு, மக்களை அறியாமையிலிருந்து மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் "நாங்கள் இந்துக்கள் அல்லர்' என்ற முழக்கத்தை "தலித் முரசு' முன்வைத்தது. அதை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவதே காலத்தின் கட்டாயம். தலித்துகளின் அரசியல் எழுச்சியை 20 ஆண்டுகள் கண்டுகளித்து விட்டோம். நம்மீதான இழிவை ஒழிக்கும் ஆற்றலை அரசியல் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கவில்லை. 60 ஆண்டு கால இடஒதுக்கீடும் நம்மீதான இழிவை நீக்கிவிடவில்லை. சட்டம், நிவாரணங்களை மட்டுமே காலம் தாழ்த்தி வழங்கும்; இழிவைப் போக்காது. இதை எல்லாம் உணர்ந்துதான் தொலை

நோக்குடன் நமக்கான செயல்திட்டத்தை அம்பேத்கர் அறிவித்தார்; செயல்படுத்தினார். அந்த வகையில் "நாம் இந்துக்கள் அல்லர்' என்று பிரகடனப் படுத்துவதே நம்மை சுயமரியாதை உள்ளவர்களாக மாற்றும்; அடிமைத்தளையிலிருந்து விடுவிக்கும்.

சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோரத்துவத்தை வலியுறுத்தும் பவுத்த நெறியை ஏற்றுக் கொள்வதே பண்பாட்டுப் புரட்சி. நம்மைத் தீண்ட மறுக்கும் இந்து கோயிலை தழுவ முற்படுவது எதிர்ப்புரட்சி. "தலித் முரசு' சார்பில், ஏப்ரல் 14, 2010 அன்று பெரம்பலூரில் முதற்கட்டமாக ஆர். கிருஷ்ணசாமி தலைமையில் 100 குடும்பங்களும்; மே மாதம் வேலூரில் பேராசிரியர் அய். இளங்கோவன் தலைமையில் 100 குடும்பங்களும் பவுத்தம் ஏற்கத் தயாராகி வருகின்றனர். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் இழிவு நீக்கும் விடுதலைப் போராட்டத்தில் பங்கேற்க, சாதி ஒழிப்பில் அக்கறையுள்ள அனைவரையும் அழைக்கிறோம். எம்முடன் அணிவகுக்க விரும்புகின்றவர்கள் "தலித் முரசி'ல் தங்கள் பெயர்களைப் பதிவு செய்து கொள்ளுங்கள்.

 

Pin It

உட்பிரிவுகள்