கீற்றில் தேட

மனுநீதிச் சோழன் என்று ஒரு அரசன் திருவாரூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்டதாகவோ அல்லது தமிழ்நாட்டில் வேறு எந்த ஊரையும் தலை நகராகக் கொண்டு ஆண்டதாகவோ எந்த வரலாற்று ஆசிரியரும் குறிப்பிடவில்லை. சங்க இலக்கியம் மனுநீதிச் சோழன் பற்றிப் பேசவில்லை. அவன் யாரிடமும் போர் புரிந்ததாகவோ, வள்ளலாக இருந்து வாரி வழங்கியதாகவோ சங்கப் புலவர்கள் யாரும் பாடவில்லை.

தமிழக வரலாறு பேசாத, சங்கப்புல வர்கள் பேசாத மனுநீதிச் சோழன் எங்கிருந்து முளைத்தான்?- மனுநீதிச் சோழன் பற்றித் தமிழ் இலக்கியம் எப்போது பேசத் தொடங்குகிறது? கேள்வி கேட்டால் சிலப் பதிகாரத்தைக் கை காட்டுகிறார்கள். சிலப்பதிகாரத்தின் காலம் எது என்பதில் கருத்து வேறுபாடு இருந்தாலும், அது சங்க காலத் திற்குப் பிந்தியது என்பதில் கருத்து வேறுபாடு இல்லை.

இளங்கோவின் படைப்பு உண்மையில் மனுநீதிச் சோழன் பற்றிப் பேசுகிறதா? மனுநீதிச் சோழன் திருவாரூரைத் தலைநக ராகக் கொண்டு கோலோச்சினான் என்பதற்குச் சிலப்பதிகாரத்தில் காணப்படும் ஆதாரங்கள் யாவை? அவற்றை இனிமேல் பார்க்கலாம்-.

கணவன் கோவலன் கொலை யுண்ட பின்னர் வெகுண்டு எழுந்த கண்ணகி பாண்டிய மன்னனிடம் நீதி கேட்டு, பாண்டியன் அவைக்கு வருகிறாள், அவனிடம் தன் ஊரின் பெருமையைப் பேசுகிறாள்.

“தேரா மன்னா? செப்புவது உடையேன்-/எள்அறு சிறப்பின் இமையவர் வியப்ப/புள்ளறு புன்கண் தீர்த்தோன் அன்றியும்/வாயிற் கடைமணி நடுநா நடுங்க/ஆவின் கடைமணி உகுநீர் நெஞ்சு சுட/தான்தன்/அரும்பெறல் புதல்வனை ஆழியின் மடித்தோன்/பெரும்பெயர்ப் புகார்என் பதியே...”

மனுநீதிச் சோழன் கதை சில வரிகளில் சொல்லப்பட்டாலும், மனுநீதிச் சோழன் பெயரைக் கண்ணகி குறிப்பிட வில்லை, திருவாரூர் பெயரும் இடம் பெற வில்லை. அவர் சொல்லும் ஊர் புகார்தான்.

சிலப்பதிகாரம் சங்க காலத்திற்குப் பிற்பட்ட இலக்கியம். சங்க காலத்திற்கும் சிலப்பதிகார காலத்திற்கும் இடையே புராணங்கள் தமிழ்நாட்டில் புழக்கத்திற்கு வந்துவிட்டன. கண்ணகி குறிப்பிடும் இன்னொரு மன்னனான சிபிச்சக்கரவர்த் தியும் மனுநீதிச் சோழனும் புராணக் கதைகள். வட நாட்டுப் புராண மரபுகள் தமிழ்நாட்டு மன்னர்களாக அவதாரம் எடுத்துவிட்டன. சிபியின் கதை வடநாட் டில் இருந்த கதை. அவன் சோழ மன்னன் ஆனான். மனுநீதிச் சோழன் சிபிச் சக்கரவர்த்திபோல வடநாட்டு மன்னன் அல்லன். மனுநீதியை மக்களிடம் பரப்பு வதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கற்பனைப் பாத்திரம். சிலப்பதிகாரத்தின் பெருமை பேசியவர்களும், அதற்கு உரை எழுதியவர் களும் கண்ணகி சொல்லாத மனுநீதிச் சோழனையும், திருவாரூரையும் தங்கள் உரையில் “விளக்க உரை”யாகக் கொண்டு விட்டனர்.

சிலப்பதிகாரத்தில் மனுநீதிச் சோழன் பெயரும், திருவாரூர் பெயரும் குறிப்பிடப் படவில்லை என்றால், எந்த இலக்கியம் குறிப்பிடுகிறது? பெரிய புராணம்தான். சிலப்பதிகாரத்தின் காலத்திற்கும், பெரிய புராண காலத்திற்கும் இடைவெளி பல நூற்றாண்டுகளாகும். இந்த நூற்றாண்டு களில் மனுநீதிச் சோழனின் கதை புதிய முகவரியைப் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

திருவாரூர் தியாகராய சுவாமி கோயில் பற்றி தமிழக அரசின் தொல்லியல் துறை எஸ். பொன்னுசாமி என்பவர் எழுதிய ஒரு நூலை (Sri Thiyagaraja Temple, Thiruvarur) 1927இல் வெளியிட் டுள்ளது. அந்த ஆங்கில நூலின் ஒரு பகுதியைப் பார்க்கலாம்.

“Again the silappathigaram refers to the noble courage of this king, but the lines convey an air of mystery to the incident, as they do not say that the incident had taken place at thiruvarur. He is referred to only as an ancestor of the Cholas of Puhar. It is only in the Periyapuranam that the incident is specifically localised at Thiruvarur”

சரி, பெரிய புராணம் என்ன சொல்கிறது என்று பார்ப்போம்.

பெரியபுராணம் தொடக்கத்திலேயே திருவாரூரின் திருநகரச் சிறப்பு பற்றி 86ஆவது பாடல் முதல் 135ஆவது பாடல் வரை கூறுகிறது. இங்கேதான் மனுநீதிச் சோழனின் ஊர் திருவாரூர் என்றும் அவன் தன் மகனையே பசுவுக்கு நீதி வழங்கத் தேர்க்காலில் ஏற்றிக் கொன்றான் என்றும் கதை சொல்லப்படுகிறது-.

சிலப்பதிகாரத்திற்கும், பெரியபுராணத்திற்கும் இடையில் இருப்பவை நூற்றாண்டுகள் பல. அப்படி யிருந்தும், இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் தோன்றிய தமிழ் இலக்கியங்கள் ஏன் மனு நீதிச் சோழனைப் பற்றிப் பேசவில்லை?

இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில்தான் பக்தி இலக்கியங்கள் தோன்றின. அப்பரும், சம்பந்தரும், சுந்தரரும், திருவாரூர் கோயில் வந்து பதிகங்கள் பாடி யிருக்கிறார்கள். சுந்தரர் பரவை நாச்சியா ரைப் பார்த்து மையல் கொண்டதும் திருவாரூரில்தான். அங்கு குடிபுகுந்த இறைவன்தான் “இன்று முதல் நீ எனக்குத் தோழன்” என்று சுந்தரரைத் தோழன் ஆக்கினான். திருவாரூரிடம் அவ்வளவு தொடர்பு கொண்ட சுந்தரர் மனுநீதிச் சோழனை பாடவில்லை, ஏன்?

சுந்தரர் தீண்டாத மனுநீதிச் சோழனை சேக்கிழார் தீண்டியது ஏன்?

பிற்காலச் சோழர்களிலும் பிற்காலத் தவர் தங்களின் பாரம்பரியப் பெருமை பேச மனுநீதிச் சோழனைத் தன் முன்னோராகக் காட்டிக் கொண்டார்கள். இந்தப் பாரம்பரியப் பெருமையை மன்னர்களுக்குச் சூட்டும் திருப்பணியை அமைச்சர் சேக்கிழார் திறம்படச் செய்து காட்டினார். திருவாரூர் கோயில் கல் வெட்டுகள் மனுநீதிச் சோழனைப் பற்றிப் பேசுகிறதே என்று சிலர் கேட்கலாம். அவை எல்லாம் காலத்தால் பிந்தியவை. திரு வாரூர் கோயில் கல்வெட்டுகள் சேக்கிழார் காலத்துக்கு முந்தியவையா, பிந்தியவையா, சமகாலத்தவையா என்பதை உறுதியாக நிர்ணயிக்க முடியாவிட்டாலும், அவை பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண்டில் பொறிக்கப் பட்டவை என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். விக்கிரம சோழன் காலத்தியது என்கிறார்கள். எனினும் அந்தக் கல்வெட்டுகளுக்கு வரலாற்று முக்கியத் துவத்தை அளிக்க முடியாது. இது பற்றி தொல்பொருள் ஆராய்ச்சித் துறையின் வெளியீடு இவ்வாறு கூறுகிறது.

“However, the inscription does not establish the historicity of the legend as the period in which Manu lived is not referred to”

பெரிய புராண காலத்தில் மனுநீதிச் சோழன் “கதை” பிரபல மடைந்ததற்கு இன்னும் சில காரணங்களும் உண்டு. பிற்காலச் சோழர்களின் ஆட்சியில் சைவ சமயத்தின் நிலை எவ்வாறு இருந்தது என்பதை கவனிக்க வேண்டும். சோழர்கள் மாறாத சிவன் வணக்கத் தைக் கொண்டவர்கள். அவர்களுக்கு “சிவன்”தான் எல்லாம். அவர்கள் சமயம் சைவம்; ஆனால் அவர் களுக்கு சிவனின் வரலாறோ, சைவத்தின் வரலாறோ தெரியாது. அவர்கள் பாமரத்தனமாக சிவனை வணங்கினார்கள். அவர்களுக்கு வைதீகச் சைவமும் ஒன்றுதான், சித்தாந்த சைவமும் ஒன்றுதான். இரண்டிற்கும் உள்ள முரண்பாடு தெரியாது. தமிழ்நாட்டுச் சைவம், வட நாட்டு வேதங்களுக்கு இரையான போதும் தங்களின் சொந்த முகத்தை முற்றிலும் இழக்கவில்லை என்ற பார்வை அவர்க ளுக்குக் கிடையாது. வரலாற்றுப் பார்வையும், தத்துவப் பார்வையும் இல்லாமல், இதுவும் சைவம், அதுவும் சைவம், அது வட மொழியில், இது தமிழ் மொழியில் என்று எளிதாகப் புரிந்து கொண்டார்கள். என்றாலும் பிராமணியம் மேலானது என்ற பார்வையை அவர்கள் கொண்டிருந்தார் கள். அதனால்தான் கோயிலில் வடமொழி உள்ளே இருந்தது. தென்மொழி வெளியே இருந்தது. தேவார காலத்தில் சிவனைத் தொட்டு வணங்கிய “கண்ணப்பன்” பின்னர் சிவனை நெருங்க முடியாதவனானான்.

பிற்காலச் சோழர்களுக்கு தேவாரமும் வேண்டும், வடநாட்டு வேதமும் வேண்டும். ஆனால் இந்த இரட்டைக் கொள்கை சம நிலையில் இல்லை. வேத மரபு ஓங்கிய நிலையில் இருந்தது. அதன் விளைவு வேத மரபின் “மனுநீதி” தமிழ் நாட்டுக்கு இறக்கு மதி செய்யப்பட்டது. மனுநீதியை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ள பிற்காலச் சோழர்கள் மனு நீதிக்கு ஐ.எஸ்.ஐ முத்திரை பதித்தார்கள்.

சோழர்கள் ஆட்சியில் அரசியல், அதிகாரம் மன்னர்கள் கையில் இருந்தா லும், சமூக அதிகாரம் பிராமணியத்திடம் இருந்தது. சம்பந்தர் காலத்தைவிட சோழர்கள் காலத்தில் பிராமணியம் உச்சத்தை நெருங்கியது. நாயக்கர்கள் காலத்தில் உச்சத்தைத் தொட்டது.

நன்றி - ‘தீக்கதிர்’ பொன்விழா மலர் 2013.

Pin It

நாம் தமிழர் இயக்கத்தின் தலைமை ஒருங்கிணைப்பாளர் சீமான், திராவிட இயக்கம் குறித்துப் பேசியுள்ள காணொளியை, உங்களில் பலர் இணையத்தளத்தில் பார்த்தும் கேட்டும் இருக்கக் கூடும். அந்த வாய்ப்பு இல்லாத நண்பர்களுக்காக, அவர் பேச்சை, ஓர் எழுத்தும் மாறாமல், அப்படியே கீழே தருகின்றேன்:&

“திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் - முன்னேற்றம் என்பதற்குப் பொருள் என்ன - திருடர் முன்னேற்றம் - அதுதான் அதுக்குப் பொருள். அதிகபட்சம், திராவிடக் கொள்கை, திராவிடக் கொள்கைங் கிறாங்களே, என்ன? நாங்க வந்துதான் சுயமரியாதைத் திருமணம் நடத்தி வச்சோம். நாங்க வந்துதான் விதவைத் திருமணம் நடத்தி வச்சோம். போங்கடா வெட்டிப் பயல்களா...

எங்க ஊர்ல பாத்தா..., அண்ணன் செத்துப்போயிட்டான். அண்ணன் பொண்டாட்டி கைக்குழந்தையோட நிக்குது, தம்பி கட்டிக்கிட்டான். நீயா செஞ்சு வச்சே? காலம் காலமா இப்பிடித் தான் நடந்துகிட்டிருக்கு.

‘சீர்திருத்தத் திருமணம் நடத்தி வச்சிட்டோம்’... எங்க ஊர்ல எல்லாம், அய்யர், கிய்யர் எல்லாம் கெடையாது. சும்மா வருவாய்ங்க. மோளத்தைத் தட்டுவாய்ங்க. கல்யாணத்தை நடத்தி வச்சிட்டுப் போயிருவான்க.

இதுக்கு ஒரு இயக்கமா, இதுக்கு ஒரு... இது ஒரு தத்துவமா?

நாங்கதான் ‘ஜில்லாவ’ ‘மாவட்டம்’ ஆக்கினோம்.

திராவிட இயக்கம் இல்லேன்னா நாங்க எல்லாம் படிச்சே இருக்க முடியாது. அப்படியா? இந்தியாவிலே அதிகம் படிச்சவங்க இருக்கிற மாநிலம் கேரளாங்கிறான். அங்க திராவிட இயக்கந்தான் படிக்க வச்சுதா? இந்தியாவில மத்த மாநிலங்கள்ல எல்லாம், ஆடு மாடு மேய்ச்சுக் கிட்டுப் படிக்காமலா திரியரான்? எங்களவிட நல்லாப் படிச்சு, வேல வெட்டிக்குப் போயிட் டிருக்கான். நாங்க ஏன் இப்பிடித் திரியரோம்? இதெல்லாம் அரசின் கடமை. நான் வாக்குச் செலுத்தி, அதிகாரத்தைக் குடுத்து ஒருத்தனை ஆள வைப்பது என்பது என் தேவையை நிறைவு செய்ய”.

நண்பர்களே! மேலே காணப்படும் ‘அறிவார்ந்த’ பேச்சை, அவர் எந்த ஊரில், எப்போது பேசினார் என்ற குறிப்பு எதுவும், அந்தக் காணொளியில் இடம்பெறவில்லை. அவர் பேச்சையும், என் பேச்சையும் வெட்டி வெட்டி, ‘சீமான் $ சுப.வீரபாண்டியன்’ என்ற தலைப்பின் கீழ் யாரோ பதிவேற்றம் செய்துள்ளனர்.

இந்தப் பேச்சிற்கு நாம் விடை சொல்ல வேண்டுமா, விதண்டாவாதம் செய்பவர்களோடு விவாதம் செய்து காலத்தை வீணாக்க வேண்டுமா என்ற வினாவை நண்பர்கள் சிலர் எழுப்பினர்.

நம் விளக்கங்களை எல்லாம் கேட்டுச் சீமான் மாறிவிடுவார் என்ற நம்பிக்கை எனக்கும் இல்லை. திட்டமிட்ட உள்நோக்கங்க ளோடு, தூங்குவது போல நடிப்பவர்களை யாராலும் எழுப்ப முடியாது. ஆனாலும், அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்கள், கேலியும் கிண்டலும் நிறைந்த அவர் பேச்சில் ஈடுபாடு கொண்டு, உண்மைக்கு எதிர்த்திசையில் பயணம் தொடங்கிவிடக்கூடாதே என்ற அச்சத்தில், சிலவற்றை நாம் விளக்கியே ஆக வேண்டியுள்ளது. மற்றபடி, சீமானை வசை பாடுவதோ, அவரோடு மல்லுக்கு நிற்பதோ நம் நோக்கமில்லை.

மேடையேறத் தொடங்கிய காலத்தில், சீமான் தன்னை, “நான் மார்க்சின் மாணவன், பெரியாரின் பேரன், தம்பியின் தம்பி” என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டுதான் பேசத் தொடங் குவார். அதனால்தான் பெரியாரின் பிள்ளைகளும் அவரை நம்பி, மதித்துக் கூட்டங்களுக்குப் பேச அழைத்தனர். இப்போது கிளை மரத்தில் அமர்ந்து கொண்டு அடி மரத்தை வெட்டுகின் றார். திராவிட இயக்கம் என்ன செய்து விட்டது என்றும், இது வெல்லாம் ஒரு கொள்கையா, இதற்கெல்லாம் ஓர் இயக்கமா என்றும் கேட்கின்றார்.

மேலே உள்ள அவருடைய பேச்சில், அவர் முன்வைக்கும் செய்திகள் மூன்று -

1. சுயமரியாதைத் திருமணம், விதவைத் திருமணம் போன்றவைகள் எல்லாம், திராவிட இயக்கத்திற்கு முன்பே இருந்தன.

2. ‘ஜில்லா’வை மாவட்டமாக்கிய, ‘தமிழ்மயமாதல்’ ஒன்றும் பெரிய செயல் இல்லை.

3. திராவிட இயக்கம்தான் கல்வியைத் தந்தது என்பது உண்மையில்லை.

ஆக மொத்தம், திராவிட இயக்கத்தின் சமூகப் பணி, மொழிப் பணி, கல்விப்பணி ஆகிய அனைத்தையும் சீமான் மறுக்கிறார். ‘துக்ளக்’ இதழைத் தவிர, மற்ற பார்ப்பனர்கள் கூட, இப்படிக் கூசாமல் பொய் சொல்வதற்குச் சற்றுத் தயங்குவார்கள். முற்றிலும் பொறுப்பற்ற தன்மையும், சமூக அக்கறையும் அற்றவர்களால் மட்டுமே இப்படியெல்லாம் பேசமுடியும்.

சங்ககாலம் தொட்டே, கணவனை இழந்த பெண்கள், பல்வேறு கொடுமைகளுக்கு ஆளாகியுள்ளனர். அதற்குப் பல்வேறு சான்றுகள் உள்ள போதிலும், புறநானூற்றில் இடம் பெற்றுள்ள, ‘பல்சான்றீரே, பல்சான்றீரே!’ எனத் தொடங்கும், அரசி பெருங்கோப்பெண்டு எழுதியுள்ள ஒரு பாடலே போதுமா னது. ‘கணவனை இழந்தோர்க்குக் காட்டுவது இல்’ என்றுதான் சிலம்பும் கூறுகின்றது.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் இடைக்காலம் வரையில், அந்தக் கொடுமை அப்படியேதான் தொடர்ந்துள்ளது. அதற்கு இரு சான்றுகளைக் காணலாம்.

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், 1887ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட, டபிள்யு. ஜே. வில்கின்சின் ஆங்கில நூல் ஒன்று அண்மையில், தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளியாகி யுள்ளது. ‘நவீன இந்துத்துவம்’ என்பது அதன் பெயர். அந்நூலிலிருந்து சில வரிகள் கீழே :-

“(விதவையானவள்) ஒரு நாளைக்கு ஒரு தடவைதான் உண்ண வேண்டும். மாதத்தில் இருமுறை, அதனையும் தவிர்த்து, உணவும், தண்ணீரும் அருந்தாமல் 48 மணிநேரம் இருக்க வேண்டும்.......வங்காளத்தில் உள்ள ‘சநாதன தர்ம ரட்சிணி சபா’, மருத்துவக் காரணங்களுக் காக, முற்றிலும் உண்ணாமல் இருப்பது உகந்தது அல்ல என்றால் தண்ணீரை மட்டும் அருந்தலாம் என்று விதித்திருக்கிறது.”

இதுபோல இன்னும் பல கொடுமை யான செய்திகளை அந்நூல் விளக்குகிறது. இன்னொரு பகுதியில், கொட்டும் பனியில், ஈரப் புடவையுடன் அந்தப் பெண் நிற்க வேண்டிய சடங்கை எடுத்துக் காட்டுகிறது-. இவ்வாறு ‘கைம்மை நோன்பு’ என்னும் பெயரால், பெண்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள் ஏராளம்.

இன்னொரு சான்றாக, 20ஆம் நூற்றாண்டில், காந்தியார் கூறுவதைக் கவனிக்கலாம். “15 வயதுள்ள ஒரு பால்ய விதவை, தானாகவே விதவை வாழ்வைக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று சொல்வது, அவ்விதமாகச் சொல்வோரின் கொடூர சுபாவத்தை யும், அறியாமையையுமே விளக்குகிறது” என்கிறார் காந்தியார்.

15 வயதிலேயே ஒரு பெண் விதவை ஆகிவிட்டாளா என்று எண்ண வேண்டாம். அப்போது குழந்தை மணம் நடைமுறையில் இருந்ததால், 1 வயதுக்கும் 5 வயதுக்கும் இடைப்பட்ட குழந்தை விதவைகளின் எண்ணிக்கை 11,892 என்று, 1921ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு கூறுகின்றது. அதே கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியா முழுவதும், 30 வயதுக்குட்பட்ட விதவைகள் 26,31,788 பேர் இருந்துள்ளனர்.

கைதட்டல்களுக்காக, எல்லோரையும், எல்லாவற்றையும் கேலி செய்து பேசும் சீமான்களுக்கு இந்த வலியும் வேதனையும் புரியாது. இதயமும், அதில் ஈரமும் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே அவை விளங்கும்.

இந்தியா முழுவதும் ஏறத்தாழ இதே நிலைதான் இருந்தது. ஆங்காங்கே தோன்றிய சமூக இயக்கங்கள்தாம் இந்நிலையைச் சிறிது சிறிதாக மாற்றின. அவற்றுள் திராவிட இயக்கத்திற்குக் குறிப்பி டத்தக்க பங்கு உண்டு. ஐம்பதுகளிலும், அறுபதுகளிலும், சுயமரி யாதைத் திருமணம், கைம்பெண் மறுமணம் ஆகியவை, ஒவ்வொரு சமூகத்திலும், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஏற்படுத்திய கிளர்ச்சிகளைச் சீமான் போன்றவர்கள் கண்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. படித்தும் அறிந்து கொள்ள முயலவில்லை.

அடுத்ததாக, சமற்கிருதத்திற்கு எதிராகத் திராவிட இயக்கம் தொடுத்த போரையும், ஜில்லாவை மாவட்டம் ஆக்கிவிட்டால் போதுமா என்று கேட்டுக் கேலி செய்கிறார். அக்கிராசனர் தலைவர் ஆனதும், காரியதரிசி செயலாளர் ஆனதும், நமஸ்காரம் வணக்கம் ஆனதும் அவ்வளவு எளிதில் நடந்துவிடவில்லை. பெரும் போராட்டங்களுக்குப் பிறகே, தமிழகத்தின் தமிழ்த் தெருக்களில் தமிழோசை கேட்கத் தொடங்கியது. தனித்தமிழ் இயக்கத்திற்கு அதில் பெரும்பங்கு உண்டு. எனினும் அந்த உணர்வை வெகுமக்களிடம் கொண்டு சென்ற இயக்கம் திராவிட இயக்கம்தான்-.

தமிழ் உணர்வைக் கூடக் கேலி செய்யும் சீமான் நடத்தும் இயக்கத்திற்கு, நாம் தமிழர் இயக்கம் என்று பெயர்!.

மூன்றாவதாக, திராவிட இயக்கத்தின் கல்விப்பணியை அவர் மறுக்கின்றார். திராவிட இயக்கம்தான் படிக்க வைத்தது என்றால், கேரள மக்களை யார் படிக்க வைத்தார்கள் என்று கேட்கிறார். கேரளாவிலும் திராவிட இயக்கத்தின் தாக்கம் இருந்தது என்பதை மறுக்க முடியாது. அதனால்தான், கேரள அரசும், தமிழக அரசும் இணைந்து வைக்கத்தில் பெரியாருக்குச் சிலை வைத்துள்ளன. எனினும், உலகம் முழுவதும் உள்ள மக்கள் அனைவரையும் திராவிட இயக்கம்தான் படிக்க வைத்தது என்று நாம் கூறவில்லை. தமிழகத்தில் திராவிட இயக்கத்தின் பங்கு பற்றிப் பேசும்போது தான் அவ்வாறு குறிப்பிடுகிறோம்.

ஒவ்வொரு பகுதியிலும் அந்தந்தச் சூழலுக்கு ஏற்ப, சமூக இயக்கங்கள் தோன்றி வளரும் என்பதுதானே இயல்பு. கேரளாவில் பொதுவுடைமை இயக்கம், நாராயண குரு இயக்கம் போன்றவை செயலாற்றின. 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே, மராட்டியத்தில் மகாத்மா ஜோதிராவ் பூலே தொடங்கிய இயக்கம், கல்வி மற்றும் சமூகப் பணி ஆற்றியது. வட இந்தியாவில் ராம் மனோகர் லோகியாவின் இயக்கம் சமூக நீதி விழிப்புணர்வை உருவாக்கியது.

இன்னொன்றையும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். திராவிட இயக்கம் தோன்றியிராவிட்டால், தமிழகம் அப்படியே தேங்கிப் போயிருக்கும் என்று நாம் கூறவில்லை. அது இயங்கியல் கோட் பாட்டிற்கே எதிரானது. இன்னொரு இயக்கம் தோன்றி அப்பணி யைச் செய்திருக்கும் என்பதுதான் உண்மை. வெற்றிடத்தைக் காற்று நிரப்பும் என்பதே அறிவியல்.

ஆனால் அதற்காக, பணியாற்றிய இயக்கங்களின் பங்களிப்பை நாம் குறைத்து மதிப்பிட வேண்டியதில்லை. மார்க்சும், பிரபாகரனும் தோன்றியிராவிட்டால், அந்த இடத்திற்கு வேறு இருவர் வந்திருப்பார்கள் என்பது சரிதான். அதற்காக மார்க்சை யும், பிரபாகரனையும் கேலி செய்து பேசுவது அநாகரிகம்.

இறுதியாய் நண்பர் சீமானுக்கு ஒன்று மட்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன். உங்களின் அரசியல் நோக்கங்களுக்காகவும், அதிகாரக் கனவுகளுக்காகவும், உங்களை நம்பி உங்கள் பின்னால் வரும் இளைய தலைமுறையினரிடம் வரலாற்றைத் திரித்துச் சொல்லி, அவர்கள் உங்கள் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கைக்குத் துரோகம் செய்யாதீர்கள்!

Pin It

இந்தியாவுக்கான இலங்கையின் உயர் ஆணையர் கரியவாச, இலங்கை அரசாங்கத்தில் வேலை பார்க்கும் ஓர் ஊழியர்.

இந்தியா சொல்வதை இலங்கைக்கும், இலங்கை சொல்வதை இந்தியாவுக்கும் சொல்வதோடு அவரின் வேலையை நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

அதை விட்டுவிட்டு, சிங்கள இனவாதச் சிந்தனையை இந்திய மண்ணில் விதைப்பதற்கும், அரசியல் சித்து விளையாட் டுகளைச் செய்ய முனைவதற்கும் அவர் முயற்சிக்கக் கூடாது.

சிங்கள இனவாத அரசால் ஈழத் தமிழர்கள் உடைமைகள் இழந்தும், உயிரிழந்தும் கொடுமைகளுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள். தமிழக மக்கள் உள்ளத்தால் பெரும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட நிலையில் சிங்கள இனம், வட இந்திய வங்காளி - ஒரிய இனத்தின் வம்சாவாளியினர் என்று சொல்லித் தில்லு முல்லு வேலைகளில் ஈடுபட்டவர் கரியவாச.

இலங்கையில் ஈழத்தமிழர்களைக் கொன்று குவித்ததோடு அல்லாமல், வட இந்தியா தமிழகத்தோடு ஓர் இனப்போர் நிகழ்த்த வேண்டும் என்பதுபோலக் கரியவாசவின் கரிய வார்த்தைகள் அமைந்திருக்கின்றன.

அப்போதே இந்திய உள்விவகாரங்களில் தலையிடாதே என்று மத்திய அரசு அவரை அழைத்துக் கண்டித்திருக்க வேண்டும். கண்டிக்கவில்லை.

இப்பொழுது, இலங்கை காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா கலந்து கொள்ளக் கூடாது என்று தமிழக சட்டப்பேரவை ஒருமனதாக ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றி இருக்கிறது. இது தமிழக சட்டப்பேரவையின் உரிமை.

இத் தீர்மானம் இயற்றிய சிலமணி நேரங்களில், இம்மாநாட்டில் மன்மோகன்சிங் பங்கேற்காவிட்டால், யாருக்கு இழப்பு என்பதை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும் என்றும், இம் மாநாட்டில் பங்கேற்காவிட்டால் இந்தியா தனிமைப்படுத்தப்படும் என்றும், தமிழக அரசுக்கு இலங்கை பற்றிச் சரியான தகவல் கொடுக்கப்படவில்லை என்றும் நாக்குத் தடித்துப் பேசியிருக்கிறார் கரியவாச.

இந்திய மண்ணில் இருந்து கொண்டு இந்தியா தனிமைப்படுத்தப்படும் என்று பேசியது இந்தியாவின் சுயமரியாதையை இழிவுபடுத்துவது.

தமிழக அரசின் பேரவைத் தீர்மானத்தை விமர்சித்தது பேரவையின் உரிமை மீறல்.

இந்த இரு குற்றங்களுக்கும் மத்திய அரசு கரியவாசவை உடன் நாடுகடத்த வேண்டும். அல்லது தமிழக சட்டப் பேரவை அவரைப் பேரவைக் குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தித்தண்டிக்க வேண்டும்.

நச்சு விதையை முளையிலேயே கிள்ளி எறியாவிட்டால் அது மரமாகி வெட்ட வேண்டிய நிலைமை ஏற்படும்.

கரியவாச இராஜ்நாத் சிங்கைச் சந்தித்துப் பேசுகிறார் இந்தியாவில்.

ஈழப்போரின் போது மவுனம் காத்த பா.ஜ.க.,வின் ஆதரவை இலங்கை அரசுக்காகத் திரட்டும் வேலையைச் செய்கிறாரா? இது ஒரு மரியாதைக்குரிய சந்திப்பு என்று சொன்னால், ஏனைய கட்சித் தலைவர்களை ஏன் சந்திக்கவில்லை?

கரியவாசவின் பேச்சும் செயலும் ஐயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இனியும் அவர் இலங்கையின் உயர் ஆணையராகத் தொடர்வது இந்திய இறையாண்மைக்கே ஆபத்தாகப் போய்விடும்.

Pin It

1959ஆம் ஆண்டு இந்து சமய அறநிலையத்துறை சட்டத்தில் ஒரு திருத்தத்தைக் கொண்டுவரும் சட்ட முன்வடிவு(மசோதா) ஒன்று, ஜெயலலிதா தலைமையிலான அ.தி.மு.க., அரசினால், தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தில் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது. அதன்படி, ‘கடவுள் நம்பிக்கை உடையவர்கள்தான் கோயில்களில் அறங்காவலர்களாகப் பணியாற்ற முடியும்’.

சமய நிறுவனங்கள் எதற்கும் அறங்காவலராகப் பணியமர்த்தம் செய்வது குறித்த, (தமிழ்நாடு சட்டம் 22--/1959)இன் 26ஆம் பிரிவின் (1)ஆம் உட்பிரிவு உள்பட சில பிரிவுகள் திருத்தம் செய்யப்பட இருக்கின்றன. 26(1) பிரிவு அறங்காவலர்களின் தகுதி யின்மைகள் குறித்துச் சொல்கிறது. இந்தப் பிரிவிற்கு முன்பாக, 25 - கி என்ற பிரிவு புதிதாகச் சேர்க்கப்பட இருக்கிறது. இந்தத் திருத்தப் பிரிவு, அறங்காவலர்களின் தகுதிகளைப் (Qualifications of trustees) பற்றிச் சொல்வதாகும்.

நேர்மையானவராக இருக்க வேண்டும், எந்தவிதமான குற்றமும் செய்யாதவராக இருக்க வேண்டும், அறங்காவலர் பணியைச் செய்வதற்குப் போதுமான நேரம் ஒதுக்கக்கூடியவராக இருக்க வேண்டும். இவற்றையெல்லாம் விட, முதல் தகுதியாக, அவர் கடவுள் நம்பிக்கை உடையவராக இருக்க வேண்டும் (If he has faith in God) என்கிறது அந்த மசோதா.

அர்ச்சகர் பணிக்கு ஆள் எடுக்கும் போது, அவருக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது சரிதான். ஆனால் அறங்காவலர் பணி என்பது நிர்வாகத்தோடு மட்டுமே தொடர்புடையது. கோயில் பணிகள் சரியாக நடக்கின்றனவா, வரவு - செலவுக் கணக்குகள் முறையாக இருக் கின்றனவா என்பன போன்ற பணிகளே, அறங்காவலர்களுக்கு உரியவை. இதற்கும், கடவுள் நம்பிக்கைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்க முடியும்? கணக்குகளைச் சரிபார்ப்பதில் பயிற்சியும், நிர்வாகத் திறனும், நேர்மையும் உடையவராக இருந்தால், அவையே போதுமான தகுதிகள். ஆனால், புதிதாகக் கடவுள் நம்பிக்கையும் வேண்டும் என்னும் திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்திருப்பது ஏன் என்று புரியவில்லை.

கோயில் தொடர்புடைய பணி என்பதனாலேயே, கடவுள், மதம் ஆகியனவற்றில் ஈடுபாடு இருந்தால் பொருத்தமாக இருக்கும் என்ற எண்ணம் மக்களிடையே இருக்கக் கூடும். கடவுள் நம்பிக்கை உடையவர்கள் கணக்குகளைச் சரியாக எழுதுவார்கள் என்பதும், கோயில் பணத்தைத் தொடுவதற்கு அஞ்சுவார்கள் என்பதும் பொதுவான நம்பிக்கை. ஆனால் நடைமுறை உண்மைகளோ வேறு மாதிரியாக உள்ளன.

சென்னை மயிலாப்பூரில் உள்ள கபாலீஸ்வரர் கோயிலுக்குச் சொந்தமான, இடங்கள் 473 பேருக்கு வாடகைக்கு விடப்பட்டுள்ளன. அவர்களில் ஏறத்தாழ 60 விழுக்காட்டினர் ஒழுங்காக வாடகை களைக் கொடுப்பதில்லை. இதனை ஆதாரப்பூர்வமாக அண்மையில், அரசு வெளியிட்டுள்ளது. அக்கோயிலின் துணை ஆணையரும், செயல் அலுவல ருமான, ஏ.டி.பரஞ்சோதி, வாடகை பாக்கி உள்ளவர்களின் பட்டியலை அச்சிட்டு வெளியிட்டுள்ளதோடு, அவரவர் இடங்களில் அந்த அறிக்கையை கொண்டு போய் ஒட்டுவதற்கும் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார். அந்தப் பட்டியலைப் பார்த்தால், நமக்குத் தலை சுற்றுகிறது.

பக்தி நிரம்பிய, செல்வம் கொழிக்கும் தனிமனிதர்களும், நிறுவ னங்களும் அந்தப் பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ளனர். அவாள்களையே பெரும்பான்மையாகக் கொண்டிருக்கும் மயிலாப்பூர் கிளப் பெரும்தொகையை நிலுவையாக வைத்துள்ளது-. பாரதிய வித்தியா பவன் செலுத்த வேண்டிய நிலுவைத் தொகை 31 இலட்சத்திற்கும் கூடுதலாக இருக்கிறது-. வெங்கடேசா அக்கரகாரத் தெருவில் உள்ள செலக்ட் அன் கோ, 7.38 இலட்சம் ரூபாயை இன்னும் கட்டாமல் இருக்கிறது. இப்படி ஒரு பெரிய பட்டியலே உள்ளது. எனவே, கடவுள் நம்பிக்கை உடையவர்கள் கோயிலுக்-குக் கொடுக்க வேண்டிய பணத்தில் நிலுவை எதுவும் வைக்க மாட்டார்கள் என்று கருதுவது வெறும் மூடநம்பிக்கையாகத்தான் உள்ளது-.

இதனை விட, இன்னொரு பெரிய செய்தி இருக்கிறது. சிதம்பரத்தில் உள்ள, தில்லையாண்டவர் கோயிலை, கலைஞர் தலைமையிலான சென்ற அரசு தன் பொறுப்பில் எடுத்துக் கொண்டபோது, அதற்குத் தீட்சிதர்கள் உள்ளிட்ட பக்த கோடிகள் அனைவரும், பெரும் எதிர்ப்பைக் காட்டினர். கால காலமாக இருந்துவரும் மரபை உடைக் கக் கூடாது என்றனர். தீட்சிதர்களிடம் இருந்தால்தான், கோயில் சொத்துகள் பத்திரமாக இருக்கும், அரசு அதிகாரி களிடம் போனால், செல்வமெல்லாம் கொள்ளை போய்விடும் என்றார்கள். உண்மையோ எதிர்மாறாக இருக்கிறது. அரசே தந்திருக்கும் புள்ளிவிவரத்தை நாம் பார்க்கலாம்.

தீட்சிதர்களின் பொறுப்பில் சிதம்பரம் கோயில் இருந்தபோது, அவர்கள் காட்டிய சராசரி ஆண்டு வருமானம், வெறும் 35ஆயிரம் ரூபாய் மட்டுமே. 2007ஆம் ஆண்டு அவர்கள் காட்டிய வருமானம் 37,199 ரூபாய். அப்போதெல்லாம், ஆண்டுக்கு ஒரு முறைதான் உண்டியல் திறக்கப்படுவ தாக அவர்கள் கூறினர். ஆனால், இப்போது இரண்டு மாதங்களிலேயே உண்டியல் நிரம்பி விடுகிறது. அதனால், இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை உண்டியல் திறக்கப்படுகிறது. இன்று, அரசின் பொறுப்பில் இருக்கும் நிலையில், இரண்டு மாதங்களில் உண்டியலில் சேர்ந்திருக்கும் தொகை 9,25,631 ரூபாய். பணம் மட்டுமல்லாமல், 12 கிராம் தங்கம், 65 கிராம் வெள்ளி, 20 இங்கிலாந்து பவுண்டுகள், 10 ஆஸ்திரேலிய டாலர்கள் ஆகியனவும் இருந்துள்ளன. இந்தக் கணக்கின் படி ஆண்டுக்கு ஐம்பது லட்சம் ரூபாய்க்கு மேல் பணம் வருகிறது. தீட்சிதர்கள் காட்டிய 37ஆயிரத்துக்கும், அரசாங்கம் காட்டும் ஐம்பது லட்சத்துக்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாடு எவ்வளவு பெரியது என்பதை பொதுமக்களும், பக்த கோடிக ளும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்த உண்மைகளை எல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு, தமிழக அரசு கொண்டுவர முயலும் சட்டத் திருத்தத்தை உடனே திரும்பப் பெற வேண்டும். இதுபோன்ற பொருந்தாத சட்டங்கள், தேவையற்ற விவாதங்களையே கிளப்புவதோடு, அரசின் மதச்சார் பின்மையைக் கேள்விக்குரியதாகவும் ஆக்கிவிடும் என்பதை இன்றைய அரசு உணர வேண்டும்.

Pin It

பல்லாயிரக்கணக்கான தங்கள் உறவுகளை இரண்டாம் உலகப்போரில் இழந்து நின்ற யூத இனம், தங்களுக் கான ஒரு கடைசி மிச்சமாய், யூதக் கண்காட்சியகத்தை பெர்லினில் (Berlin) உருவாக்கிக் கொண்டது.

இழப்பின் துயரங்களும், ஏற்படும் வலிகளும் தலைமுறைகளையும் தாண்டி நிற்கக்கூடியன. ஈழ மக்கள் பட்ட துயரும், எல்லையில்லாத இழப்பும் என்றென்றும் உலகத் தமிழ் மக்களின் உள்ளங்களிலும், உணர்வுகளிலும் அழியாத கறையாய்ப் படிந்தே கிடக்கும். அந்த இழப்புகளின் அடையா ளமாய், நினைவுகளின் கையிருப்பாய்ச் சில பதிவுகளை யேனும் ஒவ்வோர் இனமும் ஏற்படுத்திக் கொள்வதுண்டு. அவ்வாறுதான், 2009இல் நடந்தேறிய முள்ளிவாய்க்கால் படுகொலைகளின் கொடுமைகளையும் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கு எடுத்துச் சொல்லும் வகையில், தஞ்சை மண்ணில், ‘முள்ளிவாய்க்கால் முற்றம்’ உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் செய்தி நம் நெஞ்சுக்கு நிறைவைத் தந்தது.

அதனை ஒரு கனவாய்க் கொண்டு, அந்த நினைவிலேயே இயங்கி, வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வகையில் முற்றத்தை வடித்துக்கொண்டிருக்கும் ஐயா நெடுமாறன், அவருக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் நடராசன், ‘தமிழ்மண்’ பதிப்பக இளவழகன், தன் தூரிகையால் ஓவியங்களுக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கும் வீர சந்தானம், கல்லிலே காவியம் படைத்திருக்கும் ஸ்தபதி முருகன் உள்ளிட்டு, அப்பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் அனைவரும் நம் நன்றியறி தலுக்கும், பாராட்டுக்கும் உரிய வர்கள். முள்ளிவாய்க்கால் முற்றம் என்பது வெறும் சுற்றுலா மையம் அன்று. எங்கள் ஈழ உறவுகளின் எடுப்பு மிக்க வாழ்க்கை, இறுமாந் திருந்த காலம், பிறகு வந்த சோதனைகள், கவலை, கண்ணீர், கடைசி யுத்தம் என்று அனைத்தையும் படம் பிடிக்கும் அரியதோர் ஆவணம். மடிந்துபோன மக்களின் மடியாத வாழ்க்கைப் பதிவு. வருங்காலத் தலைமுறைக்கும் வரலாற்றைச் சொல்லும் கல் நூலகம்.

அந்த முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தின் திறப்பு விழா, நவம்பர் 8, 9, 10 ஆகிய மூன்று நாள்களில், தஞ்சையில் நடை பெற உள்ள செய்தியை இணையத் தளங்களின் வழி அறிகின்றோம். ஆனந்த விகடன் தீபாவளிச் சிறப்பி தழிலும் (30.10.2013), அது குறித்த செய்திகளும், தொடர்புடையவர்களின் நேர்காணல்களும் வெளியாகியுள்ளன. நான்கு பக்கங்களில், பல வண்ணங் களில், முற்றம் தொடர்பான செய்திகளை விகடன் வழங்கியிருக் கிறது. அதில் ஐயா நெடுமாறன் கூறியதாகக் கீழ்க்காணும் சில வரிகள் இடம் பெற்றுள்ளன.

“ எந்த அரசியல் சார்பும் இல்லாமல், ஒட்டு மொத்தத் தமிழ் இனத்தின் விழாவாக இதை அரங் கேற்ற இருக்கிறோம். பார பட்சம் இல்லாமல் அனை வருக்கும் அழைப்பு அனுப்பு வோம். ஆனால் ஈழப் படுகொலைகளுக்குத் துணைபோன, துரோகிகளுக்கு நாங்கள் அழைப்பு அனுப்ப வில்லை.”

அரசியல் சார்பு ஏதுமின்றி, ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் இனத்தையும் அழைப்போம் என்று கூறப்பட்டிருப் பதைப் படித்தபோது மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. ஆனால் அடுத்த வரியே அந்த மகிழ்வைக் குலைத்து விட்டது. ஒரு விழாவிற்கு யாரையெல்லாம் அழைக்கலாம், யாரையெல்லாம் அழைக்க வேண்டியதில்லை என்பதை முடிவு செய்யும் எல்லா உரிமைகளும் விழா ஏற்பாட்டாளர்களுக்கு உண்டு. எல்லா விழாவுக்கும், எல்லோரையும் அழைத்துவிட முடியாது. அது நடை முறைக்கு உரியதில்லை. ஆனாலும் ஏன் இவர்களை அழைக்கிறோம், ஏன் அவர்களை அழைக்கவில்லை என்கிற காரணங்களை யாரும் விளக்க வேண்டிய தேவையில்லை.

முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தைப் பொறுத்தவரையில், அழைத்தாலும், அழைக்கவில்லை என்றாலும் உருவாக்கியவர்களைப் பாராட்டுவதும், அவர்களுக்கு நன்றி கூறுவதும் நம் கடமை என்றே நான் கருதுகிறேன். இதுபோன்ற விழாக்களில், யாரையும் காயப்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதும் மிக முதன்மையானது. ஏற்கனவே காயப்பட்ட நம் உறவுகளின் வலிகளை ஊருக்குச் சொல்லும் விதமாகத்தான் இம்முற்றம் அமைக்கப்படுகிறது. அந்த முற்றமே அடுத்தவர்களைக் காயப்படுத்துவதா என்று கவலைப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

எந்த விழாவிற்கும் ஏழுகோடித் தமிழர்களுக்கு அழைப்பு அனுப்பிவிட முடியாது. அப்படி அனுப்பாத காரணத்தால், அவர்கள் எல்லோரும் துரோகிகள் ஆகிவிடவும் முடியாது. நெடுமாறன் அவர்களின் நேர்காணலில், அந்தக் கடைசி வரி இல்லாமல் இருந்திருந்தால், முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்திற்கு அது மேலும் பெருமை கூட்டியிருக்குமே என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது.

நல்ல செய்தியை நான்கு பக்கங்களில் தந்திருக்கிற விகடன் இதழும் கூட, ஏதேனும் இன்னொரு நல்ல வரியை அந்தப் பகுதிக்குத் தலைப்பாக்கி இருக்கலாம். மூன்றே முக்கால் பக்கங்களில் கூறப்பட்டுள்ள எத்தனையோ நல்ல செய்திகளில் எந்த ஒன்றையும் தலைப்பாக்காமல், கசப்பான கடைசி வரியை மட்டும் தலைப்பாக்கியுள்ள விகடனுக்கு, தமிழர்களின் ஒற்றுமையை விட, பரபரப்பான செய்திகளின் மூலம் இதழின் விற்பனையைக் கூட்டுவதுதான் நோக்கமாக உள்ளது.

போகட்டும்...! எப்படியிருந்தாலும் சரி, யார் நமக்கு எந்தப் பட்டம் தந்தாலும் சரி, நல்லவைகளை எப்போதும் நாம் பாராட்டுவோம். முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தை வார்த்தெடுக்கும் முயற்சிகளுக்கு நம் வாழ்த்துகள்!!

Pin It