சென்னை. மழைக்காலம்.
ஐ.டி. பார்க்கின் பதின்மூன்றாவது மாடி.
இரவு 9:40.
யாழினி லேப்டாப்பை மூடினாள். ஹெட்ஃபோனைக் கழற்றி மேசையில் வைத்தாள். ஜன்னல் கண்ணாடியில் பெருநகரத்தின் விளக்குகள் மழையில் கரைந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
“இன்னும் ஒரு காபி வேணுமா?”
பின்னால் கேட்ட பழக்கமான குரலில் திரும்பினாள்.
ஆதித்யா.
“நீ இன்னும் கிளம்பலையா? உன் டீம் மீட்டிங் முடிஞ்சு ரொம்ப நேரமாச்சே?”
“முடிஞ்சிருச்சு. ஆனா, நீ இன்னும் இருக்கிறியே.”
அவள் மெலிதாகச் சிரித்தாள்.
அந்தச் சிரிப்புக்கு ஆதித்யா எப்போதும் ஒரு பலவீனன்.
மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரே ஸ்டார்ட்அப்பில் இணைந்தவர்கள். யாழினி டிசைனிங் பிரிவில். ஆதித்யா ப்ராடக்ட் டீமில்.
சேர்ந்த முதல் வாரம், யாழினி மதிய உணவைக்கூட மேஜையிலேயே உட்கார்ந்து வேலை பார்ப்பதைப் பார்த்தவன், ஒரு கப் காபியை அவள் மேஜையில் வைத்துவிட்டு நகர்ந்தான்.
“தேங்க்ஸ்.”
அவ்வளவுதான்.
அடுத்த நொடியே அவள் ஹெட்ஃபோனை மாட்டிக்கொண்டாள்.
ஆனால், அன்று அவன் மனதில் விழுந்த அந்தச் சிறு புன்னகை மெல்ல ஒரு வாழ்க்கையாக வளர்ந்தது.
கேண்டீன் சிரிப்புகள். டெரஸில் வீசிய காற்று. ஒன்றாகக் கழித்த மதியங்கள்.
அவள் அவன் சட்டைக் கையை லேசாகப் பிடித்துக்கொண்டு,
“நீ எப்பவும் இப்படி சீரியஸா இருக்கிற மெஷின் மாதிரிதான் இருப்பியா?” என்பாள்.
அவன் அவள் கண்களைப் பார்த்துச் சொல்வான்:
“நீதான் என் சாஃப்ட் பிளேஸ், யாழினி.”
நள்ளிரவு வாட்ஸ்அப் உரையாடல்கள்.
அவள் தூங்கிவிட்டாள் என்று தெரிந்தும்,
குட் நைட், யாழினி.
என்று அனுப்பிவிட்டுத்தான் போனை வைப்பான்.
எல்லாமே அழகாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது.
அந்த ஒரு வெள்ளிக்கிழமை வரை.
அன்று முக்கியமான கிளையன்ட் மீட்டிங்.
பல வாரங்களாக உழைத்து உருவாக்கிய புதிய டிசைன் யோசனையை யாழினி தைரியமாக முன்வைத்தாள்.
அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஆதித்யா குறுக்கிட்டான்.
“இது பிராக்டிகல் கிடையாது. டைமும் ரொம்பக் குறைவு. சேஃபான ஆப்ஷனுக்குப் போறதுதான் நல்லது.”
அவ்வளவுதான்.
மீட்டிங் தொடர்ந்தது.
ஆனால், யாழினியின் மனம் அங்கேயே நின்றுவிட்டது.
அன்றிரவு ஆதித்யாவிடமிருந்து மெசேஜ் வந்தது.
ஸாரி. மீட்டிங்ல நான் உன்னை ஹர்ட் பண்ணிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்.
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவள் பதிலளித்தாள்.
நீ என்னை மதிக்கவே இல்லை.
அப்படி இல்லை, யாழினி.
அப்படித்தான். உன் அன்பு எல்லாம் ஆபீஸுக்கு வெளியே மட்டும்தான். வேலைன்னு வந்தா நான் உனக்கு யாருமோ.
அவன் அந்த வரியையே நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
நான் உன்னை வெறுக்கிறேன்னு நினைக்கிறியா?
சில நேரம் அப்படித்தான் தோணுது.
அவன் டைப் செய்தான்:
உண்மையிலேயே அப்படி இருந்தா...
அதற்கு மேல் எழுத முடியவில்லை.
அழித்துவிட்டான்.
மூன்று நாட்கள் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சுவர் எழுந்தது.
காபி மெஷினருகே அவள் இருந்தால் அவன் விலகிச் சென்றான்.
அவன் கேபினைத் தாண்டும்போது அவள் ஹெட்ஃபோனின் ஒலியைக் கூட்டிக்கொண்டாள்.
ஒரே அலுவலகம்.
ஒரே காற்று.
ஒருவருக்கொருவர் மட்டும் அந்நியர்கள்.
நான்காம் நாள் இரவு.
மழை தீவிரமாக இருந்தது.
யாழினி மொட்டைமாடியில் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள். சில்லென்று அடித்த காற்று அவள் முடியை முகத்தில் மோதச் செய்தது.
பின்னால் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
அவள் திரும்பவில்லை.
ஆதித்யா வந்து அருகில் நின்றான்.
சில நிமிடங்கள் மழை மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்தது.
“இன்னும் கோபமா?”
அவள் மழையைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னாள்:
“நீ அன்னைக்கு மீட்டிங்ல சொன்னதுக்காக மட்டும் கோபப்படல.”
அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
“வேற?”
“எல்லாருக்கும் முன்னாடி... என் யோசனையை யோசிக்கக்கூட நேரம் கொடுக்காம, நீயே ஒரு முடிவுக்கு வந்துட்டல்ல? அதுதான் வலிச்சது.”
ஆதித்யா தலையசைத்தான்.
“அது என் தப்புதான். மறுக்கல.”
அவள் அவனைப் பார்த்தான்.
“நீ என்னை காதலிக்கிறேன்னு சொல்லிக்கிட்டே இருந்தா மட்டும் போதாது. என் சிந்தனைக்கு நீ மதிப்பு கொடுக்கலைன்னா, அந்தக் காதலுக்கு என்ன அர்த்தம்?”
அவனால் உடனே பதில் சொல்ல முடியவில்லை.
சிறிது நேரம் கழித்து,
“நான் ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா, யாழினி?”
அவள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“உன் சிரிப்பு எனக்கு பனிமழை மாதிரி. எவ்வளவு சோர்வான நாளாக இருந்தாலும், ஒரு நிமிஷத்துல என் மனசைக் குளிர வச்சிடும்.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“ஆனா, உன் கோபம்...”
அவள் புருவத்தை உயர்த்தினாள்.
“நெருப்பு மழை மாதிரி.”
அவள் இதழ்களில் ஒரு சிறு சிரிப்பு தோன்றி மறைந்தது.
“சுடுதா?”
“ரொம்பவே.”
“அப்படியிருந்தும் ஏன் இங்க வந்து நிக்கிற?”
அவன் சிரித்தான்.
“நெருப்புன்னு தெரிஞ்சும் அந்த மழையில நிக்கிறவன்தான் முட்டாள்.”
அவளால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.
அந்தச் சிரிப்பு மழைக்குள் கரைந்தது.
ஆதித்யா மெதுவாகச் சொன்னான்:
“ஆனா ஒரு விஷயம். உன் கோபத்தை நான் காதல்னு சொல்லி சமாளிக்கக் கூடாது. நீ கோபப்படுறதுக்கு காரணம் இருந்தா, முதலில் அதை புரிஞ்சுக்கணும்.”
அவள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“‘இவள் என்னை நேசிக்கிறதாலதான் கோபப்படுறா’ன்னு சொல்லிட்டு தப்பிச்சிடக் கூடாது.”
அவள் கண்கள் ஈரமாயின.
மழையா, கண்ணீரா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை.
“அதுதான் நான் கேட்க நினைச்சது.”
அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
“நான் உன்னை நேசிக்கிறேன், யாழினி. ஆனா, அதைவிட முக்கியமா... உன்னை மதிக்கணும். அதை நான் அன்னைக்கு மறந்துட்டேன்.”
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்:
“நானும் ஒண்ணு கத்துக்கிட்டேன்.”
“என்ன?”
“நீ என் காதலன் என்பதற்காக, என் மனசுல ஏற்படுற ஒவ்வொரு பயத்துக்கும் நீதான் காரணம்னு நினைக்கக்கூடாது.”
அவன் புன்னகைத்தான்.
“அப்ப, இனிமேல் சண்டை வந்தா?”
“ஓடாம பேசுவோம்.”
“டீலா?”
“பக்கா டீல்.”
அவள் கையை நீட்டினாள்.
அவன் பற்றிக்கொண்டான்.
இருவரின் கைகளும் மழையில் நனைந்திருந்தன.
சிறிது நேரம் கழித்து அவள் அவன் தோளில் தலையைச் சாய்த்தாள்.
“ஆதித்யா...”
“ம்?”
“ஒரு காபி குடிக்கலாமா?”
அவன் சிரித்தான்.
“இந்த நேரத்திலேயுமா?”
“இந்த முறை நீதான் வாங்கித் தரணும்.”
“கட்டாயம்."
இருவரும் உள்ளே நடந்தார்கள்.
கதவு மெதுவாக மூடியது.
மொட்டைமாடியில் மழை மட்டும் தொடர்ந்து பெய்து கொண்டிருந்தது.
- அ.சீனிவாசன்