அண்மைப் படைப்புகள்

கீற்றில் தேட

‘போலியைச் சுட்டெரிக்கும் புதுமைகளை, வாழ்க்கையை அலசிஅலசிப் பரிசீலிக்கும் ரசாயனங்களை, சமுதாயத்தின் புற்று நோய்களுக்கு ‘மின்சார சிகிச்சையளிக்கும்’ புத்தம் புது முறைகளை குரூர வசீகரங்களைப் படம்பிடித்துக் காட்டி, மனித உள்ளத்திலே எங்கோ ஒரு மூலையில் செய்வதறியாது, தங்கிக் கிடக்கும் மனிதாபிமானத்தைத் தட்டியெழுப்பும் உணர்ச்சி மிக்க உயிரோவியங்களை, அந்த அபிமானத்துக்கு விரோதமாயிருந்த, இருந்து வருகிற, ‘மனித மிருகங்களின் மேல் வெறுப்பைக் கக்கி, உங்கள் நல்வாழ்வுக்கு வழிதேட முயலும் நவயுகக் கதைகளை இன்றுபோல் நீங்கள் என்றும் வரவேற்று வாழ்த்தித் தமிழை வளப்படுத்த வேண்டும். தமிழ்நாட்டை மேம்படுத்த வேண்டும். இதுவே என் எண்ணம். இதுவே என் இருபது வருட கால எழுத்து’ (விந்தன்:15,5,1956: விந்தன் கதைகள்:முன்னுரை)

இன்று மனித வாழ்வில் முக்கியமாக இடம் பெற்றிருப்பவை மூன்று. முதலாவது கடவுள்; இரண்டாவது மதம்; மூன்றாவது கலை. எல்லா வற்றுக்கும் காரணம் நான்தான்! என்று சொல்லாமல் சொல்லிக் கடவுள் மனிதனின் தன்னம்பிக்கையைக் கொன்றுகொண்டிருக்கிறார். இந்த உலகத்தில் அநுபவிக்கும் துன்பத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே; மறு உலகத்தில் இன்பம் உனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது’ என்று சொல்லி மனிதனை மதம், சாவை நோக்கி அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருக்கிறது. கடைசி யாக உள்ள கலையாவது மனிதனை வாழ வைக்கிறதா என்றால் அதுவும் இல்லை! கடவுளையும் மதத்தையும் சிருஷ்டி செய்து, மனிதனின் ஆயுளைக் காலத்திற்கு முன்னால் கொள்ளையடிக்கும் பிக்பாக்கெட் முதலாளிகளின் கத்தரிக்கோலாகவும் அது மாறிவிட்டது!... ஆம் மாறத்தான் வேண்டும்; மனிதன் மனிதனாக வாழத்தான் வேண்டும். இதற்கு வேண்டிய தெல்லாம் என்ன?

‘ஒரே வார்த்தையில் சொல்லப் போனால் நம் உழைப்புக்கு ஏற்ற மதிப்பு’

அந்த மதிப்பைப் பெறுவதற்காகத்தான் இன்று கடவுளுடன் நாம் போராடுகிறோம்; மதத்துடன் நாம் போராடுகிறோம். இந்தக் கடுமையான போராட்டத்தில் நாம் வீழ்ந்தாலும் சரி, நம் சந்ததிகளாவது வாழ வேண்டும். மேற்படி குறிக் கோளுடன் எழுதப்படுபவை எதுவாயிருந்தாலும் அதுவே ‘மக்கள் இலக்கியம்’ (விந்தன்:சமுதாய விரோதி - சிறுகதைத் தொகுப்பு: முன்னுரை: ஜூலை1956)

கோவிந்தன் என்னும் விந்தன் (1916-1975) எவ் வகையான கருத்துநிலையோடு வாழ்ந்தார் என்பதை மேலே கண்ட அவரது இரு மேற்கோள்கள் நமக்குச் சொல்லும். இந்த மனிதரைப் புரிந்துகொள்ள இரண்டு அடிப்படைகளில் அணுகலாம். நமது வசதி கருதி உருவாக்கிக் கொண்டவை இவை. அவை,

-              சுமார் நூற்றிருபது சிறுகதைகள், ஏழு நாவல்கள் (ஒரு நாவல் முற்றுப் பெறவில்லை), விந்தன் குட்டிக் கதைகள், மகிழம்பூ என்னும் தொகுப்புகளில் இடம்பெற்றுள்ளதும் ‘கல்கி’ இதழ்களில் இன்னும் தொகுக்கப்படாமலும் உள்ள சுமார் நூறு குட்டிக் கதைகள் ஆகியவற்றை உருவாக்கிய புனைகதை யாளன் என்னும் கண்ணோட்டத்தில் புரிந்து கொள்வது.

-              தாம் எழுத்துலகில் நுழைந்த 1936 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம், மறையும் வரை, தமது சமூகப் பிரக்ஞையைப் புனைகதைகளாக உருவாக்கிய தோடு, சமூக நிகழ்வுகள் குறித்த தெளிவு மற்றும் அக்கறையோடு பத்திரிகையாளனாகவும் செயல் பட்ட பாங்கு. அவ்வகையில் உருவாக்கப்பட்ட ஆக்கங்கள்.

மேலே குறித்த அடிப்படைகளில் புனைகதை யாளராக விந்தனைத் தமிழ்ச் சமூகம் ஓரளவு புரிந்து கொண்டு அங்கீகரித்திருப்பதாகக் கருத முடியும். ஆனால் அவரது உயிர்ப்பு நிலையாக அமைந்து சமூக அக்கறையைக் காட்டும் பிற ஆக்கங்களைத் தமிழ்ச் சமூகம் எவ்வகையில் புரிந்து கொண்டிருக்கிறது? என்ற உரையாடல் தேவைப்படுகிறது. அந்த வகையில் அமையும் விந்தனின் ஆக்கங்களை நமது புரிதலுக்காகக் கீழ்க்காணும் வகையில் தொகுத்துக் கொள்வோம். இவை பற்றியே இக்கட்டுரையில் உரையாடல் நிகழ்த்தலாம். (அவரது புனைகதைகள் குறித்த உரையாடலை வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் நிகழ்த்தலாம்)

-              ‘வேலைநிறுத்தம் ஏன்?’ என்னும் குறுநூல் 1946இல் எழுதி 1947இல் வெளிவந்தது. அக்குறுநூல் வழி வெளிப்படும் விந்தன் என்னும் மனிதனின் ஆளுமை.

-              1954இல் அவர் நடத்திய ‘மனிதன்’ பத்து இதழ்கள் வழி அறியப்படும் விந்தன்.

-              இராஜாஜி எழுதிய ‘பஜகோவிந்தம்’ என்னும் நூலுக்கு மறுப்பாக 1956இல் எழுதிய ‘பசி கோவிந்தம்’ என்னும் புடைநூல்

-              தினமணிக்கதிர் ஆசிரியக்குழுவில் (1967-1974) பணியாற்றிய காலங்களில் எழுதிய ‘மிஸ்டர் விக்கிரமாதித்தன் கதைகள்’ (1969), ‘ஓ மனிதா!’ (உருவகக் கதைகள்). இந்நூல் 1977இல் நூல் வடிவம் பெற்றது. எம்.கே.டி.பாகவதர் கதை (1970), நடிகவேள் எம்.ஆர்.இராதாவின் சிறைச்சாலைச் சிந்தனைகள் (1972), (இக்காலத்தில் உரைநடையும் செய்யுளுமாக இணைந்த வடிவத்தில் ‘பாட்டிலே பாரதம்’ என்ற ஆக்கத்தையும் உருவாக்கினார்)

-              1973இல் விந்தன் உருவாக்கிய பெரியார் அறிவுச் சுவடி.

விந்தனின் எழுத்துலக வாழ்க்கையை, ‘கல்கியில் பணியாற்றிய காலம்’ (1942-1951), சுதந்திர எழுத்தாளராக இருந்து பத்திரிகை நடத்துதல் மற்றும் திரைப்படத் துறையில் செயல்பட்ட காலம் (1952-1966), தினமணிக் கதிர் இதழில் பணியாற்றிய காலம் (1967-1974) என்று பாகுபடுத்திக் கொள்ளமுடியும். இதில் முதல் கால கட்டத்தில்தான் அதிகமான சிறுகதைகளை எழுதினார். திரைப்படத் துறையில் செயல்பட்ட காலங்களில் நான்கு நாவல்களை எழுதினார். முதல் கட்டத்தில் இரண்டு நாவல்கள் எழுதினார். இறுதிக் காலச்சூழலில்தான், புனைகதை அல்லாத வேறுவடிவங்களில் பெரிதும் செயல்பட்டார். இந்தக் காலச்சூழலில் செயல்பட்ட விந்தனின் ஆளுமை முன் செயல்பட்ட பரிமாணங்களி லிருந்து வேறு தளத்தில் இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. தமிழ்ச் சமூக இயங்குநிலைகளுக்கும் விந்தனின் ஆக்கங்களுக்கும் கால ஒழுங்கில் தொடர்ச்சியான உறவு இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. கால நிகழ்வுகளோடு தன்னைக் கரைத்துக்கொண்ட நேர்மையான மனிதனாக விந்தனின் செயல்பாடுகள் உள்ளன. வாழ்க்கை முழுவதும் சமரசம் செய்துகொள்ளாத வாழ்க்கைப் போராட்டம் அவருக்கு வாய்த்திருக்கிறது. வெகுசன வெளியில் செயல்படுபவர்களில் இவ்விதம் இருந்த வர்கள் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு. இந்தப் பின் புலத்தில் விந்தனின் ஆளுமை என்பது தனித்துப் பேசவேண்டிய அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுள்ளது என்று கருதமுடியும்.

‘என்னை எழுத்தாளன் என்று சொல்லிக் கொள் வதைவிடத் தொழிலாளி என்று சொல்லிக் கொள்வதில் நான் எப்பொழுதுமே பெருமை யடைபவன்... ஆனால் எந்தக் கட்சியையும் நான் சேர்ந்தவனல்லன் என்பதை இங்குத் தெளிவு படுத்த விரும்புகிறேன்; என்றாலும் எந்தக் கட்சி தொழிலாளிகளுடைய நலனுக்காகத் தன்னுடைய நேரத்தை அதிகமாகச் செலவிடுகிறதோ, எந்தத் தலைவர்கள், தொழிலாளர்களுடைய நலனுக்காகத் தங்கள் வாழ்நாட்களை அர்ப்பணம் செய்கிறார் களோ, அந்தக் கட்சியிடம் அந்தத் தலைவர் களிடம் என்றுமே எனக்கு அனுதாபம் உண்டு. சமீபத்தில் தமிழ்நாட்டில் (1945-46) எழுந்த வேலை நிறுத்தப் போராட்டங்களின் போது என் உள்ளத்தில் எழுந்த எண்ணங்களைத்தான் இந்தப் புத்தகத்தில் வெளியிட்டியிருக்கிறேன்’ (விந்தன் வேலைநிறுத்தம் ஏன்?: 1947)

காலனிய ஆட்சி, இரண்டாம் உலகப்போர் உருவா வதற்கான நெருக்கடியை எதிர்கொண்டிருந்தது. 1930களில் மிகப்பெரும் பின்னடைவு (great depression) பொருளாதாரத் தளத்தில் உருவானது. இந்தக் காலங்களில் 1920களில் உருவான இந்திய இடதுசாரி இயக்கத்தின் செல்வாக்கு, தென்னிந்தியப் பகுதிகளில் உருவானது. சென்னை நகரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இடதுசாரி இயக்கங்கள் உருவாயின. 1933 - 1937 காலங்களில் காங்கிரஸ் சோசலிஸ்டுக் கட்சி என்னும் பெயரில் இடதுசாரிகள் செயல்பட்டனர். 1937-இல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உருவாக்கத்திற்கு வழியேற்பட்டது. 1939-இல் கம்யூனிஸ்டுகளைப் பிரித்தானிய அரசு நேரடியாகத் தாக்கியது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்டது. 1942-இல் இந்திய அளவில் உருவான விவசாயிகள் இயக்கம், தமிழகத்தில் கீழ்த்தஞ்சை மற்றும் அம்பாசமுத்திரம் பகுதிகளில் வலிமையாகக் கால் கொண்டது. பிரித்தானியர்களால் உருவாக்கப்பட்ட தொழிற்சாலைகள், மில் வேலை செய்தவர்கள், போக்கு வரத்து நிறுவனங்களான டிராம்வே, ரயில்வே, கப்பல் ஆகியவற்றில் பணியாற்றியவர்கள், அரசு ஊழியர்கள் என்று பல தரப்பிலும் உள்ளவர்கள் வேலை நிறுத்தத்தில் இறங்கினர்; பிரித்தானிய அரசு இரண்டாம் உலகப் போரினால் சீரழிந்த பொருளாதாரநிலை காலனிய இந்தியாவில் கறுப்புப்பணம், விலைவாசி ஏற்றம், கள்ளச் சந்தை, ஊழல் ஆகியவற்றுக்குக் காரணமாக அமைந்தது. கொடுமையான வறுமை ஏற்பட்டது. முப்பத்தைந்து இலட்சம் வங்காள மக்கள் இறந்த வங்கப் பஞ்சம் உருவானது. மேற்குறித்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் 1935-1946 காலங்களில்தான் நிகழ்ந்தேறின.

சமூகத்தின் இந்த நிகழ்வுகளை, அச்சுத் தொழிலாளி யாக வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய விந்தன் எவ்வகையில் உள்வாங்கினார் என்பதன் பதிவாக மேலே கண்ட செய்திகள் அமைகின்றன. அன்றைய காலச்சூழலில் ‘ஜனசக்தி’ போன்ற பத்திரிகைகளில் மட்டும்தான் மேற்குறித்த சூழல் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டது. வேறு எவரும் பிரித்தானியரின் கொடுமையைப் பொருளா தாரக் கண்ணோட்டத்தில் பதிவு செய்யவில்லை. இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் என்பது குட்டி முதலாளிகள் மற்றும் பெரும் முதலாளிகளால் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கை குறித்து அக்கறைப்படவில்லை. கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியைச் சாராத விந்தன், கம்யூனிஸ்டுகளைப் போல, சமூக நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். கல்கியில் பணியாற்றும் ஒரு தொழிலாளி (பின்னர் உதவி ஆசிரியர்), மேற்குறித்த வகையில் பதிவு செய்திருப்பது, விந்தன் என்ற தனி மனிதனின் ஆளுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டி யுள்ளது. குட்டி முதலாளித்துவக் கருத்துநிலை சார்ந்த சூழலில் தாம் இருந்தாலும் அதிலிருந்து வேறுபட்டு, தான் ஓரு தொழிலாளி என்ற உணர்வுடன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

‘அனுதாபத்துக்குரிய எத்தனையோ விஷயங்களில் இன்று கலையும் ஒன்றாகியிருக்கிறது; உண்மையைப் பிரதிபலிப்பதற்குப் பதிலாக அது பொய்மையைப் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தப் பொய்ம்மைக்கு - அந்தப் பொய்ம்மையின் உருவமான கலாதேவிக்கு இந்த மலரைக் காணிக்கையாகச் செலுத்த நாங்கள் விரும்பவில்லை; அப்படி ஒரு தேவி இருந்தால் அந்தத் தேவியும் அதை நிச்சயமாக விரும்பமாட்டாள். ஒருவரை அடைய வேண்டிய கௌரவம், இன்னொருவரை அடைவது மனித இயல்பாக இருக்கலாம்; தேவ இயல்பாக இருக்க முடியாது. பின், வேறு யாருக்கு இந்தக் காணிக்கை?

எவன் வானத்தையும் பூமியையும் பயன்படுத்தி தான் வாழ்வதோடு பிறரையும் வாழ வைக் கிறானோ, அவனுக்கு... எவனுக்கு அந்த உலக இன்பத்தைக் காட்டிவிட்டு, இந்த உலக இன்பத்தை நாம் அனுபவித்துக் கொண்டிருக் கிறாமோ, அவனுக்கு... எவன் உழைப்பையே மூலதனமாகக் கருதி ஊரை ஏய்த்துப் பிழைப்பதை அடியோடு வெறுக்கிறானோ அவனுக்கு.... எவன் பாடுபடுவதையே தன் வாழ்க்கை லட்சியமாகக் கொண்டு, பாவத்தைப் பற்றி நினைக்கக் கூட நேரம் இல்லாமலிருக்கிறானோ அவனுக்கு... (மனிதன் இதழ்: காணிக்கை: பொங்கல் மலர்: 1955 சனவரி)

பிரித்தானியர் அதிகாரத்திலிருந்து, காங்கிரஸ் கட்சி அதிகாரத்துக்குக் காலனிய இந்தியா மாறிய சூழலில் பல்வேறு புதிய புத்தெழுச்சிகள் உருப்பெற்றன. சோவியத்நாடு, மக்கள் சீனம் ஆகியவற்றிலிருந்து நூல்கள் வரவழைக்கப்பட்டு, தமிழில் மொழியாக்கம் செய்யப் பட்டது. 1950இல் தொ.மு.சி.ரகுநாதன் மார்க்சிம் கார்க்கியின் ‘தாய்’ நாவலை மொழியாக்கம் செய்தார். இதற்குமுன் இந்நாவல் ‘அன்னை’ என்ற பெயரில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டிருந்தது. ‘ஜனசக்தி’, ‘முன்னணி’, ‘ஜனநாயகம்’ ஆகிய இதழ்களைக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இக்காலத்தில் நடத்தியது. கே.சி.எஸ். அருணாசலம் ‘விடிவெள்ளி’ என்ற இதழையும் தொ.மு.சி.ரகுநாதன் ‘சாந்தி’ என்ற இதழையும் இக்காலங்களில் (1945-1955) நடத்தினர். இஸ்மத் பாஷா அவர்களின் ‘சமரன்’ (1954) இதழும் வெளிவந்தது. திராவிட இயக்கச் சார்பில் மிகுதியான இதழ்கள் வெளிவந்த காலம் இது. இந்தச் சூழலில்தான் விந்தன் ‘மனிதன்’(1954) இதழைத் தொடங்கினார். கார்க்கி முன்னெடுத்த ‘மனிதன்’ என்ற கருத்து நிலையை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் இதழுக்கு மனிதன் என்ற பெயரைச் சூட்டுவதாகக் குறிப்பிடுகிறார். (மனிதன்:15.8.1954:முதல் இதழ்) கார்க்கி மீது விந்தன் கொண்டிருக்கும் ஈடுபாடு வியப்பளிப்பதாக உள்ளது. எந்த இடதுசாரி அமைப்புகளோடும் தொடர்பு இல்லாதவர்; கல்கி என்ற குட்டி முதலாளித்துவ இதழில் பணியாற்றியவர்; இருந்தாலும் கார்க்கி மீது அவர்தம் ஈடுபாட்டைப் பகிரங்கமாகப் பதிவு செய்கிறார். 15.1.1955 மனிதன் இதழின் அட்டைப்படத்தில், அரசாங்க அடிநிலை ஊழியர், நெய்தல் தொழிலாளி, ஆரம்பப்பள்ளி ஆசிரியர், உழவன் ஆகியோரது படங்களைப் போட்டு, அவர்களை ‘இந்நாட்டு மன்னர்கள்’ என்ற தலைப்பில் குறித்துள்ளார். ‘இதோ ஒரு சுயமரியாதைக்காரர்’ என்னும் தொடர் மனிதனில் வந்தது. சமூகத்தின் அடிமட்டத்தில் வாழும் மனிதர்களையே இத்தொடரில் அறிமுகப்படுத்தினார்.

‘தெருவிளக்கு’ என்ற தொடர்கதை மனிதன் இதழில் இடம்பெற்றது. திரைப்பட உலகின் கொடுமை களைக் கடுமையாக விமர்சனம் செய்வதாக அப்பகுதி அமைந்தது. தமிழொளி, ஜெயகாந்தன், சுந்தரராமசாமி ஆகிய பிற படைப்பாளர்கள் இவ்விதழில் எழுதினர். தனக்குச் சமூக அங்கீகாரம் கொடுத்து, வாழ்க்கைக்கு உதவிய கல்கியைப் பெரிதும் பாராட்டும் செய்திகளும் இவ்விதழ்களில் இடம்பெற்றன. அன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் இடதுசாரி அமைப்புகளைச் சேராமல், இடது சாரி மனநிலையுடன் வாழ்ந்தவர்கள் பலர் இருந்தனர். அவர்களில் விந்தன் இடம் தனித்தது. இதனை அவரது 1946இல் எழுதிய வேலைநிறுத்தம் ஏன்? என்ற குறு நூலும் மனிதன் இதழும் உறுதிப்படுத்துவதைக் காண முடிகிறது. இவ்வகையான ஆளுமைகளைத் தமிழ்ச் சமூக வரலாறு உரிய வகையில் புரிந்து அங்கீகாரம் அளிக்க வில்லை என்றே கருதத் தோன்றுகிறது. அமைப்புச் சார்பில்லா இடதுசாரி மனநிலையினரை, இடதுசாரி அமைப்புகளில் இருந்தவர்கள், தம்முள் ஒருவராய் அங்கீகரித்துக் கொண்டு செயல்பட்டிருக்க வேண்டும். அது தமிழ்ச்சூழலில் நிகழவில்லை. கட்சிக்காக உழைத்து, கட்சியைவிட்டு வெளியே வந்த தமிழொளியைக் கூட இடதுசாரி அமைப்புகள் அந்தச் சூழலில் அங்கீகரிக்கவில்லை. அப்படியானால் விந்தன் போன்றவர்களை எப்படி அங்கீகரிப்பார்கள்? விந்தன் போன்ற ஆளுமைகளை இடதுசாரிகள் கொண்டாடுவது அவசியம். அப்படிச் செய்யாவிட்டால் இழப்பு இடதுசாரிகளுக்குத் தான்.

திரைப்பட உலகத்தில் செயல்படச் சென்ற விந்தன் அதற்காகவே கல்கியிலிருந்து விலகினார். அந்த உலகம் அவருக்கு உவப்பாக இல்லை. அந்த உலகத்திலும் தன்னுடைய அடையாளத்தைக் காட்ட முயன்றார். அவரது திரைப்பாடல் ஒன்று பின்வரும் வகையில் அமைகிறது.

‘ஒண்ணும் புரியவில்லை தம்பி - எனக்கு/ ஒண்ணும் புரியவில்லை தம்பி/ கண்ணு ரெண்டும் சுத்துது/ காதை அடைக்குது/ கஞ்சி கஞ்சி என்று வயிறு/ கெஞ்சிக் கெஞ்சிக் கேட்குது./

கடவுளை நம்பினேன் கற்பூரம் செலவு/ கல்வியை நம்பினேன் காசெல்லாம் செலவு/ மனிதனுக்கு மனிதன் மனமிரங்கவில்லை/ மானத்தோடு வாழ மார்க்கம் ஏனோ இல்லை/ சாலையிலே தொழிலாளி சம்சாரம் நடக்குது/ ஆலையிலே அவனாவி புகையாகப் போகுது (1953:’அன்பு’ திரைப்படம்)

திரைப்படத்துறையில் அவருக்கு ஏற்பட்ட நிறைவின்மையைப் பத்திரிகை நடத்துவதின் மூலம் போக்கிவிடலாம் என்று நம்பினார். இவ்வகையில், 1950களில் தமிழ்ச்சமூக நடைமுறையின் நேரடி விளைவாக விந்தன் போன்றோரின் வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. பத்திரிகைத் துறையில் தொடர்ந்து செயல்பட்டிருக்க வாய்ப்பு இல்லாமல் போனது தமிழ்ச்சமூகத்திற்கு ஏற்பட்ட இழப்பாகவே கருதவேண்டும். தாம் பத்திரிகைத்துறையில் தொடர முடியாமைக்குக் காரணம், பத்திரிகைகளை விற்பனை செய்யும் முகவர்களின் பித்தலாட்டம் மற்றும் ஏமாற்றுதல் ஆகியவைகளே காரணமாக விந்தன் பதிவு செய்கிறார்.

1950களில் தமிழ்ச்சமூகத்தில் பல்வேறு புதிய விளைவுகள் உருவாயின. இடதுசாரிகள், குறிப்பாக, கம்யூனிஸ்டுகள் மக்களின் செல்வாக்குப் பெற்றவர்களாக உருவாயினர். தென்னிந்தியப் பகுதிகளில் பெரு வாரியான இடங்களில் தேர்தலில் இடதுசாரிகள் வெற்றியும் பெற்றனர். தமிழகம்/ ஆந்திரம்/ கேரளப் பகுதிகளில் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆட்சி அமைக்கும் சூழல் உருவானது. விவசாயிகள் இயக்கம், தொழிலாளர் இயக்கம் ஆகியவை வலுவான அமைப்புகளாக உருப்பெற்றன. சோவியத்நாடு, மக்கள் சீனம் ஆகிய கம்யூனிச நாடுகளிலிருந்து தொடர்புகள் கிடைத்தன. இந்தச் சூழலில் பெரியார், தமது சுயமரியாதை இயக்கம் சார்ந்த கருத்துப்பரவலைச் செய்துகொண்டிருந்தார். ‘இராமன் சிலையை செருப்பால் அடிக்கும் வெகுசன மத எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை இக்காலத்தில் நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார்’. தமிழ்ச்சமூகத்தின் இவ்வகையான வளர்ச்சிப் போக்கு இராசகோபாலாச்சாரி என்னும் இராஜாஜிக்கு உவப்பாக இல்லை. அவரது செல் வாக்கைப் பயன்படுத்தி ‘குலக்கல்வித் திட்டம்’ என்னும் சாதியத்தை நியாயப்படுத்தும் வேலையைச் செய்யத் தொடங்கினார். சனாதன, வைதீக மரபுகள் அழிக்கப் படுவதை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை; காம ராஜரையும் இராமசாமி படையாச்சியையும் பயன்படுத்தி மேற்குறித்த வகையில் உருவாகும் தமிழ்ச்சூழலுக்கு மாற்றான ஒன்றைத் திரைமறைவில் செய்து வெற்றி பெற்றார். இடதுசாரிகள் படிப்படியாகச் செல்வாக்கு இழந்தனர். இ.எம்.எஸ்.நம்பூதிரிபாட் தலைமையில் உருவான கேரள கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆட்சியும் நேருவால் பின்னர் கலைக்கப்பட்டது. தமிழ்ச்சூழல் திராவிட கருத்துநிலை சார்ந்த வளர்ச்சியில் உருப்பெறத் தொடங்கியது.

மேற்குறித்த சூழலில்தான் இராஜாஜி ‘பஜகோவிந்தம்’ (1956) என்ற நூலை எழுதினார். இந்நூல் ‘மோக முத்கரம்’ என்ற பெயரில் சங்கராச்சாரி எழுதிய நூலின் வழிநூல். அந்நூலின் கருத்துகளை உள்வாங்கி 31 பாடல்களாக இராஜாஜி எழுதினார். இராஜாஜியின் இந்நூலுக்குப் புடைநூலாக ‘பசிகோவிந்தம்’ (1956) என்ற நூலை விந்தன் எழுதினார்.

‘பஜகோவிந்தம் பஜகோவிந்தம் பாடு’ என்று வரும் இராஜாஜி வரிகளுக்கு மாற்றாக ‘பசிகோவிந்தம் பசிகோவிந்தம் பாடு’ என்று விந்தன் எழுதினார். இவரும் 31 பாடல்களை எழுதி அதற்கு விளக்கவுரையும் எழுதினார். இவ்விரு நூல்களையும், பெண்ணாடம் புதுமைப்பிரசுரம் திரு இராமசாமி என்பவர் வெளி யிட்டார். இராஜாஜி நூலில் அட்டையில் கிருஷ்ணன் குழல் ஊதி நின்றுகொண்டிருப்பான்; விந்தன் நூலின் அட்டையில், பிச்சையோட்டை ஏந்தியவாறு ஒட்டிய வயிறோடு ஒரு மனிதர் நின்றுகொண்டிருப்பார். இரண்டு அட்டைகளும் ஒரே மாதிரியான வடிவமைப்பில் வெளி யிடப்பட்டன. இவ்வகையில் இராஜாஜியின் சனாதன, வைதீகத்திற்கு எதிராக விந்தனின் நூல் அமைந்தது. புதுமைப் பிரசுரன் வெளியிட்ட இந்நூலின் இரண்டாம் பதிப்பை வெளியிட ஸ்டார் பிரசுரத்திற்கு விந்தன் கொடுத்திருந்தார். அதில் முன்னுரையாகப் பின்வரும் பகுதியை விந்தன் கையால் எழுதியுள்ளார்.

‘இப்புத்தகத்தில் ஆசான் உரைத்தவை பாடல்கள்; அடியானுடையது வியாக்கியானங்கள். உண்மை யான ஒரு சங்கராச்சாரி (ஆதிசங்கரர்) இதைத்தான் பாடியிருக்க வேண்டும். உண்மையான அடியான் (இராஜாஜி) இதைத்தான் வியாக்கியானம் பண்ணியிருப்பான். மற்றதெல்லாம் ஹம்பக் - பித்தலாட்டம் - ஏமாளிகளை ஏய்த்தல் - தூங்குகிறவன் தொடையில் கயிறு திரித்தல் - இவ்வளவும் தானும் தன்னைச் சார்ந்த கூட்டமும் சுகமாய் வாழ - உழைக்காது உண்டு கொழுக்க’ (வீ.அரசு: விந்தன் சிறுகதைகள் - ஒரு திறனாய்வு: எம்.பில். ஆய்வேடு: பின்னிணைப்பு:39:1979)

மேற்குறித்த இரண்டாம் பதிப்பு ஸ்டார் பிரசுரத்தின் மூலமாக வெளியாகவில்லை. விந்தனின் வைதீக எதிர்ப்பு மரபை இதன்மூலம் அறிய முடிகிறது. பிற்காலங்களில் பெரியார் மீது ஈடுபாடு கொண்டதையும் விளங்கிக் கொள்ளமுடிகிறது. இராஜாஜியை கருத்து மோதலில் நேரடியாக எதிர்கொண்ட விந்தனின் ஆளுமை விதந்து பேசக்கூடிய ஒன்று. சமூகத்தில் செல்வாக்குள்ள மனிதர்களுக்கு எதிராகக் கருத்துப்போர் நடத்துவது ஓர் எழுத்தாளரால் நடைமுறைப்படுத்தப் பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம். இதனை அன்றைய சமூகம் இயல்பாக எடுத்துக் கொண்டிருப்பதைக் காணமுடிகிறது. இன்றைய சூழலில் இப்படியான செயல்பாடுகளைக் கற்பனை செய்து கூடப் பார்க்கமுடியுமா? என்று சந்தேகம்.

‘தினமணிக்கதிரில்’ (1967-1974) விந்தன் பணியாற்றிய காலங்களில் செய்த ஆக்கங்களைப் புரிதலுக்காகப் பின்வரும் வகையில் தொகுத்துக் கொள்ளலாம்.

-              சமூக அவலங்களை எள்ளல் மற்றும் உருவகக் கதை வடிவில் விமர்சனத்துக்கு உள்ளாக்கும் மரபு. பத்திரிகைத் துறையில் இவ்வகை மரபுகள், சிறந்த பத்திரிகையாளர்களால் நிகழ்த்தப்படுவது இயல்பு. உண்மை நிகழ்வுகளுக்குக் கொடுக்கப் படும் பத்திரிகைத் துறைசார்ந்த வடிவமாக இதனைக் கருதலாம். இவ்வகையில் செயல்பட்ட விந்தனின் செயல்பாடுகள்.

-              சமூகத்தில் பிரபலமாக இருக்கும் மனிதர்களை உரையாடல் வடிவத்தில் அறிமுகப்படுத்தும் தொடர்கள், முன்பு பத்திரிகைகளில் மிகுதியாக இடம் பெற்றிருப்பதைக் காண்கிறோம். பத்தொன் பதாம் நூற்றாண்டு பத்திரிகை உலகில், கட்டுரைகள் எழுதுவதையே ‘கடிதங்கள்’ என்று குறிப்பிட்டு வெளியிட்டு இருப்பதைக் காண்கிறோம். ‘தத்துவ விவேசினி’ (1882-1888) இதழில் இம்முறை பின்பற்றப்பட்டுள்ளது. உரையாடல் வடிவத்தில் விந்தன் தினமணிக் கதிரில் எழுதிய இரு தொடர்கள் குறித்த பதிவை இங்குச் செய்ய வேண்டியது அவசியம்.

தினமணிக்கதிரில் ‘மிஸ்டர் விக்கிரமாதித்தன் கதைகள்’ என்ற பெயரில் வெளிவந்தது விந்தனின் தொடர். இது 1969இல் நூல்வடிவம் பெற்றது. விக்கிர மாதித்தன் கதையின் அமைப்பை அப்படியே தழுவி, நடைமுறை வாழ்க்கையை எள்ளி நகையாடும் எள்ளல் பாணி இலக்கிய வெளிப்பாடாக இது அமைந்துள்ளது. திரைப்பட நடிகர்கள், அரசியல்வாதிகள், எழுத்தாளர்கள் என முப்பத்திரண்டு பேர் குறித்த முப்பத்திரண்டு கதைகள் அவை. இதைப் போலவே ‘ஓ மனிதா!’ என்ற தொடரைத் தினமணிக்கதிரில் எழுதினார். அவை 1977இல் நூலாக வெளிவந்தபோது, வெளியீட்டாளர் எழுதியுள்ள குறிப்பு பின்வருமாறு அமைகிறது.

‘விலங்குகளையும் பறவைகளையும் வைத்துக் கதையில் நீதி புகுத்துவது பஞ்சதந்திரக் கதை களிலும், கீதோபதேசக் கதைகளிலும், ஈசாப் கதைகளிலும் உண்டு. ஆனால், அந்த நீதிக்கதை களில் காணாத குத்தல், கிண்டல் ஆகியவை நீறுபூத்த நெருப்பாக இல்லாமல் வீறு கொண் டெழுந்த அக்கினிப் பிழம்பாக விளங்குவதே ‘ஓ மனிதா!’ கட்டுரைக்கதைகள். இல்லை இவை கதைக்கட்டுரைகள். (பூம்புகார் பிரசுரம், 1977. முன்னுரை)

மேற்குறித்த இரு ஆக்கங்களிலும் விந்தன் மிக விரிவான சமூக விமர்சனங்களைச் செய்துள்ளார். இவ்வகையான ஆக்கங்களைச் செய்தவர்கள் தமிழில் மிக மிகக் குறைவு என்று கூறலாம். புனைகதைப் படைப் பாளி பத்திரிகைத் துறையில் செயல்படும்போது இவ் வகையான ஆக்கங்கள் உருப்பெறுவது இயல்பு. இவ் வகையில் தமிழ்ப்பத்திரிகைத்துறை மரபை வலுப் படுத்தியவராக விந்தனைக் கருத இயலும். ‘ஓ மனிதா!’ கதைக்கட்டுரைகளில் பறவைகள் ஒன்பதும் விலங்குகள் எட்டும் நம்மைப் பார்த்துப் பேசுவதாக அமைத்துள்ளார் விந்தன். அதில் ஒருபகுதி பின்வருமாறு:

‘மனம் ஒரு குரங்கு’ என்று சொல்லிக் கொள்வ தோடு மனிதர்களான நீங்கள் நிற்பதில்லை; ஆதியில் என்னிலிருந்து வந்ததாகவே நீங்கள் சொல்லிக் கொள்கிறீர்கள். அதையும் சாதாரண மாகச் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை; ஆராய்ச்சி பூர்வமாகச் சொல்லிக் கொள்கிறீர்கள். அதற் கென்றே ‘டார்வின் சித்தாந்தம்’ என்று ஒரு தனிச் சித்தாந்தத்தையே உருவாக்கி வைத்துக் கொண் டிருக்கிறீர்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் அதை ஒரு பெருமையாகக் கூட நீங்கள் கருதிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்! நாங்கள் அந்த அளவுக்கு எங்களுடைய பெருமையைக் குறைத்துக் கொள்ளவில்லை. காரணம், உங்களுக்கு மட்டுமே இருப்பதாக நீங்கள் சொல்லிக் கொள்ளும் ‘பகுத்தறிவு’ எங்களுக்கு இல்லாமல் இருப்பது தானோ என்னவோ? ராம - ராவண யுத்தத்தில் ஈடுபட்டதன் காரணமாக உங்களில் சிலருக்கு நாங்கள் வணக்கத்துக்குரிய ஜீவன்களாக இருந்து வருகிறோம். ஆயினும் என்ன, கடவுளரைக் குறிக்கும் விக்கிரகங்களை வேண்டுமானால் நீங்கள் நைவேத்யம் என்ற பேரால் பழம் - பட்சணம் வைத்து வணங்குவீர்கள் - அவற்றை எடுத்து அவை தின்று தின்றுவிடாது என்ற தைரியத்தில்! எங்களை வணங்கும் போதோ? - ராம ராமா! என்று கன்னத்தை வலிக்காமல் தொட்டுக் கொள்வதோடு சரி! இதனால் என்ன நடக்கிறது? - எங்களுக்கு வேண்டியதை நாங்கள் உங்களிட மிருந்து தட்டிப்பறித்தே தின்ன வேண்டியிருக் கிறது. நாங்கள் மட்டும் என்ன, நீங்களும் ஒருவரை ஒருவர் நாசூக்காக, நாகரிகமாகத் தட்டிப் பறித்தே தின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள்! இது உங்கள் பிறவிக் குணம். நீங்களாக யாருக்கும் எதுவும் கொடுக்கமாட்டீர்கள். அப்படியே கொடுத் தாலும் ஏதாவது ஒரு லாப நோக்கோடுதான் கொடுப்பீர்கள். நல்ல வேலையாகக் கடவுள் உங்கள் கண்ணில் படுவதில்லை. பட்டால் அவருக்கு எதிர்த்தாற் போலவே யாராவது ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு ஒரு காசை எடுத்துத் தாராளமாகத் தருமம் செய்துவிட்டு, ‘நான்தான் தருமம் செய்து விட்டேனே, எங்கே எனக்கு மோட்ச சாம்ராஜ்யம்? கொண்டா!’ என்று கூசாமல் கேட்டாலும் கேட்பீர்கள்! (ஓ மனிதா: பூம்புகார் பிரசுரம்: 27,28: 1977)

மேற்குறித்த ஆக்கங்களில் விந்தன் செய்துள்ள ஆக்க இலக்கிய வடிவங்களை, மதிநலப்பேச்சு (wit) இடித்துக் கூறல் (satire),  இகழ்ச்சிக் குறிப்பு (sarcasm) வினையப்பேச்சு (lampooning) என்று ஆங்கில இலக்கிய மரபில் கூறுவர். விந்தன் செய்துள்ள இவ்வகையான சமூக விமர்சனங்களை எள்ளல் மற்றும் அங்கதம் என்று நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். இவ்வகையான மரபை அவர் எழுதியுள்ள குழந்தைகளுக்கான குட்டிக்கதைகளிலும் காணமுடியும். விந்தனின் காக்கா - வடை கதையில், நரி, காக்கையைப் பாடக் கேட்கும் போது, காக்கை, வடையை வாயிலிருந்து பத்திரமாகத் தம் காலில் இடுக்கிக்கொண்டு பாடும். காக்கை நரியை ஏமாற்றும். நரி காக்கையை ஏமாற்றுவதை விந்தன் புரட்டிச் செய்திருப்பார். இவ்வகை அரிய ஆக்கங்களைத் தமிழில் உருவாக்கியவர் விந்தன் என்னும் புரிதல் தமிழ்ச் சமூகத்தில் உருப்பெற்றிருப்பதாகக் கூறமுடியாது.

1944களில் ஆயிரம் நாட்கள் ஓடிய திரைப்படம் ‘ஹரிதாஸ்’. இதில் நடித்தவர் எம்.கே.தியாகராய பாகவதர். இவ்வளவு நாட்கள் எந்தத் திரைப்படமும் ஓடியிருக்க முடியாது. அந்த வகையில் 1940களில் தமிழ்த் திரையுலகில் கொடிகட்டிப் பறந்தார். எம்.கே.டி. பாகவதர். அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றை உரையாடல் பாங்கில் விந்தன் பதிவு செய்திருக்கிறார். வாழ்க்கை வரலாற்றை, கதைபோல உரியவர்கள் பேசுவதாக அமையும் இவ்வடிவம் விந்தனின் சிறந்த ஆக்கங்களில் ஒன்றாக அமைகிறது. திரு.சி.என். அண்ணாதுரை அவர்களும் பாகவதர் அவர்களும் காலப்போக்கில் நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆகிவிட்டனர். பாகவதரை வைத்து, படம் ஒன்று உருவாக்க சி.என்.ஏ. முடிவு செய்தார். அவருக்காக ஒரு கதையை எழுதினார். பாகவதரிடம் அவர் நடிக்கக் கேட்டபோது அவரது பதிலாகக் கீழ்வரும் பகுதி அமைகிறது.

‘தெரிந்தோ தெரியாமலோ, நடிக்கும் படங்களில் மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையிலும்நான் தெய்வபக்தி உள்ளவனாக இருக்கிறேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். உங்கள் கதாநாயகனுக்கோ அந்தப் பக்தி இல்லை. அவனை மையமாக வைத்து எழுதப் பட்டிருக்கும் கதையில் நான் எப்படி நடிப்பேன்? நடிப்புக்காகத் தெய்வ நிந்தனை செய்யக்கூட என்மனம் துணியவில்லையே! உங்கள் கொள்கை அதுவானால், அதில் நீங்கள் உறுதியோடு இருப்பது உண்மையானால், அதற்கு நான் தலை வணங்குகிறேன்! என்றார் அண்ணாதுரை, தமக்கே உரிய பெருந்தன்மையுடன். கொள்கை எதுவாயிருந்தாலும் பிறருடைய விருப்பத்துக்கு விரோதமாக அவற்றைத் திணிக்க விரும்பாத உங்கள் பெருங்குணம் என்னை வெகுவாகக் கவரு கிறது என்று அவரை மனமுவந்து பாராட்டினார் பாகவதர். நீங்கள் மட்டும் அதற்குச் சளைத்தவரா, என்ன? பக்திப்பாடல்கள் என்னுடைய கொள் கைக்கு உடன்பாடு இல்லை என்பதற்காக நீங்கள் வேதாந்தப் பாடல்கள் பாடி என்னை மகிழ்விக்க வில்லையா?’ என்றார் அண்ணாதுரை. அதற்காகப் பக்திக்கதை எழுதி, அதில் நீங்கள் என்னை நடிக்கச் சொல்லமாட்டீர்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன்! என்றார் பாகவதர் சிரித்துக்கொண்டே. அது நடக்காத காரியம்; நானும் கொள்கைப் பிடிப்பில் உங்களுக்குப் பின் வாங்கியவனல்ல’ என்று அண்ணாதுரை சிரித்துக்கொண்டே எழுந்து நடந்தார். அது என்ன கதை? என்று தெரிந்து கொள்ள நீங்கள் விரும்புகிறீர்களல்லவா? அதுவே சொர்க்க வாசல். பாகவதருக்குப் பதிலாக அதில் நடித்தவர் யார்? அவரே திரு.கே.ஆர்.ராமசாமி (விந்தன்: எம்.கே.டி.பாகவதர் கதை: 215,216: 1983)

இவ்வகையில் பிரபலமானவர்களை அவர்களுடைய பன்முகப் பரிமாணநோக்கில் விந்தன் வெளிப்படுத்தி யிருப்பதைக் காண்கிறோம். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தில் பிறந்து, மிகச் சிறந்த கர்நாடக இசைப்பாடகராக இருந் தவர் எம்.கே.டி.பாகவதர். தமிழகக் கலை வரலாற்றில் கர்நாடக இசை வித்தகர்களாக இசை வேளாளர்கள் என்னும் கால மரபைச் சேர்ந்தவர்கள் தொடக்க காலத்தில் இருந்தனர். அந்நிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறி ஆதிக்க சாதியினர்கள் அதனைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டனர். அந்த மரபில் ஆதிக்கசாதியினருக்குச் சமமாக அதற்கும் மேலான தகுதியுடையவர் எம்.கே.டி. பாகவதர் என்னும் கர்நாடக இசைக்கலைஞர் என்பதைச் சமூகத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தும் அரசியலை விந்தன் சிறப்பாகச் செய்துள்ளார். யாரை? எதற்காக? எப்படி அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்னும் புரிதல் விந்தனுக்கு இருந்தது. இவ்வகையான புரிதல் ஊடகத்துறையில் மிகவும் அவசியம்.

தமிழ் அரங்கவரலாற்றில், எம்.ஆர்.இராதா அளவிற்குக் கலகக்காரர் என்று இன்னொருவரைக் கூறமுடியாது. தமிழ் நாடகத்திலும் தமிழ்த் திரைப் படத்திலும் அவரது இடம் தனித்தது. பெரியார் கருத்துக்களின் பிரச்சாரகராக அவர் இருந்தார். பெரியார் செய்துவந்த பரப்புரைக்கு இணையாகக் கூட எம்.ஆர். இராதா அவர்களின் செயல்பாட்டைக் கூறலாம். பகுத்தறிவாளர் இராதாவை, தமிழ்ச்சமூகத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தும் பணியை விந்தன் சிறப்பாக நடைமுறைப்படுத்தினார். எம்.ஜி.ஆர். துப்பாக்கிச் சூடு நடந்து சிறையில் இருந்து எம்.ஆர்.இராதா வெளி வந்தவுடன் அவரோடு உரையாடல் நடத்தி பத்திரி கையில் வெளியிட்டார். அந்நூல், இராதா என்ற மனிதரின் பல்பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது. இராதா அவர்களின் கருத்து வெளிப்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ள கீழ்க்காணும் பகுதிகள் உதவும்.

‘ ‘சங்கரதாஸ் சுவாமிகள்...?’ வருவார்; இருப்பார். குடித்துவிட்டு ஆடினால், இது நமக்குப் பிடிக்காது; நீ போய்விட்டு வா! என்று அய்யர் அவரை வெளியே அனுப்பிவிடுவார். ‘அவரை இன்று சிலர் நாடக உலகத் தந்தை என்று சொல்கிறார்களே?’ அதை நான் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன். அவர் நல்ல நாடகாசிரியர்; பாடலாசிரியர். எழுத ஆரம்பித்தால் தங்குதடை யில்லாமல் எழுதுவார்... அதெல்லாம் சரி. ஆனா, இப்போதே இருக்கும் இடம் தெரியாமல் மறைந்துவிட்ட புராண இதிகாச நாடகங்களுக்கு வேண்டுமானால் அவர் தந்தையாயிருக்கலாமே தவிர, நாடக உலகத்துக்கு ஒரு நாளும் தந்தையா யிருக்க முடியாது. அப்படி யாராவது இருந்தால் அவர் ஜகந்நாதய்யராகத்தான் இருக்கமுடியும். ஏன்னா இன்னிக்கு இருக்கிற அத்தனை கலைஞர் களும் அவருடைய வழிவழியா வந்த கலைஞர் களே. இதை யாராலும் மறுக்க முடியாது.’ (நடிகவேள் எம்.ஆர்.இராதாவின் சிறைச்சாலை சிந்தனைகள்:22:1995)

சங்கரதாஸ் சுவாமிகள் குறித்த எம்.ஆர்.இராதா அவர்களின் இந்தப் பதிவு சிந்திக்க வைக்கிறது. அதைப் போல, பிரகாசம் என்ற தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சர், கம்யூனிஸ்டுகள் மீது நடத்திய அடக்குமுறையை எம்.ஆர்.இராதா பின்வரும் வகையில் பதிவு செய் துள்ளார்.

பார்த்தசாரதியும் என்.வி.என்.னும் இன்னும் சிலரும் திருச்சிக்கு வந்து என்னைப் பார்த்தாங்க; நாடகம் நடத்தக் கூப்பிட்டாங்க. எனக்கும் அப்போ சென்னையிலே நாடகம் போட்டா தேவலைன்னு தோணுச்சி; வந்தேன். சவுந்தரிய மகாலிலே நாடகம். இழந்த காதல், விமலா அல்லது விதவையின் கண்ணீர், லட்சுமிகாந்தன் இந்த மாதிரி நாடகங்களைப் போட்டுக் கிட்டிருந்த வரையிலே எந்த வம்பும் இல்லே; போர்வாள்ன்னு போட்டதுதான் தாமதம். சர்க்கார் அந்த நாடகத்தை நடத்தக் கூடாதுன்னு தடை போட்டுட்டாங்க... ‘எந்த சர்க்கார், பிரிட்டிஷ் சர்க்காரா?’ அவங்க போட்டிருந்தாலும் அதிலே ஓர் அர்த்தம் இருந்திருக்கும். ஒரு பக்கம் ஜன நாயகத்தைக் கட்டி வளர்த்தாலும், இன்னொரு பக்கம் முடியாட்சியை இன்னிய வரையிலே கைவிடாம இருக்கிறவங்க அவங்க. அந்தச் சர்க்கார் போர்வாள் நாடகத்தைத் தடை செய்யல்லே; அதுக்குப் பதிலா அப்போ சென்னையிலே நடந்துக்கிட்டிருந்த பிரகாசம் சர்க்கார் தடைவிதிச்சது... ‘பிறகு...........?’ அப்போதைக்கு அந்தத் தடையை மீற வேணாம்னு வேறே நாடகங்களை நடத்த ஆரம்பிச்சோம். ஏன்னா, அப்போ நாட்டு நிலவரம் நல்லாயில்லே. எங்கே பார்த்தாலும் ஒரே கம்யூனிஸ்ட் கலாட்டா, குழப்பம், பொன்மலையிலே கம்யூனிஸ்டுகளைச் சுட்டுத் தள்றாங்கன்னு ஒரே புரளி; பீதி. பிரகாசம் வேறே ஒரு கம்யூனிஸ்ட்டைக் கூட வெளியே விடாம பிடிச்சி உள்ளே தள்ளிக்கிட்டே இருந்தார். இந்தச் சமயத்திலே என்கிட்டேகூட ஒருத்தர் வந்து, ‘நீங்க டிராமா தொடங்கறதுக்கு முந்தி ஒரு திரைவிடறீங்களே, அந்தத் திரையைக் கூட கழற்றிச் சுருட்டிக் கொஞ்சநாள் உள்ளே வைச்சுடுங்க; இல்லேன்னா உங்களையும் கம்யூனிஸ்டுன்னு பிரகாசம் உள்ளே போட்டுட் டாலும் போட்டுடுவார்’னார்.... ‘அப்படி என்ன இருந்தது அந்தத் திரையிலே....?’ திராவிட நாடு திராவிடருக்கேன்னு இருந்திருக்கும்னு நினைக் கிறீங்களா? அதுதான் இல்லே; உலகப் பாட்டாளி மக்களே ஒன்றுபடுங்கள்னு இருந்தது... கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலும் உங்களுக்கு ஈடுபாடு உண்டா, என்ன? இல்லாதவன் யாராயிருந்தாலும் அவனுக்கு நிச்சயம் அதிலே ஓர் ஈடுபாடு இருக்கத்தானே இருக்கும்? (மேலது:136-138)

இவ்வகையில் தமிழ்ச்சமூகத்தில் வாழ்ந்த இரு கலைஞர்கள் குறித்த வேறுபட்ட பதிவை விந்தன் செய்துள்ளார். இப்பதிவுகளின் பின்னுள்ள ஊடக அரசியல் மிக முக்கியமானது. அவ்வகை அரசியலில் விந்தன் தெளிவாகச் செயல்பட்டதாகக் கூறலாம். அச்சுஊடக வரலாற்றில் விந்தன் செயல்பாடுகளைத் தமிழ்ச்சமூகம் விரிவாகப் புரிந்து கொள்ளும் தேவை இருப்பதாகக் கருதலாம்.

விந்தனின் முதல் குறுநூல் 1946இல் எழுதிய வேலைநிறுத்தம் ஏன்? ஆகும். அவரது இறுதியான கையெழுத்துப்படி, 1973இல் எழுதிய பெரியார் அறிவுச் சுவடி ஆகும். இக்குறுநூல் 2004இல் அச்சுவடிவம் பெற்றது. பெரியார் மறைந்த ஆண்டில் இதனை எழுதிவிட்டு அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அவரும் மறைந்தார்.

தமிழில் எழுதப்பட்ட ஆத்திசூடி, உலகநீதி, கொன்றைவேந்தன் ஆகிய சமயச்சார்பு நீதிநூல்களின் வடிவத்தில் இந்நூல் எழுதப்பட்டுள்ளது. 1979இல் கையெழுத்துப் பிரதியாகப் படிக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக்கிடைத்தது. விந்தன் மீது ஆழ்ந்த மரியாதையை இந்நூல் என்னுள் உருவாக்கியது.

‘ஆலயம் தொழுவது சாலவும் தீது/ கிளர்ச்சிகள் இன்றி வளர்ச்சிகள் இல்லை/ கீதை உன்னைக் கீழ்மகன் ஆக்கும்/ கைம்பெண்ணாயினும் கட்டு தாலியை/ கோயில் இல்லா ஊரில் நீ குடிஇரு/ சாதி ஒழியாமல் சமதர்மம் இல்லை/ தொட்டால் தீட்டெனில் தொடாமல் விடாதே/ மோட்சத்தைப் போலொரு மோசடி இல்லை/ ராவண காவியம் ரசித்துப்படி/ மனிதனைக் கெடுத்தது மதமெனும் மாயை’

என்னும் பெரியார் அறிவுச்சுவடி, ஆத்திசூடி வடிவில் அமைக்கப்பட்டது. இதைப்போல உலகநீதியைச் ‘சமூகநீதி’ என்று விந்தன் எழுதியுள்ளார்.

‘மதமென்னும் வெறிபிடித்து அலைய வேண்டாம்/ மல்லுக்கு அதற்காக நிற்க வேண்டாம்/சிந்திக்கும் முன் எதையும் செய்ய வேண்டாம்/செய்தபின் சிந்தித்து வருந்த வேண்டாம்/பதினெட்டுப் புராணத்தைப் படிக்க வேண்டாம்/ படித்து விட்டுப் பகுத்தறிவை இழக்க வேண்டாம்/ எம்மதமும் சம்மதமே என்ற மேலோன்/ ஏறொத்த பெரியாரை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே (பெரியார் அறிவுச் சுவடி: 2004:14)’

இவ்வகையில் விந்தன் என்ற ஆளுமை தமிழ்ச் சமூகத்தில் செயல்பட்ட பல்பரிமாணங்களைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியமுண்டு. 2016இல் விந்தன் நூற்றாண்டு வருகிறது. அந்தக் கட்டத்தில் தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு விந்தனை விரிவாக அறிமுகப்படுத்தும் ஆய்வுகளும் பரப்புரைகளும் நிகழ வேண்டும். மேற்குறித்த உரையாடல் சார்ந்து தோழர் விந்தன் அவர்களின் ஆளுமைகளைப் பின்வரும் வகையில் தொகுக்க இயலும்.

-              தனித்த மொழிநடையில் புனைவுகளை உரு வாக்கிய சிறுகதை மற்றும் நாவல் படைப்பாளி என்ற அளவில் மட்டும் விந்தன் செயல்படவில்லை; மாறாக, நடைமுறைச் சமூக நிகழ்வுகளைத் தனக்கான அரசியல் புரிதலோடு பதிவு செய்த வராகவும் குறிப்பாக 1940களில் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொண்ட சிக்கலோடு தம்மை இணைத்துக் கொண்டவராகவும் அறியமுடிகிறது.

-              சமூகத்தின் அவலங்களை எதிர்த்துப் போராடு வதில் பத்திரிகையாளராகச் செயல்படுபவர் களுக்குத் தனித்த இடமுண்டு. விந்தன் ‘மனிதன்’ இதழ் மூலம், சமூகக் கொடுமைகளுக்கு எதிராகப் போராடும் பத்திரிகையாளராகவும் தமது ஆளுமையை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

-              வைதீகம் என்பது சமூகத்தில் உருப்பெற்றுள்ள புற்றுநோய். இதனை எதிர்த்துப் போராடிய விந்தன் செயல்பாடே, அவரது ‘பசிகோவிந்தம்’ என்னும் ஆக்கம். விந்தனுக்கேயுரிய தனி ஆளுமையாக இதனைக் கருத முடியும்.

-              தினமணிக்கதிர் என்னும் வெகுசனப் பத்திரி கையில், எள்ளல் மற்றும் பகடி சார்ந்த மொழியில் சமூகக் கொடுமைகளை அம்பலப்படுத்தியுள்ளார். உருவகக் கதைகள்; கதைக்கட்டுரைகள் என்னும் வடிவங்களில் விந்தனின் செயல்பாடுகள் தனித்துப் பேசத்தக்கவை.

-              எம்.கே.டி.பாகவதர், எம்.ஆர்.இராதா ஆகி யோருடன் உரையாடி, அவர்களது பரிமாணங் களை வெகுசனத்தளத்தில் அறியச் செய்த விந்தன் பணி அரிய பணியாகும். சமூகத்தின் ஒடுக்கப் பட்ட மக்களுக்காக ஏதோ ஒரு வகையில் பேசியவர் எம்.ஆர்.இராதா அவருக்கு சமூக அங்கீகாரத்தை விந்தன் தனது உரையாடல் மூலம் ஏற்படுத்தியுள்ளார். அச்சு ஊடகத்தின் அரசியலைப் புரிந்து செயல்பட்டவராகக் கருத முடிகிறது.

-              தமது இறுதி நூலை ‘பெரியார் அறிவுச்சுவடி’ என்னும் பெயரில் விந்தன் எழுதினார். தமிழ்ச் சமூகத்தின் புறக்கணிக்க இயலாத சமூகப் போராளி பெரியாரை, விந்தன் வெளிப்படுத்தியுள்ள பாங்கு தனித்தது.

எழுத்தாளரும் சமூகப் போராளியும் இணைந்த மனிதராக விந்தன் வாழ்ந்து மறைந்தார். அவரது நூற்றாண்டைத் தமிழ்ச்சமூகம் கொண்டாட வேண்டும். அதற்கான பரப்புரையை மேற்கொள்வது சமூக அக்கறையுள்ளவர்களின் கடமை.

Pin It

'இயற்கை விவசாயம்' என்கிற ஜெயபேரிகையைக் கையில் எடுத்து, கடந்த நாற்பதாண்டுகளாகத் தமிழ் மண்ணில் முழங்கிக் கொண்டிருந்த 'இயற்கை வேளாண் விஞ்ஞானி' கோ. நம்மாழ்வார், டிசம்பர் 30 அன்று இயற்கையோடு இயற்கையாகக் கலந்துவிட்டார்! தமிழகம் மட்டுமின்றி, உலகம் முழுக்க இருக்கும் அவருடைய அபிமானிகள் மற்றும் ஆதரவாளர்களை, இது கடும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது!

''ரசாயனத்தில் விளைவிக்கப்படும் உணவுகள் அனைத்திலுமே நஞ்சு கலந்திருக்கிறது. இந்த உணவு களை உட்கொள்வதால்தான் மக்கள் நோயாளிகளாகி, சீக்கிரமே வாழ்வை இழக்கிறார்கள். இயற்கை விவசாயம் தான் ஆரோக்கியமான வாழ்வுக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கும்'' என்று நாடு கடந்தும் குரல் கொடுத்து வந்தவர், நம்மாழ்வார்.

விவசாயத்தை, விவசாயிகளே வேண்டா வெறுப் பாகப் பார்த்த நிலையில்... சாஃப்ட்வேர் துறையில் பணியாற்றும் இளைஞர்கள், பேராசிரியர்கள், வழக்கறிஞர்கள், காவல்துறை அதிகாரிகள், நீதிபதிகள்... எனப் பல தரப்பினரையும் விவசாயத்தை நோக்கி ஓடி வரச் செய்தவர், நம்மாழ்வார்.

தமிழகம் மட்டுமின்றி உலக அளவில் பயணித் திருக்கும் நம்மாழ்வார், பல்வேறு பயிற்சி முகாம்கள், கருத்தரங்குகள், போராட்டங்கள் என்று பலவற்றையும் முன்னெடுத்திருக்கிறார். குறிப்பாக, மரபணு மாற்றப் பட்ட விதைகள், பூச்சிகொல்லி நச்சுகளைத் தயாரித்து சந்தைப்படுத்தும், அசுர பலமிக்க பன்னாட்டு நிறுவனங் களுக்கு எதிராக விவசாயிகளைத் திரட்டிப் போராடி யிருக்கிறார்.

இறப்பதற்கு முன்பாகக்கூட, களத்தில்தான் நின்றிருந்தார் இந்தப் பசுமைப் போராளி! ஆம், காவிரிப் பாசனப் பகுதியில் மீத்தேன் வாயு எடுக்கும் திட்டத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளது மத்திய அரசு. 'இத்திட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தால், இங்குள்ள விளைநிலங்கள் அனைத்தும் பாலைவனமாக மாறிவிடும்’ எனப் பதைபதைத்து, கொட்டும் பனியிலும், சுட்டெரிக்கும் வெயிலிலும், கனமழையிலும் தொடர்ச்சியாகப் போராட்டங்களை நடத்திக் கொண்டிருந்தபோதுதான், பட்டுக்கோட்டை அருகே உள்ள பிச்சினிக்காடு கிராமத்தில், டிசம்பர் 30-ம் தேதி இயற்கையோடு கலந்தார் நம்மாழ்வார்.

இறுதி நிமிடங்கள்...!

டிசம்பர் 30 அன்று இரவு, 'நம்மாழ்வார் இயற்கை எய்தி விட்டார்’ என்று பசுமை விகடனுக்கு வந்த செய்தி, ஆசிரியர் குழுவுக்கு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. 'இது உண்மையாக இருக்கக்கூடாது’ என்றே மனம் பதைபதைத்தது. மீண்டும் மீண்டும் சிலரைத் தொடர்பு கொண்ட போது, அது உண்மை என்பது உறுதியானது. தொடர்ந்து பல்வேறு அமைப்புகள், விவசாயிகள் நம்மைத் தொடர்பு கொண்டு அழுகையும், ஆற்றாமையுமாக விசாரிக்கத் தொடங்கி விட்டனர்.

அன்று இரவே, அவருடைய உடலை... கரூர் மாவட்டம், கடவூர் அருகேயுள்ள சுருமான்பட்டியில் அவர் உருவாக்கியிருக்கும் 'வானகம்' உயிர்ச்சூழல் பண்ணைக்குக் கொண்டு செல்ல குடும்பத்தாரும், உடன் இருந்தவர்களும் முடிவு செய்தனர். ஆனால், 'பசுமை விகடன்’ ஆசிரியர் குழு ஆலோசனை செய்து, 'உடலை பொதுமக்கள் அஞ்சலிக்காக வைக்க வேண்டும்... அவருடைய உடலைப் புத்தாண்டு தினத்தில் விதைக்க வேண்டும்’ என்று குடும்பத்தாரிடம் பேசினோம். அவர்களும் ஒப்புக்கொண்டனர்.

தமிழகத்தின் மையப்பகுதி திருச்சி என்பதால், அங்கே நம்மாழ்வாரின் உடலை வைத்தால் விவசாயி களும் பொதுமக்களும் வருவதற்கு வசதியாக இருக்கும் என்கிற எண்ணத்தில், திருச்சி மாவட்ட ஆட்சியர் ஜெயஸ்ரீ முரளிதரனை செல்போனில் தொடர்பு கொண்டோம். நள்ளிரவு 12.30 மணி என்ற போதும், போனை எடுத்துப் பேசியவர், தகவல்கேட்டு மிகுந்த அதிர்ச்சியானதோடு... 'எந்த இடத்துல வைக்கணும்னு சொல்லுங்க... ஏற்பாடு செய்றேன்’ என்று பரிவோடு சொன்னார். ஆனால், 'தஞ்சாவூரிலேயே வைக்கலாமே’ என நம்மாழ்வாரின் குடும்பத்தார் விரும்ப... பிறகு, தஞ்சாவூர், பாரத் கல்லூரித் தாளாளர் புனிதா கணேசனின் அனுமதி பெற்று, கல்லூரி வளாகத்தில் நம்மாழ்வாரின் உடல் வைக்கப்பட்டது.

தமிழகம் முழுவதிலும் இருந்து விவசாயிகள், பொதுமக்கள், பல்வேறு அமைப்புகள் மற்றும் அரசியல் இயக்கங்களைச் சார்ந்தவர்கள் அஞ்சலி செலுத்தினர். தமிழக அரசு சார்பாக அமைச்சர் வைத்திலிங்கம் மற்றும் மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் சுப்பையன் உள்ளிட்டோர் மலர் வளையம் வைத்து மரியாதை செய்தனர். ஆங்கிலப் புத்தாண்டு அன்று அதிகாலை 4 மணிக்கு தஞ்சாவூரில் இருந்து 'வானகம்' பண்ணைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்ட நம்மாழ்வாரின் உடல், அங்கே ஏற்கெனவே அவர் தேர்வு செய்து சொல்லியிருந்த இடத்தில் விதைக்கப் பட்டது! அந்த இடத்தில் வேப்ப மரக்கன்று ஒன்றும் அவருடைய குடும்பத்தாரால் நடப்பட்டது!

முன்னதாக, வானகம் பண்ணைக்கு சாரை சாரையாகத் திரண்டு வந்த பொதுமக்கள், விவசாயிகள் மற்றும் இயற்கை ஆர்வலர்கள் அனைவருமே கலங்கிப் போய்த்தான் நின்றனர். கூட்டம்கூட்டமாக, ஆங்காங்கே நின்று கொண்டு விவசாயிகள் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். தர்மபுரியைச் சேர்ந்த கேழ்வரகு விவசாயி அருண் உள்ளிட்டோர் ஓரிடத்தில் நின்றிருக்க... அங்கே 'பசுமை விகடன்' ஆசிரியர் குழுவினரும் மற்றும் சிலரும் இருந்தனர்.

அப்போது பேசிய அருண், ''இனி, நம்மாழ்வார் இடத்துக்கு யார் வருவாங்க... நம்மளையெல்லாம் யார் வழி நடத்துவாங்க...'' என்றொரு கேள்வியை முன் வைத்தார். அப்போது 'பசுமை விகடன்' ஆசிரியர் சொன்ன பதில்-

''இதென்ன கேள்வி... இனி நாம் ஒவ்வொருவருமே தான் நம்மாழ்வார். கடைசி வரை, நம் ஒவ்வொருவர் பின்னாலும் நம்மாழ்வார் வந்து கொண்டே இருப்பார் என்று எத்தனை காலத்துக்கு எதிர்பார்க்க முடியும்?

அவர் அடிக்கடி சொல்வது என்ன? 'நீங்கள் ஒவ்வொரு வருமே ஒரு இயற்கை வேளாண் விஞ்ஞானியாக வடிவெடுக்க வேண்டும். நான் சொல்கிறேன் என்பதற்காக எதையும் செய்யத் தேவையில்லை. 'அரியானூர்' ஜெயச்சந்திரன், நெல்லு விதைச்சுருக்கார்... போய் பாருங்கனு சொல்றேன். 'முருகமங்கலம்' சம்பந்தம் பிள்ளை, சீமை காட்டாமணியைத் தன் உரமாக்கியிருக்கார்... போய் பாருங்கனு சொல்றேன். அங்க போய் பார்த்து, அவங்க பயன்படுத்தியிருக்கற தொழில்நுட்பங்கள் எல்லாம் உங்களுக்கு ஏற்புடையதா இருந்தா... பின்பற்றுங்க. இல்லைனா... உங்க பாணியிலயே விவசாயத்தைச் செய்யுங்க. அவரு சொன்னாரு... இவரு சொன்னாருனு எதையும் செய்யாதீங்க. நீங்களா சிந்திச்சி, தற்சார்போட விவசாயம் செய்யுங்க' என்பதைத்தானே முக்கியமாக முன்வைப்பார் நம்மாழ்வார். அப்படியிருக்க... தொடர்ந்து நீங்கள், இன்னொரு நம்மாழ்வாரைத் தேடிக் கொண்டிருந்தால் எப்படி?'' என்றார் ஆசிரியர்.

அருகிலிருந்த 'திண்டுக்கல்' வெள்ளைச்சாமி, ''ஆமாம்... எத்தனை காலத்துக்கு இப்படியே

இருப்பீங்க. இப்படியே இருந்தா, அது நம்மாழ்வார் ஐயாவுக்குச் செய்யுற மரியாதையும் இல்லை. அவர் இத்தனை நாளா பாடுபட்டதுக்கும் அர்த்தமும் இல்லை. இனிமே இயற்கை விவசாய ஜோதி நம்ம ஒவ்வொருத்தர் கையிலயும்தான். நாமெல்லாருமே நம்மாழ்வாரா மாறி... அவர் சார்புல அதைத் தூக்கிப் பிடிக்க வேண்டியதுதான்'' என்று சொல்ல... சுற்றியிருந்த அனைவருமே ஆமோதித்தனர்.

ஆம், இயற்கை விவசாய ஜோதி, இனி நம் ஒவ்வொருவரின் கைகளிலும்தானே!

நன்றி: பசுமை விகடன்

Pin It

விசேஷங்களுக்குப் போகிற பொழுதெல்லாம் துணிமணிகளை எடுத்து வைக்கிற போதுதான் குழப்பம் ஏற்பட்டு விடுகிறது. எதை எடுக்க, எதை வைக்க என்று மனிதன் எல்லாத்திசைகளிலும் வாதப் பிரதிவாதங்கள் எழும். மனம் ஒன்றைத் தேர்வு செய்தால் மூளை அதை மறுதலிக்கும்.

ஆடைகளின் வண்ணங்கள் குழப்பங்களைப் பார்வையில் ஏற்படுத்தும். எந்த மாதிரியான நிகழ்ச்சிகளுக்கு எந்த மாதிரியான ஆடை பொருத்தம் என்ற கேள்வி எழும்.

இப்பொழுதெல்லாம் எந்த விசேஷங்களுக்குப் போனாலும் குறைந்தது ஒரு வாரமாவது தங்க நேரிட்டு விடுகிறது. அதிலும் மனைவி வழி உறவு விசேஷங்களென்றால் பத்து நாட்களாவது இருக்க வேண்டிய நிலை. நான்கு ஜோடி ஆடைகள், உள்ளாடைகள், பனியன்கள், ஷு அணிவதென்றால் அதற்கும் இரண்டு ஜோடி காலுறைகள், ஷேவிங் செட், பவுடர், சோப்பு சீப்பு, கண்ணாடி என்று ஒரு கல்யாண வீட்டுச் சாமான்கள் சூட்கேஸில் அடைக்க வேண்டும்.

அடைக்கப்படுகிற சூட்கேஸ்களும் பரிணாம வளர்ச்சி பெற்றுவிட்டன. தாத்தா காசிக்குப் போகும் போது மூட்டை கட்டிப் போனார். மூட்டை கைப்பையாகி கைப்பை டிரங்குப் பெட்டியாகி, டிரங்குப் பெட்டி சூட்கேஸ் ஆகி தோள்களில் சுமந்து செல்ல வேண்டிய நிலை. இப்போது அதுவும் மாறி விட்டது. தூக்கித் தூக்கித் தோள் பட்டையை இழுக்கும் சூட்கேஸ்கள், இப்போது சக்கரப் பெட்டிகள் ஆகிவிட்டன. சொடக்குப் போட்டால் கூடவே வரும் நாய்க்குட்டிகள் போல சூட்கேஸ்களை சக்கரம் கட்டி இழுக்கின்றனர். இருந்தாலும் போர்ட்டர்கள் என்னவோ தலையில் தான் சுமக்கின்றனர். பழைய கால டிரங்குப் பெட்டிகள் இப்போது பரண்களில் பழைய பாத்திரங்களைப் பாதுகாக்கின்றன.

ஆடைகளை எடுத்து வைக்கும்போது தான் திகட்டல் என்றால் வண்ணங்கள் கண்ணாமூச்சி காட்டும். இதற்கு இதுதான் எனப் பொருத்தம் பார்ப்பது ஆடைகளுக்கும் பொருந்தும். பொருத் தங்கள் சரியாக இல்லாத போது கோலங்கள் மாறி வாழ்க்கையும் காட்சிப் பிழைகளாகி விடும்.

கறுப்பு பேண்ட்டுக்கு மஞ்சள் சட்டை, அதிலும் புள்ளி, பூக்கள், கோடுகள் என்று வகை; வெள்ளைச் சட்டைக்கு பிரௌன் மேட்ச் பார்த்து அணிவதே அழகு என்பது ஆடைத்தத்துவமாகி விட்டது. பார்க்கிறவர்களும் முகங்களுக்கு முகமன் கூறுவது கிடையாது.

அணிந்து வருகிற துணியின் நேர்த்தியையும், அழகையும் வைத்துத்தான் வரவேற்பும் வார்த்தை களும், பட்டு வேட்டியும், பட்டுச் சட்டையும், சபாரி டிரஸ்சும் ஆண்களுக்கு என்றால், பட்டுச் சேலையும் பவுன் நகைகளும் சுமக்கும் பெண்களுக்கும் நிகழ்ச்சியில் முதல் வரிசையும் பந்திகளில் முதல் அழைப்பும் என்பது மரபு விதி. ஆள்பாதி ஆடை பாதி என்ற மெய்ப்பொருள் உண்மையாகும்.

பெண்களும் ஆடை அணிதலும் என்பதை வைத்து ஒரு முனைவர் பட்டமே வாங்கி விடலாம். எதற்கு எது என்பது அவர்களால் பார்வையிலேயே தீர்மானிக்க முடியும். எல்லாமே பொருத்தம் பார்த்து அணியும் சில பெண்கள் வாழ்க்கையில் இதைப் பாராது கோட்டை விடுவது புரியாத ஒன்று.

புதிதாக ஆடைகளை அணிந்தபின் வெளியே போகும் போது நமது நடையே நமக்கு அன்னியப் பட்டு விடுகிறது. ஆனால் இதைப் “பந்தா” என்று சிலர் கூறுவது தான் ஏனென்று தெரியவில்லை.

ஆடைகளை அணிவதில் தான் இந்தப் பாடு என்றால் ஜவுளிக்கடைகளில் அதைத் தேர்வு செய் வதற்குள் போதும் போதும் என்று மூச்சுத் திணறி விடுகிறது.

ஜவுளிக் கடைகளெல்லாம் இப்போது ஜவுளிக் கடல்களாகிவிட்டன. விரித்த பாயும் ரேக்குகளில் வரிசைப்படுத்தி வருபவர்களை உட்காரச் சொல்லி எடுத்துக் கொட்டும் ஜவுளிக்கடை. அதன் வாசலி லேயே கழுத்தில் அளவு டேப்புடனும் காதில் பென்சிலுடனும் தையல் மிஷினோடு அமர்ந் திருக்கும் டெய்லர். கிராமங்களில் மட்டுமின்றி நகர்களிலும் தென்பட்ட பழைய துணிக்கடைகள் இப்போது பஸ் நுழையாத பாமரத்தனமான ஊர்களில் கூடக் காண முடியாது. சினிமா நடிகர் விளம்பரங்கள் விற்பனையைச் சூடுபடுத்தும். வெளிநாட்டு மில் தயாரிப்புகள் புன்னகைக்கும்.

நகர்களிலும் பாதிப் பகுதிகள் இப்போது ஆயத்த ஆடை அணியகம், அங்காடி, ஸ்டோர்ஸ், டெக்ஸ்டைல்கள் என்று பெரும் பெரும் ஜவுளி மால்களாகி விட்டன. உயரமான கட்டடங்கள், உள்ளே செல்லத் தானாகத் திறக்கும் கதவுகள், நகரும் மின் படிக்கட்டுகள் வண்ணங்களைத் தூவும் மின் விளக்குகள், சீருடை அணிந்த பணிப் பெண்கள், ஆண்கள், ஒளி வெள்ளத்தில் தொங்கும் துணிகள், தைத்தவை, தைக்காதவை என்று தனித் தனியே காட்டப்படும் ஆடை உலகங்கள், ரேமண்ட், பாம்பே டையிங், விமல் என்று கவர்ச்சியான மில் விளம்பரங்கள் திரையில் ஓடும்.

மதுரையிலும் ஒரு காலத்தில் நூற்பாலை களும், கைத்தறி நெசவுப் பட்டறைகளும் நிறைந் திருந்தன. ஹார்வி மில் என்று அறியப்படும் கோட்ஸ் ஆலை மதுரையின் முக்கிய அடையாள மாக இன்றும் விளங்குகிறது.

இலண்டனில் உள்ள மான்செஸ்டருக்கு நிகராகவும் லங்காஷையர் மில்லுக்கு இணை யாகவும் துணிகள் நெய்யப்பட்டு நாடெங்கும் விற்பனைக்குச் சென்றன. நேரந் தவறாமைக்குச் சான்றாகத் தொழிலாளர்கள் வேலைக்குச் சென்றனர். ஹார்விமில் சங்கு ஒலிப்பதை வைத்துத் தங்கள் கடிகாரங்களை மதுரை சரி செய்தது. ஒரு காலத்தில் நீராவியால் ஓடிய மில் பின்னர் மின்சாரமய மானது. நீராவித் தண்ணீர் சுடுதண்ணீர் வாய்க் கால்களாக ஓடி வைகையைத் தழுவியது.

இதன் அருகே ஸ்காட்ரோடையும் மில்லின் வாயிலையும் இணைக்கும் மதுரையின் முதல் சுரங்கப்பாதை புகை வண்டித் தண்டவாளங் களுக்கு அடியே பூமிக்குள் போக்குவரத்தை நடத்தியது. தொழிலாளர்களுக்காகத் தனி ரயிலே விடப்பட்டது. 1990 வரை இது நடந்தது.

ஹார்மிவில் தொழிற்சங்க வரலாறு மிகப் பெரியது. எப்போதும் இதன் அருகே தொழிலாளர் கூட்டங்கள் நடக்கும். மே தினப் போராட்டம், உலகத் தொழிலாளர் எழுச்சிகள், வர்க்க உணர்வு வரலாறுகள் என்றெல்லாம் தொழிற்சங்கத் தலை வர்கள் பேசுவார்கள், வெளிமாநிலத் தலைவர் களும் அடிக்கடி உரையாற்றுவார்கள்.

‘உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று படுங்கள்’ என்ற வாசகங்கள் அடிக்கடி ஒலிக்கும். சங்க நிர்வாகிகள் சந்தா, நன்கொடை என்று பார்ப் பவரிடமெல்லாம் இரசீதுப் புத்தகங்களை விரிப் பார்கள். பண்டிகை காலங்களில் போனஸ் கேட்டுப் போராட்டம் நடக்கும்.

ஹார்விமில் தொழிலாளர்களில் பெரும் பாலோர் தெலுங்கு பேசும் நாயுடு சமூகத்தவ ராகவே இருந்தனர். இதற்கு மில் அமைந்திருந்த ஆரப்பாளையம் பகுதியில் இச்சமூகத்தினர் அதிக மாக வாழ்ந்ததுவும், செயல்பட்ட தொழிற்சங்கங் களில் இச்சமூக ஆதிக்கம் நிலவியதும் கூட ஒரு முக்கியமான காரணம் என்று சமூகவியலாளர் கூறுகின்றனர். இதற்கு அடுத்த நிலையில் பிள்ளை மார் சமூகத்தவர் இருந்தனர் என்கின்றனர்.

மதுரையின் தென்பகுதியான பழங்கானத்தத் திற்கும் கிறித்தவர்கள் மதுரைக்கு வந்து முதன் முதலாக கால்பதித்த இடமான பசுமலைப் பகுதிக்கும் இடைப்பட்ட பைகாராவில் மதுரையின் புகழ்பெற்ற பெரிய ஆலைகளில் ஒன்றான மகா லெட்சுமி மில் இயங்கி வந்தது. பல்லாயிரம் பேர்களுக்கு நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் வேலை வாய்ப்பளித்த இம்மில்லுக்கு வந்து போக பசுமலை ரயில் நிலையமும் மதுரையின் பழைய மையப் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து விடப்பட்ட நகரப் பேருந்துகளும் பயன்பாட்டில் இருந்தன.

1934-இல் இம்மில் நிர்வாகம் கடைப்பிடித்த தொழிலாளர் விரோத நடவடிக்கைகள் தொழிலாளர் களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் மிகுந்த பாதிப்பை ஏற்படுத்தின. இதனால் ஆலைக்கதவுகள் அடைக்கப் பட்டன.

பலகட்டங்களாகத் தொழிலாளர் தலைவர்கள் நடத்திய பேச்சு வார்த்தையில் எவ்வித முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை. அன்று ஆட்சியிலிருந்தவர்களும் மாவட்ட நிர்வாகமும் ஆலை உரிமையாளருக்கு ஆதரவான நிலையைக் கொண்டிருந்தனர்.

போராடும் தொழிலாளர்களை ஒடுக்குவதற் கான இரும்புச் சட்டிதொப்பி (மலபார்) போலி சாரும் உள்ளூர்க் காவலர்களும் குவிக்கப்பட்டு பைக்காரா பகுதியைக் குருதி வெள்ளத்தில் குளிப் பாட்டினர். அப்பகுதியில் நடந்து செல்ல வியலாத படி போலீஸ் சட்டம் 30-இன்படி தடை உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. தண்ணீர் பிடிப்பதற்குக் கூடப் பெண்கள் வெளியே வரமுடியாதபடி அடக்கு முறை நிலவியது.

ரத்த சாட்சிகளாகத் தொழிலாளர்கள் நடத்தி வந்த இப்போராட்டத்தில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்டு கட்சித் தலைவர் தோழர் ப. ஜீவானந்தம் தலை மையில் அப்போது நடுத்தர வயதுடையவர்களான தோழர்கள் கே.டி.கே. தங்கமணி, என்.சங்கரைய்யா, ஏ.பாலசுப்பிரமணியன் அப்போது தான் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்து வெளியில் வந்த மாணவரும் பின்னால் பெரிய தலைவராக உருவெடுத்தவருமான 25 வயது தோழர் பி.ராமமூர்த்தியும் ஐ.மாயாண்டி பாரதி போன்றவர்களும் தொழிலாளருக்கு ஆதரவாகக் களத்தில் குதித்தனர்.

மதுரை திருநகரில் வசித்து வந்த அகில இந்திய பார்வர்ட் பிளாக் கட்சித் தலைவரும் அருப்புக் கோட்டைத் தொகுதி, சட்டமன்ற உறுப்பினரும் தேசியமும் தெய்வீகமும் இரு கண்களென வாழ்ந்த வருமான பசும்பொன் உ. முத்துராமலிங்கத் தேவர் தலைமையில் வி.எஸ். கந்தசாமி து.லா.சசிவர்ணத் தேவர், ஏ.ஆர். பெருமாள், சௌடி சுந்தரபாரதி, கண்ணகி நாளிதழ் ஆசிரியர் ஆர். சக்திமோகன் போன்றவர்களும் கலந்து கொண்டனர். இரண்டு கட்சித் தோழர்களும் அண்டை மாவட்டங்களில் எல்லாம் இருந்து தினமும் வந்தனர். மறியல்கள், கைதுகள் என மதுரையில் பரபரப்பாக இருந்தது.

1934 முதல் 1936 வரை தொடர்ந்து கதவடைப் புக்கு எதிராகவும் உரிமைக்காக விட்டுக் கொடுக் காமலும் நடந்த இப்போராட்டம் கடுமையாக நடந்தது. காவல்துறை பலவித பிரித்தாளும் தந்திரங் களைக் கடைப்பிடித்து ஆலை நிர்வாகத்தின் அடி வருடிப் பணியைச் செய்தாலும் தொழிலாளர் மனங்கள் இதைத் தூசிகளாகக் கருதிப் போராடியது. தொழிலாளர்கள் மீது திருப்பரங்குன்றம், மதுரைக் காவல்துறை தினமும் எப்.ஐ.ஆர். பதிந்தனர்.

இப்போராட்டத்தில் “தேவரைத் தூக்கி உள்ளே போட்டால் எல்லாம் முடிந்துவிடும்” என்று அர்த்தமில்லாமல் நினைத்து ஆட்சியாளர்கள் 1935-இல் பசும்பொன் தேவரைச் சிறையில் அடைத் தனர். பொது அமைதியைக் குலைத்ததாக வழக்கு போடப்பட்டது.

தோழர் ஜீவாவும் கே.டி.கே. போன்றவர்களும் அடியாட்களால் தாக்கப்பட்டாலும் அஞ்சாது போராடினர். அடிக்க வந்த காவலரின் பிரம்பைக் கைகளால் பிடித்து தோழர் பி.ராமமூர்த்தி இழுத்தார் என்று வரலாறு தெரிந்தவர்கள் கூறுகின்றனர். மேடைகளில் தோழர் ஜீவாவின் பேச்சு அனலைக் கிளப்பியது.

1936இல் நிர்வாகம் சமரசம் காண முற்பட்ட போது கோரிக்கைகளை முழுவதும் நிறைவேற்றினால் தான் கையொப்பமிடுவேன் என்று தேவர் மறுத்து விட்டார். தோழர் ஜீவாவிடம் “மில் திறக்கட்டும் வெளியே வருவேன்” என்று கூறினார்.

கடைசியில் பசும்பொன் தேவர் சிறையில் இருந்த நிலையில் நிர்வாகத்திடம் ஜீவாவும், கே.டி.கே.யும் பேச்சு நடத்தி சமரச ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டனர். போராட்டம், வழக்குகள் முடிவுக்கு வந்து தொழிலாளர்கள் பறிக்கப்பட்ட உரிமைகளை மீண்டும் பெற்றனர். புல்லரிக்கும் புரட்சிகர வரலாறுகள் மதுரையில் தான் நடந்தன என்பது இன்றுவரை மதுரைக்குப் பெருமை.

தேர்தல் நேரங்களில் மதுரையின் தொழிலாளர்கள் முன்னணியில் நிற்பார்கள். தொழிலாளர்களிடையே பிரச்சினை வரும்போது லேபர் கோர்ட், காவல்துறை சுறுசுறுப்பாக இருக்கும். ஹார்வி மில் செய்திகள் என்று நாளிதழ்களில் தனிப்பகுதியே இடம்பெறும். மதுரையின் அரசியல், ஆலைப் பகுதிகளைச் சுற்றியே சுழன்றது.

இன்று உலகமயமாக்கல், பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள், உற்பத்திப் பிரச்சினைகளால் பிரம் மாண்டமான ஹார்வி மில் இன்று கோட்ஸ் வயல்லாவாகச் சுருங்கிச் சிறிய பஞ்சாலையாகி விட்டது.

ஏ.ஐ.டி.யூ.சி, சி.ஐ.டி.யூ, தேசிய பஞ்சாலைத் தொழிலாளர் சங்கம், ஹிந்து மஸ்தூர் சபா, எஸ்.ஆர். வரதாஜுலு நாயுடுவின் மில் தொழி லாளர் சங்கம் என்று கலகலப்பான மதுரை தொழிற்சங்க வரலாற்றில் தி.மு.க.வின் தொ.மு. சங்கம் மிகவும் தாமதமாகவே இணைந்தது. தொழிற் சங்க அரசியலில் தி.மு.க.விற்குத் தொலைநோக்கு கிடையாது. இம்மில் சார்பாக மதுரை லேபர் ஹைஸ்கூல் இயங்கி வருகிறது. இதுவும் இப்போது தள்ளாடுகிறது.

மதுரையின் முக்கிய அடையாளமான மற்றொரு ஆலை மீனாட்சி மில், ஹார்வி மில்லுக்கு நிகராக இயங்கி லாபம் பார்த்தது. இன்று மீனாட்சி மில் அக்ரினி, வசுதாரா அபார்ட்மெண்ட்டுகளாகி விட்டது.

மதுரை கப்பலூர் தியாகராசர் நூற்பாலையும் மதுரை புது ராமநாதபுரம் சாலை சென்டினரி மில்லும் மட்டுமே இன்று இயங்கி வருகின்றன.

மணிநகரம் ராஜா மில், பரவை மீனாட்சி மில், பைகாரா மகாலெட்சுமி மில், தேனூர் மில், திருநகர் செஷையர் மில், விளாங்குடி, வாடிப் பட்டிகளில் இயங்கிய விசாலாட்சி மில்கள், சௌராஷ்டிரா இனத்தவரின் திருநகர் சீதா லெட்சுமி மில், இவைகளெல்லாம் பல்லாயிரம் தொழிலாளர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பளித்து, பிற்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையை ஸ்திரப்படுத்தி வந்த காமதேனுப் பசுக்களாகும்.

இன்று இவைகளெல்லாம் மடி வற்றிய பசுக்களாகி இதையே நம்பிய மக்களின் வாழ்க்கை களின் நம்பிக்கைகளைச் சிதிலமாக்கிவிட்டன. ஓடியாடி உழைத்த தொழிலாளர்களெல்லாம் பெட்டிக்கடைகள், தேநீர்க்கடைகளை வைப்ப தோடு சம்பளம் தேடி வேறு வேலைகளுக்குச் சென்று விட்டன என்பது சமூக அவலங்களில் முக்கியமானது.

ஆலைத் தொழில்களின் சரிவிற்கு அரசின் கொள்கைகளும் கடந்த பத்து வருடங்களுக்கும் மேலான மின்வெட்டும், மாநில மத்திய அரசின் ஏற்றுமதி இறக்குமதிக் கொள்கைகளில் ரிலையன்ஸ் போன்ற “கார்ப்பரேட்”டுகள் நுழைந்ததும் கூட முக்கிய காரணம். புகழ்பெற்ற சென்னை பின்னிமில் இன்று சினிமா ஸ்டண்டு காட்சிகளில் மட்டுமே காணப்படுகிறது.

தமிழகத்தின் பாரம்பரியமான சுங்கடி சேலை, கூறைநாட்டு நெசவுப்புடைவைகள், காஞ்சிபுரம், ஆரணி என்று பட்டு நெசவுகளில் தடம் பதித்த சேலைகள், ஈரோடு, பவானி, வடசேரி வேட்டிகளும் ஜமுக்காளம் துண்டுகளும் மட்டுமல்ல,

மதுரை, சின்னாளப்பட்டி கைத்தறி நெசவுச் சேலைகளெல்லாம் மூலப்பொருள் விலை உயர்வு, தொழிலாளர்களின் ஊதியம், மக்களிடையே வரவேற்பின்மை, மின்சாரத் தட்டுப்பாடு அரசின் கெடுபிடியான சட்டங்களால் “கோ-ஆப்டெக்ஸ்”கள் வாங்கினாலே போதும் என்று தள்ளாடுகின்றன. கைத்தறி நெசவு என்பது தமிழரின் பாரம்பரியச் சின்னமாகும்.

செல்லூர், பாலரெங்காபுரம், முனிச்சாலை, கிருஷ்ணாபுரம், மகால் பந்தடித் தெருக்கள், தவிட்டுச் சந்தைப் பகுதிகளிலெல்லாம் ஒரு கட்டத்தில் ஓடம் ஓடும் நெசவுச் சத்தங்களே கேட்டு வந்தன. தெருக்களிலெல்லாம் அறுக்கப்பட்ட வண்ண மயமான நூல்கள் கிடக்கும். நெசவுத் தொடர் பான பொருட்கள் விற்பனை ஸ்டோர்கள் சுற்றி இருந்தன.

சாயம் ஏற்றுதல், ராட்டைகள் மூலம் சுற்றி டப்பாக்களில் நூல்களை அடைத்தல், தெருக் களில் எதிரெதிராகக் கம்பிகளை நட்டு அதில் நூல் கற்றைகளைப் பிரித்து சிக்கல்கள் எடுத்தல், இந்த நெசவுக் கூடங்களைச் சுற்றி அமைந்த காபிக் கடைகள், உணவு விடுதிகள், வடைக் கடைகள், இத்தொழிலாளிகளைச் சுற்றி மையம் கொண்ட அரசியல் இன்று எல்லாம் சீட்டுக் கட்டு கோபுரம் போலச் சரிந்து விட்டன.

நூலும் பாவுமாக வாழ்க்கையில் நெசவு தவிர வேறெதுவும் தெரியாத கடுமையான உழைப்பாளி களான சௌராஷ்டிர மக்கள் செல்லூர் பகுதி முஸ்லீம்கள், தலித் வாழ்க்கைகளெல்லாம் இன்று வேறு தொழில்களின் கூலி வேலைக்கு மாறி விட்டது காலத்தின் கொடுமை.

ஊருக்கெல்லாம் மானம் காத்தவன் இன்று தமது வாழ்வைக் காக்க தாங்கள் நெய்த துண்டு களையும் வேட்டிகளையும் விற்பதற்குச் சாலை முக்குகளில் தோள்களில் சுமப்பது விளக்குத்தூண் பகுதி அவலங்கள் - பெண்கள் தையல் தொழில், சேலை விற்பனை என்று மாறிக் குடும்பம் காக் கின்றனர். தவணை முறைகளில் சீட்டுக் கட்டி எளிய மக்களும் வாங்குகின்றனர்.

உலகு புகழ் வள்ளுவர் கூட நெசவாளர் தான் என்று கைத்தறி விழாக்களில் மட்டுமே உரை யாற்றுகிற தலைவர்கள் தங்கள், இடுப்புகளில் பாம்பே மில்களைக் கட்டுகின்றனர். சின்னச் சின்ன இழை பின்னி வரும் என்ற பட்டுக்கோட்டை பாடல்கள் விழாக்களில் மட்டுமே ஒலிக்கின்றன.

கைத்தறி நெசவையும் மதுரை மில்களின் தயாரிப்புகளையும் இன்று சூரத், அகமதாபாத், மும்பை மில்களின் துணிகளும் வெளிநாட்டு இறக்குமதிகளும் பிடித்துக் கொண்டு விட்டன. ஓட்டோ, பீட்டர் இங்லாண்ட், அரிஸ்டோ என்ற ஆடம்பரப் பெயர்களின் மோகம் மதுரை இளைஞர் களை மோகினிப் பேய்களைப் போலப் பிடித்துக் கொண்டுள்ளன.

தலை துவட்டுகிற துண்டுகளுக்கும், ஜட்டி பனியன், டி.சர்ட்டுகளுக்கும் மட்டுமே இன்று மக்கள் திருப்பூரை நாடுகின்றனர்.

இன்று ஜவுளி உலகம் தலைகீழாக மாறி விட்டது. குவிந்து தேங்கியுள்ள கோடவுன் சரக்கு களை ஆடித்தள்ளுபடிகளில் மக்கள் அள்ளிக் கொண்டு போகிறார்கள். விற்றவைபோக மீத முள்ளவைகளைப் புதிய இறக்குமதி என்று பண்டிகை காலங்களில் அணிகிறார்கள்.

நகர்மயமாதலின் விளைவு இன்று பெரும் மோகமாகி விட்டது. உள்ளூரிலேயே கிடைத்தாலும் கூட அதையே பெரிய நகரங்களில் வாங்கினால் தான் மக்களுக்குத் திருப்தி.

உள்ளூரின் மஞ்சள் பைகளில் கிடைக்காத கௌரவம் நகரக் கடைகள் கொடுக்கும் கட்டைப் பைகளிலும் சூட்கேஸ், தோல்பைகளிலும் கிடைப் பதான ஒரு நினைப்பு உள்ளூர ஓடுகிறது.

கட்டைப் பைக்கும் அன்பளிப்புப் பொருளுக்கும் வாங்கும் பொருட்களின் விலைகளிலேயே ஒரு மறைமுகப் பிடித்தம் இருக்கிறது என்பதைப் படித்திருந்தும் பாமரர்களாக இருப்பவருக்கே புரியவில்லை.

கண்ணை மயக்கிக் கருத்தைக் குழப்பி எப்படி யாவது வாங்கவேண்டும் என்று தூண்டும் தோற்றங் களுடன் காட்சிக்கு வருகின்றன. ஏழு வண்ணங் களுக்கும் மேலான வண்ணங்கள் உள்ளன. வண்ணங் களிலும் லேசான, அடர்த்தியான, என்ற பிரிவுகள், வாங்கும் தொகைகளுக்கேற்ப அடுக்கி வைக்கப் பட்டுள்ள சேலைகள், ரெடிமேட் ஆடைகள், (ரெடிமேட் சட்டைகளில் உள்பாக்கெட் கிடையாது) குறைந்த சம்பளத்திற்குக் கால் கடுக்க நிற்பது புரிந்தும் கால் வலியை மறந்து புன்னகைத்து வாடிக்கையாளரை வரவேற்கும் அங்காடித்தெரு ஷோரும் பணியாளர்கள். சிறுவர்கள் தொல்லை தராமல் இருக்கக் காட்டப்படும் ஸ்பைடர்மேன், சோட்டாபீம் சுட்டி டிவிக்கள். வருடத்தில் ஒரு நாள் உடுத்துவதற்காக ஐம்பதாயிரத்தில் ஒரு சேலை எடுக்கும் மேட்டுக்குடி மக்கள், முந் நூறுக்குள் என்று கூறைப்புடைவை, சுங்கடி சேலை தேடும் எளிய பாமர மக்கள், ஒரு மீட்டர் ஐந்நூறு ரூபாயா என்று வாய் பிளக்கும் விளிம்பு நிலைச் சிறார்கள், ரம்ஜானுக்கு சேலை எடுக்கும் இஸ்லாமியர், கிறிஸ்துமஸிற்கு ஸ்கர்ட் தேடும் மாணவியர் என்று ஜாதிமத பேதமில்லாத மக்களின் சங்கமம் திகழும் சமரச பூமி ஜவுளிக்கடைகள்.

எப்படியோ ஒன்றை எடுத்து வரும் போது உப தொழில்களாக உள்ளேயே பவுடர், பெல்ட்டுகள், கண்ணாடிகள், சாக்லேட் விற்பனை நடக்கும். கடலைத் தாண்டி விடுபட்டு வெளியே வரும் போது பணப்பை மெலிந்து கைப்பை கனக்கும். எல்லா ஊர்களிலும் ஆடை சார்ந்த தொழில்கள் ஒரே இடத்தில் அமைந்து வருகின்றன. சுற்றிலும் தேநீர் உணவு விடுதி, சிறுவர்களுக்கு பலூன், விளையாட்டுப் பொருட்கள், ஹேர்பின் போன்ற பேன்சிப் பொருட்கள் என்று வணிகங்களால் சாலை பரபரப்பாகும்.

ஒவ்வொரு முறை ஆடைகளைத் தேர்வு செய்யும் போதும் மனதிற்குள் பதுங்கியிருந்த வண்ண ருசி தேடும் மனிதம் ஒவ்வொரு முறையும் வெளிப்பட்டு விடுகிறது. துணிகளில் மட்டுமல்ல மானிட மனம் எல்லா விஷயங்களிலும் வண்ண ருசி தேடுகிறது. ஆண்கள் வாய்விட்டுச் சொல் வதைப் பெண்மை சொல்ல (சிலரால்) முடியாது.

துணிகளில் கறுப்பு என்பது ஒதுக்கப்பட்ட வண்ணமாகக் கருதப்படுகிறது. துக்கங்களும் சோகங்களும் இதன் குறியீடாக உணர்த்தப் படுகிறது. இருந்தாலும் கன்னிச் சாமிகளும் கழக அனுதாபிகளும் இதையே பிடித்த நிறமாக எண்ணுவது ஏனென்று புரியவில்லை. மஞ்சளாடை எப்போதும் மங்கலம் தான். ஆனால் மனிதன் நஷ்டப்பட்டுப் போனால் அவனை மஞ்சள் கடுதாசி கொடுத்தவன் என்று அமங்கலமாகக் குறிப்பிடுவது சரியா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஒரே வண்ணத்திற்கு இரு வேறு பொருள் என்றால் அது மஞ்சள் தானோ?

ஆடைகளைத் தேர்வு செய்த பின் அதை எந்த டெய்லரிடம் தருவது என்ற யோசனை வரும். சிலருக்கு ஆஸ்தான டெய்லர்களே இருப்பார்கள். மதுரை புது மண்டபத்தில் ஒரே இடத்தில் நூறு டெய்லர்கள் இருக்கிறார்கள். குறைந்த கூலிக்குச் சேவை செய்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு டெய்லர் முகத்திலும் சொர்க்கத்தை தீர்மானிப்பவர்கள் நாங்களே என்ற கம்பீரம் தோன்றி நிற்கும். மனிதனின் மறு பாதியைத் தீர் மானிப்பவர்களே நாங்கள் தான் என்ற அசத்த லான பார்வை நம்மீது விழும்.

கடைகளில் எடுத்து வந்து தரப்படும் துணி களின் விலையைக் காட்டிலும் தையற்கூலி இரண்டு மடங்காக இருக்கும். கேட்டால் “உழைக்கணு மில்லே” என்ற பதில் வரும்.

என் வீட்டிற்கு அருகில் தையற்கடை வைத்திருந்தவன் கே.முத்துப்பாண்டி, உள்ளூர் தையல் ஓசித்தையல் என்று வருபவர்களெல்லாம் “என்னப்பா” ஒரு அடி தானே?

இதுக்குப் போய் ரெண்டு ரூபாய் கேக்குறியே? என்று இலவசம் கேட்டதால் மும்பைக்குப் போய் கட்டிங் பழகி இன்று கே.எம்.பி. என்று நகரின் நடுவே பிளக்ஸ் போர்டு வைத்து கடை நடத்தி வருகிறான். மும்பையின் அனுபவம் இவனுக்குத் தையல் அடிப்படை, ஆடைகள் வடிவமைப்பு ஆர்வமோடு விஷயங்கள் என்று அத்துப்படியாகி இருந்தன. ஒரு நாள் மாலை கூறினான்.

“மேல்நாட்டில் ஆரம்ப காலங்களில் இரும்பு வளையம் வைத்த கிரினோலைன், ஸ்கர்ட்டு களுக்கு மேல் நெருக்கமான ரவிக்கை, பின்கோட், சூட், புல்ஷர்ட், கழுத்துப் பாம்பாக நெளியும் டை” என்று தையல் தொழில் வளர்ந்தது. மேலை நாடுகள் முழுவதும் பனிபடர்ந்தவைகள் என்பதால் அவர்கள் ஆடையே கனமான கோட், சூட் தான். அது மட்டுமல்ல இன்று நாம் “சிலாக்” என்று போடு கிறோமே? அது வெள்ளைக்காரன் வாரம் முழு வதும் கோட் சூட் போட்ட அலுப்பை மறைக்க விடுமுறை நாளில் அணிந்த அரைக்கை சட்டை. அவன் ஆங்கிலத்தில் ரிலாக்ஸ்சர்ட்” என்றான். நாம் அதைத் தமிழில் சிலாக் (அரைக்கை) சட்டை என்று வருடம் முழுவதும் அணிகிறோம். ஆடை களைத் தைத்து வாங்குவதில் மட்டுமல்ல, அணி வதிலும் ஒரு கம்பீரம் தெரிய வேண்டும். நமது ஆடைகளில் பழமை மறைந்து வருகிறது. முண்டாசு கட்டிய உழவன் தலையை வெள்ளைக்காரன் தொப்பி பிடித்துவிட்டது.

எனக்கு அவன் சொல்வது வியப்பாக இருந்தது. அரைக்கை சட்டை அணிகிறபொழுதெல்லாம் அது வெள்ளைக்காரனின் விடுமுறைக்கால ஆடை என்ற நினைப்பே எழுகிறது. என் அனுபவத்தில் விருதுநகர் வேலாமடைரோடு சுப்பையா என்ற ரேடியோ டெய்லர் தைத்துக் கொடுக்கும் டவுசர் சட்டைகள் தான் எனக்கு ஆடைகளாக விதிக்கப் பட்டிருந்தன. யூனிபார்ம் டவுசர் தொளதொள வென்று இருக்கும். அரைஞாண் கயிற்றால் இறுக்கி இருப்பேன். ஆறாவதில் போட ஆரம்பித்த அந்த டவுசர் சட்டைகள் மேலும் ஐந்து வருடங்கள் உபயோகத்தில் இருந்தன.

டவுசரில் இடுப்பு உட்புறம் கள்ளப்பாக்கெட் தைத்துக் கொடுப்பார். வீட்டில் எடுக்கும் காசுகள் அதில் குடி புகுந்து கனக்கும். சட்டை டவுசர்கள், பின்னி மில் துணியால் ஆனதால் உறுதியாக இருக்கும். சட்டைகளும் லாங்கிளாத், பாப்ளின், டெரிலின், டெரிகாட்டன், முழு சதவீத காட்டன் என்று பரிணாம வளர்ச்சி பெற்று விட்டன.

பாவாடை, தாவணி அணிந்தவர்கள் சுடிதார், கம்மீஸ் அணிவதும் வயதான பெண்கள் “நைட்டி” அணிந்து வருவதும் இன்று காலத்தின் கோலமாகி விட்டது. உள்ளாடைகள் அணியாமல் சில பேரிளம் பெண்கள் லேசான நைட்டிகள் அணிந்து வரும் போது “நைட்டியைத் தடை செய்யத் தீர்மானம் போட அரசு முன் வருமா? என்ற கேள்வி எழும். சிறு பிள்ளைகள் பாவாடை, சட்டையில் தான் அழகாக இருக்கின்றனர்.

டெய்லர்கள் பெண்களை அவர்களின் ஆடை அணிவதை வைத்தே தீர்மானிக்கலாம் என்கின்றனர். ஒரு தடவை கொல்காத்தாவிலும், மும்பையிலும், கூவாகம் திருவிழாவிற்கும் வந்த திருநங்கைகளின் ஆடை நேர்த்தியை இப்போதும் மறக்க முடிய வில்லை. ஆடை அணிவதை ஒரு தவமாகவும், கலையாகவும் கடைப்பிடிப்பதாகக் கூறிய அவர்கள் தங்களின் பெண்மையை வெளிப்படுத்துவதே தங்கள் ஆடைகளும் அவற்றைத் தேர்வு செய்யும் விதமும் தான் என்று கூறினர்.

ஆடையைப் பற்றியும் அழகு குறித்தும் கவிஞர் கண்ணதாசன் கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது. வடநாட்டுப் பெண்கள் போல் முற்றிலும் மூடியும் மலையாளப் பெண்கள் போல முழுக்கத் திறந்தும் இருக்காமல் தமிழ்ப்பெண்கள் போல மூடியும் மூடாமலும் அணிந்து அழகு காட்டுவதே ஆடை என்பார்.

துணிகளைச் சோப்புப் போட்டு ஊறவைத்து கல்லில் துவைக்கும் போதும் துவைத்தவைகளைப் பிழிந்து உதறிக் காயப்போடுவதும் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் உடற்பயிற்சியாக இருந்தது. இப் போது வீரியம் மிகுந்த ரசாயனக் கலவைப் பொருட் களாலும் வாஷிங்மெஷின் உபயோகத்தாலும் “துணி துவைக்கச் சோம்பல்” பெருகிவிட்டது. துணிகளும் விறைப்புத்தன்மை இழந்து கிழிசல்கள் பெருகிவிட்டன. எங்கள் தெரு சலவைக்காரச் சகோதரர் ஒரு துணியைப் பார்த்த மாத்திரத்தி லேயே வாழ்நாளைக் கூறிவிடுவார்.

பேருந்துப் பயணத்திற்கு வேட்டி தான் சிறந்தது என்பதால் எப்போதும் பேருந்தில் ஏறியவுடன் முழுக் கால் சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு வேட்டியைக் கட்டிவிடுவேன். நெருடல் இல்லாத, காற்றோட்டமான ஆடைகளைக் கண்டுபிடித்தவன் தமிழன் தான்.

வெட்டிய ஆடையை வேட்டி (வட்டுடை) என்றும், துண்டிக்கப்பட்ட துணியைத் துண்டு என்றும், சேயிழை ஆடை (பெண்கள்)யைச் சேலை என்றும், மேல்சட்டையைக் குப்பாயம் என்றும் கண்டுபிடித்த தமிழன் ஆடைகள் பற்றியும் விசாலப் பார்வை கொண்டிருந்தான். தமிழனின் ஆடை ஞானம் ஆரோக்கியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

கந்தையானாலும் கசக்கிக் கட்டி வெள்ளுடை மனிதனாக வாழ்ந்தவன் தமிழன். ஆனால், இன்று வெள்ளைப் பேப்பரிலேயே எல்லாமும் முடித்துக் கொள்ளும் வெள்ளைக்காரனின் ஜீன்ஸ் தார்ப்பாய் துணிகளிலான பர்முடாஸ். ஜீன்ஸ் என்று அணிகிறோம். தண்ணீரில் நனைத்தாலும் நனையாத துணி என்ற விளம்பரங்கள் வேறு.

இன்று ஜீன்ஸ் துணிகளால் மலட்டுத்தன்மை, இறுக்கமான மார்பக ஆடைகளால் புற்றுநோய் என்று மானங்காக்கிற ஆடைகளால் நோய்கள் பெருகுகின்றன என்று கண்டுபிடிப்புகள் கூறுகின்றன. பெரும்பெரும் அறிஞர் பெருமக்களும் மாணவர்கள்போல இன்று ஜீன்ஸ் அணிவதாகக் கூறுகின்றனர்.

என்னதான் ஆயிரக்கணக்கில் செலவுசெய்து ஆடைகள் தைக்கத் துணி எடுத்து நூற்றுக்கணக்கில் செலவு செய்து தைத்து அணிந்தாலும்கூட அது புகைப்படத்திற்கு வேண்டுமானால் பொருத்தமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் நினைத்தபோது சப்பணம் கொட்டி உட்காரவும், காற்றோட்டமாக முழங்காலுக்கு மேல் ‘டப்பா’ கட்டு ஆக மடித்துக்கட்டி நடக்கவும் சுகமாக இருக்கிற ‘நான்குமுழம்’ வேட்டிக்கு இணையாக ஒரு ஆடைச்சுகம் வேறு எதிலும் இல்லை.

Pin It

தமிழிலக்கிய வரலாற்றில் நெடுங்காலம் நிலைக்கத் தக்க இருபதாம் நூற்றாண்டு உரையாசிரியர்களுள் அறிஞர் ந.மு.வேங்கடசாமி நாட்டாரும் ஒருவர். இவரால் உரைவரையப் பெற்ற நூல்கள் 16; உரைத் திருத்தம் எழுதப் பெற்ற நூல்கள் 3. ஆக மொத்தம், 19 நூல்களுக்கு உரைப்பணி ஆற்றியுள்ளார் இவர். இவற்றுள், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, அகநானூறு ஆகிய மூன்றுக்கும் இவரால் இயற்றப்பெற்றுள்ள உரைகள் தமிழிலக்கிய மாணவர்களுக்கும் ஆய்வாளர் களுக்கும் பெரும்பயன் விளைத்துக் கொண்டிருக்கும் புகழ்சான்றவை. இதர 16 நூல்களில், இன்னா நாற்பது, திரிகடுகம் ஆகிய இரண்டும் அறஇலக்கிய நூல்களாகும். இந்நூல்களுக்கு நாட்டாரையா வரைந்துள்ள உரைகளின் திறனை ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

0.0. நாட்டாரின் உரைகள் - ஒரு பார்வை

பேரா.பி.விருத்தாசலனாரைப் பதிப்பாசிரியராகவும் திரு.கோ.இளவழகனாரைப் பதிப்பாளராகவும் கொண்டு 2007 ஆம் ஆண்டில் “நாவலர் நாட்டார் தமிழ் உரைகள்” என்ற பொதுத்தலைப்பில் நாட்டாரின் ஆக்கங்கள் அனைத்தையும் 24 தொகுதிகளாகத் தமிழ்மண் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது. ஏற்கனவே, திருநெல்வேலி சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் உள்ளிட்ட சில பதிப்பகங்கள் இவரின் சில நூல்களை வெளியிட்டிருந்த போதிலும், படைப்புகள் முழுமையும் முழுமையாய் வெளிவந்திருப்பது தமிழ்மண் பதிப்பகத்தின் மூலமே என்பது சுட்டத்தக்கது.

நாட்டாரின் எழுத்துக்கள், சொற்பொழிவுகள் ஆகியவை “தமிழுலகுக்கு உரைப்பவை” என்னும் நோக்கில் 24 தொகுதிகளுக்கும் “நாவலர் நாட்டாரின் தமிழ் உரைகள்” எனப் பெயரிட்டிருப்பது பொது நிலையில் மிகவும் பொருத்தமானது. ஆயின், இங்கு ‘உரை’ எனக் குறிப்பிடப்படுபவை, சிறப்பு நிலையில் இலக்கண, இலக்கியங்களுக்கு எழுதப்பெற்றுள்ள விளக்கவுரை - தெளிவுரை என்பனவற்றைக் குறிக்கின்றது என்பதை இந்தக் கட்டுரை படிப்பார் கவனத்தில் கொள்வாராக. இத்தகைய புரிதலோடு, நாட்டாரின் உரைகளைக் கீழ்வருமாறு பகுத்துப் பட்டியலிடலாம்:

மி. சங்க இலக்கிய உரை

1.            அகநானூறு உரை - 1942 - 1944

மிமி. பதினெண்கீழ்க்கணக்கு உரைகள்

அ. அறஇலக்கிய உரைகள்

2. இன்னாநாற்பது   - 1925, 3. திரிகடுகம் - 2007

ஆ. அக இலக்கிய உரை -

4. கார் நாற்பது - 1925

இ. புற இலக்கிய உரை

5. களவழி நாற்பது                 - 1925

மிமிமி. காப்பிய இலக்கிய உரைகள்

6. சிலப்பதிகார உரை- 1940 - 42, 7. மணிமேகலை உரை - 1940 - 42

மிக்ஷி. புராண இலக்கிய உரை

8. பரஞ்சோதிமுனிவர் திருவிளையாடற் புராண உரை - 1925 - 31

க்ஷிமி. நீதி இலக்கிய உரைகள்

9. ஆத்திசூடி உரை  -              1925

10. கொன்றைவேந்தன்      -              1925

11. நல்வழி    -              1925

12. மூதுரை   -              1925

13. உலகநீதி -              2007

14. நன்னெறி                -              1925

15. நறுந்தொகை      -              2007

16. வெற்றிவேற்கை             -              1925

க்ஷிமிமி. உரைத் திருத்தங்கள்

17. அகத்தியர் தேவாரத்திரட்டு உரைத் திருத்தம் - 1940

18. தண்டியலங்காரப் பழைய உரைத் திருத்தம் - 1940

19. யாப்பருங்கலக் காரிகை உரைத் திருத்தம் - 1940

மேலே கண்டுள்ள பட்டியல் பேரா.பி.விருத்தா சலனாரின் பதிப்புரையிலிருந்து எடுத்துப் பகுக்கப் பட்டுள்ளது. பட்டியலின்படி, கிடைத்துள்ள 19 நூல் களுக்கான உரைகளைப் பற்றிய குறிப்புகள் ஏதும் கிடைக்கின்றனவா எனத் தேடிய பொழுது, 1967 - 68 இல் வெளிவந்த மு.வை.அரவிந்தரின் ‘உரையாசிரியர்கள்’ என்ற நூலில், நாட்டாரின் ‘அகநானூறு உரை’ பற்றி மட்டுமே குறிப்பு உள்ளது. பிற எந்த இலக்கிய வகைப் பகுதிகளுக்கும் நாட்டார் எழுதியுள்ள உரைகளைக் குறித்த பதிவுகள் இடம்பெறவில்லை. அகநானூற்று உரை பற்றிய குறிப்பு,

“ந.மு.வேங்கடசாமி நாட்டாரும், கரந்தைக் கவியரசு ரா.வேங்கடாசலம் பிள்ளையும் அகநானூறு முழுமைக்கும் செம்மையான உரை எழுதியுள்ளனர்” (அரவிந்தன்., மு.வை. 2012 : 325)

என்கிறது. இதில் ‘செம்மையான உரை’ என்ற மதிப்பீடு இடம்பெற்றுள்ளமை நோக்கத்தக்கது. எனினும் இவ் உரை வெளியான ஆண்டு குறிப்பிடப்படவில்லை. அந்தக் காலத்தில் இவ்வளவு அரிதின் முயன்று எழுதிய ஆசிரியருக்குப் பதிப்பு ஆண்டு கிடைக்காமல் போனமை இயல்பானதே.

0.1 நாட்டாரின் செவ்விலக்கிய உரைகளுள் அற இலக்கிய உரைகள்

19 உரை நூல்களில் 7 நூல்கள் செவ்விலக்கியக் காலப் பகுதிக்குள் இடம்பெற்றுள்ளவை. அவை முறையே, அகநானூறு, இன்னாநாற்பது, திரிகடுகம், கார் நாற்பது, களவழி நாற்பது, சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை ஆகியவையாகும். இவை சங்க இலக்கிய நூல் - 1, பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் - 4, காப்பியங்கள் - 2, என்ற பகுப்புகள் அடங்குபவை. பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் 4இல் 2 நூல்கள் அறம் உரைப்பதையே முதன்மை நோக்காகவும் முழுமைப் போக்காகவும் கொண்டவை. அவை, 1. இன்னா நாற்பது, 2. திரிகடுகம். எஞ்சிய 2-ல் 1 அகப்பொருள் சார்ந்த நூல் - கார் நாற்பது, இன்னொன்று புறப்பொருள் சார்ந்த நூல் - களவழி நாற்பது.

“நீதி இலக்கியங்கள்” எனப் பொதுப்படக் குறிப்பிடும் வழக்கம் இருக்கின்ற போதிலும், ‘நீதி’ என்ற வடமொழிச் சொல் தமிழ் வழக்கில் வந்து இடம் பெற்றதே கி.பி. 6ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னர்தான் என்பதாலும், ‘நீதி’ என்பது எழுதப்பட்ட சட்டநெறி முறையையும் நீதிநியாயம் என்பதையும் குறிப்பதால் ‘அறம்’ என்னும் எழுதப்படாத இயற்கை ஒழுங்கியல்பு நெறியைப் பாடும் இலக்கியங்களை “அறஇலக்கியங்கள்” எனக் குறிப்பதே பொருத்தமானதாகும். இந்த இடத்தில் ஒன்றை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது தேவையானதாக உள்ளது. அது என்னவெனில், அற இலக்கியங்கள் எனக் குறிப்பிடப்படும் பதினெண்கீழ்க்கணக்கில் இடம் பெற்றுள்ள 11 நூல்களில் சிலவற்றில் அறம் மட்டுமின்றி நீதியும் இடம்பெற்றுள்ளது என்பதுதான் அது.

இத்தகைய நோக்குநிலையிலிருந்து நாட்டார் உரைஇயற்றியுள்ளனவும் பிற்காலத்தில் தோன்றிய நூல்களுமான, 8 நூல்களை “நீதி நூல்கள், நீதி இலக் கியங்கள்” என்றும் செவ்விலக்கியக் காலத்தில் தோன்றிய ‘இன்னா நாற்பது’, ‘திரிகடுகம்’ என்ற இரு நூல்களையும் “அற இலக்கியங்கள்” என்றும் கட்டமைத்துக் கொண்டு இந்தக் கட்டுரை அணுகுகிறது. இந்தக் கட்டுரை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போதான தேடலில் “இனியவை நாற்பது” என்னும் அறஇலக்கிய நூலுக்கு நாட்டார் உரை, கழகப் பதிப்பாக 2007இல் வெளிவந்துள்ளது என்பதும் தெரியவந்தது.

நாட்டாரின் உரைநெறி

“உரை எழுதுவது தமிழ்மொழியில் ஒரு தனித் துறையாக வளர்ந்துள்ளது. தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் நூலாசிரியர்களுக்குச் சமமாக உரையாசிரியர்கள் இடம் பெற்றுள்ளனர்”, (மேற்கோள், மோகன்., இரா. 2011 : 9)

என்ற அறிஞர் வ.சுப.மாணிக்கனாரின் கருத்துக்கிணங்க, இலக்கிய, இலக்கண நூல்களைப் பரவலாக மக்களிடம் கொண்டுசெல்லும் ஆற்றல் வாய்ந்தவை உரைகள்.

தொல்காப்பியச் செய்யுளியலில்,

“உள்நின்று அகன்ற உரை”

(தொல்.பொருள். செய்: 159)

என்பதும், மரபியலில்,

“கரப்பின்றி முடிவது காண்டிகை”

(தொல்.பொருள்.மரபு.102)

“ஒன்ற உரைப்பது உரை”

(தொல்.பொருள்.மரபு.105)

என்பனவும் காண்டிகையுரை, விருத்தியுரை என்ற இரண்டு அடிப்படை உரைநெறிகளைக் குறிப்பிடு கின்றன.

இத்தகைய உரையின் வளர்ச்சிநிலைகளில், சிலப்பதி காரத்துக்கு முதலில் தோன்றியது அரும்பதவுரையே ஆகும் (மோகன்.,இரா.2011:13). இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், சங்க இலக்கியங்களை முதன்முதலில் பதிப்பித்தவர்கள் எழுதிய திணை, துறை பற்றிய குறிப்புரைகள்தாம் உரையின் முதல் வளர்நிலைக்கூறு எனலாம். இதன் பின்னர், உரையிடையிட்ட பாட்டுடைச் செய்யுள் என வந்த சிலப்பதிகாரத்தைச் சுட்டலாம். இதனைத் தொடர்ந்து வந்தது அரும்பதவுரை என்பது பொருந்தும். இவ்வாறு தோன்றிய உரைமரபில் பல்வேறு உரைவகைகள் காலப்போக்கில் தோன்றின. அவை, குறிப்புரை, அரும்பதவுரை, பதவுரை, விளக்கவுரை, விரிவுரை, தெளிவுரை, பொழிப்புரை, கருத்துரை, சுருக்கவுரை, தொகுப்புரை, வசனம் என்றவாறு பல்கிப் பெருகின.

இவற்றுள் நாட்டாரின் அறஇலக்கிய உரைகளில் பின்பற்றியுள்ள உரைவகை “பதவுரை” என்பதாகும். பதவுரை என்பது செய்யுளின் அமைப்பில் பொருள் கோடலுக்கு ஏற்ற வகையில், ‘பதம்’ எனப்படும் ‘சொல்லுக்குச் சொல் - சொற்றொடருக்குச் சொற் றொடர் - என்ற முறைமையில் தருக்கநெறிநின்று உரை வரைவதாகும். இவ்வாறு, செய்யுளின் பொருளுக் குரியவாறு உரைவரைந்து முடித்தபின், சொற்பொருள் விளக்கம், பொருத்தமான பிற இலக்கிய, இலக்கண, நிகண்டு, உரை ஆகியவற்றின் மேற்கோள்களும், அவற்றுக்கான விளக்கங்களும், இலக்கணக் குறிப்புகள், பாடவேறுபாடுகள் என்ற முறைமையின் அடிப் படையில் நாட்டாரின் உரைநெறி அமைந்துள்ளது. இந்த உரைநெறி அந்தந்தச் செய்யுளுக்கு ஏற்றவாறு உரைநெறிக் கூறுகள் முழுவதுமோ, சிலதோ, பலதோ இடம்பெறுவதாக இயல்கிறது.

1.0. அறஇலக்கிய உரைத்திறன் - “இன்னா நாற்பது”

பொதுவாக, அறஇலக்கியங்கள் தனிமனித அற நெறி, சமூக அறநெறி, அரசியல் அறநெறி, பொதுமை அறநெறி ஆகியவற்றுடன் சமய அறநெறியையும் மிடைந்து அறங்களை வலியுறுத்துவனவாக விளங்கு கின்றன. நாட்டாரின் “இன்னா நாற்பது” உரையிலும் இத்தகைய போக்கு இயல்வதைக் கண்ணுறமுடிகிறது. இந்த அடிப்படையில், நாட்டாரின் அறஇலக்கிய உரைத்திறனை நான்கு பகுப்புகளாக்கி அணுகலாம். அவைமுறையே,

1.            இல்லற நெறிசார் உரைத்திறன்

2.            துறவற நெறிசார் உரைத்திறன்

3.            அரசியல் அறநெறிசார் உரைத்திறன்

4.            பொதுமை அறநெறிசார்; உரைத்திறன் என்பனவாகும்.

1.1. இல்லற நெறிகள் உரைத்திறன்

இல்லறநெறி என்பது ஆண், பெண், மக்கள், உறவினர் ஆகியோருக்குள் தொழிற்படுவது. இன்னா நாற்பதில் இல்லற நெறிநிற்கும் ஆண்மகனுக்கு இன்னாததென,

“பிறன்மனையாள் பின்நோக்கும் பேதைமை யின்னா” என ஓரிடத்தில் குறிப்பிடப்படுகின்றது, (இன்னா.39) மேலும், இரண்டு இன்னாதவற்றைக் கூறிவிட்டு, இச் செய்யுள் இவ்வாறு முடிகிறது:

“............................. இன்னா

திறனிலான் செய்யும் வினை”.

இதில் இடம்பெற்றுள்ள ‘திறன்’ என்னும் சொல்லுக்கு உரையெழுதும் நாட்டார், “திறன் - அறிந்தாற்றிச் செய்யும் வகை” (நா.நா.த.உ. 2007:219) என்கிறார். இதன் மூலம், அறிந்தாற்றிச் செய்யாத வகையால்தான் பிறன்மனையாள் பின்நோக்கும் பேதைமை நிகழ்கிறது என்பதோடு பொருள் இயையுப் படுத்தும் உரைத்திறன் மிளிர்கிறது.

பெண்மகளுக்கு இன்னாதன இவை என நான்கு இடங்களில் இந்நூல் உரைக்கிறது.

“ஆர்த்த மனைவி யடங்காமை நான்கின்னா”

(இன்னா.3)

என்பதில், “அடங்காமை - எறியென் றெதிர் நிற்றல் முதலியன” (நா.நா.த.உ.2007:199) என்று சொல்விளக்கம் எழுதுகிறார். இங்குச் சொற்பொருள் விளக்கத்தோடு நில்லாமல், அடங்காத நிலையின் வெளிப்பாட்டுக் கூறை எடுத்துரைத்துள்ளமை எண்ணத்தக்கது.

“உடம்பாடில்லாத மனைவி தோளின்னா”

(இன்னா.12)

என்பதற்கு “உளம்பொருந்துதலில்லாத” என்று உரை எழுதிவிட்டு, விளக்கம் கூறுமிடத்தில், “மனைவிதோள் - இடக்கரடக்கல்” என இலக்கணக் குறிப்புத் தருவ தோடு, ‘உடம்பாடில்லாதவர் வாழ்க்கை குடங்கருட் பாம்போ டுடனுறைந் தற்று” என்னும் குறள் இங்கு நினைக்கற்பாலது” (நா.நா.த.உ.2007:204) என்று குறிப்பிடுவதற்குள் உறைந்துள்ள உரைநுட்பம் எண்ணிஎண்ணி வியக்கத்தக்கதாயுள்ளது.

“இன்னா பிணியன்னார் வாழும் மனை”

(இன்னா.14)

“வணரொலி யைம்பாலார் வஞ்சித்த லின்னா”

(இன்னா.15)

என்ற இரு இடங்களிலும், “பிணியன்னார் - (கணவருக்குப்) பிணிபோலும் மனைவியர்” என்றும், “வஞ்சித்தல் - (தம் கணவரை) வஞ்சித்தொழுகுதல்” என்றும் உரைவரைந் துள்ளமை (நா.நா.உ.2007:206) ஆணாதிக்கக் கருத்திய லோடு பொருள்கொண்டுள்ளதுபோல் தோன்றுகிறது. ‘பிணியன்னார்’ என்பதும் ‘வஞ்சித்தல்’ என்பதும் ஆண், பெண் இருவருக்கும் பொதுவானது. எனவே, இந்த உரைவிளக்கம் மேலும் ஆராய்தற்குரியது.

1.2. துறவறநெறிசார்; உரைத்திறன் - மீள்பார்வை

“அந்தண ரில்லிருந்து தூணின்னா” (இன்னா.2) என்பதற்கு, துறவோர் வீட்டிலிருந்து உண்ணுதல் துன்பமாம்” என்று உரைவரைந்துள்ளார் நாட்டார். மேலும் இதற்கு விளக்கம் எழுதும்போது, “அந்தணர் - துறவோர். இதனை, ‘அந்தணரென்போ ரறவோர் மற்றெவ்வுயிர்க்குஞ் செந்தண்மை பூண்டொழுக லான்” என்னும் பொய்யாமொழியானறிக”, (நா.நா.த.உ. 2007:198) என்று எழுதியுள்ளார். உரைக்கும் விளக்கத் திற்கும் இடையே வேறுபாடு உள்ளதைப் படிப்போர் அறிவர். உரையில் அந்தணரைத் ‘துறவோர்’ என்றும் விளக்கத்தில் ‘அறவோர்’ என்றும் குறித்திருத்தல் கவனிக்கத்தக்கது. துறவோர் அறவோராய் இருப்பர் என்பது ஒருதலை. ஆனால், அறவோர், துறவோராய் இருத்தல் வேண்டும் என்பது கட்டாயமில்லை. அதுவுமின்றி, துறவோருக்கு ‘வீடு’ அதாவது வீடுபேறு உண்டு; இல்லத்தைத் துறப்போரே துறவோர் என்பதால் அவருக்கு இல்லம் இராது என்பதைக் கருத வேண்டியுள்ளது. எனவே, இதற்கு நாட்டாரின் உரை பொருத்தப்பாடுடையதாக இல்லை. அவ்வாறாயின், எது பொருளாதல் கூடும் எனில் அந்தணருக்குப் பிறர் கொடுப்பதே கடமை; அவரிடமிருந்து பெற்று உண்ணல் இன்னாதது என்பது பொருளாகலாம்.

1.3. அரசியல் அறநெறிசார் உரைத்திறன்

அரசியலில் அறம் தழைக்கவேண்டும் என்பதற்காக 4 இடங்களில் அறநெறிககளை வலியுறுத்தியுள்ளது இன்னா நாற்பது.

“கொடுங்கோல் மறமன்னர் கீழ்வாழ்த லின்னா”

(இன்னா.4)

என்பதற்கு, “கொடுங்கோல் செலுத்தும் கொலைத் தொழிலையுடைய அரசனது ஆட்சியின்கீழ் வாழ்தல் துன்பமாம்” (நா.நா.த.உ.2007:199) என்று உரை எழுதி யுள்ளார் நாட்டார். ‘மறம்’ என்றால் ‘வீரம்’ என்ற பொதுப்புரிதல் உள்ள சமூகத்தில் ‘கொலைத் தொழில் என்று உரைவரைந்துள்ளமை நாட்டாரின் சான்றாண் மையைக் காட்டுகிறது. அதுமட்டுமின்றி, ‘மறம்’ என்பதன் எதிர்நிலை ‘அறம்’ என்பதால் கொலை செய்யாமையே அறம் என்பதும் “அறவினை என்பது கொல்லாமை” (குறள்...) என்று வள்ளுவத்தின்வழியில் உரைகண்டுள்ள திறமும் வெளிப்படுகின்றது.

“பணியாத மன்னர்ப் பணிவின்னா”                (இன்னா.14)

என்பதற்கு, “வணங்கத்தகாத அரசரை வணங்குதல் துன்பமாம்” என்று உரை கண்டுள்ளார் நாட்டார். ‘பணியாத’ என்பதற்கு ‘இதுவரை பணியாத’ என்று பொருள் கொள்ளலாமே என்று எண்ணிக் கொண்டே படித்துவருகையில்,

“மன்னர் பணிவு” என்று பாடமாயின், அகத்தே பணிவில்லாத பகைமன்னரது புறவணக்கம் இன்னாவாம் என்று பொருள்கூறிக் கொள்க”

(நா.நா.த.உ.2007:206)

என்று படிப்பவரின் வினாவுக்கும் உரைக்குள்ளேயே விளக்கம் வைத்துள்ள நாட்டாரின் உரைத்திறன் போற்றத் தக்கது.

1.4. பொதுமை அறநெறிசார் உரைத்திறன்

பொதுமை அறநெறி என இங்குப் பகுக்கப் பட்டிருப்பவை இல்லறம், துறவறம், அரசியல், சமயம் என்ற எந்தநிலை மனிதர்க்கும் பொதுவான அறநெறி களைக் குறிக்கின்றன. இன்னா நாற்பதில் உள்ள நாற்பது செய்யுட்களிலுமே பொதுமை அறநெறிகளே மிகுந் துள்ளன. இதைச் சமூக அறநெறிகள் என்றும் கூறலாம்.

“பகல்போலும் நெஞ்சத்தார் பண்பின்மை யின்னா”

(இன்னா 9)

என்பதற்கு “ஞாயிறு போலும் மனமுடையார் பண்பில்லாதிருத்தல் துன்பமாம்” என்று உரையெழுதும் நாட்டார் இதற்குக் கூறும் விளக்கத்தில் அவரது உரைத்திறனும் நுட்பமும் மிளிர்வதைக் காணமுடிகிறது.

“பகல்போலும் நெஞ்சம் - ஞாயிறு திரிபின்றி ஒரு பெற்றித்தாதல் போலத் திரிபில்லாத வாய்மையுடைய நெஞ்சம். ‘ஞாயிறன்ன வாய்மையும்’ என்பது புறம். இனி நுகத்தின் பகலாணிபோல் நடுவுநிலையுடைய நெஞ்சம் எனினும் பொருந்தும். “நெடுநுகத்துப் பகல்போல, நடுவுநின்ற நன்னெஞ்சினோர்” என்பது பட்டினப்பாலை. பண்பாவது உலகவியற்கை யறிந்து யாவரொடும் பொருந்தி நடக்கும் முறைமை.

“பண்பெனப்படுவது பாடறிந்தொழுகல்” என்பது கலித்தொகை. தூய மனமுடையரேனும் உலகத்தோடு பொருந்தி நடவாமை தீதென்பதாம்”

(நா.நா.த.உ. 2007 : 203)

செய்யுளின் ஒரு அடிக்கே இத்தனை இலக்கிய மேற் கோள்களை எடுத்துக்காட்டும் நாட்டாரின் புலமைத் திறமும் உரைத்திறமும் வியப்பளித்தாய் உள்ளன. ஆனால், ஞாயிறு போலும் மனமுடையார் எப்படிப் பண்பில்லாதவராய் இருக்க முடியும் என்பது ஆராய்தற்குரியது. உலகின் ஒளியாக விளங்கும் ஞாயிறு போன்ற அறிவுடையவராயினும் பண்பில்லாராயின் பயனில்லையன்றோ? எனவே, இது இன்னாதது எனப் பொருள்கொள்வதே பொருத்தமுடையது எனலாம். இவ்வாறு, பொருள்கொள்வதற்கு இதே செய்யுளின் அடுத்தடுத்த அடிகள் இடந்தருகின்றன:

“பகல்போலு நெஞ்சத்தார் பண்பின்மை யின்னா

நகையாய நண்பினார் நாரின்மை யின்னா

இகலி னெழுந்தவ ரோட்டின்னா வின்னா

நயமின் மனத்தவர் நட்பு”            (இன்னா.9)

இச்செய்யுளின் இரண்டாவது அடிக்கு, “நகுதலை யுடைய நட்பாளர் அன்பில்லாதிருத்தல் துன்பமாம்” என்று உரைவரைந்த நாட்டார், இதற்கான விளக்கத்தை “நகையாய நண்பினார் நாரின்மையாவது - முகத்தால் நகுதல் செய்து அகத்தே அன்பு சுருங்குதல்” என்று எழுதியுள்ளார். ‘நகையாய நண்பினார்” எத்தன்மை வாய்ந்தவரோ அதே தன்மையுடையார்தான் “பகல் போலு நெஞ்சத்தார்” எனப் பொருள் கொள்ளும் போது தான் நாட்டாரையாவின் உரைத்திறத்தின் மேன்மை நன்கு புலனாகின்றது.

1.5. உண்ணாது வைக்கும் பெரும்பொருள்

“உண்ணாது வைக்கும்

 பெரும்பொருள் வைப்பின்னா”

(இன்னா. 17)

என்பதற்கு, “நுகராது வைக்கும் பெரிய பொருளின் வைப்பானது துன்பமாம்” என்று உரையெழுதியுள்ள நாட்டார், இதற்கு விளக்கம் எழுதும்பொழுது “வைப்பு - புதைத்து வைப்பது” என்று ஒரே ஒரு சொல்லுக்கு மட்டும் பொருள் எழுதுவதோடு நின்றுவிடுகிறார் (நா.நா.த.உ. 2007 : 207). அந்தக் காலத்தில் தேவைக்குமேல்; சேர்த்துவைக்கப்படும் பொருள்களை உணவு கிடைக்காமல் அல்லாடும் உழைப்பாளர்கள் எடுத்துக்கொண்டுவிடுவர் என்ற அச்சத்தால் அவற்றைப் புதைத்துவைக்கும் வழக்கத்தினைக் கொண்டிருந்தனர். அவ்வாறு, புதைக்கப்பட்டவைதாம் இன்றும் புதையல் களாகக் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தகைய சமூகவியல் பின்னணியை உள்வாங்கி நாட்டாரையா ஒரே சொல்லுக்குப் பொருளுரைப்பதிலேயே வெளிப் படுத்தியுள்ள உரைத்திறன் மாண்பு பின்பற்றத்தக்கது.

2.0. அறஇலக்கிய உரைத்திறன் - திரிகடுகம்

சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி என்னும் மும்மருந்து உடற்பிணி போக்குவது போல் திரிகடுகம் என்னும் நூலுரைக்கும் மும்மணிக் கருத்துக்கள் உயிர்ப்பிணியாகிய அறியாமையைப் போக்கும் என்பது இந்நூலுக்கு வழங்கப்பட்டு வரும் சிறப்பான அறிமுக விளக்கமாகும். இந்நூலின் முதல் செய்யுளே இந்நூலின் பாடுபொருள் பயன்சிறப்பைப் பாடித்தான் தொடங்குகிறது என்பது இங்கு எண்ணத்தக்கது. ஒரு நூலின் பாயிரம்போல் இந்நூலில் இடம்பெற்றுள்ள எல்லாக் கருத்துக்களையும் ஒருங்கிணைத்துப் பொதுமைக் கருத்தியல் சாரமாய் இந்த முதல் செய்யுள் திகழ்கிறது:

நல்லமனைவி, நல்லகுடி, நல்லநட்பு இம்மூன்றும் தனி மனித - சமூக நல்வாழ்வியலுக்கான அடிப்படைகள் என்கிறது இச் செய்யுள், இதற்கு உரைவிளக்கம் கூறும் சிலப்பதிகாரம், சீவக சிந்தாமணி, கம்பராமாயணம் ஆகிய இலக்கியங்களை மேற்கோள்காட்டிச் சிறப்பாக விளக்கியுள்ளார்.

2.1. இல்லற நெறிசார் உரைத்திறன்

இல்லறத்துக்கான அடிப்படை நல்ல மனைவி. எனவே, நல்ல மனைவியைப் பெற்ற ஆண்மகன் சாவா உடம்பெய்தி வாழ்வான் என்பது திரிகடுகத்தின் கருத்து.

“..................... மாசில்சீர்

பெண்ணினுட் கற்புடையாட் பெற்றானும்”

(திரி.16)

என்ற இச்செய்யுளடிக்கு, இவ்வாறு விளக்கம் எழுதி யுள்ளார் நாட்டார்:           

“சாவா உடம்பு - புகழுடம்பு: தேவயாக்கையுமாம். தெளிவுபற்றி எய்தினார் என இறந்த காலத்தாற் கூறினார்” (நா. நா.த.உ. 2007 : 3027).

நல்ல மனைவியைப் பெற்றவர் புகழுடம்பு எய்துவர் எனின் இனி வருங்காலத்தில்தான் எய்துவரோ என எண்ணும் எண்ணம் சிறிதும் வரலாகாது என எண்ணிய நாட்டார் முன்பே நிறையப்பேர் எய்தி யுள்ளனர் என்ற தெளிவும் உறுதிப்பாடும் தோன்ற “எய்தினார்” என்பதற்கு விளக்கம் எழுதியுள்ள நாட்டாரின் உரைத்திறம் நுட்பம் செறிந்ததாய் உள்ளது.

இத்தகைய மனைவியைப் பெற்ற ஆண்மகன், அவள் பூப்பெய்தும் ஒவ்வொரு திங்களும் அவருடன் சாரவேண்டும். இல்லையெனில், கல்வியாகிய தெப்பத்தைத் தன் கைகளிலிருந்தும் தவறவிட்டு வருந்துவர் என்பதை அடுத்த செய்யுளிலேயே பாடியுள்ளது திரிகடுகம்.

“........................ கற்புடையாட்

பூப்பின்கண் சாராத் தலைமகனும்”   (திரி. 17)

என்ற அடிக்கு,

“பூப்பின் புறப்பா டீராறு நாளும்

நீத்தகன் றுறையா ரென்மனார் புலவர்

பரத்தையின் பிரிந்த காலை யான’

என்பது தொல்காப்பியம்

“பூப்பு - மாதவிடாய், பூத்தபின் மூன்றுநாள் சொற் கேட்கும் வழியுறைதலும், பன்னிருநாள் கூடியுறைதலும் வேண்டும் என்பர்” என விளக்கம் எழுதியுள்ளார் நாட்டார்.

இவ்விளக்கமும் மேற்கோளும் திரிகடுகத்தின் கருத்தைத் துலக்கமாய் எடுத்துக்காட்டும் வகையில் அமைந்துள்ளதை விளக்க வேண்டுவதில்லை.

அறியாமையான் வரும் கேடுகளில் ஒன்றாக,

“..................... காழ்கொண்ட

இல்லாளைக் கோலாற் புடைத்தலும்” (திரி.3)

என்பதைக் குறிக்கும் திரிகடுகச் செய்யுளடிக்கு,

“காழ் கொண்ட - செற்றங்கொண்ட

“காழ்த்த பகைவர் வணக்கமும்” (திரிகடுகம். 24)

என்புழிக் காழ்த்தல் இப் பொருட்டாதல் காண்க. காழ் கொண்டவள் எறியென்று எதிர்நிற்பாளாவள், காழ்கொண்ட என்பதற்குக் கற்பின் உறுதியைக் கொண்ட என்றுரைப்பாருமுளர்”

(நா.நா.த.உ. 2007: 293)

என்றுவாறு சிறந்த விளக்கம் எழுதியுள்ளார் நாட்டார். விளக்கம் சொல்ல எடுத்துக்கொண்ட சொல்லுக்கு

இதே நூல் வேறோரிடத்தில் பொருள்கொள்வதை அகச் சான்றாகக் காட்டி, வேறு உரைகாரரின் கருத்தையும் எடுத்துக்காட்டியுள்ள உரைத்திறம் போற்றத்தக்கது. இங்கு ‘காழ்’ என்னும் சொல்லுக்கு ‘முள்’ என்னும் ஒரு பொருளும்உண்டென்பதை நாட்டார் உரையோடு பொருந்த நோக்கலாம். இதுவன்றி, அவள் கற்பின் உறுதியைக் கொண்டவளாயின் கணவனின் அறியாமை யால் இருவருக்கும் கேடு வருதலும், எறியென்று எதிர்ப் பாளாயின் அவளைத் திருத்தவியலாது என அறியாது அவளை அடித்தல் என்னும் அறியாமையால் கணவனுக்கும் கேடுவருதலும் என இரு நோக்குநிலை களையும் நாட்டார் தம் உரைவிளக்கத்தில் எடுத்துரைத் துள்ளார் என்பது சிந்திக்கத்தக்கது.

“நொந்தார் செயக்கிடந்த தில்” என முடியும் திரிகடுகச் செய்யுளில்,

“எதிர்நிற்கும் பெண்ணும்” (திரி.67) என்ற அடிக்கு,

“எதிர்நிற்றல் - மாறுபட்டு நிற்றல்”.

“எறியென் றெதிர் நிற்பாள் கூற்றம்” என்பது நாலடி.

(நா.நா.த. 2. 2007: 332-333)

என மேற்கோள் காட்டியுள்ளமையும் இங்கு ஒப்புநோக்கத்தக்கது.

கற்றறிந்தார் இவர்களின் பொருளை உண்ண மாட்டார் என்னும் பட்டியலில்,

“................. பைத்தகன்ற

அல்குல் விலைபகரு மாய்தொடியும்” (திரி.25)

என்ற செய்யுளடிக்கு,

“அல்குனலம் வரைவின்றி விற்கும்” என்றார்; திருத்தக்கதேவரும். ஆய்தொடி, அன்மொழித் தொகை”  (நா.நா.த.உ 2007: 308)

என்று விளக்கம் எழுதியுள்ளார் நாட்டார். இங்கு மிகப்பொருத்தமான மேற்கோளை எடுத்தாண்டுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும், ‘ஆய்தொடி’ என்பது அன்மொழித்தொகை என்ற இலக்கணக் குறிப்புக்கு உரியது என நாட்டார் எடுத்துக்காட்டுகிறபோது, ‘அல்குல்விலை’ என்பதும் அன்மொழித் தொகையாகவே அமைந்திருப்பதும் சிந்தைக்குள் வருகிறது.

2.2. துறவற நெறிசார் உரைத்திறன்

துறவற நெறிசார்ந்த செய்யுள்களில் பிறப்பறுத்து வீடுபேறடையும் நெறியை ஒரு செய்யுள் உரைக்கிறது:

“பற்றென்னும் பாசத் தளையும் பலவழியும்

பற்றறா தோடு மவாத்தேருந் - தெற்றெனப்

பொய்த்துரை யென்னும் பகையிருளு மிம்மூன்றும்

வித்தற வீடும் பிறப்பு”   (திரி.22)

“பற்று என்று கூறப்படும் அன்பாகிய கட்டும் பல பொருள்களிடத்தும் விருப்பம் நீங்காது செல்லும் அவாவாகிய தேரும் தெளிவாகப் பொய்த்துச் சொல்லும் என்னும் பகைமையுடைய இருளும் இவை மூன்றும் பிறவிக்கு மூலமாம் இவை கெடுதலால் பிறவியழியும்”

(நா.நா.த. உ. 2007 : 306)

மேலே கண்ட செய்யுளுக்கு மேலேகண்டவாறே உரை எழுதிய பின்னர் நாட்டார் கொடுத்திருக்கும் விளக்கமும் இலக்கிய மேற்கோள்களும் அவற்றுக்கான அந்தந்த இலக்கிய உரைமேற்கோள்களும் மிகுந்த தருக்க இயைபு கொண்டனவாகத் திகழ்கின்றன.

நாட்டார் எழுதியுள்ள விளக்கக் குறிப்பு வருமாறு :

“சிலப்பதிகாரத்தில் வரும், “பிணிப்பறுத்தோர்தம் பெற்றியெய்தவும் என்னுஞ் தொடர்க்கு உரையெழுதுமிடத்தில்” பிணிப்பு - பற்று: ஆவது - அன்பாகிய ஒரு தாளை, அதனை அறுத்தோர் அருளுடையோர்” என்று அடியார்க்குநல்லார் கூறியிருப்பது ஈண்டு அறியற்பாலது. தளை - கட்டு, பந்தம், அவர் - எனக்கிது வேண்டு மென்னும் உணர்வு, வித்தற என்பதற்கு அடியுடன் கெட என்றுரைத்தலுமாம். அறுதல் என்பது அற எனத் திரிந்துநின்றது.

“பற்றற்ற கண்ணே பிறப்பறுக்கும்”

“அவாவென்ப வெல்லா வுயிர்க்குமெஞ்

தவாஅப் பிறப்பீனும் வித்து” ஞான்றும் என்னும் குறள்கள் இங்கே சிந்திக்கற்பாலன.

பொய்த்து என்பதில் து பகுதிப் பொருள் விகுதி யுமாம். அறியாமையைச் செய்தலின் பொய் யுரையை இருள் என்றார்.

“எல்லா விளக்கும் விளக்கல்ல சான்றோர்க்குப்

பொய்யா விளக்கே விளக்கு”

என்னுங் குறளுரையில் “உலகத்தார் விளக்காவன ஞாயிறு, திங்கள், தீ என்பன. இவற்றிற்குப் போகாதவிருள் போகலின், பொய்யா விளக்கே விளக்கென்றார். அவ்விருளாவது அறியாமை” எனப் பரிமேலழகர் கூறியிருப்பது அறியற்பாலது”.

(நா.நா.த.உ. 2007: 306)

பிறப்புக்கு வித்தாவன தளை, அவா, அறியாமை ஆகியன என்பதை இவை அற பிறப்பும் அறும் என்பதையும் தம் திறம்பட்ட உரைத்திறன் நெறியால் நாட்டார் விளக்கியுள்ளமை கண்கூடு.

2.3. அரசியல் அறநெறிசார்; உரைத்திறன்

அரசியல் அறத்தை வலியுறுத்தும் சில செய்யுள் களைத் திரிகடுகத்தில் காணமுடிகிறது. “வல்லே மழை யறுக்கும் கோள்களில் ஒன்றாகக் குடிகளை வருத்தும் வேந்தனைக் குறிப்பிடும் செய்யுளடி வருமாறு:

“கொள்பொருள் வெஃகி

 குடியலைக்கும் வேந்தனும்”  (திரி. 50)

இப்பாடலடிக்கு,

“கொள்ளும் இறைப்பொருளையே விரும்பி

குடிகளை வருத்தும் அரசனும்”

(நா.நா.த.உ.2007: 323)

என்று உரைவரைந்துள்ள நாட்டார், இதற்கு,

“குடிகளின் நலங்கருதாது பொருள்கோடலே கருதுவானென்பார், கொள்பொருள் வெஃகிக் குடியலைக்கும் வேந்தனும் என்றார் பொருள் கொள்ளுதலை விரும்பி என மாறியுரைத்தலுமாம்”

(நா.நா.த.உ: 2007, 88-99)

என்று உரைவிளக்கம் எழுதியுள்ளார். இதில், குடிகளின் நலங்கருதாது பொருள் கோடலே தன் இலக்கு எனில் குடிகளை வருத்தும் செயலைச் செய்பவனாக வேந்தன் ஆகிவிடுவான் என்னும் கருத்தைத் திறம்பட வெளிப் படுத்தியுள்ளார் நாட்டார் எனலாம்.

வேந்தர்க்குரிய உறுப்புக்களென மூன்றைப் பட்டியலிட்டுத் திரிகடுக நூலை நிறைவுசெய்கிறார் 100-வது செய்யுளில் நல்லாதனார்.

“பத்திமை சான்ற படையும் பலர்தொகினும்

எத்துணையு மஞ்சா வெயிலானும் - வைத்தமைந்த

எண்ணி னுலவா விழுநிதியு மிம்மூன்றும்

மண்ணாளும் வேந்தர்க்குறுப்பு”           (திரி.100)

படை, எயில், செல்வம் மூன்றும் வேந்தர்க்கு உறுப்பு என்று கூறும் இச்செய்யுளுக்கு விளக்கம் எழுதிவிட்டு இவ்வாறு முடிக்கிறார் நூலை.

“அமைச்சு, நாடு, அரண், பொருள், படை, நட்பு என்னும் ஆறங்கங்களுள் வினைசெய்தற்கண் இன்றியமையாத மூன்றினை இதனுட் சிறந் தெடுத்தோதினார்” (நா.நா.த.உ. 2007:350)

வேந்தர்க்கு உறுப்பு எனத் திரிகடுகம் மூன்றைக் கூறினும், வேந்தர்க்கு ஆறங்கங்கள் உள்ளதென்றும் அவற்றுள் சிறந்தவற்றை எடுத்தோதினார் என்றும் நூலாசிரியரின் கருத்தைச் சமன்செய்து தன் உரைத்திறனை நாட்டுகிறார் நாட்டார்.

2.4. பொதுமை அறநெறிசார் உரைத்திறன்

மானிடர் அனைவர்க்கும் பொதுவான அறநெறி களைப் பொதுமை அறநெறி எனலாம். இப் பொதுமை அறநெறியே திரிகடுகத்திலும் மிகுதியாக உள்ளது. அறங்கள் பெரும்பாலும் தனிமனிதனை நெறிப்படுத்து வதிலேயே கவனம் செலுத்துகின்றன. ஒவ்வொரு தனி மனிதனின் சிந்தனைகளின் வாழ்வியலின் திரட்சிதான் சமூக வாழ்வியலாக மலர்கிறது என்பதால் எல்லா அற நூல்களிலுமே பொதுமை அறநெறிகளே மிகுதியாக உள்ளன என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளுதல் தேவை யாகிறது.

2.4.1. இம்மூவர் கேளாக வாழ்தல் இனிது

“தாளாள னென்பான் கடன்படா வாழ்பவன்

வேளாள னென்பான் விருந்திருக்க உண்ணாதான்

கேளாள னென்பான் மறவாதா னிம்மூவர்

கேளாக வாழ்தல் இனிது”           (திரி.12)

என்ற செய்யுளுக்கு,

“முயற்சியுடையானென்று சொல்லப்படு வானாகிய கடன் கொள்ளாமல் வாழ்பவனும் ஒப்புரவு செய்யப்படுவானாகிய தன்னைத் தேடிவந்த விருந்தினர் புறத்திருக்க தனித்து உண்ணுதலைச் செய்யாதவனும் ஆசிரியன் கற்பித்தவற்றை உள்ளத்திற் கொள்ளவல்லன் என்று சொல்லப்படுவானாகிய கற்றவற்றை மறவாதவனும் (ஆகிய) இந்த மூவரையும் நட்டாராகப் பெற்று வாழுதல் (ஒருவர்க்கு) இன்பத்தைத் தருமாம்”

(நா.நா.த.உ. 2007: 299)

என்று பதவுரை வரைந்துள்ளார் நாட்டார். இதற்கு விளக்கம் எழுதுகையில்,

“கடமுண்டு வாழாமை காண்டலினிதே” என இனியவை நாற்பதிலும், “வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு” எனத் திருக்குறளிலும், “வேளா ணெதிரும் விருந்தின்கண்ணும்” எனத் தொல் காப்பியத்திலும் போந்த தொடர்கள் இங்கு நோக்கற்பாலன. கோளாளன் - கொள்ளுதல் வல்ல மாணவன்”.  (நா.நா.த.உ. 2007 : 300)

என்று ஒப்புநோக்கு இலக்கிய, இலக்கண மேற்கோள் களை எடுத்துக்காட்டும் நாட்டாரின் உரைத்திறம் பின்பற்றத்தக்கது.

2.4.2. இம் மூன்றும் எல்லார்க்கு மின்னாதன

“ஆசை பிறன்கட் படுதலும் பாசம்

பசிப்ப மடியைக் கொளலுங் - கதித்தொருவன்

கல்லானென் றெள்ளப் படுதலு மிம்மூன்றும்

எல்லார்க்கு மின்னா தன”           (திரி.20)

என்பதற்கு,

“பிறன்பொருண்மேல் விரும்புதலும் சுற்றத்தார் பசித்திருக்குமாறு சோம்பலைக் கோடலும் வெகுண்டு ஒருவனால் கல்லாதவன் என்று இகழப்படுதலும் இந்த மூன்றும் (அறிவுடையோர்) எல்லோருக்கும் துன்பம் பயப்பனவாம்”

(நா.நா.த.உ.2007 : 305)

என்று உரைஎழுதியுள்ள நாட்டார் “எல்லோர்க்கும்” என்றால் மானிடர் எல்லோருக்கும் இது பொருந்துமா பொருந்துமா என எண்ணிப்பார்த்துக் கல்லாததாலோ அனுபவத்தாலோ அறிவிலாராய் இருப்போர் எது இன்னாதது எது இனியது என்றே அறியமாட்டாரே என்பதும் துணிந்து “(அறிவுடையோர்) எல்லோருக்கும்” என்று உரைஎழுதியுள்ள உரைத்திறன் ஆழமாய்ச் சிந்திக்கத்தக்கது.

2.4.3. முழுமக்கள்

முழுமக்கள் என்னும் சொல் திரிகடுகத்தில் இரண்டு செய்யுள்களின் முழுக் கருத்தையும் வெளிப்படுத்து வதற்கான சொல்லாகப் பயன்பட்டுள்ளது. இச் சொல்லுக்கு அவ்விரு செய்யுள்களின்வழியே பொருள் கொள்ளும்போது மேலோட்டமான பார்வையில் கிடைக்கும் பொருளுக்கு மறுதலையான பொருள் கிடைக்கிறது என்பது இங்கு ஆராய்தற்குரியது.

2.3.3.1. இம் மூன்றும் முழுமக்கள் காதலவை

“பெருமை யுடையா ரினத்தி னகறல்

உரிமையில் பெண்டிரைக் காமுற்று வாழ்தல்

விழுமிய வல்ல துணிதலிம் மூன்றும்

முழுமக்கள் காதலவை”             (திரி.9)

என்பதற்கு,

“பெருமைக் குணமுடையாரது கூட்டத்தினின்றும் நீங்குதலும் மனைவியாகாத பிற மகளிரை விரும்பி அவரோடு கூடி ஒழுகுதலும் சிறந்தவை அல்லாத வினைகளைத் துணிந்து செய்தலும் (ஆகிய) இந்த மூன்று செயல்களும் அறிவில்லாதார் விரும்பு வனவாம்”  (நா.நா.த.உ.2007: 297)

என்பது நாட்டாரின் உரை. இதில் ‘முழுமக்கள்’ என்பதற்கு, “அறிவில்லாதார்” எனப் பொருள்வழங்குவது செய்யுளுணர்த்தும் திரண்ட கருத்தினடிப்படையில் என்பது தெளிவு. “முழுமக்கள் - அறிவு உட்புகுதற்கு ஓர் புரையில்லாதவர்” என்ற நாட்டாரின் விளக்கமும் எண்ணத்தகும். இங்கு நாட்டாரின் உரைத்திறம் பளிச்சிடும் இடமாக, “உரிமையில் பெண்டிரை” என்பதற்கு “மனைவியாகாத மகளிரை” என்ற உரை அமைகிறது. இங்கு “மனைவியல்லாத மகளிரை” என்றுகூட எழுதியிருக்கலாம். ஆனால், நாட்டார் ஏன் “மனைவியாகாத மகளிரை விரும்பி வாழ்தல்” என்று எழுதினாரெனின், ஒரு மனைவியைப் பெற்றவன் விரும் பினால் மேலும் சிலபல மனைவியரை ஆக்கிக்கொள்ளும் வாய்ப்பை ஆண்மகனுக்கு அளித்திருந்த சமூகமாக இருந்தது அன்றைய காலம் என்பதாலேயே. எனவே, மனைவியாகாத மகளிரை விரும்பி வாழ்தல் அறிவில்லார் செயல், அவரை மனைவி ஆக்கிக்கொண்டு வாழ்தல் அறிவுடையார் செயல் என்ற நிலவுடைமைச் சமூக ஆணாதிக்கக் கருத்தியலை இச் செய்யுள் கூறுகிறது என்பதை நாட்டாரின் உரைத்திறத்தின் வாயிலாக உய்த்துணர முடிகிறது.

மேலும், தன் உரைவிளக்கத்தில்,

“முழுப் பதகர் தாடுரந்து” என்னுஞ் சிந்தாமணிச் செய்யுளுரையில்

முழு என்பதற்கு அறிவு நுழைதற்கு வழியிலராய் என நச்சினார்க்கினியர் பொருள்கூறினமை காண்க.

“முழுமகன் சிதடனிழுதை மூடன்” என்பது திவாகரம்

“நடலை யிலராகி நன்றுண ராராய

முடலை முழுமக்கள்” என்பது பழமொழி”

(நா.நா.த.உ.2007: 298)

என்று இலக்கிய, நிகண்டு மேற்கோள்களை எடுத் தாண்டிருப்பதும் நாட்டாரது உரைத்திறனுக்கு மெருகு சேர்க்கிறது. இங்கு நச்சினார்க்கினியரின் உரைப் பொருள் நாட்டாரின் உரைத்திறத்திற்கு மேலும் வலிவுசேர்க்கிறது என்பது நோக்கத்தக்கது.

முழுமக்கள் என்பதற்குத் திரிகடுகத்துக்கு உரை யெழுதிய இன்னொரு உரையாசிரியரான பு.சி. புன்னைவனநாத முதலியார், “அறிவின்மையாகிய குறையுள்ள மக்களை முழுமக்கள் என்றது மங்கல வழக்கு” (புன்னைவனநாத முதலியார்., பு.சி. 2007 : 11) என்று குறிப்பிடுகிறார். நாட்டார், “அறிவு உட்புகுதற்கு ஓர் புரையில்லாதவர்” என்று விளக்கமெழுதியுள்ளார். “அறிவின்மையாகிய குறையுள்ள மக்கள்” என்பதைவிட “அறிவு உட்புகுவதற்கு ஓர் புரையில்லாதவர்” (ஒரு வழியும் இல்லாதவர்) என்பது மிகுந்த பொருத்தமான விளக்கமாக உள்ளது எனலாம்.

இம் மூவர் முழுமக்கள் ஆகற்பாலார்

“கொல்வது தானஞ்சான் வேண்டலுங் கல்விக்

ககன்ற வினம்புகு வான மிருந்து

விழுநிதி குன்றுவிப் பானுமிம் மூவர்

முழுமக்க ளாகற் பாலார்”                           (திரி. 87)

என்பதற்கு,

“கொல்லுந் தொழிலை அஞ்சாதவனாகி அதனை விரும்புபவனும் கல்விக்குச் சேய்மையான தீய கூட்டத்திலே சேர்பவனும் ஒரு முயற்சியுஞ் செய்யாதிருந்து முன்னுள்ள சிறந்த பொருளை குறையச் செய்பவனும் இந்த மூவரும் அறிவலார் ஆகும் பான்மையுடையவர்”

(நா.நா.த.உ. 2007: 343)

என்று உரையெழுதியுள்ளார் நாட்டார்.

87-வது செய்யுளில் ‘முழுமக்கள் ஆகற்பாலார்’ எனப்படுபவர், அதாவது அறிவிலார் ஆகும் பான்மை யராய் இருப்பவர். இதேபோன்ற எண்ணங்களிலும் செயல்களிலும் ஈடுபடுவதால் 9-வது செய்யுள் கூறுவது போல் முழு முழுமக்களாய் ஆகிவிடுகின்றார் என்பதை நாட்டாரின் உரையினூடாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

உயர்நெறிகளுக்கான உரைநெறியும் உரைத்திறனும்

பொதுமை அறநெறிகளில் ஆராயவேண்டியவை ஏராளமாய் இருப்பதால் அவற்றில் இடம்பெற்றுள்ள உயர்நெறிக் கூறுகளுக்கான அடியையோ தொடரையோ செய்யுளையோ சுட்டி இங்குப் பட்டியலிடப்படுகிறது:

உயர்நெறித் தொடர் அடி, செய்யுள், ஆகிய முதலிலும் உரைத்திறன் கூறு அதனைத் தொடர்ந்தும் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன:

1.            “சிறையில் கரும்பினைக் காத்தோம்பல் இன்னா” (6)

                                காத்தோம்பல் : ஒருபொருளிருசொல் (ப.201)

                “இன்னா மனவறியாளர் தொடர்பு” (19)

                                மனவறியாளர் - மனநிறைவில்லாதவர்: புல்லிய எண்ணமுடையார் எனினும் ஆம் (ப.208)

                துறையிருந் தாடை கழுவுதலின்னா (24)

                                நீர்த்துறையில் ஆடையலித்தல் புரியின், நீர்வழி நோயணுக்கள் பரவி இன்னல் விளைக்குமாகலின், “துறை ,,. இன்னா” என்றார் (ப.211)

                “பெருமை யுடையாரை பீடழித்தல் இன்னா” (28)

                                பீடு அழித்தல் என்னும் இருசொல்லும் ஒரு சொன்னீர்மையெய்தி இரண்டாவதற்கு முடிபாயின. பீடழித்தலாவது பெருமை உளதாகவும் அதனையிலதாக்கிக் கூறுதல் (ப.213)

                “இல்லார் வாய்ச்சொல் லினயமின்னா” (29)

                                நற்பொருள் நன்குணர்ந்து சொல்லினும் நல்கூர்ந்தார் சொற்பொருள் சோர்வு படும்” என்னுந் தமிழ்மறையானுமறிக (ப.214)

                “இன்னா தண்மையிலாளர் பகை” (32)

                                நற்குணமுடையார் பகையிடத்தும் இனியன செய்தலும், நற்குணமில்லார் நட்பிடத்தும் இன்னா செய்தலும் உடையாராகலின் தண்மை இலாளர் பகை இன்னா எனப்பட்டது. தீயோர்பால் பகையும் நட்புமின்றி நொதுமலாக விருத்தல் வேண்டுமென அறிக (ப.216)

“இன்னா கெடுமிடாக் கைவிடுவார் நட்பு” (37)

                                என்பதனைக் ‘கெடுங்காலைக் கைவிடுவார் கேண்மை யடுங்காலை யுள்ளினும் முள்ளஞ் சுடும்” என்னுந் திருக்குறாளனுமறிக (ப.218).

2.            சீலமறிவான் இலங்கிளை ... யாண்டும்

                பெறற்கரியார் (திரி.13)

                                இளங்கிளை - மாணவனும். சீலம் கற்பித்த நிலையாதலைச் “சீலக் கஞ்சி நற்போதகஞ் செய்வன” என்னுஞ் சிந்தாமணிச் செய்யுளுரையாலறிக.

                                இளங்கிளை என்பது தம்பி, தங்கை, மைந்தன், மைத்துனன் முதலிய இளஞ்சுற்றங்களையும் குறிக்கும். “மாலவற் கிளங்கிளை” எனச் சிலப்பதிகாரத்தில் தங்கை என்னும் பொருளிலும் “எழுமையும் பெறுக வின்ன விலங்கிளைச் சுற்றமென்றாள்” எனச் சிந்தாமணியில் மைத்துனன் என்ற பொருளிலும் இச்சொல் வந்துள்ளமை காண்க. “இளங்கிளையாரூரன்” என நம்பியாரூரர் தேவாரத் திருப்பாட்டிற் கூறிக்கொள்ளுதலின் தோழன், தொண்டன் என்னுஞ் சுற்றங்களையும் குறிக்கும் என்க (ப.300)

                வருவாயின் கால்வழங்கி வாழ்தல் ....... இம் மூன்றும்

                நலமாட்சி நல்லவர்கோள்” (21)

                                வருவாயறிந்து வழங்கலினிதே என்பது இனியவை நாற்பது (ப.305).

                “உண்பொழுது நீராடி யுண்ணுதலென்

   பெறினும் ...யிம் மூன்றும்

                தூஉய மென்பார் தொழில்” ( )

                                “நீராடி கால்கழுவி வாய்பூசி மண்டலஞ்செய் துண்டாரே யுண்டா ரெனப்படுவார்” என ஆசாரக் கோவை கூறுவது இங்கு நோக்கற்பாலது (ப. )

                ஒல்வதறியும் விருந்தினனு மாருயிரைக்

    ... மிம் மூவர்

                ஞால மெனப்படு வார்” (26)

                                சீலம் - வாய்மை, தூய்மை, அழுக்காறின்மை, அவாவின்மை முதலியன. ஞாலம் என்பது உயர்ந்தோர் என்னும் பொருட்டு, ‘உலகம் எனப்படுவார்” எனப்பின்னுங் கூறுவர் (ப.309)

                “அருளினை நெஞ்சத் தடைகொடா

   தானும்... பானுமிம் மூவர்

                பிறந்தும் பிறந்திலா தார்” (89)

                                அடைகொடாதான் - அடைவியாதவன், துவ்வான் - முற்றெச்சம், இனம் பற்றிப், பிறர்க்கு வழங்காதவனாகியென்றும் உரைத்துக் கொள்க, இறத்தல் - நெறிகடத்தல்: “இறந்தார்வாய், இன்னாச் சொல் நோற்கிற்பவர்” என்புழி இறந்தார் என்பதற்கு, நெறியைக் கடந்தார் என்று பரிமேலழகர் உரைத்திருப்பது காண்க. சொல்லகிற்பான் என்பதில் கில் வன்கண்மையை உணர்த்துகின்றது. மக்கட் பிறப்பின் பயனை அடையாமையின் பிறந்திலாதார் என்றார். பின்னரும் இவ்வாசிரியர் “பிறந்தும் பிறவாதவர்என்பர்”.

தொகுப்புரை

சற்றே எண்ணிப் பார்த்துள்ள “ந.மு.வே. நாட்டாரின் அறஇலக்கிய உரைத்திறன்” என்னும் இக் கட்டுரையின் வழிக் கண்டறிந்தவற்றைப் பின்வருமாறு தொகுக்கலாம்:

1.            வழமையான உரைத்திறன் குறித்த ஆய்வுகளிலிருந்து இவ்ஆய்வு புதியதோர் அணுகுமுறையைப் பின் பற்றி மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. அதாவது, சொற் பொருள் விளக்கம், மேற்கோள் எடுத்துக்காட்டல், பிறர் உரை எடுத்துரைப்பு, பிறர் உரை மறுப்பு என்ற வாறு பகுக்கப்பட்டு உரைத்திறன் காணும் போக்கி லிருந்து மாறி நூலின் கருத்தியல் நோக்கு நிலையி லிருந்து இல்லறநெறிகள் உரைத்திறன், துறவற நெறிகள் உரைத்திறன், அரசியல் அறநெறிகள் உரைத்திறன், பொதுமை அறநெறிசார் உரைத்திறன் என்ற புதிய பகுப்புப் போக்கின் அடிப்படையில் இவ்ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

2.            இன்னா நாற்பது, திரிகடுகம் இரண்டிலுமே பொதுமை அறநெறிக் கூறுகளே மிகுதியாக உள்ளன. எனவே, நாட்டாரின் உரைநெறியும் அதன்வழியே பயணித்துள்ளது.

3.            மேற்கோள்வழித் தருக்கநெறிப் பொருள்விளக்குதல் என்பதை நாட்டார் தன் உரைநெறியில் இன்றி யமையாத பண்பாகக் கொண்டுள்ளார் என்பதும் அதன்வழித் தன் உரைத்திறனுக்குக் கருத்தியல் மெருகு கூட்டுகிறார் என்பதும் அறியலாகிறது.

4.            பெண்மைசார் அறநெறிகளுக்குக் கூடுதல் கவனம் செலுத்தி உரைவரைந்துள்ளமை புலனாகிறது. அற நூல்களில் இப்போக்கு மிகுந்துள்ளமையும் இதற்கான காரணமாகிறது. எவ்வாறாயினும் நிலவுடைமைச் சமூக அறக் கட்டமைப்பின் பதிவுகள் நூலிலும் உரையிலும் பரவி நிற்கின்றன.

5.            கணிசமான செய்யுள்களுக்கு இந் நூல்கள் தோன்றிய காலகட்டத்தின் சமூக, வரலாற்று, பண்பாட்டுப் பின்னணியின் மெய்ம்மைநோக்கில் உரைவரைந் துள்ளார் என்பது நாட்டாரின் உரைத்திறத்தின் தனிச்சிறப்பு எனலாம்.

6.            ‘வைப்பு’, ‘முழுமக்கள்’ ஆகியவை பற்றிய உரைத் திறம் நுட்பமும் ஒப்பமும் திட்பமும் செறிந்தது.

பயன்பட்ட நூல்கள்

அரவிந்தன்., மு.வை. உரையாசிரியர்கள், மணிவாசகர் பதிப்பகம், சென்னை, 2012.

புன்னைவனநாத முதலியார்., பு.சி. திரிகடுகம் - விருத்தியுரை, கழகப் பதிப்பு, 2007.

மோகன்., இரா. சொக்கலிங்கம்., ந. நெல்லை. உரைமரபுகள், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், சிதம்பரம், 2011.

மோகனராசு., கு. டாக்டர் கலைஞர் அவர்களின் திருக்குறள் உரைஉத்திகள், மணிவாசகர் பதிப்பகம், சென்னை, 2007.

விநாயகம்., க. சிவஞானமுனிவர் உரைத்திறன், அன்னை நூலகம், மயிலம், 1991.

விருத்தாசலம்., பி. ( பதி.ஆ.) நாவலர் நாட்டார் தமிழ் உரைகள் - 20 -அறநூல்கள், தமிழ்மண் பதிப்பகம், சென்னை, 2007.

Pin It

ஒக்ரோபர் 2013

வீதியெங்கும் நின்றிருந்த வாகனங்களின் கீழ் காயமடைந்தவர்கள் இரத்தம் வழிய வழியக் கிடந்தனர்.

ஓரளவு நகர முடிந்தவர்கள் கைகளாலும் கால்களாலும் அரக்கி அரக்கி நகர்ந்தனர்.

மற்றவர்கள் கைகளை நீட்டிக் கதறினார்கள்.

எந்தக் குரலுக்கும் செவிசாய்க்க முடியவில்லை.

பார்வதியின் மனம் கதறி அழுதுகொண்டிருந்தது.

எறிகணையில் சிதறிப்போன உடல்கள் அப்படி அப்படியே கிடந்தன. அவற்றில் இலையான்கள் மொய்த்திருந்தன. உடல்களைக் கடக்கும் போதெல்லாம் இலையான்கள் குய்யென ஒலியெழுப்பி அடங்கின.

அபிராமி மூக்கைப் பொத்திக்கொண்டாள். அவற்றைப் பார்க்கவிடாமல் தலையைத் திரும்ப முடியவில்லை. திரும்புகிற பக்கமெல்லாம் ஏதோ ஒன்று கிடந்தது.

தினேஸின் தந்தையும் சகோதரிகளும் இருந்த இடத்திற்குப் போனார்கள்.

ஒரு பெண்ணுக்குத் தொடையில் றவுண்ஸ் கொழுவி அங்குத் தூக்கி வந்திருந்தார்கள்.

“முல்லைத்தீவுக்குப் போகப் போனாங்கள், நாசமாப் போவாங்கள் சுட்டுப் போட்டாங்கள்.”

“இப்பவும் ஏன் சனத்த மறிக்கிறாங்கள்” பார்வதி பொருமி னாள்.

“இரவுக்கு ஒரு திட்டமிருக்காம். அது முடியத்தான் சனத்தை விடச் சொல்லியிருக்கிறாங்களாம்.”

மக்களும் போராளிகளும் கலந்திருந்தார்கள்.

அரிசி, மா எல்லாம் தாராளமாகக் கிடைக்கத் தொடங்கியது. ஆயிரம் ரூபாவுக்கும் பெற முடியாத அரிசி விற்க முடியாமல் கிடந்தது. சீனி, பற்றறிகள், சாரங்கள், பாதணிகள், பால் மா, மீன் ரின் எல்லாம் தெருக்களில் வீசப்படுமளவுக்கு மலிந்தன.

வீதிகளில் நின்ற லொரிகளை உடைத்து பொருட்களை வெளியே எறிந்தனர்.

தண்ணீர் பெரும் தட்டுப்பாடானது. கிணறு வெட்டி வைத்திருந்தவர்கள் மற்றவர்களைத் தண்ணீர் அள்ள விடாது தடுத்தார்கள். நான்கு குடும்பம் இறைத்தால் வற்றிவிடுகிற அளவில் தான் தண்ணீரும் கிணறுகளில் இருந்தன.

நெடுந்தூரம் போய்த் தண்ணீர் கொண்டு வரவேண்டியிருந்தது. வழியில் நாறிக் கிடக்கும் பிணங்களைக் கடந்தே போக வேண்டும்.

பார்வதி இரண்டு வாளிகளில் தண்ணீர் கொண்டுவந்தாள். ஒரு வாளித் தண்ணீரில் இரு பிள்ளைகளையும் குளிப்பாட்டினாள். ராணிக்குக் கைகால்களையும் முகத்தையும் மட்டுமே அலம்பத் தண்ணீர் கிடைத்தது.

பார்வதி மாவைக் குழைத்து தட்டுப் பலகாரம் சுட்டாள். மா, சீனி, எண்ணெய் முதலானவை தாராளமாகக் கிடைத்ததால் நிறையவே செய்தாள். சீனியில் பாகு செய்து, அதில் போட்டுப் பிரட்டியதும் தனித் தனி பொலித்தீன் பைகளில் போட்டாள்.

“துர்க்கா, இந்தா இதை உன்ர பையில வை.”

ராணியிடமும் கலாவிடமும் ஒவ்வொன்றையும் தூக்கிக் கொடுத்தாள்.

இதற்குள் தினேஸ் அந்தக் கடார் நிலத்தில் ஒரு பதுங்கு குழியை வெட்டிமுடித்தான். ஆழமும் இல்லை. நீளமும் இல்லை. ஆனால் உட்கார்ந்தால் மறையுளமளவு வெட்டி மண்ணை மூட்டையில் கட்டி கரையில் அடுக்கினார்கள்.

“அதென்ன தனித்தனிப் பையும் பலகாரமும்” என்று தினேஸ் கேட்டான்.

“எட எப்பிடியாவது பிரிஞ்சிட்டாலும், அவரவர் பையில இருக்கிறதுதான் நல்லது” என்றாள் பார்வதி.

ஆங்காங்கே சனங்கள் அடுப்பு மூட்டிச் சமைத்தனர். ரொட்டியோ புட்டோ. “மாவை எல்லோருக்கும் குடுங்கோ” என்ற பார்வதி சீனியையும் அவ்வாறே பொது உடைமையாக்கினாள். மீன் ரின்கள் இரண்டைக் கறியாக்கினர். கூடி உண்டனர்.

மாலையில் தண்ணீர் தேடிப் போனாள். நேற்று தண்ணீர் அள்ள விடவே மாட்டோம் என்றவர்களைக் காணவில்லை. போய் விட்டனர். கூடாரங்கள் வெறிச்சோடியிருந்தன.

கிணற்றில் சிலர் குளித்துக் கொண்டிருந்தனர். அதிலிருந்து நூறு மீற்றர் இருக்கலாம். வெடிப்பொருட்கள் கொண்ட வாகன மொன்று வெடிக்கத் தொடங்கியது. கரும்புகை குபுகுபுவெனத் திரளாக மேலெழும்பியது. திடீர் திடீரெனச் சன்னங்கள் பறந்தன.

பார்வதி எதையும் பொருட்படுத்தாமல் குளித்துமுடித்தாள். கூடவே வந்த ஜனனியையும் அம்பிகாவையும் குளிக்கச் செய்தாள். கொண்டுபோன பாத்திரங்களில் தண்ணீர் நிரப்பிக்கொண்டு திரும்பி வந்தார்கள்.

அந்தச் சூழலெங்கும் வெடிமருந்துக் குதங்களும், வாகனங்களும் எரிந்துகொண்டிருந்ததால் எறிகணைகள் வீழ்வதும் வெடிப்பதும் தெரியவில்லை.

வாண வேடிக்கைபோல சன்னங்கள் உயரப் பாய்ந்தன.

பேத்தி தமிழொளியும் இன்னொரு போராளியும் மீண்டும் வந்திருந்தார்கள். பார்வதி பொரித்த பலகாரத்தையும் கொடுத்து தேநீரும் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். “ஏன் பிள்ளை, எல்லாருந்தான் விட்டிட்டுப் போயிற்றினம் எண்டுறாய். நீயும் நில்லன் பிள்ளை எங்களோட.”

தமிழொளி பேசாமல் இருந்தாள்.

நாலைந்து சிறுமிகள் அவர்களிடம் ஓடி வந்தனர். “எங்கள இயக்கம் வீட்ட போகச் சொல்லி அனுப்பீற்றுது. நாங்கள் அம்மா ஆக்களத் தேடித்திரியிறம்” என்று அழுதபடி சொன்னார்கள்.

“அங்க பிரதான தெருவுக்குப் போங்க, கன பெற்றார் பிள்ளையள் வருவினமெண்டு பாத்துக் கொண்டு நிக்கினம்” என்றாள் பார்வதி. அவர்கள் திரும்பி ஓடினர். பிடித்துச் செல்லப்பட்ட பிள்ளைகளைத் தேடிப் பெற்றோர் தெருவெங்கும் அலைந்தபடியிருந்தனர்.

“நீயும் நில்லு பிள்ளை” பார்வதி தமிழொளியிடம் மீண்டும் சொன்னாள்.

“வர ஏலாதம்மா... இண்டைக்கு இரவு ஒரு ஒழுங்கிருக்கு, அது பிசகினா வருவன். இல்லாட்டி பிறகு சந்திப்பம்.”

அவளுடன் வந்தவன் துர்க்காவின் பதுங்குகுழி மேலிருந்து அவசரப்படுத்தினான். “நேரமாச்சு நேரமாச்சு, இன்னும் அரை மணி நேரந்தான் இருக்கு....”

தமிழொளி எல்லோரையும் ஏக்கத்தோடு பார்த்தாள். “அவசர அவசிய வேலை. இப்ப நான் மாட்டனெண்டு சொல்ல ஏலாது” என மெதுவாகச் சொன்னவள் “நான் போறன்” என்றவாறு எழுந்தாள். அவளுடைய தேசிய அடையாள அட்டையையும், கொஞ்சம் பணத்தையும் ராணி அவளது கையில் திணித்து வைத்தாள்.

கூட வந்தவன் எழுந்தான். எல்லோரையும் கும்பிட்டு விடை பெற்றவன், “நாளைக்கு சனத்த விடுவாங்கள். இரவோட எங்கட வேலை முடியும்” என்றான். இருவரும் பக்கத்துக் கூடாரத்தின் ஊடாக நடந்து மறைந்து போனார்கள்.

(தமிழ்க்கவி எழுதிய ‘ஊழிக்காலம்’ நாவலின் சில பகுதிகள் - தமிழினி வெளியீடு.)

Pin It

உட்பிரிவுகள்