"எங்கும் தமிழ், எதிலும் தமிழ்" என்ற முழக்கத்தைத் தமிழ் அறிஞர்களும், சமூக ஆர்வலர்களும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்தே முழங்கி வந்தார்கள். கல்வி நிலையங்கள், அரசு அலுவலகங்கள், நீதிமன்றங்கள் மற்றும் கோயில்களில் வழிபாடு உட்படத் தாய்மொழி தமிழுக்குத்தான் முதன்மையான இடம் என்பதே அவர்களது முழக்கத்தின் சாரம். தமிழின் பன்முக வளர்ச்சிக்குத் தனியாக ஒரு பல்கலைக்கழகத்தை அரசே அமைக்க முன்வர வேண்டுமென்று பொதுவுடைமை இயக்கப் போராளி ஜீவா பலமுறை தமிழகச் சட்டமன்றத்தில் குரல் கொடுத்தார்.
தமிழகத்தில் இன்றைக்கு நாம் பார்க்கும் நீதிமன்றங்கள் 1850-ம் ஆண்டு முதல் செயல்பட்டு வருகின்றன. குற்றவியல் மற்றும் சிவில் வழக்கு சட்டங்கள் அனைத்தும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் உருவாக்கப்பட்டவை. சட்டக்கல்லூரி படிப்பும் முழுமையாக ஆங்கில வழியிலேயே அமைந்தன. அதன் விளைவாக மாவட்டக் கீழமை நீதிமன்றங்களில் வழக்குகள் அனைத்தும் மக்களுக்குப் புரியாத ஆங்கில மொழியிலேயே நடத்தப்பட்டு வந்தன. ஆங்கிலக் கல்வியில் முதன்மையான இடத்தைப் பெற்றிருந்தவர்களும் பார்ப்பன சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே. அதன் விளைவாக வழக்கறிஞர் தொழிலிலும், நீதிபதிகள் பதவியிலும் அவர்களே முதன்மையானவர்களாக இருந்தனர்.
1956-ம் ஆண்டில் காமராஜர் ஆட்சிக் காலத்திலேயே அலுவல் மொழிச்சட்டம் (Tamil Nadu Official Language Act 1956) அமுலுக்கு வந்த பின்னும், கீழமை நீதிமன்ற நடைமுறைகளில் தமிழ் மொழிக்கு முதன்மையிடம் கிடைக்கவில்லை. 1969-ம் வருடத்தில் பேரறிஞர் அண்ணா ஆட்சிக் காலத்தில் முதலில் கீழமை நீதிமன்றங்களில் தமிழை நடைமுறைப்படுத்தச் சட்டமன்றத்தில் விவாதங்கள் தொடங்கின. அவரது மறைவுக்குப் பின் கலைஞர் முதல்வராக ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றதும் 1970 ஜனவரி 14-ம் நாள் முதல் மாவட்ட நீதிமன்றங்களில் தமிழ் நடைமுறைக்கு வந்தது. இருப்பினும் நீதிபதிகள் தங்களது தீர்ப்புகளைத் தமிழிலும் மற்றும் ஆங்கிலத்திலும் வழங்கிட அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். தீர்ப்புகளையும் தமிழிலேயே எழுத வேண்டும் எனும் நடைமுறை 1976 நவம்பர் 14 முதல் அமலுக்கு வந்தது.
உச்சநீதிமன்றத்திலும், உயர்நீதிமன்றங்களிலும் வழக்காடு மொழியாக ஆங்கிலம் மட்டுமே இருக்கும் என்று அரசியல் சட்டம் பிரிவு 348 வரையறை செய்திருக்கிறது. உயர்நீதிமன்றங்களில் தேவைப்பட்டால் குறிப்பிட்ட சில நிபந்தனைகளுடன் குடியரசுத்தலைவரின் ஒப்புதல் பெற்று அந்தந்த மாநில மொழிகளை அமுல்படுத்தலாம் என்றும் சொல்கிறது. ஆனால், தீர்ப்புகள் மற்றும் உத்தரவுகளை ஆங்கிலத்தில் மட்டும்தான் எழுத வேண்டும் என்றும் அரசியல் சட்டம் சொல்கிறது.
அரசியல் சட்டம் வழங்கியிருக்கும் இந்த உரிமையைப் பயன்படுத்தித்தான் குடியரசுத்தலைவரின் ஒப்புதல் பெற்று உத்தரபிரதேசம், மத்தியபிரதேசம், சட்டிஸ்கார், ராஜஸ்தான் மற்றும் பீகார் மாநில உயர்நீதிமன்றங்களில் அந்த மாநிலங்களின் தாய்மொழியான "இந்தி" கடந்த பல வருடங்களாக வழக்காடு மொழியாக இருந்து வருகிறது.
சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழ்மொழியை வழக்காடு மொழியாகக் கொண்டு வருவதற்கான தீர்மானத்தை 2010-ம் ஆண்டில் கலைஞர் முதல்வராக இருந்தபோது சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றினார். ஏகமனதாக நிறைவேற்றப்பட்ட இந்தத் தீர்மானம் அரசியல்சட்டம் பிரிவு 348 (2)-ல் கண்டுள்ள வழிகாட்டுதலின்படி குடியரசுத்தலைவர் ஒப்புதலுக்காக ஒன்றிய அரசுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது. அன்றைய நரசிம்மராவ் அமைச்சரவையில் சட்ட அமைச்சராக இருந்த பரத்வாஜ், தமிழகச் சட்டமன்றத் தீர்மானத்தைக் குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதலுக்கு அனுப்பி வைப்பதற்குப் பதிலாக அந்தத் தீர்மானத்தை உச்சநீதிமன்ற ஒப்புதலுக்காக அனுப்பி வைத்தார். இது முற்றிலும் தவறு.
உச்சநீதிமன்றத்தின் அனைத்து நீதிபதிகள் கூட்டம் இந்தத் தீர்மானத்துக்கு ஒப்புதல் அளிக்க மறுத்தது. சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழை அனுமதித்தால் உச்சநீதிமன்றத்துக்கும், உயர்நீதிமன்றங்களுக்கும் இடையில் இருக்கும் நிர்வாகத்தொடர்பு பாதிக்கப்படுமென்றும், தமிழ் தெரியாத வேற்று மாநில நீதிபதிகள் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்துக்கு பணிமாற்றலாகும் போது தமிழில் வழக்குகள் நடத்தினால் அவர்களுக்குப் புரியாது என்ற அபத்தமான காரணங்களைக் கூறித் தமிழுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது.
தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட நீதிபதிகள் இந்தி பேசும் மாநில உயர்நீதிமன்றங்களுக்கு மாற்றப்பட்டு பணியாற்றியுள்ளார்கள். அவர்களுக்கு மட்டும் இந்திமொழி புரிந்ததா... என்ன? மொழிபெயர்ப்பாளர் மூலம் வழக்கின் விபரங்களைப் புரிந்து கொண்டு இந்தி தெரியாத நீதிபதிகள் கூடத் தீர்ப்பு வழங்கினார்கள். அன்றைய ஒன்றிய அரசு தமிழ்மொழித் தீர்மானத்தை அரசியல் சட்டப்படி குடியரசுத்தலைவருக்கு அனுப்பாமல், உச்சநீதிமன்றத்துக்கு அனுப்பியது தவறு என்றும், இந்தத் தவறைச் சரிசெய்யக் கோரி மீண்டும் ஒன்றிய அரசுக்குத் தமிழக அரசு பல கடிதங்கள் அனுப்பியது. ஆனால், ஒன்றிய அரசு உச்சநீதிமன்றத்தின் மறுப்பையே காரணம் காட்டி நமது மாநில உரிமையைக் கிடப்பில் போட்டு வைத்திருக்கிறது.
சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தாய்மொழி தமிழை வழக்காடு மொழியாகக் கொண்டு வர வலியுறுத்திப் பல போராட்டங்களை நடத்திய மதுரை வழக்கறிஞர் தோழர் பகத்திங், வழக்கறிஞர் பணியிலிருந்து தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்ட இக்கட்டான நிலையில் இருந்தும், உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்காடும் வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் வழக்கறிஞர் பணியிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்பட்ட வழக்கறிஞர்களை வரவேற்று, குறைந்தபட்சம் இவர்கள் தொடர்ந்து வழக்காட அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்பது கூட ஒரு இக்கட்டான நிலை என்று கூறும் தோழர் பகத்திங், தமிழ் வழக்கறிஞர்களின் இந்தப் போராட்டம் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்கது. இது நீண்ட காலமாகப் பின்பற்றப்பட்டு வரும் மரபு முறை. இந்த நிலையில், உயர்நீதிமன்றத்தில் குறைந்தபட்சம் ஒரு நீதிமன்றத்தையாவது தமிழில் நடத்துமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.
இதை எதிர்த்து, "தமிழை மொழியாகக் கொண்டு வந்தால் உயர்நீதிமன்றத்தில் பணிபுரியும் மற்ற மாநில நீதிபதிகள், வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் பணியாளர்கள் பாதிப்படைவார்கள்" என்று கூறும் ஒரு சிலர், உண்மையில் அது மற்ற மாநிலங்களில் உள்ள உயர்நீதிமன்றங்களில் இருந்து பணிமாற்றம் பெற்று வரும் நீதிபதிகள் மற்றும் வழக்கறிஞர்களுக்குத் தமிழ் மொழி புரியாமல் இருப்பதை விட, தமிழில் வழக்குகளை நடத்த அனுமதித்தால் அது அவர்களுக்குப் புரியாமல் போகும். மாறாக, அவர்கள் தமிழைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் அல்லது மொழிபெயர்ப்பாளர் மூலம் வழக்கைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இது பிற மாநிலங்களில் உள்ள உயர்நீதிமன்றங்களில் உள்ள நடைமுறைதான். ஆனால், இந்த நியாயமான கோரிக்கையை முன்வைக்கும் போது, "தமிழ் மொழி தெரியாதவர்களுக்குச் சிரமமாக இருக்கும்" என்று கூறி, உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழை அனுமதிக்க மறுத்து, நமது உரிமையைப் பறித்து வருகின்றனர். இது மிகவும் வேதனையானது.
தமிழ்நாடு அரசும், தமிழ் அறிஞர்களும், சமூக ஆர்வலர்களும் தொடர்ந்து முயன்று, உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழை வழக்காடு மொழியாக்க வேண்டும். அதற்கான சட்டப்பூர்வ நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். மேலும், இந்தப் பிரச்சினையைப் பற்றி மக்களிடையே விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். ஒன்றிய அரசும், உச்சநீதிமன்றமும் தமிழ் மொழியின் உரிமையைப் புரிந்து கொண்டு, சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழை வழக்காடு மொழியாக அனுமதிக்க வேண்டும்.
- கோவை சுப்ரமணியன்