1

கோயம்புத்தூர் புறநகரில் உள்ள அந்த 'மண்ணம்' கிராமம், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் மடியில் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு அழகான ஓவியம். ஆழியாறு அணையிலிருந்து வரும் குளிர்ந்த காற்று, ஊரின் தென்னந்தோப்புகளைத் தாண்டி வரும்போது ஒருவிதமான ஈரப்பதமான வாசனையைக் கொண்டு வரும்.

அன்று காலை, ஊரின் அந்தச் சிறிய ரேஷன் கடைக்கு முன்னால் ஒரு முதியோர் சங்கமே கூடியிருந்தது. கையில் ஊன்றுகோல்கள், இடுப்பில் சொருகிய ரேஷன் கார்டுகள், மங்கலான பார்வையில் ஏக்கங்கள்.

அந்தக் கடையில் அடிக்கும் 'தலைவலி தைலமும்', பெரியவர்களின் மூட்டுகளில் தடவியிருந்த 'கோடாலி தைலமும்' கலந்து ஒரு கசப்பான, மருந்து வாசனை காற்றில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்த வாசனைக்கே அந்த ஊர் முதியவர்களின் வாழ்வின் வலி தெரிந்திருக்கும்.

தாதா பாட்டி (தங்கம்மாள்), தன் தள்ளாடும் நடையோடு வரிசையின் கடைசியில் நின்றாள். அவள் காதில் ஆடும் அந்தத் தொங்கட்டிகள், அந்த முதுமையின் சலசலப்பில் அவள் மட்டும் தனித்துத் தெரிவதைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தன.

2

அப்பொழுதுதான் அந்தப் பக்கம் தேங்காய் பறித்துவிட்டு முத்து வந்தான்.

முத்து ஒரு சிற்பம். நூற்றுக்கணக்கான தென்னை மரங்களை, வெறும் கயிறு கொண்டு கட்டி ஏறும் அவன் உடம்பில், உழைப்பின் வடுக்கள் ஒவ்வொரு இடத்திலும் பதிந்திருந்தன. அவனது நெஞ்சில் மரப்பட்டைகள் உரசிய சிராய்வுகள், நீண்டகால உழைப்பால் காய்ந்துபோன அவனது கைகள், கால்களில் கயிறு போட்டு ஏறியதால் ஏற்பட்ட அந்த ஆழ்ந்த வடுக்கள் - அவன் தினமும் மரத்தில் எத்தனை முறை ஏறி இறங்குகிறான் என்பதன் சாட்சிகள்.

முத்து நல்லவன், உழைப்பாளி. ஆனால், அவன் தன் மனைவியின் பேச்சைத் தட்டாத 'பொண்டாட்டி தாசன்'. அந்த மருமகள் கவிதா, பாட்டியின் மூத்த மகளின் மகள். சின்ன வயதில் "ஆயா... ஆயா..." என்று கொஞ்சித் திரிந்த அதே பேத்திதான், இன்று தன் கணவனின் உழைப்பை, அவன் உடல் தேவையைக்கூட ஒரு 'சுமை'யாகப் பேசி, தாதா பாட்டியை அவமானப்படுத்துகிறாள்.

முத்துவைப் பார்க்கும்போது எல்லாம் தங்கம்மாளின் கண்கள் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கும். முத்துவின் அப்பா வேலு, மரம் ஏறுவதில் ஒரு மின்னல். எந்தப் பெரிய தென்னையையும் முத்துவைப் போலவே வேகமாகவும், லாவகமாகவும் ஏறிவிடுவான். அன்று ஒரு நாள், முதலாளி தோப்பில் வேலு மரம் ஏறி காய் பறித்துக் கொண்டிருந்தான். எதிர்பாராத விதமாக, அவன் கட்டியிருந்த கயிறு அறுந்துபோக, மரத்திலிருந்து அவன் தவறி கீழே விழுந்தான். துடித்த அந்த உயிர் அந்த இடத்திலேயே பிரிந்தது.

அவன் இறந்த அந்தத் துயரமான தினத்தை இன்றும் தங்கம்மாள் மறக்கவில்லை.

அந்தப் பெரிய பண்ணையார், வேலுவின் உழைப்பையும் அவனது குடும்பத்தின் வறுமையையும் கருத்தில் கொண்டு, சுடுகாட்டுக்கு மிக அருகில் இருந்த அந்த எட்டு சென்ட் நிலத்தை உதவிக்காகக் கொடுத்தார். அன்று அந்த நிலத்தைப் பெற்றுக் கொண்டபோது, "என் கணவனின் கடைசி மூச்சு விழுந்த அதே மண்ணின் அருகில்தான், அவன் அடையாளமும் இருக்கிறது" என்று தங்கம்மாள் அதைத் தன் உயிர் மூச்சாகக் கருதினாள்.

இன்று அந்த நிலத்தைத்தான் கவிதா ஒரு வியாபாரப் பொருளாகப் பார்க்கிறாள். முத்துவின் உடலில் இருக்கும் தழும்புகளைப் பார்க்கும்போது எல்லாம், அந்த நிலத்தில் விழுந்து கிடந்த வேலுவின் உருவமே அவளுக்குத் தெரிகிறது.

அந்த வீட்டில் நடந்த அந்தப் புயல் இப்போதும் தாதா பாட்டியின் காதுகளில் ஒலித்தது. கவிதா ஆத்திரத்தோடு கேட்ட கேள்வி இன்னும் அவளது இதயத்தை ரணப்படுத்தியது: "இந்த 75 கிலோ எடையுள்ள ஆம்பளையைச் சுமந்து உறவு கொள்றது எவ்வளவு பெரிய சுமைன்னு உனக்குத் தெரியுமா ஆயா? 75 கிலோவை நீ சுமக்கிறியா, இல்ல நான் சுமக்கிறேனா?" இந்த கேள்வி, தாதா பாட்டியை ஒரு பெண்ணாகவே சிதைத்துவிட்டது.

3

முத்துவின் திருமணத்திற்குப் பிறகு, அந்தச் சின்னஞ்சிறு வீட்டில் காற்றுக்கூட ஒருவிதமான இறுக்கத்தோடுதான் நுழையும். கல்யாணத்திற்கு முன்னால், "அம்மா... உனக்கு என்ன வேணும்?" என்று கேட்டுத் தவித்த முத்து, இப்போது கவிதாவின் சொல்லுக்கே கட்டுப்பட்ட அடிமையாகி விட்டான்.

தாதா பாட்டி சமையலறையில் காபி தண்ணீர் கொதிக்க வைக்க, அடுப்புப் புகை அவளது கண்களைச் சுடும். அதே சமயம், பக்கத்து அறையில் கதவு சாத்தப்படும் அந்தச் சத்தம் பாட்டியின் காதுகளைத் துளைக்கும். 'க்ளிக்' என்று அந்தத் தாழ்ப்பாள் விழும் சத்தம், ஒரு கதவை மூடுவது மட்டுமல்ல; தன் மகனுக்கும் தனக்கும் இடையிலான உறவை நிரந்தரமாக மூடுவதுபோல பாட்டிக்குத் தோன்றும்.

அறையிலிருந்து கவிதாவின் கொஞ்சல் குரலும், முத்துவின் கிசுகிசுப்பும் கேட்கும். அது அந்த முதியவளின் காதுகளில் தேனாகப் பாயவில்லை; மாறாகக் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றியதுபோல இருந்தது.

"எப்ப பார்த்தாலும் கதவைச் சாத்திக்கிட்டு... இவங்களுக்குப் பகல் பொழுதுதான் கிடைச்சதா?" என்று பாட்டி அடுப்போடு பேசிக் கொள்வாள். கோபத்தில் கரண்டியால் எவர்சில்வர் பாத்திரத்தை அவள் ஓங்கி அடிக்கும் சத்தம் அந்த அறையைச் சென்றடையும்.

சில சமயம், கதவு லேசாகத் திறந்திருக்கும்போது கவிதா அந்த அறையின் வாசலில் தன் சேலையைச் சரிசெய்துகொண்டு, கூந்தலை விரித்துப் போட்டுக் கொண்டு நின்றிருப்பாள். அந்த இளமையின் நெடி தாதா பாட்டியை ஒருவித அசூயையும், அதே சமயம் அடக்க முடியாத பொறாமையையும் உண்டாக்கும.

"இளமை... இளமைன்னு வெறியா அலையறாளுங்க! எப்ப பார்த்தாலும் அதையேதான் நினைப்பு! எருமை மாடு மாதிரி என்னதான் திங்கறாங்களோ, அந்த அறைக்குள்ளயே இருக்கறதுக்கு?" என்று தங்கம்மாள் சத்தமாகவே திட்டுவாள். அவள் குரலில் வெளிப்படும் அந்தச் சொற்கள், வெறும் திட்டு மட்டுமல்ல; தான் இழந்த அந்த இளமையின் இழப்பும் சேர்ந்திருக்கும்.

பாட்டி, தன் வறண்டுபோன கைகளைத் தேய்த்துக் கொள்ளும்போது, கவிதா அந்த அறையின் வாசலில் நின்று முத்துவின் சட்டையைப் பிடித்து இழுப்பதையும், அவன் அவள் முந்தானையில் மூழ்கிக் கிடப்பதையும் பார்க்கும் அந்தத் தருணம், பாட்டியின் ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைக்கும்.

பாட்டி சமையலறையில் இருந்து கத்திக் கத்தித் திட்ட, கவிதா உள்ளே இருந்தே ஏளனமாகச் சிரிப்பாள். அந்தச் சிரிப்பு பாட்டியின் வயிற்றை எரிய வைக்கும். அவள் முந்தானையை மூடியிருக்க வேண்டிய இடத்தில், அந்த இளம் பெண் முத்துவின் முந்தானையைப் பற்றிக்கொண்டு, அவனைத் தன் வசப்படுத்தி வைத்திருந்த அந்த அதிகாரத்தைக் கண்டு பாட்டி நடுங்கினாள்.

அந்த அறையின் கதவு லேசாகத் திறக்கும்போது, முத்து வெளியே வருவான். அவன் முகத்தில் இருக்கும் அந்தச் சுகம், பாட்டிக்கு வெறுப்பைத் தரும். அவன் தன் அம்மாவைப் பார்க்காமல், கவிதாவின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு, அவள் முந்தானையின் விளிம்பைத் தன் விரல்களால் பிடித்துக் கொள்வதைப் பார்க்கும்போது, தங்கம்மாள் கண்களை மூடிக்கொள்வாள்.

4

வீட்டுக்குள் அந்த மாலை நேரத்து நிசப்தம் கவிந்திருந்தது. முத்து தேங்காய் பறித்துவிட்டு வந்த களைப்பு அவன் உடல்மொழியில் தெரிந்தது. அவன் கால்களில் இருந்த அந்தச் சணல் கயிறு தழும்புகள், அவனது உடலின் வலியைக் காட்டின.

ஆனால், வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் அவனது சோர்வெல்லாம் பறந்துபோய், கவிதாவின் அருகாமையில் ஒருவித மயக்கம் அவனுக்குத் தொற்றிக் கொண்டது.

தாதா பாட்டி அடுப்படிப் புகைக்கும் தன் வாழ்வின் கசப்புக்கும் இடையே ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தாள். கவிதா வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த அந்தச் சாதாரண பருத்திச் சேலை, முத்துவின் கண்களைப் பறித்தது. அவள் தன் கூந்தலை மெதுவாகத் தட்டிவிட்டு, முத்துவின் தோளைத் தொட்ட விதம், தாதா பாட்டியின் அதிகாரத்தைப் பறிக்கும் ஓர் ஆயுதம்.

"என்னங்க... ரொம்ப டயர்டா இருக்கா? உட்காருங்க, நான் தண்ணீர் கொண்டு வர்றேன்," என்று கவிதா அறைக்குள் சென்றாள்.

தங்கம்மாள் அடுப்பில் இருக்கும் சட்டியில் கடுகைப் போட்டு சத்தமாகத் தாளித்தாள். "தண்ணி கொண்டு வர்றாளாம்! அதுக்கு எதுக்குடி அறைக்குள்ளே போற? ஹால்லயே குடிக்க வேண்டியதுதானே?" என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தாள்.

முத்துவும், கவிதாவும் அறைக்குள் சென்றனர். கதவு சாத்தப்பட்டது.

பாட்டிக்குத் தெரியும், உள்ளே என்ன நடக்கும் என்று. முத்துவின் உழைப்பைத் தன் வசப்படுத்திக்கொள்ள, கவிதா கையாளும் அந்த வித்தைகள் பாட்டிக்குத் திகிலூட்டும். முத்துவின் அந்தத் தழும்புகள் நிறைந்த கைகளை, கவிதா தன் மென்மையான கைகளால் வருடும்போது, முத்து தன்னை மறந்துவிடுவான். அதுதான் அந்த அறையின் மாயம்.

பாட்டி அந்த அறையின் கதவை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். அவள் கண்களில் பொறாமை மட்டுமல்ல, ஒருவிதமான பயமும் இருந்தது. அந்தப் பெண் தன் மகனைத் தன் வசப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம், பாட்டியை மெல்ல மெல்ல இந்த வீட்டிலிருந்தே அகற்றுகிறாள் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.

"நல்லா விளையாடுங்கடா... எப்ப பார்த்தாலும் விளையாட்டுதான்! உனக்கு வேற வேலை இல்லையா முத்து? தேங்காய் பறிக்கிற வேலையிலயாவது உனக்குச் சோர்வு இருக்கும், இங்க வந்தா உனக்குச் சோர்வே இல்லையா?"

பாட்டி சத்தமாகவே கேட்டாள். அந்தச் சத்தம் அறைக்குள் நுழையவில்லை. உள்ளே இருந்தவர்கள் உலகத்தையே மறந்து தங்களுக்குள் ஒரு தனி உலகத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

இரவு உணவு வேளை வந்தது. முத்து அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, அவன் முகம் வாடி இருந்தாலும், அவன் கண்களில் ஒரு திருப்தி இருந்தது. அவன் தன் அம்மாவைப் பார்க்காமல், கவிதாவின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டு சாப்பிட்டான்.

"முத்து... நாளைக்கு அந்த எட்டு சென்ட் நிலத்துல, நல்லா தேங்காய் மரக்கன்றுகளை நடலாம்னு கவிதா சொல்றா," என்றாள் பாட்டி. நிலத்தை விற்கவிடாமல் தடுக்க அவள் போட்ட ஒரு தூண்டில் அது.

முத்து பேசவில்லை. கவிதா சட்டென்று குறுக்கிட்டாள், "அதெல்லாம் வேணாம் ஆயா. அந்த நிலத்தை வித்து வேற தொழில் தொடங்கலாம்னு இருக்கோம்."

பாட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. அந்த அறைக்குள் நடந்த 'மந்திரம்' இவ்வளவு வேகமா வேலையைக் காட்டுகிறதா? முத்து எதையும் மறுத்துப் பேசாமல் தலையை அசைத்தான்.

அன்று இரவு, பாட்டிக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. அந்த அறையின் கதவு லேசாகத் திறந்திருப்பதை அவள் பார்த்தாள். அந்த இருட்டில், முத்து கவிதாவின் சேலை விளிம்பைப் பிடித்துக் கொண்டு ஆழ்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது கை, தன் அம்மாவின் முந்தானையைத் தேடாமல், மனைவியின் சேலையை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தது.

பாட்டிக்குத் தெரிந்தது — முத்து என்றென்றைக்குமாகத் தொலைந்து போய்விட்டான். அந்த முந்தானை முடிச்சு அவனது சுவாசத்தைக்கூடக் கவிதா சொல்வதுபோல்தான் இயங்க வைத்திருக்கிறது என்று. அவள் தன் வெற்றிலைப் பொட்டலத்தை எடுத்து மடித்து, அந்த வீட்டின் இருட்டில் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, 'வேலு இருந்தால் தனக்கு இந்த நிலை வருமா?' என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

5

வேலு மறைந்த அந்தத் துயரமான தருணத்தில், அவனது உழைப்பையும் குடும்பத்தின் நிலையையும் எண்ணி அந்தப் பண்ணையார் சுடுகாட்டுக்கு அருகில் இருந்த எட்டு சென்ட் நிலத்தை உதவிக்காகக் கொடுத்தார். அன்று அந்த நிலத்தைப் பெற்றுக்கொண்டபோது, தங்கம்மாளுக்கு அது ஒரு கோயில்போல இருந்தது. அந்த நிலத்தின் மண் இப்போதும் ஒருவிதமான செம்மண் வாசனையை வீசும். பாட்டி எப்போதாவது அந்த நிலத்திற்குச் செல்லும்போது, தன் பழைய கைகளால் அந்த மண்ணைத் தொட்டுத் தன் நெற்றியில் பூசிக்கொள்வாள்.

"இந்த மண்ணுல என் புருஷன் வேலுவோட கால்தடம் பட்டிருக்கு. அவன் தன் உழைப்பை நம்பி மரத்துல ஏறுனப்ப, வியர்வை சிந்தி உழைச்ச பூமி இது. அவன் விழுந்து கிடந்த அதே நிலத்துலதான், அவன் அடையாளமும் இருக்கு."

நிலத்தின் ஓரத்தில் ஒரு பெரிய பூவரச மரம் நின்றிருந்தது. அதன் இலைகள் காற்றின் திசைக்கேற்ப சலசலக்கும்போது, பாட்டிக்குத் தன் கணவன் மரம் ஏறும்போது நாரல் கயிறைப் பயன்படுத்தி எழுப்பும் அந்த 'க்ளக்.. க்ளக்' என்ற மரத்தோடு உராயும் சத்தம் கேட்பதுபோலிருக்கும். அந்த மரத்தின் நிழல், வெயில் காலத்தில் ஒரு குளிர்ந்த புகலிடமாக இருக்கும். அங்கு அமர்ந்துதான் அவள் தன் கணவனின் கடின உழைப்பையும், அவன் பட்ட கஷ்டங்களையும் நினைவுகூர்வாள்.

ஆனால், கவிதாவின் கண்களுக்கு அது வெறும் எட்டு சென்ட் நிலம் அல்ல; அது அவளது பேராசைக்கான ஒரு 'பணம்' எடுக்கும் கருவி. ஒரு நாள், கவிதா ஊரில் இருக்கும் புரோக்கர் குணசேகரனை அழைத்து வந்து நிலத்தைப் பார்த்தாள். குணசேகரன் அந்த நிலத்தின் வேலையைக் காலால் உதைத்து, "இந்த நிலத்தை வித்தா, நமக்கு இரண்டு லட்சம் பணம் கிடைக்கும். அப்புறம் நம்ம ஊர்ல ஒரு சின்ன கடையையே ஆரம்பிக்கலாம். எப்போ பாரு இந்த மண்ணைக் கட்டிக்கிட்டு, பழைய பாட்டியையும் சுமந்துட்டு இருக்கறதுக்கு இத வித்துடு!" என்றான்.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட தங்கம்மாளின் கையில் இருந்த வெற்றிலை மடிப்பு நடுங்கியது. அவள் இதயம் பிளந்தது. "இந்த நிலத்தை விக்கறதுன்னா, என் புருஷன் வேலுவோட அடையாளத்தை விக்கறதுன்னு அர்த்தம். அவன் உயிரையே கொடுத்த நிலத்த வித்து இவங்க கடை வைக்கப் போறாங்களா?" என்று தங்கம்மாள் தனக்குள்ளேயே குமுறினாள்.

தங்கம்மாள் மெல்ல வெளியே வந்தாள். அவள் கையில் இருந்த ஊன்றுகோல், அந்த மண்ணை அழுத்தமாக ஊன்றியது. "யாரு விக்கறது? எதை விக்கறது?" என்று தங்கம்மாள் கேட்டபோது, கவிதாவின் முகம் மாறியது.

"ஆயா... நீ ஏன் இங்கே வந்த? இது வெறும் நிலம்தான். எதுக்கு இவ்வளவு பிடிவாதம்? உனக்குத்தான் வயசாயிடுச்சு, வீட்ல நிம்மதியா உட்கார வேண்டியதுதானே?" என்று கவிதா கோபமாகக் கேட்டாள்.

தங்கம்மாள் அந்த மண்ணை வாரித் தன் உள்ளங்கையில் பிடித்துக் கொண்டாள்.

"இது மண்ணு இல்லடி... இது என் புருஷன் வேலுவோட உழைப்பு. அவன் உயிரைக் கொடுத்து காத்தது. இதை விக்கறதுன்னா, என்னை நீங்க சுடுகாட்டுல தள்ளறதுக்கு சமம்."

அந்த எட்டு சென்ட் நிலம், பாட்டியின் பார்வையில் ஒரு புனிதமான இடம். அந்த நிலத்தில் கால் வைக்கும்போதெல்லாம், அவளுக்குத் தன் கணவனின் உழைப்பும், தன் மகனின் தழும்புகளும், தன் குடும்பத்தின் கௌரவமும் ஒன்றிணைந்து தெரிந்தது. அந்த மண்ணின் ஈரப்பதத்தில், அவள் தன் கணவனின் நினைவுகளைத் தேடினாள். அந்த நிலத்தைச் சுற்றியிருந்த முள்வேலிகள், அந்தப் பேராசை பிடித்த மனிதர்களிடமிருந்து அதைக் காக்கும் ஒரு கேடயமாகத் தெரிந்தன. ஆனால், கவிதா அந்த நிலத்தை விற்காமல் விடமாட்டாள் என்பதை தங்கம்மாள் அறிந்திருந்தாள்.

அந்த நிலம்தான் அவளைச் சுடுகாட்டுப் பக்கம் தள்ளப்போகும் ஒரு புள்ளியாக மாறும் என்று அப்போது அவள் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

6

அந்த நிலம் தொடர்பான விவாதம் இப்போது சமையலறைப் புலம்பல்களையும் தாண்டி, வெளிப்படையான மோதலாக மாறியது. கவிதா முத்துவை ஒரு பக்கம் இழுத்து, மூளைச்சலவை செய்யத் தொடங்கினாள்.

"முத்து, ஆயா வயசானவ... அவளுக்கு அந்த நிலம் மேல இருக்கற பாசம் நியாயம்தான். ஆனா, அவளுக்கு அப்புறம் அந்த நிலம் உனக்குத்தானே வரப்போகுது? இப்ப அதை விற்று வந்தா, நாம ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழலாமே? உன்னை யாருமே மதிக்காம, வெறும் கூலியா மரத்துல ஏறி ஏறி உடம்பை ஒடிச்சுக்கற உன்னை, அந்தப் பணம் கௌரவமா வாழ வைக்கும்! உழைக்கறதுக்குன்னு ஒருத்தன் பிறந்தா, அவன் உழைச்சுக்கிட்டேதான் இருக்கணுமா?" என்று கவிதா முத்துவின் காதில் தேனை ஊற்றி விஷத்தைக் கலந்தாள்.

முத்து திணறினான். ஒரு பக்கம் அவனது உடல் முழுவதும் நிரம்பியிருந்த உழைப்பின் வடுக்கள், இன்னொரு பக்கம் தன் அம்மா தங்கம்மாள் எப்போதும் சொல்லும் அந்தப் பழைய கதைகள். அவனது அப்பா வேலு, தென்னை மரத்தில் மின்னல் வேகத்தில் ஏறி காய் பறிக்கும் அழகு, அவனது குடும்பத்தின் வறுமையைக் கண்டு அந்த நிலத்தை அன்பளிப்பாக வழங்கிய பண்ணையாரைப் பற்றிய நினைவுகள் அவன் மனதில் ஓடின.

அந்த நிலம் வெறும் மண் அல்ல; அது தன் அப்பா உயிருக்கு ஈடாகக் கிடைத்த அடையாளம். ஆனால், கவிதா நித்தம் நித்தம் அந்த அறையில் கொடுக்கும் அந்த 'இன்பச் சுமை'க்காக, அவளது எந்தப் பேச்சையும் மறுக்க முடியாமல் முத்து உள்ளுக்குள் தவித்தான்.

தாதா பாட்டி இதைக் கவனித்துக்கொண்டே இருந்தாள். ஒரு மாலை வேளையில், கவிதா கையோடு அந்த நிலத்தை விற்கத் தயாராக இருந்த பத்திரம் மற்றும் சில காகிதங்களைக் கொண்டு வந்தாள். "ஆயா, ஊர் தலைவர் கிட்ட பேசிட்டேன். இதோ, இந்த நிலத்தை விக்கறதுக்கு ஒரு நல்ல விலை கிடைச்சிருக்கு. நீ கையெழுத்து போட்டுடு. நாளைக்கே முத்துவுக்கு ஒரு நல்ல தொழில் ஆரம்பிச்சுக்கலாம்."

பாட்டி படுத்திருந்த பாயிலிருந்து மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளது கைகள் நடுங்கின, ஆனால் அவளது கண்கள் மின்னின. அவள் கையிலிருந்த வெற்றிலை மடிப்பை ஒரு ஓரமாக வைத்துவிட்டு, அந்தப் பத்திரத்தைத் தன் முன்னே வாங்கிப் போட்டாள். தங்கம்மாள் ஒரு வறண்ட, கசப்பான சிரிப்பைச் சிரித்தாள்.

"சுமை... இந்த நிலத்தை விட, என் மகன் தினமும் மரத்துல ஏறிப் போராடி சம்பாதிக்கும் உழைப்பை விட, நான் தான் உங்களுக்குச் சுமையா?" வைராக்கியமாகத் தங்கம்மாள் ஒரு முடிவாகச் சொன்னாள்: "நான் உயிருடன் இருக்கும் வரை அந்த நிலத்தை யாரும் விற்க விடமாட்டேன்."

முத்து கவிதாவைப் பார்த்தான். அவன் அமைதியாக இருந்தான். அவன் மனதின் ஆழத்தில், தன் அப்பா வேலு உயிர்விட்ட அதே மண்ணை விற்பது துரோகம் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால், கவிதாவின் அந்த ஒரு பார்வை—அந்த அறையின் வசீகரம்—அவனை மீண்டும் தன் பிடிக்குள் கொண்டுவந்தது.

"முத்து, பாரு... உன் அம்மா நம்ம முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கறா. நீயும் ஏதாவது சொல்லு!" என்று கவிதா கத்தினாள்.

முத்து தலைகுனிந்தபடி, "அம்மா... நிலத்தை வித்துட்டா என்ன? நாம நிம்மதியா இருக்கலாம் இல்லையா?" என்றான். அவனது குரலில் வேதனை இருந்தது.

தங்கம்மாள் அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். "முத்து, உன் அப்பா மரம் ஏறும்போது தவறி விழுந்து செத்த அன்னைக்கு, அந்த நிலம்தான் நம் குடும்பத்துக்குக் கடைசி புகலிடமா இருந்தது. அந்த நிலத்தை வித்துட்டா, உன் அப்பாவோட அடையாளத்தையும், உன்னோட உழைப்பையும் சேர்த்து வித்துடறேன்னு அர்த்தம். உன்னோட கால்கள்ல இருக்குற அந்த கயிறு தழும்புகள் இருக்குற வரைக்கும் இந்த நிலம் உன்னைக் காப்பாற்றும். அந்த நிலம் அழிஞ்சா, நீ வெறும் கூலித் தொழிலாளியா மட்டும்தான் இந்த ஊர்ல இருப்ப!"

பாட்டி எழுந்து நின்று, அந்தப் பத்திரத்தைத் தன் காலடியில் போட்டு மிதித்தாள். "இன்னைக்கு ராத்திரிக்குள்ள இந்த வீட்டை விட்டு நான் கிளம்பறேன்."

அன்று இரவு, தாதா பாட்டி தன் பழைய சேலையையும், சில வெற்றிலைகளையும் எடுத்துக் கொண்டு அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். அவள் சென்ற திசை, சுடுகாட்டுப் பக்கம் இருந்தது. முத்து தடுக்க முயற்சித்தான், ஆனால் கவிதா அவனை இழுத்துச் சென்று அறைக்குள் தள்ளிக் கதவைச் சாத்திக் கொண்டாள். அந்தச் சத்தம்... தங்கம்மாள் காதுகளில் கேட்டது.

அவள் சுடுகாட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். அவள் பெத்த பிள்ளைகள் அனாதையாக்கிய அந்தப் பயணத்தின் ஆரம்பம் அது. மரத்தில் இருந்து விழுந்து இறந்த வேலுவின் ஆன்மா அந்த நிலத்தில் காத்திருப்பது போல் பாட்டிக்குத் தோன்றியது.

7

மண்ணம் கிராமத்தின் அந்த ஒதுக்குப்புறமான நிலம். சுடுகாட்டுக்கு மிக அருகில், தென்னந்தோப்புகளின் இரைச்சலுக்குப் பின்னால், தாதா பாட்டி தன் வாழ்வின் இறுதிக்காலத்தைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் வீட்டை விட்டு வந்து வாரங்கள் உருண்டோடின.

முத்து கடைசிவரை மாறவில்லை. அவனுக்குத் தன் அம்மாவின் மேல் பாசம் இருந்தது உண்மைதான், ஆனால் அவன் ஒரு "பொண்டாட்டி தாசன்". அவன் அம்மாவைத் தேடி அந்தச் சுடுகாட்டுப் பந்தலுக்கு வருவான்; ஆனால், கவிதாவின் நஞ்சான பேச்சைக் கேட்டு, அம்மாவைத் திரும்ப வீட்டிற்கு அழைக்கத் துணியாமல், ஏதோ ஒரு சாக்குபோக்கு சொல்லிச் சென்று விடுவான்.

மூத்த இரண்டு மகள்கள், தங்களுக்குக் கிடைத்த இடத்தில் கசங்கிப் போய் இருந்ததால், "நாங்க என்னம்மா பண்ண முடியும்? எங்களால வீட்டை விட்டுட்டு வர முடியல" என்று கைவிரித்து விட்டார்கள். தங்கம்மாவின் உலகம் சுருங்கி, அந்தச் சுடுகாட்டு நிலத்தின் பூவரச மரத்தடியிலேயே கரைந்து போனது.

"ஆயா.. அங்கேயே இருக்கட்டும், நிலம் நம்ம கைக்கு வந்துடும்" என்ற பேராசை கவிதாவின் கண்களில் மின்னியது. முத்துவோ, தன் மனைவியின் முந்தானை முடிச்சுக்குள் ஒளிந்துகொண்டு, தங்கம்மாவின் துயரத்தைப் பார்க்க மறுத்து விட்டான்.

ஊரில் இறப்பவர்கள் அந்த நிலத்திற்கு அருகே கொண்டு வரப்படுவார்கள். அழுதபடி வருபவர்கள், பிணத்தைச் சுமந்து வருபவர்கள், இறுதியில் சாம்பலாகிக் கரைந்து போகும் மனிதர்கள்... அனைத்தையும் தாதா பாட்டி பார்த்துக் கொண்டே இருப்பாள்.

"எழுபத்தைந்து கிலோ வெயிட்டை நீ சுமக்கிறியா, இல்ல நான் சுமக்கிறேனா?" என்ற பேத்தியின் அந்த குரல், அந்தச் சுடுகாட்டின் சுடுகாற்றோடு கலந்து அவளுக்குப் பின்னால் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அந்தப் பேச்சின் ஆழம், அவளைச் சுடுகாட்டுச் சடலங்களைவிட அதிகமாகப் பயமுறுத்தியது.

ஒரு மாலை நேரம்... ஆழியாறு அணையிலிருந்து வந்த குளிர்ந்த காற்று மலைச்சரிவுகளைத் தழுவி அந்தச் சுடுகாட்டுப் பக்கம் வீசியது. தாதா பாட்டி தன் பழைய சேலையைத் துணையாகப் போர்த்திக்கொண்டு, சுடுகாட்டின் புகையைப் பார்த்தபடி இருந்தாள். அவளது இடுப்பில் இருந்த வெற்றிலைப் பொட்டலம் காலியாக இருந்தது. அவள் கண்கள் அந்த மலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

- கமலக்கண்ணன் முத்து