dmlogo

தொடர்பு முகவரி: எஸ்-5, மகாலட்சுமி அடுக்ககம், 13/26, குளக்கரை சாலை, சென்னை - 600 0034. பேச: 044 - 2822 1314

 

தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் கோயில் நுழைவினை விரும்புகின்றனரா, இல்லையா என்பதுதான் முக்கியக் கேள்வி. இக்கேள்வி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களால் இரண்டு விதமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஒன்று, வாழ்வியல் சார்ந்த பார்வை. அதிலிருந்து, தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் தங்கள் உயர்விற்கான உறுதியான வழி கல்வி, உயர் வேலைவாய்ப்பு மற்றும் மேம்பட்ட வருமானத்திற்கான வழிகளில் இருப்பதாகவே நினைக்கின்றனர். சமூக வாழ்வில் நல்ல இடத்தில் தாங்கள் அமர்ந்து விட்டால், பழமைவாதிகள் இவர்கள் மீது கொண்டிருக்கும் மதம் சார்ந்த பார்வை மதிப்பானதாக மாறும் என்று நம்புகின்றனர். ஒருவேளை அப்படி மாறாவிடினும், அது எந்த விதத்திலும் அவர்களுடைய வாழ்வியல் நலன்களைப் பாதிக்கப் போவதில்லை என நம்புகின்றனர். இந்த அடிப்படையில், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தங்கள் திறனையும் பலத்தையும் கோயில் நுழைவு போன்ற ஒன்றுமில்லாத விஷயங்களில் செலுத்தப் போவதில்லை என்று கூறுகின்றனர். அதற்காக அவர்கள் போராடாமல் இருப்பதற்கு மற்றொரு காரணமும் உள்ளது. அந்த வாதமானது, சுயமரியாதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட வாதம்.

இந்தியாவில் உள்ள அய்ரோப்பியர்கள் தங்கும் விடுதிகள் முன்பும், மற்ற சமூக விடுதிகளிலும், “நாய்களுக்கும் இந்தியர்களுக்கும் அனுமதி இல்லை'' என்ற அறிவிப்புப் பலகைகளை மாட்டியிருந்த காலம், மிக அதிக நாட்களுக்கு முன்பு அல்ல. இன்று இந்து கோயில்களில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் அறிவிப்புப் பலகைகள் அதற்கு ஒத்தவையே. ஒரே வேறுபாடு என்னவெனில், இந்து கோயில்களில் உள்ள பலகைகள் நடைமுறையில் சொல்வது என்னவெனில் எல்லா இந்துக்களுக்கும் எல்லா மிருகங்களுக்கும், தெய்வங்கள் உட்பட, அனைவருக்கும் அனுமதி உண்டு. தீண்டத்தகாதவர்களுக்கு மட்டும் அனுமதி கிடையாது.''

இரண்டு இடங்களிலும் சிக்கலே. ஆனால், அய்ரோப்பியர்கள் தங்கள் திமிரினால் விலக்கி வைத்த இடங்களில், இந்துக்கள் ஒருபோதும் தங்களை அனுமதிக்கும்படி கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கவில்லை. இந்துக்களின் திமிரால் விலக்கி வைக்கப்பட்ட ஓரிடத்தில் அனுமதி கோரி ஏன் தீண்டத்தகாதவர்கள் கெஞ்ச வேண்டும்? இதுதான் வாழ்வியல் நலன்களில் ஈடுபாடு கொண்டுள்ள ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினைச் சேர்ந்த மனிதனின் நியாயமான வாதம். அவர் இந்துக்களிடம் இவ்வாறு கூற தயாராக இருக்கிறார் : “உங்கள் கோயிலை திறப்பதும் திறவாமல் இருப்பதும் நீங்கள் முடிவெடுக்க வேண்டிய ஒன்றே தவிர, நாங்கள் போராட வேண்டிய ஒன்றல்ல. மனித மாண்பினை மதிக்காமல் இருப்பது தவறானது என்று நீங்கள் நினைத்தால், கோயிலை திறந்து விட்டு யோக்கியராக நடந்து கொள்ளுங்கள்; அல்லது யோக்கியராக இருப்பதை விட இந்துவாக இருப்பதே முக்கியம் என்று கருதினால் கதவை சாத்திக் கொண்டு எக்கேடும் கெட்டுப் போங்கள். நான் வரவேண்டிய அவசியம் இல்லை.''

வாதத்தை இந்த முறையில் வைக்கவே நான் விரும்பினேன். ஏனெனில், பண்டித மதன் மோகன் மாளவியா போன்ற மனிதர்களின் மனங்களில் இருந்த அழுக்கை நான் நீக்க விரும்பினேன். அவர்கள் தாழ்த் தப்பட்ட வகுப்பினர் அவர்களுடைய தயவினை எதிர்பார்த்து நிற்பதாக நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அடுத்த கோணம், ஆன்மீகத்தின் அடிப்படையிலானது. மதம் சார்ந்த கருத்தோட்டத்தைக் கொண்ட மனிதர்களாக, தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் கோயில் நுழைவினை விரும்புகிறார்களா, இல்லையா என்பதுதான் கேள்வி. வாழ்வியல் பார்வை மட்டும் நிலவினால் தற்பொழுது இருப்பதைப் போன்று ஆன்மீகப் பார்வையில் அவர்கள் கோயில் நுழைவிற்கு எதிரானவர்கள் அல்ல. ஆனால் அவர்களின் இறுதி பதிலானது மகாத்மா காந்தியும் இந்துக்களும் கீழ்க்காணும் கேள்விகளுக்கு அளிக்கும் பதிலைப் பொருத்தது. கோயில் நுழைவை வலிய அனுமதிப்பதன் பின்னணி என்ன? எது அதனைத் தூண்டியது?

இந்து மதக் கட்டமைப்பில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் சமூக மேம்பாட்டிற்கு இறுதி இலக்காக கோயில் நுழைவுதான் இருக்க வேண்டுமா? அல்லது அது வெறும் முதல் படிதானா? முதல் படி எனில், இறுதி இலக்கு என்ன? கோயில் நுழைவுதான் இறுதி இலக்கெனில், தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் அதனை ஆதரிக்கவே முடியாது. சொல்லப் போனால், அவர்கள் கோயில் நுழைவினை மட்டும் மறுதலிக்கப் போவதில்லை. மாறாக, இந்து சமூகம் ஒட்டுமொத்தமாக தங்களை மறுதலித்ததாகவே கருதி, தங்களுக்கான இடத்தை வேறு எங்கும் தேட விழைவர். மாறாக, இதுதான் முதல்படி எனில், அவர்கள் அதற்கு ஆதரவளிக்கக் கூடும். அப்படியானால் இந்தியாவில் இன்று நடப்பதற்கு இணையான நிலை ஏற்படும்.

இந்தியாவிற்கு அதிகாரம் வேண்டுமென அனைத்து இந்தியர்களும் கேட்டுள்ளனர். எனினும் உண்மையில் அரசியல் சட்டமானது, அதற்கு சற்றுக் குறைவாகத்தான் இருக்கும் என்றபோதும் பல இந்தியர்கள் அதனை ஏற்றுக் கொள்வர். ஏன்? விடை என்னவெனில், இலக்கு தெளிவாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. அதை பல படிகளை கடந்து அடைவதா அல்லது ஒரே தாவலில் அடைவதா என்பது பொருட்டல்ல. ஆனால் பிரிட்டிசார் இந்தியாவிற்கு அதிகாரம் வேண்டும் என்ற இலக்கை ஒப்புக் கொள்ள மறுத்திருந்தால், இப்போது நடைபெறும் பகுதி சீர்திருத்தங்களை ஒருவரும் ஏற்றுக் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள். அதைப் போலவே, மகாத்மா காந்தியும் மற்றவர்களும், தங்களுக்கான இலக்காக வரித்துக் கொண்டிருப்பது இந்து கட்டமைப்பில் உள்ள தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினரின் சமூக நிலையை உயர்த்துவது என்பதானால், கோயில் நுழைவு குறித்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தங்கள் மனப்போக்கைத் தெளிவுபடுத்த முடியும். இதில் தொடர்புடைய அனைவரின் தகவலுக்காகவும் பரிசீலனைக்காகவும் ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினரின் இலக்கு என்ன என்பது விளக்கப்படும்.

பாபாசாகேப் டாக்டர்.அம்பேத்கர் ஆங்கில நூல் தொகுப்பு : 17 (1), பக்கம் :198

Pin It

 

தலித் மக்களும் கல்வியும்

புகழ் பெற்ற சீன யாத்ரிகரான யுவான்சுவாங் சென்னைக் கடலோரப் பகுதியில் புத்த மதம் செழித்தோங்கி இருந்ததைக் கண்டார். தென்னிந்தியா முழுவதிலும் பார்ப்பனிய கள்ள போதகர்களுக்கும் அவர்களுடைய கடவுளர்க்கும் எதிராகப் போராடிய போதிலும் பவுத்த மதம் வளர்ந்து கொண்டே வந்தது. பஞ்சமர்களே தென்னிந்தியாவின் பழங்குடி மக்கள். அவர்கள் தங்களுக்கு எதிரான சமயங்களின் அடியார்களுடன் செய்த கடுமையான போர்களில் வெற்றி கொள்ளப்பட்டார்கள்.''

-ஹென்றி ஸ்டீல் ஆல்காட்

பக்கங்கள் : 112

விலை : ரூ. 90

எழுத்து

மதுரை - 4

பேசி : 0452 - 2373283

நின்று கெடுத்த நீதி

குழந்தைகளும் ஆண்களும் பெண்களுமாய் 44 பேர் துள்ளத் துடிக்கத் தீயில் கருகி மாய்ந்துபோன கொடூரம் நடந்து 40 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஆனால் அந்தச் சம்பவ நினைவுகள் கடக்காமல் அங்கேயே நிற்கின்றன. சங்கம் சேர்ந்து தலை நிமிர்ந்தார்கள் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக, இவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்கு ஜனநாயகத்தின் நான்கு தூண்களில் ஒன்று நீதி வழங்கிய முறையைச் சொல்கிறது இந்நூல். நிர்வாகத் தூண் செயல்பட்ட விதமும் இதன் மூலம் தெரியவருகிறது.''

-தமிழில் : மயிலை பாலு

பக்கங்கள் : 448

விலை : ரூ. 230

அலைகள் வெளியீட்டகம்

சென்னை - 600 024

பேசி : 044 - 24815474

குரலற்றவனின் குரல்

தமிழகக் கிராமங்களில் மட்டுமன்றி ஈழத்திலும், ஈழத் தமிழர்கள் புலம்பெயர்ந்து வாழும் வெளிநாடுகளிலும், தமிழகத் தமிழர்கள் குடிபெயர்ந்து வாழும் வெளிநாடுகளிலும் ஜாதி, தலித்துகளை தேசம் கடந்தும் ஓட ஓடத் துரத்துவதை இந்தக் கதைகள் உணர்த்துகின்றன. உழைக்கும் மக்களை வர்க்க ரீதியில் ஒன்று சேரவிடாமல், ஜாதியே அணை போட்டு தடுத்து நிறுத்தி உள்ளது.நன்கறியப்பட்ட எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மட்டுமன்றி, புதிய எழுத்தாளர்களின் கதைகளும் உள்ளன.''

-தொகுப்பு : யாழினி முனுசாமி

பக்கங்கள் : 328

விலை : ரூ. 150

இருவாட்சி

சென்னை - 600 011

பேசி : 044 - 25582552

பெரியார் சாதித்ததுதான் என்ன?

இந்நாட்டுப் பெண்களின் நகைகளையும் கோயில்களிலுள்ள நகைகளையும் விற்றால், ஜில்லாவுக்கு ஜில்லா ஒரு சுரங்கம் தோண்டலாம். அவ்வளவு கோடிக்கணக்கான பணம் நகைகளில் முடங்கிக் கிடக்கிறது. நம் பெண்களுக்கு நகைப் பைத்தியம் பிடிக்காதபடி இளமை முதலே வளர்த்து வர வேண்டும். நகையினால் தான் அழகு ஏற்படுகிறது என்பதே ஒரு மூடநம்பிக்கை. ஆண்கள் எல்லோரும் கம்மலும், கை வளையலும் அணிந்து கொள்ளாததால் அவர்கள் விகாரமாகவா இருக்கிறார்கள்?''

-செந்தமிழ்க்கோ

பக்கங்கள் : 192

விலை : ரூ. 100

தமிழ்க் குடிஅரசு

சென்னை - 5

பேசி : 94443 21902

கொலைக்களத்தில்

உழைக்கும் பத்திரிகையாளர்

பத்திரிகையாளர் மற்றும் செய்தியாளர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய ஓய்வூதியம், குடும்ப ஓய்வூதியம், இழப்பீடு போன்ற நிவாரணங்கள் முறையாகவும், முழுமையாகவும் கிடைப்பதில்லை என்கிற உண்மைகளை தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் வாயிலாகப் பெற்று, சான்றுகளை எடுத்துக் காட்டி நூலாசிரியர் நிறுவியுள்ளார். சமூக நீதி அடிப்படையில் இப்பட்டியலில் உள்ளவர்கள் தேர்வு செய்யப்படவில்லை என்றும் குமுறுகிறார்.''

-கருப்பன் சித்தார்த்தன்

பக்கங்கள் : 120

விலை : ரூ. 50

தழும்பு பதிப்பகம்

சென்னை - 107

பேசி : 97103 09050

அறுபடும் விலங்கு

தேச விடுதலையைக் காட்டிலும்,

சமூக விடுதலையை தாழ்த்தப்பட்டவர்களும் சமூக உணர்வாளர்களும் அவாவியதற்கான நியாயமான காரணங்கள், இந்நாவலில் முன்னிறுத்தப்பட்டுள்ளது போல், வேறு எந்த

நாவலிலும் முன்னிறுத்தப்பட்டதில்லை என்று தோன்றுகிறது.

பார்ப்பனர்களின் போலித்தனமான விழுமியங்களையும், இந்த

நாவலைப் போல் அண்மைக் காலத்தில் வேறு எந்த நாவலும்

சாடியதில்லை என்று தோன்றுகிறது.''

-கரன்கார்க்கி

பக்கங்கள் : 336

விலை : ரூ. 160

முரண்களரி படைப்பகம்

சென்னை - 68

பேசி : 98413 74809

 

Pin It

 

சென்னை துறைமுகம் முதல் மதுரவாயல் வரை 1,300 கோடி ரூபாயில் உயர் விரைவு பறக்கும் சாலை; கடற்கரையோரம் 1,000 கோடி ரூபாயில் அதிஉயர் விரைவு சாலை; அடையாறு ஆறு பக்கிங்காம் கால்வாய்; மாம்பலம் கால்வாய்; கூவம் ஆறு உள்ளிட்ட நீர்நிலைகளில் 3,000 கோடி ரூபாயில் ஆற்றோர வட்டச் சாலைகள்; பறக்கும் ரயில்; மெட்ரோ ரயில்; சாலைகள் விரிவாக்கம்; கூவம் நதியை அழகுபடுத்தும் திட்டம் எனப் பல ஆயிரம் கோடிகளில் சென்னை "சிங்காரச் சென்னை'யாக மாற்றப்படுகிறது. சிங்காரச் சென்னை யாருக்காக? எதற்காக உருவாக்கப்படுகிறது? என்ற எதிர்க் கேள்விகள் கேட்கப்படாத சுரணையற்ற இன்றைய நிலையில், முன்பைவிட மிக வேகமாக சென்னை நகர சேரிகள் இடித்து தரைமட்டமாக்கப்படுகின்றன.

கடந்த நவம்பர் மாதம் சேத்துப்பட்டு பகுதியில் இருந்த சேரிகள் அகற்றப்பட்டு, அம்மக்களுக்கு கண்ணகி நகரில் வீடுகள் ஒதுக்கப்பட்டன. அடுத்து, சூளைமேடு சாரி தெருவில் கூவம் ஆற்றின் ஓரத்திலிருந்த மு.. ஸ்டாலின் நகர், ஜோதிமா நகர் குடிசைப் பகுதிகளை எந்த முன்னறிவிப்பும், கால அவகாசமும் இன்றி, ஒரே நாளில் சுமார் ஆயிரம் வீடுகளை இடித்து நொறுக்கியது (19.11.2009) தமிழக அரசு. அங்கு பறக்கும் சாலை வரப் போகிறதாம்!

"எந்த முன்னறிவிப்பும், கால அவகாசமுமின்றி வீடுகளை இடிக்கக் கூடாது' என்று நீதிமன்றத்தில் தடையுத்தரவு வாங்கியிருந்தனர், ஜோதிமா நகர் மக்கள். அந்த தடையுத்தரவும் தள்ளுபடியாகி, நீர் நிலை ஆக்கிரமிப்பு என ஜோதிமா நகர் வீடுகளும் இடித்து தள்ளப்பட்டன. அரசு நிர்வாகம் மற்றும் போலிஸ் மிரட்டல்கள், அத்துமீறல்கள் மற்றும் குடிசைகளை இடித்துத் தள்ளும் வன்முறை வெறியாட்டங்கள் எஞ்சியுள்ள சென்னை நகர சேரி மக்கள் மீது கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ளன. கேட்க நாதியற்று, இன்று சென்னைக்கு வெளியே குடிசை மாற்று வாரியத்தின் அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளில் மக்கள் அடைக்கப்படுகின்றனர்.

"நீர் நிலை ஆக்கிரமிப்புகள்' என்று சொல்லி வெளியேற்றப்படும் இம்மக்கள், சென்னையை விட்டு 40 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில், சுற்று வட்டாரத்தில் எந்த குடியிருப்புகளும் இல்லாத திறந்த காடுகளில், இன்னொரு நீர் பிடிப்பு நிலத்தில்தான் குடியமர்த்தப்படுகின்றனர்.

சென்னை நகரின் மய்யப் பகுதிகளிலிருந்து சுமார் 50–க்கும் மேற்பட்ட குடிசைப் பகுதிகளை சென்னையை விட்டு வெளியேற்றிய அரசு, ஒக்கியம் துரைப்பாக்கம் கண்ணகி நகரில் கட்டப்பட்டுள்ள தமிழ்நாடு குடிசை மாற்று வாரிய அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் 15,000 குடும்பங்களை மறு குடியமர்த்தியுள்ளது. இந்த பதினைந்தாயிரம் சேரி குடும்பங்களுக்கு இதுவரை எந்தவித அடிப்படை வசதிகளும் முறையாக செய்து தரப்படவில்லை. கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சம் நகர்ப்புற உழைக்கும் மக்கள் சென்னைக்குள் சென்று வர வெறும் 15 மாநகரப் பேருந்துகளே இயக்கப்படுகின்றன. அதுவும் முறையாக வருவதில்லை. குடி தண்ணீருக்குப் பெரும்பாடு. மின்சாரம் இருந்தும் பாதி நாள் இருளில்தான் கிடக்கிறார்கள். கல்விக் கூடங்கள் இருந்தும் போதிய ஆசிரியர் இல்லை. பதினைந்தாயிரம் குடும்பங்களுக்கு இதுவரை அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையம்கூட இல்லை. கடந்த பத்தாண்டுகளாக இம்மக்கள் நடத்திய போராட்டங்கள்தான் எத்தனை! எத்தனை! எதற்கும் மசியவில்லை அரசு.

போராடி, போராடி சலித்துப்போய், வெறுத்துப்போய் கிடக்கிறார்கள், சென்னையிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட சேரிமக்கள். கடந்த சூன் மாதம் நந்தம்பாக்கம் எம்.ஜி.ஆர். நகர் விரிவு குடிசைப் பகுதி திடீர் தீ விபத்தில்(?) எரிந்து நாசமானது. ஒரே வாரத்தில் மாற்று வழங்கப்பட்டது. ஆனால் யாருமற்ற பொட்டல் காட்டில் மனிதர்கள் வசிக்க ஏதுமற்ற சூழலில், மழை நீரில் குடிசைகள் மூழ்கி, ஈர களிமண் தரையில் குடும்பம் நடத்த முடியாமல் கன்னடப்பாளையம் "திடீர் நகர்' பகுதி மக்கள் தாம்பரம் பேருந்து நிலையத்திலும், ரயில் நிலையத்திலும் இரவில் குழந்தைகளுடன் தங்கி வருகின்றனர். இதைவிடப் பேரவலம், போரூர் ஏரியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட மக்களுக்குநல்லூர், கூடப்பாக்கத்தில 1 சென்ட் நிலம் ஒதுக்கியதால், அங்கும் மக்கள் வசிக்க முடியாமல், பழைய இடங்களில் (போரூர்) நடை பாதைகளிலும், கடை ஓரங்களிலும், கோணிகளில் கூடாரம் அமைத்து குடும்பம் நடத்துகின்றனர்.

சொந்த மண்ணில் இரண்டாந்தர குடிமக்களாக்கப்பட்ட சென்னை நகர சேரி மக்கள் வயிறெரிஞ்சு சொல்கிறார்கள்: “குப்பை மாதிரி வாரியாந்து கொட்டிட்டானுங்க. இங்க எந்த வசதியும் இல்ல. நாங்க தினம், தினம் செத்துக்குனு இருக்கோம்.''

குடிசைகள் நிறைந்த சென்னை, இன்று குடிசைகளே இல்லாத சென்னையாக கட்டமைக்கப்படுகிறது. “சென்னையில் குடிசை வீடுகளே இல்லாத நிலை உருவாக்கப்படும். இதற்காக மத்திய அரசு 210 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கியுள்ளது. கால்வாய் கரைகளில் உள்ளவர்களுக்கு மாற்று இடம் வழங்கப்படும்'' என்று சொல்கிறார். மேயர் மா. சுப்பிரமணியன் ("தினகரன்', 29.8.09). “2013 ஆம் ஆண்டுக்குள் மதுரை, சென்னை மற்றும் கோவை நகரங்களை குடிசைகள் இல்லாத நகரமாக மாற்ற திட்டமிடப்பட்டு, நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. இத்திட்டத்தின் கீழ் 250 கோடி ரூபாயில் சென்னை மற்றும் பிற நகரங்களில் 16,377 அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் கட்டப்படும்'' என்று குடிசை மாற்று வாரிய அமைச்சர் சுப. தங்கவேலன் கூறியிருக்கிறார் ("தினத்தந்தி', 1.7.2009). சென்னை மாநகராட்சி மன்றக் கட்டடத்தில் மேயரும், சட்டப்பேரவையில் சுப. தங்கவேலனும் இந்த அறிவிப்புகளை சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, இங்கு மிச்சம் மீதி இருந்த சென்னை நகர குடிசைகள் – "திடீர் விபத்துகள்' என்ற பெயரில் எரிந்து கொண்டிருந்தன.

குறிப்பாக, 2009 சூன் சூலை மாதங்களில் மட்டும் எட்டு குடிசைப் பகுதிகள் தீ விபத்தில் எரிக்கப்பட்டன. இதில் கொருக்குப்பேட்டை ஜெ.ஜெ. நகரிலும், பெரம்பூர் மடுமா நகரிலும் குடிசைகள் எரிந்ததில் பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் என மொத்தம் ஆறு சென்னை நகர சேரி மக்கள் தீயில் கருகி மாண்டனர். சிங்காரச் சென்னையை அழகுபடுத்துவதற்கு தங்களின் வாழ்வையே பலி கொடுத்துவிட்டு இன்று வீதியில், நடைபாதையில் கிடக்கிறார்கள் சென்னை நகர சேரி மக்கள். குடிசைகள் எரிந்து ஆறு மாதங்களுக்கு மேலாகியும் இன்று வரை இம்மக்களுக்கு மாற்று வசதி செய்து தராமல் மவுனம் காக்கிறது அரசு.

மழையிலும், வெயிலிலும் லோல்பட்டு, லொங்கழிஞ்சு கீனு கிடக்குறோம். எங்கள யாருமே கண்டுக்க மாட்டேன்னுறாங்க! எத்தனை நாளைக்குதான் பிளாட்பாரத்திலேயும், சொந்தக்காரங்க வீட்டுலயும் தங்கிக்குனு இருக்குறது'' என்று கேட்கிறார் கொருக்குப்பேட்டை ஜெ.ஜெ. நகரை சேர்ந்த சிறீராம் என்பவர். “எங்களுக்கு மாத்து இடம் கொடுங்க. இல்லைன்னா எரிஞ்சு போன வீடுகள மறுபடியும் கட்டி கொடுங்கள், கவுன்சிலர்கிட்ட போய் கேட்டோம். அந்த இடத்துல மறுபடியும் யாரும் வீடு கட்டக் கூடாதுன்னு சொல்லிட்டாரு. வீடு கட்டக் கூடாதுன்னு வேகமா தடுக்குற அதிகாரிங்க, எங்களுக்கு மாற்று வழிய சொல்லுறதுக்கு ஆறு, ஏழு மாசமாகுது; இன்னும் பதிலக் காணோம்'' என்கிறார் கொருக்குப்பேட்டை நாகராஜ். குடிசை வீடுகளை இழந்து குடும்பத்துடன் வீதியில் குடும்பம் நடத்தும் அவலம் இங்கு மட்டுமல்ல, சேத்துப்பட்டு அவ்வைபுரம்வியாசர்பாடி, புளியந்தோப்பு உள்ளிட்ட பல பகுதிகளில் தொடர்கிறது.

நந்தம்பாக்கம் அடையாறு பாலத்தை ஒட்டி வலதுப் புறம் உள்ளது "எம்.ஜி.ஆர். நகர் விரிவு' என்ற குடிசைப் பகுதி. கடந்த சூன் 15 அன்று இரவு ஏற்பட்ட திடீர் தீ விபத்தில் இங்கிருந்த 106 வீடுகளும் தீயில் எரிந்து நாசமாயின. தொடர்ந்து மூன்று நாட்களாக எம்.ஜி.ஆர். நகர் குடிசைப் பகுதி மர்மமான முறையில் எரிந்ததில் 15 வீடுகள் நாசமாயின. இத்திடீர் தீ விபத்தை(?) கண்டித்து அப்பகுதி மக்கள், கவுன்சிலர் பெருமாள்சாமி தலைமையில் 22.6.2009 அன்று போரூர் சாலையில் மறியல் போராட்டம் நடத்தினர். வழக்கம் போலவே பெருமாள் சாமி உட்பட 15 பேரைக் கைது செய்து, 9 நாட்கள் சிறையிலடைத்தது

அரசு. இப்பகுதியில் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு தாசில்தார் மற்றும் பொதுப்பணித்துறை அதிகாரிகள் வந்து, அளந்து கோடுகள் போட்டதோடு, கற்கள் நட்டும் சென்றுள்ளனர். இந்தப் பகுதியில் "பிரிட்ஜ் வரப்போகுது' (அடையாறு போரூர் எக்ஸ்பிரஸ் ஹைவே) என்றும், கல்லுக்கு மேலே உள்ளது நத்தம் புறம்போக்கு, கீழே உள்ளது ஆத்து புறம்போக்கு என்றும் அதிகாரிகள் சொல்லிவிட்டுச் சென்றுள்ளனர்.

அடையாறு ஆறு, பக்கிங்காம் கால்வாய், கூவம் ஆற்று கரைகளில் வசித்து வந்த சென்னை நகர சேரி மக்களை நீர்நிலை ஆக்கிரமிப்புகள் என்று சொல்லி வெளியேற்றி வந்த தமிழக அரசு, வீடுகளை இழப்பதை எதிர்த்து சிலர் நீதிமன்ற தடையுத்தரவு வாங்கி விடுகிற தொந்தரவுகள் பொறுக்க முடியாமல் சேரிகளை மிக எளிதாக வெளியேற்றும் உத்தியாகவே இத்தீவிபத்துகளை நிகழ்த்தி வருகிறது. அந்த வகையில்தான் நந்தம்பாக்கம் எம்.ஜி.ஆர். நகர் விரிவுப் பகுதியில் இருந்த 106 குடிசைகள் தீயில் எரிந்ததும், ஒரே வாரத்தில் பெருங்களத்தூர் கன்னடப்பாளையம் அருகில் எருமையூர் கூட்டு ரோடு செல்லும் வழியில் ஆள் நடமாட்டமில்லாத வெட்டவெளியில், குடும்பத்துக்கு ஒரு சென்ட் நிலம் கொடுத்து (மாற்று இடம்) கட்டாயமாக இம்மக்கள் வெளியேற்றப்பட்டுள்ளனர்; சென்னையை விட்டு துரத்தப்பட்டுள்ளனர்.

தாம்பரத்தை அடுத்துள்ளது பெருங்களத்தூர் பேரூராட்சி. கிஷ்கிந்தா போகும் சாலை, எருமையூர் கூட்டு ரோடு. இரண்டு பக்கமும் பச்சை நிறம் படர்ந்த திறந்தவெளிக் காடு. அனைத்தையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மலைகள். கை தொடும் தூரத்தில் வானம். கொட்டும் மழையில் நனையும் உடல்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல், கட்டிய துணியுடன், கைக் குழந்தைகளை தூக்கிக் கொண்டு தாம்பரம் தாலுகா அலுவலகத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கியது அந்த மக்கள் கூட்டம். "மழையில் நனைஞ்சுக்குனு எல்லோரும் எங்க போறீங்கன்னு' கேட்கக்கூட நாதியற்ற வெறுமை பிரதேசம். நந்தம்பாக்கம் தீ விபத்தில்(?) வீடுகளை இழந்த மக்களுக்கு அரசாங்கம் கொடுத்த மாற்று இடம்.

சிங்களப் பேரினவாதத்தின் குண்டுகளுக்கு அஞ்சி உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள இடம் பெயர்ந்து ஓடிக்கொண்டேஇருக்கும் ஈழத் தமிழர்களைப் போல் இந்து பேரினவாத சாதிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு ஆளாகி வருகின்றனர் தலித் மக்கள். வருசம் 1500 ரூபாய் சம்பளம், மூன்று வேளை சோறு, பொங்கல், தீபாவளிக்கு ஒரு வேட்டி, சட்டை வாங்கிக் கொண்டு பண் ணையடிமையாய் வாழ்கிறார்கள். அடிமைச் சமூகத்திற்குள் அடிமையாய், கீழான மக்களாய் கிடக்கும் நந்தம்பாக்கம் எம்.ஜி.ஆர். நகர் விரிவு குடிசைப் பகுதி மக்களான அருந்ததிய மக்களின் பூர்வீக முகவரி, திண்டுக்கல் மாவட்டம் பழைய வத்தலகுண்டு. இம்மண்ணின் பூர்வகுடி மக்களான இவர்கள் சென்னைக்கு பிழைக்க வந்தவர்கள்தான்!

முதலில் சேப்பாக்கம் ஸ்டேடியம் பகுதியில் தங்கியிருந்த இவர்கள் மொத்தம் நூற்றுப்பத்து குடும்பங்கள் கட்டட வேலை, வீட்டு வேலை உள்ளிட்ட கூலி வேலைகளை நம்பியுள்ளனர். இவர்களின் முதன்மையான தொழில் "திருஷ்டிக் கயிறு' விற்பது. நந்தம்பாக்கத்தில் மட்டும் 27 ஆண்டுகள் வசித்து வந்துள்ளனர். இவர்களின் குழந்தைகள் பரங்கிமலை ஒன்றியம் கன்டோன்மென்ட் பள்ளியில் படித்து வருகின்றனர். திடீரென்று வீடுகள் எரிந்து, எங்கோ காட்டில் மாற்று இடங்களில் இவர்கள் வசிப்பதால், மூன்று பேருந்துகள் மாறி பள்ளிக்கூடம் போய் வருகின்றனர் இவர்களின் பிள்ளைகள். “இங்க எங்களுக்கு எந்த வசதியும் இல்லைங்க. கரண்ட் இல்ல, தெரு விளக்கு இல்ல, இடம் மட்டும்தான் கொடுத்தாங்க. குடிக்க தண்ணிக்குகூட வழியில்ல. இங்கயிருந்து இரண்டு கிலோ மீட்டர் எருமையூர் போய்த்தான் தண்ணீர் எடுத்துக்குனு வர்றோம்'' என்கிறார் கருப்பையா.

"பெருங்களத்தூர் ஊராட்சி மன்றத் தலைவரிடம் இது பற்றியெல்லாம் சொன்னீர்களா? அவர்கள் ஏதும் செய்யவில்லையா? என்று கேட்டோம். “பஞ்சாயத்து தலைவர பார்த்துக் கேட்டோம். "உங்கள யாரு இங்க கொண்டு வந்து விட்டாங்களோ, அவங்கள (கலெக்டர்) போய் கேளுங்க. எனக்கு எதுவும் தெரியாதுன்னு சொல்றாரு'' என்கிறார் அப்பகுதியைச் சேர்ந்த நாகரத்தினம் என்பவர். ஒரு வாரமாக மழை பெய்றதால எந்த வேல வெட்டிக்கும் போக முடியல. தண்ணி நிக்குற இடத்துல வீடு ஒதுக்குனதுல, எங்க குடிசையெல்லாம் மூழ்கிடுச்சு. சாதாரணமாவே பாம்பு, தேள் எல்லாம் வருது. இதோ மழை பெய்ஞ்சி வெள்ளம் சூழ்ந்துக்குனதுல வானம் வெளுத்தாதான் நாங்க வீடுகளுக்குப் போக முடியும் என்கின்றனர், இரும்புலியூர் நடுநிலைப் பள்ளியில் தங்க வைக்கப்பட்டிருக்கும் மக்கள்.

எங்க ஊருக்கு இன்னும் பேர்கூட வெக்கலங்க. சிலபேரு "திடீர் நகர்'னு சொல்லுறாங்க. சிலபேரு கருணாநிதியோட அம்மா பேர வைக்கப் போறதா சொல்லிக்குனு இருக்குறாங்க'' என்கின்றனர், சோனை மற்றும் மொட்டையாண்டி. 110 குடும்பங்களில், முடிச்சூர் ரோடு ஆந்திரா ஸ்கூலில் 50 குடும்பங்கள் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். எஞ்சிய மக்கள் ரோட்டோரமாக கடைகளின் கீழே அடைக்கலமடைந்துள்ளனர். மின்சாரம் இல்லை, குடிநீர் இல்லை, பஸ் வசதி இல்லை, மழைக் காலங்களில் வீடுகளில் தண்ணீர் வந்து விடுகிறது, பள்ளிக் கூடங்கள் இல்லை, சுடுகாடு இல்லை, பொதுப்பாதை இல்லை, பட்டா இல்லை என ஏகப்பட்ட "இல்லை'களோடு இருண்டு கிடக்கின்றன, சென்னையிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட சேரி மக்களுக்கு அரசு கொடுத்த மாற்று இடங்கள். காலங்கõலமாய் ஒதுக்கப்பட்டு தீண்டத்தகாதவர்களாய் சேரியில் அடைக்கப்பட்டிருந்த பூர்வகுடி மக்கள், இன்று சென்னையில் வசிக்கத் தகுதியற்றவர்கள் என்றும் அசுத்தமானவர்கள் என்றும் சொல்லி சென்னையை விட்டு வெளியேற்றுகிறது அரசு.

இருண்ட பிரதேசங்கள் : 1. வேளச்சேரியை அடுத்துள்ள மயில பாலாஜி நகர் 2. ஒக்கியம் துரைப்பாக்கம் கண்ணகி நகர் 3. செம்மஞ்சேரி குடிசை மாற்று வாரியக் குடியிருப்பு 4. குன்றத்தூரை அடுத்த நல்லூர் 5. பூவிருந்தவல்லியை அடுத்த கூடப்பாக்கம் 6. செம்மஞ்சேரி எழில் நகர், ஜவகர் நகர் 7. ஆவடி கேம்பை அடுத்த மோரை 8. பெருங்களத்தூர் கன்னடப்பாளையம்.

நந்தவனமாய் காட்சியளிக்கிறது அந்த நான்கு வழிச் சாலை. பூத்துக் குலுங்கும் மலர்கள், மரம், செடி, கொடிகள், பக்கவாட்டுச் சுவர்களில் வரையப்பட்டுள்ள நவீன ஓவியங்கள். ஸ்டீல் தகடுகளால் மினு மினுக்கும் நவீன பேருந்து நிறுத்தங்கள். அலங்கார கற்களால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள அகலமான நடைபாதைகள். வானைத் தொடும் உயரத்தில் சாலையை கடக்க நடைபாலங்கள். காண்பவர்களை மயக்கும் மின் விளக்குகளின் பேரொளியில் உலகமயத்தின் பெருமதிமாய் நீள்கிறது, அடையாரிலிருந்து தொடங்கும் தகவல் தொழில்நுட்ப (கட்டண) சாலை. அதாவது, பழைய மகாபலிபுரம் சாலை – "சாப்ட்வேர்' சமஸ்தானத்தின் தலைமையகமான திருவான்மியூரிலிருந்து தொடங்குகிறது.

என்னைக்கு சாலைய மறிச்சு சுவர் எழுப்புனாங்களோ (இரண்டே கால் அடி), அன்னைக்கே எங்க பொழப்பெல்லாம் போச்சு'' என்ற சிறு வியாபாரிகளின் குமுறல் முதல், இந்தப் பக்கத்துல இருந்து, அந்தப் பக்கம் போகணும்னா ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்துக்கு சுத்திக்குனு வர வேண்டியதா இருக்குது. குறுக்கு சுவறுனால சாதாரணமா ரோட்ட தாண்டக்கூட முடியல''ன்னு நீள்கிறது, இந்த அய்.டி. சாலையினால் அன்றாடம் பாதிப்புக்குள்ளாகும் ஏழை எளிய மக்களின் அவலக் குரல்கள்.

மழை பெய்ய ஆரம்பிச்சுட்டா, இந்தக் களிமண் தரையில கால்வைக்கக் கூட முடியாது. கூடவே பாம்பு, தேள், விஷ வண்டுகள் எல்லாம் வருது. இதனாலேயே எங்க புள்ளைங்க ஆறு மாசம் ஸ்கூலுக்கு போனா, ஆறு மாசம் வீட்டுலதான் கெடக்குறாங்க. ஏன்னா இங்கேயிருந்து மூணு அரை கிலோ மீட்டர் நடந்தாதான் மெயின் ரோடு வரும். போற வழியெல்லாம் தண்ணி தேங்கி நிக்குது. புள்ளைங்க எப்படி ஸ்கூலுக்கு போக முடியும்?'' என்று கேட்கிறார்கள், இந்த தகவல் தொழில்நுட்ப சாலையின் விரிவாக்கத்திற்காக வெளியேற்றப்பட்ட செம்மஞ்சேரி எழில் நகர், ஜவகர் நகர் மக்கள்.

திருவான்மியூரை அடுத்துள்ள தரமணி ஜவகர் நகரிலும், பெருங்குடி எழில்முக நகரிலும் வசித்து வந்த சுமார் 500 குடும்பங்களை (1999 – 2000 ஆண்டுகளில்) ஆக்கிரமிப்புகள் என அடித்து விரட்டியது, தமிழக அரசின் சாலை வளர்ச்சி நிறுவனம். வெளியேற்றப்பட்ட இம்மக்களுக்கு அரசு இழப்பீடாக, காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் சோழிங்க நல்லூரை அடுத்த செம்மஞ்சேரி ஊராட்சியில், மேய்க்கால் புறம்போக்கில் இரண்டு சென்ட் நிலம் ஒதுக்கி மாற்று இடம் வழங்கியுள்ளது தமிழக அரசு. ஜேப்பியாரின் சத்தியபாமா கல்லூரியின் கட்டடங்களைத் தவிர, சுற்று வட்டாரத்தில் எந்தக் குடியிருப்புகளும் இல்லாத திறந்தவெளிக் காட்டில் குடியமர்த்தப்பட்டுள்ளனர், சென்னை நகரின் உழைக்கும் மக்கள்.

கரண்ட், தண்ணீர், தெரு விளக்கு, ரோடு வசதி எதுவுமே இல்லாததினால இடம் ஒதுக்கியும் இத்தனை வருசமா இங்க குடிவராம இருந்தோம். கரண்டும், தண்ணியும் வந்ததினால இப்ப ரெண்டு வருசமாத்தான் இங்க வந்து வீடு கட்டி குடியிருக்கோம்'' என்று சொல்லும் சியாமளா தாமோதரன், இத்தனை நாளும் தரமணியில் வாடகை வீட்டில் தங்கியிருந்ததாக சொல்கிறார்.

இங்கேயிருந்து மெயின் ரோட்டுக்குப் போகணும்னா மூன்றரை கிலோ மீட்டர் சுத்திக்கினுதான் போகணும். தெரு லைட் இல்லாம இருண்டு கிடக்கிற சாலையில நடந்து, பாம்பு, தேள், விஷப் பூச்சிகளிடமிருந்து தப்பிச்சு மெயின் ரோட்டுக்கு (அய்.டி. ரோடு) வந்து பஸ் ஏறணும்னா, இந்தப் பக்கம் ஒரு கிலோ மீட்டர் நடந்தா ஆலமரம் பஸ் நிறுத்தம். அந்தப் பக்கம் ஒரு கிலோ மீட்டர் நடந்தா நாவலூர் பஸ் ஸ்டாப். வேலை வெட்டிக்கும், ஸ்கூலுக்கும், ஆஸ்பத்திரிக்கும், நாங்களும் எங்க புள்ளைங்களும் தினமும் 4 கிலோ மீட்டர் நடந்து நடந்து சோர்ந்து போயிட்டோம். அரசாங்கம் எங்களுக்குனு ஒதுக்குன அய்ந்து அடி பொதுப் பாதையையும் ஜேப்பியார் ஆக்கிரமிச்சு, காலேஜ் கட்டியிருக்காரு என்று குரலை உயர்த்தி, கோபமாக சொல்கிறார், கேளம்பாக்கம் மருந்துக் கம்பெனியில் வேலை செய்யும் அனிதா.

கவர்மென்ட் ஆஸ்பத்திரி எதுவும் இங்க கிடையாதுங்க. எதுனா ஒண்ணுன்னா, இங்கேயிருந்து கேளம்பாக்கம் (அரசு மருத்துவமனை) ஓடணும். இல்லைன்னா துரைப்பாக்கம் ஆஸ்பத்திரிக்குதான் (ஆராம்ப சுகாதார நிலையம்) ஓடணும். குண்டும், குழியுமான களிமண் ரோடுன்றதால 500 ரூபாய் கொடுத்தாக்கூட ஆட்டோக்காரங்க வர மாட்டாங்க. மழையில இன்னும் மோசம். வீட்ட விட்டு வெளியவே வர முடியாது என்கின்றனர், குமார் என்பவரும், ஆஸ்துமா நோயாளியான அறுபது வயது சுப்பராயனும். இவர்களிடையே பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே குறுக்கிட்ட நாற்பத்தைந்து வயதான பாக்கி என்பவர், எல்லாருக்கும் போடும் சொட்டு மருந்தக்கூட எங்க புள்ளைங்களுக்கு இரண்டு வருசமா போடலிங்க. யாரும் வந்து எட்டிக்கூட பார்க்கல என கொந்தளிக்கிறார் ஆவேசத்துடன்.

பாம்பு, தேள், விஷ பூச்சிகள் உலவும் வெட்டவெளி பொட்டல் காட்டில் மக்களைக் கொண்டு வந்து குடியமர்த்தியதால் இதுவரையில் 10–க்கும் அதிகமான பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் பாம்பு, தேள் கடித்து பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக சொல்கிறார், நாற்பத்தியாரு வயதான விஜயா. அவர் மேலும், அங்கம்மா (35) என்பவரின் மூன்று மாத கைக் குழந்தையை தேள் கடித்து, மழை நேரம், பஸ் வசதி எதுவுமில்லாததால், மருத்துவமனைக்குப் போகிற வழியிலேயே அந்தக் குழந்தை இறந்து போனதையும் குறிப்பிடுகிறார்.

ஏதோ ஒரு விஷப் பூச்சி தீண்டியதால், தனது மகனின் தலைமுடி உதிர்ந்து வருவதையும், தலையில் சிரங்கு பிடித்துள்ளதையும் நம்மிடம் காட்டினார் அமுதா. தலையில் முடி உதிர்வது ஊட்டச் சத்து குறைவினால் ஏற்படும் கோளாறு என்றோம். உடனே அதை மறுத்த அமுதா, விஜயராஜ் (7ஆவது வகுப்பு), பிரித்விராஜ் (3ஆவது வகுப்பு), மதன்ராஜ் (4ஆவது வகுப்பு) ஆகிய தனது மூன்று மகன்களுக்கும் இதே பிரச்சனைகள் இருப்பதுடன் வேறு பல குழந்தைகளுக்கும் தழும்புகள் இருப்பதை காட்டுகிறார்.

எழில்முக நகர், ஜவகர் நகர் மக்களை ஒருங்கிணைத்து, பல்வேறு போராட்டங்களை நடத்திவரும் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியை சேர்ந்த தனசேகர் நம்மிடம், "பெரும்பான்மையாக தாழ்த்தப்பட்ட மக்களும், முஸ்லிம்களும், கிறித்துவர்களும், கொஞ்சம் வேற சாதியை சேர்ந்தவங்களுமா மொத்தம் 500 குடும்பங்கள் இங்கு இருக்குது. குடிநீர், மின்சாரம், இந்த இரண்டும் எங்களுக்கு இந்த வருசம் தான் கிடைக்குது. ஒவ்வொரு வருசமும் நாங்க நடத்துன போராட்டங்களினால்தான் எங்களுக்கு இந்த வசதிகூட கிடைச்சது. வீட்டுக்கு இருநூறு, இருநூற்றைம்பது ரூபாய்ன்னு "பிரிவு' போட்டு வசூலிச்சுதான் ஒவ்வொரு போராட்டமும் நடத்திக்கினு வர்றோம்' என்கிறார்.

மேலும், குடிமøனப்பட்டா, மூன்றரை கிலோ மீட்டர் சுற்றுப்பாதையை பள்ளிக் குழந்தைகள் நலனுக்காக 1 கிலோ மீட்டர் குறுக்குப் பாதை அமைத்திடவும், புதிய சுடுகாட்டை உருவாக்கவும் இரவு நேரத்தில் பெண்கள் பொது சாலையில் வீட்டுக்கு வர முடியாமல் சமூக விரோதிகளால் பலாத்காரம், வழிப்பறி செய்பவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரியும், இருள் சூழ்ந்த பொது சாலையில் மின்விளக்கு அமைத்திடவும், பொதுக் கழிவறை, மழைக் காலத்தில் வீடுகள் மழை நீரில் சூழா வண்ணம் சுற்றுச்சுவர் அமைத்திடவும், சத்தியபாமா ஜேப்பியார் காலேஜ் அரை ஏக்கர் நிலத்தில் கட்டியுள்ள நோய் பரப்பும் மலம் தேக்கும் மூடியில்லா தொட்டியை ஊருக்கு அருகில் இருந்து அகற்றிட வேண்டும் என்பது உள்ளிட்ட 10 வகை கோரிக்கைகளை முன்வைத்து 18.8.2009 அன்று சேப்பாக்கத்தில் கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தியதையும் நம்மிடம் பகிர்ந்து கொண்டார்.

தமிழக அரசு எங்களுக்கு ஒதுக்குன எல்லையம்மன் சாலையில இருந்து, வால் வெட்டி மதகு வரைக்கும் இருக்குற பொதுக்கால்வாய் மேல 5 அடி குறுக்கு சாலையை ஜேப்பியார் ஆக்கிரமிச்சு கட்டடம் கட்டியிருக்காரு. பள்ளிக்கூடம் போற குழந்தைங்க மூன்றரை கிலோ மீட்டர் சுத்திக்கினு போறாங்க. அவங்களுக்காகவாவது 1 கிலோ மீட்டர் குறுக்குப் பாதையை மீட்டுத் தரணும்னு தமிழக முதல்வர், தலைமைச் செயலாளர், மாவட்ட ஆட்சியர் (காஞ்சிபுரம்)ன்னு எல்லோருக்கும் மனு கொடுத்துட்டோம். இதுவரையில் எந்த பதிலும் இல்லை என்றவர், கட்சித் தலைமையுடன் பேசி, அடுத்தக் கட்டமாக மக்களைத் திரட்டி ஆளுநர் மாளிகை முன்பு சாகும் வரை பட்டினிப் போராட்டம் நடத்தப் போவதாக கூறுகிறார் தனசேகர்.

நீர்நிலை ஆக்கிரமிப்புகள் என சென்னையிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட மக்களின், செம்மஞ்சேரி தமிழ்நாடு குடிசை மாற்று வாரிய குடியிருப்பில் – 7 ஆயிரம் குடும்பங்களும், துரைப்பாக்கம் கண்ணகி நகரில் 15 ஆயிரம் குடும்பங்களும் வசிக்கும் பகுதிகளுக்கே எந்த அடிப்படை வசதிகளும் இதுவரை செய்து தராத ஜெயலலிதா, கருணாநிதி அரசுகள், 500 குடும்பங்கள் வசிக்கும் எழில் நகர், ஜவகர் நகர் மக்களின் தேவைகளை மட்டும் நிறைவேற்றிடப் போகிறார்களா என்ன? இலவசத் திட்டங்களுக்காகப் பல கோடிகளை செலவழிக்கும் தி.மு.. அரசு, வெளியேற்றப்பட்ட சேரி மக்களின் துன்பங்களை கண்டு கொள்ள மறுப்பது ஏன்?

- இசையரசு

அடுத்த இதழிலும்

Pin It

 

தமிழில் அம்பேத்கர்' என்பது குறித்துப்  பேசுகையில், அண்ணல் அம்பேத்கரையும், அவரது அடிப்படைக் குறிக்கோள்களையும் தமிழகத்திற்கு முதன் முதலில் முறைப்படி அறிமுகம் செய்து வைத்தவர் பெரியார் ஈ.வெ.ரா. என்னும் உண்மையிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும். பெரியாரின் சுயமரியாதை ஏடுகளான "ரிவோல்ட்', "குடி அரசு' ஏடுகளில் அம்பேத்கர் பற்றிய முதல் பதிவுகள், எனக்குத் தெரிந்தவரை, 1929 இல் காணப்படுகின்றன. பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் மாண்டேகு செம்ஸ்போர்ட் அரசியல் சீர்திருத்தம் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவது தொடர்பாக நியமிக்கப்பட்ட சவுத்பரோ குழுவிடம் 1919 இல் தாழ்த்தப்பட்டோர் நிலைமைகளையும் உரிமைகளையும் குறித்து அம்பேத்கர் சாட்சியம் அளித்த நிகழ்வுதான் அவரது தீவிரமான பொது வாழ்வின் தொடக்கமாக இருந்தது எனக் கொண்டால், அந்தப் பொதுவாழ்வு தொடங்கி பத்தாண்டுகளுக்குப் பின்னரே அவரைப் பற்றிய அறிமுகம் தமிழகத்திற்குக் கிடைத்தது எனக் கருதலாம்.

ஜல்கவோன் என்னும் இடத்தில் 29.5.1929 அன்று மத்திய மாகாணங்கள் பேரார் தாழ்த்தப்பட்டோர் மாநாட்டில் அம்பேத்கர் ஆற்றிய உரையை "பம்பாயில் சுயமரியாதை முழக்கம்' என்னும் தலைப்பில் "குடி அரசு' (16.6.1929) வெளியிட்டது. அம்பேத்கர் நிறுவிய "சமாஜ் சமதா சங்' (சமுதாய சமத்துவச் சங்கம்) மராத்தியிலுள்ள சிட்டகெய்னில் நடத்திய முதல் மாநாட்டில் அம்பேத்கர் ஆற்றிய தலைமைஉரையின் மிகச் செறிவான சுருக்கம், ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் மேற்சொன்ன ஏடுகளில் வெளியிடப்பட்டன. அந்த மாநாட்டை பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம், "முதல் மகாராட்டிர சுயமரியாதை மாநாடு' என்று வர்ணித்தது. அதே ஆண்டுத் தொடக்கத்தில்தான் சென்னை மாகாண முதல் சுயமரியாதை மாநாடு நடைபெற்றது குறிப்பிடத்தக்கது. சமாஜ் சமதா சங்கின் முதல் மாநாட்டிற்கு, “தென்னிந்திய சுயமரியாதை இயக்கத்தின்

பிரபல தலைவர் ஈ.வெ. ராமசாமி அனுப்பிய வாழ்த்துத் தந்தியும் கடிதமும் அங்கு படிக்கப்பட்டன'' என்னும் செய்திக் குறிப்பிலிருந்துபெரியாரும் அம்பேத்கரும் அதற்கு முன்பே ஒருவரையொருவர் அறிந்திருந்தனர் என்றோ, இருவருக்கும் தொடர்பு இருந்தது என்றோ ஊகிக்கலாம் ("ரிவோல்ட்', 29.9.1929).

பின்னர் புனே நகரில் அம்பேத்கர் நடத்திய ஆலய நுழைவுப் போராட்டம் பற்றி சித்தரஞ்சன் என்பார் எழுதிய விரிவான கட்டுரையொன்றும் வெளிவந்தது. ("ரிவோல்ட்', 10.11.1929). அம்பேத்கரின் அரசியல், சமூக செயல்பாடுகள் பற்றிய செய்திகள் சுயமரியாதை ஏடுகளில் தொடர்ந்து வெளியிடப்பட்டு வந்தன. இரண்டாவது வட்டமேசை மாநாட்டில் காந்திக்கும் அம்பேத்கருக்கும் நடைபெற்ற சொற் போர்கள், தாழ்த்தப்பட்டோருக்குத் தனிவாக்காளர் தொகுதி ஏற்பாட்டை எதிர்த்து காந்தி நடத்திய உண்ணா நோன்பைக் கண்டனம் செய்த கட்டுரைகள், அம்பேத்கர் ரெட்டமலை சீனிவாசன் ஆகியோரை ஆதரித்தும் எம்.சி. ராஜாவின் நிலைப்பாட்டை விமர்சித்தும் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகள், காந்தியின் "ஹரிஜன் சேவக் சங்'கின் நடவடிக்கைகள் குறித்து அம்பேத்கர் முன்வைத்த விமர்சனங்கள் ஆகியன சுயமரியாதை ஏடுகளில் தொடர்ந்து வெளியிடப்பட்டு வந்தன.

பெரியாரால் ஆதரிக்கப்பட்டு வந்த நீதிக்கட்சியின் செல்வாக்கு ஒரேயடியாகச் சரிந்து வந்த கொண்டிருந்த 1936 – 1937 ஆம் ஆண்டுகளில்தான், லாகூரிலிருந்த ஜாத் பட் தோடக் மண்டல் (சாதி ஒழிப்புச் சங்கம்) என்னும் அமைப்பின் மாநாட்டில் ஆற்றுவதற்காக அம்பேத்கர் எழுதியிருந்ததும், "தலித்துகளின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை' எனச் சொல்லப்படுவதுமான 'அணணடிடடிடூச்tடிணிண ணிஞூ இச்ண்tஞு' என்னும் ஆங்கில உரை தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டு "குடி அரசு' இதழில் "ஜாதியை ஒழிக்க வழி' என்னும் தலைப்பில் ஓராண்டுக் காலம் தொடர் கட்டுரையாக வெளியிடப்பட்டது. அது பின்னர் நூல் வடிவிலும் கொணரப்பட்டு பல பதிப்புகளைக் கண்டது. அதன் பின்னர், அந்த உரை அதைவிடச் சிறப்பான பல தமிழாக்கங்களைக் கண்டுள்ளது. இது குறித்து ஏறத்தாழ எட்டாண்டுகளுக்குப் பின் பெரியார் பாட்னாவில் "பிற்படுத்தப்பட்டோர் மாநாட்டில்' கலந்து கொண்டபோது "குடி அரசு' எழுதிய தலையங்கம், சில சுவையான தகவல்களைக் கூறுகிறது :

“1920களின் இறுதியில் மேற்சொன்ன "ஜாத் பட் தோடக் மண்டலின்' துணைத் தலைவர்களிலொருவராக பெரியார் தேர்ந்

தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார்; பெரியார் இந்து மத விரோதி, நாத்திகர், முஸ்லிம் ஆதரவாளர் என்று தென்னாட்டுப் பார்ப்பனர்கள் அந்த சங்கத்தாரிடம் புகார் சொன்னதன் பேரில், பெரியார் அப்பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டார். பின்னர் 1936 இல் அந்த அமைப்பின் மாநாட்டில் தலைமையுரை நிகழ்த்த அழைக்கப்பட்டிருந்தார் அம்பேத்கர். அப்போது அவர் மீதும் பல புகார்களைக் கூறினர் பார்ப்பனர்கள். அம்பேத்கர் தனது உரையில் இந்து மதத்தைக் கடுமையாக விமர்சித்திருந்ததால், அந்த மாநாட்டையே அச்சங்கத்தார் கூட்டவில்லை. "டாக்டர் அம்பேத்கர் அவர்கள் அந்த மாநாட்டுத் தலைமைச் சொற்பொழிவுக்கு எழுதிய சொற்பொழிவுத் தொகுதியை நமக்கு அனுப்பியதில், அதைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து "ஜாதியை ஒழிக்கும் வழி' என்னும் பெயரால் புத்தகம் ஒன்றுக்கு 0 – 4 – 0 வுக்கு விற்று வருகிறோம். அதைப் பார்த்தால் இந்து மதம் ஒழியாமல் ஜாதியும் ஒழியாது, சுயராஜ்ஜியமும் வராது, பொது உடைமையும் ஏற்படாது என்பதெல்லாம் மடையனுக்கும் விளங்கும்'' ("குடி அரசு' தலையங்கம், 13.1.1945).

மேற்சொன்ன உரையிலிருந்த சில கருத்துக்களை காந்தி விமர்சித்ததையும், காந்திக்கு அம்பேத்கர் கூறிய பதில்களையும் நாம் நன்கு அறிவோம். ஆயினும், அந்த பதில்களிலும் "காந்தியும் காங்கிரசும் தீண்டத்தகாதோருக்கு செய்தது என்ன?' போன்ற நூல்களிலும் அம்பேத்கர் காந்தியின் வர்ண தர்மப் பார்ப்பனியத்தைக் கடுமையாகக் கண்டனம் செய்திருந்த போதிலும், இந்தியாவிலுள்ள ஒவ்வொரு சமூக சீர்திருத்தவாதியும் படிக்க வேண்டும் என்று காந்தியாலேயே பரிந்துரைக்கப்பட்ட மகத்தான ஆக்கம் "சாதி ஒழிப்பு' நூல்தான்.

இரண்டாம் உலகப்போர் தொடங்கியதும், பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து முழு அரசியல் அதிகாரத்தையும் தங்கள் கைக்கு மாற்றிக் கொள்ள காங்கிரசார் முயற்சிகளை மேற்கொள்ளத் தொடங்கியபோது, 1940 இல் பம்பாயில் அம்பேத்கர், ஜின்னா, பெரியார் ஆகிய மூவரும் சந்தித்துப் பேசினர். பிரிட்டிஷாரின் நாணயக் குறைவையும் காங்கிரசாரின் சூழ்ச்சிகளையும் விமர்சித்து, அவர்கள் விடுத்த கூட்டறிக்கையின் தமிழாக்கம் "குடி அரசு' இதழில் காணப்படுகிறது ("குடி அரசு', 28.1.1940). ஆனால், அதனுடைய ஆங்கில மூலம் இதுவரை நமது கண்ணுக்குப் படவில்லை. எனினும், அந்த சந்திப்பு குறித்து "தி பாம்பே குரோனிக்கிள்' என்னும் ஆங்கில நாளேடு வெளியிட்ட விரிவான செய்தி, மகராட்டிரா அரசாங்கத்தின் கல்வித் துறை 1982இல் வெளியிட்ட sorce material on dr.babasaheb ambedkar and the movement of untouchables என்ற நூலில் காணப்படுகிறது (பக்கம் 210). 1940 சனவரி 8 அன்று மும்பை தாராவியிலிருந்த தமிழர் அமைப்புகள் இணைந்து ஏற்பாடு செய்த மாபெரும் பொதுக்கூட்டத்திற்கு அண்ணல் அம்பேத்கர் தலைமை தாங்கிய செய்தியுடன் அக்கூட்டத்தில் பெரியார் ஆற்றிய உரையை விரிவாக வெளியிட்டது அந்த நாளேடு. இந்தச் செய்தியும் பெரியாரின் உரையும் மேற்சொன்ன நூலின் 208 – 210 ஆம் பக்கங்களில் காணப்படுகின்றன.

வைசிராயின் நிர்வாகக் குழு உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பின், சென்னைக்கு வருகை தந்த அம்பேத்கர், அப்போது நீதிக்கட்சித் தலைவராக இருந்த பெரியாரை சந்தித்து, "திராவிட நாட்டில்', மகாராட்டிரத்தையும் வேறு சில மாகாணங்களையும் சேர்த்துக் கொள்ளும்படி கூறியதாகவும் "குடி அரசு' தலையங்கம் ஒன்று குறிப்பிடுகிறது "குடி அரசு', (30.4.1944) அது குறித்து அம்பேத்கர் ஆங்கிலத்திலோ, மராத்தி மொழியிலோ எழுதியவையும் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை.

சுயமரியாதை ஏடுகள், எப்போதுமே காங்கிரஸ் இந்து தேசிய நீரோட்டத்துடன் கலந்துவிட்ட தமிழகத் தாழ்த்தப்பட்டோர் தலைவர்களை விமர்சித்தும், அம்பேத்கரை உயர்த்தியும் எழுதி வந்தன. ஓர் எடுத்துக்காட்டு :

தாழ்த்தப்பட்டோர் இந்துக்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளலாகதென்றும், இவ்வளவு வேற்றுமைகளை இந்நாட்டிலேயுண்டு பண்ணி, இந்நாட்டு மக்களைக் குட்டிச்சுவராக்கிய வேதங்கள், இதிகாசங்கள், புராணங்கள் அழிக்கப்பட வேண்டும் என்று அம்பேத்கர் சொல்லி வருகிறார். ஆனால், தென்னாட்டில் நாங்களும் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் ஒரு சில தோழர்கள் முனிசாமி பிள்ளை, சிவசண்முகம் போன்றவர்கள் “டாக்டர் அம்பேத்கர் இந்து மதத்தைப் பற்றி சமீபத்தில் சென்னையில் செய்த பிரச்சாரங்களை "ஹரிஜனங்கள் (தாழ்த்தப்பட்டோர்)' கவனிக்கக்கூடாது, இந்து மதத்தில் குறிக்கப்பட்டிருக்கும் தர்மங்களை அனுசரித்து நடக்க வேண்டும்'' என்றும் "அம்பேத்கர் இந்து மதத்தைப் பற்றிச் சொல்லியிருப்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டியதில்லை' என்றும் கூறிவருகிறார்கள். இவர்கள், நிலைமையையும் அதன் வரலாறுகளையும் உணர்ந்து சொல்லும் வார்த்தைகளா இவை என்பதை பொதுமக்கள் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்... தங்களுக்கு ஒரு சிலருடைய வாழ்த்தும் புகழும் அப்போதைக்குக் கிடைத்தால் போதும் என்று எண்ணி இவ்வாறு இவர்கள் பேசி வருவார்களேயானால், இவர்களைக் குறித்து எதிர்கால சரித்திரக்காரர்கள் கண்டிக்கவோ, எதிர்கால மக்கள் சிரிக்கவோ மாட்டார்களா?'' ("குடி அரசு', 6.1.1945)

1946 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு அம்பேத்கருடன் பெரியாருக்குச் சில கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன. அவை கீழ்க்காணும்விசயங்கள் தொடர்பானவை 1. அம்பேத்கர் அரசியல் நிர்ணய சபையில் சேர்ந்தது. 2. 1951இல் நேரு அமைச்சரவையில் சேர்ந்தது. 3. காஷ்மீர் விவகாரம் 4. சோசலிச சீனாவை அய்.நா. அவையில் சேர்க்கக்கூடாது என அம்பேத்கர் கருதியது. 4. இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்காக அம்பேத்கர் பரிந்துரைத்த சில ஆலோசனைகள். இந்த விஷயங்கள் குறித்து "விடுதலை'யில் சா. குருசாமி எழுதிய விமர்சனங்களில் சில கடுமையான வார்த்தைகள் இருந்தன என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால், அவற்றை மட்டும் கொண்டு சா. குருசாமி அம்பேத்கர் மீது வைத்திருந்த மதிப்பை தீர்மானித்துவிட முடியாது. அதுவும் தமிழகக் கிராமப்புறங்களில் தலித்துகள் மீது வன்கொடுமை புரிகின்ற இடைநிலைச் சாதிகளின் கூட்டமைப்புகளாக விளங்கும் அரசியல் கட்சிகளின், ஆளும் வர்க்கங்களை அண்டி நிற்கும் இயக்கங்களையும் கட்சிகளையும் சேர்ந்தவர்களும் அவர்களின் அனுதாபிகளாக இருக்கிறவர்களும் – "அம்பேத்கர் யார்' என்னும் தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ள சா. குருசாமி கட்டுரைகளைப் படித்தாக வேண்டும். அம்பேத்கருடன் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்த நாட்களிலும் கூட, அவர் மீது பெரியார் மிகப் பெரும் மரியாதை வைத்திருந்தார் என்பதற்குச் சான்றாக 1947 சூலையில் மாயவரத்தில் நடைபெற்ற தாழ்த்தப்பட்டோர் மாநாட்டில் பெரியார் ஆற்றிய உரையைக் கூறலாம் :

 

தோழர்களே! உங்களுக்கு உற்ற தலைவர் அம்பேத்கர் என்றும் அவரால்தான் பஞ்சமர்கள், கடையர்கள், இழிபிறப்புக் கொடுமைகள் நீங்குமென்றும் நம்பினேன். அதனாலேயே உங்களுக்குத் தலைவராக ஏற்றுக் கொள்ளும்படி பிரச்சாரம் செய்தேன். நானும் தலைவர் என ஏற்றுக் கொண்டேன். ஏன்? என்னைப் போலவே அவரும் 15 அல்லது 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உங்கள் வியாதிக்கு மருந்து சொன்னார். என்னவென்றால், “பஞ்சமர்கள் என்பவர்கள் இந்து மதத்தை விட்டு இஸ்லாம் (சமுதாய சமதர்மம்) மதத்தை சார வேண்டும்'' என்று பகிரங்கமாகச் சொன்னேன். அவர் 1930 இல் சொன்னார். அதனாலேயே நாங்கள் அதிக சிநேகிதர்களானோம். அவரைப் பற்றி உங்களுக்கு அதிகம் பிரச்சாரம் செய்தேன். அவ்வளவு மாத்திரமல்லாமல் அவர் ராமாயணத்தைக் கொளுத்தியவர். “கீதையைக் கொளுத்த வேண்டும். அது முட்டாள்களின் பிதற்றல்'' என்று கூட, அதுவும் சென்னை மாகாணத்துக்கு வந்து சொல்லிவிட்டுப் போனவர். “இந்து மதத்தால் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு எவ்விதப் பயனும் இல்லை. இனியும் இருக்காது. இந்து மதத்தை விட்டொழித்தாலொழிய இழிவு நீங்காது'' என்று கர்ஜித்தவர். பட்டாங்கமாகப் பிரகடனம் செய்தவர். பல புத்தகங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கிறவருமாவார். ஆதலால், அந்தக் கருத்தை நீங்கள் தழுவினாலொழிய உங்கள் குறையும் இழிவும் நீங்காது என்று சொல்லுகிறேன். அவர் அதை மாற்றிக் கொண்டாரோ என்னவோ எனக்குத் தெரியாது. நான் அதை சிறிதும்

மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. எனக்கு அந்தக் கருத்து நாளுக்கு நாள் பலப்பட்டு வருகிறது ("விடுதலை' 10.7.1947).

அம்பேத்கருக்கும் பெரியாருக்கும் இருந்த பொதுவான பண்புகளிலொன்று, அவர்களால் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்ட அரசியல் தலைவர்கள் மீது கூட, அவர்கள் தனிப்பட்ட கசப்புணர்வை வளர்க்கவில்லை என்பதாகும். கருத்து வேறுபாடுகளைக் கடந்தும் இருவரது நட்பு தொடர்ந்தது என்பதுடன், இருவருக்குமிடையே ஒத்துழைப்புகளும் இருந்த வந்தன. எடுத்துக்காட்டாக, பிற்படுத்தப்பட்டோருக்குக் கல்வி நிலையங்களில் இருந்த இட ஒதுக்கீட்டு முறையை "இந்திய சுதந்திர'த்திற்குப் பிறகு சென்னை உயர் நீதிமன்றம் சட்டவிரோதமாக்கியதை எதிர்த்து, பெரியார் தமிழகம் தழுவிய போராட்டம் நடத்தியதை அடுத்து அரசியல் சட்டத்திற்கான முதல் திருத்தத்தை வரைந்து தந்து, "பிற்படுத்தப்பட்டோர்' என்பதற்கான வரையறையையும் வழங்கினார் அம்பேத்கர். 1955இல் பர்மாவில் நடைபெற்ற உலக பவுத்த மாநாட்டில் அம்பேத்கருடன் சேர்ந்து கலந்து கொண்டார் பெரியார். புத்த மதத்தில் சேர்வது குறித்து இருவருக்கும் நடைபெற்ற உரையாடல்களை "விடுதலை' ஏடு பதிவு செய்துள்ளது.

அம்பேத்கரின் "காந்தியும் காங்கிரசும் தீண்டத்தகாதோருக்குச் செய்தது என்ன?' "இந்தியாவில் புரட்சியும் எதிர்ப்புரட்சியும்' போன்ற நூல்களிலுள்ள கருத்துக்கள், பெரியார் இயக்க ஏடுகளில் பல முறை எடுத்துச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அம்பேத்கர் காலமானபோது பெரியார் எழுதிய இரங்கலுரை (தலையங்கம்) அம்பேத்கர் குறித்து பெரியார் இயக்கம் கொண்டிருந்த மதிப்பீட்டைத் தொகுத்துக் கூறுகிறது :

இந்தியாவின் சிறந்த அறிஞர்களில் முன்னணியிலுள்ள அறிஞரும் ஏராளமான விஷயங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்த கலாநிதியுமான அம்பேத்கர் அவர்கள் முடிவெய்திவிட்டார் என்ற செய்தி கேட்டவுடன் திடுக்கிட்டுப் பதறிவிட்டேன். உண்மையில் சொல்ல வேண்டுமானால், டாக்டர் அம்பேத்கருடைய மறைவு என்னும் ஒரு குறைபாடானது, எந்தவிதத்திலும் சரிசெய்ய முடியாத ஒரு மாபெரும் நஷ்டமேயாகும். அவர் சிறப்பாகத் தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்திற்குத் தலைவர் என்று சொல்லப்பட்டாலும், பகுத்தறிவுக்கு எடுத்துக்காட்டாகவுள்ள ஒரு பேரறிஞராக விளங்கினார். எப்படிப்பட்டவரும் எடுத்துச் சொல்ல பயப்படும்படியான புரட்சிகரமான விஷயங்களை எல்லாம் வெகு சாதாரணத் தன்மையில் எடுத்துச் சொல்லும்படியான வீரராகவும் விளங்கினார்.

உலகத்தாரால் மதிக்கப்படும் மாபெரும் தலைவரான காந்தியாரை, வெகு சாதாரணமாக மதித்ததோடு, அவருடைய பல கருத்துக்களைச் சின்னாபின்னமாகும்படி மக்களிடையில் விளக்கும் மேதாவியாக இருந்தார். இந்து மதம் என்பதான ஆரிய ஆத்திக மதக் கோட்பாடுகளை வெகு அலட்சியமாகவும், ஆபாசமாகவும், அர்த்தமற்றதாகவும் மக்கள் கவரும்படியாகப் பேசியும் எழுதியும் வந்தார். உதாரணம் சொல்ல வேண்டுமென்றால், காந்தியாரையே ஒரு பத்தாம்பசலி, பிற்போக்குவாதி என்றும், அவரால் பிரமாதமாகப் படிக்கப்பட்டு வந்த கீதையை "முட்டாள்களின் உளறல்கள்' என்றும் சொன்னதோடு, காந்தியாரின் கடவுளான ராமனை மகாக் கொடியவன் என்றும், ராமாயணக் காவியம் எரிக்கத் தக்கது என்றும் சொல்லி, பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களிடையில் ராமாயணத்தைச் சுட்டு எரித்துச் சாம்பலாக்கிக் காட்டினார். இந்து மதம் உள்ளவரை தீண்டாமையும் சாதிப் பிரிவும், அவற்றால் ஏற்பட்ட கொடுமையும் ஒழியவே ஒழியாது என்றும் ஓங்கி அறைந்தார். மேற்கண்ட இந்தக் கருத்துக்கள் தவழும்படியாக ஏராளமான புத்தகங்களை எழுதி வெளியிட்டார். இப்படியாக அனேக அரிய காரியங்களைச் செய்த ஒரு மாபெரும் பகுத்தறிவுவாதியும் ஆராய்ச்சி நிபுணரும், சீர்திருத்தப் புரட்சி வீரருமான டாக்டர் அம்பேத்கர் முடிவு எய்தியதானது இந்தியாவுக்கும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கும், பகுத்தறிவு வளர்ச்சிக்கும் எளிதில் பரிகரிக்க முடியாத பெரியதொரு குறைவேயாகும்'' ("விடுதலை', 8.12.1956, வே. ஆனைமுத்து (பதிப்பாசிரியர்), பெரியார் ஈ.வெ.ரா. சிந்தனைகள், 1934).

அம்பேத்கருக்கும் பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்திற்கும் இருந்த தொடர்புகள், ஒத்த கருத்துக்கள், அம்பேத்கருக்குப் பெரியார் இயக்கம் தந்து வந்த மதிப்பு, கருத்து வேறுபாடுகள், இவை குறித்த விளக்கங்கள் ஆகியன பெரும் ஆய்வு நூலுக்குரிய விஷயங்களாகும். இங்கு ஓரிரு செய்திகளை மட்டும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். அம்பேத்கர் "லண்டன் ஸ்கூல் ஆப் எகனாமிக்ஸ்' என்னும் புகழ் பெற்ற கல்வி நிறுவனத்தில் முனைவர் பட்டத்திற்கான கல்வி பயின்று கொண்டிருந்தபோது, பேபியன் சோசலிசக் கருத்துக்களால் ஈர்க்கப்பட்டார். அந்தக் கல்வி நிறுவனத்தை நிறுவியவர்களிலொருவரான பொருளாதார அறிஞர் சிட்னி வெப், அவரது துணைவியார் பீட்ரிஸ் வெப் ஆகியோரும் பேபியன் சோசலிஸ்டுகளே. இவர்களால்தான் அம்பேத்கர் சோசலிசக் கருத்துகள்பால் ஈர்க்கப்பட்டார். பெர்னாட் ஷாவும் இந்த பேபியன் சோசலிஸ்ட் சங்கத்தில் உறுப்பினராக இருந்தவர்தான். இந்த மூவரும் சோசலிசம், பெண்ணியம், சோவியத் ரஷ்யா ஆகியன குறித்து எழுதிய கட்டுரைகள்

பெரியாரின் "குடி அரசு' இதழில் வெளியாகியுள்ளன. அரசு எந்திரத்தில் மெல்ல மெல்ல மாற்றங்கள் ஏற்படுத்துவதன் மூலம் ஒரு நாட்டில் சோசலிசத்தைக் கொண்டு வர முடியும் என்பது பேபியன் சோசலிஸ்டுகளின் கருத்து.

மேற்சொன்ன கல்வி நிறுவனத்தில் பேராசிரியர்களாக இருந்த ஜே.ஏ. ஹாப்ஸன், எல்.டி. ஹாப்வுஸ் ஆகியோரிடமிருந்துதான் ("பிரிட்டிஷ் கருத்து முதல்வாதச் சிந்தனைப் பள்ளி' எனச் சொல்லப்பட்ட சிந்தனைப் போக்கின் முக்கியப் பிரதிநிதிகளாக இருந்தவர்கள்) அரசு என்பதற்கு மிகுந்த முன்னுரிமையும் முக்கியத்துவமும் வழங்குவதை அம்பேத்கர் கற்றுக் கொண்டார்.

II

"தமிழில் அம்பேத்கர்' என்று, அம்பேத்கரின் சிந்தனையையும் பணியையும் தமிழகத்திற்கு அறிமுகம் செய்து வைத்த தலித் இயக்கச் செயல்வீரர்கள், அறிவாளிகளில் முன்னோடியாக இருந்தவர்கள் காலஞ்சென்ற முனுசாமி பறையர், அன்பு பொன்னோவியம் என்பதை இங்கு நினைவு கூர்ந்தாக வேண்டும். அதேபோல "எரிமலை' ரத்தினம், "எக்ஸ்ரே' மாணிக்கம், பெருமாள் போன்றோரையும் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும். "புத்தரும் அவர் தம்மமும்' நூலைச் சிறப்பாகத் தமிழாக்கம் செய்த பெரியார்தாசன், "எக்ஸ்ரே' மாணிக்கம், "எரிமலை' ரத்தினம் ஆகியோரும் அந்த நூலைத் தமிழில் கொண்டுவரத் தேவையான பொருள் செலவில் பெரும் தொகையை ஏற்றுக் கொண்ட ஒய்.எம். முத்து, திருமதி சந்தோஷம் முத்து ஆகியோரும் நமது வணக்கத்திற்குரியவர்கள். தியாகு மொழியாக்கம் செய்த "காந்தியும் காங்கிரசும் தீண்டத்தகாதோருக்கு செய்தது என்ன?' என்ற நூலை தலித் எழில்மலை வெளியிட்டார். கடந்த 13 ஆண்டுகளாக "தலித் முரசு' தொடர்ந்து அம்பேத்கர் சிந்தனை குறித்த ஆழமான ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டு வருகிறது.

இதற்கிடையே, பெரியாரையும் அவரது இயக்கத்தையும் "தலித்திய' கண்ணோட்டத்திலிருந்து விமர்சிப்பதாக உரிமை கொண்டாடிய சில நண்பர்கள் கூறிவந்த குற்றச்சாட்டுகளிலொன்று, பெரியாரும் திராவிட இயக்கமும் திட்டமிட்டு முதலில் அயோத்திதாசரையும் பின்னர் அம்பேத்கரையும் இருட்டடிப்புச் செய்துவிட்டனர் என்பதாகும். அயோத்திதாசரை குறுகிய வட்டத்திலிருந்து விடுவித்து தமிழகம் முழுவதற்கும் மட்டுமின்றி, இந்தியா முழுவதற்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்தவர்கள் பிறப்பால் தலித்துகளோ, தலித் இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்களோ அல்லர். அவர்கள் அயோத்தி தாசர் பற்றி எழுதியதற்குப் பிறகே இன்றைய நவீனத்துவ, பின் நவீனத்துவ, தலித் அறிவுஜீவிகள் அயோத்திதாசரைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள் என்னும் மிக அண்மைய வரலாற்று நிகழ்வுகள்தான் இருட்டடிப்புச் செய்யப்படுகின்றன.

அம்பேத்கரின் சிந்தனைகளைத் தமிழகத்திற்கு முதன் முதலில் அறிமுகம் செய்து வைத்தவர் பெரியார் என்பதும், "சாதி ஒழிப்பு' நூலின் பல்வேறு தமிழாக்கங்களை இதுவரை கொண்டு வந்தவர்களில் நூற்றுக்கு 99 விழுக்காட்டினர் தலித் அல்லாதவர்களும் தலித் இயக்கங்களைச் சாராதவர்களும்தான் என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும். கடைசியாக வெளிவந்துள்ள தமிழாக்கமும் கூட, தமிழ் நாட்டிலுள்ள எந்த தலித் இயக்கத்தையோ, தலித் அரசியல் கட்சியையோ சாராத "தலித் முரசு' ஏட்டால்தான் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது.

மேலும் "புனே ஒப்பந்தம்' தொடர்பாகவும் அம்பேத்கரின் பவுத்த மத மாற்றம் தொடர்பாகவும், இட ஒதுக்கீடு தொடர்பாகவும் தமிழக தலித் அறிவுஜீவிகளிடையேயும் தலித் இயக்கங்களுக்குள்ளும் நடத்தப்பட்ட, நடத்தப்படும் விவாதங்களில் நூற்றிலொரு பங்கு விவாதம் கூட "சாதி ஒழிப்பு' குறித்து நடத்தப்படவில்லை. வரலாறு காணாத "தலித் எழுச்சி' தமிழகத்தில் கடந்த இருபதாண்டுகளாக ஏற்பட்டுள்ளதாகப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்கிறோம். அம்பேத்கர் நூற்றாண்டு விழா முடிந்து ஏறத்தாழ இருபதாண்டுகள் ஆகின்றன. ஆனால், தமிழக தலித் இயக்கங்களால் எத்தனை அம்பேத்கரின் எழுத்துகள் தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன? அவர்களால் செய்யத் தவறியவை ஒரு புறமிருக்கட்டும். என்.சி.பி.எச். நிறுவனத்தாரால் கடந்த பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக வெளியிடப்பட்டுவரும் தமிழாக்கங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அம்பேத்கர் சிந்தனை குறித்த எத்தனை விவாதங்களை தலித் இயக்கங்கள் நடத்தியிருக்கின்றன?

இவை போகட்டும், கேரள நடிகர் மம்முட்டி அம்பேத்கராக மிகச் சிறப்பாக நடித்துள்ளதும் அம்பேத்கரின் வீரப்பயணத்தை முழுமையாகச் சித்தரிப்பதுமான திரைப்படத்தை தமிழில் "டப்பிங்' செய்து பரவலாகத் திரையிடப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவாவது ஏதேனும் ஒரு தலித் இயக்கம் அல்லது கட்சி போராட்டம் நடத்தியுள்ளதா? இந்திய மொழிகள் அனைத்திலும் அதனை "டப்பிங்' செய்து வெளியிட

மத்திய அரசாங்கமோ, மாநில அரசாங்கங்களோ முன்வர வேண்டும் என "அதிகார'த்தில் பங்கு பெற்றவர்கள், பங்கு பெற்றுள்ளவர்கள் ராம் விலாஸ் பாஸ்வான், மாயாவதி போன்றவர்களாவது முயற்சி செய்ததுண்டா? ஆகவே அம்பேத்கரை "இருட்டடிப்பு' செய்ததாக,

செய்வதாக யார் மீதும் குற்றம் சுமத்தும் தார்மீக உரிமை இந்த "தலித்' அறிவுஜீவிகளுக்கோ, இயக்கங்களுக்கோ இல்லை.

III

அம்பேத்கரை ஆழமாகக் கற்க விரும்புகிறவர்களோ, மேலோட்டமாக மட்டும் படிப்பதுடன் நிறுத்திக் கொள்கிறவர்களோ எதிர்கொள்ள வேண்டிய பிரச்சனைகள் சில உள்ளன. மகாராட்டிர மாநில அரசாங்கத்தால் இதுவரை தொகுக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டவை யாவும் அம்பேத்கர் ஆங்கிலத்தில் எழுதியவையும் பேசியவையும்தான். அந்த ஆங்கில ஆக்கங்களுக்குத் தொகுப்பாசிரியர்களாகவும் பதிப்பாசிரியர்களாகவும் இருந்தவர்களில் கணிசமானோர் அம்பேத்கர் இயக்கத்தோடு, அவரது சிந்தனையோடு தொடர்பு கொண்டிருந்தவர்கள். ஓரிருவர் அம்பேத்கருடன் பழகியவர்கள். இக்காரணங்களால் அவரது எழுத்துகளையும் பேச்சுகளையும் தொகுத்து வெளியிடுவது, ஒப்பீட்டு நோக்கில் அவர்களுக்கு எளிதானதாக இருந்தது. ஆனால், இதில் சிக்கல் இல்லாமல் இல்லை.

அம்பேத்கரின் எழுத்துகளுக்கு யார் வாரிசு என்னும் பிரச்சனையை அவர்கள் தீர்க்க வேண்டியிருந்தது. அம்பேத்கரின் ஆக்கங்கள் பல்வேறு நபர்களின் வசமிருந்தன. அவர்களது இசைவைப் பெற வேண்டியிருந்தது. எனவே, இந்தச் சிக்கல்கள் படிப்படியாகத் தீரத் தீரத்தான் அவருடைய ஆக்கங்களை அவ்வப்போது தொகுத்து வெளியிட வேண்டியிருந்தது. எனவே அம்பேத்கரின் ஆக்கங்கள் காலவரிசைப்படி வெளியிடப்படவில்லை. அதாவது அந்த மாபெரும் அறிஞரின், போராளியின் சிந்தனையிலும் பணிகளிலும் ஏற்பட்ட பரிணாமத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் அந்த தொகுப்புகள் அமையும் வாய்ப்பு இல்லாமல் போய்விட்டது. மேலும், அம்பேத்கரின் இரண்டு முனைவர் பட்ட ஆய்வுரைகள் தவிர, மற்றெல்லா எழுத்துகளும் பேச்சுகளும் அவர் மேற்கொண்ட அடிப்படையான லட்சியத்தோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையவை. ஒவ்வொரு எழுத்தும் பேச்சும், குறிப்பிட்ட அரசியல், சமூகச் சூழலில் குறிப்பிட்ட வாசகர்களை இலக்காகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டவை. எனவே, எந்தச் சூழலில் எந்த நோக்கத்திற்காக அவர் குறிப்பிட்ட விஷயத்தை எழுதினார், பேசினார் என்பது அவரை ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள உதவும். ஆனால் ஆங்கிலத் தொகுப்புகள் அம்பேத்கரின் எழுத்து களை சம்பந்தப்பட்ட வரலாற்று, அரசியல், சமூகச் சூழலுக்குள் வைத்துப் பார்க்கும் வகையில் விரிவான அறிமுகங்களை நமக்குத் தருவதில்லை. இந்தக் குறைபாடுகளை தமிழாக்கத் தொகுதிகளும் தொடர்வது வியப்புகுரியதல்ல.

அம்பேத்கரைப் படிப்பதற்கு முதல் நிபந்தனை, அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றை அறிந்து கொள்வதாகும். இருபதாம் நூற்றாண்டு இந்தியத் தலைவர்களில் மிக உயர்ந்த கல்வித் தகுதி கொண்டிருந்தவர் அவர்தான். மேற்கத்தியப் பண்பாடு வழங்கிய தாராளவாதக் கல்வியில் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட அவர் வரலாறு, பொருளாதாரம், மானுடவியல், அரசியல், சட்டம் ஆகியவற்றில் சிறப்புப் பயிற்சி பெற்றிருந்தார். அத்தகைய கல்வி, அவரது சிந்தனையின் பன்முகத் தன்மையைக் கூர்மைப்படுத்தின. ஏறத்தாழ நாற்பதாண்டுக்கால எழுத்துப் பணிகளையும் சொற்பொழிவுப் பணிகளையும் மேற்கொண்டிருந்த அவரைப் போல வாழ்க்கையில் பல்வேறு பாத்திரங்களை வகித்தவர்கள் அரிது.

ஆராய்ச்சி அறிஞராக, கல்லூரிப் பேராசிரியராக, கல்வியாளராக, வழக்குரைஞராக, பரோடா சமஸ்தான ராணுவத்தின் லெப்டினண்டாக, வைசிராயின் நிர்வாகக் கவுன்சில் உறுப்பினராக, சுதந்திர இந்தியாவின் சட்ட அமைச்சராக, பிரசுரங்களை வெளியிடுபவராக, பத்திரிகையாளராக, கிளர்ச்சியாளராக, பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபடுபவராக, அரசியல் சட்டத்தை வரைபவராக, புத்தரின் சீடராக, தாழ்த்தப்பட்ட, சுரண்டப்பட்ட மக்களின் ஒப்பற்ற தலைவராகப் பல்வேறு பரிமாணங்களுடன் வாழ்ந்த அவர் தன் வரலாறு எழுதத் திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால் அவர் எழுத விரும்பிய இன்னும் பல நூற்றுக்கணக்கான விஷயங்களைப் போலவே அந்த தன்வரலாற்றையும் அவரால் எழுத முடியவில்லை. எனினும் அவரது முக்கிய எழுத்து பலவற்றில் அவரது தன் வரலாற்றுக் குறிப்புகள் உள்ளன.

அவர் தனது சிந்தனைகளை எழுத்து வடிவத்தில் வெளிப்படுத்துவதற்கே முன்னுரிமை கொடுத்தார். எழுத்து என்பது பார்ப்பனிய சாதிய ஆதிக்கத்தின் அதிகாரத்தின் குறியீடாக இருந்த சூழலில், அந்த அதிகாரத்தை ஆதிக்க சக்திகளிடமிருந்து பறித்தெடுப்பதற்கான ஆயுதமே எழுத்து. அதுவும் ஆங்கில எழுத்து என்பதை ஆழமாகப் புரிந்து கொண்டிருந்தார். மேலும் இடத்தாலும் காலத்தாலும் வரம்புக்குட்படுத்தப்படும் பேச்சை ஒப்பிடுகையில், இன்னும் பரந்த வேறு இடங்களுக்கும் காலங்களுக்கும் பயணிக்கவும் அங்கு நிலை கொள்ளவுமான ஆற்றல் எழுத்துக்கு உண்டு என்பதை அறிந்திருந்தார். அவரது எழுத்தும் பேச்சும் பிற பணிகளைப் போலவே "தீண்டாமை' என்பதையே தமக்கான மேடையாகக் கொண்டிருந்தன. அந்த மேடையிலிருந்துதான், அவர் இந்தியாவின் கோடிக்கணக்கான தாழ்த்தப்பட்ட, தீண்டத்தகாத மக்களின் விடுதலைக்காக மட்டுமின்றி, பிற அனைத்துச் சாதியினரும் மனிதத்துவம் பெற்று சகோதரத்துவ உணர்வோடு வாழ வேண்டும் என்பதற்காகவும் செயல்பட்டார்.

சில பிரச்சனைகளில் அம்பேத்கர் தனது நிலைப்பாடுகளை மாற்றிக் கொள்ளத் தயங்கியதோ, அதனைப் பகிரங்கமாக அறிவிக்கத் தவறியதோ இல்லை. "வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை' என்பதை வலியுறுத்தி வந்தவர்களில் முதன்மையானவர் அம்பேத்கர். அந்தக் கோரிக்கை முதல் வட்டமேசை மாநாட்டில் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும் சாத்தியமே இல்லை என்பதைக் கண்ட பிறகே "தாழ்த்தப்பட்டோருக்குத் தனி வாக்காளர் தொகுதி' என்னும் கோரிக்கையை முன்வைத்துத் தொடங்கினர்.

அம்பேத்கர் தனது எழுத்துகள் சிலவற்றைத் திருத்தி தானே வெளியிட விரும்பினார். கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் போது எழுதிய, "இந்தியாவில் சாதிகள் : அவை செயல்படும் விதமும், தோற்றமும் வளர்ச்சியும்' (இச்ண்tஞு டிண ஐணஞீடிச் : கூடஞுடிணூ Mஞுஞிடச்ணடிண்ட், எஞுணஞுண்டிண் ச்ணஞீ ஈஞுதிஞுடூணிணீட்ஞுணt) என்னும் ஆய்வுக் கட்டுரையை "சாதி ஒழிப்பு' நூலுடன் இணைத்து பின்னதை செழுமைப்படுத்த விரும்பினார். சில நூல்களைப் பொருத்தவரை, அவரது விருப்பம் நிறைவேறியது. ஆனால் தனது எல்லா நூல்களையும் செழுமைப்படுத்தவோ, திருத்தங்களுக்கு உட்படுத்தவோ முடியவில்லை. அவர் எழுதி முடிக்காத வரைவுகள் ஏராளமாக உள்ளன. ஒரே கட்டுரைக்கு பல வரைவுகள் எழுதியுமிருக்கிறார். அத்தகைய வரைவுகளில் சில பகுதிகள் சரிவர ஒழுங்கமைக்கப்படாதவையாகவும் இருப்பதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர். ஒரு கட்டுரைக்கு முதலில் எழுதிய வரைவைக் காட்டிலும் கடைசியாக எழுதிய வரைவுதான் சிறந்தது எனக் கருத முடியாது என்றும், அதற்குக் காரணம் சில கட்டுரைகளின் முதல் வரைவுகள் அவற்றின் கடைசி வரைவுகளைக் காட்டிலும் செழுமையானவையாக இருப்பதுதான் என்றும் அவர்கள் கருதுகின்றனர். இருப்பினும், இந்த வரைவுகளும்கூட அம்பேத்கரின் ஆழ்ந்த புலமைக்கும் சமூக அர்ப்பணிப்புக்கும் சான்றாக விளங்குகின்றன.

அம்பேத்கர் பிறருடன் இணைந்து எழுதியவையும் உண்டு. எடுத்துக்காட்டாக, பட்டியல் சாதியினர் கூட்டமைப்பு சார்பில் பிரிட்டிஷ் இந்திய அரசாங்கத்திற்கு எழுதி அனுப்பப்பட்ட கோரிக்கை மனுக்கள், அரசியல் சட்டத்தின் வரைவு முதலியன. ஆயினும் மற்றவர்களுடன் இணைந்து எழுதப்பட்ட இவை எல்லாவற்றிலும் அவரது முத்திரைகள் இருப்பதை ஆய்வறிஞர்கள் சுட்டிக் காட்டுகின்றனர். அரசியல் சட்டத்தின் அடிப்படை உரிமைகள் பகுதியில் இந்தியக் குடிமக்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் "வேலை செய்யும் உரிமை' சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்று அரசமைப்பு அவையில் போராடினார். ஆனால், அவரது கோரிக்கை ஏற்றுக் கொள்ளப்படவில்லை. அதே போல, பொருளாதார சமத்துவத்தையும் சோசலிசத்தையும் ஆதரித்த அவரது விருப்பத்திற்கு மாறான முறையில் தனிச்சொத்து உரிமையை அடிப்படை உரிமையாக்கும் சட்டவிதி 31 சேர்க்கப்பட்டபோது அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். அது, “அரசமைப்புச் சட்ட வரைவுக் குழு உருவாக்கியதல்ல. மாறாக, நேரு, பட்டேல், பந்த் ஆகிய முப்பெரும் மனிதர்கள் ஏற்படுத்திக் கொண்ட உடன்பாட்டின் விளைவு'' என்பதை பின்னாளில் அவர் மாநிலங்கள் அவையில் பேசுகையில் அம்பலப்படுத்தினார்.

வரலாற்று, பண்பாட்டு, மானுடவியல் ஆய்வுகளை மட்டுமே கொண்டவையாகத் தோன்றும் "சூத்திரரர்கள் யார்'? போன்ற நூல்களும் கூட மறைமுகமான அரசியல் குறிக்கோளைக் கொண்டிருந்தன. காந்தியின் செல்வாக்கிலிருந்து தாழ்த்தப்பட்ட, தீண்டத்தகாத சூத்திரர்கள், தீண்டத்தக்க சூத்திரர்கள் இருவரையும் விடுவித்து, அவர்களுக்கிடையே பரந்த, நேச அணியை உருவாக்குவதுதான் அந்த அரசியல் குறிக்கோள்.

இந்தியாவில் நிலவும் சுரண்டல், வறுமை ஆகியவற்றுக்கான தீர்வு சோசலிசம்தான் என்பதை அவர் ஏற்றுக் கொண்ட போதிலும், சுரண்டலும் வறுமையும் ஏற்றத் தாழ்வும் பொருளாதாரக் காரணங்களால் மட்டும் ஏற்படவில்லை என்று கூறினார். வழக்கமான மார்க்சிய விளக்கமான "பொருளாதாரம் என்பது அடித்தளம், அரசியல், பண்பாடு முதலியன அந்த அடித்தளத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட மேலடுக்கு' என்னும் வழக்கமான மார்க்சிய விளக்கத்தைத் தலைகீழாகப் புரட்டினார் :

ஆனால், அடித்தளம் என்பது கட்டடம் அல்ல. பொருளாதார உறவுகள் என்னும் அடிப்படையில் மத, சமூக, அரசியல் அமைப்புகளை உள்ளடக்கிய ஒரு கட்டடம் தேவைப்படுகிறது. அடித்தளம் எவ்வளவு உண்மையானதோ, கட்டடமும் அந்த அளவுக்கு உண்மையானதுதான். அடித்தளத்தை நாம் மாற்றியமைக்க விரும்பினால், அந்த அடித்தளத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுப்பப்பட்டுள்ள கட்டடத்தை முதலில் தகர்த்தெறிய வேண்டும். அதுபோல, சமூகத்தின் பொருளாதார உறவுகளை நாம் மாற்ற விரும்பினால், இருக்கும் சமூக, அரசியல் அமைப்புகளையும் இவற்றைப் போன்ற பிற அமைப்புகளையும் தகர்த்தெறிய வேண்டும். (மேற்கோள் இடம் பெற்றுள்ள கட்டுரை : : Gail Omvedt, Undoing the Bondage : Dr. Ambedkar's Theory of Dalit Liberation in K.C. Yadav (Ed.). From Periphery to Centre Stage : Ambedkar, Ambedkarism & Dalit Future, Manohar, Delhi, 2000, p.117

அம்பேத்கர் காந்தியத்தை மிகக் காத்திரமான முறையில் எதிர்கொண்டது போலவே, கம்யூனிசத்தையும் ஒரு காத்திரமான சவாலாகக் கருதினார். இந்தியப் பொதுவுடைமை இயக்கத்துடன் முக்கியப் பிரச்சனைகளில் ஒத்துழைத்ததுடன் அதனைக் கடுமையாக விமர்சித்திருக்கிறார். ரஷியா, சீனா ஆகியவற்றின் அயலுறவுக் கொள்கைகள் அவரது கடும் கண்டனத்துக்குள்ளாகியுள்ளன. ரஷியாவில் ஏற்பட்ட புரட்சியை அவர் சில தயக்கங்களுக்கிடையே பாராட்டினார் : “ரஷிய புரட்சியை நாம் வரவேற்கிறோம். ஏனெனில் அதனுடைய குறிக்கோள் சமத்துவத்தை உருவாக்குவதாகும்'' எனக் கூறிய அவர், சமத்துவத்தை உருவாக்குவது என்பது சகோதரத்துவத்தையும் சுதந்திரத்தையும் தியாகம் செய்து விடுவதல்ல என்றார். சகோதரத்துவமோ சுதந்திரமோ இல்லாத சமத்துவத்துக்கு மதிப்பு ஏதும் இல்லை என்றும், இவை மூன்றையும் வழங்கக்கூடியது பவுத்தமேயன்றி கம்யூனிசம் அல்ல என்றும் கூறினார் (Ambedkar Writings and Speeches, Vol.3(1987), P.462)

இந்த அடிப்படையில் இருந்துதான் பிற்காலத்தில் கம்யூனிசம் பற்றி அவர் முன்வைத்த விமர்சனங்கள் அமைந்திருந்தன. எனினும் அவரது கடைசி ஆண்டுகளில் அவர் எந்த அளவுக்கு புத்தர் மீது கவனம் செலுத்தினாரோ, அந்த அளவுக்கு மார்க்ஸ் மீதும் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினார். "புத்தரா, காரல் மார்க்ஸா' என்னும் சொற்பொழிவில் மட்டுமின்றி, அவர் தனது இறுதி நாட்களில் எழுதி முடித்த "புத்தரும் அவர் தம்மமும்' என்னும் நூலிலும் கூட புத்தரையும் மார்க்ஸையும் இணைக்கும் மகத்தான முயற்சி செய்திருப்பதைக் காணலாம். அம்பேத்கர் புதுப்பித்த பவுத்தம், அறிவியல் பரிமாணத்தைக் கொண்ட சோசலித்தைப் பரிந்துரைக்கிறது. அது, பத்தொன்பதாம், இருபதாம் நூற்றாண்டுகளில் பவுத்தத்தைப் புதுப்பிக்க இந்தியா, இலங்கை, ஜப்பான் முதலிய நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகள் அனைத்திலிருந்தும் புரட்சிகரமான முறையில் வேறுபடுகிறது. “தம்ம நூல்களைக் கற்றல் தம்மம் அல்ல''; "தம்ம நூல்களில் தவறே நேராது என நம்புவது தம்மம் அல்ல'' என "புத்தரும் அவர் தம்மமும்' நூலில் அம்பேத்கர் கூறுகிறார்.

இந்தக் கூற்றுகளின் அடிப்படையில், அம்பேத்கர், பெரியார் காலத்திற்குப் பின்னர் இந்தியாவில் சாதிக்கட்டமைப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைக் கருதில் கொள்ளவும், தலித் மக்களின் மேம்பாட்டிற்காகவும் விடுதலைக்காகவும் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும், பரிந்துரைக்கப்படும் வழிமுறைகளை மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்துவதும்தான் அம்பேத்கருக்கு நாம் செய்யக்கூடிய மரியாதை. முதலாவதாக, மத மாற்றம் என்னும் விஷயம். 1935 – 36 ஆம் ஆண்டுகளிலேயே அம்பேத்கர் இந்து மதத்திலிருந்து தீண்டத்தகாதவர்கள் வெளியேற வேண்டும் என்று கூறினார். அதற்கான முக்கியக் காரணங்களிலொன்று, கிராமப்புறங்களில் பெரும்பான்மையாக உள்ள சூத்திர விவசாயி சாதிகளின் வன்முறைக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் ஆளாகும் பலகீனமான நிலையில் தலித்துகள் இருக்கிறார்கள் என்பதாகும்.

தலித்துகள் இந்து மதத்தை விட்டு ஏற்கனவே இருக்கின்ற, இந்து மதம் அல்லாத ஒரு மத சமூகத்திற்குள் இணைவதன் மூலம் அவர்களது எண்ணிக்கை பலம் கூடும் என்று கருதினார். ஆனால், அவர் பல்லாயிரக்கணக்கான தலித்துகளுடன் மதம் மாறியபோது, அவர்கள் ஏற்றுக் கொண்ட மதம், அம்பேத்கரால் நவீன காலத்துக்கு ஏற்ற வகையில் மறுவார்ப்பு செய்யப்பட்ட பவுத்தமேயன்றி, ஏற்கனவே கணிசமான எண்ணிக்கையினரைக் கொண்டிருந்த ஒரு மத சமூகத்தில் அவர்கள் இணையவில்லை. அம்பேத்கருடன் பவுத்தம் தழுவியவர்களிடையே, இந்து சமுதாயத்திலுள்ள புரோகிதர்களின் இடத்தை பவுத்த பிக்குகள் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதுடன், "புத்தரும் அவர் தம்மமும்' நூலில் அவர் முதன்மைப்படுத்திய சோசலிசப் பொருளாதாரத்திற்கான முயற்சிகளும் போராட்டங்களும் நடத்தப்படுவதில்லை என்பதோடு, இந்து மதத்திலிருந்து இன்னும் பெரிய எண்ணிக்கையில் தலித்துகளை வெளிக் கொணரவோ, கிராமப்புறங்களில் அவர்கள் மீதான வன்கொடுமைகளைத் தடுத்து நிறுத்தவோ முடியவில்லை.

தலித்துகள் மீதான வன்கொடுமைகளுக்கு மூல காரணம் பார்ப்பனர்கள் மட்டுமே என்றும், பார்ப்பனியக் கருத்து நிலையை ஏற்றுக் கொண்ட சூத்திரர்கள் துணைக்காரணமே என்றும், பார்ப்பனர்கள் தங்கள் கையிலுள்ள ஸ்விட்சை அழுத்தினால் சூத்திரர்கள் என்னும் பல்ப் எரிகிறது என்றும் அபத்தமான விளக்கத்தை இனியும் சொல்லிக் கொண்டிருக்க முடியாது. கிராமப்புறங்கள் மட்டுமல்லாது நகர்ப்புறங்களிலும் பொருளாதார, அரசியல், பண்பாட்டு அதிகாரங்கள் சூத்திர சாதிகளிலிருந்து உருவாகியுள்ள முதலாளி வர்க்கங்களால், பணக்கார விவசாயிகளால், வர்த்தகர்களால், பார்ப்பனர்களுடனும் பிற மேல் சாதியினருடனும் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகின்றன.

வன்னியர் சங்கம், தேவர் பேரவை, கொங்கு வேளாளர் முன்னேற்ற சங்கம், நாடார் சங்கம் முதலியவை அனைத்து, அரசியல் அதிகாரமோ, பொருளாதார அதிகாரமோ இல்லாத ஆனால் பண்பாட்டு ரீதியான விழிப்புணர்வை அதிகரித்த அளவில் பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் தலித்துகளை அடக்கி ஒடுக்கி வைப்பதற்கான கருவிகளேயாகும். தமிழகத்தில் அரசியல் கூட்டணிகளை உருவாக்குவதில் அல்லது குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சிகளின் வெற்றி தோல்வியைத் தீர்மானிப்பதில் இந்த அமைப்புகள் தீர்மானகரமான பாத்திரம் வகிப்பதால், அவற்றின் ஆதரவை நாடாத அரசியல் கட்சிகள் அரிதாகவே உள்ளன. வன்கொடுமைத் தாக்குதல்கள் பலவீனமான தலித்துகள் மீது மட்டுமின்றி, ஒப்பீட்டளவில் பலமுள்ள தலித்துகள் மீதும் நடக்கின்றன (கொடியங்குளம்).

ஆளும் கட்சிகள் ஏதோவொன்றுடன் கூட்டு சேர்வதன் மூலம் தலித்துகளின் நலன்கள் பாதுகாக்கப்படும் என்பதும், கவர்ச்சிகரமான தலைவர்களின் பின்னால் அணி திரள்வதன் மூலமும், நீதிமன்றங்களை நாடுவதன் மூலமும், வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டங்கள் போன்ற சட்டப் பாதுகாப்புகளைத் தேடுவதன் மூலமும் தலித்துகள் வன்கொடுமைகளிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளலாம் என்பதும் தொடர்ந்து பொய்ப்பிக்கப்பட்டு வருகின்றன. தலித்துகள் மட்டுமே, அதிலும் குறிப்பாக கிராமப்புற தலித்துகள் மட்டுமே இன்று இந்து, கிறித்துவ, முஸ்லிம் சமூகங்களைச் சேர்ந்த பெரும்பான்மையினரால் "பிறத்தியாராக', "அந்நியராக', "மற்றவராக' பார்க்கப்படும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. எனவேதான் "வன்முறை', வன்முறை நாடாமை என்னும் அறிவியல் வகைப்பாடுகளை மறுபரிசீலனைக்குட்படுத்தப்பட வேண்டிய சூழலை தலித்துகள் எதிர்கொள்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட மறுபரிசீலனை என்பதும்கூட, அம்பேத்கரின் விடுதலைச் சிந்தனையையே தொடக்கப் புள்ளியாகக் கொள்ள வேண்டும்.

சென்னை பல்கலைக் கழக தமிழ் இலக்கியத் துறை, அம்பேத்கர் பொருளாதார ஆய்வு மய்யம் மற்றும் நியூ செஞ்சுரி புத்தக நிறுவனம் இணைந்து 27.11.2009 அன்று நடத்திய "அறிஞர் அம்பேத்கர் சிந்தனைகள்' கருத்தரங்கில், "தமிழில் அம்பேத்கர்' என்ற தலைப்பில் எஸ்.வி. ராஜதுரை ஆற்றிய உரையின் சுருக்கமே இக்கட்டுரை.

-எஸ்.வி. ராஜதுரை

Pin It

 

கடவுளைக் காப்பாற்ற, கடவுள் ஒருவரோ, பலரோ, உருவமாகவோ, அருவமாகவோ, மற்றெப்படியாகவோ கடவுள் இருக்கிறார் என்பதாக மக்களுக்கு மக்கள் எடுத்துச் சொல்ல வேண்டியதும், பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டியதும் அவசியம்தானா? கடவுள் எண்ணம் மக்களுக்கு மறைந்து போய்விட்டது. அதை ஞாபகப்படுத்த பிரச்சாரக்காரர்களைச் சம்பளத்திற்கு வைத்து பாதிரிகளை, குருமார்களை ஏற்படுத்தி, கடவுள் தத்துவத்தைப் போதிக்க ஸ்தாபனங்கள் ஏற்படுத்த வேண்டியது அவசியந்தானா? மற்றும், நாத்திகர்கள் பலர் தோன்றி, கடவுள் இல்லை என்று நாத்திகப் பிரச்சாரம் செய்து வருவதால் கடவுள் கரைந்து வருகிறார். ஆதலால் கடவுளைக் காப்பாற்ற வேண்டியது மிக மிக அவசியம் என்று பலர் கருதி, ஆத்திகப் பிரச்சாரம் செய்து கடவுளைக் காப்பாற்ற வேண்டியது அவசியந்தானா?

மற்றும், கடவுளுக்குக் கோயில் வேண்டுமா? கடவுளுக்குப் பொண்டாட்டி வேண்டுமா? கடவுளுக்கு காம விகாரம் உண்டா? கடவுளுக்கு குழந்தைகள் வேண்டுமா? கடவுளுக்கு தாசி, போக மாதர்கள் வேண்டுமா? கடவுளுக்கு படைப்பு, சாப்பாடு, நகை, துணி, மணி, கல்யாணம், உற்சவம், ஊர்வலம் வேண்டுமா? இவை ஒருபுறம் இருக்க, கடவுள் சக்திக்கு செய்கைக்கு ஏதாவது அளவு உண்டா? அல்லது அவர் எல்லாம் வல்லவரும் எல்லாவற்றிற்கும் பொறுப்பானவருமா? அவருடைய சக்திக்கும் செயலுக்கும் எல்லை உண்டா? இல்லையா? கடவுள் சக்தியை உணர்ந்தவன் கடவுளைக் காப்பாற்றக் கவலை கொள்ளுவானா? உண்மையிலேயே, "சர்வ சக்தியுள்ள கடவுள் ஒருவர் இருக்கிறார்; அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது' என்று மனப்பூர்வமாய் நம்பி இருக்கும் ஒருவன் கடவுளைக் காப்பாற்ற முற்படுவானா?

இந்தப்படி கடவுளைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறவர், கடவுள் பிரச்சாரம் செய்கிறவர்களில் யாராவது தங்களது எண்ணத்தில், நடத்தையில் கடவுள் சித்தப்படி நடப்பவர்களாகவோ, கடவுளுக்குப் பயந்து நடப்பவர்களாகவோ அல்லது கடவுள் தன்மையில் மதிப்பும் நம்பிக்கையும் பயமும் கொண்டவர்களாகவோ எங்காவது காணப்படுகிறார்களா? கடவுள் நம்பிக்கை உடையவன் எவனாக இருந்தாலும் அவன் கடவுளைத் தொழ வேண்டுமா? பூசிக்க வேண்டுமா? தொழுதாலும், பூசித்தாலும் அதற்கு ஒரு நேரம், ஓர் இடம், ஓர் உருவம், ஒரு வாக்கியம், பாட்டு வேண்டுமா? மற்றும் அதற்குப் பண்டம், படைப்பு வேண்டுமா? உண்மையாகக் கடவுள் இருப்பதானாலும், இருப்பதாக நம்புவதானாலும் பல மதக்காரர்களும் இன்று கடவுள் சம்பந்தமாய் நடந்து கொள்ளும் நடத்தைகள் அவசியமா? – என்பனவாகியவை ஒருபுறம் இருக்க,

தங்களைப் பெருத்த அறிவாளிகள் என்றும், எல்லாம் அறிந்த மேதாவிகள் என்றும் கருதிக் கொண்டிருக்கும் சிலர் கூறுகிறபடி, அதாவது – "கடவுள் இருக்கிறதோ, இல்லையோ அது வேறுவிஷயம்; கடவுள் என்பதாக ஒரு சர்வ சக்தி உள்ளவர் ஒருவர் இருக்கிறார் என்று மக்கள் நம்பும்படி செய்தால்தான் மக்கள் யோக்கியமாய், பிறருக்குத் தீங்கிழைக்காமல் நடந்து கொள்ளுவார்கள்; ஆதலால், கடவுள் பயம் மக்களுக்கு இருக்க வேண்டும்; அந்தப் பயத்தைத் தெளிய வைக்கக் கூடாது' என்று சொல்லுகிறார்களே அதைப் பற்றிச் சிறிது சிந்தித்தால்...

அவர்கள் கருதுவது போல், கடவுள் உணர்ச்சியையும், கடவுள் தன்மைகளையும்; நியாயத் தீர்ப்புகளையும்; பயப்படத்தக்கக் கொடூர ரூபம் உள்ள நரக வேதனைகள், செக்கில் போட்டு ஆட்டுதல் முதலிய பலமான தண்டனைகளையும்; பின் ஜென்மத்தில் பல கஷ்டமான இழிவுகளையும் துன்பங்களையும் தரத்தக்க தலைவிதிகளையும் மற்றும் பலவித மோட்ச சுகங்களையும், உயர் பிறவிகளையும், சுகபோகங்களையும் தரத்தக்க முன் ஜென்ம புண்ணிய கருமங்களையும்; அவை களுக்கு ஏற்ற கடவுள் வாக்கு, வேதம், சாஸ்திரம், புராணம் முதலிய கற்பனைகளையும் எவ்வளவோ கெட்டிக்காரத்தனமாய் கற்பனை செய்து, மக்களுக்குள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாகப் புகுத்தி வந்தும்கூட, இன்று வரையில் மக்களில் பெரும்பாலோர் ஏறக்குறைய எல்லா மக்களும் யோக்கியமாய், மனிதனை மனிதன் ஆட்கொல்லாமல், சராசரி மனிதனுக்கு மேம்பட்ட பொருளை அனுபவியாமல் இருக்க முடியவில்லையே அது ஏன் என்றும், கடவுள் உணர்ச்சியை இவ்விதமாக எல்லாம் மக்களுக்குள் ஊட்டியதால் ஏதாவது பயன் ஏற்பட்டு இருக்கிறதா என்றும் பார்த்தால், "மனிதன் ஒழுக்கத்திற்கு கடவுள் உணர்ச்சி வேண்டும்' என்கின்ற வாதமும் அடிபட்டுப் போகின்றதே!

ஏன் எனில், உலகில் அறிவில்லாத பாமர ஏழை மக்கள் மாத்திரந்தான் ஒழுக்கமற்று, நாணயமற்று, உண்மையற்று நடந்து கொள்கிறார்கள் என்பது அல்லாமல், கற்ற மக்கள், செல்வவான்கள், பெரும் பதவியில் உள்ளவர்கள், மிகமிகப் பக்திமான்கள், குருமார்கள் உட்பட எல்லோருமே பெரிதும் விதிவிலக்கு இல்லாமல், கீழ் மக்கள் தன்மையாய் நடந்து கொள்கிறதைப் பார்க்கிறோமே! ஆகவே, கடவுள் உணர்ச்சிக்கும், ஒழுக்கத்திற்கும், உயர் குணத்திற்கும் சிறிதும் சம்பந்தமில்லை என்று தெளிவாகிடவில்லையா?.

-பெரியார்

குடி அரசுகட்டுரை-7.5.1949

 

Pin It

உட்பிரிவுகள்