இலைகளில்
நழுவும் மழைத்துளிகளாய்
உடல் முழுவதும் வார்த்தைகள்
ஒழுக விட்டு
உன்னை வீட்டிற்கு கூட்டி வரும்போது
எச்சரிக்கவில்லை உன் வாசல்
பால்யம் முதல் பேசிக் கழித்த
உன் வீட்டு மரம் கூட
ஓடி விடு என சைகை காட்டவில்லை
சின்னவயதிலிருந்து வணங்கிய
அலமாரி கடவுள்கள் கூட
அசம்பாவிதம் நடக்கப்போகிறதென
சகுனம் காட்டவில்லை
கமுக்கமாக இருந்து விட்டன
அழைத்து வந்தவர்கள்
காதலைக் கொல்வதற்கு
உன்னை எரித்து விட்டார்கள்
உன் ரத்தம் எரிந்தது
உன் சதைகள் எரிந்தன
உன் எலும்புகள் எரிந்து சாம்பலாகின
உன் கருப்பை எரிந்தது
உன் விரல்கள் எரிந்தன
உன் யோனி எரிந்தது
பெற்றவள் முகத்திலிருந்த மெளனத்தில்
உன் உதட்டு தீயின் சாம்பல்
அப்பன் முகத்தின் பெருமிதத்தில்
உன் ரத்தத்தின் சாம்பல்
சாதிக்காரன் என்று பேசும்
சாதியாளர்களின் முகங்களில்
உன் சதைகளின் சாம்பல்
நீ எரியும் போது
வழக்கத்தை விட
சாதியை அதிகமாகப் பூசிக்கொண்டது
உன் வீடு.

- கோசின்ரா