அண்மைப் படைப்புகள்

கீற்றில் தேட

vaikarai velicham logo 100

       உச்ச நீதி மன்றம் வழங்கியுள்ள தீர்ப்பின்படி, முகம்மத் அஃப்சல் குரு 2006 அக்டோபர் 20ம் தேதியன்று, சாகும் வரை தூக்கிலிடப்படப் போகிறார். பாதுகாப்புக் காவலர்கள் பலர் கொல்லப்படுவதற்குக் காரணமான பாராளுமன்றத் தாக்குதல் (2001) டிசம்பர் 13 வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களில் ஒருவர் குரு.

       எந்த ஒரு பயங்கரவாத அமைப்பிலும் குரு இருந்ததாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட வில்லை. தாக்குதலில் எந்த நேரடிப் பங்கும் அவருக்கு இருக்கவில்லை. நீதி விசாரணையில் 'சிவில்' மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்பாட்டில்' கண்டுள்ள எந்தப் பிரிவுகளும் மதிக்கப்படவில்லை. தாக்குதலில் அவர் ஈடுபட்டதற்கான நேரடிச் சாட்சியம் ஏதுமில்லை என்பதை உச்ச நிதிமன்றம் குறித்துள்ளது. முன் வைக்கப்பட்ட சாட்சியங்கள் தற்செயலானவையே.

       ஒரு பயங்கரவாத அமைப்பு அல்லது கும்பலுடன் தொடர்புடையவர் என்பது குறித்த 'பொடா' சட்டப் பிரிவின் கீழான குற்றச்சாட்டுகளை உச்ச நீதி மன்றம் உட்பட மூன்று நீதி மன்றங்களுமே ஏற்கவில்லை. சாட்சியங்கள் இட்டுக் கட்டப்பட்டவை என்பதையும் நீதிமன்றம் குறித்துள்ளது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக விசாரணையின் போது குரு தன்னைக் காத்துக் கொள்வதற்கான உருப்படியான சட்ட உதவி பெறும் வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டுள்ளார்.

       ராம்ஜேத்மலானி இவ்வழக்கில் வாதிட விருப்பம் தெரிவித்தபோது இந்துத்துவக் குண்டர்கள் அவரது அலுவலகத்தைச் சூறையாடினர். 2006 ஜீலை 11 மும்பை குண்டு வெடிப்பு வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களுக்காகத் தோன்ற இருந்த வழக்குரைஞர்கள் இந்துத்துவ அமைப்பொன்றால் மிரட்டப்பட்டதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

       இவர்களின் போலி தேச பக்தியின் கோழைத்தனமான வெளிப்பாட்டிற்கு இது ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. குரு மீது ஏதேனும் குற்றஞ்சாட்ட முடியுமானால் அவர் அந்தக் குற்ற நடவடிக்கைகளில் ஏதோ ஒரு வகையில் துணையாக இருந்தார் எனச் சொல்லலாமேயொழிய நேரடியாக இதில் பங்கு வகித்தார் எனச் சொல்ல முடியாது, "பெரும் (உயிர்) இழப்புகளுக்குக் காரணமான இச்சம்பவம் தேசம் முழுவதையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளது. குற்றவாளிக்கு மரண தண்டனை அளிப்பதன் மூலமே சமூகத்தின் கூட்டு மனச் சாட்சியைத் திருப்தி செய்ய முடியும்" எனச் சாட்சியின் தாகத்தைத் தணிப்பதற்காகத்தான் இந்தத் தண்டனை வழங்கப்பட்டுள்ளதா? இன்னொன்றையும் நாம் இங்கே கவனிக்க வேண்டும். இங்கே சொல்லப்படும் மனச்சாட்சி எனப்படுவது ஆதிக்கத்திலுள்ள நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஒரு பிரிவினரின் மனச் சாட்சிதான்.

       மரண தண்டனையை ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைக்க வேண்டும் என்பதற்காக பெயர் பெற்ற மனித உரிமைப் போராளிகள் பலரும் தர்ணா போராட்டம் ஒன்றை நடத்தினார். வெளிப்படையாக இதற்கான வேண்டுகோள்களையும் விடுத்தனர். கருணை மன்னிப்பு விண்ணப்பங்களையும் அனுப்பினர் இன்னொரு புறம் இன்னொரு வகையான போராளிகள் இந்தப் பயங்கரவாதிக்கு மரண தண்டனைக்குக் குறைவாக எதையும் தரக் கூடாது கதையிலுள்ள ஓட்டைகளைச் சுட்டிக் காட்டி அதனடிப்படையில் இரக்கம் வேண்டி நின்றவர்களுக்கு எதிராக பல்வேறு உரைக் காட்சிகளை ஏற்பாடு செய்து கோபக் குரலில் குலவையிட்டனர்.

       இந்த வழக்குடன் தொடர்புடையதாக இரு முக்கிய கேள்விகள் உள்ளன. ஒன்று: அபூர்வங்களிலும் அபூர்வமான வழக்குகளில் மட்டுமே மரண தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும். இரண்டு: உலகம் முழுவதும் கொடூரமான இம் மரண தண்டனையைக் கைவிட்டு வரும் போது நாம் இன்னும் அதை வைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டுமா? அடிப்படையான முக்கிய பிரச்சினைகளைக் கீழறுத்துக் கவிழ்க்கும் இதர சிறிய பிரச்சினைகளில் ஒன்று வலது சாரி இந்துத்துவ சக்திகள் மற்றும் மக்களில் ஒரு பிரிவினரின் பித்துக்குளி தேசியம்.

       பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளுக்காகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் குற்றமும் கூட நிரூபிக்கப்பட்ட பின்னரே தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதையும், வழங்கப்படும் தண்டனை குற்றத்திற்கு ஏற்ற அளவிலேயே இருக்க வேண்டும் என்பதையும் ஏற்காத இம் மக்கட்பிரிவினரின் கருத்துக்கள் வலதுசாரி இந்துத்துவவாதிகளுடன் இணைந்து விடுகின்றன.

       கேள்விக்குரிய விதிமுறைகளைப் பயன்படுத்தி போலீசால் கட்டமைக்கப்பட்ட அடித்தளத்தின் மீது நின்றே உச்ச நீதி மன்றம் இத்தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. இவ்வழக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இவ்வழிமுறைகளை நீதிமன்றமும் கண்டித்துள்ளது. குரு தூக்கிலிடப்படாமற் போவது, பாராளுமன்றத்தைக் காப்பதற்காக உயிரிழந்தவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அவமானம் என்பது எதிர்த் தரப்பினர் முன் வைக்கும் வாதம். காஷ்மீரிலும், ஏன் தென் ஆசியா முழுமையிலும் மேற்கொள்ளப்படும் அமைதி நடவடிக்கைகளின் கதி என்னவாகும் என்பது இத்துடன் தொடர்புடைய இன்னொரு பிரச்சினை, வலதுசாரி இந்துத்துவவாதிகளாலும் இன்னும் சிலராலும் பீய்ச்சி அடிக்கப்படும் பித்துக்குளி தேசியத்தை தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் நாம் பார்த்துக் கொண்டு தமது தேசபக்தியை வெளிப்படுத்துவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக இதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு மன்னிப்பு வழங்குதலுக்கு எதிரான குருட்டுத்தனமான நிலைபாடுகளை முன் வைக்கின்றனர். ஒரு விவாதத்தின் போது, இவ்வழக்கில் மன்னிப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும் என பகத்சிங்கின் வழித் தோன்றல்கள் கேட்க மாட்டார்கள் என்றார் பா.ஜ.க.வின் முக்தார் அப்பாஸ் நக்வி. அரங்கிலிருந்து பார்வையாளர்கள் ஆரவாரமாகக் கைத்தட்டினார்கள்.

       உண்மை என்னவெனில் பகத் சிங்கின் வழித் தோன்றல்களான பேரா. ஜகன்மோகன் சிங்கும் புகழ்பெற்ற ஆவணப்படத் தயாரிப்பாளரும் மனித உரிமைப் போராளியுமான ஆனந்த் பட்வர்தனும் குருவுக்கு மன்னிப்பு அளிக்க வேண்டும் என்று மனு சமர்ப்பித்துள்ள செய்தி பத்திரிகைகளில் வெளிவந்துள்ளது. பா.ஜ.க, பேச்சாளர் கண்ணில் அது படாமலிருந்திருக்காது. என்ன செய்வது, சில சமயங்களில் ஒருவரின் அரசியல் முடிவுகளைத் திணிப்பதற்கு (மக்களின்) அறியாமையே ஒரு வரமாகி விடுகிறது. பத்திரிகைகளில் ஆசிரியருக்குக் கடிதங்கள் எழுதுபவர்களின் கருத்துக்களும் இப்படித் தான் இருக்கின்றன. பெரும்பாலானவர்கள் இந்தப் பயங்கரவாதியின் ரத்தத்தை வேண்டுகிறார்கள். சமூகப் பொதுப் புத்தியின் நிலையை இதை விடச் சிறப்பாக எதுவும் எதிரொலிக்காது.

       வகுப்புக் கலவரம் என்பது இப்போது சமூகத்தில் சாதாரணமாக ஏற்றுக் கொள்ளப் படக்கூடிய ஒன்றாகிவிட்டது. வகுப்புக் கலவரத்தில் ஈடுபடுபவர்கள் தண்டிக்கப்படுவதில்லை. கேவலமாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை, அதே சமயத்தில் பயங்கரவாதச் செயலுடன் நேரடியாகவன்றி ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்பு இருந்தால் கூட அவரை, மனச்சாட்சியின் உறுத்தலில்லாமல் தூக்கிலிடலாம். வகுப்பு வாதத் தேசபக்தியின் மோசமான வெளிப்பாடு இது.

       உச்ச நீதிமன்றம் எல்லா விதமான மரியாதைகளுக்கும் தகுதியான போதிலும், காவல் துறையின் புலன் விசாரணையை அது ஆராய்ந்திருக்க வேண்டும். அதிலுள்ள ஓட்டைகளை பார்த்திருக்க வேண்டும். அதுவே தீர்ப்பின் அடிப்படையாக இருக்க வேண்டும். ஒரு புலனாய்வில் பல ஒட்டைகள் உள்ளபோது அது எவ்வாறு காவல் துறையால் முன் வைக்கப்படுகிறதோ அவ்வாறே ஏற்றுக் கொள்ளப்படக் கூடாது. முதன்மைக் குற்றவாளிகள் உயிருடன் இல்லாதபோதோ, அல்லது அவர்களில் சிலர் அகப்படாமல் உள்ள போதோ முழு உண்மைகளும் வெளி வந்து விடுமா? அல்லது பழி தீர்க்கும் வெறியைத் தணிப்பதற்காக யாரையேனும், எப்படியேனும் தண்டித்துத்தான் ஆக வேண்டுமா?

       சில ஆயிரம் தீவிரவாதிகளை எதிர்கொள்வதற்காக பல லட்சம் படையினரை அங்கே நாம் குவித்துள்ளோம். காஷ்மீரி மக்கள் இதனை ஒரு ஆக்கிரமிப்புப் படையாகப் பார்ப்பதில் என்ன வியப்பு? குருவுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள தண்டனை அவர் இழைத்ததாகச் சொல்லப்படும் குற்றத்திற்குப் பொருத்தமுடையதாக இல்லை என்பதோடு மரண தண்டனையே ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனம் என்பதையும் சொல்லியாக வேண்டும். பயங்கரவாதி ஒருவருக்கு அளிப்பதன் மூலமே அதை கண்ணியப்படுத்திவிட முடியாது. மற்ற வகைகளில் அகிம்சை பற்றிப் பேசுபவர்களில் பலரும் கூட குருவைத் தூக்கிலிட வேண்டும் என்று கோரும் நடவடிக்கைகளில் முன்னணியில் நிற்கும் அளவிற்கு உள்ளுக்குள் வகுப்பு வெறியூட்டப்பட்டவர்களாக உள்ளனர்.

       ஆர்.எஸ். எஸ்-சுக்கும் அதன் பரிவாரங்களுக்கும் தங்கள் தேச பக்தியைக் காட்டிக் கொள்ள இது ஒரு பொன்னான வாய்ப்பாக உள்ளதை ஒருவர் புரிந்து கொள்ள இயலும். பயங்கரவாதிகளுடன் கந்தஹார் வரை அவர்களின் அமைச்சர்களில் ஒருவர் சென்று வந்த பாவத்தைக் கழுவுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகவும் இது அவர்களுக்குப் பயன்படக் கூடும். வகுப்புவாதச் சிந்தனையின் முன் உண்மை, மனித மதிப்பீடுகள் முதலியவை பொருட்படுத்தத் தக்கவையாக இல்லாமற் போகும் அளவிற்கு சமூகச் சிந்தனையை சார்புத் தன்மை உடையதாக்கியதில் ஆர்.எஸ்.எஸ் பெற்றுள்ள வெற்றியையும் ஒருவர் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

       நீதி என்பது பழிவாங்கலாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. தண்டனை என்பது சீர்திருத்தத்திற்கான வழிமுறை என்பதாகவும், ஏன் இத்தகைய குற்றச் செயல்கள் நடைபெறுகின்றன என்கிற சுய பரிசோதனைக்கு வழிவகுப்பதாகவும் அல்லாமல் மேலும் சமூகத்தை மத வெறி யூட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

       நிச்சயமாக யாரும் பயங்கர வாதிகளாகப் பிறப்பதில்லை. இத்தகைய வன்முறைச் செயல்கள் நடை பெறுவதற்கான ஆழமான சூழல்கள் யாவை எனச் சிந்தித்தாக வேண்டும். உள்ளே புரையோடியுள்ள நோயின் வெளியே தெரியும் குறியே பயங்கரவாதம். வேறெங்கோ உள்ள அநீதிகளில் அது வேர் கொண்டுள்ளது. பயங்கரவாதிகளைக் கொல்வதன் மூலம் பயங்கரவாதத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்துவிட முடியாது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அடிப்படையான காரணங்களைக் களைவதன் மூலமே அது சாத்தியம்.

       நமது சமூகம் மற்றும் அமைப்பின் இரட்டை நிலைகள் இன்று அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டுள்ளன. வகுப்புவாத வன்முறையில் ஈடுபடுவோர் குற்ற தண்டனைகளிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்கள். சில நேரங்களில் பதவி உயர்வு கூட பெறுகிறார்கள். எ.டு. மஹாராஷ்டிரத்தைச் சேர்ந்த ராம்தியோ தியாகி, விசாரணைக் கமிஷனால் (குற்றமிழைத்தவர்கள் எனப்) பெயரிடப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான போலிஸ் அதிகாரிகள் இன்று அவர்களின் செயல்களுக்கான "பலன்களை" அனுபவித்து வருகின்றனர்.

       திட்டமிட்டு கலவரங்களை நடத்திக் காட்டிய தாக்கரேயையும் மோடியையும் நமது சட்டத்தின் நீண்ட கரங்களால் தொடக் கூட முடியவில்லை. மாறாக இந்த இனப் படுகொலைகளைத் தலைமை தாங்கி நடத்தியதன் மூலம் தமது அரசியல் பிடிமானத்தை இவர்கள் வலுப்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர். மும்பைக் கலவரத்திற்குக் காரணமானவர்கள் தமது பொற்காலத்தை அனுபவித்துக் கொண்டுள்ள போது தொடர்ந்து நடைபெற்ற குண்டு வெடிப்புக் குற்றவாளிகள் மட்டும் அதற்குரிய தண்டனையை அனுபவித்துக் கொண்டுள்ளனர். சமூகத்தில் இருவகைச் சட்ட அமைப்புகள் செயல்பட்டு வருகின்றன என்கிற கருத்து இன்று வலுப்பட்டு வருகிறது. ஒன்று இந்துத்துவ வெறியர்களுக்கானது. பாதிரியார் ஸ்டெய்ன்ஸையும் குழந்தைகளையும் கொன்ற தாராசிங் தூக்குக் கயிற்றிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டுள்ளான். இந்து தர்மக் காவலனாகப் '(ஹிந்து தர்ம ரக்ஷக்)' போற்றப்படுகிறான். வகுப்புக் கலவரங்களை முன்னின்று செயல்படுத்தியவர்கள் எளிதாகத் தப்பித்து விடுகின்றனர். இன்னொரு சட்ட அமைப்பு சிறுபான்மையினருக்காகச் செயல்படுத்தப்படுவது. அவர்களைப் பொருத்த மட்டில் பயங்கரவாதத்துடன். நேரடியாகவன்றி ஏதேனும் ஒரு வகையில் சிறிய தொடர்பு இருந்தால் கூட அவர்கள் தூக்கிலிடப்படுவதற்கோ, கடுந்தண்டனைகள் வழங்கப்படுவதற்கோ அதுவே போதுமானது.

       காஷ்மீரில் நிறுத்தப்பட்டுள்ள இந்தியப் படை ஒரு ஆக்கிரமிப்புப் படையாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவிகள் படையினரால் சித்திரவதைக்குள்ளாக்கப் படுகின்றனர். சிட்சிங்புரத்தில் வெளிப்பட்டது அமிழ்ந்து கிடக்கும் பனிப்பாறையின் மேல் முனை மட்டுமே 1984ல் மக்பூல் பட் தூக்குலிடப்பட்டதென்பது பின்னர் காஷ்மீர் மக்கள் அந்நியப்படுவதற்கும், தீவிரவாதம் தலையெடுப்பதற்கும் காரணமாக வில்லையா? அதற்காக யாரை நாம் குற்றம் சாட்டுவது? குருவுக்காக தூக்கு மாட்டுபவரைத் தேடிக்கொண்டிருப்பவர்கள் அதே காரியத்தைத் தான் திருப்பிச் செய்கிறார்கள். இந்தக் கடும் குற்றத்துடன் தொடர்பில்லாதவரைத் தூக்கிலிடுவதை தேசம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

       ஆனால் அவ்வாறு தூக்கிலிடுவதன் மூலம் என்ன மாதிரி விளைவுகள் இங்கே உருவாகும் என்பதை சற்றே நமது வகுப்புவாதப் பார்வையை விலக்கி வைத்துவிட்டு நாம் யோசிக்க வேண்டும். தூக்கிலிட வேண்டும் எனக் கூக்குரலிடுவோரின் பித்தேறிய தேசியத்தையும், இவர்களில் ஜூரப் பிதற்றலைத் தவிர்ப்பதற்காக அளிக்கப்பட்ட மரண தண்டனையை மறு பரிசீலனை செய்ய வேண்டும் எனக் குரல் கொடுப்பவர்களின் மனிதாபிமானத் தேசியத்தையும் நாம் பிரித்தரிய வேண்டும், இன்று நாட்டில் நடைமுறையிலுள்ள இருவகைச் சட்ட அமைப்புகள் தொடர்பான பார்வையை இந்தத் தூக்கு நிச்சயமாக வலுப்படுத்தவே செய்யும்.

                     09, அக்டோபர் 2006 countercurrents.org

Pin It

       1865 முதலே இந்தியாவில் வகுப்புவாத வன்முறைகள் மூலம் சிறுபான்மை முஸ்லிம்கள் கொலை செய்யப்பட்டு வருகின்றார்கள்.

       இன்றளவும் பலகோடி முஸ்லிம்கள் கொலை செய்யப்பட்டு விட்டார்கள். 1947 இல் இந்தியா விடுதலையடைந்தபோது எல்லா மக்களின் உயிர்களையும் உடைமைகளையும் பாதுகாப்பது அரசின் அடிப்படைக் கடமை என சட்டம் அமைக்கப்பட்டது. இது குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமை.

       இந்திய அரசியல் நிர்ணயச்சட்டம் பிரிவு 21. சட்டப்படி உருவாக்கப்பட்ட விசாரணை முறைப்படியன்றி வேறெந்த விதமாகவும் ஒரு நபரின் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தையும், உயிரையும் பறிக்கக் கூடாது எனக் கூறுகின்றது. இதன் விளக்கம் (24) எந்த அளவுக்குச் செல்கின்றது என்றால், ஒருவர் தன்னைத் தானே மாய்த்துக்கொள்ள முயற்சி செய்வது அதாவது தற்கொலை செய்து கொள்ள முயற்சி செய்வது தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்கின்றது.

       ஆனால் வகுப்புக் கலவரங்களின்போது குடிமக்களின் உயிரை - குறிப்பாக சிறுபான்மையினரின் உயிரைப் பெரும்பான்மையினர், பட்டபகலில் பறித்து விடுகின்றார்கள். கும்பல், கும்பலாக வந்து சிறுபான்மையினரின் உயிரைப் பறித்து விடுகின்றார்கள். அத்தோடு இந்தக் கும்பலுடன் அரசியல் நிர்ணயச் சட்டத்தில் வழங்கப்பட்டுள்ள உரிமைகளை நிலைநாட்டிட வேண்டிய அரசும், அதன் அதிகாரிகளும், காவல் துறையினரும் இணைந்து கொள்கின்றார்கள். தவறிவிடுகின்றார்கள், என்பது மட்டுமல்ல, அவர்கள் பெரும்பான்மை கும்பல்களுடன் இணைந்து சிறுபான்மையினரைக் கொலையும் செய்கின்றார்கள் பல நேரங்களில் மாநில அரசுகளே இதற்குத் துணை நிற்கின்றன.

வகுப்புக் கலவரங்கள் ஒரு பார்வை:

       ஜபல்பூரில் 1961 ஆம் ஆண்டு நடந்த தொடர் வகுப்பு கலவரங்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான முஸ்லிம்கள் கொலை செய்யப்பட்டார்கள். காவல்துறை இந்துத்துவவாதிகளுக்குத் துணை நின்றது. நாடே அல்லோலகல்லோலப்பட்டது. காவல் துறையினரின் செயல்பாடுகள் கண்டிக்கப்பட்டன. ஆனால், எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை.

       1967 - இல் ஒரு குஜராத் போன்ற படுகொலைகள் ராஞ்சியில் நடைபெற்றது. எண்ணிக்கையில் அடங்காத முஸ்லிம்களின் உயிர்கள் காவு கொள்ளப்பட்டன.

       தொடர்ந்து எழுந்த மக்கள் எழுச்சியை வழிமறிக்க, அல்லது மக்களின் கவனத்தை வேறு திசைகளின் பக்கம் திருப்பி விட ஒரு விசாரணை கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது. நீதிபதி ரகுபீர் தயாள் என்பர்தான் விசாரணையை மேற்கொண்டார். அவர்தான் முதன் முதலில் சுதந்திர இந்தியாவில் வகுப்புக் கலவரங்களின் தனித் தன்மைகளில் இரண்டனவற்றைக் குறிப்பிட்டார்.

       ஒன்று வகுப்புக் கலவரங்களுக்கு முன்பு திட்டமிட்ட வெறுப்புப் பிரச்சாரம், முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக களமிறக்கப்படுகிறது. இரண்டு கலவரத்தின்போது சட்டம் ஒழுங்கை பாதுகாக்கும் காவல்துறையினர், பெரும்பான்மை சமூகத்தோடு கைகோர்த்துக் கொள்கின்றனர். அதிக அளவில் சிறுபான்மை முஸ்லிம்களின் சொத்துக்கள் சூறையாடப்படுவதற்கும் அவர்களின் உயிர்கள் பறிக்கப்படுவதற்கும் இது மிகவும் முக்கியமான காரணம்.

       குஜராத் 2002 இனப்படுகொலைகள் குஜராத் முழுவதும் நடைபெற்றன. அதே குஜராத்தில் 1969இல் ஒரு பெரும் இனப்படுகொலை நடைபெற்றது. அது அஹ்மதாபாத்-ஐ மையப்படுத்தி நடைபெற்றது. இப்போதும் நாடெங்கும் எதிர்ப்புகள் கிளம்பின. அரசு இயந்திரத்தை சுழற்றிடும் பொறுப்பிலும் அதிகாரத்திலும் இருப்பவர்கள் அதற்கு உரிய நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என கோரிக்கைகள், மனுக்கள், ஆர்ப்பாட்டங்கள் எல்லாம் நடைபெற்றன.

       வழக்கம் போல் ஓர் விசாரணை கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது. விசாரணையை நீதிபதி ஜக் மோகன் ரெட்டி என்பவரே முன்னின்று நடத்தினார் அவரும் முஸ்லிம்களைப் பாதுகாத்திட வேண்டியவர்களே அவர்களுக்கெதிரான இனப்படுகொலையில் பங்கெடுத்திருக்கிறார்கள் எனக் குறிப்பிட்டார்கள். ஆனாலும் அவர்களுக்கெதிராகக் 'கனைத்துக்' கூட காட்டவில்லை நமது மத்திய மாநில அரசுகள்.

       1970 இல் பிவாண்டி, ஜால்கோன், மாஹாத் ஆகிய இடங்களில் தொடர் இனப்படுகொலைகள் இடம்பெற்றன.

       இதிலும் காவல்துறை கொலைவெறிபிடித்த இரத்தக் காட்டேரிகளோடு துணை நின்று சிறுபான்மை முஸ்லிம்களின் இரத்தத்தை சுவைத்ததோடு அவர்களின் உயிர்களையும் உடமைகளையும் பறிமுதல் செய்தது. இதனையும் விசாரிக்க ஒரு 'விசாரணை கமிஷன்' ஏற்படுத்தப்பட்டது இதற்கு நீதிபதியாக மாடோன் என்பவர் நியமிக்கப்பட்டார்.

       1984 - இல் நெல்லிப் படுகொலைகள், மூன்று நாள்களாக இந்துத்துவவாதிகள், வேலும், வில்லும், வாளும் ஏந்தி வந்து ஓர் பள்ளிக் கூடத்தில் குழுமினார்கள் முஸ்லிம்களைக் கூட்டாகக் கொலை செய்திட! அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களை - என்ன செய்யப் போகின்றோம் என்பதை எள்ளவும் மறைக்கவில்லை.

       ஆனாலும் தடுப்பாரோ தட்டிக் கேட்பாரோ இல்லை. மறுநாள் காலையில் தாரை தப்பட்டைகளை அடித்துக் கொண்டு மேளதாளங்களோடு வந்து முஸ்லிம்களை இனப்படுகொலை செய்யும் ஈனச் செயலை எளிதாக நிறைவேற்றினார்கள்.

       இப்படி ஒரு நாளல்ல, மூன்று நாள்கள் தொடர்ந்து முஸ்லிம்களை கொலை செய்தார்கள். இந்த இனப்படுகொலையின்போது அரசின் அதிகாரப்பூர்வமான தகவல்களின் அடிப்படையில் கொலை செய்யப்பட்ட முஸ்லிம்கள் 2400. இதில் பெண்களும் குழந்தைகளும் - கர்ப்பிணிகளின் வயிற்றிலிருந்த சிசுக்களும் உண்டு.

       அருகாமையில் இராணுவ முகாம். அலறி அடித்துக் கொண்டு செய்தியைச் சொன்னார்கள் முஸ்லிம்கள், காவல்துறை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றது என்றால் இராணுவம் இது எங்கள் வேலை இல்லை எனக் கூறிவிட்டது.

       1987 - இல் ஹாசிம்புரா..., இனப்படுகொலைகள். படுகொலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது காவல்துறைக்கு முஸ்லிம்கள் தொடர்ந்து தொலைபேசி மூலம் நடந்தவற்றைச் சொல்லுகின்றார்கள். வாருங்கள், காப்பாற்றுங்கள், என் கூப்பாடு போடுகின்றார்கள்.

       என்ன ஆச்சரியம்...!

       சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் ஓர் காவல் துறை ஊர்தி வந்து நிற்கின்றது முஸ்லிம்கள், காப்பாற்றப்பட்டு விட்டோம் என நிம்மதி அடைந்தார்கள்.

       காவல் துறையினரின் கருணை சற்று நீண்டது. எல்லோரும் வந்து காவல்துறையின் ஊர்தியில் ஏறிக்கொள்ளுங்கள் என்று அழைப்பு விடுத்தார்கள் ஏறிக்கொண்டார்கள் உயிருக்கு ஏங்கி நின்ற முஸ்லிம்கள். ஏறியவர்களுடன் ஊர்தி விரைந்தது. ஓரிரு நாட்களாகியும் ஊர்தியில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டவர்கள் திரும்பி வரவேயில்லை. தேடினார்கள் அலைந்து அலைந்து அழுது புலம்பினார்கள். எந்தத் துப்பும் கிடைக்க வில்லை. அவர்கள் அத்தனை பேரையும் காவல்துறையினரே கொலை செய்து ஒரு ஏரியில் போட்டு விட்டார்கள். அந்த அப்பாவி முஸ்லிம்களின் இரத்தத்தால் அந்த ஏரியே சிவப்பு நிறமாக மாறிப்போனது செந்நிற ஏரி என்றே அதற்கு இப்போது பெயர்.

       1989 - இல் பாகல்பூர் படுகொலைகள், இன்னும் கோரமும் குரூரமும் நிறைந்தனவாக நடைபெற்றன மனசாட்சி உள்ளவர்களின் இதயங்களில் இந்தச் சம்பவம் ஈட்டிகளாய் இறங்கியது.

       முஸ்லிம் ஆண்களையெல்லாம், தனிமைப்படுத்தினர் சங்கப்பரிவாரத்தினர். அவர்களைஅழைத்துச் சென்று ஒரு குளத்தில் வெட்டிப்போட்டார்கள். பெண்களைப் 15 நாள்கள்வரை வைத்து தங்கள் இச்சைகளை விருப்பம்போல் தீர்த்துக் கொண்டார்கள். பின்னர் அழைத்துச் சென்று அதே குளத்தில் வெட்டிப்போட்டார்கள். பின்னர் அரசின் உதவியுடன் அந்தக் குளத்தையே மூடிவிட்டார்கள்.

       ஒரு காவல்துறை தலைமை கண்கானிப்பாளர் ஒரு நூறு முஸ்லிம்களை அழைத்துச் சென்று காவல்துறை அலுவலகத்தில் பாதுகாப்பாக வைத்துவிட்டுச் சென்றார். மறுநாள் காலையில் வந்து பார்த்தார். அவர்கள் அத்தனை பேரும் பிணங்களாக வீழ்ந்துகிடந்தார்கள். காவலுக்கு நின்றவர்களின் கைங்கர்யம் அது.

       இனப்படுகொலைகள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது பணியில் ஈடுபட்டிருந்த காவல்துறையினரில் ஒருவர் முஸ்லிம் இன்ஸ்பெக்டர். அப்பாவி முஸ்லிம்கள் கொலை செய்யப்படுவதை அவரால் பொறுத்துக் கொள்ள இயலவில்லை. அதையும் காவல் துறையினரே செய்வதை அவரால் தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. என்ன அநியாயம்? என்ன செய்கின்றீர்கள்? என தனக்குக் கீழுள்ள காவல்துறை அதிகாரிகளைக் கேட்டார். கேள்வியை முடிப்பதற்குள் அந்த இன்ஸ்பெக்டர் பிணமாக சாய்ந்தார். அவரது முதுகையும் மார்பையும் துளைத்துக் கொண்டு சென்றது ஒரு துப்பாக்கிக் குண்டு.

       அந்த முஸ்லிம் இன்ஸ்பெக்டர் உடலில் குண்டைப் பாய்ச்சியவர் அவருக்குக் கீழ் வேலை செய்த சப் - இன்ஸ்பெக்டர். இந்த சப் - இன்ஸ்பெக்டரை தண்டிக்க முடியவில்லை, இடமாற்றம் கூட செய்ய முடிய வில்லை

       பின்னர் வழக்கம் போல விசாரணை கமிஷன் என்ற கண்துடைப்பு நாடகம் நடைபெற்றது.

       நீதிபதி ஸ்ரீகிருஷ்ணா அவர்கள் மிகவும் சிரமப்பட்டு விசாரணையை நடத்தினார். அரசியல்வாதிகள் யார், யார் அந்த இனப்படுகொலைகளுக்குக்குக் காரணம் என்பதைக் குறிப்பிட்டார். அரசு அதிகாரிகள் யார்? யார் இனப்படுகொலைகளைச் செய்தார்கள் என்பதைக் குறிப்பிட்டார்.

       ஆனால் நடந்தது வேறு : நீதிபதி ஸ்ரீகிருஷ்ணாவின் அறிக்கையில் பிரதான குற்றவாளியாகக் காட்டப்பட்ட பால் தாக்கரேயின் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது. பல அதிகாரிகள் ஓய்வு பெற்றார்கள். மீதமிருந்தோர் தண்டிக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, பதவி உயர்வைப் பெற்றார்கள்.

       2002 குஜராத் இனப்படுகொலையின் தளகர்த்தனாக இருந்த மோடி இரண்டு முறை முதலமைச்சரானார். அந்த இனப்படுகொலைகளின்போது, நியாயமாக அதிகாரிகள் (ஸ்ரீகுமார்) போன்றவர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பணி உயர்வு மறுக்கப்பட்டது. இன்னும் 'சஞ்சய்பாட்' போன்றவர்கள் தண்டிக்கப்பட்டார்கள். இனப்படுகொலைகளுக்க உதவியாக இருந்த அதிகாரிளுக்குப் பதவி உயர்வுகள் வழங்கப்பட்டன.

தடுப்புச்சட்டம் 2005

       இப்படி வகுப்பு கலவரங்களுக்கும், இனப்படுகொலைகளுக்கும் உதவிகளைச் செய்வோர் ஆட்சிளையும் பதவி உயர்வையும் பெற்றுக் கொண்டிருந்த நிலையில்தான் இவர்களைத் தண்டிக்கும் வழிமுறைகளைக் காண மனித உரிமையாளர்கள் ஒரு சட்டம் வேண்டும் என்றதொரு கோஷத்தை முன்வைத்தார்கள். இந்த கோஷங்கள் 2005 முதலே எழுப்பப்பட்டன. காங்கிரஸ் அரசும் முஸ்லிம்களை காப்பாற்றாவிட்டாலும், ஏமாற்றவது கடமை என நினைத்தது. தனது ஆகவே அப்படியரு சட்டத்தை யாத்திடும் வழிமுறைகளை மேற்கொண்டது.

       இதற்கான பொறுப்பை தேசிய ஆலோசனை குழுவிடம் ஒப்படைத்தது. இந்த தேசிய ஆலோசனை குழு மிகவும் முக்கியமானதொரு அமைப்பு. நாட்டை ஆளும் அமைப்பு எனச் சொன்னால் அது மிகையாகாது. இதனால்தான் இதன் தலைவராக சோனியா காந்தி அவர்கள் இருக்கின்றார்கள்..

       திருமதி சோனியா காந்தி அவர்களின் தலைமையிலான இந்த தேசிய ஆலோசனை குழு, ஒரு சட்டத்தை வரைந்தது.

       இந்தச் சட்டத்தின் நோக்கம்   இனப்படுகொலைகளை - வகுப்புவாத கொலைகளைச் செய்கின்றபோது அதைத் தடுக்கத் தவறிய, ஆட்சியாளர்கள் உரிய சட்ட நடவடிக்கைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட வேண்டும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

       வகுப்பு கலவரங்களை நடத்துவதற்கு முன் அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யும் (சங்கப்பரிவாரம்) போன்ற கும்பல்களைத் தடுக்க தவறிய அதிகாரிகளைத் தண்டிக்கவேண்டும்.

       வகுப்புக் கலவரங்கள் நடக்கின்றபோது தடுக்கத்தவறும் அதிகாரிகள், அதற்கு உதவிகளைச் செய்ய முன்வரும் அதிகாரிகள் கீழ்நிலை காவல்துறையினர், இவர்கள் அனைவரும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

       வகுப்புக் கலவரங்களால் பாதிக்கப்படுபவர்களுக்கு உரிய இழப்பீடுகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

       கற்பழிக்கப்படும் பெண்கள், அவமானப் படுத்தப்படும் பெண்கள், இவர்களுக்கு உரிய நிவாரணம் கிடைக்க வகை செய்யவேண்டும்.

       வகுப்புக் குரோதங்களை மனதில் வைத்துக் கொண்டு, சிறுபான்மையினரை தங்கள் இருப்பிடங்களை விட்டு வெளியேற்றுவது - அல்லது வெளியேறுவதற்கான சூழ்நிலைகளை ஏற்படுத்துவது. இதற்கு காரணமானவர்களைத் தண்டிப்பது.

       நம்மைப் பொறுத்தவரை சங்கப்பரிவார அமைப்புகளை முழுமையாகத் தடை செய்யாத வரை வகுப்புக்கலவரங்களை தடுத்து நிறுத்திட இயலாது.

       வகுப்புக் கலவரங்களை நிகழ்த்தினால், சிறுபான்மையினரின் வழிபாட்டுத் தலங்களை தரை மட்டமாக்கினால், தேர்தலில் வென்று, பதவிகளைப் பெறலாம் என்றாகிவிட்ட நிலையில், முழுமையான தடையை அரசு ஆலோசிக்கத் தயங்குகிறது.

       இந்தச் சட்டம் வந்தால் எல்லாம் நடந்துவிடும் வகுப்பு கலவரம் குறைந்துவிடும் என்பது கனவுதான்.

       இந்தச் சட்டவரைவில் சொல்லப்படும் பல குற்றங்கள் எற்கனவே நமது இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தில் இருப்பவைதான். ஆனால் அவை செயல் படுத்தப்படுவதில்லை.

       வெறுப்புப் பிரச்சாரங்கள் செய்பவர்களை தடுக்க, சமூகங்களுக்கிடையேயுள்ள நல்லுறவை கெடுக்க முனைபவர்களை, தண்டிக்க இந்திய தண்டனைச் சட்டம் பிரிவு 153 இருக்கின்றது. ஆனால் இஃது அப்பாவித்தனமாகக் குழுமும் முஸ்லிம்களை கேள்விக்கணக்கில்லாமல் தடுப்புக் காவலில் வைப்பதற்காகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

சட்டத்தின் சிறப்பு :

       மனித உரிமை அமைப்புகள் இந்தச் சட்டம் கடமை தவறும் அதிகாரிகளைத் தண்டிக்க வகைசெய்கின்றது எனக் கூறுகின்றார்கள். வகுப்புக் கலவரங்கள் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டால். அவை நீண்ட நாள்களாக நீடித்தால், அந்தப் பகுதியிலுள்ள அதிகாரிகள், தங்கள் கடமைகளில் தவறிவிட்டார்கள் எனக்கருதப்படும் என்றொரு பிரிவு இந்தச் சட்டத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது.

       கடமை தவறுவோரை தண்டிப்பதற்கு நமது இந்திய தண்டனை சட்டத்தில் வழி இருந்தாலும் இந்தப்பகுதி சற்று விசாலமானது என்கின்றார்கள், மனித உரிமை ஆர்வலர்கள்.

       நடப்பிலிருக்கும் சட்டங்கள் வகுப்புக் கலவரத்திற்கான முன்னேற்பாடுகளைத் தடுக்கத் தவறியதை கடமை தவறிய குற்றமாக ஏற்பதில்லை மாறாக கலவரம் நடந்தபின்பு வரும் நிகழ்வுகளில் கடமை தவறுபவர்களையே தண்டிக்க வகை செய்கின்றது.

       சட்டத்தின் இந்தப் பிரிவுகள், நிச்சயமாக அதிகாரிகள் வகுப்புவாத சக்திகளுக்கு துணைபோவதை, உதவி செய்வதை நிச்சயமாகத் தடுக்கும் என்கின்றார்கள் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள்.

சட்டத்தின் செயல்பாடுகள்:

       இந்தச் சட்டத்தின் படி, தேசிய அளவில் ஓர் முகவாண்மை ஏற்பாடு செய்யப்படும். அதன் பெயர், தேசிய வகுப்பு நல்லிணக்கம், நீதி மற்றும் இழப்பீட்டு ஆணையம்.

       இந்த ஆணையம் தான் இந்தச் சட்டத்தை அதாவது வகுப்புவாத வன்முறை தடுப்புச் சட்டத்தைச் செயல்படுத்தும்.

       இதன் தலைவராக மத்தியில் பிரதமர் இருப்பார். மாநில அளவில் இதுபோன்ற ஆணையம் ஒன்று அமைக்கப்படும். அதன் தலைவராக மாநில முதலமைச்சர் இருப்பார்.

       மாநில அமைப்பில் இந்த ஆணையத்தை ஏற்படுத்துவதன் நோக்கம், மாநில அரசுகளின் அதிகாரத்தில் மத்திய அரச தலையிட்டு விடக்கூடாது என்பதே!

       ஏனெனில் சட்டம் ஒழுங்கை நடைமுறைப்படுத்துவது என்பது, மாநில அரசின் கடமை, உரிமை. இச்சட்டம் மாநில அரசின் உரிமைகளில் தலை இடுகிறது என குஜராத் முதல்வர் மோடியும். தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாவும் மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜியும் எதிர்த்தார்கள். ஆகவே இந்த ஆணையம், மாநில அமைப்புகளை ஏற்படுத்திற்று. இதையும் பலர் எதிர்த்தார்கள். ஆனால் மத்திய அரசு விட்டுத் தந்திடவில்லை.

தேசிய சமய நல்லிணக்க ஆணையம் சட்டத்தின் செயல்பாடு

       சிறுபான்மையினரை ஒட்டுமொத்தமாகப் பாதுகாக்கப் போகின்றோம், என மார்தட்டி வந்த இந்தச் சட்டம் இந்திய தேசிய மத நல்லிணக்க ஆணையம் என்ற அளவில் சுருங்கிக் கொண்டது.

என்ன அதிகாரம்?

       மொத்தச் சட்டத்தையும் செயல்படுத்துகின்ற பொறுப்பு இந்த ஆணையத்திற்கு உண்டு பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உரிய நிவாரணங்களை பெற்றுத் தந்திடுவதும் இந்த ஆணையத்தின் பொறுப்பு இந்தச் சட்டத்தின் அதாவது வகுப்புவாத வன்முறை தடுப்புச்சட்டத்தின் சொல்லாட்சியில் நிவாரணங்களுக்குப் பெயர் இழப்பீடுகள். இழப்பீடுகள் உரியவர்களுக்குச் சென்று சேருகின்றனவா? என்பதைக் கண்காணிக்கின்ற பொறுப்பும் இந்த ஆணையத்திற்கு உண்டு.

ஆணையத்தின் அதிகாரம்?

       இப்படி எல்லாப் பொறுப்புகளையும் ஒன்றாய் சுமக்கும் இந்த ஆணையத்தின் அதிகாரம் என்ன?

       இந்த ஆணையம் மாநில அரசுக்கு ஆலோசனைகளை வழங்கலாம். இந்த ஆணையத்தின் ஆலோசனைகளை ஏற்கமறுத்து விட்டால், இந்த ஆணையம் நீதிமன்றங்களை அணுகலாம் என்று கூறுகின்றது.

அரசுகள் ஏற்கமாட்டா என்பதை நாமறிவோம். நரேந்திர மோடிகள் முதலமைச்சராக ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது? 'வாஜ்பேயி' போன்றவர்கள் பிரதம அமைச்சராக ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது?

        2002 இனப்படுகொலைகளின்போது 'வாஜ்பேயி' குஜராத் நமது சோதனை கூடம் இதனை நாம் இந்தியா முழுவதும் கொண்டு சென்றிட வேண்டும் எனப் பேசியதை யாரும் மறந்திருக்க முடியாது.

       இந்தச் சட்டம் பாதிக்கப்படுபவர்கள் நேரடியாகப் பயன்படுத்துகின்ற அளவில் மாற்றி அமைக்கப்படவேண்டும்.

       நேரடியாகவே அவர்கள் அத்தனை அதிகாரங்கள் மீதும் வழக்குத் தொடர்ந்திட தேவையானால் முதலமைச்சர் மீதும், வாஜ்பேயி போன்றவர்கள், பிரதம அமைச்சரானால் அவர்கள் மீதும் வழக்குத் தொடர்ந்திட வழிவகை செய்திட வேண்டும்.

        சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்ற கூப்பாடு நம் நாட்டைப் பொறுத்தவரை ஏட்டுச் சுரைக்காய்தான். அவை நாட்டு நடப்பாக ஆகாதவரை எந்தச் சட்டமும் எந்த நிவாரணத்தையும் தந்திட முடியாது

நீதி மன்றங்கள்...?

       நீதி மன்றங்கள், இந்தியாவில் சிறுபான்மையினரைப் பொறுத்தவரை அநீதி மன்றங்களாகி வெகுநாள்களாகி விட்டன. ஷைத்தானும் குரங்குகளும் நீதிமன்ற தீர்ப்புகளில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

       அப்பாவி சிறுபான்மை சமுதாயத்தவர்களை ஆண்டுக்கணக்கில் சிறையில் வைத்திடும் கோரம், அதுவும் எந்த ஆதாரமுமில்லாமல் சிறையில் வைத்திடும் அவலம் இந்தியாவில் தான் மிகவும் அதிகம். பத்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு தீவிரவாதிகள் என முத்திரை குத்தி சிறையில் வைத்தபின், அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டு, இந்துத்தீவிரவாதிகள் கைது செய்யப்படுகின்றார்கள்.

       அதேபோல் நீதிபதிகளை தண்டிக்கவும் வேண்டும். இல்லையேல் எந்தச் சட்டமும் சிறுபான்மையினர் மீது ஏவிவிடப்படும் எந்தத் தாக்குதலிலிருந்தும் இச்சட்டங்கள் அவர்களைக் காப்பாற்றிடாது. சிறுபான்மையினருக்கு நீதிமன்றங்கள் வழி என்ன கிடைத்துக் கொண்டிருக்கின்றது என்பதை உச்சநீதி மன்றத்தின் மூத்த வழக்கறிஞர், ராஜீவ்தாவான் அவர்கள் இப்படிக் குறிப்பிட்டார்கள்.

       “சிறுபான்மையினருக்கு (நமது நீதி மன்றங்களில்) நீதி கிடைக்காது என்பது மட்டுமல்ல, அவர்கள் நீதியின் பெயரால், கொடுமைப்படுத்தப்படுவார்கள்.”

       ராஜீவ்தாவான் அவர்களின் சொற்கள் எந்த அளவுக்கு நம் நாட்டின் நிதர்சனம் என்பதை, உணர்ந்திட பாபரி மஸ்ஜித் விவகாரத்தில் கீழ் நீதிமன்றங்களிலிருந்து உச்ச நீதி மன்றம் வரை வழங்கிய தீர்ப்புகளிலிருந்து தெரிந்திடலாம்.

       அதேபோல், குண்டு வெடிப்பு விவகாரங்களில், அப்பாவி முஸ்லிம்களை சிறையில் வைத்திட நீதிமன்றங்கள் எந்தத் தயக்கத்தையும் காட்டுவதில்லை.

       அதே நேரத்தில் உண்மையிலேயே அந்த குண்டு வெடிப்புகளில், கைதாகும், இந்துத் தீவிரவாதிகளுக்கு உடனேயே பிணைகளை வழங்கிவிடுகின்றது. ஆக நீதிமன்றங்களின் பார்வையும் போக்கும் மாறிடாதவரை எந்தச் சட்டத்திலும், சிறுபான்மையினர் பாதுகாப்பைப் பெற்றிட மாட்டார்கள்.

வகுப்புவாத வன்முறைத் தடுப்புச்சட்டத்தின் இப்போதைய நிலை....?

       இந்தச் சட்டத்தைத் தயாரித்தது என்,ஏ,சி என்ற தேசிய ஆலோசனை குழு, அதன் தலைவர் திருமதி சோனியா காந்தி அவர்கள். இந்தச் சட்ட வரைவு இதுவரை அமைச்சரையின் ஒப்புதலுக்குக் கூட வைக்கப்படவில்லை காரணம், இதற்கு இந்துத்துவ தீவிரவாதிகளிடமிருந்து மட்டுமல்ல, முஸ்லிம்களின் நண்பர்களைப் போல்காட்டிக் கொள்ளும் மேற்குவங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி போன்றவர்களிடம் இருந்து வந்த எதிர்ப்பும் தான்.

       அமைச்சரவையின், ஒப்புதலுக்குப்பின், இது நாடாளுமன்றத்தின் விவாதத்திற்கு வைக்கப்பட வேண்டும். நாடாளுமன்ற விவாதத்தில் வென்றபின் இந்தச் சட்டம் தேர்வுகுழுக்களில் (sறீமீநீt நீஷீனீனீவீறீறீநீமீ) விவாதிக்கப்படும் பின்னர் மேலவையில் விவாதிக்கப்படும் பின்னர் இந்தச் சட்டம், குடியரசு தலைவரின் ஒப்புதலுக்கு வைக்கப்பட வேண்டும் இத்தனையையும் இது கடக்கும் என எதிர்ப்பார்பதற்கில்லை.

இரண்டு சட்டவரைவுகள்

       இந்தச் சட்டத்தின் முதல்வரைவு சோனியா காந்தி தலைமையிலான தேசிய ஆலோசனை குழு வரைந்தது.

       இந்த வரைவில் எது வகுப்புவாத வன்முறை என்பதை வரையறுப்பதில் பல குளறுபடிகள்.

       இதனால் மனித உரிமை அமைப்புகள், ஓர் சட்டவரைவை முன் வைத்தன. அது ஹர்ஷ் மந்திர் அவர்களின் தலைமயில் அமைந்த குழு. இந்தக் குழு வரைந்த சட்டம் செயலுக்கு வந்தால் நாம் எதிர்ப்பார்ப்பதைப் போல் பல நேரடி நிவாரணங்கள் கிடைக்கலாம். ஆனால் வரவாய்ப்பில்லை என்றே படுகின்றது.

       திருமதி சோனியா காந்தி அவர்களின் தலைமையிலான குழுவின் சட்டவரைவே இன்னும் அமைச்சரவையை எட்டிப்பார்க்காத நிலையில் ஹர்ஷ் மந்திர் தலைமையிலானவர்கள் எழுதிய சட்ட வரைவு எந்த அங்கீகாரத்தையும் பெறப்போவதில்லை.

தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் குழு கூட்டம்.

       இந்த வருடம் 2011 செப்டம்பர் திங்கள் 10 ஆம் நாள் நமது தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் குழுக்கூட்டம் நடைபெற்றது. இதில் இந்தச் சட்ட வரைவு பற்றிய ஒரு விவாதமே முழுமையாக நடைபெற்றது.

       இந்த விவாதத்தில் பாரதீய ஜனதா கட்சியைச் சார்ந்த சுஷ்மா சுவராஜ், அருண் ஜேட்லி போன்றவர்கள் எல்லா நேரத்தையும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு சட்டத்தை எதிர்த்தார்கள் இதனை ஆதரித்து அழுத்தமாகப் பேசியிருக்க வேண்டிய காங்கிரஸ் கட்சிக்காரர்கள் மௌனம் சாதித்தார்கள் இதனால் இந்தச் சட்டம் கிடப்பில் போடப்படும் நிலையே அதிகம் என்றானது.

       இல்லையேல் நாடாளுமன்றத்தின் இந்தக் குளிர்காலத் தொடரில் இச்சட்டம் விவாதத்திற்கு வந்திருக்க வேண்டும்.அண்ணாஹஸாரேயும் வகுப்புவாத வன்முறை சட்டமும்.

       அண்ணா ஹஸாரே-இன் வாழ்க்கையும் இப்போதைய சமூக நடவடிக்கைகளும் இந்துத்துவாவில் தேய்த்து எடுக்கப்பட்டதாகவே அமைந்திருக்கின்றது.

       அவருடைய அனைத்து நடவடிக்கைகளும் இந்துத்துவ கட்சியாகிய பாரதீய ஜனதா கட்சிக்கும், இந்துத்தீவிரவாத அமைப்புகளுக்கும் உதவும் வகையிலேயே அமைந்திருக்கின்றன.

       சமூக ஆர்வலர்கள் இந்தியாவை மூன்று 'C'கள் பீடித்திருக்கின்றன அவை Castism, Communalism, Corruption அதாவது ஜாதியம், வகுப்புவாதம், லஞ்சம் என்பவைதான் இந்தியாவின் தீர்க்க முடியாத நோய் என்பார்கள். அதில் முதலில் ஒழிக்கப்பட வேண்டிய ஜாதியத்தில் அழுத்தமான பிடிப்புக் கொண்டவர் அண்ணாஹஸாரே! அடுத்து ஒழிக்கப்பட வேண்டிய வகுப்பு வாதத்திலும் சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக தொடர்ந்து செயல்பட்டவர் செயல்படுபவர். எந்த அளவுக்கு என்றால் மோடியையே புகழும் அளவுக்குப் போய் விட்டார். அதன்பின் மக்கள் தந்த அழுத்தங்களால்தான் அதனை பின்வாங்கினார்

       'லஞ்சத்தை' கையிலெடுத்துக் கொண்டார் மற்ற இரண்டு பிரச்சனைகளிலிருந்தும் மக்கள் கருத்தையும் கவனத்தையும் திசை திருப்பிவிட்டார் மீடியாக்களின் மொத்த இடத்தையும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டார். இதனால் இந்த சட்டத்தையும் - வகுப்புவாத வன்முறை தடுப்புச்சட்டத்தையும் மக்கள் கவனத்திலிருந்து மறைத்துவிட்டார். மக்கள் மத்தியில் ஓர் விவாதமாகாமல் போய்விட்டது.

       இந்த வகையிலும் அவர் இந்துத்துவ அமைப்புகளுக்கு ஓர் செஞ்சோற்றுக் கடனையே ஆற்றி இருக்கின்றார்.

சுப்பிரமணியசாமி முஸ்லிம்களுக்கு வாக்குரிமையை மறுக்கும் கட்டுரையை எழுதி நான்தான் மிகப்பெரிய இந்துத்துவாதி எனப் பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டார். இப்போது இந்த வகுப்புவாத வன்முறை தடுப்புச்சட்டத்திலும் தனது மூக்கை நுழைத்திருக்கின்றார்.

       இந்தச் சட்டத்தை வரைந்ததன் மூலம் சோனியா காந்தி இந்துக்களுக்குத் தீராத துரோகத்தைச் செய்துவிட்டார் எனக் கூறி அவர் மீது ஓர் முதல் தகவல் அறிக்கையைப் பதிவு செய்திருக்கின்றார் டெல்லியில்.

தாருல் இஸ்லாம் வைகறை வாசகர் வட்டம்.

       சோனியா காந்தி தலைமையிலான குழுவரைந்த சட்டம், ஜீலை 4 ஆம் நாள்வரை மக்களின் கருத்துக்காக இணையதளத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தது நாம் இந்தக் கட்டுரையில் சுட்டிக் காட்டி இருப்பவற்றை அதில் நமது கருத்தாகத் தெரிவித்தோம்.

       ஆனால் இப்படி ஒரு சட்டம் வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தினோம், காரணம் சங்கப்பரிவாரத்தின் வெறுப்புப் பிரச்சாரத்தை ஓரளவுக்கு குறைக்கவாவது இந்தச் சட்டம் பயன்படும்.

கிருஸ்தவ அமைப்புகள்

       அத்தோடு கிருஸ்தவ அமைப்புகள் இந்தச் சட்டமே வரவேண்டும் என வரிந்து கட்டிக் கொண்டு உருப்படியான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டன. அதில் ஜான் டயான் அவர்கள் தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் குழு கூட்டத்தில் அழுத்தமாகப் பேசினார். மற்றொரு சிறுபான்மையினர் என்ற அடிப்படையில் கிருஸ்தவர்களோடு, தோளோடு தோளாக நிற்கவிரும்பினோம். ஆகவே இந்தச் சட்டத்தை ஆதரித்தோம்.

       கிருஸ்தவ அமைப்புகள் 57 திருத்தங்களை இந்தச் சட்டத்தில் கொண்டு வந்தார்கள் அவற்றில் பெரும்பான்மையானவை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டன.

       இந்தச் சட்டத்தைப் பார்த்து இந்துத்துவவாதிகள் பதறுகின்றார்கள். அவர்கள் தாங்கள் செய்யும் சிறுபான்மையினர் வெறுப்புப் பிரச்சாரத்தைச் செய்திட இயலாது. சுருங்கச் சொன்னால் அவர்கள் இயங்கிட முடியாது.

Pin It

“இந்தியாவிலேயே வேகமாக முன்னேறிக் கொண்டிருக்கும் மாநிலம் குஜராத்.'' அதுவும் மோடியின் தலைமையில்.

மோடியை அப்படியே தூக்கி மன்மோகன் சிங் இருக்கும் ஆசனத்தில் வைத்துவிட்டால் (பிரதமர் பதவியில்) இந்தியா ஒரேயடியாக முன்னேறிவிடும் என்றொரு மாயை உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றது.

ஆனால் குஜராத்தில் நடக்கும் யதார்த்தங்கள் வேறு விதமாக இருக்கின்றன. இதனை அறிந்த ஆய்வாளர்கள் சிலர் குஜராத்தின் உண்மையான பொருளாதார நிலையை ஆய்ந்தறிந்து ஓர் அறிக்கையைத் தந்திருக்கிறார்கள். அதனை இங்கே தருகின்றோம்.

National Council of Applied Economic Research நிகழ்முறை பொருளாதார ஆய்வுக்கான தேசிய குழுமம் (NCAER) ஓர் ஆய்வை நடத்தியது. அந்த ஆய்வில் இப்படிக் குறிப்பிடப்படுகின்றது: குஜராத்தில் அதிகமான வறுமை, மிகவும் குறைந்த அளவு மனித மேம்பாடு இவையே மிகைத்து நிற்கின்றன. அரசுக்கு நேரடி வருமானம் பெறுவது குறித்த நடவடிக்கைகளில் குஜராத் அரசு அதிகமான கவனம் செலுத்துகின்றது. ஆனால் அதையெல்லாம் தூக்கி சாப்பிடுகின்ற அளவில் குஜராத்தில் வறுமை தாண்டவமாடுகின்றது. மனிதம் மடிந்து போய் விட்டது. (NCAER அறிக்கை : ஃபிரண்ட் லைன்: மே 20, 2011)

அதாவது நாட்டிலுள்ள தொழில் முதலைகள் பண முதலைகள் இவர்களை அழைத்து வந்து, ஒரு பெரும் விளம்பரத்திற்கு ஏற்பாடு செய்ததைத் தவிர வேறெதுவும் நடக்கவில்லை என்பதே உண்மை.

இதே அறிக்கை இன்னொரு உண்மையையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றது. அது, “இந்தியாவிலேயே மிகவும் வெற்றிகரமாக நடந்து கொண்டிருக்கும் திட்டம் “National Rural Employment Guarantee Scheme'' (தேசிய ஊரக வேலை வாய்ப்பு உறுதி திட்டம்). இப்போது இதில் மகாத்மா காந்தியின் பெயரையும் இணைத்து மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை வாய்ப்பு உறுதித் திட்டம் என அழைக்கின்றார்கள். இந்தத் திட்டம் வக்கற்றோர் வகையற்றோர் தினமும் ரூபாய் 150ஐ வருமானமாகப் பெறும் திட்டம்.

இந்தத் திட்டம் வறுமையில் வாடுபவர்களுக்காகவே தொடங்கப்பட்ட திட்டம், குஜராத்தில் வறுமையில் வாடுபவர்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகமாக இருந்தும் கூட இந்தத் திட்டத்தால் பலனடைந்தவர்கள் ஐந்து விழுக்காடு களுக்கும் குறைவானவர்களே!

பட்டினியால் வதைபடுபவர் கள் பிகார் , சத்திஸ்கர், ஜார்க்கண்ட், மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில்தான் அதிகம் என்பதே எல்லோருடைய கணிப்பும், ஆனால் இந்த மாநிலங்களைப் போல, குஜராத்தும் பட்டினியால் பீடிக்கப்பட்ட ஒரு மாநிலந்தான். அல்லாமல் அங்கே வளமும் நல் வாழ்வும் கொட்டிக் கிடக்கவில்லை. ஆனால் அப்படியொரு மாயை உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றது.

இந்திய மத்திய வங்கி(Reserve Bank of India)வின் அறிக்கை

பிரிதொரு மகாத்மியம் குஜராத்தில் விற்பனை செய்யப்பட்டு வருகின்றது. அது வெளிநாடுகளிலிருந்து வந்து இந்தியாவில் முதலீடு செய்பவர்கள் குஜராத்தில் தான் அதிகமாக முதலீடு செய்கிறார்கள் என்பதே. ஆனால் அதிகமாக வெளிநாட்டு மூலதனத்தை இந்தியாவில் பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் மாநிலம் மகாராஷ்டிராதான். குஜராத் தமிழகத்தின் அளவுக்கே வெளிநாட்டு மூலதனங்களைப் பெற்றிருக்கின்றது. அது குறித்து 2010 மார்ச்சு மாதம் நமது மத்திய வங்கியாகிய ரிசர்வ் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா வெளியிட்டுள்ள அறிக்கை இப்படி புள்ளி விவரங்களைத் தருகின்றது.

மராட்டிய மாநிலம் வெளிநாட்டு மூலதனமாகப் பெற்றது 2000-2010 - 17 லட்சம் கோடி

டெல்லி மாநிலம் - 10 லட்சம் கோடி

தமிழ்நாடு - 2.4 லட்சம் கோடி

குஜராத் - 2.8 லட்சம் கோடி

ஆந்திரம் - 2.0 லட்சம் கோடி

(S o u r c e : Reserve Bank of India : 10 Years Report)) 

மராட்டிய மாநிலம் , டெல்லி இவற்றோடு ஒப்பிட் டுப் பார்க்கும் போது குஜராத் பெற்றது எதுவுமில்லை என்பது தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரியும். ஆனால் குஜராத் மிகப் பெரியதொரு தொழிற்பேட்டை போல் காட்டப்படுகின்றது. (ஆனால் உள்நாட்டு முதலீடுகளை அதிகமாகக் கவர்ந்திட குஜராத் பயங்கர நாடகங்களை அரங்கேற்றிக் கொண் டிருக்கின்றது.) இதில் மோடியின் மோசடியைக் உணர்ந்தால் எந்த இந்திய விவசாயியும் மோடியை மன்னிக்க மாட்டான். 

வெளிநாடுகளிலிருந்து இந்தியாவில் முதலீடு செய்ய வருபவர்களும் சரி, இந்தியாவிலுள்ள பெரிய நிறுவனங்களும் சரி, முதலில் கேட்பது பெரிய அளவில் நிலம். எந்த மாநிலம் பெரிய அளவில் நிலங்களைக் கொடுக்கின்றதோ அந்த மாநிலத்திலேயே அதிகமாக முதலீடு செய்ய விரும்புகின்றார்கள். முதலீடு செய்பவர்களுக்கு குஜராத்தில் தான் இந்த இடங்கள் தாராளமாகவும் ஏராளமாகவும் தரப்படுகின்றது. இதற்காக மோடி பல கிராமங்களை பெரிய முதலீட்டு முதலைகளுக்குத் தாரை வார்த்துத் தந்திருக்கின்றார். அதில் விவசாயம் செய்து கொண்டிருந்த விவசாயிகள் ஈவிரக்கமின்றி வெளியேற்றப்பட்டிருக்கின்றார்கள்.

விவசாயம் செய்து வயிறு பிழைத்துக் கொண்டிருந்த விவசாயிகளின் வயிற்றில் மோடி அடித்தபோது, அவர்கள் தங்கள் பூர்வீகக் குடி இருப்புகளை விட்டுத் துரத்தப்பட்டபோது, ஏற்பட்ட கொந்தளிப்புகள் முற்றாக மறைக்கப்பட்டு விட்டன. ஆனால் ‘மகுவா' வழக்கு என்ற வழக்கு மட்டும் வரலாற்றில் அப்படியே நின்று விட்டது.

‘மகுவா' என்பது பல கிராமங்களைக் கொண்ட ஒரு பகுதியின் பெயர்.

குஜராத்தின் மகுவா வழக்கு

1999-ல் குஜராத்தில் முதலமைச்சராய் இருந்தவர் கேசுபாய் பட்டேல். இவர் 40 கிலோ மீட்டர் அளவில், ‘மகுவா' கிராமத்தில் நீரைத் தேக்கி வைக்கும் நீர்த் தேக்கங்களையும் அணைகளையும் கட்டினார். இதற்கு 1999ல் ரூ.60 கோடியைச் செலவிட்டார். இதனால் பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலம் பஞ்சமின்றி விவசாயத்திற்குள் வந்தன. இந்தத் திட்டத்தால் லட்சக்கணக்கான விவசாயக் குடும்பங்கள் விவசாயத்தை நம்பி வாழ்க்கையைத் தொடங்கின. 'Gross National Product' என்ற தேசிய உற்பத்தியும் வருமானமும் பல்கிப் பெருகின.

விவசாயிகள் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால் அவர்களின் மகிழ்ச்சி அதிக நாள்கள் நிலைக்க வில்லை. காரணம், மோடி முதலமைச்சராகி விட்டார். மோடி முதலமைச்சரானவுடன் இந்த விவசாய நிலங்களை ‘சோப்பு கம்பெனி'களுக்கும் சிமெண்ட் கம்பெனிகளுக்கும் தாரை வார்த்துத் தந்தார். சோப்பு கம்பெனிகள் இராசயனப் பொருட்கள் கலந்த கழிவு நீரை அந்தப் பகுதியில் விளையும் பூமியில் பாய்ச்சி நாசப்படுத்தின.

சிமெண்ட் கம்பெனிகள் நிலத்தை அகழ்ந்து சுண்ணாம்புக் கற்களைக் கண்டெடுத்து சிமெண்ட் உற்பத்தியைத் தொடங்கின. நிலமெல்லாம் சிமெண்ட் துகள்கள். விவசாயம் செய்திட இயலவில்லை. ஏன், இந்தக் கம்பெனிகளைச் சுற்றி வாழ்ந்திடக் கூட இயலவில்லை. மக்கள் எதிர்த்தார்கள். மோடியின் சொந்தக் கட்சியான பாரதீய ஜனதா கட்சியினரே அதை எதிர்த்தார்கள். மோடி மக்களையும் தன் கட்சிக்காரர்களையும் ஒன்றுபோல் தன் எடுபிடியான காவல் துறையைக் கொண்டு விரட்டி அடித்தார். அடக்கிப் போட்டார்.

சுற்றுப்புறச் சூழலைப் பாதுகாப்பவர்களுக்கும் மோடியிடம் மண்டி இட்டார்கள். நீங்கள் அனுமதித்திருக்கும் கம்பெனிகளில் பங்கமும் பாதகமும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. ஆகவே இந்தக் கம்பெனிகளை அகற்றுங்கள்; பாமரர்களை விவசாயிகளை வாழ விடுங்கள் எனக் கேட்டுக் கொண்டபோது, அவர்களும் விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். யாரை விட்டு மோடி அந்த மக்களை விரட்டியடித்தார் என்பதை பிரண்ட் லைன் ஆங்கில ஏடு இப்படிக் குறிப்பிடுகின்றது.

(Attacked by goons) குண்டர்களைக் கொண்டு அவர்களை விரட்டியடித்தார்கள்.

2140 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் ஒரு இரசாயனக் கம்பெனி குஜராத்தில் வருகின்றது. இந்தக் கம்பெனி செய்யும் மொத்த முதலீடு 1400 கோடி ரூபாய் இது மொத்தமாக அபகரித்துக் கொண்ட நிலம் 32,000 ஏக்கர்கள். உண்மையைச் சொன்னால், பல கிராமங்கள் இந்தக் கம்பெனிக்குத் தாரை வார்த்துத் தரப்பட்டுள்ளன. இந்தக் கம்பெனி வருவதால் (5000) ஐந்தாயிரம் குடும்பங்களைச் சார்ந்த 30,000 (முப்பதாயிரம்) குடிமக்கள் தங்கள் பூர்வீக இடங்களை இழந்து தவிக்கின்றார்கள். நாடோடிகளாக வாழ்ந்திட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாக்கப்பட்டிருக்கின்றார்கள்.

‘மகுவா' என்ற பகுதியின் வாழ்வே விவசாயத்தை நம்பி நிற்பதுதான். அது இப்போது மோடியினால் பாழ்பட்டு விட்டது.

பெப்ருவரி 2010-இல் அந்தப் பகுதியின் சட்டமன்ற உறுப் பினர் டாக்டர் கனுபாய் கல்சாரியா ஒரு பெரும் மக்கள் கிளர்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்தார். அந்த மக்களை அடித்து நொறுக்கினார் மோடி. அவர்கள் இப்போது உயர்நீதிமன்றத்திடம் முறையிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். உயர்நீதி மன்றம் அனைத்திற்கும் (Stay) இடைக்காலத் தடை விதித்துள்ளது. ஆனால் நிலங்களைப் பெற்ற கம்பெனிகள் மோடியின் துணையோடு எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் தங்கள் கட்டுமானப் பணிகளைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

இப்படி எண்ணற்ற கிராமங்களை மோடி பெரும் மூலதனக்காரர்களுக்கு தாரை வார்த்துத் தந்திருக்கின்றார்கள் என்றாலும் ‘மகுவா' கிராமத்தின் வழக்கு மட்டுந்தான் நிலைத்து வரலாற்றின் பதிவைப் பெற்றுள்ளது.

சௌராஷ்டிராவில் மோடியின் உல்லாசபுரி

மோடி பல லட்சம் கோடிகளைத் தாரை வார்த்துத் தந்து ஒரு விளம்பரத்தைச் செய்து கொண்டிருக்கின்றார். அஃது (Vibrant Gujarath) ‘துடித்தெழும் குஜராத்' இந்த விற்பனையில் அவருக்குத் துணை நிற்கும் கம்பெனி ‘Orpat' நிறுவனம் என்பது. இந்த நிறுவனத்திற்கு 4000 (நான்காயிரம்) ஏக்கர் நிலத்தைத் தாரை வார்த்துத் தந்திருக்கின்றார் மோடி. இந்த 4000 ஏக்கரைப் பெற்ற அந்த நிறுவனம் சாதிக்கப் போவது ஒன்றுமில்லை. இந்த 4000 ஏக்கரில் சுற்றலாத்தளம் ஒன்றையும், மோடிக்கு ஒரு உல்லாச புரியையும் அமைத்துத் தரப் போகின்றதாம். இதனால், இந்த உல்லாசபுரியை அமைப்பதனால் பல ஆயிரம் குஜராத் பாமரர்கள் - தங்கள் இல்லங்களை இழந்து ஊர்வலங்கள், நீதிமன்றங்கள் என அலைந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

இதே சௌராஷ்டிராவில் மக்கள் குடிப்பதற்கான சுத்தமான குடிநீரை கரிடா பாண்ட் என்ற குளத்திலிருந்துதான் பெற்றுக் கொண்டிருந் தார்கள். புழங்குவதற்கும் இதிலுள்ள நீர்தான். பல கால்வாய்கள் வழியாக இந்தத் தண்ணீர் ஏராளமான குஜராத் மக்களின் தாகம் தணித்துக் கொண்டிருந்தது. இந்த கரிடா குளத்தை விட்டால் வேறு நீர்ச்சுனைகள் இல்லை.

குஜராத்திலுள்ள சௌராஷ்டிரா பகுதியில் ‘வான்கிணார்' என்றொரு கிராமப்பகுதி. இந்தப் பகுதியில் வாழும் மக்கள் முழுக்க, முழுக்க இந்தக் கரிடா குளத்தையே நம்பி இருக்கின்றார்கள். ஆனால் இன்று இந்தக் குளம் ‘ஓர்பெட்' என்ற கம்பெனிக்கு பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களுடன் தாரை வார்த்துத் தரப்பட்டுள்ளன. இந்தக் குளத்தைச் சுற்றி ஓர்பெட் கம்பெனி சுவர் எழுப்பி மக்களை அண்ட விடாமல் ஆக்கி விட்டது. இதனால் மனமுடைந்த மக்கள் தொடர் உண்ணாவிரதப் போராட்டங்களில் தங்களை ஈடுபடுத்தி வருகின்றார்கள்.

ஆனால் எந்தப் பலனுமில்லை. மோடியின் அடியாள்களாகச் செயல்படும் காவல்துறையினரிடம் அடி வாங்கியதைத் தவிர.

வேறு வழியின்றி உயர்நீதிமன்றத்தை அணுகியுள்ளார்கள். குஜராத் உயர்நீதி மன்றம் கரிடா குளத்துத் தண்ணீர் மக்களுக்குக் கிடைப்பதை தடுக்கக் கூடாது என ஆணை பிறப்பித்துள்ளது. ஆனால் மோடியின் அபிமானத்தைப் பெற்ற ஓர்பட் கம்பெனி அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை.

மோடியின் நிலத்தில் நீதிமன்ற உத்தரவுகள் மோடியின் ஆதரவைப் பெற்றால்தான் செயல்படும் இல்லையேல் நீதி மன்ற உத்தரவுகள் கழிவறைக் காகிதங்கள்தாம்.

Centre for Culture and Development (கலாச்சாரம் மற்றும் மேம்பாடு ஆகியவற்றிற்கான மையம்) நடத்திய ஆய்வு

குஜராத் முதல்வர், இனப்படுகொலை புகழ் நரேந்திர மோடி, நடத்தும் முன்னேற்றப் பாதையில் குஜராத், துடிப்பான குஜராத் என்ற நாடகங்களுக்குப் பின்னால் நடந்து கொண்டிருக்கும் யதார்த்தங்களை, ஓர் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்டுள்ள நிறுவனமே நாம் மேலே குறிப்பிட்டுள்ள நிறுவனம். இந்த நிறுவனம் இது போன்ற ஆய்வுகளை நடத்திக் கொண்டிருக்கும் நிறுவனமல்ல. ஆனால் அதனிடம் வந்து குவிந்த புகார்கள் - மக்களின் உள்ளக் குமுறல்கள் இப்படி ஓர் ஆய்வை நடத்திட இந்த நிறுவனத்தை உந்தித் தள்ளியது.

அந்த நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வுக்கு இப்படித் தலைப்பிடுகின்றது. Development Induced Displacement - அதாவது, வளர்ச்சித் திட்டங்களால் பறிபோகும் குடியிருப்புகள்.

இந்த ஆய்வில் குஜராத்திற்குச் சொந்தமான 33,00,000 முப்பத்து மூன்று லட்சம் ஏக்கர் நிலமும் பண முதலைகளின் கைகளுக்குப் போய்விடும். இந்த நிலங்களில் வரும் உள்நாட்டுக் கம்பெனிகளை நம் இந்தியத் திருநாட்டுச் சட்டங்கள் எதுவும் கட்டுப் படுத்த மாட்டா.

இதை வேறு சொற்களால் சொன்னால் இவ்வளவு பெரிய நிலப்பரப்பு அந்நிய நாட்டுக் கம்பெனிகளின் முழுமையான ஆதிக்கத்திலிருக்கும். அல்லது தனியார் நிறுவனங்களின் கைகளிலிருக்கும். (Source : Fr.Lancy Lobo's Study on DEVELOPMENT AND DISPLACEMENT) 

எதிர்வாதம்  

சிலர் குஜராத்தில் ஆக்கிரமிக்கப்படும் நிலங்களுக்கு அவற்றின் சொந்தக்காரர்களுக்குப் பணம் கொடுக்கப்படுமல்லவா? அவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பும் கொடுக்கப்படுமல்லவா என்றொரு வாதத்தை வைக்கலாம். இன்றளவும் குஜராத்தில் அகற்றப்பட்ட குடியிருப்புகளுக்கு விலை தரப்படவில்லை. நிலங்களைக் கம்பெனிகளுக்குத் தந்த உடனேயே அவற்றில் வாழ்ந்தவர்கள் அப்புறப்படுத்தப்பட்டு விடுகின்றனர். ஆனால் பணம் உடனேயே கிடைப்ப தில்லை. அவர்கள் முதலில் தங்கள் இடங்களை விட்டுத் தர விரும்பாததால் போராட்டம், நீதிமன்றம் என்றுதான் அலைகிறார்கள். 

நிலங்களைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளத்தான் இந்தப் போராட்டங்களும், நீதி மன்ற அலைச்சலும், விலை பெறுவதற்கல்ல.

அவர்கள் தங்கள் பூர்வீக இடங்களை இழந்து வேறிடங்களுக்குச் செல்ல விரும்ப வில்லை.

அடுத்து, யாராவது உரிய விலையைப் பெற்றுக் கொண்டு வாழ்க்கையை வேறு இடங்களில் தொடங்கலாம் என்றால் அதற்காக அவர்கள் அலைய வேண்டி யிருக்கிறது. அலைச்சல் அவர்களைத் தளர வைத்து விடுகின்றது. பல ஆயிரம் ஏக்கர்களில் கோட்டை கட்டிக் கோலோச்சும் கம்பெனிகளைச் சுற்றிச் சுற்றி வர வேண்டிய திருக்கின்றது.

அப்படித் தரப்படும் விலையும் மிகவும் குறைவானதாகவே இருக்கின்றது. குஜராத்தில் மட்டு மல்ல, இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் கம்பெனி களை ஆரம்பித்தவர்கள், ஏழை பாழைகளின் நிலங்களை ஆக்கிரமித்தவர்கள், உரிய விலையை அந்த மக்களுக்குத் தந்ததில்லை. ஆகவே, விலையைத் தருகின்றார்கள் என்பதும் உரிய விலையைத் தருகின்றார்கள் என்பதும் பொய்யான வாதங்கள்தான்.

வேலை வாய்ப்புகள் இந்தப் பெரிய நிறுவனங்களில் நல்ல சம்பளம் (கிடைக்கும் வேலைகளில்) நிரம்பப் படித்தவர் களுக்கே கிடைக்கின்றன. நிச்சயமாக விவசாயத்தை நம்பி ஆண்டாண்டு காலமாக வாழ்ந்த விவசாயிகளுக்கு இந்த வேலைகள் கிடைப்பதில்லை. இவர்கள் அங்கே அடிமட்ட வேலைகளைத்தான் செய்ய வேண்டும். குஜராத்தின் பொதுவான கல்வி நிலை மிகவும் கீழானதாகவே இருக்கின்றது. அதனால் அவர்கள் பெரிதாகப் பலனடைவதில்லை.

மோடியை வெல்ல முடியுமா?

இதனைப் படிக்கின்ற வாசகர்கள் மனதில் ஒரு வினா எழும்: மோடியின் குஜராத்தில் இத்தனைக் கபளீகரங்கள் நடப்பது உண்மையானால் மோடியை ஏன் அரசியல் அரங்கில் வீழ்த்த இயலாது? இந்தத் திசையிலும் ஆய்வாளர்கள் ஆய்வுகளை மேற்கொண்டுள்ளார்கள். மோடியை வீழ்த்த காங்கிரஸ் பலம் பெற வேண்டும். ஆனால் காங்கிரஸ் உள்கட்சிப் பூசலால் சின்னா பின்னமாகச் சிதறிக் கிடக்கிறது.

அடுத்து, குஜராத்தைப் பொருத்த வரை காங்கிரஸ் தன்னை ஒரு மதச் சார்பற்ற கட்சியாகக் காட்ட வில்லை. மாறாக, தன்னை ஒரு நவீன இந்துத்துவக் கட்சியாகக் காட்டிக் கொள்கின்றது. அரசியல் நோக்கர்கள் காங்கிரசின் இந்துத்துவாவை Soft Pedalling Hindutva (‘மெல்ல மிதிக்கும் இந்துத்துவா') என்றே குறிப்பிடுகிறார்கள்.

அடுத்து, மோடி செய்யும் எந்தத் தகிடுதத்தங்களையும் காங்கிரஸ் நிர்வாக ரீதியாக கண்டிக்கவோ தண்டிக்கவோ எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை.

2002-ல் நடந்த இனப்படுகொலைகளில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காக, மத்தியில் ஆட்சி செய்யும் காங்கிரஸ் அரசு எதையும் செய்யவில்லை. இனப்படுகொலைகளுக்கு நீதி என வந்தபோதெல்லாம் காங்கிரஸ் காலைத்தான் வாரியிருக்கிறது. உலக நீதி மன்றத்திற்கு இந்த விவகாரத்தை எடுத்துச் சென்றபோதெல்லாம் காங்கிரஸ் அதை வழிமறித்தது. தடுத்து நிறுத்தியது.

‘ஷேராப்தீன் என்கவுண்டர்' என்பது பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றது. இந்த ஷேராப்தீன் ஹைதராபாத்திலிருந்து இராஜஸ்தான் செல்லும் போது வழிமறிக்கப்பட்டு குஜராத் கொண்டு செல்லப் பட்டு கொலை செய்யப்பட்டார். அது போலவே அவருடைய மனைவியும் கடத்திச் செல்லப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டாள். இதற்கு முழுமையாக உதவி செய்தது ஹைதராபாத் காவல்துறையினர்தான். அப்போது ஹைதராபாத்தை தலைநகராகக் கொண்ட ஆந்திர மாநிலம், காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆட்சியின் கீழ்தான் இருந்தது.

இத்தனைக்கும் மேலாக காங்கிரஸ் மோடிக்கு எதிராகக் காட்டும் முதலமைச்சர் வேட்பாளர் கேசுபாய் பட்டேல்தான். இவர் அடிப்படையில் பாரதீய ஜனதா கட்சிக்காரர்தான். 1999-ல் பாரதீய ஜனதா கட்சியின் குஜராத் முதல்வராக இருந்தவர் இந்த கேசுபாய் பட்டேல். இவரைப் போல் இப்போது குஜராத் காங்கிரசில் இருக்கும் பலர் பாரதீய ஜனதா கட்சியில் பதவி கிடைக்காமல் காங்கிரசுக்கு வந்தவர்கள்தாம். இதனால் காங்கிரஸ் குஜராத்தில் தனக்கென தொண்டர்கள் இல்லாத கட்சியாகி விட்டது.

இதனால்தான் மோடி ஏகபோக ஆட்சியாளராக இருக்கின்றார்.

Pin It

பாபரி மஸ்ஜித் - இல், எத்தனை அநியாயங்கள் முஸ்லிம்களுக்கு இழைக்கப்பட்டன எனபனவற்றை வைகறை வெளிச்சத்தில் தொடர்ந்து வெளியிட்டு வருகின்றோம். குறிப்பாக வருடந்தோரும் டிசம்பர் மாத இதழை இதற்காகவே அர்ப்பணித்து வருகின்றோம்.

       பாபரி மஸ்ஜித் சம்மந்தமான வழக்கில், நீண்ட நாள்களாக எதிர்பார்த்த தீர்ப்பு, செப்டம்பர் 30, 2010 இல் வந்தது. வேறுசொற்களால் சொன்னால் செப்டம்பர்30,2010இல் அலஹாபாத் நீதி மன்றத்தின், பட்டவர்தனமான அநியாயம் அம்பலமான பின்னர், நாம் தொடர்ந்து பல ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டோம்.

       பாபரி மஸ்ஜித் விவகாரத்தில் மிகவும் முக்கியமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. செப்டம்பர் 30, 2010 அலஹாபாத் நீதிபதிகளின் இந்துத்துவப் பிதற்றல்களுக்குப் பின்னும், முன்னும், இதில் அற்புதமான பல நடவடிக்கைகளை எடுத்தவர்கள் டீஸ்டா செட்டல்வாட் போன்ற பல நல்ல நங்கைகள் அனுபவம் குப்தா மனோஜ் மித்தா போன்றவர்கள்தாம். இந்தியாவின் தலைசிறந்த வரலாற்று ஆசிரியர்களுள் ஒருவரான இர்பாஃன் ஹபீப் அவர்கள் இதில் காட்டி வரும் ஆர்வம் அலாதியானது. இவர் இடதுசாரி சிந்தனையாளர்களில் ஒருவர். முஸ்லிம்கள் ஒரு பெரும் தளர்ச்சிக்கும் விரக்திக்கும் ஆளாகி செய்வதறியாமல் அப்படியே இருந்து விட்டார்கள்.

       தீர்ப்பு குறித்து பல ஆய்வுகளை நடத்தியவர்களும் அவர்களே! அந்த ஆய்வுகளில் அகழ்தெடுத்த உண்மைகளை, (இவை பல அதிர்ச்சிகளைத் தந்திடும் உண்மைகள்) உலகறிய செய்து வருகின்றார்கள்.    

       அவற்றையும் இவற்றில் நாம் தொடர்ந்து தந்து வந்த உண்மைகளையும் மக்கள் மன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கின்றோம்.

        ஆய்வாளர்களின் கருத்துப்படி, பாபரி மஸ்ஜித் பற்றிய சிந்தனைகள், வாதங்கள், விவாதங்கள், நீதி மன்ற தீர்ப்புகள் அனைத்தும், டிசம்பர் 22, 23,1949 -ஐ மையமாகக் கொண்டே அமைந்திட வேண்டும்.

       சட்ட மேதைகள் - அனுபவம் குப்தா, போன்றவர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் டீஸ்டா செட்டல் வாட் பத்திரிகையாளர் மனோஜ் மித்தா போன்றவர்கள், பாபரி மஸ்ஜித் குறித்த வரலாற்றுத் திருப்பம் டிசம்பர் 22, 23, 1949 தான் ஏற்பட்டது என அழுத்தமாக கூறுகின்றார்கள்.

       இந்த டிசம்பர் 22,23, 1949 இல் தான் பாபரி மஸ்ஜித்-உள்- இரண்டு சிலைகள் வைக்கப்பட்டன.

       இன்றளவும் 1949 (22-23) இரவில் சிலை வைத்தவர்கள் திடுதிப்பென்று யாரும் அறியாமல் சிலையை வைத்து விட்டார்கள் என்றே மக்களிடம் கூறி வந்தார்கள். பல ஆய்வாளர்களும் இதையே கூறிவந்தார்கள். நீதி மன்றங்களிலும் இதுவே கூறப்பட்டு வந்தது. முஸ்லிம்களிலும் பெரும்பாலோர் இப்படியே நம்பியும் எழுதியும் வந்தார்கள்.   ஆனால் அன்று நிகழ்ந்தவை திடு திப்பென நடந்தவை அல்ல. மாறாக, அவை, திட்ட மிட்ட சதியே, இதனை நாம் வைகறை வெளிச்சத்தில், தெளிவுபடுத்தி இருக்கின்றோம்.

       எனினும் இப்போது பல அந்தரங்கமான தகவல்கள் கிடைத்திருக்கின்றன, அவற்றையும் இங்கே தருகின்றோம் ஆனால் இந்துத்துவா வாதிகள் இன்றளவும் அந்த சிலைகள் தானாகத் தோன்றியவை எனக்கூறி வருகின்றார்கள். 1949 டிசம்பர் 22, 23க்கு முன்பே சிலைகளை பாபரி மஸ்ஜித்- இன் உள் சிலைகளை வைப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்ற உளவுத் தகவலும் அரசுக்குத்தரப்பட்டன. அரசு தான் அவற்றை உதாசீனப்படுத்தியது வேண்டுமென்றே சிலைகளை வைப்பதற்கு உதவி செய்தது. அந்த உதவியை நடவடிக்கைகள் எடுக்காமலிருந்ததன் மூலம் செய்யப் பட்ட உதவி எனலாம்.

       ஆமாம் ஓர் அநியாயம் நடக்கப் போகின்றது என்பது தெரிந்த பின்பும் அதைத் தடுக்காத இந்திய அரசு அன்றே ஒரு பெரும் துரோகத்தைச் செய்து விட்டது.

       இங்கே ஆய்வாளர்கள் அனைவரும் மூத்த வழக்கறிஞர்களும் ஒரு விவகாரத்தில் மிகவும் மனமொடிந்து போய் நிற்கின்றார்கள். அந்த விவகாரம், அலஹாபாத் நீதிமன்ற விவகாரந்தான். அஹர்வால் என்ற நீதிபதியின் 5019 பக்கங்களும், நீதிபதி வர்மாவின் 1130 பக்கங்களும். வரலாற்றைப் புரட்டிப்போடும் 1949 நிகழ்வைப் பற்றி நான்கு வார்த்தைகளைத் தாம் சொல்லுகின்றனர்.

       நீதிபதி எஸ்.யூ கானின் தீர்ப்பு மட்டுந்தான், 1949 டிசம்பர் 22-23 இல் மஸ்ஜித் - இன் உள் சிலை வைக்கப்பட்ட விவகாரம் பற்றி சற்று விரிவாகப் பேசுகின்றது.

       இதனால் அனுபம் குப்தா அவர்கள் நீதிபதி அஹர்வால் நீதிபதி வர்மா ஆகியோரின் தீர்ப்புகளை குப்பைத் தொட்டியில் வீசிவிட்டெறிவதற்கு இது ஒன்றே போதும் என்கின்றார்கள்.அத்வானியிடம் கேட்ட கேள்வி:

       அடுத்து - 1949 - இல் சிலைவைக்கப்பட்ட நிகழ்வு, யாருடைய ஏற்பாடுமல்ல, அந்தச் சிலைகள் தாமாக பாபரி பள்ளிவாசலுக்குள் தோன்றியவை என உலகப் புகழ் பொய்யர் அத்வானி பிதற்றி வந்தார்.

       அவர்- அத்வானி- லிபர்கான் கமிஷன் முன் தோன்றினார். விசாரணைக்காக,

       அந்த விசாரணையின் போது லிபர்கான் கமிஷனின் அதிகாரப் பூர்வமான வழக்கறிஞர் அனுபம் குப்தா அவர்கள் அத்வானியிடம் இப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்.

       "அறிவும், விஞ்ஞானமும் வளர்ந்துள்ள இந்தக் காலத்தில், இப்படியொரு நிகழ்வு, அதாவது சிலைகள் தாமாக மஸ்ஜித்துக்குள் வந்த நிகழ்வு நடந்திருக்கும் என நீங்கள் நம்புகின்றீர்களா? உங்களுடைய பகுத்தறிவு அதை எற்றுக் கொள்கின்றதா?

       இந்தக் கேள்விக்கு அத்வானி எந்தப் பதிலையும் சொல்லவில்லை எனவே மீண்டும் ஒரு முறை இதே கேள்வியைக் கேட்டார் அனுபவம் குப்தா.

       ஆனால் நீதிபதி லிபர்கான் புகுந்து அத்வானியை இப்படி இக்கட்டான சூழ்நிலைகளுக்கு ஆளாக்காதீர்கள் எனக் கூறி விட்டார்கள்.

       இப்படி அத்வானியைக் காப்பாற்றினார் நடுநிலையோடு நடந்திட வேண்டிய நீதிபதி லிபர்கான்.

       அனுபம் குப்தா - அத்வானியே இதை நம்பிடவில்லை - அதாவது சிலைகள் தாமாகத் தோன்றின என்பதை நம்பவில்லை - என்று நீதிபதி பதிவுப் புத்தகங்களில் லிபர்கான் பதிவு செய்ய வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொண்டார். அதையும் செய்ய லிபர்கான் மறுத்து விட்டார்.

       ஆக இந்துத்துவ வாதிகளே நம்பாதவை இந்தியாவில் நாட்டு நடப்பாக ஆகிவருகின்றது.

விசாரணையைச் சந்திக்காத எப். . ஆர் என்ற முதல் தகவல் அறிக்கை.

       இந்த உலகில் ஒரு முதல் தகவல் அறிக்கை, 60 ஆண்டுகளாக எந்த விசாரணையையும் சந்திக்க வில்லை. அந்த முதல் தகவல் அறிக்கை 1949 இல் பாபரி மஸ்ஜித் இல் அத்து மீறி சிலைவைக்கப்பட்ட முதல் தகவல் அறிக்கைதான்.

       உண்மையிலே இந்த முதல் தகவல் அறிக்கை விசாரணைக்கு உட்படுத்தப் பட்டிருக்குமேயானால் அந்த அறிக்கையின் மீது உண்மையிலேயே நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டிருக்குமேயானால், நிச்சயமாகப் பாபரி மஸ்ஜித் இடிக்கப்பட்டிருக்காது. 60 ஆண்டுகளாக அதனை பிரச்சனையாக்கியவர்களால் எதையும் சாதிக்க முடிந்திருக்காது.

       தலைமுறை, தலைமுறையாக பாபரி மஸ்ஜித்-ஐ கோயிலாக மாற்றிடலாம் என்ற எண்ணம் இந்து இளைஞர்களிடையே வளர்வதற்கும் வாழ்வதற்கும் தளம் அமைத்துத் தந்ததும் சிலைகள் அங்கே நிரந்தரமாக இருந்ததுதான். முறையான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டிருக்குமேயானால் பாபரி மஸ்ஜித் பிரச்சினை அன்றே முடிந்திருக்கும்.

       அன்று பதிவான முதல் தகவல் அறிக்கை முறையாக புலன் விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படாதது தான்.

அன்றைக்கிருந்த அரசின் நடவடிக்கைகள்..?

       அன்று 1949 - இல் இந்தியாவின் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு அவர்கள். சிலைகளை அகற்றிட வேண்டும். என்றொரு கடிதத்தை உத்திரபிரதேச முதல்வருக்கும் தலைமை செயலாளருக்கும் எழுதினார் என்பதை இதுவரை எழுதிவந்தோம்.

       பன்டித நேரு அவர்களின் கடிதம் அப்போதைய கவர்னர் ஜெனரல் இராஜகோபால ஆச்சாரிய்யா அவர்களுக்கும், மத்திய பிரதேச முதலமைச்சர் ஜி.பி. பந்த் (கோவிந்த் பாலாஹ் பந்த்), அவர்களுக்கும் அனுப்பப்பட்டது. இவர்களின் செயலாளர்கள் சிலைகளை அகற்றிடும்படி பைஜாபாத் மாஜிஸ்ரேட் கே.கே.கே. நய்யார் என்பவருக்கு ஆணை இட்டார்கள். நய்யார் சிலைகளை அகற்றிடவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, அவற்றிற்கு பாதுகாப்பு வழங்கினார்.

       மீண்டும் சிலைகளை அகற்றிடும் படி ஆணை இட்ட போது, அவர் சொன்ன பதில் வரலாற்றில் மறைக்கப்பட்டே வந்திருக்கின்றது. அவர் சொன்ன பதில். "சிலைகளை மஸ்ஜித் உள்ளிருந்து அகற்றிட முடியாது, என்னை வேண்டுமானால் அகற்றுங்கள்".

       பண்டித ஜவஹர்லால் நேரு அவர்கள், தன்னுடைய கடிதம் முழுவதும் சிலைகள் வைக்கப்பட்டதை ஒரு குற்றம் என்றே குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். ஆனால் சிலைகளை அகற்றிட தவறியவர்கள்மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை.

       கிரிமினல் குற்றம் ஒன்றுக்கு துணை போனவர், பிரதமரின் ஆணையைப் புறந்தள்ளியவர், என்னை வேண்டுமானல் அகற்றிக் கொள்ளுங்கள் என ஆணவமாகப் பேசியவர் மீது, சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுத்திருக்க வேண்டும். அவரை பணி நீக்கம் செய்து, கைது செய்திருக்க வேண்டும். அத்தோடு அவருடைய இடத்தில் பிரிதொரு மாஜிஸ்ரேட்டை நியமித்து, சிலைகளை அகற்றி இருக்க வேண்டும். எதையும் செய்திட வில்லை.

       கே.கே.கே. நய்யாரைப் பொறுத்தவரை அவரை ஜனசங்கம்(இன்றைய இந்துத்துவ பாரதீய ஜனதா கட்சியின் அப்போதைய வடிவம்) அரவணைத்துக் கொண்டது.

அனைவரின் கவனத்தையும் ஏய்த்த ஒரு நிகழ்வு:

       வரலாற்றில் இன்னொரு உண்மை அனைவரின் கவனத்தையும் ஏய்த்து விட்டது. அந்த உண்மை.

       டிசம்பர் 6,1992 இன்போது பாபரி மஸ்ஜித் இடிக்கப் பட்டபோது அதனுள்ளிருந்த சிலைகளைப் பற்றியது.

       பாபரி மஸ்ஜித் - ஐ இடித்தவர்கள் அத்துமீறித் தான் அந்த ஈனச் செயலில் ஈடுபட்டார்கள், என்பதே இன்றுவரை பிரச்சாரம் செய்யப்படும் செய்தி.

என்றெல்லாம் செய்திகளைச் சொன்னார்கள். ஆனால் ஒரு உண்மையை அப்படியே மறைத்து விட்டார்கள். அது, பாபரி பள்ளி வாசலுக்குள் 1949 இல் வைக்கப்பட்ட சிலைகள் பள்ளிவாசல் இடிக்கப்படும் போது என்னவாயிற்று எங்கே இருந்தன? அவை சேதப்படவில்லையா?

       இந்தக் கேள்வியை லிபர்ஹான் விசாரணையின்போது அனுபம் குப்தா (லிபர்ஹான் கமிஷனின் அதிகாரப் பூர்வமான வழக்கறிஞர்) அத்வானி, நரசிம்மராவ், சுஷ்மா சுவராஜ் - சாத்வி ரீதாம்பரா ஆகியோரிடம் கேட்டார். அவர்கள் யாரும் முறையாகப் பதில் சொல்லிட வில்லை.

       நரசிம்மராவ் வாயையே திறக்கவில்லை. என்னிடம் என்ன நீ கேள்வி கேட்பது? என்பது போலவே அவர் அனுபம் குப்தாவை பார்த்திருக்கின்றார்.

       அத்வானி கேள்விக்கான பதிலை விட்டு விட்டு கட்டுக் கதைகளை அவிழ்த்து விட்டிருக்கின்றார் ஆனால் ராம்லீலா விவகாரத்தில் - அதாவது பள்ளிவாசல் இடிப்பின் போது சிலைகளுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதற்கான தெளிவான பதிலை அனுபம் குப்தா பதிவு செய்கின்றார், இப்படி !

       "பாபரி பள்ளிவாசல், இடிப்பு என்பது திட்டமிட்ட ஒரு செயல். இதில் நரசிம்மராவ் தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசு முழுமையாக ஒத்துழைத்தது. பள்ளிவாசலை இடிப்பதற்கு வெகு நேரத்திற்கு முன்பே உள்ளிருந்த சிலைகள் அகற்றப்பட்டு, பாதுகாப்பான இடத்திற்கு கொண்டு சென்று பாதுகாப்பாக வைத்து விட்டார்கள். பள்ளிவாசல் இடிப்பு முடிந்தபின் சிலைகள் மீண்டும் கொண்டுவந்து வைக்கப்பட்டன. இத்தனையும் அரசின் உதவியோடு நடந்தன”

       வாசகர்கள் இங்கே ஓர் உண்மையைக் கவனிக்க வேண்டும்.

       பாபரி பள்ளிவாசல் இடிப்பில் கலந்து கொள்ள அங்கே குழுமிய கரசேவகர்கள். எல்லாம் மதியம் 4 மணிக்கு அவ்விடம் விட்டு அகன்று விட்டார்கள், ஏனெனில் ஊரடங்கு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. அப்போது பாபாரி பள்ளி வாசலின் மூன்று அறைகள் தான் சேதப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. ஆனால் அதற்குப் பின்னர் பள்ளி வாசலை இடித்துத் தரைமட்ட மாக்கியது அரசின் புல்டோசர்கள் தாம். இந்த உண்மைகளை நாம் ஏற்கனவே வைகறை வெளிச்சத்தில் வெளியிட்டிருக்கின்றோம்.

       இப்படி அரசும் நீதித்துறையும் கைகோர்த்து நிற்கும் போது முஸ்லிம்களை வழிநடத்தும் தலைவர்கள், பாபரி பள்ளிவாசல் விவகாரத்தில், இந்திய ஜனநாயகத்தில் நியாயம் கிடைக்கும் என நம்புகின்றார்கள். என்னே பரிதாபம் !

       இந்த உண்மைகளையெல்லாம், பதிவு செய்திட வேண்டும் என அனுபம் குப்தா அவர்கள். நீதிபதி லிபர்ஹானிடம் சொன்னபோது அவர் மறுத்து விட்டார்.

       நரசிம்மராவிடம் கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த போது முன்னாள் பிரதமரிடம், நெருடலான கேள்விகளைக் கேட்காதீர்கள், எனக் கூறி தடுத்தார்.

       அத்வானியிடமும், நரசிம்மராவிடமும் கேட்ட பல கேள்விகளின் போது, நீதிபதி லிபர்ஹான் அவர்களே, இவையெல்லாம் லிபர்ஹான் கமிஷனின் கேள்வி அல்ல. மாறாக இவையெல்லாம், அனுபம் குப்தாவின் சொந்த கேள்விகள் எனக் கூறி விட்டார்கள். இதே காரணத்தைச் சொல்லி அவற்றை பதிக்கவும் மறுத்துவிட்டார்.

காங்கிரஸ் ஆட்சியின் நேரடி உதவி உச்ச நீதி மன்ற அநீதி :

அயேத்தியா வின் மத்திய பகுதியைக் கையகப் படுத்திடும் சட்டம் 1993.

       முஸ்லிம்களின் மார்பில் ஈட்டியைப் பாய்ச்சிடும் இந்தச் சட்டமும், அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம் பிரிவு 143 கீழ் ஒரு ஆலோசனை பெறும் மனுவும் உச்ச நீதி மன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டது.

       உச்ச நீதி மன்றம் பிரிவு 143- இன் கீழ் ஆலோசனை பெறும் அளவில் கொண்டு செல்லப்பட்ட மனுவையும் அயோத்திய சட்டம் 1993-ஐயும் ஒன்று போல் திரும்ப அனுப்பியது, ஆனால் அத்துமீறி வைக்கப்பட்ட சிலைகளை அப்படியே இருக்க அனுமதித்தது.

       இது உச்ச நீதி மன்றம் அன்றே இழைத்த அநீதி. ஆனால் நாட்டு மக்களின் பார்வையிருந்து ஒட்டு மொத்தமாக மறைக்கப்பட்ட செய்தி.

1949 - இல் சிலைகள் வைக்கப்படுவதற்கு முந்தைய உளவுகள்- தகவல்கள்.

       2010 இல் அலஹாபாத் நீதி மன்றத்தில் பாபரி மஸ்ஜித் பற்றி வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பில் 1949 டிசம்பர் 22-23 ல் வைக்கப்பட்ட சிலைகள் பற்றி நீதிபதி அஹர்வால், நீதிபதி வர்மா ஆகியோர் ஒரேஒரு வரியை மட்டுந்தான் எழுதி இருந்தாலும், நீதிபதி சிபத்துல்லாஹ்கான் பல உண்மைகளைப் சற்று விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளார். அதற்காக நான் அவரைப் பாராட்டுகிறேன் என்கின்றார், வழக்கறிஞர் அனுபம் குப்தா.

       நீதிபதி சிபத்துல்லாஹ்கான் தான் எழுதிய தீர்ப்பில், "1949 இல் பள்ளிவாசலுக்குள் சிலைவைக்கப் பட்டது தொடர்பான எல்லா கோப்புக்களையும் இந்நீதி மன்றம் (அலஹாபாத் நீதிமன்றம்) தருவித்தது. அந்தக் கோப்புகளில் ஜவஹர்லால் நேரு அவர்கள் எழுதிய கடிதமும் இருந்தது". (இது இதுவரைக்கும் யாரும் அறியாதது என அனுபம் குப்தா தான் நடத்திய அலஹாபாத் தீர்ப்பு பற்றிய ஆய்வில் குறிப்பிடுகின்றார்)

        "இந்த கோப்புகளிலிருந்த இன்னும் இரண்டு கடிதங்கள் - குறிப்பிடத்தக்கவை அவற்றை எழுதியவர் கே.கே.கே. நய்யார் தான். இரண்டுமே சிலைகளை நான் மாற்றிட மாட்டேன் என மறுத்து எழுதிய கடிதங்கள் தாம். அவை இரண்டுமே பகவான் ஷஹாயஜி, என்ற உத்திரப் பிரதேச அரசின் அன்றைய முதன்மை செயலருக்கு அனுப்பப்பட்டவை. இதன் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை அப்போது (1949) கிர்பால் சிங்க் என்பவர் தான் பைஜாபாத் தலைமை காவலராக இருந்தார்.(ஷிறி) அவர் பல நாள்களுக்கு முன்னரே மாவட்ட நீதிபதி கே.கே.கே. நய்யாருக்கும் தலைமை செயலருக்கும் விரிவான கடிதங்களை எழுதினார். அந்தக் கடிதங்களில் நீதிபதி லிபர்ஹான்

       இவர் தமிழகத்திலும் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாக இருந்தவர். ஜனநாயகத்தில் மக்களை திசை திருப்புவும் ஏமாற்றவும் இருக்கும் சுலபமான வழி, விசாரணை கமிஷன்.

       இந்த வகையில் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க பாபரி மஸ்ஜித் இடிக்கப்பட்டபோதும் அதில் ஒரு விசாரணை கமிஷன் நியமிக்கப்பட்டது. இந்த விசாரணை, பாபரி மஸ்ஜித் இடிக்கப்பட்டதற்குப் பின்னணியில் ஒரு சதி இருந்ததா? இல்லையா? என்பதை விசாரிப்பதற்காகவே நியமிக்கப்பட்டன. அதன் நீதிபதியாக லிபர்ஹான் நியமிக்கப்பட்டார். இந்தக் கமிஷன் 17 வருடமாக, ஒரு தலைமுறையாக விசாரணை நடத்தியது.

சிலைகளைப் பள்ளி வாசலுக்குள் வைத்திட திட்டங்கள் தீட்டப்பட்டு, அவை மும்முரமாகச் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன என்பதைத் தெளிவாகக் கூறி இருந்தார்.

       "தொடர்ந்து நவம்பர் 29, 1949. இல் மாவட்டத் தலைமை காவலர் கிர்பால் சிங் இன்னும் அழுத்தமான ஓர் கடிதத்தை எழுதினார். அந்தக் கடிதத்தில், சிலைகளை, பள்ளி வாசலுக்குள் வைத்திடும் திட்டங்கள். கூர்மைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. எதிர்வரும் புரன்மாஷி அன்று அதாவது பூரண பௌர்ணமி அன்று சிலைகள் பள்ளி வாசலுக்குள் வைக்கப்பட அனுபம் குப்தா:

       இவர், இந்தியாவில் மிகவும் பிரபல்யமாகி விட்ட ஓர் சிறந்த மூத்த வழக்கறிஞர். லிபர்ஹான் விசாரணை கமிஷனின் அதிகார பூர்வமான வழக்கறிஞராக, 1999 முதல் 2008 வரை இருந்தவர் நீதிபதி லிபர்ஹானின் போக்குப் பிடிக்காமல் அந்த விசாரணை கமிஷனிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டவர்:

       இப்போது பஞ்சாப், ஹரியானா நீதிமன்றங்களின் மூத்த வழக்கறிஞராக இருந்து வருகின்றார்.

       செப்டம்பர் 30, 2010, இல் பாபரி மஸ்ஜித் வழக்கில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பை, விசாரணை ஆய்வுக்கு உள்படுத்தி - கட்டுரைகளை எழுதிவருகின்றார். ஆய்வரங்கங்களிலும் கலந்து கொள்கின்றார்.

உள்ளன. அத்தோடு அன்று முதல் அதைக் கோயிலாக மாற்றிடவும் திட்டங்கள் தீட்டப்பட்டுள்ளன என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார்."

       அதே கடிதத்தில் மேலும் அவர் இப்படிக் குறிப்பிட்டார். பள்ளிவாசலை சுற்றி பயங்கர ஆயுதங்கள் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அதேபோல் கட்டுமானப் பொருள்களான செங்கல்கள், சுண்ணாம்பு சாந்துகள் இவையும் பள்ளிவாசலுக்குப் பக்கதில் வைக்கப் பட்டுள்ளன".

        இந்தக் கடிதங்கள், இன்றளவும் மறைக்கப் பட்டே வந்தன. ஆனால் சிபத்துல்லாஹ்கான் தான் இவற்றை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்தார். மட்டுமல்ல தனது தீர்ப்பிலும் அழுத்தமாக இடம் பெறச் செய்து விட்டார்.

       சென்ற வைகறை வெளிச்சம் இதழ்களில் நாம், ஓர் உண்மையை வாசகர்களுக்குத் தந்தோம். அஃது நீதிபதி சிபத்துல்லாஹ்கான் நமது மத்திய உளவுத்துறையால் -(தீர்ப்பை எழுதுவதற்கு முன்) மிரட்டப்பட்டார் என்பதே அந்த உண்மை. அவருக்கும் சவூதி அரேபியாவுக்கும் நிரம்ப தொடர்புகள் இருக்கின்றன என்றொரு பெரிய அறிக்கையை நமது மத்திய உளவுத்துறை தயாரித்து வைத்து அவரை மிரட்டியது.  

       தனக்குப் பயங்கர அச்சுறுத்தல் இருந்தாலும் அவர் 1949 - இல் நடந்த பல உண்மைகளைத் தனது தீர்ப்பில் இடம் பெறச் செய்துள்ளார் என்பது பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒன்று, என்கின்றார் அனுபவம் குப்தா, அதேபோல் அவரைப் பாராட்டி இருக்கின்றார் டீஸ்டா செட்டல்வாட். இந்தப் பின்னணியில் பார்க்கும் போது மத்திய உளவுத்துறை அவரை மிரட்டாமலிருந்திருந்தால், அவர் உண்மையை தீர்ப்பாக தந்திருப்பார்.

       எதுவரினும் அவர் உண்மையை மட்டுமே தீர்ப்பாக சொல்லி இருக்க வேண்டும், இதையே நாட்டு மக்களும், இஸ்லாமும் நீதிபதிகளிடம் எதிர்ப்பார்க்கின்றது.

1949 இல் சிலைகளை வைத்தவர்களின் வாக்குமூலங்கள் :

       1949 இல் டிசம்பர் 22-23 இல் பாபரி பள்ளிவாசலுக்குள் சிலைகளை வைத்தவர்களின், செயல்கள் கிரிமினல் குற்றம் எனக் கூறாதவர்களில்லை. ஆனால் அதில் நடவடிக்கைக் குள்ளானவர்கள் யாருமில்லை.

       அவ்வாறு கிரிமினல் குற்றங்களைச் செய்தவர்கள் இராமச் சந்திர பரம்மஹம்ஸ் மற்றொருவர், அபைய் இராம்தாஸ். இவர்கள் இருவருந்தான் சிலைகளை வைத்தார்கள் என்பதை, நீதிபதி டியோக்கி நந்தன் அஹர்வால்(இவர்முன்னாள் நீதிபதி. இப்போது அலஹாபாத் நீதி மன்றத்தில் அமர்ந்திருந்த நீதிபதி அல்ல அவரது பெயர் சுதிர் அஹர்வால்). உறுதி செய்து, லிபர்கான் விசாரனை கமிஷன்முன் வாக்கு மூலம் வழங்கியுள்ளார். அதேபோல் மஹந்த் இராம சந்திர பரமஹம்ஸ், அதனை தானாகவே முன்வந்து ஒத்துக் கொண்டார் அபெய் ராம் தாஸ்இன் சீடர் ஒருவர் அபெய் ராம் தாஸ் தான் சிலைகளை வைத்தார் என்பதை ஒத்துக் கொண்டார்.

       இந்த உண்மையும் இப்போது வெளிவந்துள்ளது.

       ஒரு காலத்தில் அலஹாபாத் நீதி மன்றத்தில் நீதிபதியாக இருந்த டியோக்கி நந்தன் அஹர்வால். ஓய்வு பெற்றபின் விஷ்வ ஹிந்த் பரீஷத் என்ற இந்துத்துவ அமைப்பில் இணைந்து, பாபரி மஸ்ஜித் - ஐ கோயிலாக்கும் முயற்சிகளில் வேகமாக ஈடுபட்டார்.

       பின்னர் குழந்தை இராமருக்கு வேண்டியவர் எனத் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டு, உச்ச நீதி மன்றத்தில் மனு ஒன்றையும் தாக்கல் செயத்தார்.

1986 -இல் குரங்குகளால் வழிகாட்டப்பட்ட நீதிபதி:

       1986 ஆம் ஆண்டில் தான், பாபரி பள்ளிவாசலின் பூட்டுக்கள் திறக்கப்பட்டு,பூஜைகள் சட்டப் பூர்வமாக அனுமதிக்கப்பட்டன.

       பூட்டுக்களைத் திறக்கும் தீர்ப்பை வழங்கிய நீதிபதி தான் பாண்டே என்பவர். இவர்தான் ஓய்வு பெற்றபின் ஒரு நூலை எழுதினார். அந்த நூலின் பெயர். "மனசாட்சியின் குரல்" அதில் பூட்டை திறக்கும் உணர்வை ஊட்டியவை குரங்குகள் எனக் குறிப்பிடுகின்றார்.

       நான் பாபரி மஸ்ஜித் இன் பூட்டுக்களைத் திறக்கவைக்க செய்யும் ஆணையை எழுதிய போது ஒரு தெய்வீகக் குரங்கு என் அலுவலக ஜன்னல் வழி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. நான் பூட்டுக்களைத் திறக்கும் ஆணையை பிறப்பித்து விட்டு வெளியே வந்தபோது அந்தக் குரங்கு. அதே நீதிமன்ற கூரையின் மேல் இருந்தது. நான் வீட்டுக்கு வந்தபோது என்வீட்டு கூரையிலிருந்தது. இப்படி இந்தத் தெய்வீகக் குரங்கு எனக்கு வழிகாட்டிற்று.

       இந்தியாவில் ஒரு அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம். அதன் பின்னனியில் கிரிமினல் சட்டங்கள் அதேபோல் கிரிமினல் புரசீசர் கோட் சாட்சி சட்டம் இப்படி எத்தனையோ சட்டங்கள் இருக்கின்றன நீதி வழங்கிட.

       அவற்றையெல்லாம் தூக்கி குப்பையிலே போட்டுவிட்டு குரங்குகளால் வழி காட்டப்பட்ட நீதிபதிகள் இங்கே உண்டு அவர்களின் "குரங்கு தீர்ப்புகள்" இங்கே நடைமுறைப் படுத்துகின்றன.

       இங்கே சிலர், இந்தியாவின் ஜனநாயகத்தில் எல்லாம் இருக்கின்றது எனச் சொல்லும் போது நாம் அவர்களின் அறியாமையைக் கண்டு அதிசயப் பட்டிருக்கின்றோம் அவர்களும் குரங்குகளால் வழிகாட்டப் படுவர்கள்தாம்.

       அவர்களுக்குச் சொல்லுகின்றோம் இந்தியா செயல்முறை ஜனநாயகத்தில - குரங்குகளுக்கும் பங்குண்டு. சில தீர்ப்புகளை அவைகளும் வழங்குகின்றன.

பாபரி மஸ்ஜித் இடிப்பும் உளவுத்துறையும்:

       லிபர்கான் கமிஷன் ஒரு பெரும் பொய்யை ஊருக்கு அறிவித்தது. அதனை பச்சைப்பொய் என்கின்றார்கள்.

       அது, பாபரி மஸ்ஜித் இடிப்புப்பற்றி உளவுத் துறை எந்தத் தகவலையும் தந்திடவில்லை அதனால் தான் பாபரி மஸ்ஜித் இடிப்பதைத் தடுக்க இயலவில்லை என்பதே அது.

       ஆனால் பாபரி மஸ்ஜித் இடிக்கத் தான் கரசேவகர்கள் புறப்படுகின்றார்கள் என்பதிலிருந்து நாள் தவறாமல் உளவுத் துறை தகவல்களைத் தந்து கொண்டிருந்தது. 1992 நவம்பர் 24 ஆம் நாள் முதல் தினமும் இது குறித்த தகவல்களை மத்திய உளவுத்துறை அரசுக்குத் தந்து கொண்டே இருந்தது. என்பது இப்போது வெளிச்சத்திற்கு வந்திருக்கின்றது.

பாபரி மஸ்ஜித்: வழக்கின் தற்போதைய நிலை!

பாபரி மஸ்ஜித்: உச்சநீதி மன்றத்தில் இன்னொரு வழக்கு முஸ்லிம்கள் தொடுத்தார்கள்.

       பாபரி மஸ்ஜித் 1949 டிசம்பர் 22,23 ஆம் நாள் இஷா தொழுகையைத் தொழுதவர்களில் ஒருவர், பாரூக் அஹ்மத் என்பவர். இவர் அயோத்தியாவைச் சார்ந்தவர். அப்போது அவருக்கு வயது 20 (இருபது) இப்போது அவருடைய வயது 82 ( என்பத்தி இரண்டு).

       இவர் 1949 இல் சிலைகள் வைக்கப்பட்ட சூழல் பற்றிய சாட்சியாகத் தன்னை இணைத்துக் கொண்டுள்ளார்.

       இதற்கு முன்பும், கீழ் நீதி மன்றம் முதல், உச்ச நீதி மன்றம் வரை பாபரி மஸ்ஜித் சம்மந்தப்பட்ட வழக்குகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர். முழு மூச்சாக பாபரி மஸ்ஜித் மீட்பில் தன்னை ஈடுபடுத்திவருகின்றார்.

       இவர் தன்னுடைய மனுவை ஆகஸ்ட் 8, 2011 இல் தாக்கல் செய்தார். அதனை நீதிமன்றம் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது.

       இது பாபரி மஸ்ஜித் சம்மந்தமாக முஸ்லிம்கள் தொடுத்துள்ள பத்தாவது மேல் முறையீடு.

       இப்படி மீண்டும் மீண்டும் வழக்குத் தொடர வேண்டியதன் அவசியம், என்னவெனில், எதிர்தரப்பார் நித்தம் ஒரு மேல் முறையீட்டை உச்ச நீதிமன்றத்தில் பதிவு செய்து கொண்டே இருக்கின்றார்கள்.

 பாபரி தீர்ப்பு நீதிபதிகள் ஒரு பார்வை

       நமது சட்டங்களில் என்னென்ன சொல்லப்பட்டிருக்கின்றனவோ அவற்றில் அடிப்படையில் வழக்குகளையும், விவகாரங்களையும் தீர்த்து வைத்திட வேண்டியது தான் நமது நீதிபதிகளின் பணி.

       இதைச் செய்வதைத் தவிர்த்து தங்களது சொந்த மத நம்பிக்கைகளை, தீர்ப்பாக தந்திடக் கூடாது. ஆனால் பாபரி மஸ்ஜித் விவகாரத்தில் இதற்கு நேர் எதிரானவையே செயல்படுத்தப் படுகின்றது.

       இதை மனோஞ் மித்தா என்ற பிரபல்யமான பத்திரிகையாளர் மெத்த வருத்தத்தோடு குறிப்பிடுகின்றார். இவர், பத்திரிகை துறையில் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மேல் வெற்றி கொடி நாட்டிவரும், பத்திரிகையாகிய டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா என்ற பத்திரிகையின் செயல் ஆசிரியர்.

       அவர் குறிப்பிடுகின்றார் பாபரி மஸ்ஜித் சம்மந்தமான தீர்ப்புகளைப்படிக்கின்றபோது, இந்து நீதிபதிகள், ஒரு வகையாகவும் இதர நீதிபதிகள் இன்னொரு வகையாகவும், நடப்பதையே நாம் பார்க்கின்றோம்.

       இஃது அடாத செயல். இப்டி ஒரு பார்வையை நீதிபதிகள் மீதோ, நீதிமன்றங்களின் மீதோ செலுத்திடுவது ஏற்புடையதல்ல. ஆனால் அதுதான் யதார்த்தம் என்றாகின்றபோது அதை நாம். மறைக்கவும் முடியவில்லை. இப்படியொரு பார்வைபாய்ச்சுவது தவறு என்றால் அதற்கான முழுப் பொறுப்பையும் நானே ஏற்றுக் கொள்கின்றேன். எங்கேயும் நான் தெரியாமல் சொல்லி விட்டேன், அறியாமல் எழுதி விட்டேன் என ஒப்பாரி வைக்க மாட்டேன்.

 தனது வாதங்களின் தவிர்க்க வியலாத முடிவாக எடுத்துக்காட்டாக இரண்டு தீர்ப்புகளைக் குறிப்பிடுகின்றார் மனோஜ் மித்தா,

       1. 1994 இல் ஜீலையில் உச்ச நீதி மன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு பள்ளிவாசலுக்கு ஆபத்து இருக்கின்றது, எனத் தெரிந்து கொண்டே கரசேவகர்க்கு அனுமதி வழங்கியது.

       2. 1986 குரங்குகளால் வழிகாட்டப்ட்டு பாபரி மஸ்ஜித் - இல் பூஜைகளை அனுமதிக்க, வகை செய்த தீர்ப்பு

       3. 1993 இல் நரசிம்மராவ் - தீராத துரோகத்தைச் செய்து, அயோத்தியா சட்டத்தை ஏற்றினார். அதில் அவர் உச்ச நீதி மன்றத்தின் கருத்தைக் கேட்டார் நாங்கள் எங்களுடைய கருத்தைச் சொல்ல மாட்டோம் எனச் சொல்லி அந்த மனுவை ஐந்து பேர் கொண்ட சுப்ரீம் கோர்ட் பெஞ்ச் திருப்பி அனுப்பியது. அனால் பாபரி மஸ்ஜித் இடிப்பிற்குப் பின்னால் வைக்கப்பட்ட சிலைகள் அங்கேயே இருக்கவும் பூஜைகள் நடக்கவும் அனுமதி வழங்கியது பெரும்பான்மை தீர்ப்பு ஐவரில் மூவர் வழங்கப்பட்டது. இந்த மூன்று பேருமே இந்து நீதிபதிகள். இதிலிருந்து மாறுபட்டத் தீர்ப்பை வழங்கிய ஏனைய இரண்டு நீதி பதிகளும், இந்துக்கள் அல்லாத நீதிபதிகள். ஒருவர் பார்சி, இன்னொருவர் முஸ்லிம்.

       4. அதேபோல், செப்டம்பர் 30, 2010 இல் வழங்கப்பட்ட அலஹபாத், நீதி மன்ற தீர்ப்பில், 1949, இல் சிலைவைக்கப்பட்ட முக்கியமான வரலாற்று நிகழ்வை ஒருவரிக்குச் சுருக்கி விட்டவர்கள் இருவரும் இந்துக்கள். அதை சற்றாவது விரிவாகப் பதித்தவர், ஒருவர். அவர் இந்துவல்ல முஸ்லிம்.

1949 இல் சிலை வைக்கப்பட்டபோது நடந்த வஞ்சகம்

       1949 டிசம்பர் 22,23 ஆம் நாள் காலை 4 மணிக்கே சிலைகளை வைத்தார்கள். இதற்கு அன்றைய மாநில அரசுகள் உறுதுணையாக இருந்தன.

       1949 டிசம்பர் 22ஆம் நாள் இரவு இஷா தொழுகையை முடித்து விட்டு, முஸ்லிம்கள் பாபரி மஸ்ஜித் - திலிருந்து வெளியே வந்த சற்று நேரத்திற்கெல்லாம். காவல் துறையினர் பாபரி பள்ளிவாசலின் கதவுகளைத் தாங்கள் கொண்டு வந்த பூட்டுகளைப் போட்டுப் பூட்டினார்கள்.

       தொழுகைக்கு வந்த முஸ்லிம்கள் வரும்போதும், போகும் போதும், கற்களைக் கொண்டு தாக்கிய சங்கப் பரிவாரத்தினரை காவல்துறையினர் தடுக்கவில்லை. மாறாக சங்கப்பரிவாரத்தினரின் வன்முறையையே காரணங்காட்டி, பதற்றமான சூழ்நிலை நிலவுவதாகக் கூறி, பாபரி மஸ்ஜித் - ஐ பூட்டிவிட்டார்கள்.

       ஆனால் காலையில் பஜர் தொழுகைக்குப் போனவர்கள் பூட்டுத் தொங்குவதைப் பார்த்து மலைத்து நின்றார்கள். நீதி மன்றங்களை அணுகினார்கள். இன்றளவும் நீதி கிடைக்கவில்லை.

Pin It

                கஷ்மீரில் நடக்கும் அத்தனை அவலங்களுக்கும் காரணம் இராணுவத்தைப் பாதுகாத்திடும் அளவில் அங்கு செயலிலிருக்கும் ஆயுதந்தாங்கிய படைகளின் சிறப்பு அதிகாரச் சட்டந்தான். ARMED FORCES SPECIAL POWERS ACT.

                இந்தச் சட்டம் அங்கே செயலிலிருக்கும் வரை, கொலைகளையும், கற்பழிப்புகளையும், தங்கு தடையின்றி செய்யும் இராணுவத்தினரை நாம் தடுத்திட இயலாது. அவர்களை நீதியின் முன் நிறுத்திட இயலாது.

                kashmir_muslim_370கொலைக் குற்றங்களுக்கும் கற்பழிப்புகளுக்கும் தண்டனைகளைப் பெற்றிட வேண்டியவர்கள், அதாவது பாதுகாப்புப் படையினர் அங்கே பதக்கங்களையும் பரிசில்களையும் பதவி உயர்வுகளையும் பெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

                இந்த வகையில் வைகறை வாசகர் வட்டம், தாருல் இஸ்லாம், இன்னும் நாடெங்குமுள்ள நல்ல உள்ளங்கள் இவர்களெல்லாம் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் வெற்றிகளைக் குவிக்கும் காலம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது.

                ஆனால் மக்கள் இன்னுங் கொஞ்சம் அழுத்தம் தந்திட வேண்டும். அதனை நாம் முறையாகச் செய்து கொண்டிருக்கின்றோம். நாம் அதனைத் தொடருவோம் மக்களும், மனித உரிமை அமைப்புகளும் தங்கள் முயற்சிகளைத் தொடரும் என எதிர்ப்பார்க்கின்றோம்.

                ஆனால் கஷ்மீரில் அரசின் தீவிரவாதத்திற்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருக்கின்ற அமைப்புகள், இந்தியாவின் இதர பகுதிகள், கஷ்மீர் மக்களின் துன்ப துயரங்களில் பங்கெடுத்துக் கொள்ளவில்லை என ஆதங்கப்படுகின்றார்கள்.

                அவர்களின் ஆதங்கத்தை அப்படியே இங்கே பதிவு செய்கின்றோம்.

                அதாவது "அந்த ஆவணம் (அதாவது கஷ்மீரில் இயங்கும் மனித உரிமை அமைப்புகள் தயார் செய்த ஆவணங்கள் மேலும் இப்படிக் கூறின. மத்திய மாநில அரசுகள், இந்தப் பிரச்சனையில் கவனம் செலுத்துவதே இல்லை. (இந்தப் பிரச்சனை எனக் குறிப்பிடப் படுவது) காணாமற்போகும் முஸ்லிம் இளைஞர்கள், சம்பந்தமான பிரச்சனைதான்) ஆனால் இந்தியாவின் இதர பகுதிகளில் உள்ள மக்களும் இந்தப் பிரச்சனையில் (கஷ்மீர் மக்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சனையில்) கவனம் செலுத்துவதில்லை. ஆனால் இந்திய மக்கள் நாட்டில் நடக்கும் இதர மனித உரிமை மீறல்கள், உரிமை மீறல்கள் இவற்றில் நிரம்பவே கவனஞ்செலுத்துகின்றன. வெற்றிகளையும் ஈட்டுகின்றன.

(SOURCE : REPORT BY JKCCS = JAMMU & KASHMIR COALITION OF CIVIL SOCIETIES).

                கஷ்மீரில் இயங்கும் மனித உரிமை அமைப்புகளின் குழுமந்தான் இந்த யிரிசிசிஷி கஷ்மீர் மக்களின் கூட்டமைப்பு என்ற இந்த அமைப்பு - அந்த மக்கள் தங்கள் வரலாற்றின் மிகவும் நெருக்கடியானதொரு காலகட்டத்தில், மிகவும் அந்நியமான உணர்வை வெளிப்படுத்தி உள்ளார்கள். இஃது போக்கப்பட வேண்டும், அவர்கள் எதிர்நோக்கும் இந்தப் பிரச்சனையில், மொத்த இந்தியாவும் பின்னணியில் நிற்க வேண்டும்.

                எப்படி இந்தியாவின் இதரப்பிரச்சனைகளில் - உரிமை மீறல்களில் நாம் முன்னணியில் நிற்கின்றோமோ அதேபோல் கஷ்மீர் மக்களின் பிரச்சனைகளிலும் முன்னணியில் நின்றிட வேண்டும்.

                இந்த வகையில்தான் "வைகறை வெளிச்சம்" இந்தப் பிரச்சனையைத் தொடர்ந்து மக்கள் மன்றத்திற்குக் கொண்டு சேர்த்துக் கொண்டிருக்கின்றது.

                2011ஆகஸ்ட் 30 ஆம் நாள் காணாமற் போனவர்களின் உலக கவன ஈர்ப்பு நாள் என ஐக்கிய நாடுகளின் சபை அறிவித்த போது தாருல் இஸ்லாம், வைகறை வாசகர் வட்டம் அதில் சிறப்பாகப் பணியாற்றியது.

                கஷ்மீர் மக்களின் கண்ணீர் கதைகளை தமிழக மெங்கும் துண்டு பிரசுரங்களின் வழி கொண்டு சென்றது. அத்தோடு அத்தனை உரிமை மீறல்களையும் - கொலைகளையும் - கற்பழிப்புகளையும் அனுமதிக்கும் ஆயுதப்படைகளின் சிறப்பு அதிகார சட்டத்திற்கெதிராக ஓர் இயக்கத்தையும் நடத்தியது.

                ஆயுதப் படைகளின் சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம் தந்திடும் பாதுகாப்பால்தான், இராணுவத்தினர் காட்டுமிராண்டிகளாக நடந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். அவர்களின் காட்டுமிராண்டித் தனத்தின் ஆயிரக்கணக்கான அத்தாட்சிகளுள் ஒன்றை இங்கே தருகின்றோம்.                         ஹாலிதா அக்தர் 28 வயதான நங்கை !!

 kashmir_pla_370                கஷ்மீரில் மிகவும் அதிகமான கெடுபிடிகளுக்கும், கொடுமைகளுக்கும் கற்பழிப்புகளுக்கும் உள்ளாகும் மாவட்டம் பாராஹ்முல்லாஹ். இந்த மாவட்டத்தில் ஹீரீ என்ற ஊரைச் சார்ந்தவர் ஹாலிதா அக்தர்.

                 ஜூலை 2001 ஆம் ஆண்டில் அது நடந்தது.

                ஹாலிதா அக்தரும் தம்பிமார்களும் தாய் தந்தையரும் வீட்டில் தூங்கிக் கொண்டிருந் தார்கள்.

                நடுநிசி!!

                வீட்டை யாரோ தட்டும் சப்தம்.

                முதலில் வந்த சப்தம் மிகவும் மெல்லிதாகவே இருந்தது. அதனால் யார் வீட்டையோ, யாரோ தட்டுகின்றார்கள் என்ற ஹாலிதா அக்தரின் குடும்பத்தார் சட்டை செய்யாமல் விட்டுவிட்டார்கள்.

                ஆனால் நேரஞ்செல்லச் செல்ல தங்கள் கதவை தான் யாரோ தட்டுகின்றார்கள் என்பதை உணர்ந்தார்கள்.

                ஆனால் அதற்குள் கதவைத் தட்டும் சப்தம் தட்டுபவர்கள் உடைத்து விடுவார்கள்ளோ என அஞ்சிடும் அளவிற்கு அதிகரித்தது.

                இனி கதவை திறப்பதில் தாமதம் காட்டினால் வீட்டின் கதவு விழும் என்ற நிலை.

                ஆகவே ஹாலிதா அக்தர் விரைந்து சென்று கதவைத் திறந்தாள்.

                கதவைத் திறந்தது தான் தாமதம். அவளை இடித்துத் தள்ளிவிட்டு ஆயுதந்தாங்கியப் படையினர் உள்ளே நுழைந்தார்கள்.

                கண்ணில்பட்ட ஆண்களையும், பெண்களையும் உதைத்தார்கள். வீட்டைக் கபளீகரப்படுத்தினார்கள்.

                பின்னர் ஹாலிதா அக்தரின், தம்பிமார்கள், கணவன், தந்தை அதாவது அத்தனை ஆண்களையும் தரதரவென இழுத்துக் சென்று, வீட்டின் முன்புறம் நின்று கொண்டிருந்த இராணுவ ஊர்தியில் ஏற்றினார்கள்.

                மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்தாள் ஹாலிதா அக்தர், தன்வீட்டு ஆண்களை விட மாட்டேன், எனத் தடுத்தாள். அந்த இராணுவ அதிகாரிகளின் மிருகப் பலத்திற்கு முன் அவள் எம்மாத்திரம்? தலைகுப்புற அவளைப் பிடித்துத் தள்ளினார்கள். வீழ்ந்ததால் மூக்கு உடைந்தது. அதையும் பொருட்படுத்தாமல் நீங்களெல்லாம் எந்த இராணுவப் பிரிவினர்? ஏன் எங்கள் ஆண்களை இழுத்துச் செல்கின்றீர்கள்? எனக் காரணம் கேட்டாள்.

                கஷ்மீரில் இராணுவத்தினர் அழைத்துச் சென்ற ஆண்களை உயிருடன் திரும்பவிட்டதே இல்லை. இதையும் ஹாலிதா அக்தர் நன்றாக அறிவாள். அதனால்தான் அவள் காயம்பட்ட நிலையிலும் காரசாரமாக அந்தக் காட்டுமிராண்டிகளிடம் வாதிட்டாள் வந்ததை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டாள்.

                ஆனால் கஷ்மீரின் கொடுங்கோலர்களிடம் அவளைப் போன்ற அபலைகளின் அலறல்கள் எடுபட்டதில்லை.

                இது ஜனநாயகமாம் ! அதுவும் இந்திய ஜனநாயகமாம் 65 ஆண்டுகளாக இது நன்றாகவே செயல்பட்டிருக்கின்றதாம். நமது நாட்டின் பிரிக்க முடியாதப் பகுதி கஷ்மீர் என மார்தட்டிக் கொள்ள வேண்டுமாம், இல்லையேல் "இராஜகுத்தம்" வந்துவிடுமாம்.

                தனக்கேற்பட்ட காயங்களையெல்லாம் துச்சமென மதித்து அன்றிரவே தங்கள் குடும்பத்தைச் சார்ந்த ஆண்கள் எங்கே கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க புறப்பட்டாள் காரிகை ஹாலிதா அக்தர்.

                இப்படி அழைத்துச் செல்பவர்களை முதலில் பக்கத்திலுள்ள காவல்துறை நிலையத்திற்குத்தான் அழைத்துச் செல்வார்கள் பின்னர் தான் அவர்களை இதர இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்வார்கள். பக்கத்து காவல் நிலையத்திற்குக் கொண்டு செல்லவில்லையென்றால், பக்கத்து காவல் நிலையத்திற்குத் தகவலாவது தருவார்கள். இதையும் ஹாலிதா அக்தர் நன்றாக அறிவாள், அதனால் தான் அவள் பக்கத்திலுள்ள காவல் நிலையத்திற்கு ஓடினாள்.

                மொத்தத்தில் ஹாலிதா அக்தர், நல்ல விபரமான பெண். மனித உரிமைகளைப் பற்றிய அகலமான அறிவு இல்லாவிட்டாலும் அவள் மனித உரிமைப் பிரஞ்சை உடையவள் எனச் சொல்லலாம். ஆனால் கஷ்மீரில் முட்டாள்களுக்கும், அறிவாளிகளுக்கம் சித்திரவதையும் மரணமும் தான் பரிசு. பிணத்தையும் காட்டமாட்டார்கள் புதைத்த இடங்களையும் காட்டமாட்டார்கள்.

                ஆனால் ஹாலிதா அக்தர் தன்னால் இயன்றதையெல்லாம் செய்து தன் குடும்பத்து ஆண்களை மீட்டுவிடுவது என முடிவு செய்திருந்தாள்.

                ஆகவே இரவோடு இரவாக தன்வீட்டு எல்லைக்குட்பட்ட காவல் நிலையம் சென்றாள். அங்கே இருப்பவர்கள் தங்களுக்குத் எதுவும் தெரியாது என்றார்கள்.

                சட்டப்படி உங்களுக்குத் தெரிவித்திருப்பார்கள் என்றாள். சட்டம் பேசினால் நீயும் சிக்கிக் கொள்வாய் என்று மிரட்டினார்கள்.

                முடிந்த மட்டும் வாதாடி பார்த்தாள். அவர்கள் முடிவாக நீ பாராஹ்முல்லாஹ்விலுள்ள தலைமை காவல் நிலையத்தை அல்லது அங்கேயுள்ள இராணுவ முகாம்களைச் சென்று பார் எனக் கூறி கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளாத குறையாக அனுப்பிவிட்டார்கள்.

                அதிகாலைவரை காவல்நிலையத்தைச் சுற்றிச், சுற்றி வந்துவிட்டு இல்லந் திரும்பினாள். வீட்டில் தாயும் மற்றவர்களும் கதிகலங்கிக் கிடந்தார்கள். தாயார் நினைவற்றுக் கிடந்தாள். அக்கம் பக்கத்தவர்கள் தங்களாலான கை வைத்தியத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

                தன் தாய்க்காகத் தான் தேக்கி வைத்திருந்த கண்ணீரை உகுத்துவிட்டு, நடந்ததை வந்திருந்தவர்களிடம் கூறிவிட்டு, தளர்ந்து தள்ளாடியவளாக படுக்கையில் சாய்ந்தாள்.

                சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் பதறித்துடித் தெழுந்தாள். ஆமாம் எல்லாந்தான் பறிபோய்விட்டதே அதனால் இனி பதறலும், துடித்தலுந்தான் வாழ்க்கை என்பதை அவள் அறிவாள். ஆமாம்!! கஷ்மீரில், இப்படித்தான் ஆண்களைப் பறிகொடுத்த குடும்பங்களெல்லாம், பதறி துடித்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

                பதறியெழுந்த ஹாலிதா அக்தர் பாராஹ்முல்லாஹ் நோக்கிப் புறப்பட்டாள் நிச்சயமாக அவளுக்கு அங்கே தன் குடும்பத்து ஆண்களைப்பற்றிய தகவல்கள் கிடைக்கும் என நம்பினாள்

                வீட்டிலிருந்த நகைகளில் பெரும் பாலானவற்றை விற்றுப் பணமாக மாற்றினாள். ஏனெனில் அவளுக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும் நீதிக்கான தனது போராட்டம் நீளமானது., நிலை இல்லாதது.

                ஒரு வழியாக பாராஹ்முல்லஹ் வந்தாள்.

                தலைமைக் காவல் நிலையத்தைக் கண்டுபிடித்தாள். அங்கே இருந்தவர்களிடம் விசாரித்தால், எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே அங்கேயுள்ள இராணுவ முகாம் நோக்கிச் சென்றாள்.

                அங்கே இருந்த இராணுவ அதிகாரிகள், நேற்று இராணுவத்தினர் அப்படி யாரையும் அழைத்துவரவில்லை என அடித்துக் கூறினர்.

                அதாவது ஹாலிதா அக்தர் கண்ணால் பார்த்தவற்றை இல்லை என்றார்கள்.

                ஹாலிதா அக்தர் ஆதங்கப்பட்டார். ஆத்திரத்தில் அதிகாரிகளிடம் கடுமையாக வாதிட்டாள். ஆனால் அவர்கள் தாங்கள் சொன்னதையே சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் கோபாவேசமாகப் பேசினார்கள். அதே கோபத்தோடு ஹாலிதா அக்தரும் பேசினாள்.

                இராணுவத்தினர் சிப்பாய்களை ஏவி அவளை அடிக்கவும், மான பங்கப்படுத்திடவும் முயற்சிகளை மேற்கொண்டார்கள்.

                இந்த மிருகங்களிடமிருந்து தப்பித்து விடுவதே சிறந்தது என்ற முடிவுக்கு வந்தாள் ஹாலிதா அக்தர். மெல்ல பின்வாங்கினாள். எல்லா ஆண்களையும் மொத்தமாய் பறிகொடுத்த அவளால் எதையும் விட்டுக் கொடுக்க இயலவில்லை. ஆனால் அந்த இராணுவ முகாமில் தனது மானமே தப்புமா? என்ற நிலைவந்ததால் மெல்ல பின் வாங்கினாள்.

                 ஆனால் அங்கே இருந்த சிப்பாய்கள் அவளைக் குண்டுக்கட்டாக தூக்கி ஓர் அறைக்குள் கொண்டு சென்றனர். கடுமையான சித்திரைவதைகளுக்கு ஆளாக்கினார்கள். அவள் போற்றி வந்த மானமும், பெண்மையும் அங்கே பறிக்கப்பட்டது.

                குடும்பத்து ஆண்களை மீட்க வந்த அந்த வீரத்திருமகள், எதிர்பாராத கொடுமைகளுக் கெல்லாம் ஆளாக்கப்பட்டாள்.

                இரண்டு நாள் இராணுவ முகாமில் சிறை வைக்கப்பட்டாள். பின்னர் கஷ்மீரை விடுவிக்கப் போராடும் போராளிகளுக்கு உதவி செய்தாள்: போராளிகளின் கூட்டத்தின் உறுப்பினர் என்றெல்லாம் குற்றம் சுமத்தப்பட்டாள்.

                மூன்றாம் நாள் இந்தப் பொய்களை யெல்லாம் ஒரு வழக்காக ஜோடித்து பாராஹ்முல்லாஹ் காவல் நிலையத்தில் ஒப்படைத்தார்கள். அத்தோடு ஹாலிதா அக்தரையும் ஒப்படைத்தார்கள்.

                இவளை தீவிரவாதியென கைது செய்து சிறையிலடையுங்கள் என ஆணைப் பிறப்பித்து விட்டுப் போய்விட்டார்கள்.

                ஆணையிட்டது இராணுவத்தினர் என்பதால் அதனை அப்படியே நிறைவேற்றினார்கள் காவல் துறையினர்.

                ஹாலிதா அக்தர் சிறையிலடைக்கப்பட்டார்.

                இதற்காக காவல் துறையினர் தாக்கல் செய்த முதல் தகவல் அறிக்கைதான் 91/02 கஷ்மீரில் இப்போது இந்த எண் மரணத்தின் எண் என பிரபல்யமாகிவிட்டது.

                அதற்குள் அவள் எல்லா சித்திர வதைகளுக்கும் ஆளாக்கப்பட்டு விட்டாள்.

                அடுத்து அவளுக்குப் பிணை கேட்கும் பணிகளைத் தொடங்கினார்கள் அக்கம் பக்கத்திலுள்ளவர்கள்.

                பிணை நீதிமன்றம் வந்தபோது ஹாலிதா அக்தரே அதிகமாகவும், ஆக்ரோஷமாகவும் பேசினாள். தனது நடந்த அநியாயங்கள் தனது குடும்பத்தைச் சார்ந்த ஆண்கள் கடத்தப்பட்டது, தேடிச் சென்ற தன்னை சித்திரவதைச் செய்தது எல்லாவற்றையும் பட்டியலிட்டாள்.

                நீதிபதி உண்மையையும் யதார்த்தத்தையும் உணர்ந்தார் என்றாலும், கைது செய்தது முதல் அத்தனையையும் செய்தது இராணுவம் என்பதால் எடுத்த எடுப்பிலேயே பிணையை வழங்கிட வில்லை. 'வாய்தா' போட்டார். ஆனால் அடுத்த விசாரணையின் போது சாட்சியங்கள் வலுவானவையாக இல்லை எனக் கூறி பிணை வழங்கினார்

                நாடெங்கிலும் நடப்பிலிருக்கும் பழக்கம் பிணையைப் பெற்றவர்கள், சட்டப்படியான நிபந்தனைகளை நிறைவேற்றிய பின்னர் வீட்டுக்குச் செல்வார்கள். ஆனால் கஷ்மீர் முஸ்லிம்கள் பிணைகிடைத்தாலும் சிறையிலேயே இருக்கின்றார்கள். அதற்கு ஹாலிதா அக்தர் விதிவிலக்கல்ல.

                உண்மையைச் சொன்னால், ஹாலிதா அக்தர் விசயத்தில் சட்டத்தைச் செயல்படுத்திட வேண்டியோர், இன்னும் குரூரமாகவும், கேவலமாகவும் நடந்து கொண்டார்கள்.

                பிணை கிடைத்த ஹாலிதா அக்தரை வெளியே வரவிடாமல், சித்திரவதைக் கூடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அவள் மீது மின்சாரத்தைப் பாய்சினார்கள். தண்ணீரில் அவள் முகத்தை திணித்து மூச்சுத் திணறச் செய்தார்கள்.

                அதன்பின் எழுதும் தரத்தலில்லாத செயல்களில் ஈடுபட்டார்கள். இத்தனை சித்திர வதைகளிலிருந்தும் விடுபட வேண்டும் என்றால், அவள், தனக்கும் போராளிகளுக்கும் தொடர்பு உண்டு என்று ஒத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அவள் அதற்குத் தயராக இல்லை. அவர்களும் விடுவதாக இல்லை.

                ஒரு பல்லை இழந்தாள், உடலும், மானமும் பழுதுபட்டன. என்றாலும் இராணுவம் சொன்னவற்றை அவள் சொல்வதாக இல்லை. மறுத்தாள், எதிர்த்தாள்.

                நீதிமன்றத்தால் பிணை வழங்கப்பெற்ற, ஹாலிதா அக்தர் அங்கிருந்து 'கோட்டி பல்வால்' சிறைக்கு மாற்றப்பட்டார். இது ஸ்ரீ நகருக்குப் பக்கத்திலுள்ள ஒரு சிறை.

                ஆறுமாதங்கள் அங்கே வைக்கப்பட்டபின் மீண்டும் நீதி மன்றம் கொண்டுவரப்பட்டாள்.

                நீதிமன்றம் அவளை வழக்கிலிருந்து முற்றாக விடுவித்தது.

                பலசோதனைகள், இல்லை அவை சோதனைகளல்ல. நமது இந்திய அரசின் இராணுவத்தினர் அடுக்கடுக்காய் கட்டவிழ்த்திட்ட அநியாயங்கள். அத்தனையையும் ஒன்றாய் எதிர்கொள்வது என முடிவுசெய்தாள்.

                இராணுவத்தினர் மீது நடவடிக்கை எடுக்க முயற்சிகளை மேற்கொண்டாள்.

                இராணுவத்தினர் என்ன செய்தாலும், எத்தனை கொடூரங்களை அவிழ்த்து விட்டாலும் எதுவும் செய்திட இயலாது. அவர்களைப் பாதுகாக்கும் சிறப்புச் சட்டம் ஒன்று இருக்கின்றது. அதையும் மீறி அவர்கள் மீது ஒரு புகாரை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்றாலும், அதற்கு மத்திய அரசிடம் அனுமதி பெற வேண்டும் என்றார்கள்.

                                இராணுவத்தின் காட்டுமிராண்டித் தனங்களுக்கு 'லைசன்ஸ்' வழங்கும் சட்டங்களைப் பின் வாங்குங்கள் என்ற கடிதம் எழுதினாள், அனுமதிகேட்டு. அந்தக் கடிதத்தில் இராணுவத்தினர் தன்வீட்டு ஆண்கள் அனைவரையும் கடத்திச் சென்றதையும் விவரமாக எழுதி இருந்தாள். தன்னை சிறை வைத்ததையும் சித்திரவதைச் செய்ததையும் விவரித்துச் சொன்னாள்.

                இருக்கின்ற சமுதாய அமைப்புகள் எதுவும் பலன்தராது என்பதால், அவள் இந்தப் பெரும் போரை தானே தன்னந்தனியாகத் தொடர்ந்தாள்.

                மத்திய அரசிடமிருந்து பதில் வரும் எனக் காத்திருந்த ஹாலிதா அக்தருக்கு வேறுவிதமான வினை ஒன்றே வந்தது.

                ஆமாம் ஒரு நாள் அதிகாலையில் இராணுவ ஊர்திகள் அவள் வீட்டுக்கு முன்னால் வந்து நின்றன. சில காவல்துறை வாகனங்களும் வந்தன. ஹாலிதா அக்தரை ரான்பிர் பீனல் கோடு (RANBIR PENAL CODE SECTION 212) பிரிவு 212 இன் கீழ் கைது செய்திருப்பதாகக் கூறி கைது செய்து அழைத்துச் சென்றார்கள்.

                அக்கம் பக்கம் மக்களெல்லாம் அழுது புலம்பி அல்லோலப் பட்டார்கள், ஹாலிதா அக்தரின் அம்மா அன்று நினைவிழந்தவள்தான், அதன் பின்னர் அவள் நினைவு திரும்பவே இல்லை.

                இப்போதும் ஆறுமாதங்கள் சிறையில் வைத்தபின்னர் தான் நீதிமன்றம் கொண்டு வந்தார்கள். அப்போதும் ஹாலிதா அக்தரே தன் வழக்கை வாதிட்டார். உண்மையில் தன் வழக்கை வாதிடுகின்றோம் என்ற பாங்கில் அவள் தன் வாதங்களை வைக்கவில்லை மாறாக தன் ஆதங்கத்தையும், தொடர்ந்து நடத்தப்படும் கொடூரங்களையும் அடுக்கினாள். காவல் துறையினரை எச்சரித்த நீதிபதி ஹாலிதாவை முற்றாக வழக்கிலிருந்து விடுவித்தார்.

                இப்போது தன்மீது தொடுக்கப்படும் வழக்குகளில் அவள் பிணை கேட்பதில்லை. காரணம் பிணைகிடைத்தாலும் அவளை வெளியே விட மாட்டார்கள். சிறைபிடிப்பார்கள். சித்திரவதை செய்வார்கள்.

                ஹாலிதா அக்தர் மீது தொடரும் வழக்குகள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தன. ஆனாலும் அவள் தொடங்கிய போரை தொய்வின்றி தொடர்ந்தாள்.

                தனக்கு இழைக்கப்பட்ட எல்லா அநியாயங்களையும் பட்டியலிட்டு விளக்கிச் சொல்லி இவையெல்லாம் இராணுவத்தின் சதிகள்தாம் ஆகவே இராணுவத்தினர் மீது வழக்குத் தொடரும் அனுமதி கேட்டாள்.

                மத்திய அரசுக்கு எழுதிய ஒவ்வொரு கடிதத்திற்குப் பின்னும், ஒவ்வொரு மனுவுக்குப் பின்னரும் நெருக்கடிகள், கைதுகள், சித்திரவதைகள் இவைதாம் பதிலாகக் கிடைத்தன.

                2006 ஆம் ஆண்டு ஜூலை திங்களில் ஹாலிதா அக்தர் வீட்டின் முன் ஏராளமான காவல் துறையினர், சற்று இடைவெளி விட்டு இராணுவத்தினர் இப்படி ஒரு பெரும் கூட்டம் படைபரிவாரங்களோடு திரண்டு நின்றது.

                ஏதோ பெரியதொரு கோட்டையை முற்றுகை இட்டதைப் போன்றதொரு தோற்றத்தை உருவாக்கினர்.

                குழுமி இருந்த மக்களிடையே ஒரு செய்தியை தங்கள் ஒற்றர்கள் வழி கசியவிட்டார்கள். அதன் வழி லஷ்கரே - தொய்பா - ஜெய்ஸே முஹம்மத், ஆகிய அமைப்புகளுக்கும், ஹாலிதா அக்தருக்கும் தொடர்பு இருப்பதாக சொன்னார்கள்.

                ஹாலிதா தனது கைதுக்கும், குவிக்கப்பட்டிருக்கும் படைக்கும் அதன்வழி உருவாக்கப்படும் பதற்றத்திற்கும் காரணம் கேட்டார்.

                அனைத்திற்கும் பதிலாக அவளை இழுத்துச் சென்று வேனில் ஏற்றினார்கள். நொடியில் அந்த வேன் அவ்விடம்விட்டு அகன்றது.

                ஆனால் அங்கே நின்ற பரிவாரங்கள் அவ்விடம் விட்டு அகல அதிக நேரம்பிடித்தன.

                ஏதோ பெரியதிட்டம் ஒன்று அரங்கேறுகின்றது என்பதை மட்டும் எல்லோராலும் புரிந்திட முடிந்தது.

                இப்போது ஹாலிதா அக்தர் இருக்குமிடத்தையே தேடிட வேண்டியநிலை வந்தது. எங்கு தேடியும் அவள் கிடைக்கவில்லை.

                ஜனவரி 21 ஆம் நாள் 2007 ஆம் ஆண்டு.

                ஹாலிதா அக்தரின் உடல் ஓர் பழத்தோட்டத்தில் பிணமாகக் கிடந்தது. உடலெங்கும் துப்பாக்கிக் குண்டுகள் பாய்ந்து உடலை சல்லடையாக்கி இருந்தன. அந்தப் பழத்தோட்டம், பாராஹ்முல்லாஹ் மாவட்டம் ராபியாபாத் இவ் புத்தான் டங்கி வாச்சா என்னுமிடத்தில் கிடந்தது.

                காவல்துறையினர் உடலை கண்டெடுத்தார்கள். அவளைக் கொலை செய்வதற்கு முன் கத்தியால் காயப்படுத்தி இருந்தார்கள், சித்திரவதைகளின் மொத்த அடையாளத்திற்கு எடுத்துக்காட்டாக அவளின் உடல் அங்கு கிடந்தது.

                ஹாலிதா அக்தரை யார் கொலை செய்தார்கள் என்பது கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை என அறிவித்தார்கள் காவல்துறையினர்.

                ஹாலிதா அக்தரை தேடும் பணி இனி யாருக்குமில்லை.

                ஆமாம் ஹாலிதாவுக்கு தன் கணவன் உட்பட தன்வீட்டு ஆண்களைத் தேடும் பணியும் இல்லை. அவள் தாயாருக்கு எந்தக் கவலையுமில்லை. அவள் நினைவிழந்து பல ஆண்டுகளாக 'கோமா' வில் கஷ்மீர் மருத்துவமனையில் 2009 ஆண்டுவரை இருந்தாள்...

                SOURCE : Widows & Half Widows, saga of Extra Judicial arrests

Pin It