“நரிக்கு நாட்டாம குடுத்தா கெடைக்கி எட்டாடு கேக்குமாம்”என்பது கிராமத்து சொலவடை.  இது இன்றைய மத்திய அரசுக்கு அப்படியே பொருந்தும். மொழி உரிமை, நில உரிமை, உணவைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை என ஒவ்வொன்றாகக் கைவைத்த பாரதிய ஜனதா கட்சியின் அரசு, இப்போது கல்வியில் கைவைத்திருக்கிறது.

periyar 329குழந்தைத் தொழிலாளர் முறை ஒழிப்புச் சட்டத்தில் புதிய திருத்தங்கள் என்னும் பெயரில், மீண்டும் ‘குலக்கல்வி’த் திட்டத்திற்கு அச்சாரம் போட்டிருக்கிறது மோடி அரசு. அதற்கு மத்திய அமைச் சரவை ஒப்புதல் அளித்திருக்கிறது. 14 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளை, அவரவர் குடும்பத் தொழில்களில் பணிக்கு அமர்த்திக் கொள்ளலாம் என்கிறது அந்தத் திருத்தம். அதாவது குழந்தைத் தொழிலாளர் முறையை அரசே சட்டப்பூர்வமாக்கியிருக்கிறது. ஏற்கனவே நடைமுறையில் இருக்கின்ற  சட்டத்தைவிட, குழந்தைகளைப் பணிக்கு வைக்கும் நிறுவனங்கள், அனுப்பும் பெற்றோர்களுக்கு வழங்கப்படும் தண்டனை அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதெல்லாம் மேற்பூச்சானது.

இன்றைய கல்வி முறையில், விளையாடுவதற்கே நேரமில்லாமல், தங்களின் குழந்தைப் பருவத்தைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். பள்ளிப்பருவத்தில் படிப்பும், விளையாட்டும் குழந்தைகளின் அடிப்படை உரிமை என்பதை இதுவரை நம் அரசுகள் உறுதிப்படுத்தவில்லை. இந்நிலையில், பள்ளி செல்லா நேரங்களில் குழந்தைகளைக் குடும்பத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தலாம் என்று சட்டம் இயற்றுகின்ற அயோக்கியத்தனத்தை என்ன சொல்வது?

இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களில் இந்தச் சட்டத்திருத்தம் குறித்து எந்தவொரு சலனமும் ஏற்பட்டுள்ளதாகத் தெரிவில்லை. ஏற்கனவே குலக்கல்வித் திட்டத்தையும், அதைக் கொண்டுவந்த ‘ஆச்சாரியாரை’யும் அடித்து விரட்டிய, சமூகநீதி பூமியான தமிழ்நாடுதான் மோடி அரசின் வஞ்சகத்தை அடையாளம் கண்டுள்ளது. இன்றைக்கு கல்வியில் பார்ப்பனர் அல்லாத பிள்ளைகள் வெகு வேகமாக முன்னேறிக் கொண்டுள்ளனர். கடந்த சில ஆண்டுகளாக, பத்தாம் வகுப்பு, பன்னிரெண்டாம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வுகளில் கிராமப்புற மாணவர்கள் முதலிடங்களைப் பெற்று வருகின்றனர். இதுவரை போட்டுவந்த, ‘தகுதி, திறமை’என்னும் கூச்சல்கள் அர்த்தமற்றுப் போவதை சகித்துக் கொள்ள முடியாத ஆத்திரத்தின் வெளிப்பாடே, இதுபோன்ற மனுதர்மச் சட்டங்கள்.

தருமபுரி மாவட்டம் பாலக்கோடு கிராமத்தைச் சேர்ந்த கார்த்திக் 12ஆம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வில் 1156 மதிப்பெண்கள் பெற்றுள்ளார். பத்தாம் வகுப்பில் அவர் பெற்ற மதிப்பெண் 475. தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த கார்த்திக்கின் கனவு மருத்துவராவது. அதற்கான தகுதி மதிப்பெண்களும் அவரிடம் இருக்கின்றன. இவர் 2007இல் குழந்தைத் தொழிலாளியாக மீட்கப்பட்டுப் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டவர்.

2009ஆம் ஆண்டு வீட்டு வேலையில் இருந்து மீட்கப்பட்ட குழந்தைத் தொழிலாளி மகாலட்சுமி. பத்தாம் வகுப்பில் 472, 12ஆம் வகுப்பில் 1142 மதிப்பெண்கள் பெற்றுள்ளார். இவரும் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த மகாலட்சுமியும் தகுதி மதிப்பெண்களோடு மருத்துவப் படிப்பில் சேருவதற்குக் காத்திருக்கிறார்.

தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலையில் இருந்து 2005இல் மீட்கப்பட்ட விருதுநகர் முத்துச் செல்வி 1135 மதிப்பெண்கள், விசைத்தறித் தொழிலில் இருந்து மீட்கப்பட்ட நாமக்கல் பிரபு 1058 மதிப்பெண்கள், வீட்டுவேலையில் இருந்து மீட்கப்பட்ட திருச்சி விஜய் 1012 மதிப்பெண்கள் - இவர்கள் அனைவரும் மருத்துவராக, பொறியாளராக ஆகும் கனவுகளோடு இருக்கின்றனர். இவர்களின் கனவுகளைத்தான் கானல்நீராக்கத் துடிக்கிறது பா.ஜ.க. அரசு.

ஏற்கனவே இருக்கின்ற சட்டத்தின் துணையோடு இத்தனை சாதனையாளர்களை உருவாக்க முடிந்திருக்கிறது எனும்போது, புதிய சட்டங்கள் எதற்காக?

பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வில் மாநிலத்தில் முதலிடம் பெற்ற பாரதிராஜாவின் நோக்கம், அரசுப்பள்ளிகளின் கட்டமைப்பை மேம்படுத்துவதாக இருக்கிறது. இப்படி இனநலனை முன்னிறுத்திச் சிந்திக்கும் தலைமுறைகள் உருவாகாமல் தடுப்பதற்கு சட்டப்படி முயல்கிறது மத்திய அரசு.

இந்தக் கேடுகெட்டத் திட்டத்திற்கு தினமணி எத்தனை ஆர்வத்தோடு ஒத்து ஊதுகிறது தெரியுமா? “பள்ளி செல்லாத நேரங்களில்தானே குடும்பத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தச் சொல்கிறது சட்டம்; குடும்பத் தொழில் குறித்த அனுபவம், புரிதல் இருக்கும். அப்படியிருக்கும் போது அதற்குக் கடிவாளம் போடுவானேன்?” (14.05.2015 தலையங்கம்) என்று ‘அக்கறை’ப்படுகிறது முப்புரிமணி. செருப்புத் தைத்த சின்னப்பெத்தனின் பேத்தி இலக்கியா இன்று ஒரு மருத்துவர். நாளை பாரதிராஜாவும், மகாலட்சுமியும் கூட மருத்துவர்கள் ஆவார்கள். பிறகு என்ன எழவுக்குக் குடும்பத் தொழிலில் அனுபவமும், புரிதலும் தேவை என்பதை வைத்தியநாதர்கள் சொல்வார்களா?

பாட்டன் தொழிலை பரம்பரையாகச் செய்துவர வேண்டும் என்னும் வர்ணாசிரமத்தை மீண்டும் கொண்டுவரப் பார்க்கும் பார்ப்பனிய மூளைகளுக்கு...இனிமேல் பார்ப்பனப் பிள்ளைகள், வேதம் அவர்களுக்கு விதித்துள்ள, மணியாட்டி மந்திரம் சொல்வதைத் தவிர வேறு எந்தத் தொழிலுக்கும் போக மாட்டார்கள் என்று அறிவிக்கத் தயாரா? இருக்கின்ற அரசுத்துறை, தனியார் துறை அனைத்தையும் அக்கிரகாரங்கள் ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளுமாம், நம்முடைய பிள்ளைகள் குடும்பத் தொழிலைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டுமாம்.

சனாதன சட்டங்களைத் திராவிட இயக்கம் உள்ளிட்ட சமூகசீர்திருத்த இயக்கங்கள் தவிடி பொடியாக்கிய வரலாற்றை அறிந்திருந்தும், மீண்டும் அவற்றுக்கு உயிர் கொடுக்கும் துணிச்சல் இந்தக் காவிக் கூட்டத்திற்கு எப்படி வந்தது? அதிகாரம் கையில் இருக்கின்ற மமதையில் அல்லவா பேயாட்டம் போடுகிறார்கள். தமிழ்நாட்டிலும் பார்ப்பனத் தலைமை ஆட்சிதானே என்ற எண்ணம் போலும்.

1953இல் குலக்கல்வித் திட்டத்தைக் கொண்டுவந்த திரு சி.ராசகோபாலின் (ராஜாஜி) நிலை என்ன ஆனது என்பதை, அவரின் வாரிசுகள் மறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. திராவிடர் கழகத்தோடு இணைந்து, பார்ப்பனரல்லாத பொதுமக்கள் அனைவரும் எழுச்சியுடன் போராடினர். அன்று தந்தை பெரியார் சொன்னதை இங்கே மீண்டும் நினைவூட்ட வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம்.

“இப்படி அக்கிரமம் செய்துகொண்டு, மேலும் செய்கிற மாதிரி - திராவிட மக்கள் படிக்கக்கூடாது என்பதாகக் கல்வித்திட்டம் கொண்டுவருவது என்றால், நமக்கு ஆத்திரம் வராதா? எந்தப் பார்ப்பனர் மீதும் கோபமோ, குரோதமோ இல்லை. ஆனால், அவர்களுடைய நடத்தையும்,  போக்கும் நம்மைப் பார்ப்பனர்கள் மீது கோபம் கொள்ளுகிற மாதிரி - அதைவிட ‘இந்தப் பார்ப்பனர்களை இங்கே வைத்திருக்கிற வரையில் நம்முடைய இன மக்கள் தலையெடுக்க முடியாது; ஆதலால் இந்தப் பார்ப்பனர்களைக் கண்டிப்பாக இந்த நாட்டை விட்டுத் துரத்தித்தான் ஆகவேண்டும்’என்று சொல்லத்தக்க மாதிரியான அந்த அளவுக்கு அல்லவா எண்ணம் போகிறது!

................ ‘பார்ப்பானே வெளியேறு!’ என்ற முடிவுக்கு வரவேண்டியதாய்ப் போய்விட்டது........... குத்துவெட்டு வேண்டாம்; கலவரம் வேண்டியதில்லை. அந்த நிலை ஏற்படுவதற்கு முன் ‘பார்ப்பனர்களே பேசாமல் வெளியேறிவிடுங்கள்!’ என்கிறோம். ‘போகவும் முடியாது; இங்கேதான் இருப்போம், இப்படித்தான் செய்வோம், அதை நீங்கள் சகித்துக் கொண்டுதான் இருக்க வேண்டும்’என்றால், பலாத்காரமாய்த் துரத்துவதைத் தவிர வேறு வழிதான் என்ன என்று பார்ப்பனர்களே சொல்லட்டுமே!” (பெரியார் ஈ.வெ.ரா.சிந்தனைகள், பகுதி.3, பக்:1830)

இன்றைக்குப் பெரியார் இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் பெரியாரின் பெரும்படை இருக்கிறது.

Pin It

jayalalitha 299

தயங்கி நின்ற கர்நாடக அரசு, சரியான முடிவை எடுத்துள்ளது. ஜெயலலிதா மீதான சொத்துக் குவிப்பு ஊழல் வழக்கில் இரண்டு நீதிமன்றங்களும், இரண்டு விதமான தீர்ப்புகளை வழங்கி இருக்கின்றன. எனவே, இது இயைபுநிலைத்(concurrent judgement)) தீர்ப்பு இல்லை என்பது தெளிவாகிறது. இந்நிலையில் மேற்முறையீட்டுக்குச் செல்வதென்பது மிக இயல்பான ஒன்றாகும்.

மேலும் வேறு எப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு கர்நாடக உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் மீது விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன. சாதாரணக் கணக்குப் பிழையில் தொடங்கி, மிகப் பெரிய சட்ட நுட்பங்களை உள்ளடக்கிய பிழைகள் வரையில், அனைத்தும் சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளன. எனவே இந்த வழக்கைப் பொறுத்தளவு, வெறுமனே மேல் முறையீடு செய்வது என்பதற்கு முந்தைய கட்டமாக, வழங்கப்பட்டுள்ள  உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குத் தடை கோரப்பட வேண்டும்.

அவ்வாறு தடை கோரப்பட்டு அதனை நீதிமன்றம் ஏற்றுக் கொள்ளுமாயின், உச்சநீதிமன்ற இறுதித்தீர்ப்பு வரும்வரை மீண்டும் ஜெயலலிதா குற்றவாளியாகவே கருதப்பட்டு மீண்டும் பதவி இழக்க நேரிடும்.

இவற்றை எல்லாம் கருத்தில் கொள்ளாமல், அவசரப்பட்டு, வரும் ஜூன் 27ஆம் தேதி சென்னை ஆர்.கே. நகர் தொகுதியில் ஜெயலலிதா போட்டியிடுவது மக்கள் வரிப்பணத்திற்கு ஏற்படுத்தப்படும் இன்னொரு பேரிழப்பு என்றே கருதத் தோன்றுகிறது. 2001இல், அவருக்குச் சாதகமாகத் தீர்ப்பு வந்தபிறகும்கூட, உடனே முதல்வராகப் பதவி ஏற்கவில்லை. தேர்தலில் நின்று வெற்றி பெற்ற பின்பே அப்பதவியை ஏற்றார். ஆனால் இப்போது முதல்வராகப் பதவி ஏற்றதில் அவர் காட்டிய வேகம் அல்லது பதற்றம் பல்வேறு விதமான ஐயங்களுக்கு இடம் அளிக்கிறது.

ஜெயலலிதா குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டு, 43 நாள்களுக்குப் பிறகுதான் திருவரங்கம் தொகுதி காலியாக இருக்கிறது என்று சட்டப் பேரவை செயலாளர் அறிவித்தார். ஆனால், ஆர்.கே.நகர் தொகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினர் வெற்றிவேல் 17ஆம் தேதி காலையில், தன் பதவியில் இருந்து விலகினார். அன்று மதியமே, அதனை அவைத்தலைவர் ஏற்றுக்கொண்டார். மாலையிலேயே செயலாளர் அறிவிப்பு வெளியிட்டார். அனைத்தும் ஒரே நாளில் 17ஆம் தேதி நடந்து முடிந்தது. அந்தப் பதினேழாம் தேதி ஞாயிற்றுக் கிழமை என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

இத்தனை விரைவுக்கும் காரணம், கர்நாடக அரசு மேல்முறையீட்டுக்குச் செல்லாது என்று ஜெ. தரப்பு நம்பிக் கொண்டிருந்ததுதான் என்று கூறுகின்றனர்.

ஜூன் 1ஆம் தேதி அந்த நம்பிக்கையில் இடி விழுந்துவிட்டது.

Pin It

Purampokku Engira Podhuvudaimai

கனவுத் தொழிற்சாலையான திரைப்படத் துறையில், சமூகத்தின், அதன் அரசியலின் உண்மை முகத்தைக் காட்டுகின்ற இயக்குனர்கள் மிகச் சிலரே. அவர்களுள் இயக்குனர் எஸ்.பி.ஜனநாதன் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் படித்திருக்கிறார். துறைமுகத்தைக் கதைக் களமாகக் கொண்ட “இயற்கை”, ஏழைகளைப் பரிசோதனை எலிகளாகப் பயன்படுத்தும் பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனங்களைப் பேசிய “ஈ”, இடஒதுக்கீட்டை இடதுசாரி அரசியலோடு சொன்ன “பேராண்மை”போன்ற அவருடைய முந்தைய படங்கள் மிகவும் கவனம் ஈர்த்த படங்களாகும்.

இப்போது வெளிவந்துள்ள “புறம்போக்கு என்கிற பொதுவுடைமை” மரணதண்டைக்கு எதிரான படமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இதற்கு முன் “விருமாண்டி”படம் மரணதண்டனைக்கு எதிரான படம் என்று பெரியளவில் பேசப்பட்டது. இறுதிக் காட்சியில் தொலைக்காட்சி விவாத வடிவத்தில் கருத்து மட்டுமே சொன்னது. புறம்போக்குப் படம், பேரறிவாளன் வழக்கில் தொடங்கி, அப்சல்குரு, அஜ்மல் கசாப் வழக்கில் நடைபெற்ற மனித உரிமை மீறல், தூக்கிலிடும் மனிதரின் மனப்போராட்டம் என்று படம் முழுக்கவே மரணதண்டனைக்கு எதிராகப் பேசுகிறது. காவல்துறையும், அதிகாரமும் தூக்குத்தண்டனையை நியாயப்படுத்த என்னென்ன வழிகளில் தந்திரங்களைப் பயன்படுத்தும் என்பதை, தூக்கிலிடும் தொழிலாளி எமலிங்கத்தை சம்மதிக்க வைக்கும், சிறை உயர்அதிகாரி மெக்காலே மேற்கொள்ளும் வழிமுறைகளின் மூலம் அழுத்தமாகச் சொல்கிறார்.

இந்தப் படத்தில், தூக்குத்தண்டனை விதிக்கப்படும் போராளியின் பெயர் பாலு, சிறைக்குள் இறந்துவிடும் முதியவரின் பெயர் தமிழ்மாறன், பாலுவின் இயக்கத்தைச் சேர்ந்த சக போராளியின் பெயர் குயிலி - என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். தூக்குமேடை பாலு, தமிழ்நாடு விடுதலைப்படையைச் சேர்ந்த மாறன், மனித தீப்பந்தமாக மாறி ஆங்கிலேயரின் வெடிமருந்துக் கிடங்கைத் தகர்த்து, வேலுநாச்சியாரின் வெற்றியைச் சாத்தியமாக்கிய, பெண்கள் படைத் தளபதி, தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த குயிலி உள்ளிட்ட தமிழர்களின் பெருமித வரலாற்றைக் குறியீடாகவேணும் காட்டிய முதல் படம் இதுவாகத்தான் இருக்கக்கூடும்.

 சிறை நீதிமன்றக் காட்சியில், 12ஆண்டுகள் சிறையில் கழித்த ஆறுமுகம் என்பவரை, குற்றமற்றவர் என்று சொல்லி விடுதலை செய்யும் காட்சி வருகிறது. இது ஏதோ, திரைப்படத்திற்காகக் கற்பனையாக வைக்கப்பட்ட காட்சியன்று. மும்பை ஓசிவாரா காவல்நிலையத்தில், ஒரு சிறுமியை பாலியல் வன்புணர்வு செய்து கொலை செய்த குற்றத்திற்காக, அந்தப் பகுதியில் குப்பை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்த தமிழர் ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டு, ஆயுள் தண்டனையும் வழங்கப்பட்டது. பத்தாண்டுகள் கழிந்த நிலையில், அவரைக் கைது செய்து தண்டனை வாங்கித்தந்த, உதவி ஆய்வாளர்  மனசாட்சியின் உறுத்தலால், ஆறுமுகம் நிரபராதி, உயர் அதிகாரிகளின் அழுத்தத்தால் குற்றவாளியாக்கப்பட்டார் என்னும் உண்மையை எழுதி வைத்துவிட்டுத் தற்கொலை செய்து கொள்ள, ஏறத்தாழ 11 ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்த அந்தத் தமிழர் விடுதலை செய்யப்பட்டார். அவருடைய பெயர் ஆறுமுகம். சொந்த ஊர், வேலூர் மாவட்டம் திருப்பத்தூருக்கு அருகிலுள்ள ராச்சமங்கலம் என்னும் கிராமம். அவருடைய மனைவி வேறு ஒரு திருமணம் செய்து கொள்ள, மகன் கார்த்திக் தாத்தா, பாட்டியால் வளர்க்கப்பட்டார்.

வழக்கின் தன்மை அப்படியே சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், ஊர் பெயர் மட்டும் மாறியிருக்கிறது. ஆனாலும், இதுபோன்ற பல உண்மைகள் இந்தப் படத்தில் உடைத்துக் காட்டப்பட்டிருக்கின்றன. 40 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சிறையில் வாடிக்கொண்டிருக்கும் பெரியவர் பாத்திரம், கண்பார்வை மங்கிய நிலையிலும் சிறையில் இருந்து விடுவிக்கப்படாமல் இருந்த, வீரப்பனின் அண்ணன் மாதையனை நினைவூட்டுகிறது.  இப்படிப் பல நினைவூட்டல்களோடு, மரணதண்டனைக்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கு மீண்டும் நம்மைத் தட்டி எழுப்புகிறது இந்தப் படம்.

இன்னொன்றையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். பேராண்மை படத்தில், இடஒதுக்கீடு குறித்த வசனங்கள் வரும்போதெல்லாம், படம் நெடுக, தணிக்கை செய்யப்பட்ட ‘பீப்’ ஒலி மட்டுமே கேட்கும். புறம்போக்குப் படத்தில் அதுபோன்ற தணிக்கைச் சத்தம் ஏதும் கேட்கவில்லை. அவர்களுக்கு வேறு எதைக்காட்டிலும், இடஒதுக்கீடுதான் மிகப் பெரிய உறுத்தலாக இருக்கிறது என்பதையே இது உணர்த்துகிறது.

தமிழ் திரைப்படங்களில் இதுவரை யாரும் பேசத்துணியாத, பல நடைமுறை உண்மைகளை உடைத்துச் சொன்ன இயக்குனர் எஸ்.பி.ஜனநாதனைப் பாராட்டத் தோன்றுகிறது.

Pin It

சென்ற இதழ் தொடர்ச்சி…

உடனடியாக மீண்டும் ஒரு விடுதலைப் போராட்டம் சாத்தியமில்லாத இன்றைய சூழலில், அந்த மக்களின் அரசியல் பார்வை எப்படிப்பட்டதாக இருக்கிறது?

அடிப்படையில் அங்கு, பொதுமக்கள், பொதுவாழ்க்கையில் இருக்கின்ற மக்கள் என்ற இரண்டு நிலைகளை நாம் எடுத்துக் கொள்வோம். பொதுமக்கள் எல்லா இடத்திலும் ஒரே மாதிரிதான் இருப்பார்கள். பொதுவாழ்க்கையில் இருக்கிற மக்களை எடுத்துக்கொண்டால், ஒரு ஜனநாயக அரசியலுக்கான தளமே பல்லாண்டுகளாக அவர்களுக்கு இல்லை. அவர்கள் ஒரு நீண்ட போராட்டத்திலும், அதைத் தொடர்ந்து 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆயுதப் போராட்டத்திலும் இருந்தவர்கள். ஆயுதப் போராட்டக் கலாச்சாரத்திற்கும், ஜனநாயக அரசியல் கலாச்சாரத்திற்கும் அடிப்படையில் வேறுபாடு இருக்கிறது. தங்கள் முகாமில் இல்லாதவர்களை வெறுப்பது, சந்தேகிப்பது, ஒழிப்பது என்பது ஆயுதக் கலாச்சாரத்தின் கூறுகள். இதை சில இயக்கங்களின் மீதான குற்றச்சாட்டாக வைக்கிறார்கள். ஆனால், ஆயுதப் போராட்டத்தைக் கையில் எடுத்தால், அதன் தன்மைகளுக்கு உட்பட்டுத்தான் செயல்பட முடியும். ஜனநாயக அரசியல் கலாச்சாரத்தில், எதிர்க் கருத்துகளை உடையவர்கள், எதிர் முகாம்களில் இருப்பவர்கள் கூட, ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து விவாதிக்க முடியும்.

அவர்கள் இன்னும் ஜனநாயக அரசியலுக்குள் வருவதற்கான பண்புக் கூறுகளை அடையவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. காரணம் நான் சந்தித்த நபர்கள் அனைவருமே தனித்தனி மனிதர்களாக இருக்கிறார்கள். ஒருவரோடு ஒருவர் அந்நியப்பட்டவர்களாகவே உணர்கிறார்கள். நம்பிக்கையற்ற போக்கைப் பார்க்க முடிகிறது. இன்னமும் இரகசிய இயக்கங்களுக்கான தன்மையோடுதான் இருக்கிறார்கள். பொதுத்தளத்தில் இணைந்து செயல்படுகின்ற, விவாதிக்கின்ற சூழ்நிலைகூட இன்னும் கனியவில்லை. ஏனென்றால், அவர்கள் நீண்ட காலமாக ஜனநாயக அரசியலுக்கு வெளியே இருந்துவிட்டார்கள். இனிமேல்தான் அதற்கான பண்புக்கூறுகளை அவர்கள் வளர்த்தெடுக்க வேண்டும். ஜனநாயகக் கலாச்சாரம் வளர வளரத்தான், இவர்கள் அமைக்கின்ற அரசு வலிமை பெறும்.

அண்மையில்தான் ஆயுதப் போராட்டத்தில் இருந்து வெளிவந்திருக்கிறார்கள் எனும்போது, உடனடியாக ஜனநாயக அரசியலை வளர்த்துக் கொள்வதில் அவர்களுக்கு இடர்ப்பாடுகள் இருக்கலாம். அடிப்படையில் அவர்களின் அரசியல் செயல்பாட்டுக்கான பண்புக்கூறுகள் மாற வேண்டும். இந்த மாற்றம் என்பதும், அந்த மக்கள் நலிவுற்ற நிலையிலிருந்து மீள்வதும், தங்களுக்கான அரசியல் வலிமையை வளர்த்துக் கொள்வதும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தவை என்பதை உணரவேண்டும். நான் சந்தித்த ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தோழர்கள் சுகு மற்றும் ஞானம் உரையாடும் போது, தமிழ்நாட்டில் நேர் எதிரான அல்லது விரோதமான அரசியல் போக்குகளைக் கொண்ட அமைப்புகளைச் சார்ந்தவர்கள்கூட, ஒரே மேடையில், ஒரே அரங்கத்தில் உட்கார்ந்து விவாதித்துக் கொள்ள முடிகிறது. அது இன்னும் எங்களுக்கு சாத்தியப்படவே இல்லையே என்று குறிப்பிட்டனர்.

போருக்குப் பிறகு, அங்கே புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களின் பங்களிப்புகள் என்னென்ன விதங்களில் அமைந்திருக்கின்றன?

அங்கிருக்கின்ற தங்களுடைய உறவுகள், நண்பர்களுக்குப் பொருளாதார உதவிகளைப் புலம்பெயர்ந்த மக்கள் செய்யக்கூடும். அதைத்தாண்டி, தங்களுடைய இனத்தைப் பொருளாதார ரீதியில் வளர்த்தெடுப்பதற்கான பொதுத்திட்டங்களை அவர்கள் முன்னெடுப்பதாகத் தெரியவில்லை அல்லது குறைவாகத்தான் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். முற்போக்கான ஐரோப்பியக் கலாச்சாரத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள், அந்தச் சமூகத்தைப் போன்று தங்கள் சமூகத்தை முற்போக்கான சமூகமாக வளர்த்தெடுக்க வேண்டும் என்று விரும்பவில்லை. ஈழத்தமிழர்கள் மட்டுமில்லை, தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களும்கூட, போகிற இடங்களில் எல்லாம் தங்களுக்கான அடையாளமாகக் கோயிலையும், சடங்கு சாத்திரங்களையும்தான் முன்னிறுத்தித் தங்களை இணைத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பது, நாளைய உலகில், இவர்கள் இடத்தை உறுதி செய்வதற்கு நல்ல அறிகுறிகள் இல்லை. அரச மரத்தடியில் சிங்களர்கள் புத்தரின் சிலையைக் கொண்டு வந்து வைத்தால், அதற்கு மாற்றாக சிவன் கோயில்களையும், மடங்களையும் கட்டுவதற்கு ஆர்வமாக முன்வருகிறார்கள். கல்யாண மண்டபங்கள் கட்டுவதில் அக்கறை காட்டுகின்றனர். அதே அளவு அக்கறை நில உரிமைகளை மீட்பதிலும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உதவுவதிலும் காட்டப்படவில்லை என்று அங்கு வாழ்கின்ற மக்கள் சொல்கின்றனர்.

இப்பொழுது எடுக்கப்படவேண்டிய நடவடிக்கைளாக நீங்கள் முன்வைப்பவை எவை?

அங்கு உள்ள நிலம் என்பது இன்றளவும் 80 விழுக்காடு அரசிடம் இருக்கிறது என்று நில ஆணையராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற நண்பர் ஒருவர் தெரிவித்தார். இந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, ஈழத்தமிழர்களும், புலம் பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்களும் ஒன்றிணைந்து இந்த நிலத்தைத் தமிழர்களின் தனி நில உடைமையாகப் பட்டா மாறுதல்கள் செய்வதற்கான பணிகளைத் திட்டமிட்டுச் செய்ய வேண்டும். இந்த திட்டமிடலில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கான நிவாரணம் பெருமளவில் வந்துவிடும். மேலும் இந்த நடவடிக்கையானது சிங்கள அரசின் சட்டங்களுக்கும் முரணாக இருக்காது. அங்கு சட்ட ரீதியாக வழங்கப்பட்டிருக்கின்ற உரிமையே என்பதால், இதனை ஒரு முழு ஜனநாயக நடவடிக்கையாக அவர்களால் மேற்கொள்ள முடியும். இந்தப் பணியே என்னைப் பொறுத்தவரை அவர்களுக்கான முதன்மையான அரசியல் பணியாக உணர்கிறேன். மேலும் தமிழக மக்களுக்கும், ஈழ மண்ணிற்கும் இடையே பொருளாதார, தொழில் ரீதியான உறவுகள் மேம்பட வேண்டும். அதற்கான பாதைகள் குறித்து (கடல்வழிப் பாதை உள்ளிட்ட), இருநாட்டு அரசியல், தொழில் முதலீட்டாளர்களும் தீவிரமாகச் சிந்தித்துப் பணியாற்றிட வேண்டும்.

ஈழத்தைத் தமிழ் நெஞ்சங்கள் உறவோடு நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். தங்களுடைய உதவிக் கரத்தையும் நீட்டிட வேண்டும்.

நேர்காணல்: இரா.உமா

Pin It

திராவிடம் எனில் சமூகநீதியே என்பதால், திராவிடத்தை நோக்கி வீசப்படும் அம்புகள் அனைத்தும் சமூகநீதிக் கோட்பாட்டைத் தொடர்ந்து காயப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. இதனை உணர்ந்து, சமூகநீதி ஆர்வலர்கள் ஒருங்கிணைந்து வெளிப்பட வேண்டிய நேரம் இது.

arjun sambath 200திராவிட இயக்கக் கோட்பாடுகளைத் தகர்க்க நினைக்கிறவர்கள் தந்திரமான பல வழிகளைக் கையாள்கின்றனர். வரலாற்றைத் திரித்து உரைப்பது, சமமற்றவர்களைச் சமமாகக் காட்டுவது, இன்றைய கட்சிகளைத் தாக்குவதுபோல் தொடங்கி, இயக்கத்தின் ஆணிவேரையே அசைக்க முயல்வது, இனம், மொழி சார்ந்த கோட்பாடுகளைத் தீவிரமாக முன்னெடுப்பதுபோல் முகம் காட்டுவது ஆகியன அவர்கள் கையாளும் வழிகளாக உள்ளன. ஒரு பக்கம் இந்துத்துவம் பேசுகின்றவர்களும் இன்னொரு பக்கம் தமிழ்த்தேசியம் பேசுகின்றவர்களும், இவ்வழிமுறைகளைக் கையாள்கின்றனர். நேரடியாகச் சொல்வதென்றால், இந்து மக்கள் கட்சித் தலைவர் அர்ஜூன் சம்பத், தமிழ்த்தேசியப் பேரியக்கத் தலைவர் பெ.மணியரசன், நாம் தமிழர் கட்சியின் தலைமை ஒருங்கிணைப்பாளர் சீமான் ஆகியோரின் அறிக்கைகளும் பேச்சுகளும் மேற்காணும் நிலைக்கு எடுத்துக்காட்டுகளாக உள்ளன. இவர்கள் மூவருமே பார்ப்பனர் அல்லாதார் என்பதும், பார்ப்பனிய எதிர்ப்பாளர்களாகத் தங்களைக் காட்டிக் கொள்கின்றவர்கள் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமையாகும்.

அண்மையில் அர்ஜூன் சம்பத், சென்னை ஐ-.ஐ.டி., பெரியார் - அம்பேத்கர் படிப்பு வட்டத் தடை தொடர்பான போராட்டத்தில் ஒரு விந்தையான நிலையை முன்னெடுத்துள்ளார். அம்பேத்கர் கொள்கை வேறு, பெரியார் கொள்கை வேறு என்பதால், அம்பேத்கரின் கருத்துகளைப் பரப்புவதில் தங்களுக்கு மாற்றுக் கருத்து இல்லை என்றும், பெரியாரின் கருத்துகளைப் பரப்ப ஒரு நாளும் நாங்கள் அனுமதிக்க மாட்டோம் என்றும் (அனுமதிப்பதற்கும் மறுப்பதற்கும் இவர் யார்?) கூறி அவர் ஆர்ப்பாட்டம் செய்துள்ளார். ஏறத்தாழ பா.ஜ.க.,வும் இன்று அதே நிலையை எடுத்துள்ளது. அம்பேத்கரைத் தங்கள் பக்கம் வளைத்துப் போட்டுவிட வேண்டும் என்று அவர்கள் மிக விரைந்து முயற்சிகளை மேற்கொண்டுள்ளனர். “நான் இந்துவாகப் பிறந்தேன், இந்துவாகச் சாக மாட்டேன்”என்று உறுதி மொழி எடுத்து அதனை நிறைவேற்றியும் காட்டியவர் அண்ணல் அம்பேத்கர். ஆனால் அவர் இந்துத்துவத்திற்கு எதிரானவர் இல்லை என்றும் அவரை நவீன மனு என்றும் இந்த இந்துத்துவாதிகள் வாதிடுகின்றனர். இந்துத்துவத்திற்கு ஆதரவானவர் என்பதால்தான் அயல்நாட்டு மதங்களான இசுலாமையோ, கிறித்துவத்தையோ ஏற்காமல், இந்திய மதங்களுள் ஒன்றான பவுத்தத்தை அவர் தழுவினார் என்று விளக்கம் கூறுகின்றனர்.

அம்பேத்கர் 1927ஆம் ஆண்டு மனுநீதியை எரித்தவர். இந்துத்துவத்தை எதிர்த்துப் பல்வேறு கட்டுரைகளையும், ஆய்வுரைகளையும் அவர் எழுதியுள்ளார். அவை அனைத்தும் தொகுக்கப்பட்டு இன்று நூல்களாகவும் வெளிவந்துள்ளன. இத்தனைக்கும் பிறகு அவரை இந்துத்துவ தலைவர் என்று கூச்சநாச்சமில்லாமல் அவர்களால் மட்டும்தான் கூறமுடியும். அர்ஜூன் சம்பத் போன்றவர்களின் அடிமை விலங்கையும் உடைப்பதற்குத்தான் அய்யா பெரியார் பாடுபட்டார். என்னதான் தன்னை இந்து என்று அவர் பேசிக்கொண்டாலும், இராம.கோபாலனும் அவரும் ஒருநாளும் ஒன்றாக முடியாது. முகநூலில் வழக்கறிஞர் ஜீவன் எழுதி இருப்பது போல, “அவர்கள் கோயிலுக்குள் கருவறையில் நின்று மணியடிப்பார்கள். இவரோ (அர்ஜூன்சம்பத்) கோயிலுக்கு வெளியே செருப்பு டோக்கன் போடலாம்”. அவ்வளவுதான்! இந்தச் சமூகஅநீதியைச் சற்றும் உணராமல், இந்துத்துவத்தைத் தூக்கிப் பிடிக்கும் அர்ஜூன் சம்பத்துகள், விளங்கியோ விளங்காமலோ திராவிட இயக்கத்தை எதிர்த்துக் கொடிபிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

pe maniarasan 217விளங்கியே அதனைச் செய்கிறார் தோழர் மணியரசன். அம்பேத்கரை ஏற்றுக்கொண்டு, பெரியாரையும், திராவிட இயக்கத்தையும் எதிர்ப்பதில் அர்ஜூன் சம்பத்துக்கும், மணியரசனுக்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. தமிழ்தேசக் குடியரசே தங்கள் இலக்கு என்று கூறும் அவர், கிளை மரத்தில் அமர்ந்து அடி மரத்தை வெட்டும் வேலையை அயராது செய்து கொண்டிருக்கிறார். அண்மையில் மக்கள் திரள் ஆர்ப்பாட்டங்கள் என ஓர் அறிக்கையை அவர் வெளியிட்டிருக்கிறார். 1965ஆம் ஆண்டு மொழிப்போரின் 50ஆம் ஆண்டு நினைவாகச் சில ஊர்களில் ஆர்ப்பாட்ட அறிவிப்பை அவர்கள் இயக்கம் வெளியிட்டுள்ளது. தமிழ்நாட்டில் உள்ள இந்திய அரசு அலுவலகங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களில் தமிழ் மொழி மட்டுமே அலுவல் மொழியாக இருக்கவேண்டும் என்பது உள்ளிட்ட நியாயமான கோரிக்கைகள் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் அந்த அறிவிப்பின் முன்னுரையாக மிகப்பெரிய வரலாற்றுப் பொய்கள் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டுள்ளன.

“மறைமலை அடிகள் 1916இல் தொடங்கிய தனித்தமிழ் இயக்கம், சமற்கிருதத் திணிப்பைத் தடுக்கவும் மற்ற அயல் மொழிகளின் நுழைவைத் தடுக்கவும் நிறுவப்பட்டதுதான்”என்கிறார் மணியரசன். தொடர்ந்து, “1965 ஜனவரி 25 தொடங்கி மார்ச் பதினைந்துவரை 50 நாள் மாணவர்களும் மக்களும் சேர்ந்து நடத்திய தமிழ்த்தேசியப் போர் அது. இந்திய அரசு இராணுவத்தை அனுப்பி மாணவர்களையும், மக்களையும் சுட்டுக் கொன்றது. 300 பேருக்கு மேல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். 10 பேர் வரை தீக்குளித்தும், நஞ்சுண்டும் மாய்ந்தனர்”என்று வரலாற்றின் ஒரு பாதியைக் குறிப்பிடும் அவர், “1938 மொழிப்போர் ஈகம், 1965 மொழிப்போர் ஈகம் ஆகியவற்றைச் சொல்லி வளர்ந்து, ஆட்சியைப் பிடித்த தி.மு.க....” என்று தன் அறிக்கையைத் தொடர்கின்றார். எந்த இடத்திலும், 1938ஆம் ஆண்டு மொழிப்போராட்டத்தில் தந்தை பெரியாரின் பங்களிப்பையும், 1965ஆம் ஆண்டு மொழிப்போரில் தி.மு.கழகத்தின் பங்களிப்பையும், குறிப்பிட்டு விடாமல், கவனமாக வரலாற்றுப் பொய்களை வாரி இறைக்கின்றார்.

மறைமலையடிகளின் தனித்தமிழ் இயக்கம் தமிழ் இனத்தின் போற்றுதலுக்கும் வரவேற்புக்கும் உரியது என்பதை நன்றி உணர்வுடையவர்கள் எவரும் மறுக்கமாட்டார்கள். ஆனால், அவ்வியக்கம் தமிழ் அறிஞர்கள், உணர்வாளர்கள் மத்தியில் மட்டும்தான் நிலைபெற்றிருந்தது என்பதையும் மறுக்க முடியாது. தமிழ் இன, மொழி உணர்வை உழைக்கும் வெகுமக்களிடமும் கொண்டு போய்ச்சேர்த்தது தி--.மு.கழகம்தான் என்பதை மறைக்க நினைப்பது மனசாட்சி உள்ளவர்களின் செயலாக இருக்க முடியாது. 1950களில் தங்களின் சமற்கிருதப் பெயர்களை எல்லாம் தமிழ்ப் பெயர்களாக மாற்றிக் கொண்டவர்கள் தி.மு.கழகத்தினர். நமஸ்காரம் நலிவடைந்து ‘வணக்கம்’வழக்கிற்கு வந்ததே தி.மு.கழகத்தின் எழுச்சிக்குப் பின்னர்தான் என்பதை இன்றைய ஆய்வாளர்கள் கூட ஏற்கின்றனர். ஆனால் மணியரசனுக்கு ஏற்க மனம் வரவில்லை.

65இல் தி.மு.கழக ஆதரவுடன் மாணவர்கள் நடத்திய இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தைத் தமிழ்த்தேசியப் போர் என்கிறார் அவர். போராட்டத்திற்குத் தலைமை வகித்த, எல்.கணேசன் உள்ளிட்ட மாணவர்கள் பெரும்பான்மையோர் திராவிட மாணவர் முன்னேற்றக் கழகத்தைச் சார்ந்தவர்கள். 10 பேர் வரை தீக்குளித்தும், நஞ்சுண்டும் மடிந்தனர் என்று எழுதும் அவர், நெஞ்சில் நேர்மை இருந்தால் அவர்கள் யார் யார், எந்தெந்தக் கட்சியைச் சார்ந்தவர்கள் என்பதையும் சேர்த்து எழுதியிருக்க வேண்டும். அப்படி எழுதியிருந்தால், செத்துப் போனவர்கள் பலர் தி.மு.க.வைச் சேர்ந்தவர்கள் என்னும் உண்மை வெளிப்பட்டிருக்கும். யாரோ செய்த ஈகத்தை அறுவடை செய்வது தி.மு.க-.வா, அறுவடை செய்ய நினைப்பது இவர்களா என்பதை காலம் ஒரு நாள் உணர்த்தும்.

seeman 289கடந்த 24ஆம் தேதி திருச்சியில் நடைபெற்ற நாம் தமிழர் கட்சி மாநாட்டில் வரவேற்புப் பாதாகைகளில் வழிகாட்டித் தலைவர்களின் வரிசை ஒன்று இடம் பெற்றிருக்கிறது. அதில் முதலில் இடம் பெற்றிருக்கிற படம் ஹிட்லரின் படம்தான். நாம் தமிழர் கட்சி, ‘நாம் ஹிட்லர் கட்சி’என்றாகிவிட்டதோ என்னவோ! நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால்(?), அன்பான சர்வாதிகாரம் அமுல்படுத்தப்படும் என்கிறார் சீமான். அது எப்படி? கத்தியால் கழுத்தை அறுக்கும்போது, மெதுவாக அறுப்பார்களோ என்னவோ? தங்கள் ஆட்சியில் கோட்டு, சூட்டு, கூலிங்கிளாஸ், தொப்பியைத் தலையில் போட்டுக்கொண்டு, ஆடு, மாடு மேய்க்கும் வேலை அரசாங்க வேலையாக்கப்படுமாம். பாவம், வெயிலில் வெந்து செத்துப் போய்விடுவார்களே நம் மக்கள் என்று வேதனையாக இருக்கிறது. ஆடு, மாடுகளை இலவசமாய்க் கொடுத்தார் அந்த அம்மையார்.  அதனை விரிவுபடுத்தி வேறு திட்டம் வைத்திருக்கிறார் சீமான்.

திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சியை ஒழிப்போம் என்று கூறும் அவர், மறைமுகமாக ஜெயலலிதாவை ஆதரிக்கிறார். ஜெயலலிதாவும், அவர் மீது வழக்குப் போடுவது போல் பாவனை செய்கிறார். ஜெயலலிதா மீது தொடுக்கப்பட்ட ஊழல் வழக்கே ஜனநாயகம் இல்லை என்பது சீமானின் வாதம். அப்படித்தான், தந்தி தொலைக்காட்சி நேர்காணலில் அவர் சொன்னார். ‘தள்ளிவிட்டுக் கூட இல்லை, தானாகக் கீழே விழுந்தவரை, தடிகொண்டு எல்லோரும் அடிப்பது என்ன ஜனநாயகம்?’ என்று ஜெயலலிதாவுக்காக உருகி உருகிப் பேசினார்.

இவர்களுக்கு மட்டுமில்லை, அய்யா பழ.நெடுமாறன், (சசிகலா)நடராசன், தமிழருவி மணியன் எல்லோருக்கும் ஒரே நோக்கம்தான். எப்படியாவது தி.மு.க.வை ஒழித்துக்கட்டிவிட வேண்டும் என்பது!

அது ஒருநாளும் நடக்காது!

Pin It