ஈழத்தில் தாய் நாட்டுக்காகப் போராட்டக் களத்தில் போராடி மீண்டு வந்து தன்னுயிரைப் புற்றுநோய்க்கு இரையாக்கிய பெண் போராளி தமிழினி தமது போராட்டக் கால அனுபவங்களை, உள்ளக் கிடக்கையை, சமூகம் பார்க்கும் பார்வையை எனத் தான் சந்தித்த அவலங்களை “ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்” எனும் இந்நூலில் மிக அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். அதைப் படிக்கும் போது நமது இலேசான இதயமும் கனக்கத்தான் செய்கிறது. கனத்த எழுத்துக்களின் வழி தமது வாழ்வியல் போராட்டங்களைப் பதிவு செய் துள்ளதைக் காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. சமீபத்தில் ஈழத்து உணர்வுகளைப் பதிவு செய்த “அக்னி தேசம்” எனும் கவிதைத் தொகுப்பிற்கு வாழ்த் துரைக்காகக் கவிதைகளை வாசிக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. அந்தச் சூழலில்தான் ஒரு கூர்வாளின் நிழலில் நூலும் வாசித்தேன். அதன் வெளிப்பாடு தான் இந்த மதிப்புரை.

women army 600நெப்போலியன் தோற்கடிக்கப்பட்ட பின்னர், வாட்டார்லூ போர்க்களத்தைப் பார்வையிட்ட வெலிங்டன் பிரபு கூறியது “தோல்வியுற்ற ஒரு போர் தரும் துயரத்திற்கு அடுத்ததாகப் பெரும் துயரம் தருவது போரில் ஈட்டிய வெற்றியே” இந்த நிலைதான் இந்நூலில் உள்வாங்கப்பட்டிருக்கிறது.

பெண் போராளிகளின் மனநிலைகளை அழுத்த மாகப் பதிவு செய்திருக்கிற நூல்தான் தமிழினியின் : “ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்”. போர்க்களத்தில் எதிரி களிடமிருந்து தன்னையும், தன் நாட்டையும் காத்துக் கொள்ள தனது உயிரைக் களமாக்கிப் போராடுவதால் இந்நூலுக்கு இப்படி ஒரு தலைப்போ என எண்ணத் தோன்றுகிறது. இல்லை, சமூகத்தில் பெண்கள் மீதான அடக்குமுறையைக் கட்டவிழ்த்து விடும் போக்கு நிலையை எண்ணியும் நூலின் பெயர் அமைந்திருக்கலாம்.

“”இதுகள் பதவிப் பொறுப்பு ஆசையில் கலியாணம் கட்டாமல் இருக்குதுகள்” “இதுகளை பார்த்தால் ஆரும் கலியாணம் கட்டுவாங்களே” “பொடியங்களை ஓவர் டேக் பண்ணி மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்டுறது சரியில்லை” “இப்படி மேடையில ஏறி நிண்டு கையை ஆட்டி ஆட்டிப் பேசுறது சரியில்லை” எனப் பெண்கள் பேசும் நிலை. என்ன தான் பெண்கள் முன்னேற்றமடைய வேண்டும் என்று மேடைதோறும் முழங்கினாலும் பெண்களுக்கென சில கட்டுப்பாடுகளைச் சமூகம் விதித்திருக்கத் தான் செய்கிறது. அதையெல்லாம் தகர்த்தெறிந்தாலும் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பாங்கு பெண்களிடம் கூட கிடையாது என்பது தான் கொடுமை.

நிர்பந்தத்திற்காக மனைவி என்ற பாத்திரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, வீடுவாசல் பெருக்கி, விதவிதமாகச் சமைத்து, துணிமணிகள் துவைத்து, கோவிலுக்குப் போய் விரதம் பிடித்து, ஒரு பொம்மையாக என்னால் வாழ முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. எடுத்ததற்கெல்லாம் ஈகோ போட்டி போட்டு எஞ்சியிருக்கிற மனநிம்மதியை இழந்துபோகிற சக்தியும் என்னிடம் கிடையாது, சீதனம் கொடுத்து ஒரு கணவனை வாங்கிக் கொள்ளும் அளவுக்கு எனது குடும்பத்தில் வசதியில்லை. ஆழமான புரிந்துணர்வு, நட்புள்ளத்துடன் அளவற்ற அன்பைப் பகிர்ந்து கொண்டு இறுதி வரை வாழ முடிந்தால்

அதுவே பெருத்த நிம்மதி எனும் மனநிலையானது திருமணத்திற்குப் பிறகு அன்பு, புரிதல் இவற்றைத் தான் பெண்கள் கணவனிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை. அதுவே அவர்களுக்குப்

பெருத்த நிம்மதியும் மகிழ்வும்கூட. இதுவே அனைத்துப் பெண்களின் உளப்பாங்கும் ஆகும்.

பசி

போராட்டக் காலங்களில் உணவு கிடைக்காத சந்தர்ப்பங்களிலும், உணவிருந்தும் உண்பதற்கு நேரம் கிடைக்காத காரணத்தாலும் பசியை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையே இருந்திருக்கிறது. பசி என்னும் உணர்வை இழந்த நிலை.

கொட்டுவை

சராசரி எட்டு அடி அகலம் தான் கொட்டுவையின் அளவு. அதில் ஆறு பெண்கள் படுத்துக்கொள்ள வேண்டும். சிறிது உயரமானவர்கள் கால்நீட்டிக் கொண்டு படுக்க முடியாது. நிமிர்ந்து படுப்பதற்கும் இடம் போதாது. எப்படியோ சமாளித்துப் படுத்துக் கொண்டாலும் பக்கத்தில் படுத்திருப்பவருடன் தட்டாமல் முட்டாமல் படுக்கவே முடியாது. திரும்பிப்படுக்கவே முடியாது. நுளம்பு கடித்து விட்டால் தட்டிவிட முடியாது. இரவைப் பகலாக்கும் சக்தி வாய்ந்த மின்விளக்குகள் விடியும் வரை ஒளிர்ந்து கொண்டே யிருக்கும். கண்ணைக் கூசவைக்கும் வெளிச்சத்திலிருந்து விடுபட சிறிது துணியைக் கொண்டு முகத்தை மூடி தன்னையறியாமலே கண்ணயர்ந்தால் எவராவது மெதுவாகச் சுரண்டுவார்கள்.

“சரிந்து படு, இடம் போதாது” “சரியாதே சரியாதே நிமிர்ந்து படு” என்று, பதற்றத்துடன் பெரும்பாலும் உறங்காமல் உட்கார்ந்து கொள்வது, எத்தனையோ இரவுகள் விடியும் வரை உறக்கம் கொள்ளாது விழித்த படியே கழித்திருப்பது. இதுதான் தமிழர்களையும், தவறு செய்தவர்களையும், சந்தேகத்தின் பிடியில் பிடித்தவர் களையும் அடைத்து வைக்கும் கொட்டுவையின் நிலை.

கொட்டுவையில் உறக்கம் வராத இரவுகள் மிகவும் பயங்கரமானவையாக இருந்திருக்கிறது. சரியான உறக்கமின்மையால் இவற்றால் இடைவிடாத தலைவலி, மன பாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனநேயாளி நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

‘சிறைக் கைதிகளும் மனிதர்களே’- சிறை வாசகம். ஒரு மனிதனை மகா ஞானியாக்கவும், மகா கெட்ட வனாக்கவும் சிறைச்சாலையினால் முடியும். வெறுப் படையச் செய்யும் சிறையின் கொடுமைகளில் ஒன்றானது உடற்பரிசோதனை. ஒரு பெண் சிறை சென்று மீள்வது என்பது சமூகத்தில் மிகவும் அவமானத்தை ஏற்படுத்தும் விடயமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. விசாரணைக்காக அழைத்துச் செல்லப்பட்டால் அவர்களை மானமிழந்து போனவர்களாகக் கருதி சமுதாயம் ஒதுக்கி வைக்கும் மோசமான பாங்கு. பெண்கள் ஆயுதமேந்திப் போராடுவதையும் ஆயிரக் கணக்கில் களமுனைகளில் உயிரிழந்த போது வீராங் கனைகள் எனப் போற்றிய சமூகம், அதே பெண்கள் சிறைகளுக்கும், புனர்வாழ்வு முகாம்களுக்கும் சென்று வரும்போது அவர்களைத் தரம் தாழ்ந்தவர்களாகப் பார்ப்பது கொடுமையானது

அரிது அரிது மானிடராய்ப் பிறப்பது அரிது. அதிலும் மங்கையராய்ப் பிறப்பது அதனினும் அரிது. கூன், குருடு, செவிடு நீங்கி மானிடராய்ப் பிறப்பது அரிதினும் அரிது என்றாலும் பெண்களுக்கு எனும் போது சிறிது மனம் கலக்கமடையத் தான் செய்கிறது. அங்க ஈனத்துடன் வாழ்வதைவிடச் சாவது மேல் எனும் உணர்வு தான் மேலிடுகிறது. தன் வலியைவிட மாற்றான் ஏற்படுத்தும் வலிதான் சமூகத்தில் பெரியதாக இருந்திருக்கிறது எப்பொழுதும்.

‘கடவுளே உடலுறுப்புகளை இழந்து, காயப் படாமல் உடனே செத்துப் போகணும்’ எனும் வேண்டுதல், ஒருநிமிட சாவை விடப் பல மடங்கு வேதனையை வாழ்நாள் முழுவதும் தரக்கூடியதாக இருந்திருக்கிறது என்பதை உணர்த்துகிறது.

ஒரு பெண் யுத்தக் களத்தில் வயிற்றில் காய மடைந்திருக்கிறாள். அவளுக்காக ஒரு வெளிநாட்டு மணமகனைப் பெற்றோர் ஏற்பாடு செய்கின்றனர். அந்தப் பெண் வயிற்றில் காயமடைந்திருந்த காரணத்தால் அவளது மருத்துவ அறிக்கைகளை ஆராய்ந்த பின்பே அவளை மணப்பதா இல்லையா என்ற முடிவை மணமகன் எடுக்கிறான். அவளால் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்க முடியாவிடில் அவள் ஒரு வாழ்க்கைத் துணையாகவும் ஆகமுடியாது. எந்தக் குறை குற்றங் களோடும் ஒரு பெண்ணை வாழ்க்கைத் துணையாக ஏற்றுக்கொள்ள அணியமாயில்லாத சராசரியான சமூக மனப்பாங்கு தான் நிலவுகிறது. எல்லாப் பரிசோதனை களும் பெண்களுக்கு மட்டுமே. என் மகள் யுத்த களத்துக்குப் போனதைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. அயல் நாட்டுக்குச் சென்று டாக்டராகவோ, எஞ்சினிய ராகவோ படித்துவிட்டு வந்த பிள்ளைகள் என் மகளைக் கல்யாணம் கட்டுவாங்களா. என் மகள் படிக்காத வளாயிற்றே. இது பெண்ணைப் பெற்ற தந்தையின் பரிதவிப்பாகவே இருந்திருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட இடர்பாடுகளைப் போக்கப் போராளிகளுக்குள் திருமணம் செய்தல் வேண்டும் எனும் நிலையும் உருவாயிற்று.

பெண்ணின் உறுப்புகளுக்குக் கொடுக்கும் முக்கியத் துவம் அவளை உயிராகவோ, மனுசியாகவோ பார்ப்பதில் கொடுப்பதில்லை.

களமுனையில் பலத்த காயங்களை அடைந்த போராளிப் பெண்களுக்குக் குடும்ப வாழ்வு என்பது பெரும் தடையாகவே இருந்திருக்கிறது. பெண்கள் போராடப் போனது தவறல்ல. அவர்கள் உயிருடன் மீண்டு வந்ததுதான் தவறு எனும் மனப்போக்கே நிலவுகிறது. தமிழ்ப் பெண்களுக்கென இயல்பாகவே இருக்கும் சகிப்புத் தன்மையும், துன்பங்களை எதிர்த்துப் போராடும் மனநிலை, போர்க்களங்களில் கற்றுக் கொண்ட துணிச்சலுமே இன்று அவர்களின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வதற்கு உறுதுணையாகவும் இருந்திருக்கிறது.

சாதாரணமாகவே பெண்களுக்கு வாழ்க்கையே ஒரு போராட்டமாகத்தான் இருக்கிறது. அதிலும் போர்க் களத்தில் நின்ற பெண்களுக்கு வாழ்க்கை என்பது பெரும் சவால்களை முன்னெடுத்துச் செல்லும் வகையில் அவர் களுக்கு உற்றதுணையாக இருப்பது அவர்கள் போர்க் களத்தில் கண்ட பாடம்தான்.

பல பெண் போராளிகள் பதுங்கு குழிகளுக்குள் நஞ்சுக் குப்பியை அருந்தி மரணித்திருப்பதும், முள்ளிவாய்க் காலின் இறுதி நாட்களிலும் பெண் போராளிகளின் நிலை மிகவும் பரிதாபத்திற்குரியதாக இருந்திருக்கிறது.

இயக்கத்தின் இடைவிடாத வேலைப் பளுவில் அவர்கள் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்த காரணத்தால் தங்களுக்கு வயது போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்றோ, ஒரு வாழ்க்கைத் துணையைத் தேடிக் கொள்வது பற்றியோ சிந்திக்காமலிருந்துள்ளனர். இயக்கம் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பையும் போராளி எனும் ஏற்பிசைவையும் கொடுத்திருந்ததால் மற்றதைப் பற்றி எண்ணுவதற்கு நேரம் இல்லாமல் இனவுணர்வுடன் செயல்பட்டனர்.

tamilan book 350“கல்வி மற்றும் பொருளாதார நிலைமைகளில் பெண்கள் மேம்படுவதும் ஆண், பெண் பாலியல் வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால் அவர்களுடைய மனிதம், பரஸ்பரம் மதிக்கப்படுவதும் தான் பெண் விடுதலையைச் சாத்தியமாக்கும்” என்பது தான் உண்மை.

எப்படி ஒரு கட்டுக்கோப்பான குடும்பப் பெண்ணாக வீட்டில் வளர்க்கப்படுகிறார்களோ அதே போலக் கடினமான இராணுவப் பயிற்சிகளைப் பெற்ற கட்டுக்கோப்பான மகளிர் படையணிப் போராளி

யாகவே இயக்கத்திலும் வளர்க்கப்படுகிறார்கள். ஒரு போராளியாக இருந்த போது ஊருக்குள் இருந்த மதிப்பு வேறு. அதை விட்டு வெளியே வரும் போது அவர்கள் கேட்க நேரிடும் இழி பேச்சுகள் வேறு...

“இருபது வருசமா இயக்கத்தில் இருந்தன். எத்தனையோ சண்டையில் காயப்பட்டன். தாக்குதல் படையணிகளை வழிநடத்தவும் துவக்கி தூக்கிச் சுடவும் தான் எனக்குத் தெரியும். இனி வீட்டுக்குப் போய்

என்ன செய்யப் போறன். நான் ஊருக்குள்ள போகும் போது சீருடையில்லை. துவக்கில்லை. சாதாரணமாக உடுத்துறதுக்கு நல்ல உடுப்பு இல்லை. ஏனென்றால் இயக்கத்துக்காகவே உழைத்ததால் தனக்கென எதுவும் இல்லாத நிலை. இப்போது என்னைப் பார்க்கும் மக்கள், முகம் திருப்பிக் கொள்வதும் ஏளனமாகச் சிரித்துக் கொள்வதும் பார்க்க முடிகிறது. இப்ப நான் ஒரு செல்லாக்காசு” எனும் போராளியின் உள்ளக் கிடக்கையில் எத்தனை மனப்போராட்டங்கள் அடங்கியிருக்கிறது என்பதை உணர முடிகிறது.

ஒரு பெண் போராளி யுத்தத்தில் கொல்லப்பட்ட போது அந்தப் பெண்ணிடம் நீ யாரை நினைப்பாய்?  என்று கேட்டால், அவளின் சோக விழிகள் ஒரு தடவை மின்னும். காய்ந்து போயிருந்த உதடுகளில் மெல்லப் புன்னகை நெளியும். “நான் விரும்பியிருந்தவரைத் தான் நினைப்பேன்” என்று சொல்லுவாள். இது அவளின் அவளுக்குள் ஆழப்புதைந்து கிடக்கும் காதலின் இரகசியக் காயம். ஏதோ ஒரு யுத்தத்தில் அவளுடைய போராளிக் காதலன் ஏற்கனவே உயிரிழந்திருக்கிறான் என்பதன் தவிப்புணர்வு, ஒருவித ஏக்கத்தின் வெளிப்பாடு தான் இது.

ஆயுதத்தை விட்டு பெண் போராளிகள் ஊருக்குள் போகும் போது அவர்கள் அனுபவிக்கும் துயரமானது போர்க்களத்தை விட அதிக வலியைத் தரக்கூடியது.

இப்படிப் பல ஆயிரமாயிரம் உள்ளக் கிடக்கைகள், ஏக்கப் பெருமூச்சுகள், ஆண்டுக்கணக்காக நடந்த போரில் அந்தக் காடுகளுக்குள்ளேயே வாழ்ந்து காட்டு மரங்களில் தமக்குப் பிடித்தமானவர்களின் பெயரெழுதிப் பார்ப்பது, கண்களுக்குள் கனிந்த அன்பை மௌனக் காதலாக தமது நெஞ்சுக்குள்ளேயே புதைத்துக் கொள்வது, வன்னிக் காட்டு மரங்களின் வேர்களுக்குள் வாழ்க்கை முடிந்து போனவர்களின் கதைகளும் கனவு களும் ஏராளம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. குறுகிய மனப்பாங்கும் வக்கிர குணங்களும் கொண்டவர் களிடம் அதிகாரம் போய்ச் சேரும் போது அவர்கள் நடத்தும் மோசமான அத்துமீறல்கள், உடற்பரிசோதனை எனும் பேரில் உள்ளமும் உடலும் நடுங்கிப் போகும் வகையிலான தொடுதல்கள் இப்படியான எண்ணற்ற உள்ளக் குமுறல்களை, எண்ணக் கிடக்கைகளை, பெண்ணிற்கே உரித்தான காதல், அன்பு, பாசம், இரக்கம், கருணை போன்றவற்றிற்கு ஏங்கும் மனநிலை, போன்றவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது, தமிழினியின் “ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்Ó எனும் நூல்.

சாதாரணமாகச் சமூகச் சூழலில் பெண் வாழ்க்கை கட்டமைக்கப்படும் விதமே சமூக அவலத்திற்குரியது தான். ஒரு பெண் போராளி என்றால் எண்ணிக்கூடப் பார்க்க முடியாத நிலை. பெண் போராளிகளின் ஒட்டு மொத்த உளப்பாங்கையும் கண்முன் நிறுத்துகிறது இந்நூல்.

பெண்கள் பிறப்பதில்லை. பெண்கள் குடும்பத் தாலும் சமூகத்தாலும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சாதாரணப் படிப்பறிவு இல்லாதப் பாமரப் பெண்ணும் குடும்பத்தில் உச்சகட்டச் சகிப்புத்தன்மையோடும், பொருளாதாரச் சிக்கலைத் தீர்த்து வைக்கும் வல்லமையோடும் திகழ்கிறாள். இந்த வலிமையும், சமூக அமைப்பு முறைகளுமே பெண் களையும் போராட்ட களத்தில் நிறுத்துகிறது என்பது இந்நூலின் வழி விளங்கிக்கொள்ள முடிகிறது.

ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்

தமிழினி

வெளியீடு : காலச்சுவடு பதிப்பகம்

669,கே.பி.சாலை, நாகர்கோவில் - 629 001

தொடர்புக்கு : 91-4652-278525

விலை : ` 125/-

Pin It

 

 

உங்கள் நூலகம் ஜூன் 2017 இதழை மின்னூல் வடிவில் படிக்க இங்கு அழுத்தவும்.

 

 

Pin It

விண்ணுக்கொரு மருந்தை வேத விழுப் பொருளைக் கண்ணுக்கினியானைப் பாடிக் கசிந்துள்ளம் (திருவெம்பாவை-3), மருந்தினனே பிறவிப் பிணிபட்டு மடங்கினார்க்கே (நீத்தல் விண்ணப்பம்-18) போன்ற பாடல்கள் இறைவனே எல்லாம் என்றதனால் பக்தி இலக்கிய காலத்

திற்கு முன்பிருந்த சித்தர் மரபு காக்கப்படாமல் போயிற்று.  எனவே, அக்காலத்தில் நோய்கள் பற்றியும், அவற்றிற்கான மருந்துகள் பற்றியும் குறிப்புகள் அதிகமில்லாமல் போயிற்று எனலாம்.  மேலும் மருத்துவக் குறிப்புகளும், ஓலைச் சுவடி களில் பாட்டாக மருந்துகளும் மறைபொருளாக எழுதப்பட்டு, நவீன மருத்துவத்தைப் போலன்றி ஜனநாயகப்படுத்தப்படாது பிறர் எளிதில் புரிந்து நடைமுறைப்படுத்த முடியாததாகவே இருந்தது.

ஆய்வுகள் இல்லாத காரணத்தினாலே, சித்த மருத்துவம் வளரவில்லை என்பதை இந்திய மருத்துவப் பள்ளியின் இயக்குநராகப் பணிபுரிந்த மேலை மருத்துவ நிபுணரான டாக்டர் எம்.ஆர். குருசாமி முதலியார் இந்திய வைத்திய “எல்.ஐ.எம்.  மாநாட்டினைத் தொடங்கி வைத்து உரையாற்றிய பொழுது, எல்.ஐ.எம்.-களுக்கு பரம்பரை வைத்தியர் களே இடைஞ்சல். இத்துடன் மேல்நாட்டு முறையை அப்பியாசிப்பவர்களும் உங்களைக் குறைகூறி வருகின்றனர்.  இதற்கு நீங்கள் ஆராய்ச்சி அடிப் படையில் ஈடுபட இந்திய முறையை வெகு சீக்கிரம் விஞ்ஞான உலகம் வியக்கும்” என்று கூறினார்.  இதே போக்கு நீடித்து வருவதை கடந்த 10 ஆண்டு களில் 153 ஆய்வுக்கட்டுரைகளே வெளிவந்ததன் மூலம் அறியமுடிகின்றது.

சித்த மருந்துகளால் உடனடியாக நோய் களுக்கான அறிகுறிகளைக் குறைக்க முடியாது என்ற காரணத்தால், இன்று சில சித்த மருத்து வர்கள் அலோபதி மருந்துகளைக் கொடுப்பது வழக்கமானதாக உள்ளது. இதுபோலவே 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்பும் இருந்ததைத் தமிழ்நாடு ஆயுர்வேத மகா சம்மேளனத்திற்குத் தலைமை வகித்த பண்டிட் பி.எஸ். ராமசர்மா தலைமை உரையால் அறிய முடிகிறது.  “சித்த மருத்துவர்கள் ஏன் அவர்கள் மருத்துவமுறையைக் கையாள் வதில்லை?” மேலும் பரம்பரை வைத்தியர்களுக்கு எவ்வித செல் வாக்கும் இல்லை.  இத்துடன் சித்த மருத்துவர்கள் எல்.ஐ.எம்.  (சித்தா) அம்மருத்துவம் தழைக்க ஏன் தங்கள் மருந்துகளையே கையாள் வதில்லை” என்று குறை கூறிப் பேசியதிலிருந்து சித்த மருத்துவம் வளர்ச்சியடையாததற்கான காரணத்தை மேலும் அறிய முடிகிறது.

காலனி அரசின் உள்நாட்டு மருந்துக் கொள்கையும் அதன் விளைவுகளும்:-

இந்திய மண்ணில் மேலை மருத்துவமும் ஹோமியோ மருத்துவமும் காலூன்றிய பிறகு, உள்ளுர் மருத்துவத்திற்கான மவுசு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து, திரும்ப மீள முடியாத அளவிற்குச் சென்றது எனலாம்.

ஆயுர்வேதம், யுனானி அல்லது சித்த மருத்துவம் ஆகிய முறைகளில் புதிய தடுப்பு முறைக்கான ஊசிகள் அல்லது புதிய உத்தியில் நோயை அறியும் முறைகள் மேலை மருத்துவத்திற்கு இணையாக இல்லை. இத்துடன் அம்முறையில் தோன்று வதாகவும் இல்லை.  இதனால் உள்நாட்டு மருத்து வர்கள் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டனர்.

மாகாண மருத்துவக் கவுன்சில் ஆரம்பிக்கப் பட்டபின் மேலை மருத்துவம் பட்டம் பெற்று தகுதியானவர்கள் அனைவரும் இதில் உறுப்பின ராகப் பதிவு செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று 1912, 1917-களில் சட்டம் இயற்றியது. இது சுதேசி மருத்துவர்கட்கு பேரிடியாகி இக்கவுன்சிலில் அங்கம் வகிக்க முடியாதபடி போய் உள்ளூர் வாசிகளிடமே மதிப்பிழந்து வாழ வேண்டிய தாயிற்று.  மேலும் அரசு வேலைகளுக்கும் மேலை மருத்துவம் கற்றவர்களே பணியில் அமர்த்தப் பட்டனர்.

மேலை மருத்துவத்தின் வருகையால் உள்நாட்டு மருத்துவர்களுக்கு நோயாளி வருகை மிகவும் குறைந்தது, மக்களிடமும் இருந்த மதிப்பும் குறைந்தது.  மக்களும் உடனடித் தீர்க்கும் மருத்துவம் தங்களுக்கு ஒரு புதிய வரவு என மேலை மருத்துவத்தை வரவேற்று, இதுபோல் தாங்கள் எப்போதும் கண்டதில்லை என வியந்தனர்.

சுதேசி மருத்துவர்கள் தங்கள் தொழில் பாதிக்கப் படுவதற்குக் காரணம், பிரிட்டிஷ் அரசே என்று குறை கூறினர்.  ஏனெனில் அரசு மேலை மருத்துவத்தை மட்டும் முறைப்படுத்தி அதன் மேம்பாட்டிற்குப் பேருதவி செய்தது.  இதனால் முன்னர் சுதேசி மருத்துவத்தை ஆதரித்த அரசர், ஜமீன்தார் உள்ளாட்சி (நகராட்சி) அமைப்பினர் ஆகியோர் மேலை மருத்துவத்திற்குத் துணை போயினர்.

உள்ளூர் மருத்துவத்தைப் பேண காலனி அரசு எந்த முயற்சியும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.  சுதேசி முறைக்குப் புத்துயிர் அளிக்க சரியான நிதி உதவியும் செய்யவில்லை.  இதுவே, முஸ்லீம் பேரரசுகள் இந்தியாவில் அரசாண்டபோதும் நடைபெற்றன.  ஆகவே, இது ஒன்றும் புதிதில்லை என்றும் கூறப்பட்டது.  (Medicine and the Raj- P. 68)

இப்படியாக, உள்நாட்டு மருத்துவமுறை வலுவின்றி சென்றுகொண்டிருந்தபோதும், 19-ஆம் நூற்றாண்டு முழுவதும் வழக்கம் போலவே சுதேசி வைத்தியர்கள் பாரம்பரியமாகத் தங்கள் தொழிலை வளர்த்து வந்தனர்.  இந்நிலையில் காலனி அரசு சுதேசி மருத்துவத்தை உள்நாட்டு வழியில் போதிக்க முனைந்தது.  ஆனால் உள்ளூர் மொழியில் கல்லூரியில் படிப்பதை அக்காலத்தில் கல்வியில் சிறந்தவர்கள், “சுதேசி பைத்தியங்கள்” என்று குறை கூறினர்.  மேலும், இவர்களுக்கு மேலை மருத்துவ நூல்களை அரசு மொழி பெயர்த்து வைத்தியர்களின் வாரிசு களுக்கு, உதவ வேண்டும் எனவும் வேண்டுகோள் விடுத்தனர்.  ஆனால், இதற்கு ஐரோப்பிய மருத்துவர் களும் மேலை மருத்துவம் கற்ற இந்தியர்களும் பெரும் தடையாய் இருந்தனர்.  இக்கால கட்டத்தில் சுதேசி வைத்தியர்களை அரசு கண்டுகொள்ளாது அவர்கள் வளர்ச்சிக்கு உதவாது இருப்பதை, விடுதலைக்காகப் போராடிக் கொண்டிருந்த இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கட்சி, இந்திய மருத்துவ அலுவலர் கழகப் பிரிவை இந்தியாவில் செயல்பட வைக்க வேண்டும் (1893-1907) என்று ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் வலியுறுத்தியது.  மேலும், சுதேசி மருத்துவம் என்பது இந்திய கலாசாரத்தின் சின்னம்.  ஆகவே, இதனை உயிர்ப்பிப்பது அரசின் கடமை என்றும் கூறியது.  ஏனெனில், இந்த செயலும் இந்திய விடுதலைக்கு உதவக்கூடும் என்று அக் கட்சி நினைத்தது.  இதன் பயனாக அரசு, “ஹோம் ரூல் மூவ்மெண்டின் உச்சபட்ச வெளிப்பாடாக” முதல் ஆயுர்வேத மருத்துவக் கல்லூரியை ஜாமினி ரோயால் 1916-இல் கல்கத்தாவில் தங்கள் ஆதர வாளர்களின் நிதி உதவியுடன் திறந்தது.  ( Medicine in India. Modern Period on Jaggi: P. 345)

நீர்த்துப்போன நீரியல் கோட்பாடு:

இக்கால கட்டத்தில் சுதேசி மருத்துவம் உடல்கூறு, வேதியல், மகளிர் மருத்துவம், அறுவை மருத்துவம் ஆகிய துறைகளில் மிகப் பின்தங்கிய நிலையிலேயே இருந்தது.  மேலும் ஆய்வுகளும் மிகக்குறைவானதே என்பது பொதுவான கருத்தும், உண்மையும் கூட.  காலரா, பெரியம்மை, மலேரியா, பிளேக் ஆகிய நோய்கள் கொள்ளை நோயாக வரும்பொழுது அவற்றிற்கான தடுப்பு முறையோ அல்லது மருத்துவமோ இல்லை என்பதும் பெரும் பான்மையான உண்மையாக இருந்தது.  மேலை மருத்துவக் கண்டுபிடிப்பான பாக்டீரியா இவர்கள் கூறும் உடம்பிலுள்ள நீரியலான தாதுக்களின் நிலை சார்ந்ததென்ற கருத்திற்கு ஈடுகொடுக்கக் கூடியதாக இல்லாது, பெரும் இடர்பாட்டை ஏற்படுத்தி அடிப்படைத் தத்துவத்திற்கே வேட்டு வைப்பதாக இருந்தது.  மேலும் சுதேசி மருத்துவம் குணமாவதைக் குறிப்பிடுகிறதே தவிர எப்படி, நோய் ஏற்படுகிறது? என்பதற்கான காரணங் களைக் கூறுவதில்லை எனவும் விமர்சிக்கப்பட்டது மற்றும் நோயை வகுத்துக்கூறும் முறை (Nosology) சுதேசி மருத்துவத்தில் இல்லாததும் பெரும் குறையாக இருந்தது.

நுண்நோக்காடி (Microscope) மற்றும் பாக்டீரியாக் களுக்கான ஆண்டிபயாடிக் என்பவைகளுக்குச் சுதேசி மருத்துவம் பதில் சொல்ல இயலவில்லை.  சுதேசி மருத்துவத்தில் நோய் எதிர்ப்புத்தன்மை மற்றும் நோயின் குணப்பாட்டைக் குறித்து மருத்துவம் அளிக்கப்பட்டதே தவிர அந்நோயை உருவாக்கிய கிருமிகளை அழிப்பது என்ற கொள் கைக்கு ஈடான மருத்துவம் இல்லை என்பதும் ஒரு பெரும் குறைபாடாகக் கருதப்பட்டது.

பிரிட்டிஷ் அரசு, மேலை மருத்துவத்திற்கு ஒப்ப சுதேசி மருத்துவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.  அதை ஒருபோதும் விஞ்ஞான அடிப்படையிலான ஒன்று என்று அதன் நூல்களைப் பார்த்தும் ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தது.  அதன் குணப்பாடு மற்றும் நவீன மருத்துவத்திற்கான அதன் பங்களிப்பு ஆகியவைகள் இல்லாமையால் கேலி பேசுவதாக இருந்தது.  மேலும், அரசு கொள்ளை நோயின் தாக்குதலின்போது சுதேசி மருந்துகள் பயனற்று இருந்ததால், அரசு இதன் மேல் கவனம் செலுத்த வில்லை.  ஆகவே, சுதேசி மருத்துவத்திற்கு நிதி ஒதுக்கீடு செய்து வளர்க்கவும், கல்லூரிகளைத் தொடங்கவும் அரசு விரும்பவில்லை.  ( Medicine in India Modern Period P. 342)

சாதியத்தில் தலையிடாதே - அரசு கவனம்:

மருத்துவக் கல்வியைப் பொறுத்த மட்டில், 1850-51 ‘Board of Education’ அறிக்கையின்படி என்ன கற்பிக்க வேண்டும்? எப்படிக் கற்பிக்க வேண்டும்? என்பது 1835-ஆம் ஆண்டில்தான் தெளிவானது.  ஆனால் 1835-இல் யாருக்குக் கற்பிக்க வேண்டும்? ஏன் கற்பிக்க வேண்டும்? என்பது காலனி அரசிற்கு விடுவிக்கப்படாத கேள்வியாகவே இருந்தது.

இந்த அறிக்கையின்படி ஒரு சிறிதளவே கல்வி அளிக்க அரசு முனைந்துள்ளது என்பது தெளிவாகிறது.  அதுவும் உயர்சாதியினருக்கு ஐரோப்பிய அறிவியலைக் கற்பிப்பது என்பது மேலை இலக்கியங்களை அவர்கள் நாட வழி அமைக்கவே ஆகும் என்பதும் அவர்கள் எண்ணமாக இருந்தது.

இந்நிலையில் மிஷினரிகள் கீழ்த்தட்டு வர்க்கத் திற்குக் கல்வி அளிக்க முன்வந்தாலும், அரசு முன் வரவில்லை.  இதைப்பற்றி எல்பின்ஸ்டன் குறிப்பிடு கையில் கவனமாக நாம் கல்வியை ஒரு புதிய வகுப் பினருக்கே அளிக்க வேண்டும், இதை பிராமணர் அல்லது பிராமணர்களை ஒத்தவர்களுக்கே அளிக்க வேண்டும்.  அரசு, எல்லோருக்கும் கல்வி என்பதை விதியாகக் கொள்ளத் தேவையில்லை.  ஜாதி பாகுபாட்டில் நாம் தலையிடத் தேவையில்லை. அது அப்படியே இருக்கட்டும் என்றார்.  ஆக, அரசு சமூகத்தினூடே தலையிடாக் கொள்கையைக் (Social Non Interference Policy) கடைப்பிடித்தது.  இது போலவே, மருத்துவக் கல்வி என்பதும் ஒரு சமூக மாற்றத்திற்கு என்பதற்குப் பதிலாக, காலனி அரசை மேலும் வலுப்படுத்தக் கூடிய விதத்தி லேயே அமைந்தது.

முதல்முறையாக ஆயுர்வேத மருத்துவமனை பண்டிட் கோபாலாச்சார்லும் - ஆயுர்வேதமும்:

1898-ஆம் ஆண்டு மைசூரில் பிறந்து சென்னையில் குடியேறிய பண்டிட் கோபாலாச்சார்லுவே முதன் முதலாக “மதராஸ் ஆயுர் வேதிக் ஆய்வுக் கூடத்தை” ஆரம்பித்து, பிறகு மருந்தகத்தையும் “ஆயுர் வேதாஸ்ரமம்” என்ற பெயரில் ஆரம்பித்தார்.  இதுவே சுதேசி முறையில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட முதல் மருத்துவமனையாகும்.  பிறகு இது கல்யாண பரமேஸ்வரி அறக்கட்டளை உதவியால் கல்லூரி ஆனது.

1901-1929 வரை 167 மாணவர்கள் இக் கல்லூரியில் படித்துள்ளனர்.  இவர்கள் தங்கள் பட்டப்படிப்பை நான்கு ஆண்டுகள் பயின்றனர்.  அரசால் ஆயுர்வேத மகத்துவம் உணரப்பட்டது.

ஆரம்ப காலங்களில் காலனி அரசு சுதேசி மருத்துவமுறைகளைப் பயன்தரும் கேடுகளற்ற மருத்துவம் எனக் கொள்ளாது, மதிப்பளிக்காது, சலுகைகள் அளிக்காது அதை ஒரு ஆய்வுகளற்ற நாட்டுப்புற மருத்துவம் என்றே கருதியது.  அதன் காரணமாக அரசு ஆதரவு இன்றி சலுகைகள் கிடைக்காமல் இருந்தது.  ஆனால் கோபாலாச் சார்லுவின் மருத்துவத்தின் மகத்துவத்தை அறிந்த பின், ஆயுர்வேத மருத்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, ஆதரவு தெரிவித்ததன் காரணமாக மதராசில் 1905-இல் கிருஷ்ணசாமி அய்யரால் வெங்கட்ட ரமணா மருந்தகமும், ஆயுர்வேதக் கல்லூரியும் தொடங்கப் பட்ட பின் ஆண்டுக்கு 40 ஆயிரம் நோயாளிகள் பயனடைந்தனர்.

சிறப்பு வாய்ந்த மருந்துகளும், அதன் பயனாகக் குணமடைந்த மக்கள் ஆதரவும், நம்பிக்கையும் இருந்தும் பிரிட்டிஷார், அலோபதி மருத்துவம் தெரியாத சுதேசி மருத்துவர்களிடம் மருத்துவம் பார்ப்பது பாதுகாப்பானவை அல்ல என்றே எண்ணினர்.  ஆகவே, 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் காலனி ஆதிக்கத்தில் அலோபதி மருத்துவமே நோய்களைக் குணமாக்க முக்கிய அங்கம் வகித்தது.  இதனை முழுவதும் நிறைவேற்ற பிரிட்டிசார் எடுத்த முயற்சியால் 1900 ஆண்டு வரை இந்திய மருத்துவ சேவைக்கு 200 மருத்துவர் களையே பிரிட்டனிலிருந்து அனுப்ப முடிந்தது.  ஆகவே, பற்றாக்குறையைச் சரிக்கட்ட, இந்தியர் களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளாயினர்.

சட்டசபையில் ஆயுர்வேத வளர்ச்சிக்கே குரல்

ஆரம்ப காலத்தில் அலோபதி மருத்துவத்திற்கு அரசு மிகுதியாக ஆதரவு அளித்து வந்ததால், சுதேசி மருத்துவ வளர்ச்சி தடைபட்டது.  ஆனால், 19-ஆம் நூற்றாண்டில் சுதேசி மருத்துவம் மருத்துவர் களால் கையாளப்பட்டு மீட்டுயிர் பெற்றது.

இதற்குக் காரணம் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப காலத்தில் தமிழ் நாட்டில் வெளிவந்த பல மருத்துவ சஞ்சிகைகள் சுதேசி மருத்துவ மேம் பாட்டுக்கு ஆதரவாக தீவிரமாக எழுதின. எ.கா ‘வைத்திய கலாநிதி’ மருத்துவ இதழ் ஆசிரியர் பண்டிட் எம். துரைசாமி அய்யங்கார் காலனி அரசின் சரியாகப் பயன்தராத பொது மக்களுக்கான நல் வாழ்வுத் திட்டங்களையும், மேலை மருத்துவத் திற்கான மிகையான ஆதரவையும் சுட்டிக் காட்டி கட்டுரைகளை எழுதினார்.  மேலும் இவர் சட்ட சபை விவாதங்களில் கலந்து கொண்டு முதல் வேண்டுகோளாக ஆயுர்வேதப் பள்ளிகளைத் திறந்து அதன் வளர்ச்சிக்கான பணிகளை (சித்த மருத்துவம் குறித்து பேசாது) மேற்கொள்ள கேட்டுக் கொண்டார்.  இத்துடன் 1914 நவம்பர் 23, ஏ.எஸ். கிருஷ்ணாராவ், உள்நாட்டு மருத்துவத்திற்கு ஊக்கமளிக்க ஒரு தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தார்.  இவரும் ஆயுர்வேதம் குறித்தே பேசினார்.  இதன் பயனாக சர்ஜன் ஜெனரல் கிப்போர்ட் (Gifford) டாக்டர் எம்.சி. கோமேன் (Dr. Mc. Koman) என் பவரை 1918 ஜூலை 12-ஆம் தேதி சுதேசி மருத்துவ முறையை ஆராய்ந்து அறிக்கை அளிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார்.

இதன்படி டாக்டர் கோமேன் 1918 அக்டோபர் 31-இல் உள்நாட்டு மருத்துவம் குறித்த அறிக்கையைத் தயாரித்து 1918 டிசம்பரில் தன் அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தார்.  இதை அரசு நிராகரித்தது.  பிறகு உஸ்மான் கமிட்டியை உருவாக்கி அதன் பரிந் துரையின் பேரில் இந்திய மருத்துவப்பள்ளி 1924-இல் ஆரம்பிக்கப்பட்டது.  இதில் சுதேசி மருத்துவத் துடன் மேலை மருத்துவமும் கற்பிக்கப்பட்டது.

பள்ளி, கல்லூரியாகி எல்.ஐ.எம், ஜி.சி.ஐ.எம் ஆனது:

1946-இல் சென்னை மாகாண முதல்வர் பிரகாசம், சுகாதார அமைச்சர் திருமதி ருக்மணி லட்சுமிபதியும் உஸ்மான் குழு, சோப்ரா குழு மற்றும் பண்டிட் குழு போன்ற ஆய்வுக் குழுக்களின் பரிந்துரைகளைச் செயல்படுத்த ஓய்வு பெற்ற மைசூர் சட்டத்துறைச் செயலர் திரு. நாராயண சாமி நாயுடுவை தனி அலுவலராக நியமித்தனர்.  பின்னர் கல்லூரிக்கான பாடத்திட்டங்கள் உருவாக்கப் பட்டு இந்திய மருத்துவம் பள்ளி, கல்லூரி ஆகி கல்லூரியின் பெயர் (College of Integrated Medicine) என்று மாற்றமடைந்தது.

1948-இல் இக்கல்லூரியில் ஜி.சி.ஐ.எம் படிப்பில் சித்தா ஆயுர்வேதம், யுனானி ஆகியவைகளில் ஏதாவது ஒன்றை அலோபதி மருத்துவத்துடன் படிக்க ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது.

College of Indian Medicine, (1953) (G.C.I.M- Graduate of the College of Integrated Medicine ) என்ற 4-5 ஆண்டு பட்டப்படிப்பு துவங்கப்பட்டு, பிறகு ஓர் ஆண்டு பயிற்சியும் அளிக்கப்பட்டது.  முதலில் 30 மாணவர்கள் சேர்க்கப்பட்டனர்.  அதன் பிறகு, இது படிப்படியாக 125 மாணவர்களாக அனுமதி உயர்த்தப்பட்டது. இச்சமயத்தில் அரசு இக்கல்லூரியைச் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத் துடன் இணைக்க முயற்சித்தது.  ஆனால் டாக்டர் ஏ.எல். முதலியாரை துணை வேந்தராகக் கொண்ட சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் அதற்கு இசை வளிக்கவில்லை.  ஆனால் ஜி.சி.ஐ.எம்.  படித்த வர்கள் உள்ளூர் மருத்துவம் மற்றும் மேலை மருத்துவம் ஆகிய இரண்டு முறைகளிலும் நோயாளி களுக்கு மருத்துவம் அளிக்க அரசு இசைவளித்தது.  ஜி.சி.ஐ.எம் படிப்பு முடித்து வெளியேறியவர் களுக்கு, ஒரு வாய்ப்பாக கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவக் கல்லூரியில் குறுகிய கால டி.எம்.எஸ் (னு.ஆ&ளு) படிப்பும் அதை முடித்தவர்களுக்கு செங்கல்பட்டு மருத்துவக் கல்லூரியில் குறுகிய கால எம்.பி.பி.எஸ்.  படிப்பும் படிக்க அரசு அனுமதி அளித்தது.

சுதேசி மருத்துவம் கற்க ஆர்வமில்லை

ஆகவே உள்ளூர் மருத்துவம், மேலை மருத்துவம் ஆகிய இரு மருத்துவங்களிலும் ஆலோசனை வழங்க தொடங்கப்பட்ட மருத்துவப்படிப்பில் மேலை மருத்துவம் படித்தவர்கள் மருத்துவரானார்கள்.  இதன்படி நாட்டு மருத்துவமுறையுடன் மேலை மருத்துவத்தையும், இணைத்துப் படிக்கும் வாய்ப்பைத் தமிழ்நாடு இழந்தது.  இது நீடித்திருந்தால், சுதேசி மருத்துவம் விஞ்ஞான அடிப்படையில் ஆய்வு களுடன் வளர உதவி இருக்கக்கூடும்.  தற்பொழுது சுதேசி மருத்துவமுறை சித்தா, யுனானி ஆயுர்வேதம் சென்னை அரும்பாக்கத்தில் 1970-இல் திறக்கப் பட்டு, சுதேசி மருத்துவம் மட்டுமே கற்பிக்கப் படுகிறது.  ஆனால் பாளையங் கோட்டையில் சித்த மருத்துவக் கல்லூரி மட்டுமே நடைபெறுகிறது.

சுதேசி மருத்துவக் கல்லூரி மூடப்பட்டது

1965-இல் கீழ்ப்பாக்கத்தில் இயங்கிய இந்திய மருத்துவக் கல்லூரி மூடப்பட்டு மகளிர் மேலை மருத்துவம் கற்பிக்கும் மருத்துவக் கல்லூரியாக மாறி அரசு கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவக் கல்லூரி என்று பெயரிடப்பட்டது.  1967இல் கல்லூரி மாணவிகள் தங்களுக்குத் தனிக் கல்லூரி தேவை இல்லை.  ஆண்களுடன் சேர்ந்து படிக்க விரும்புவதாகப் போராட்டம் நடத்தியதன் விளைவாக, 1967 இலேயே ஆண்களும் இக்கல்லூரியில் சேர்ந்து படிக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

1960-இல் மாணவர்கள் சுதேசி மருத்துவம் கற்க ஆர்வம் காட்டாததனால் இக்கல்லூரியில் ஜி.சி.ஐ.எம். 1-2 ஆம் ஆண்டு படித்த மாணவர்கள் சென்னை ஸ்டான்லி மருத்துவக் கல்லூரியில் எம்.பி.பி.எஸ் படிப்பைத் தொடரவும் 3, 4, 5-ஆம் ஆண்டு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு டி.எம்.எஸ் படிக்கவும் வாய்ப்பு அளிக்கப்பட்டது.

சுருங்கச் சொன்னால் சுதேசி மருத்துவராக ஆகவேண்டியவர்கள் சித்த அலோபதி மருத்துவத் துறையினராக மடை மாற்றமடைந்தனர்.

கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவக் கல்லூரியின் வளாகத்தில் இந்திய மருத்துவக் கல்லூரி நினைவுச் சின்னங்களாக டாக்டர் வைத்தியரத்தினம் கேப்டன் சீனிவாச மூர்த்தியின் மார்பளவு நினைவு உருவச் சிலையை திருமதி ருக்மணி லட்சுமிபதி 1947-இல் திறந்து வைத்தார்.  இக்கல்லூரியின் இடத்தை அன்பளிப்பாக அளித்த பனகல் அரசர் நினைவாக பனகல் ஹால் என்று அறிவுசார் கூட்டங்கள் நடத்தும் கூடம் உள்ளது.  மேலும் இவ்வளாகத்தில் இன்றைய நிலையில் நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்த ஆலமரமும் நிழல் தந்து கொண்டிருக்கிறது.  ஆனால் இந்திய மருத்துவக் கல்லூரிதான் இல்லை.

Pin It

பொதுவுடைமை இயக்கம், முற்போக்கு இலக்கியம் என்பதான எனது பயணத்தில் இடையீடு செய்து அறிவாராய்ச்சித் தளத்துக்கு அழைத்துச் சென்றவர். பேராசிரியர் நா.வானமாமலை. பேராசிரியரை நான் பார்த்தது கிடையாது; பழகியது கிடையாது. ஆனால் அவரின் ஆளுமை கல்விப்புல வட்டாரத்தில், இயக்கச் செயல்பாட்டரங்குகளில் எங்கும் பரவிக் கிடப்பதைக் கண்டுணர்ந்தேன். அவரைப் பற்றியும் அவருடைய எழுத்துக்கள் பற்றியும் முழுமையானத் தரவுகள் எதுவும் தொகுக்கப்படா நிலையில் எனது ஆய்வு தொடங்கியது. சில ஆண்டுகள் அவர் எழுதிய நூல்கள், கட்டுரைகள், இதழ்கள், கையெழுத்துப் பிரதிகள் மற்றும் அவர் குறித்த அனுபவப் பகிர்வுகள் பலவற்றையும் தேடி அலைந்தேன். சென்ற இடமெல்லாம் வரவேற்பு; ஏதாவது தகவலோ, எழுத்துரையோ தந்தபடி இருந்தனர். ஒருபுறம் பேராசிரியரின்  கடும் அர்ப்பணிப்புமிக்க உழைப்புப் பிரமிப்பைத் தந்தது; மறுபுறம் அவர் உருவாக்கிய ஆய்வுச் சூழல் - ஆய்வுத் தடம் - ஆய்வாளர்கள், படைப்பாளிகள் எனத் தேடி வைத்த தோழமைச் சுற்றம் மனிதத்தின் உச்சமாய் மெய்ச் சிலிர்க்க வைத்தது.

இன்று பேராசிரியரின் படைப்புகள் நாட்டுடைமை யாக்கப்பட்டுள்ளன. நாட்டார் வழக்காற்றியலோடு மட்டுமே அவரைச் சுருக்கிப் பார்க்கும் நிலைமை மாறி உள்ளது. புதிய அறிவுத்துறைகள் பலவற்றின் முன்னோடி அவர் என்பது ஏற்கப்பட்டுள்ளது. அவர் உருவாக்கிய நெல்லை ஆய்வுக்குழுவும், அவர் நடத்திய ஆராய்ச்சி இதழும் தமிழாய்வு வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத முன்மாதிரிகளாகி உள்ளன.

· · ·

பேராசிரியர் நா.வானமாமலை தமிழில் பன்முக ஆய்வின் முன்னோடி. தமது ஆய்வுக்கு அறிவுத்துறைகள் பலவற்றையும் அணுகுமுறைகளாகப் பயன்படுத்தித் தமிழ் ஆய்வினை வளர்த்தெடுத்தவர் அவர். இலக்கிய ஆய்வோடு நின்றுவிடாமல் வரலாறு, பண்பாடு, தத்துவம், மானிடவியல், நாட்டார் வழக்காற்றியல் எனப் பலவற்றிலும் ஆய்வுகளைத் தமிழுலகிற்கு வழங்கியவர். அறிவியல் வழி நின்ற சமூகவியல் பார்வையுடன் கூடிய மார்க்சிய நெறியை அடிப்படையாகக் கொண்டு இவர்தம் ஆய்வுகள் அமைந்தன.

சமூக வரலாற்றுக் கண்ணோட்டத்தில் அமைந்த இவரின் பிற ஆய்வுப் புலங்கள் போலவே இவர்தம் புத்திலக்கிய ஆய்வுகளும் அமைந்துள்ளன. கவிதை, சிறுகதை, நாவல், உரைநடை ஆகியவற்றைப் பற்றி இவர் எழுதியுள்ள கட்டுரைகள், நூல் திறனாய்வுகள், முன்னுரைகள், அணிந்துரைகள் ஆகியவற்றின் வாயிலாகவும் இலக்கியம் குறித்து இவர் எழுதியுள்ள பிற எழுத்துக்கள் வாயிலாகவும் இவர்தம் புத்திலக்கிய ஆய்வுக் கண்ணோட்டத்தையும், இலக்கியக் கொள்கை களையும் அறியலாம்.

புத்திலக்கிய வடிவங்களை ஏற்றல்

பண்டைய இலக்கிய ஆய்விலும், சமூகப் பின் புலத்திலான வாய்மொழி இலக்கிய ஆய்விலும் தீவிர கவனம் செலுத்திய நா.வா. 1950களுக்குப் பின் (நாட்டின் விடுதலைக்குச் சற்றுமுன் தொடங்கி) பேரலையாக உருவெடுத்த தமிழ் உரைநடை இலக்கியத்தின் (புதுக் கவிதை, சிறுகதை, நாவல்) மீது கவனத்தைச் செலுத்தினார்.

புதுக் கவிதையைப் படைப்பிலக்கியத்திலும், சிற்றிதழ்ச் சூழலிலும் இயங்கிய தொ.மு.சி.ரகுநாதன் போன்றவர்களே ஒப்புக்கொள்ளாத நிலையில் அதனை ஏற்று, அதற்குள்ளாக உள்ளடக்க அடிப்படையில் முற்போக்கு, பிற்போக்கு என இருமைப்படுத்திய இவரின் துணிவே புதுக்கவிதை எழுச்சித் திசையில் பயணிக்க உந்து சக்தியாயிற்று.

அதே போல சிறுகதை எனும் இலக்கிய வடிவத் தினையும் அக்கறையோடு வரவேற்கிறார். “சிறுகதையில் வாழ்க்கையென்னும் பரந்த நிலப்பரப்பை ஒரு ஜன்னல் வழியே பார்க்கிறோம். ஏதோ ஒரு கூறு அதன் பல்வேறு அம்சங்களோடும் நம் அகக்கண்ணில் தெரியும்படி கதையாசிரியன் கதையைச் சொல்லுகிறான்.” (புதிய முளைகள் சிறுகதைத் தொகுப்பு - முன்னுரை) என அவர் சுட்டுவது கருதத்தக்கது.

நாவல் இலக்கியம் மனித வாழ்வின் முழுமைத் தன்மையைச் சித்திரிக்கும் இலக்கிய வடிவமாக இருப்பதைத் தமிழின் முதல் நாவலாசிரியர்கள் தொடங்கிப் பல்வேறு கருத்துநிலைப் பின்புலங் கொண்ட தற்கால நாவலாசிரியர்கள் படைப்புகள் வரை நோக்கி இவ்விலக்கிய வடிவத்தின் இன்றியமையா மையை நா.வா. விளக்குவார்.

“நமது அறிவு நிலையும் சமுதாய உணர்வு நிலையும் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னிருந்த நிலைமையோடு நின்றுவிடக் கூடாது. அப்படி நின்று விட்டால் அறிவு வளர்ச்சியும் உணர்வு வளர்ச்சியும் தேங்கிவிடுகின்றன. இறந்த கால அறிவையும், உணர்வையும் கொண்டு வெகு வேகமாக மாறிவரும் இந்நூற்றாண்டின் சமூகத்தையும் மனிதனையும் அறிய முடியாது. எனவே உரைநடை நூல்களைப் பேராசிரியர்கள் இலக்கியமென்று கருதாவிட்டாலும், நாவலும் கதையும் வருங்கால இலக்கியத்தின் முதன்மையான வடிவங்களாக இருக்கும்.” (தற்கால நாவல் ஒரு மதிப்பீடு-முன்னுரை) எனக் கல்விப்புல வட்டாரத்தில் நிலவிய பண்டிதத் தன்மையைச் சுட்டி, நாவல் இலக்கிய வடிவத்தை நா.வா. வரவேற்பதைக் காணலாம். மட்டுமல்லாமல் நாவல் இலக்கிய வடிவத்தின் படைப்பு அடித்தளத்தை, படைப்பாக்க நெறியை மிக நுட்பமாக வரையறுக்கிறார்.

“மரபுவழி இலக்கியப் புலவர்களும், மரபுவழி விமர்சகத் தடிக்காரர்களும் எதிர்பாராத சமூக அடித் தளத்தில் வேரூன்றிய, இலக்கியப் புதுமுளைகளைக் காண்கிறோம். சமூகமெனும் சேற்றில், கருத்தெனும் வித்து, இலக்கிய உருவமாக முளை விட்டுள்ளவும், வளர்ச்சி பெற்றுள்ளவுமான நமது நாட்டில் அவற்றால் அரை குறைத் தாக்கம் பெற்றுள்ள படைப்பாளிகள் சமுதாயச் சித்திரங்களையும், மனித இயல்புச் சித்திரங் களையும், சமுதாயத்திற்கும் மனிதனுக்குமுள்ள உறவு களையும் பரந்த பகைப்புலனில், பெரும் போக்காகவும், நுணுக்கமாகவும் தீட்டுவதற்கு முயன்றுள்ளார்கள். இச்சித்திரங்கள் புகைப்படங்களுமல்ல; கற்பனைப் படைப்புகளுமல்ல; படைப்பாளிகளின் சமூக-மனித உணர்வுகளில் உலக நிகழ்ச்சிபட்டுப் பிரதிபலித்து உருவான கலைப் படைப்புகள்” (அதே) ஆக, புத்தம் புதின இலக்கிய வடிவத்தைத் தமிழ் மரபின் தொடர்ச்சி யால் நா.வா. இனம் காட்டுகிறார். பொன்னீலனின் ‘கொள்ளைக்காரர்கள்’ முன்னுரையில் இலக்கிய வடிவம் குறித்த விவாதத்தையும் முன்வைக்கிறார்.

“கொள்ளைக்காரர்கள் யார்? என்ற கேள்விக்கு விடையளிக்கிறது இக்கதை. எனவே இது ஒரே கதைப் பொருள் கொண்டது. Unitary theme இருந்தால் சிறுகதை என்று நான் வரையறுக்கிறேன். எனவே இது சிறுகதை. நீளம் அதிகமாகிவிட்டதே சிறுகதை என்று சொல்லலாமா என்றால், சிறு என்பதை விடுத்து கதை என்று சொல்லிவிட்டுப் போங்கள். உங்களுக்குப் பிடித்தால் நெடுங்கதையென்று சொல்லிவிட்டுப் போங்கள். நாவல் என்று மட்டும் சொல்லாதீர்கள். ஒரு வரலாற்றுக் காலத்தின் சமூகப் போக்கின் சாரம் முழுவதையும் பல கதாபாத்திரங்களின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிற கதைதான் நாவல்”

இதில் இரண்டு கருத்துகள் கவனிக்கத்தக்கன. ஒன்று ஒற்றைக் கருப்பொருளைக் கொண்டது சிறுகதை என்பது. மற்றது நாவல் குறித்த வழக்கமான வரையறை. தமிழ்ச் சூழலில் இன்றும் தெளிவு பெறாத குறு நாவல்/நெடுங்கதை/சற்றே நீளமான கதை ஆகியவற்றின் ஒரு பகுதியாகவே இதனைக் கொள்ள வேண்டும்.

‘உரைநடையின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்’ நூலில் தமிழில் சங்க இலக்கியக் குறிப்புரைகள், கல்வெட்டுகள், மெய்கீர்த்திகள் தொடங்கி, தற்கால மேடைத் தமிழ் வரை பல்வேறு காலச் சூழல்களில் உரைநடை உருவ-உள்ளடக்க மாற்றங்களை அடைந்துள்ளமையை மொழி யாளுமையை மையப்படுத்தி நா.வா. விளக்குகிறார். இலக்கிய வடிவ மாற்றங்களைச் சமுதாய இயக்கங்கள் நிகழ்த்திக் காட்டும் என நா.வா. இதன் வழி நிறுவுகிறார்.

யதார்த்தவாதப் படைப்புகளை இனம் காட்டுதல்

புதுக்கவிதை, சிறுகதை, நாவல் ஆகிய இலக்கிய வடிவங்கள் நவீனத்துவத்தின் விளைச்சல்கள். ஐரோப்பியக் காலனியாக்கம், ஆங்கிலக் கல்வி முறை, அச்சு இயந்திர வருகை ஆகியவற்றின் உடனிகழ்வு உரைநடை இலக்கி யங்கள், இவற்றுக்குள்ளாக முற்போக்கு, பிற்போக்கு என்ற கருத்துநிலைகளை இனம் காண்பதும், யதார்த்த வாத மனிதநேயப் படைப்புகளை வாய்மொழி இலக்கிய மரபின் தொடர்ச்சியாக அடையாளம் காட்டுவதும் நா.வா.வின் தனித்தன்மைகளாகக் காணக் கிடைக்கின்றன.

புதுக்கவிதை முற்போக்கும் பிற்போக்கும் நூலின் மறுபதிப்பில் முன்பதிப்பிற்குப் பின் நிகழ்ந்துள்ள மாற்றங் களைச் சுட்டிக் காட்டுவது புதுக்கவிதையின் முற்போக்குத் தன்மைக்குச் சான்றாதாரமாக விளங்குகின்றது.

“இன்றைய புதுக்கவிதைகளில்

1.            புதிர்கள் குறைந்துள்ளன.

2.            இருவர்க்கங்களின் கருத்து மோதல்களிடையே நசுங்கி ஓலமிடும் ‘நடுநிலைக் கவிஞனது’ ஓலங்கள் மிகக் குறைவாகவே கேட்கின்றன.

3.            சமூக விமர்சனங்கள், பிரச்சினைகளுக்கு விடை தேடும் முயற்சிகளாக உருமாறியுள்ளன.

4.            மனிதநேசம், உலக முன்னேற்றத்தில் நம்பிக்கை, உலக மக்களின் நல்வாழ்வில் நம்பிக்கை ஆகியன அதிகமாகியுள்ளன. இக்குறிக்கோள் களுக்காகப் போராடுகிற மக்களின் போர்ப் பரணியாகக் கவிதை ஒலிக்க வேண்டும் என்ற நன்னோக்குத் தோன்றி வளருகின்றப் போக்காக உள்ளது.

5.            பிற்போக்குத் தத்துவங்களின் தாக்கம் (சர்ரியலிசம், எக்சிஸ்டென்ஷியலிசம், ஃபிராய்டிசம், நியோ ஃபிராய்டிசம்) குறைந்து, பொதுவாக மார்க்சியக் கொள்கையின் தாக்கம் மிகுந்துள்ளது.”

இது இவரின் ஏனைய கவிதை விமர்சனங்களுக்கும் பொருந்தும்.

சிறுகதைகளிலும் சமூகச் சிக்கல்களை வட்டார வழக்கில் சித்திரிக்கும் போக்குகளை முன்னிறுத்தி ஊக்கப்படுத்துவதை இவர் எழுதியுள்ள சிறுகதை முன்னுரைகளில் காணலாம். சு.சமுத்திரத்தின் தொடக்கக் காலப் படைப்பான ‘சத்தியத்தின் அழுகை’ தொகுப்பு முன்னுரையில்,

“சமுத்திரத்தின் கதைகள் பொதுவாகத் தற்காலச் சமுதாய அமைப்பின் முரண்பாடுகளையும், அவற்றின் நியாய அநியாயங்களையும் அலசிப் பார்க்கிற சமுதாய ஆய்வு நிரம்பியதாக உள்ளது. இவ்வாய்வின் விளைவுகள் கற்பனை, கலையுணர்வு, கலைத்திறன் ஆகிய ஊடகங் களின் வழியே கலைப்படைப்பாகின்றன. ஒரு தத்து வார்த்தக் கண்ணோட்டம் இருப்பதால் இப்படைப்புகள் வக்கிரித்து நிற்பதில்லை. புற உண்மைகளைக் கலை உண்மைகளாக மாற்றுவதில் வெற்றி பெறுகின்றன” எனக் குறிப்பிடுவது யதார்த்தவாதக் கலை அழகியலை இனம் காட்டுவதாக உள்ளது.

அதே போல தமிழன் தொடக்கக் கால நாவலாசிரியர் களான வேதநாயகம்பிள்ளை, ராஜம் அய்யர், மாதவையா ஆகிய மூவரின் நாவல்களை மிகச் சுருக்கமாகவும் அதே வேளை நுட்பமாகவும் மதிப்பிட்டு மாதவையாவை நடப்பியல் இலக்கியத் தந்தை எனக் கூறும் அளவுக்குப் புகழ்கிறார்.

“தத்துவ நோக்கைவிட மனித நேசமே சிறந்தது என்பதை நடப்பியல் வாழ்க்கையிலிருந்தே காட்டுகிறார். நடப்பியல் சமூகத்தின் குறைபாடுகளைப் போக்க வேண்டும் என்ற சீர்திருத்த ஆர்வம் இவரிடம் முனைப்பாக உள்ளது. இவருடைய இலக்கியப் பார்வை நடப்பியல் முற்போக்கானது. இவரை இவ்வகை ஆசிரியர்களுள் முதன்மையானவர் என்றும், புரட்சி கரமான மனித நேசக் கொள்கையின் தந்தையென்றும் கூறலாம். உலக ஒற்றுமைக்கும் மனித மேன்மைக்கும் வழியாக இவர் சமயப் பொறையையும் மனித இன நேசத்தையும் காட்டுகிறார். இக்கண்ணோட்டத்தின் செல்வாக்கை இவரின் நாவல்களில் காணலாம்.”

இந்த மதிப்பீட்டின் வழியேதான் கா.சி.வேங்கட் ரமணி, தி.ம.பொன்னுசாமிப்பிள்ளை என்று தொடங்கி ஜெயகாந்தன், ராஜநாராயணன், பொன்னீலன் வரை பலரையும் நடப்பியல் நோக்கு நெறிப் படைப்பாளி களாக அடையாளம் காட்டுகிறார். கி.ரா.வின் ‘கோபல்லக் கிராமம்’ நாவல் திறனாய்வில் “இந்நூலை முற்போக்கு, பிற்போக்கு என்று வறட்டுத்தனமாக மதிப்பிட முடியாது. நாட்டுப் பண்பாட்டு மரபில் தோன்றிய ஒரு வரலாற்று நாவல் இது. இதில் மெய்யியல் பார்வை விஞ்சியும் இயல்பியல் ((Naturalism)) பார்வை குறைந்தும் காணப்படுகிறது. நாட்டுப் பண்பாட்டைப் (ஒரு சாதியாரின்) பரிபூரணமாக வெளிப்படுத்தும் சிறந்த படைப்பிலக்கியம் இந்நூல்” எனக் கூறுவதன் வழி ‘நாட்டார் நாவல்’ என்கிற வரையறையைத் தருகிறார்.

திறனாய்வு நெறிகள்

நா.வா. அடிப்படையில் மார்க்சியவாதி. காலமும், இடமும், வரலாற்றுச் சூழலும் படைப்பைத் தீர்மானிக் கின்றன. கலை மனித உணர்வின் வடிவங்களில் ஒன்று. அக உலகிற்கு வெளியே உள்ள புற உலகை அது அகத்தினுள் பிரதிபலிக்கிறது. அறியப்படும் பொருளும் அதன் அகப் பிரதிபலிப்பும் உற்பத்தி நிலைகளுக்கும் சமூக வரலாற்றுக்கும் கட்டுப்பட்டவை என்ற அறிதல் முறைக் கொள்கையை மீறியே கலை முகிழ்க்கிறது.

புற உலகில் உள்ள நிலைமைகளை அவ்வாறே நிழற்படம் போல வெளிப்படுத்துவதைக் கலை எனக் கொள்ள இயலாது. மனித மூளை என்பது வரலாற்றுக் கால மனித முயற்சிகள், சாதனைகள் அனைத்தின் கருவூல மாகும். இது புற உலகை மதிப்பிட்டுப் பொதுவிதிகளை உருவாக்குகிறது.

எல்லாக் கலைஞர்களும் சமூக வாழ்வின் முரண் பாடுகளில் இருந்துதான் கலைப்படைப்பைத் தொடங்கு கிறார்கள். வாழ்க்கையின் இயக்கப் போக்கை மேலும் மேலும் அறிந்துகொண்டு வரலாற்றுக் கண்ணோட்டமும் தத்துவ நோக்கமும் பெறும்போது அவர்களுடைய கலைப்படைப்புகள் செழுமையடைகின்றன என்பதான இயக்கவியல் வரலாற்று அணுகுமுறை நா.வா.விடம் இயல்பாக அமைந்திருந்தது.

உருவம், உள்ளடக்கம், அடிக்கட்டுமானம், மேற் கட்டுமானம், பிரதிபலித்தல் கோட்பாடு, அந்நியாமாதல் முதலிய மார்க்சிய அடிப்படைக் கூறுகள் முழுவதையும் உள்வாங்கி அதே நேரத்தில் சூத்திரத்தன்மைக்குச் சென்றுவிடாமல் விமர்சனப் பணியினை அவர் செய்தார்.

இலக்கியத்தில் உருவமும் உள்ளடக்கமும் என்ற அவரின் நூலில் உருவ-உள்ளடக்க உள்விவகாரங் களை மிக நுட்பமாக விவாதிக்கிறார். இலக்கியத்தில் உள்ளடக்கம் மட்டுமே முக்கியமானது என அன்றைய மார்க்சியர் பலர் (மார்க்சிய அழகியலின் அடிப்படைகள்: அவ்னார்ஸீஸ்) வாதிட்டனர். நா.வா.வோ “உள்ளடக்கம் உயிர், உருவம் உடல் இவ்விரண்டிற்கும் உள்ள தொடர்பு போல் உள்ளடக்கமும் உருவமும் தொடர்பு கொண்டவை. உள்ளடக்கம் இல்லாத உருவம் உயிரற்ற உடல் போன்றது. உருவமற்ற உள்ளடக்கம் உடலற்ற உயிர் போன்றது” எனப் புரிந்து விளக்கினார்.

மேலும், நா.வா. உருவமா, உள்ளடக்கமா என்ற விவாதத்தில் இறங்காமல் அல்லது இதில் எது சிறந்தது, முக்கியமானது என்ற முடிவினைத் தேடாமல் அழகியல் நுட்பத்தின் இரண்டின் ஊடும்பாவுமானச் சேர்மானத்தை வலியுறுத்தி வழிமொழிகிறார்.

“கலைப்படைப்பில் உள்ளடக்கத் தெளிவும் உருவச் சிறப்பும் இருத்தல் வேண்டும்.... இரண்டும் இணைந்து தான் கலைப் படைப்பு ஒருமை ( Unity of Content and Form) தோன்றுகிறது” என்றும்,

“உள்ளடக்க உருவங்களின் இணைப்பும் ஒருமையுமே ஒரு கலைப் படைப்பை உள்ளம் கவரும் தன்மையுடைய தாக்குகின்றன” என்றும் அவர் தெளிவாகவே குறிப்பிடு கிறார்.

கவிதையின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும், இலக்கியத்தில் உருவமும் உள்ளடக்கமும், இலக்கியத்தில் முற்போக்குப் பார்வைகள் ஆகிய கட்டுரைகள் நா.வா.வின் கலை அழகியல் முற்போக்குக் கண்ணோட்டத்திற்குச் சான்று பகர்வனாக அமைகின்றன.

தமிழ்ச் சூழலில் புத்தம் புதிதாய் உருவெடுத்த மார்க்சிய இலக்கியச் செல்நெறியை ஆரவாரத்தோடு நிலைநிறுத்தும் பணி அவருக்கு இருந்தது. இதனை ஒட்டியே அவர் மீதான எதிர் விமர்சனங்களும் தோன்றின.

இலக்கிய விமர்சனம் குறித்துகூட மிகவும் நெகழ்வான (நேர் அர்த்தத்தில் குறிப்பிடுகிறேன்) ஓர் அளவுகோலையே அணுகுமுறையாக அவர் பயன் படுத்தினார். பட்டியல்படுத்தல், தரப்படுத்தல் என தொழிற்பட்ட விமர்சகர்களைச் சுட்டும்போது, “தமிழ் நாட்டில் தற்கால இலக்கியம் பற்றிய விமர்சனங்கள் வளரவில்லை” என்று தங்களுக்கு விமர்சகர்கள் என்ற பதவியளித்துக் கொண்டுள்ள சிலர் உரக்கக் கூறுகிறார்கள். விமர்சனம் என்றால் கலைஞனுயை ஓராண்டு உழைப்பின் பயனாகப் பிறந்த படைப்பை

ஒரு கணத்தில் உடைத்தெறியும் சிலம்ப வித்தை யென்றெண்ணிக் கொண்டு இலக்கியத் தடி சுழற்றும் வித்தையைக் காட்டுபவர்கள் இவர்கள். இவர்களுக்குக் கலை என்றால் கலைதான். கலைக்குச் சமூக விளைவு எதுவும் இருக்கக்கூடாது. இருந்தால் அது அசிங்கம். நிலமில்லாமல் பயிரும், தாயின்றிச் சேயும் தோன்று கின்றது என்று இவர்கள் நம்புகிறார்கள். இவர்கள் ஒரு வகை” (தமிழ் நாவல் மதிப்பீடு) எனக் கடுமையாகச் சாடி, எது விமர்சனம் என்பதை முன்வைக்கிறார்.

அதே போலத் தனது விமர்சன அணுகுமுறையை “ஒரு கவிதையை ஒரு முறை படித்தவுடனே அதனைப் பற்றிக் கருத்துத் தெரிவிக்கும் அதிமேதாவி நானல்ல. ஒரு கவிஞனது கவிதையைப் பலமுறை ஆழ்ந்து படித்த பின்னரே, முன்னர் அவன் எழுதிய கவிதைகளோடு ஒப்பிட்டு, அவனது இலக்கியப் போக்கை வகைப்படுத்த நான் முயலுவேன். நான் அவசர விமர்சனங்கள் எழுதுகிறவனல்ல. ஆழ்ந்த இலக்கிய ஆய்வின் முடிவு களையே நான் வெளியிட விரும்புகிறேன்” என குறிப்பிடுவது நோக்கத்தக்கது.

தமிழ்ச் சூழலில் வேதநாயகம் பிள்ளை, மாதவய்யா, கல்கி, ஜெயகாந்தன், இந்திரா பார்த்தசாரதி, தி.ஜானகி ராமன், நீல பத்மநாபன், கிருத்திகா, சண்முக சுந்தரம், க.நா.சு, ராஜநாராயணன், சமுத்திரம், பொன்னீலன் உள்ளிட்ட படைப்பாளிகள் பலரின் படைப்பு நெறி களை ஆராய்ச்சி இதழின் வழியே வெளிக்கொணர்ந்தார்.  கா.சுப்பிரமணிய பிள்ளை, எஸ்.வையாபுரிப் பிள்ளை, இரா.இராகவய்யங்கார், ஏ.வி.சுப்ரமணிய அய்யர் போன்றோரின் ஆய்வு நெறிகளைத் தக்க அறிஞர்களைக் கொண்டு மதிப்பிட்டு ஆராய்ச்சி இதழில் வெளியிட்டார்.

நா.வா. புதிய இலக்கியப் போக்குகளான சர்ரியலிசம், எக்ஸிஸ்டென்ஷியலிசம், ஃபிராய்டிசம் போன்றவற்றைப் பரபக்கமாகவேனும் (தான் எதிர்த்த போதிலும்) அறிமுகப்படுத்தியவர்; மனித நேசம், போர்க் குணமிக்க மனிதநேசம், கற்பனாவாதம், புரட்சிகரமான கற்பனாவாதம், யதார்த்தவாதம், விமர்சன யதார்த்த வாதம், சோசலிச யதார்த்தவாதம் முதலிய இலக்கியப் போக்குகளை உற்சாகத்தோடு விளக்கிக்காட்டியவர்.

நா.வா. தன்னளவில் தான் வரித்துக்கொண்ட கொள்கைக்கு நேர்மையாக இருந்தவர். அறிவுத்தளத்தின் பல மட்டங்களிலும் பல களங்களிலும் பணி செய்தவர். அவர் காலத்தில் அவருக்குக் கைக்கு எட்டிய அறிவுக் கருவூலங்கள் அனைத்தையும் தமிழ் அறிவுலகுக்குப் பந்தி வைத்துவிட வேண்டும் என்ற பேரவாவில் இயங்கியவர். தான் மட்டுமல்லாது தன்னைப் போல் ஆய்வாளர் பலரையும் உருவாக்கி உச்சி முகர்ந்து மகிழ்ந்தவர். கட்சி/இயக்கம்/கொள்கை பற்றுறுதி காரணமாகவே பழிக்கப் பட்டவர். மீராவையும், பரிணாமனையும், பொன்னீலனையும் தட்டிக் கொடுத்ததைக் கட்சிக்காரர்களைக் கட்டி அணைக்கிறார் என எள்ளல் செய்தவர்கள் மாதவய்யாவை, கா.சி.வேங்கட்ரமணியை, ஹெப்சிபா ஜேசுதாசனை, சூரியகாந்தனைப் படைப்பு நோக்கிப் பாராட்டியதை எங்கும் குறிப்பிடாமல் இருட்டடிப்புச் செய்தார்கள்.

தமிழ்ச்சூழலில் அமைப்புச் சார்ந்து இயங்குபவர் களை அவர்களின் படைப்பு/ஆய்வு ஆகியவற்றைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் கட்சிக்காரர்கள் எனக் கொச்சைப்படுத்துவது (பொதுவுடைமை/திராவிட இயக்கம்)கூட ஒரு விதத்தில் மனு அதர்ம வெளிப்பாடு தான்.

தமிழ்ச்சூழலில் பின்னால் தோன்றிய அந்நியமாதல், கிராம்ஷி போன்ற புதிய மார்க்சியப் போக்குகளுக்கும், தலித்தியம், பெண்ணியம் முதலிய விளிம்பு நிலை செல்நெறிகளுக்கும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் நா.வா. உந்து சக்தியாக இருக்கிறார்.

Pin It

கவிஞர் தமிழ்ஒளி கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் காலூன்றும் முன்னரே சோவியத்தை நேசித்தவர்.  பாவேந்தர் பாரதிதாசன் அவர்களுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்த நாட்களில் பாரதிதாசன் இல்லத்தில் குவிந்து கிடந்த ‘குடியரசு’ ஏடுகள் ‘குடியரசு பதிப்பக’ வெளியீடுகள் ஆகியவற்றை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் படித்தவர்.

பெரியார் ருஷ்யா சென்று திரும்பிய பின்னர் ‘குடியரசு’ ஏட்டில் எழுதிவந்த கட்டுரைகள் அறிஞர் சிங்காரவேலர், தோழர் ஜீவானந்தம் போன்றவர்களின் பொதுவுடைமை கொள்கைப் பிரச்சாரங்கள் அவருக்கு விருந்தாய் விளங்கின.  மேலும் ‘கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை’யின் சுருக்கப் பதிப்பையும் அங்கேதான் படித்தார்.

பொதுவுடைமைக் கொள்கை ருஷ்ய பூமியில் விளைந்து பயிராகி பெரும் பயன் நல்கியதை பல கட்டுரைகள் வாயிலாகத் தெரிந்து கொண்டார்.  ‘ருஷ்யா’ சோவியத் யூனியனாக மாறிய நிலையில் அங்கே தனியுடைமை முற்றாக ஒழிக்கப்பட்டதும் கூட்டுப்பண்ணை விவசாயம் செழித்ததும் தொழிற் சாலைகள் அனைத்தும் தொழிலாளர் கூட்டு நிறுவனமாக மாற்றப்பட்டதும், மக்கள் ஆண்-பெண் பேதமின்றி அனைவரும் சரிசமமாக சுதந்திர மாக வாழ்ந்து வருவதும், ஆண்டான்- அடிமை முறை பழங்கனவாக மாறியதையும் அறிந்து அவர் மகிழ்ச்சியுற்றார்.

தாம் வாழ்ந்து வரும் புதுவை மண்ணில், உழைக்கும் மக்கள் எப்படியெல்லாம் துன்புற்று வாழ்ந்து வருவதை அவர் உணர்வுபூர்வமாக எண்ணினார்.  அந்தக் காலகட்டத்தில் அவர் வாழ்ந்த பகுதியில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவம் அவரை அதிரவைத்தது.

சாதீய மேலாதிக்கம் பொருளாதார ஒடுக்கு முறை போன்ற தீமைகளே இதற்கு அடிப்படை என்பதும் அவருக்குத் தெளிவாயிற்று.  அவற்றை அடிப்படையாக வைத்து ஒரு காவியம் படைக்கவும் முடிவு செய்தார்.  அதுவே ‘நிலைபெற்ற சிலை’ என்ற தலைப்பில் காவியமாக உருப்பெற்றது.

அந்தக் காவியத்தில், கதைத்தலைவன் மருத வாணன் மறுமலர்ச்சிக் கழக மேடையில் முழங்கும் எழுச்சி உரையைக் கேளுங்கள்:

“சிலருக்கே செல்வமெலாம் சொந்தம்” என்றார்

சீறித்தான் கேட்டுவிடில் கெட்ட தென்பார்

மலரயனின் படைப்பினிலே பேதமுண்டு!

‘மகராசன்’ ‘ஏழையெனும்’ பிரிவும் உண்டு

‘தலைவிதி’ போல் நடந்திடும்நாம் முயன்றிட் டாலும்

தழைத்ததொரு செல்வத்தை அடைய மாட்டோம்!

பலகாலம் வறுமையினைப் பொறுத்திருந்தால்

பரமனருள் கிடைக்கும்” எனச் சொல்லுவார்கள்!”

“பலசாதி இருப்பதுவும் நன்றே’ யென்பார்!

பழையமுறை மீறுவது பாவம்’ என்பார்

நிலமீதில் தொழிலாளர் துன்பம் நீக்க

நியாயந்தான் கிடைத்திடுமோ? ‘முன்பி றப்பில்

குலமுறைதான் மீறியதால் ஏழை வாழ்க்கைக்

கொண்டான் இப்பிறவியிலே என்பார் - இந்தக்

கதைசொல்வார் இதைக்கேட்டுந் தொழிலா ளர்க்குக்

கருத்தினிலே புரட்சியுமே எழுதல் உண்டோ?”

“குடிசையிலே வாழுவதும் கூழ்கு டித்துக்

கும்பிட்டுக் கிடப்பதுவும் விதியால் என்றால்

படியினிலே முன்னேற்றங் கொள்ளு தற்குப்

பாட்டாளி ஏழைகளும் எண்ணுவாரோ?

துடுக்குடையார் விதிசொல்வார் விரிவு சொல்வார்

சொல்கின்றேன் உமக்குநான் பிறப்பால் பேதம்

அடுக்காது பொருள்ஏற்றத் தாழ்வு கொள்ளல்

அநியாயம் ஆம்! இந்தப் புதுமை கேளீர்!”

‘உருசியர்கள்’ வாழ்நாட்டில் யாவ ருந்தான்

ஒன்றென்று கூறுகிறார் எல்லோ ருக்கும்

பெருகுதொழில் ‘கட்டாயக் கல்வி’ உண்டு

‘பெருஞ்செல்வர், வறியர்’ எனும் பேச்சே இல்லை

திருடர்தான் அங்குண்டா? பிச்சைக் காரர்

தேடினுமே அங்குண்டா? இல்லை - இல்லை!

உரைக்கின்றா ரேவிதியும் உயர்வு தாழ்வும்

ஒன்றவில்லை ஏனிவைகள் அந்த நாட்டில்?”

“மாதர்எலாம் உரிமையுடன் வாழ்வார் அங்கே

மாண்புடையீர் அந்நாளில் தமிழ்நாட் டின்கண்

தீதேதும் இன்றியுமே மாதர் வாழ்ந்தார்!

சிறிதேனும் அவர் அடிமை உறவே யில்லை

பாதியிலே இந்நிலைதான் வந்த திந்தப்

பாழ்நிலையை வீழ்த்திநாம் ‘உருசியா’ போல்

நீதிசெய் தேவாழ்வோம் நிமிர்ந்து நிற்பீர்!

நிகர் என்போம் யாவருமே இந்த நாட்டில்!”

“இன்றேஇக் கழகத்தில் சேர்வீர், தொண்டில்

இசைந்திடுவீர் தமிழர்இனம் தழைக்கச் செய்வீர்!

ஒன்றேஇந் நாட்டிலுள்ள தமிழ ரெல்லாம்

ஒன்பதுகோ டிப்பிரிவை ஒப்பிடாதீர்

புன்மைநிறைச் சமுதாயம் சீர்தி ருத்திப்

பொதுவுடைமை அமைத்தின்ப வாழ்வு கொள்வோம்!

வன்மைநிறை இளைஞர்கள் சேர்ந்து வாரீர்!

வணக்கம்; என்சிற்றுரையை முடிக்கிறேன் நான்”.

மேற்கண்ட கவிதை வரிகள், ருஷ்ய நாடு, சோவியத் நாடாக மாற்றங்கண்ட நிலையில் அங்கே உருவான பொதுவுடைமைக் கொள்கை வழி உருவான பொதுவுடைமைச் சமுதாயத்தை எடுத்துரைத்து, தமிழகத்திலும் அத்தகைய ஒரு மகத்தான மாற்றத்தை தோற்றுவிப்போம் வாருங்கள் என தமிழ் மக்களை அழைக்கிறார் தமிழ்ஒளி.

இந்தக் காவியம் 1945ல் எழுதப்பட்டது.  தமிழ் ஒளி கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைந்த பின்னர் 1947ல் தோழர் ஊ. கோவிந்தன் அவர்களால் அச்சிட்டு வெளியிடப்பட்டது.  அட்டைப் படத்தில் சுத்தி அரிவாள் சின்னம் இடம் பெற்றது ஒரு புதுமை.

அடுத்து கவிஞர் தமிழ்ஒளி 1949-இல் ‘முன்னணி’ ஏட்டில் துணை ஆசிரியராகப் பணியாற்றியபோது ‘நீண்டதூரப் பயணம்’ என்ற தலைப்பில் எழுதிய கவிதையில் சோவியத் பூமியில் கற்பனையாக உலாவந்து தாம் கண்ட காட்சிகளை  கவிதையாய் வடித்துள்ளதைப் படியுங்கள்-

தலைப்பைப் போன்றே கவிதையும் நீண்டது தான், நூற்றிருபது வரிகளைக் கொண்டது.  உள்ள மெனும் பறவை சோவியத் பூமியைச் சுற்றிவந்து அங்கு விளைந்துள்ள சமூகமாற்றங்களை விரிவாகக் கூறுகிறது.  கவிஞர் வினா எழுப்புகிறார்.  மனப்பறவை கூறும் விடை கவிதையாக வடிவம் பெறுகிறது.

“காலையிலே துயர்வந்து கதவைத் தட்டும்;

கார் இருளை எதிபார்த்து ஜீவன் ஏங்கும்

பாலைவனக் கொடுமையுண்டோ அங்கே? என்றேன்,

பரிகாசமாய்ச் சிரித்து நெஞ்சு சொல்லும்;”

“காலையெலாம் மதுவாக இனிக்கு மையா,

கவியெழுதத் தோணுமையா மகிழ்ச்சி யாலே

சோலைமலர்க் கூட்டம்போல் மக்கள் கூட்டம்

ஜோதிநிறக் குழந்தைகளாய்த் தோன்று மையா!”

“கடும்வெய்யில், வசந்தமெனக் குளிர்ச்சி வீசும்;

கவினார்ந்த கலைகளெலாம் வீடு வீடாய்க்

குடும்பங்கள் நடத்துகின்ற காட்சி கண்டேன்

குருவியைப்போல் ஊரூராய்ப் பறந்து சென்றேன்!”

“வயற்புறத்தே செல்லுங்கால் உழவன் என்போன்

வாகான தோளுடையான் நிமிர்ந்து நின்று

நயமான கவிபொழிந்தான்; பழைய நாளில்

நடந்திட்ட கொடுமைகளைப் பாட்டாய்ச் சொன்னான்.”

“ஆளுக்குப் பாதியெனத் தானியத்தை

அள்ளிப் போய் நிலப்பிரபு வைத்துக் கொண்டு

வாளுக்குப் பலியிட்டான் என்றன் வாழ்வை!

வறுமையதன் நிழல்கூட இப்போதில்லை!”

“நிலமெலாம் என்னுடைமை: இல்லை, யில்லை!

நேயமிகும் என்நாட்டார் உடைமை; மக்கள்

குலமெல்லாம் வாழ்ந்திடவே நான் வாழ்கின்றேன்

குருவியே உன்னைப்போல் என்று சொன்னான்!”

“அவன்பட்ட கொடுமையெலாம் மடிந்து மக்கி

அங்குள்ள வயற்பக்கம் செத்து வீழ்ந்து

சவமாகிக் கிடந்ததனைக் கண்டேன்; வெற்றி

சரசநடை நடந்திட்டான் உழவன் அங்கே!”

உழவன் மகிழ்ச்சியில் துள்ளுவதைக் கண்ட கவிஞர் உள்ளம் காற்றிலே பறந்தது.  அடடா அந்தக் காற்றுக்கும் அடங்காத மகிழ்ச்சி வெள்ளம்.  சோற்றிற்கு வாடாத மனிதர் வாழும் சுதந்திர நன் நாடுலவும் காற்றேயன்றோ? நகருக்குள் நுழைந்தார்; ஆலைகளைக் கண்டார்; சகத்தோழர் தலைவர், புது மனிதர் ஆகித் தருமத்தைத் தொழிலாளர் உடையாய் நெய்தார்.

“விழிகளிலே புரட்சியொளி; சமுதாயத்தை

வீழ்த்துதற்குச் சதி செய்யும் சழக்கர் தம்மைக்

குழிதோண்டிப் புதைத்தற்குத் திரண்ட தோளில்

குவலயத்துப் பெருமையெலாம் கண்டு கொண்டேன்!”

“காதல், கலை, அறம்வளரும் தியாக பூமி

கவிபொழியும் மழைபொழியும் போக பூமி

சாதல்இல்லை; அதுவந்தால் கவலையில்லை

தனிமனிதன், மனிதகுலத் தாயாய் விட்டான்!”

சொல்லிவிட்டேன் சுருக்கத்தை” என்று சொல்லித்

துணையாக மீண்டுமெனைத் தொட்ட நெஞ்சாம்

மெல்லியளை மார்போடும் அணைத்துக் கொண்டேன்

மேதினியில் தலையாய இன்பம் பெற்றேன்!”

சோவியத் பூமியில் கவிஞரின் மனப்பறவை வலம் வந்து பாடிய கவிதையிது.  தொடர்ந்து 1959 ஜனவரியில், ‘ஜனசக்தி’ ஏட்டில் வெளி வந்த கவிதையை நினைவு கூர்வோம்

“நிலவைப் பிடித்து விட்டார் - அதன்

நெற்றியில் வெற்றிக் கொடியை நட்டார்!

உலகே விழித்தெழுவாய் - திறன்

உன்கையில் இருக்கையில் ஏன் அழுவாய்!”

“எட்ட இருந்துகொண்டே - புவி

எட்டி எட்டிப் பார்த்த வெண்மதியைத்

தொட்டது செங்கொடியே - ஆ!

தூரம் எலாம்இனி பொடிப் பொடியே!”

“நேற்றுப் பிறந்ததடா- எனில்

நீதியின் ஆற்றல் சிறந்ததடா?

போற்றும் பொதுவுடைமை - அவை

பொங்கிக் கிளர்ந்தது சோவியத்தில்!”

மேலும், மலை பிளந்தும், கடல் அலை பிளந்தும் பல பல அற்புதங்களை நிகழ்த்தினர். அதே வேகத்தில் பாலை நிலத்தை பக்குவப்படுத்தி சோலை வனமாக்கியதும் எண்ணெய் வயல் பெருக்கி ஏழ்மையைப் போக்கியதும், வளரும் பொதுவுடைமைக் கொள்கை பலத்தால் இவ்வுலகை புதுவுலகாய் மாற்றி கீர்த்தி படைத்தனர்.  அவர் களே இன்று ‘ஸ்புட்னிக்’ என்ற விண்கலத்தை கண்டறிந்து (இது விஞ்ஞான வளர்ச்சியில் ஒரு மைல்கள்) அதன்வழி விண்ணில் தவழும் நிலாவில் செங்கொடியை ஏற்றிவைத்து விந்தை படைத் துள்ளனர்.  அதனால்

“மண்ணவர் கைகளிலே - ஒரு

மாய விளக்கென மாற்றமுறப்

பண்ணினர் உருசியரே - இப்

பாரில் அவர்க்கினி யார்நிகரே!”

எனப் பெருமித உணர்வுடன் செம்பதாகையை உயர்த்திப் பிடிக்கிறார் கவிஞர்.

தமிழ்ஒளியின் உயர் தனிச் சிறப்புடன் விளங்கும் கவிதைகளில் ஒன்றாய்த் திகழ்வது “நவம்பர் புரட்சிக்கு நல்வாழ்த்துக்கள்!”

இனி கவிதையைப் படியுங்கள்:

“நோயெனும் தனியுடைமை நுகத்தடி அது முறியப்

பேயெனும் ஜார்அரசன் பெருந்துயர் போய் ஒழியத்

தீயெனும் சுடருடனே திசைகளின் இடர்கெடவே

தாயெனும் பொதுவுடைமை ஜனித்தது நவம்பரிலே!”

“பண்டைய ஞானியரின் பண்புறு கனவுகளைக்

கொண்டொரு கொடியுடனே கொடுமைகள் இடிபடவே

மிண்டிய பொதுவுடைமை மேற்றிசை கீழ்த்திசையில்

மண்டிய உருசியர்தம் மண்மிசை பூத்ததடா!”

(வேறு)

“அன்று தொட்டிருள் வீழ்ந்து விட்டதும்

அகில நங்கைதன் துன்பம் கெட்டதும்

தொன்று தொட்டுறை நோய்கள் பட்டதும்

தோன்று செங்கொடி எங்கும் நட்டதும்”

“இன்று திங்களைச் சென்று தொட்டதும்,

இசைபெறும் இலெனின் கண்எனச் சுடர்

நின்றெறிந் திடும் நீள் விளக்கமாம்

நிகர்அரும் பொது வுடைமை ஆற்றலால்!”

(வேறு)

“எதுவுடைமை? எதுவுலகம்? என்று காணா

ஏழைகளும் அவர் இனத்தின் எளியோர் தாமும்

பொதுவுடைமை வந்தவுடன் அண்ட கோளப்

புதல்வர்களாய் அமரர்களாய் பொலிந்து தோன்ற”

‘அதுவுடைமை’, ‘அறிவுடைமை’ சோவியத்தின்

‘அன்புடைமை’ எனக்கொண்டார் அஃதே யன்றிப்

‘புதுவுடைமை விஞ்ஞானம்’ என நவம்பர்

புரட்சித்தாய் கூறினாள் புவியோர்க் கெல்லாம்!”

“தொடைபுணர இன்பத்தேன் துளிகள் சிந்தத்

‘தொல்லுலகின் சுடரொளியே! வாழ்க!’ என்ற

நடைபுணர நாளெல்லாம் புரட்சித் தாயே!

நவம்பர் நாள் வந்தவளே! நல்வாழ்த் துக்கள்!”

1960 மே திங்கள் முதல் நாளில் ஒரு சோதனை நிகழ்ந்தது.  பாகிஸ்தான் பெஷாவர் விமானத் தளத்தில் இருந்து ஏவப்பட்ட அமெரிக்காவின் ராக்கெட்- யூ2 விமானம் வேவு பார்க்க சோவியத் பூமியைத் தொட்டதும் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டது.  இந்நிகழ்வு குறித்து ஏடுகளில் செய்தி வந்ததைக் கண்டு கவிஞர் உள்ளம் கொதித்தது; கவிதை பிறந்தது படியுங்கள்.

“நிலம், இன்பம், நித்திய அமைதி நீடும் வான்வெளியில்,

கோலம், புகழ்மை, நட்பாம் விண்மீன் கூடும்

                                                    வான் வெளியில்,

சீலம் இழந்தே போர்வெறி கொண்டு சென்ற

                                                     விமானம் நீ

காலம் வெறுக்க வீழ்ந்தாய்!

                              மாந்தர் கண்டு நகைத்திடவே!”

“வாழ்வோ அன்பால்’ என்றே

                       மின்னல் வரையும் வான்வெளியில்

‘சூழ்வோம் நட்பால்’ என்றே

                       விண்மீன் சுடரும் வான்வெளியில்

பாழ்வாய் கொண்டே சென்றாய்!

                          ஏற்றிப் பறக்கும் விமானம் நீ

வீழ்ந்தாய் வீரர் காலில் நீயே!

                          வேறென செய்வாயே?”

போரே உன்றன் விருப்பம்

                          ஆயின் போவாய் நரகிற்கே!

நேரே இன்று கண்டாய் அன்றோ

                                      நேர்மை வீரர்தமை?

வேரே சாய்ந்து வீழ்தல் உண்மை!

                                      வெறியர் சூதெல்லாம்

யாரே வெல்வார் சோவியத் மண்ணை?

                              அஃதோர் விண்ணன்றோ?”

இறுதியாக, இந்திய சோவியத் நட்புறவு குறித்து கவிஞர் படைத்த கவிதை ‘சோவியத் அன்னை’ என்ற தலைப்பில் ‘சோவியத் நாடு’ இதழில் வெளி வந்துள்ளது.  கவிஞர் உள்ளத்தில் சோவியத் பூமி எந்த அளவுக்கு ஆழமாகப் பதிவாகியுள்ளது என்பதற்கு சான்றாகும் இக்கவிதை.  இத்தகைய பேருள்ளம் படைத்த கவிஞர் தமிழ்ஒளி சோவியத் பூமியைக் காணும் வாய்ப்பைப் பெறவில்லை.  தமிழ் ஒளியின் ‘சோவியத் அன்னை’ கவிதை எப்போதும் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும்.  இது உறுதி! கவிதையில் தமிழ்ஒளி குரலைக் கேட்கலாம்.

“சுமந்து பெறாமல்என் இதயந் தனிற்பால்

சுரந்தவள் சோவியத் அன்னை!

அமைந்தான் வாழ்க்கையில்

உணர்ச்சிப் பெரும்பொருள்

ஆக இலங்கிய அன்னை!

எந்நிற மாயினும் தந்நிற மாகவே

ஏற்றுக்கொள் கின்றதோர் உள்ளம்!

ஏழையின் இன்னலை வேருடன் வீழ்த்தவே

எழுந்த பெருங்கடல் வெள்ளம்!

செந்நிற மாகிப் பறக்கின்ற கொடியைச்

சேர்த்தொரு வையகம் செய்தாள்!

செல்வ மெலாம்பொது வுடைமையொன்றாக்கிய

தெய்விக வாழ்வினைப் பெய்தான்!

மேற்குக் கிழக்கெனும் கைகள் இணைத்தவள்

மேதினி மேற்புகழ் பெற்றாள்!

மேவிய தெற்கும் வடக்கும்தன் கண்ணொளி

மின்னிடப் புன்னகை யுற்றாள்!

நாற்றிசை யும்அவள் நல்லருள் பாய்ந்திடும்

நற்சுட ராகியே சூழ்வோம்!

நாடுகள் யாவும்நல் வீடுகளாகிடும்

நாமவள் மக்களாய் வாழ்வோம்!”

Pin It

உட்பிரிவுகள்