puthiya_porali_100

அன்புடன்

புதிய போராளி வாசகர்களுக்கு,

இந்த நமது பொதுத்திட்டம் என்ற வரைவு ஆவணத்தை விவாதத்திற்கு பொதுமையர் பரப்புரை மன்றம் உங்கள் முன் வைக்கின்றது.

இவ்வரைவாவணம் ஆகஸ்டில் (2010) முன்வரைவாக சுற்றுக்கு விடப்பட்டது. இதர தோழமை அமைப்புகளுக்கு கலந்துரையாடல்களாக சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கப்பட்டது. பின்னர், மார்ச் - 13இல் (2011) நடந்த கலந்தாய்வுக் கூட்டத்தில் புதிய போராளி ஆதரவாளர்கள் மற்றும் மா.லெ.மா.குழு (திருப்பூர்) புரட்சிகர மக்கள் முன்னணி தோழர்கள் கலந்து கொண்டு ஆறுமாதங்களுக்கு மேலாக தொடர்ந்த விவாதங்களை வரைவாக இறுதிப்படுத்தினர்.

இனி இதன் உருவாக்கப் பின்னணியை சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்!

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மா.லெ.) மக்கள்யுத்தக் குழு தமிழகத்தில் எண்பதுகளில் முக்கிய பிளவுகளை எதிர்கொண்டது. தோழர் தமிழரசன் மற்றும் போல்ஸ்விக் கட்சி என்ற இரண்டு பிளவுகளை எதிர்கொண்டது. இந்த பிளவுகளை ஒட்டிய அரசியல் போராட்டங்கள் மற்றும் மக்கள் யுத்தக் குழுவின் நான்கு மாநில மாநாடுகள், மாநாடுகளுக்கிடையே நடந்த சிறப்புக் கூட்டங்கள், பிளினங்கள் மற்றும் பிற குழுக்களின் தொடர்ந்த எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் ஒரு ஆழமான சொந்த அரசியல், அனுபவ அறிவை வளப்படுத்தின.

மேலும், கட்சி, மக்கள்திரள் அமைப்புகள், ஆயுதக்குழு போன்ற அமைப்பு வடிவங்களை கட்டியதில் உள்ள அனுபவ அறிவும் தொடர்ந்த கிராமப்புற வர்க்கப் போராட்டங்களும் அரசியல் போராட்டங்களும் சனநாயகப் போராட்டங்களும் இதர அடித்தளங்களாகும்.

இதன் பின்னணியிலேயே 1995இல் நடந்த அனைத்திந்திய சிறப்பு மாநாட்டில் தமிழக பிரதிநிதிகளால் சில அடிப்படைக் கோட்பாட்டு சிக்கல்களை விவாதிக்க முடிந்தது. இதன் முத்தாய்ப்பாகவே 2001.ல் நடந்த 9ஆவது பேராயத்தில் இருவழிப் போராட்டம் என்ற வடிவமெடுத்தது. மக்கள் யுத்தக் கட்சியின் (இன்றைய மாவோயிஸ்ட்) அரசியல் வழி, ஆயுத சீர்திருத்தவாதம் மற்றும் இராணுவ வழி கெரில்லாயிசம் என்பதனடிப் படையிலான தமிழக, கர்நாடக பிரதிநிதிகளின் அரசியல் போராட்டம் சிறுபான்மையாக பேராயத்தால் நிராகரிக்கப்பட்டது.

இதன் தொடர்ச்சியாக சிறையில் இருந்து நடத்தப்பட்ட உட்கட்சி சனநாயத்திற்கான போராட்டங்களும் நிராகரிக்கப்பட்டு வெளியேற்றப் பட்ட சூழ்நி​லையில், "புதிய போராளி"யால் திட்டம் தயாரிப்பு முன்வைக்கப்பட்டு கடும் எதிர் சூழ்நி​லையில் வெற்றிகரமாக இந்த ‘நமது பொதுத் திட்டம்’ உங்கள் முன் வைக்கப்படுகிறது.

தமிழகத்தில் மக்கள் யுத்தக்கட்சியின் அரசியல் வழியை நடைமுறைப் படுத்தியதிலும் அதை திடப்படுத்தியதிலும் என்னுடைய பங்கு முக்கிய மானது. இவை என்னுடைய முழு உடன்பாட்டுடனும், சில சமயங்களில் கருத்து மாறுபாட்டுடனும் நடைமுறைபடுத்தப்பட்டன. எனவே, தவறுகளுக்கான முக்கிய பொறுப்பை ஏற்கும் முகமாக எனது சுயவிமர்சனத்தை ஏற்றுக் கொள்கிறேன்.

கடந்தகால போராட்டங்கள் தமிழகத்தில் கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக ஏற்பட்டுள்ள சமூக, பொருளாதார மாற்றங்களின் பாதிப்பிலேயே தொடர்ந்து எழுப்பப்பட்டன. இதுவே, முக்கிய அடிப்படைக் காரணியாகவும் இருந்தது. எனவே, வரலாற்றையும், சமூக, பொருளாதார, அரசியல் நி​லைகளையும் ஆய்வு செய்து அதனடிப்படையில் திட்டத்தை முன்வைப்பது என்ற ஒரு நடைமுறைவாதத் (Pragmatism) தன்மையிலேயே இம் முடிவை வந்தடைந்தேன் என்ற அடுத்த சுய விமர்சனத்தை உங்கள் முன் வைக்கிறேன்.

புதிய போராளியால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட இந்த வேலைத் திட்டம் நடைமுறையாக்கப்பட்டதில் சிலருடைய உதவிகள் விலை மதிப்பற்றவை என்றே கருதுகிறோம். ஏனெனில், நாங்கள் சிறையிலிருந்து வெளிவந்ததால் அமைப்பு பலம் இல்லை. திட்டம் இல்லாமல் அமைப்பு கட்டக் கூடாது என்ற முடிவையும் எடுத்திருந்தோம். மேலும், தமிழகத்தில் சில ‘மார்க்சிய பெரியவாள்கள்’ ஆய்வு செய்கிறோம் என்ற பெயரில் பல ஆண்டுகளாக "நிஷ்டையில்"" இருப்பதால் ஒரு நம்பிக்கையற்ற சூழல் நிலவுகிறது. இதனால், ஆய்வு, திட்டம் தயாரிப்பு போன்ற செயல்களுக்கு ஆதரவளிக்காத நி​லை நிலவுகிறது. இதனால், பல நல்ல தோழர்கள் இம்முயற்சியில் தோல்வியடைந்து சராசரி மக்கள் திரளில் கலந்துவிட்டனர். இத்தகைய சூழலிலேயே எங்களது இந்த வெற்றியை பெருமிதமாகவே உணர்கிறோம்.

இதனாலேயே, எங்களுக்கு பொருளாதார உதவி செய்த சில தோழர்கள் மற்றும் சில அமைப்புகளின் உதவியும் புத்தகங்களை கொடுத்து உதவிய சில பதிப்பகம் மற்றும் நூலகத் தோழர்களின் உதவியும் விலை மதிப்பற்றவை என்று கருதுகிறோம்.

கடந்த எண்பதாண்டுகளில் முதலில் உருவான இந்திய கம்யூனிஸ்டு கட்சி இந்தியாவைப்பற்றி எந்தவித பருண்மையான ஆய்வையும் மேற்கொள்ள வில்லை. முதல் நாற்பதாண்டுகளில் அகிலத்தின் வழிகாட்டுதலை எந்திரகதியாக பொருத்தவோ அல்லது இரசியாவை பெயர்த்தெடுக்கவோ முயற்சி செய்தது.

பின்னர், 70இல் உருவான மா.லெ கட்சியும் சீனாவை பெயர்த்தெடுக்கவே முயற்சி செய்தது. 80களில் பரவலாக இந்தியா முழுவதும் சில குழுக்களால் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால், அவைகள் "ஆபரேசன் வெற்றி நோயாளி மரணம்" என்ற கதையாக இருந்தது. இது கடந்த முப்பதாண்டு களாக நிரூபிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

லெனினிய கோட்பாடான புறநி​லை ஆய்வு, அதன் மீதான மார்க்சிய கோட்பாட்டளவிலான திட்டம், திட்டத்தினடிப்படையிலான அகநி​லைத் தயாரிப்பு என்பதை நிராகரிக்கக்கூடிய அறிவுமறுப்பிய (அனுபவவாத-empiricism) போக்கிலேயே பெரும்பாலான புரட்சிகர அமைப்புகள் உள்ளன. ஆய்வை மேற்கொண்ட ஒருசில அமைப்புகளோ வரட்டு கோட்பாட்டிய போக்கில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

எனவேதான், புதிய சமூக, பொருளாதார சூழ்நி​லையில் புதிய ஆய்வும் ஆய்வின் அடிப்படையில் திட்டமும் தேவை என்று கருதினோம். மற்றபடி நாங்கள்தான் புதியவைகளை கண்டுபிடித்துவிட்டோம் என்ற பொருளில் அல்ல. புரட்சிகர திட்டத்தை செழுமைப்படுத்தும் வரலாற்றுப்போக்கில் நாங்களும் இணைந்துள்ளோம் என்பதுதான்.

திட்டத்தின் மீதான அரசியல் மாறுபாடுகளை தொடர்ந்து விரிவாக புதிய போராளியில் விவாதிப்போம் என்பதை தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

உங்களது ஆழமான விமர்சனங்களை, விவாதங்களை ஆவலுடன் எதிர்பாக்கிறோம்.

தோழமையுடன்,

துரைசிங்கவேல்

(ஆசிரியர்)

Pin It

நமது பொது திட்டம் என்ற இந்த ஆவணம் மார்க்சிய-லெனினிய-மாவோவிய தத்துவ வெளிச்சத்தில் தமிழக விடுதலையை முன்னெடுக்கும் நோக்கத்தில் தொகுக்கப்படுகிறது. இதில் முதலில் மிக சுருக்கமான சமூக வரலாறும் பின்னர், தற்கால நிலைமைகளைப் பற்றிய ஆய்வும் நமது பொது திட்டமும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

தமிழகம் உலகின் மிகவும் தொன்மை யான வரலாற்றைக் கொண்டது. மக்களால் பேசப்படும் தொன்மையான மொழி களில் தமிழும் ஒன்று. தமிழகத்தின் வர லாறு தனக்கே உரிய தனிச் சிறப்பை கொண்டதாக இருந்தாலும் இந்திய துணைகண்ட வரலாற்றுடன் பின்னிப் பிணைந்தும் உள்ளது. தமிழக வரலாற்றின் முக்கிய கூறுகளின் சாராம்சத்தை புரிந்துக் கொள்ள இந்திய துணைக் கண்டத்தின் வரலாற்றை தெரிந்துக் கொள்வது முக்கிய அறிவுடைமையாகும்.

எனவே, முதலில் இந்திய துணை கண்ட வரலாற்றைச் சுருக்கமாக பார்ப்போம்! பின்னர் தமிழ்த்தேசிய திட்டத்தில் தமிழக வரலாற்றின் சுருக்கத்தைப் பார்ப்போம்!

புதிய கற்காலம் 

இந்திய துணைக்கண்டத்தை பொருத்த வரை புதிய கற்காலம் என்பது உலகின் மற்ற பகுதிகளில் ஏற்பட்டதைப் போன் றே அனைத்துவிதமான சிறப்பான கூறு களையும் கொண்டதாக இருந்தது. அதாவது, உற்பத்திக் கருவிகளின் வளர்ச்சியானது கால்நடை வளர்ப்பு, வேளாண்மை, கைவினைத் தொழில்கள் என்று வரலாற்றின் தொழிற்புரட்சியின் முதல் கட்டமாகும். உலோகப் பயன்பாட்டின் கண்டுபிடிப்புகள், அறிவியல் வளர்ச்சி யின் அடிப்படைகள் பெரும்பாலும் இக்கால கட்டத்திலேயே கண்டுபிடிக்கப் பட்டன. வரலாற்றில் முதல் முதலில் கிராமக் குடியேற்றங்கள், நகர்ப்புற உருவாக்கம் போன்றவைகள் இக்கால கட்டத்திலேயே நடந்தன. இந்திய துணைக்கண்டத்தில் மனிதகுல நாகரிகத்தின் நுழைவுவாயிலாக இக்கால கட்டம் திகழ்ந்தது.

ஆயினும், இந்த நாகரிக மாற்றங் கள் ஒரே காலத்தில் ஒரே மாதிரியாக இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதும் நடைபெறவில்லை. அக்கம்பக்கமாக ஏற்றத்தாழ்வுடனேயே வளர்ச்சிப் பெற்றன. இத்துணைக் கண்டத்தில் தாமிர-கற்காலமே பொதுவாக நிலவிய உலோகப் போக்காகும். அதே சமயத்தில் சிந்து சமவெளி நாகரிகம் என்பது வெண்கல கால நாகரிகமாகும். தெற்கும் கிழக்கும் நேரிடையாகவே தாமிர கற்காலத்திலிருந்து இரும்புக் காலத்தை (பெருங்கற்காலம்) அடைந்தன. தாமிர-கற்காலத்தை பொருத்தவரை கிராம-வேளாண் நாகரிகம் என்பதே இதன் முக்கிய அம்சமாகும். சிந்து சமவெளி நாகரிகம் நகர நாகரிகமாகும். கைத்தொழி லும் விவசாய வளர்ச்சியும் வணிகத்தை முதன்மையாக கொண்டிருந்தன.

இப்புதிய கற்காலக் கட்டத்தில் ஏற் பட்ட இந்த வேற்றுமைகளும் ஏற்றத் தாழ்வான வளர்ச்சியும் இன்றைய இந்தியா வரை தொடர்கின்றது.

பண்டைய இந்தியா 

இந்தியத் துணைக் கண்டத்தை பொ ருத்தவரை பண்டைய காலம் என்பது வர்ணம் அல்லது சூத்திரவுடைமை (அ) பண்டைய பிராமணீய காலக்கட்ட மாகும். அதாவது, ஆரியர்களின் பண் டைய வேதகாலத்தில் (ரிக்) இந்திய துணைக் கண்டத்தில் சாதி நிலவுடைமை உருவான காலம் வரையிலும் ஆகும். இது சுமார் கி.மு. 1200லிருந்து கி.பி. 300 வரையிலும் ஆகும். இது வடக்கு மற்றும் மத்திய கிழக்கு பகுதிகளில் உருவானது.

வர்ணத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் நான்கு காலகட்டங்களையும் மூன்று கட்டத் தன்மைகளையும் கொண்டதாக இருந்தது.

முதல் காலகட்டத்தில் (ரிக்வேதம் கி.மு 1200-1000) படைவீரர்கள், புரோகி தர்கள், சாதாரண மக்கள் என்று மூன்று வர்ணமே குறிப்பிடப்பட்டது. இதுவும் வேலைப்பிரிவினை அடிப்படையிலேயே இருந்தன. ஒரே குடும்பத்தில் வேறுபட்ட வர்ணங்களைக் கொண்டிருந்தவர்கள் இருந்தனர். போரில் பிடிக்கப்பட்ட வர்கள் வீட்டு அடிமைகளாக்கப்பட்ட னர். இவர்களே சூத்திரர்களாக்கப்பட்ட னர். போரில் கொள்ளை அடிக்கப் பட்டவை ஏற்றத் தாழ்வாக பகிரப் பட்டன.

இரண்டாவது கால கட்டத்தில் (கி.மு.1000-600) இரும்பானது போருக்கும், விவசாயத்திற்கும் பயன்படுத்தப்பட்டது. மேய்ச்சல் சமூகத்திலிருந்து நிலைத்த சமூகம் உருவானது. வர்ணம், திட்ட வட்டமான வடிவத்தை பெற்றது. சத்திரியர், பிராமணர், வைசியர் என்று மூன்று வர்ணங்களும் சூத்திரர்கள் நான்காவது வர்ணமாக வீட்டு அடிமை களாகவும் இருந்தனர்.

வைசியர்களே திறை செலுத்துபவர்களாக இருந்தனர். இவர்களின் எதிர்ப்பை எதிர்கொள்ள பிராமணர்கள், கருத்தியல் ரீதியாக அணுகினர். வைசியர்களுக்கு பூணூல் அணியும் உரிமையையும் வேதங் கள் ஓதும் உரிமையையும் அளித்து சமா தானப்படுத்தினர். ஆனால், சூத்திரர்களுக்கு இவ்வுரிமைகள் மறுக்கப்பட்டன. பெண்களுக்கும் மறுக்கப்பட்டது. பெண்களுக்கு மற்ற உரிமைகளும் மறுக்கப்பட்டு பெண்ணடி மைத்தனம் நிலைநாட்டப்பட்டது. தந்தையாதிக்க குடும்ப முறை உருவானது.

பிராமணர்கள் யாகங்களில் வரும் வருமானம் காரணமாக இக்கட்டத்தில் ஆயுட்காலமாக இருந்த வர்ண வேலைப் பிரிவினையை பரம்பரையாக்க முயற்சி செய்தனர். மேலும் இவர்களின் பேராசை காரணமாக யாகங்களில் கால்நடைகள் அழிக்கப்படுவது உற்பத்திச் சக்திகளின் வளர்ச்சிக்கு பெரும் தடையாக இருந் தது. மேலும் இவர்கள் தாங்களே மேலா னவர்கள் என்ற கருத்தியலை உருவாக்க முயற்சி செய்தனர். இக்காரணங்கள் பிரா மண-சத்திரிய வர்க்கங்களின் (வர்ணங்களின்) மோதலாக வெடித்தது.

மூன்றாவது கட்டத்தில் (கி.மு. 600-200) மகத, மௌரிய பேரரசுகள் உருவாக் கம் பெற்றன. சத்திரியரான புத்தரும் புத்தமதமும் இக்கால கட்டத்தில் சூத்திர நிலவுடைமைச் சமூக உருவாக்கத்தில் முக்கிய பங்காற்றினர். யாகங்களை எதிர்த்துக் கால்நடைகளை உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தினர். இனக்குழுக்களின் சண் டைகளை நிறுத்தி பேரரசில் கலக்க வைத்து உழைப்புச் சக்தியை பலப்படுத் தினார். போர்களில் பிடிக்கப்பட்ட வர்கள் உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டு சூத்திரர்களாக்கப்பட்டனர். சூத்திரர்கள் மூன்று வர்ணத்திற்கும் சொத்தாக்கப் பட்டனர். சூத்திரர் மீதே சுரண்டலின் குவிப்பு இருந்தது. வைசியர்கள் வரிகட்டு பவர்களாக இருந்தனர்.

நிலத்தில் தனி உரிமையும் அதே சமத் தில் அரசின் ஏகபோகமும் இருந்தன. புத்த துறவிகள் மற்றும் பிராமணர்கள் மூலம் கிராமங்கள் நெறிபடுத்தப்பட்டது.

அசோகரின் யாகங்களுக்கான தடை என்பது பிராமணர்களின் செல்வக் குவிப்பை தடுத்து நிறுத்தியது. இது சுமார் 140 ஆண்டுகளுக்கு தொடர்ந்தது. இது வர்ண சமூகத்தில் யாகங்களைச் செய்யும் வேலையை பிராமணர்களுக்கு இல்லாத தாக்கியது. அதே சமயத்தில் இக்கட்டத் தின் கீழ் வர்ணங்களான வைசியர் மற்றும் குறிப்பாக சூத்திரர்கள் மீதான சுரண்டல் பன்மடங்கு பெருகியது. போர் நிறுத்தம் பெற்றதானது புதிய சமூக உருவாக்கத்தை பாய்ச்சல் முறையில் விரைவுபடுத்தியது.

மையப்படுத்தப்பட்ட அரசு, மைய அரசிற்கான நிரந்தரமான மாபெரும் இராணுவம், மையப்படுத்தப்பட்ட அரசு நிர்வாகம் என்பது மகத அரசின் குறிப்பாக மௌரிய பேரரசின் காலத்தை முந்திய சிறப்பம்சமாகும்.

புத்தரின் நெறிகள் காரணமாகவே, முழுவதுமாக தனியுடைமையாகாமல், அரசு நிலவுடைமை, அரசு ஏகபோகம், நலன்புரியும் அரசு போன்ற உலகின் முன்மாதிரிகள் உருவாகõயிருக்கலாம்.

பிராமணர்கள் இயல்பாக உருவான வர்ண பிரிவினையை தங்களது சுய நலத்திற்காக பரம்பரையாக நிரந்தர மாக்கவும், யாகங்களின் மூலம் தங்க ளின் பேராசைக்காக உற்பத்திச் சக்திக ளை அழிக்கவும் செய்த பிற்போக்குத் தனங்களால் இக்கட்டத்தில் வீழ்ச்சி யுற்றனர்.

புத்தரின் நெறிகள் தொடக்கத்தில், சமூகத்தில் வளர்ந்துக் கொண்டிருந்த தனி உடைமைக்கெதிராகவும், மீண் டும் தொல்குடி பொதுவுடைமையை நிலைநாட்டும் பின்னோக்கிய நோக்க மே இருந்தது. பின்னர், அதே தனி உடைமையை நிலை நிறுத்தும் பணி யை சிறப்பாக செய்த வரலாற்று சுயமுரணைக் கொண்டதாக மாறி யது. அதாவது, இயல்பாகவே உற்பத் திச் சக்திகளின் அழிவைக் காப்பாற்ற அவர் பிராமணர்களுக்கு எதிராகத் தொடுத்த தாக்குதலும், இனக் குழுச் சண்டைகளை நிறுத்தி, அவர்களை பேரரசில் கலக்கவைத்து, சமூக உற்பத் தியில் ஈடுபாடு வைத்ததன் மூலம் ஒரு பண்பு ரீதியான சமூக மாற்றத்திற்காக அதாவது, நிலவுடைமைச் சமூக மாற்றத்திற்கான செயலைச் செயóத தன் மூலம் ஒரு புரட்சிகரப் பாத்தி ரத்தை ஆற்றியுள்ளார்.

ஒட்டுமொத்தமாக பார்க்கும் பொ ழுது, இக்காலகட்டத்தில் ஏற்றத்தாழ் வான பகிர்வு, இனக்குழு வாழ்க்கை முறை, குடியரசுகள் என்பதிலிருந்து முற்றிலுமாக மாறி, மையப்பட்ட அரசு, மிகத் திட்டவட்டமான வர்க் கங்களின் இயக்கம், நிலவுடைமை உற்பத்தி முறை என்று சமூகம் பண்புரீதியான மாற்றத்தை அடைந் தது.

நான்காவது கட்டத்தில் (கி.மு. 200-கி.பி. 300) மையப்படுத்தப்பட்ட அரசு நிர்வாகமும் இராணுவமும் கடும் பொரு ளாதார சுமையை பேரரசுக்கு ஏற்படுத் தின. எல்லைப்புற பகுதிகளில் தனி அரசுகள் உருவாயின. இத்தகைய நெருக் கடியான சூழ்நிலையை பயன்படுத்தி சுமார் 140 ஆண்டுகள் தங்களது மேலாதிக் கத்தையும் வருமானத்தையும் இழந்தி ருந்த பிராமணர்கள் தங்களது ஆதிக்கத் தை மீண்டும் நிலை நாட்டினர். கி.மு. 185ல் மௌரிய அரசனான பிரிஹத்ரதன் என்பவரின் தளபதியான புஷ்யமித்திர சுங்கன் என்ற பிராமணன் அரசனை பகிரங்கமாகவே படுகொலை செய்து ஆட்சியை கைப்பற்றினான்.

இவனின் ஆட்சிக் காலத்திலேயே மனு தர்மம் முதலில் வெளியிடப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. சுங்கர்களுக்கு பிறகு ஆட்சிபீடமேறிய கன்வர்களும் பிராம ணர்களே. இவர்கள் மட்டுமல்லாமல் சாத்வாகன அரசர்களும் தங்களை பிராமணர்களாக அறிவித்துக் கொண்டனர். மீண்டும் யாகங்கள் நடத்தப்பட்டன. இது பிராமணர்களுக்கும் சத்திரியர் களுக்குமான கடும் மோதலாகவே இருந் தது. வைசியர்கள் மற்றும் சூத்திரர்களின் கலகங்களும் கிளர்ச்சிகளும் இவர்களை தங்களுக்குள் சமரசம் காண நிர்ப்பந்தித்தது.

மேலும், வர்ணம் மூன்றாவது கட்டத் தன்மையை அடைந்தது. கடந்த கட்டத் தில் போராட்டத்தில் இருந்த பரம்பரை வேலைப்பிரிவினை என்பது இக்கட்டத் தில் மனுதர்மத்தின் மூலம் கடுமையாக நிலைநாட்டப்பட்டது. இதன் மூலம் பிராமணர்கள் தங்களின் மேலாதிக்கத்தை நிறுவினர்.

சாத்வாகனர்களின் ஆட்சியிலேயே முதன் முதலில் பிராமணர்களுக்கு நிலங் கள் மானியமாக அளிக்கப்பட்டது. இது மெல்ல அனைத்து பகுதிகளுக்கும் பரவி யது. இது பிராமணர்களுக்கு முற்றுரிமை யாக அளிக்கப்பட்டது.

இந்நூற்றாண்டுகளில் வணிகம் உச்சக் கட்டத்தை அடைந்தது. தென்னகம் மிகவும் செழிப்பாக இருந்தது. குறிப்பாக, சேர, சோழ, பாண்டியர்களின் ஆட்சி பகுதியில் வணிகம் உச்சத்தை அடைந் தது. ரோமில் வணிகம் தடை செய்யப் பட்டது போன்ற பல்வேறு காரணங் களால் வணிகம் கி.பி. 3ம் நூற்றாண்டில் வீழ்ச்சியுற்றது. பெருவாரியான மக்கள் கிராமங்களை நோக்கி நகர்ந்தனர்.

மொத்தத்தில் இக்கட்டத்தில் நடந்த கீழ்கண்ட காரணங்களால், பிராமணர்ளுக்கும் சத்திரியர்களுக்கு மான மோதலும் வைசியர்கள் மற்றும் சூத்திரர்களின் கிளர்ச்சிகளும் ரோமின் வணிகத் தடையால் வணிகம் வீழ்ச்சியுற்றதாலும் சூத்திர-நிலவுடைமைச்சமூகம் வீழ்ச்சியுற்றது.

இடைக்கால இந்தியா

சாதி நிலவுடைமைச் சமூகம் (அ) இடைக்கால பிராமணீயம்

மௌரியர்களுக்கு பிறகான குஷான மற்றும் சாத்கவாகனர்களின் அரசுகள் வீழ்ச்சியடைந்தன. ரோம் உடனான வணிகம் தடைபட்டதானது கடும் சமூக நெருக்கடியை கொண்டு வந்தது. நகரங் கள் வீழ்ச்சியடைந்தன. கைவினைஞர்கள் கிராமங்களை நோக்கி திரும்பினர். மேலும் சூத்திரர்களின் கலகங்கள், வர்ணக் கலப்புகள் என்று குழப்பங்கள் நிலவின.

இவை மீண்டும் குப்தப் பேரரசு (கி.பி. 335-455) உருவான பிறகே சரிசெய்யப் பட்டன. இது பின்னர் வந்த ஹர்ஷ வர்த்தனர் ஆட்சியிலும் தொடர்ந்தது. பிராமணர்களுக்கு நிலங்கள் மானியமாக பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது. இதுமட்டுமல்லா மல் அதிகாரிகள், படைத் தலைவர்களுக் கும் நிலங்கள் மானியமாக அளிக்கப் பட்டன. பரவலாக புதிய நிலங்கள் பெருவாரியாக கொண்டு வரப்பட்டதால் பெருவாரியான உழைப்புச்சக்திகள் உள் வாங்கப்பட்டனர்.

வர்ண முறைக்கு பதிலாக சாதி (குல அடையாளமாக இருந்த) மாற்றம் பெற்றது. பரம்பரை வேலைப்பிரிவினை, அக மணமுறை, பிராமணர்களால் முத லில் கடைபிடிக்கப்பட்ட தீட்டு படிப்படி யாக அனைவரும் கடைப்பிடிப்பதாக மாறியது.

வேலைப்பிரிவினை, வர்ணகலப்பு, புதியதாக போரில் இணைக்கப்படும் இனக்குழுக்கள் இவைகளே சாதிக ளாக பகுக்கப்பட்டன.

இவைகளுக்கு வர்ண அடிப்படையில் படிநிலைத்தகுதி பிராமணர்களால் வழங் கப்பட்டன.

வர்க்கங்களே வர்ணங்களாக இருந் தன. ஆனால், சாதிமுறையில் ஒவ் வொரு வர்க்கமும் பல சாதிகளாக பிளவுகளுக்கு உள்ளாகின. நுண் பிளவு வர்க்கங்கள் அல்லது பிளவுற்ற வர்க்கங் களின் சமூகமாக மாறியது. சாதி அடிப்படையிலான இந்த நிலவுடைமை முறை சுயசார்பு கிராமச் சமூகத்தை கட்டி அமைத்தது. அரசனுக்கு 4ல் ஒரு பங்கு அல்லது 6ல் ஒரு பங்கு வரிசெலுத்தப் பட்டது. மற்றவை மற்றவர்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு சாதõக்குமான பங்கும் தீர்மானிக்கப்பட்டு வினியோகிக்கப்பட்டன. இது கடும் ஏற்றத்தாழ்வையும் மனிதாபிமானமற்ற கொடுர சுரண்டலையும் கொண்டதா கவே இருந்தது.

சாதிய நிலவுடைமை முறையிலேயே நிலக்கிழாரியம் உருவானது. நில உடை மையாளர்களே அதாவது சாதிய நிலக் கிழார்களே இடைநிலை ஆளும் வர்க்கங் களாக இருந்தனர். கடந்த கால கட்டங் களில் அனுபவ உரிமையாகவே இருந்த நிலம் இக்கட்டத்தில் விற்கவும் வாங்கவும் படிப்படியாக உரிமைகள் வழக்கத்தில் வந்தன. முதலில் அரசனின் மேற்பார்வை யிலிருந்து பிராமணர்கள் மற்றும் அதி காரிகளின் மேற்பார்வைக்காக மாறியது.

கருத்தியல்ரீதியாக வேலையை பிராமணர்களே மேற்கொண்டனர். கடந்த காலகட்டத்தில் யாகங்களில் அதிக அளவில் ஈடுபட்ட பிராமணர்கள் அவற்றை நிறுத்திக் கொண்டனர். சைவத்தை மேற்கொண்டனர். பௌத் தத்தின் முக்கிய கூறுகளை உள்வாங்கிக் கொண்டனர். கர்மவிதியின் மூலம் சாதியத்தை நிலைநாட்டினர். இதற்கு மாறாக, பௌத்தம் பிராமணியத்தின் கூறுகளை உள்வாங்கி பின்னோக்கி சென்றது.

ஒரு பக்கம் அடக்குமுறையின் மூலம் சாதியத்திற்கெதிரான எதிர்ப்புகளை நசுக்கியும் மறுபக்கம் கருத்தியல்ரீதியாக தலைமுறைகளை கடந்து கர்ம விதியை காட்டி ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்ததிலும் பிராமணியம் வெற்றிக் கண்டது. ஒவ் வொரு மனிதனுமே சாதியத்தை இரா ணுவ வீரன்போல் கட்டிக் காத்துக் கொண்டுவரும் அளவுக்கு கெட்டித் தட்டிபோனது. ஆளும் வர்க்கங்கள் மாறிய பொழுதும் கீழ்மட்டத்தில் எந்த மாற்றமும் இன்றி கிராமச் சாதி சமூகம் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

முதலில் சண்டாளர்கள் (குற்றம்புரிந் தோர், கிராமச் சமூகத்திற்குள் வராதோர்) மீது தீண்டாமை கடைபிடிக்கப்பட்டது. பின்னர், தொழில்களில் இழி தொழில்கள் என்று பிரித்து தீண்டாமை சாதிகளாக்கப் பட்டன. இது கடைசிகால கட்டங்களிலேயே மிக மோசமாக இறுகியது.

இக்கட்டத்தில்தான் பெண்ணடிமைத் தனம் உச்சத்தை அடைந்தது. மேல்வர்ண சக்திகளைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கு உழைப்பு மறுக்கப்பட்டது. கணவன் இறந்த பிறகு உடன்கட்டைக்கு பணிக் கப்பட்டனர். ஆனால், அதே சமயத்தில் புராணங்களை கேட்கவும் கடவுளர்களை வழிபடவும் அனுமதிக்கப்பட்டனர். சூத்திரச்சாதிகளுக்கும் இக்கட்டத்தில் புராணங்கள் கேட்கவும், கடவுளர்களை வணங்கவும் உரிமை வழங்கப்பட்டது.

சாதி நிலவுடைமை இந்திய துணை கண்டத்தின் பெரும்பகுதியில் பரவியது. தென்னகத்தில் முதலில் பல்லவர்கள், மற்றும் பாண்டியர்கள் என்று தொடங்கி பிற்கால சோழர்கள் ஆட்சியில் தென்னகம் மட்டுமல்லாமல் இலங்கை மற்றும் கடல்கடந்தும் பிராமணீயம் கப்பலேறி யது. அதனால்தான், இந்துத்துவ கும்பல் குப்தர்கால ஆட்சியையும், சோழர்களின் ஆட்சியையும் இந்தியாவின் பொற்காலம் என்று கூறுகின்றனர். சாதி-நிலவுடைமை சமூகத்திற்குள் இனக்குழுக்களை கட்டாய மாக இணைப்பது என்பது பிரிட்டிஷ் ஆட்சிவரை நீடித்தது.

மொகலாய ஆட்சியில் ஜாகிர்தார், ஜமின்தார் வடிவங்களில் பழைய சாதி-நிலவுடைமை முறையே தொடர்ந்தது. கிராம சுயதேவையை சார்ந்தே கைத் தொழில்களும், குடிசைத் தொழில்களும் இருந்தன. சாதிய சமூகத்தில் மறுக்கப் பட்ட கல்வியும், மறுக்கப்பட்ட சுதந்திர சிந்தனையும் சுதந்திரமான தொழில் வளர்ச்சியை கட்டவிழ்த்து விடவில்லை. வணிகர்களும் தங்களின் ஆதிக்க சாதி சிந்தனையிலிருந்து உற்பத்தியாளர் களுக்கு தங்களை சார்ந்திருக்கும் அடிமைத் தன்மையை உருவாக்கவே செய்தனர்.

இருப்பினும், மொகலாய ஆட்சியின் இறுதிக் கட்டத்தில் நிலவுடைமை கருவி லிருந்து முதலாளித்துவம் வளரத்தொடங் கியது. எளிய சரக்கு உற்பத்தியும், முதலாளிய பட்டறை உற்பத்தியும் தோன்றி வளர்ந்தன.

அதாவது, சில முதலாளிய பண்ணை கள், கூலிக்கு வேலைக்கமர்த்தல், நுகர் பொருள் உற்பத்தி, சந்தைக்கான கை வினைஞர்களின் உற்பத்தி என்ற கிரா மங்களில் எளிய சரக்கு உற்பத்தி வளர்ச்சி யுற்றது.

பருத்தி, பட்டு, உலோகத் தொழில், கப்பல் கட்டுமானம், சுரங்கத்தொழில் போன்றவைகளில் முதலாளியப்பட்டறை உற்பத்தி தோன்றி வளர்ந்தன.

மிகப்பெரிய நகரங்களும், சுமார் 3000க்கும் மேற்பட்ட பரிவர்த்தனை மையங்களும் உருவாயின. இந்திய துணைகண்ட வரலாற்றில் மீண்டும் நகரங்கள் எழுச்சியுற்றன.

கடுமையான வரிவசூல் உழவர்களின் கலகங்களுக்கு வித்திட்டன. இது உழவர் கள் கிராமங்களை விட்டு வெளியேறும் தன்மையை தோற்றுவித்தது. இவை சாதிய நெகிழ்வையும் உருவாக்கின. இவை சமய சீர்திருத்த இயக்கங்களை உருவாக்கின. சத்னாமிகள் மற்றும் சீக்கி யர்களின் ஆயுத புரட்சியும் நடை பெற்றன.

மேற்கண்டவைகள் அனைத்தும் பிற் போக்கு சாதி நிலவுடைமை சமூகத்தை தூக்கியெறிந்து, அதன் கருவிலே வளர்ந்த முதலாளித்துவ பட்டறை உற்பத்தியி லிருந்து பண்பு ரீதியான பாய்ச்சலை அடையவேண்டிய இயல்பான வரலாறு தலைகீழாக புரட்டப்பட்டது. அது கிழக் கிந்திய கம்பெனியால் நடத்தப்பட்டது.

நவீன இந்தியா

. பிரீட்டீஷ் இந்தியா

உள்ளூர் (தேசிய) முதலாளிகள் தலைமையிலான அமெரிக்க விடுதலைப் போர் மற்றும் பாட்டாளிகள் தலைமை யிலான பாரிஸ் கம்யூன் இரண்டுமே உலக முதலாளிகளுக்கு மிகப் பெரும் படிப்பி னைகளைத் தந்தன. அதாவது, காலனிய பகுதிகளில் சுதந்திரமான முதலுடைமை உற்பத்தியை உருவாக்கக் கூடாது; அவ் வாறு உருவாக்கும் பட்சத்தில் வளரும் உள்ளூர் முதலுடைமையான தேசிய முதலுடைமையும் அது உருவாக்கும் நவீன வர்க்கமான பாட்டாளி வர்க்கமும் தங்களை தூக்கியெறியும் என்ற படிப் பினைதான் அது. மேலும் ஜெர்மனி, ஜப்பான், இத்தாலி போன்ற நாடுகளில் நிலக்கிழாரியத்துடன் சமரசம் செய்துக் கொண்டே படிப்படியாக முதலுடைமை உற்பத்தி கட்டியமைக்கப் பட்டது.

மேற்கண்ட படிப்பினைகள் முழுமை பெறுமுன்பே பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனி இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் இயல்பாக வளர்ந்த பட்டறை முதலுடை மையை அழித்தது. அதற்கு பதிலாக தனக்கு கட்டுப்பட்ட வணிக மூலதனத் தையும் பின்னர் தொழில் மூலதனத் தையும் அனுமதித்தது. இதனால், இந்தி யாவில் வளர்ந்த முதலுடைமையின் தன்மை நிதிமூலதன (ஏகாதிபத்திய) சார்பு (அ) கூட்டு என்பதாகவே உருவானது. ஆனால், அதே சமயத்தில் இது எந்த தேசிய எல்லைச் சார்ந்தும் (அன்று தேசிய இனவளர்ச்சி இல்லாத சூழ்நிலையில்) உருவாகாமல் இந்திய துணைக்கண்டம் என்ற விரிந்óத சந்தையைக் கொண்டு வளர்ந்ததால் பிராந்திய பெருமூலதனம் என்ற மூலதன பலத்தை கொண்டிருந்தது. இதனால், இந்தியப் பிராந்திய பெருமூல தனத்தின் உள்ளடக்கக் கூறுகள் சுதந்திர தேசிய மூலதன எதிர்ப்பு, நிதி மூலதன கூட்டு (அ) சார்பு என்பதாகும். இதுவே, பிற்போக்குத் தனமான இந்தியப் பெரு மூலதனத்தின் குறிப்பான தன்மையாகும்.

அடுத்து, தன்னை எதிர்த்த சாதிய நிலக்கிழாரிய சக்திகள் அனைத்தையும் கிழக்கிந்திய கம்பெனி அழித்தது. பின்னர், தனக்கு சாதகமான பழைய மற்றும் புதிய நிலவுடைமை ஆதிக்க சக்திகளை கிரா மத்தில் உருவாக்கியது. அவர்களே மூல தன-சாதி-நிலக்கிழார்கள் ஆவர்.

அதாவது, ஏற்கனவே இங்கு இருந்த சாதி-நிலவுடைமை ஒழிக்கப்பட்டு முதலா ளிய விவசாய முறை நிலைநாட்டப் படுவதற்கு பதிலாக, சாதி-அரை நிலவுடை மை சமூகமாக மாற்றப்பட்டது. ஜமின் தாரி, ரயத்துவாரி முறைகள் மூலமாக நிலங்கள் தனிஉடைமையாக்கப்பட்டன. மிராசுதாரர்கள் போன்ற நிலக்கிழார் களுக்கு நிலங்கள் சொந்தமாக்கப்பட் டன. நிலத்தின் மதிப்பினடிப் படையில் நிரந்தர நிலவரி விதிக்கப்பட்டது. பயிர் செய்யப்படாமல் இருந்தாலும் கட்டாய நிலவரி வசூலிக்கப்பட்டது. சாதி-அரை நிலவுடைமையின் முக்கிய வடிவமாக கந்துவட்டி வடிவமெடுத்தது. (கந்துவட்டி மூலதனம் வணிக மூலதனத்தை விட மூன்று மடங்கு இருந்ததாக மதிப்பிடப் படுகிறது.)

இப்படி இரட்டை கொடுமையின் கீழ் (நிலவரி, கந்துவட்டி) சிக்கிக் கொண்ட கிராமப்புற உழவர்களின் எசமானர் களாகவும் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் சேவகர்களாகவும் இந்த மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்கள் செயல்பட்டனர்.

இவர்கள் இரட்டைத்தன்மை கொண் டவர்களாக இருந்தனர். ஒருபக்கம் பிரிட்டிசாருக்கு கச்சாப் பொருளை ஏற்றுமதி செய்வது, உள்ளூர் சந்தைக்கான உற்பத்தி, மண்டிகள், போக்குவரத்து சாதனங்களின் உடைமையாளர்கள் என்பதாகவும் அடுத்தடுத்து ஏற்படும் முதலுடைமை வளர்ச்சியில் வணிக முதலீடு, தொழிலில் முதலீடு என்பதா கவும் முதலுடைமை உற்பத்தியில் பங்கு பெற்றனர். மறுபக்கம் சாதி அரை நிலவுடைமை சுரண்டலின் முக்கிய கூறுகளான குத்தகை, கொத்தடிமை, கூலிக்கு ஆள் வைப்பது, சாதி வெட்டி உழைப்பு சுரண்டல், கந்துவட்டி போன்ற வைகளையும் மேற்கொண்ட னர்.

இந்த இரண்டு பிற்போக்குசக்திகளின் துணையோடு பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தை சூறை யாடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அதே சமயத்தில் இதே பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தி யத்தால் உருவாக்கம் பெற்ற புதிய வர்க்கமான தொழிலாளர்களின் போராட் டங்களும், விவசாய கிளர்ச்சிகளும், பழங்குடி மக்களின் வீரஞ்செறிந்த போ ராட்டங்களும், பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தி யத்திற்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தின. ஏகாதி பத்திய ஆட்சிக்கு இறுதி அஞ்சலி செலுத் தும் முகமாக கடற்படை எழுச்சி அமைந் தது. இதை ஒட்டிய இராணுவ கலகங்கள் தெளிவாக பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் இறுதி முடிவை கட்டியங்கூறின.

இதனால், தான் பலாத்காரமாக தூக்கி யெறியப்படுவோமோ என்று அச்சமுற்ற பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் தனது பங்கா ளியான இந்திய பிராந்திய பெருமுத லாளிகளின் கையில் அரசியல் அதிகா ரத்தை மாற்றித்தந்தது.

. “சுதந்திரஇந்தியா

அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றிய இந்திய-பிராந்திய-பெருமுதலாளி வர்க்கம் பிரிட்டிசாரின் வழியிலேயே தங்களது அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்தனர். இந்திய ஒன்றிய அரசு என்ற பெயரில் தேசிய இனங்கள் மற்றும் பழங்குடிகளின் சிறைக் கூடத்தை கட்டி அமைத்தனர்.

அடுத்து, சாதி-அரை நிலவுடைமை அமைப்பை தொடரச் செய்தனர். இதன் மூலம் மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்களை தங்களுக்குட்பட்ட கூட்டாளியாக்கிக் கொண்டனர்.

முதலில், ஏகாதிபத்தியத்துடன் கூட்டு (அ) சார்பு என்று தொடங்கிய பெரு முதலாளிவர்க்கம், அமெரிக்க-இரசிய முரண்பாட்டை பயன்படுத்தியும், அதி கார வர்க்க மூலதன அடித்தளத்திலும் தங்களை பலப்படுத்திக் கொண்டனர். அதிகார வர்க்க மூலதன வளர்ச்சியின் காரணமாக இந்தியாவில் அதிகார வர்க்க முதலாளித்துகள் (அரசியல்வாதிகள் -அதிகாரிகள்) என்ற புதிய வர்க்கமே உருவானது. இவர்கள் பெருமுதலாளி களின் தரகர்களாக (ஏஜென்ட்களாக) உருவாக்கப்பெற்றனர்.

மேற்கண்ட அதாவது, இந்திய பிராந் திய பெருமுதலாளி வர்க்கம், ஏகாதி பத்தியம், மூலதன-சாதி நிலக்கிழார்கள், அதிகார வர்க்க முதலாளிகள், ஆகிய நான்கு மலைகளே இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து ஒடுக்கப்படும் வர்க்கங் களையும் இதர ஒடுக்கப்படும் பிரிவின ரையும் அழுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

மேற்கண்ட இந்தியத் துணைக் கண்ட வரலாற்றின் இயக்கப்போக்கு நமது சொந்த விருப்பு வெறுப்பு களுக்கு அப்பாற்பட்டது. சமூக இயக்க விதியினடிப்படையிலேயே இவைகளின் இயக்கப் போக்கு நடை பெறுகிறது. வர்க்க போராட்டம் என்ற சாராம்சமே சமூக இயக்கப் போக்கின் விதியாக இருக்கிறது. இந்த சமூக இயக்கப் போக்குகளை முற்றி லும் தடுத்து நிறுத்தவோ மாற்றவோ யாராலும் முடியாது. அதே சமயத்தில் மட்டு படுத்தவோ துரிதப்படுத்த வோ முடியும். இதை நாம் இந்திய துணை கண்ட வரலாற்றிலேயே பார்க்க முடியும்.

திட்டவட்டமான தனிவுடைமைச் சமூகமாக சூத்திர - நிலவுடைமைச் சமூகம் வேகமாக உருவாகியிருந்த நிலையில், இதன் பாய்ச்சலான மாற்றத்தை பிராமணர்கள் தனது சுயநலத்திற்காக யாகங் களில் உற்பத்தி சக்திகளை அழிப்பதன் மூலம் மட்டுப்படுத்தினர். ஆனால், பிராம ணர்களுக்கும் சத்திரியர்களுக்குமான வர்க்க போராட்டக்களம் புத்தரை வர லாற்றின் முன் தள்ளியது. சத்திரியர்களின் செயல்பாடுகள் குறிப்பாக புத்தர் மற்றும் அசோகரின் செயல்பாடுகள் சமூகத்தைப் பாய்ச்சல் ரீதியான பண்பு மாற்றத்திற்கு துரிதப்படுத்தின.

இதே போல், பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தி யமும் இயல்பான வளர்ச்சியை அழித்து, அரைத் தன்மையிலான மந்தமாக மாற்óற மடையும் போக்கை மேற்கொண்டதன் மூலம் மட்டுப்படுத்தியது. ஆனால், இந்திய துணைக்கண்ட மக்கள் தங்களின் வீரஞ்செறிந்த பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு போராட்டத்தின் மூலம் அதிகா ரத்திலிருந்து விரட்டி அடித்தனர்.

ஆனால், இந்தியப் பிராந்திய பெருமுதலாளி வர்க்கத் தலைமை யிலான பிற்போக்கு கும்பல்கள் இயல் பான வளர்ச்சியை மட்டுப்படுத்திக் கொண்டு இருக்கின்றன. சுமார் 250 ஆண்டுகளுக்கு மேலான இந்த அரைத் தன்மையிலான மந்தப்போக்கு சமூகத் தில் கடும் மரண வேதனைகளை உண்டு பண்ணிக் கொண்டிருக்கின் றன. எனவே, இந்திய சமூகங்களில் முன்னேறிய வர்க்கமான பாட்டாளி வர்க்கம் தடைகளை தகர்த்து புரட்சி கர சமூக மாற்றத்தை துரிதப்படுத்த வேண்டிய புரட்சிகர கடமையை தனது தோள்களிலேயே சுமந்து கொண்டிருக்கிறது.

பாட்டாளி வர்க்கம் தனக்கான கட்சியின் மூலம் அதாவது பொது வுடைமை கட்சியின் மூலம் எண்பது ஆண்டுகளாக முயற்சி செய்து கொண் டிருக்கிறது. இதில் ஒருபகுதியினர் (இ.கம்யூனிஸ்டுக் கட்சி, மார்க்சிஸ்ட் கட்சி) நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் பே திரிபுவாதிகளாக முதலாளித்துவ பாதையை தேர்ந்தெடுத்துக் கொண் டனர். மற்றொரு பகுதியினர் (மார்க் சிஸ்ட்-லெனினிஸ்ட்) ஒரு சில சரி யான அடிப்படைகளை உருவாக்கிய போதிலும் வெற்றிபெற முடியவில் லை. அளவுரீதியான சீர்திருத்தங்க ளையே உருவாக்க முடிந்தது. அதுவும் சில இடங்களிலே தான். பண்புரீதி யான மாற்றங்களை குறிப்பிட்ட இடங்களிலே கூட செய்ய முடிய வில்லை.

எனவேதான், மீண்டும் பாட்டாளி வர்க்க கட்சிகள் (அ) குழுக்கள் தனது மதிப்பீடுகளை மீளாய்விற்கு உட் படுத்த வேண்டியுள்ளது. வரலாற்றை மீளாய்வு செய்வதும், கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவில் நடந்த சமூக மாற்றங்களை பகுப்பாய்வு செய்வதும் முன் நிபந்தனையாகிப் போனது.

அதனால், பாட்டாளி வர்க்க கட்சி கள் (அ) குழுக்கள் மேற்கொள்ளும் பகுப்பாய்வானது கடந்த கால ஆய்வு களைத் தாண்டி முன்னேறுவது மிக முக்கியமானது. கடந்த எண்பதாண்டு களில், ‘பருண்மையான நிலைமை களைப் பற்றிய பருண்மையான பகுப்பாய்வு என்பதற்கு மாறாக, பெரும்பாலும் அறிவு மறுப்பிய (அனுபவவதம்) போக்கே முதன்மை யாக ஆதிக்கம் செலுத்திக் கொண்டி ருக்கிறது. அதே போல் எந்திரகதியாக பொருத்துவது (அ) பெயர்த் தெடுப்பது என்பதும் ஆதிக்கம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இத்தகைய திசை விலகல்களிலிருந்து மீண்டு லெனினது ‘பருண்மையான பகுப்பாய்வு’ என்ற அடிப்படையில் நாம் ஆய்வை மேற்கொள்ள வேண்டி யுள்ளது. நமது சொந்த விருப்பு, வெறுப்புகளின்றி சமூக இயக்கப் போக்கின் புறநிலை மெய்மைகளை திறந்த மனத்துடன் நாம் உள்வாங்க வேண்டியுள்ளது.

இந்திய சமூகங்களின் புறநிலை போக்குகளின் வளர்ச்சி, வீழ்ச்சி ஆகியற்றை பற்றிய மார்க்சிய தத்து வத்தால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய் வின் விவரங்களில் இருந்து, பாட் டாளி வர்க்க இயக்கத்தின் குறிக்கோள் களை திட்டமாக வரையறுக்க வேண் டியுள்ளது.

இத்திட்டமானது புரட்சியின் கட் டத்தை பொருத்தே தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். தீர்மானிக்கப்படும் கட் டம் முழுவதும் திட்டமானது மாறாது. இதுவே தோழர் மாவோவால் பொது திட்டம் என்று வரையறுக்கப்பட்டது. சமூக மாற்றங்களின் வளர்ச்சி போக் கில் இடையிடையே வரும் இடைக் கட்டங்களுக்கேற்ப குறிப்பான திட் டங்களின் மூலமே பாட்டாளி வர்க் கம் தனது திட்டத்தின் பகுதிக்கான செயல்பாடுகளை முன் நகர்த்துகிறது. இடைக்கட்டங்கள் மூலமே பாட் டாளி வர்க்கம் சமூக மாற்றங்களை முன் நகர்த்த முடியும் என்பது மாவோ வின் திட்டவட்டமான கருத்து.

திட்டத்தின் குறிக்கோள்களை வரையறுப்பதற்கு சமூகத்தின் குறித்த தன்மையையும் சமூகத்தின் வளர்ச்சி போக்கிலுள்ள அடிப்படை முரண் பாட்டையும் அடையாளங்காணுவது மிகவும் முக்கியமானது.

ஒரு சமூகத்தின் குறித்த தன்மையை தீர்மானிப்பதில் தீர்மானகரமான பங்கு அச்சமூகத்தின் உற்பத்தி முறை தான் ஆகும். இந்திய நாட்டின் அர செல்லைக்குள் உள்ள சமூகத்தை பொருத்தவரை அது ஒரே சமூகமா னது இல்லை என்பதே ஆகும். ஒன்று க்கு மேற்பட்ட உற்பத்தி முறை களைக் கொண்டிருக்கிறது.

பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் இந்திய துணைக்கண்ட பகுதியில் இயல்பாக உரு வான பட்டறை முதலுடைமையை (Capitalism) அழித்துவிட்டு, தனது நலனுக்கான தனது மூலதன உற்பத்தியை இங்கு நட்டது. அதே சமயத்தில் இங்கு ஏற்கனவே நிலவிக் கொண்டிருந்த சாதி-நிலவுடைமை, தொல் குடி சமூகங்களின் மீதும் தாக்குதலை தொடுத்தது மட்டுமல் லாமல், அவைகளை அரைத்தன்மையில் நீடிக்க வைத்தது. இது மட்டுமல்லாமல் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குட்பட்டு பிராந் திய பெரு மூலதனத்தையும் அனுமதித் óதது. இச்செயல் போக்குகள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட உற்பத்தி முறைகளைக் கொண்ட சமூகங்களின் இருத்தலை உருவாக்கியது.

அரசியல் சுதந்திரம் பெற்ற இந்திய பிராந்திய பெருமுதலாளி வர்க்கம் தனது நலனிலிருந்து கடந்த கட்டத்தின் நிலை யையே நீடிக்க வைத்தது. அதனால் இன்றைய இந்தியாவின் சமூகங்களின் தன்மை என்பது மூலதன, சாதி-அரைநிலவுடைமை, அரை தொல்குடி உற்பத்தி முறைகளைக் கொண் டதாக இருக்கிறது. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட உற்பத்தி முறைகளின் நீடித்த இந்த நிகழ்வுப்போக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அடிப்படை முரண்பாடுகளைக் கொண்டதாக தொடக்கம் முதலே நீடிக்கிறது.

இன்றைய இந்தியாவைப் பொருத்த வரை கீழ்க்கண்ட அடிப்படை முரண்பாடுகள் நிலவுகின்றன.

(1) இந்திய மண்டல ஏகாதிபத்தி யம்

X

பாட்டாளி வர்க்க மற்றும் இதர பரந்து பட்ட மக்கள்  

(2) ஏகாதிபத்தியம்

X

பாட்டாளி வர்க்க மற்றும் இதர பரந்துபட்ட மக்கள்

(3) அதிகார வர்க்க முதலுடை மைத்துவம்

X

பாட்டாளி வர்க்க மற்றும் இதர பரந்துபட்ட மக்கள்

(4) சாதி - நிலவுடைமைத்துவம்

X

உழவர்கள் மற்றும் தலித்துகள், பெண்கள்

(5) தொல்குடி உற்பத்தி முறை

X

பழங்குடிகள் மற்றும் இதர பரந்துபட்ட மக்கள்

(6) இந்திய ஒன்றிய அரசமைப்பு

X

மொழி வழி தேசிய இனங்கள் மற்றும் பழங்குடிகள்

(7) தெற்காசிய மண்டல ஏகாதிபத்தியம்

X

தெற்காசிய நாடுகள் மற்றும் மக்கள்

(8) முதலாளித்துவ மூலதனங்கள்

X

இயற்கை

மேற்கண்ட அடிப்படை முரண்பாடு களே இன்று இந்திய சமூகங்களை அடிப்படையில் இயக்கிக் கொண்டிருக் கின்றன.

மேற்கண்ட முரண்பாடுகள் ஒவ் வொன்றும் தனக்கே உரிய தனிப் பட்ட குறிப்பான தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. மேலும், ஒவ் வொரு முரண்பாட்டிலும் உள்ள ஒவ்வொரு கூறும் அதற்கே உரிய குறிப்பான பண்புகளைக் கொண் டுள்ளது. ஒவ்வொரு முரண்பாட்டின் குறிப்பான தன்மையை மட்டுமல் லாது, ஒவ்வொரு முரண்பாட்டிலும் உள்ள இரு கூறுகளையும் ஆழ்ந்துப் பயில வேண்டும். முழுமையைப் புரிந்துக் கொள்வதற்கான வழிமுறை இதுதான் என்கிறார் மாவோ.

மேற்கண்ட அடிப்படை முரண்பாடு களைப் பொருத்தவரை, முதல் மூன்றும் மூலதனத்திற்கும் ஷ் உழைப்பிற்குமான முரண்பாட்டின் தனிவகைகளாகும். இம்முரண்பாடுகளிலுள்ள முதன்மைக் கூறுகளுடன் நேரிடையாக வர்க்க முரண் பாட்டைக் கொண்ட பாட்டாளி வர்க்க மும் சேவைத் துறைகளைச் சேர்ந்த குட்டி முதலாளி வர்க்கமும், இந்திய அளவில் ஒருங்கிணைந்து வர்க்க போராட் டங்களை நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் நாளுக்கு நாள் ஆழமாகிக் கொண்டி ருக்கின்றன. உலகமயமாக்கலின் பகுதி யாக தனியார்மயமாக்கல், தாராள மயமாக்கலின் மூலம் இம்முரண்பாடுகள் கூர்மையடைந்துக் கொண்டிருக்கின்றன. மேலும், தேசிய இனங்களைச் சேர்ந்த இதர பரந்துபட்ட மக்களும் குறிப்பாக விவசாயிகளும் மற்றும் பழங்குடிகளும் இவைகளுக்கெதிராக வீரஞ்செறிந்த போராட்டங்களை நடத்திக் கொண்டி ருக்கின்றனர்.

முதலாவது முரண்பாட்டின் முதன் மைக் கூறான இந்தியப் பிராந்திய பெருமுதலாளி வர்க்கமே தாக்குதல் தொடுக்கப்பட வேண்டிய முதன்மை இலக்காக உள்ளது.

இரண்டாவது முரண்பாட்டின் முதன்மைக் கூறான ஏகாதிபத்தியத் திற்óகெதிரான முரண்பாடு இன்றைய கட்டத்தில் மிகவும் கூர்மையடைந்óதுக் கொண்டிருக்கிறது.

மூன்றாவது முரண்பாட்டில் மன் மோகன் கும்பலின் உலகமயமாக்கல் கொள்கையின் மூலம் இந்தியாவை மறு காலனியாக்க முயற்சிக்கும் சதிக்கெதிராக மக்கள் கடுமையாக கிளர்ந்தெழுந்து வருகின்றனர்.

நான்காவது முரண்பாட்டின் சாதி நிலவுடைமை முன்னர் பிரிட்டிஷ் ஏகாதி பத்தியத்தாலும் தற்போது இந்திய பெரு முதலாளி வர்க்கத்தாலும் நீடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. சாதி நிலவுடைமை யின் ஆதிக்கம் செய்யும் முதன்மைக்கூறு மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்களாகும். இவர்களே கிராமப் புறத்தின் முதன்மை சுரண்டலாளர்கள் ஆவர். இந்த மூலதனக் கிழார்களுடன்தான் பணக்கார உழவர் கள், நடுத்தர உழவர்களுக்கும் முதன்மை யாக கூலி உழவர்களுக்குமான முரண் பாடுகள் கூர்மை யடைந்துக் கொண்டி ருக்கின்றன.

சாதி-நிலவுடைமையின் சாதியம் ஒரு பக்கம் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மீது கொடூடுரமானத் தாக்குதலைத் தொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. மறுபக்கம் மொழிவழி தேசியங்களின் வளர்ச்சிக்கு மாபெரும் தடையாக இருக்கிறது. நிலவுடை மையின் ஆணாதிக்கம் பெண்கள் மீது தாங்கவொண்ணா கொடுமைகளை இழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. எனவே, உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சிக்கு மிகவும் தடையாக இருக்கின்ற மிகவும் பிற்போக்குத்தனமான சக்தியான மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்கள் உடனடியாக தூக்கியெறிய வேண் டிய இலக்குகளாகும்.

அய்ந்தாவது அடிப்படை முரண்பா டானது. இந்திய துணைக்கண்ட சமூகங் களின் வளர்ச்சியின் பாரதூரமான வேறு பாட்டை காண்பிக்கிறது. மிகவும் பின் தங்கிய தொடக்கநிலை இனக்குழு சமூக உற்பத்தி என்பது பழங்குடி மக்களுக்கே தடையாக இருக்கிறது. ஒரு பக்கம் இன்றைய பிற்போக்கு ஆளும் கும்பல் களான இந்தியப் பெருமுதலாளிகள் மற்றும் ஏகாதிபத்தியங்களை எதிர்த்துப் போராடும் அதே சமயத்தில், தங்களின் பின்தங்கிய சமூக அமைப்பையும் மாற்ற போராட வேண்டி உள்ளது. ஏற்கனவே கூட்டு வாழ்க்கையைக் கொண்ட இவர்கள் நேரிடையாக நவீன உற்பத்தி யின் மூலம் சோசலிச சமூகத்திற்கு மாற்றமடைய வேண்டிய தேவையில் உள்ளனர்.

ஆறாவது அடிப்படை முரண்பா டானது, இந்திய ஒன்றிய அரசு உருவாக் கத்தின் கோர முகத்தைக் காட்டுகிறது. இந்தியா என்பது ஒரு தேசிய இனங்கள் மற்றும் பழங்குடிகளின் சிறைக்கூடம் என்பதை இந்த முரண்பாடு பறைச் சாற்றுகிறது. இதில் பழங்குடிகளுடையப் போராட் டங்கள் என்பது தொடக்கும் முதலே வீரம் செறிந்ததாக இருக்கிறது. வடகிழக்கு பகுதிகளிலே இன்று வரை நடந்துவரும் பழங்குடிகளின் தேசியவிடு தலைப் போராட்டம் அவர்களின் விடு தலை தாகத்தீயை மற்றவர்களுக்கு பற்ற வைக்கிறது. அதே போல் கஷ்மீர் மக் களின் போராட்டமும் அவ்வாறே.

பஞ்சாப் மக்களின் போராட்டம் சதித்தனமாக மிகக் கொடுரமான இரா ணுவ வேட்டையின் மூலம் ஒடுக்கப் பட்டது. தமிழ்நாட்டில் மொழி உரிமைப் போராட்டங்கள் வரலாற்றில் என்றும் தொடர்ந்துக் கொண்டிருக்கக் கூடியது ஆகும். பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் கலந்துக் கொண்ட மொழிவழித் தேசிய இனங்கள் தங்களின் சுயநிர்ணயத்தையும் விருப்பப் பூர்வ மான கூட்டரசையுமே எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் இந்திய பிராந்தியப் பெரு முதலாளிகள் நேருவின் மூலம் கயமைத் தனமான சூழ்ச்சியால் துரோகமிழைத் தனர். இதனால், மொழிவழித் தேசிய இனங்களும் பழங்குடிகளும் தங்களுக் கான சுதந்திர தேசத்தையும், விருப்பப் பூர்வமான கூட்டரசையும் உருவாக்க வேண்டிய கடமையில உள்ளனர். ஒட்டு மொத்தத்தில் இந்த அடிப்படை முரண்பாட்டின் வளர்ச்சி என்பதே இந்திய ஒன்றிய அரசை வீழ்த்துவதில் முக்கிய பங்காற்ற முடியும்.

ஏழாவது அடிப்படை முரண்பாடா னது தெற்காசிய மண்டல வல்லரசுக் கெதிரானது. தெற்காசியாவிலுள்ள நாடு களில் பாகிஸ்தான் இந்த முரண்பாட்டை சமரசம்-மோதல் என்ற தன்மையிலேயே தீர்த்துக் கொள்கிறது. மற்ற நாடுகள் சமரசத்தின் மூலமே தீர்த்துக் கொள் கின்றன. இலங்கையானது பாகிஸ்தா னைப் போல சீனாவை பயன்படுத்தி இந்திய நெருக்கடிகளை தீர்த்துக் கொள்ள முயற்சி செய்கிறது. எப்படி இருப்பினும் இந்திய விரிவாதிக்கத்திற்கெதிரான முரண்பாடு இந்நாட்டு மக்களிடையே முக்கிய முரண்பாடாக நிலவிக் கொண்டிருக் கின்றன.

சொந்த நாட்டு ஆளும் வர்க்கத்திற் கெதிராக தங்களது விடுதலைப் போராட் டத்தை நடத்துவதற்குகூட இந்தியாவை எதிர்ப்பது (அ) முடக்குவது என்பதே இவர்களின் விடுதலையைத் தீர்மா னிக்கும் அம்சமாகும். எனவே, இவர் களின் விடுதலையில் இந்தியாவிற்கு எதிராக எத்தகைய இராசதந்திர உத்திகள் மற்றும் போர் உத்திகளை கையாளு கிறார்கள் என்பதே தீர்மானகரமான அம்சமாகும். அண்மையில், விடுதலைப் புலிகள் கொடுரமாக அழிக்கப்பட்டதும் நேபாள மாவோயிஸ்டுகளின் தாக்குப் பிடித்தலும் நல்ல எடுத்துக்காட்டு களாகும்.தெற்காசிய மண்டலத்தில், மண்டல வல்லரசு இந்தியாவிற்கெதிரான முரண்பாடு தெற்காசிய நாடுகளில் முக்கிய கட்டத்தில் உள்ளது. இந்தியா விற்கும் சீனாவுக்குமான ஆதிக்க போட்டி கூர்மையடையும் பகுதியாகவும் தெற் காசிய மண்டலம் நிலவுகிறது. இப் போட்டி அமெரிக்கா-சீனாவிற்கான போட்டியின் ஒரு பகுதியாகவும் இருக் கிறது.

இந்திய விரிவாதிக்கம் என்பது இந்திய மக்களுக்கும் முக்கிய முரண் பாடாக இருக்கிறது. இதனால் இந்திய விரிவாதிக்கத்தை எதிர்த்து தெற்காசிய மக்களுடன் இணைந்து போராடுவது என்பது வளர்ந்து வருகிறது. இந்த கூட்டிணைவே இந்திய மண்டல வல்லரசை முழுமையாக வீழ்த்த முடியும். தமது சொந்த ஆளும் வர்க்கத்தின் விரிவாதிக்கத்தை எதிர்ப் பது இந்தியாவிலுள்ள பாட்டாளி வர்க்கம் தேசிய இனங்கள் மற்றும் பழங்குடிகளின் கடமையாகிறது.

எட்டாவது அடிப்படை முரண்பா டானது, இயற்கைக்கும் மனிதகுலத் திற்குமான உலக பொது முரண்பாட்டி லிருந்து இன்றைய கட்டத்தில் மூலதனத் திற்கும் இயற்கைக்குமான முரண்பாடாகி தீவிரமடைந்துக் கொண்டிருக்கிறது. உலகில் வெப்பமயமாதல், பருவநிலை மாற்றத்தை ஒட்டி இயற்கை பாதுகாப்பு என்ற குரல் வலுத்து வருகிறது. ஒருசாரார் இதற்கு காரணமான குற்றவாளிகளான ஏகாதிபத்தியங்களையும் அவர்களின் கூட்டாளிகளை எதிர்த்தும் சரியாக போராடுகின்றனர்.

கட்டுபடுத்தப்பட்ட உற்பத்தி சக்தி களின் வளர்ச்சி, சூரிய ஒளி, நீர், காற்று போன்ற இயற்கை ஆற்றல்களை பயன் படுத்துவது, இதற்கான அறிவியலுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது, காடு வளங்கள், மலைவளங்கள், கடல் வளங்கள் ஆகியன வற்றை மறு உற்பத்தி சுழற்சிக்குட்படுத்திப் பயன்படுத்திக் கொள்வது. கனிமவளங்களைக் கல்வி, மருத்துவம், அறிவியல் போன்ற முக்கிய தேவைக ளுக்கு மட்டும் பயன்படுத்திக் கொள்வது, சமூக வாழ்க்கைத்தேவைகளுக்கு மறு உற்பத்தி சுழற்சிக்கு உட்படுத்தப்படும் பொருட்களையே பயன்படுத்துவது போன்ற அடிப்படைகளின் மூலம் இயற்கையுடன் இயைந்த மனித சமூகத் தை உருவாக்குவது இம் முரண்பாட்டின் அழிவுத்தன்மையை நீக்கும்.

மேற்கண்ட அடிப்படை முரண் பாடுகளின் வேறுபட்ட பண்பிற் கேற்ப பண்பால் வேறுபட்ட முறை களால்தான் தீர்க்க வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, இந்திய பெரு மூலதனமும் ஏகாதிபத்திய நிதி மூலதனங்களும் கைப்பற்றப்பட்டு அதன் முதலாளித் துவ தனி உடைமை ஒழிக்கப்பட்டு சோசலிச சாரத்தில் சமூக உடைமையாக்கப்படுவதன் மூலம் தீர்க்கப்படும்.

மேலும், சாதி -அரைநிலவுடைமை சமூகத்தை எடுத்துக் கொண்டால், அங்கு பிற்போக்குத்தனமாக இருக்கக் கூடிய நிலவுடைமை சக்திகளின் (மூலதன-சாதிக்கிழார்களின்) நிலங்கள் கைப்பற்றப்பட்டு, நிலமற்ற கூலி உழவர்களுக்கு மக்கள் ஜனநாயக முறையில் நிலங்கள் பகிர்ந்தளிக்கப் படும். நிலங்கள் துண்டு துண்டாக பிரிந்து இருக்கும் பின்தங்கிய நிலையிலிருந்து, நிலங்களை குவிப்பது என்ற கூட்டு பண்ணையின் சோசலிச முறையில் தீர்க்கப்படும்.

ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முரண் பாடுகள் நிலவும் சமூகத்தில் முதன்மை முரண்பாடே அனைத்து முரண்பாடுகளையும் ஆதிக்கம் செய்யும் போக்கை கொண்டிருக்கிறது. இம்முதன்மை முரண்பாட்டை அடையாளங் கண்டு இதற்கெதிரான குறிப்பான திட்டத் தையும், செயல் உத்திகளையும் வகுத்து செயல்படுத்துவதில் தான் பாட்டாளி வர்க்க கட்சியின் வளர்ச்சி யும் வெற்றியும் உள்ளது.

மேற்கண்ட அடிப்படை முரண்பாடு களில் இருந்தே முதன்மை முரண்பாடு எழுகிறது. இதன் பொருள் இம்முரண் பாடுகளில் ஒன்றுதான் முதன்மை முரண் பாடாக வரும் என்பதல்ல. முதன்மை முரண்பாடு கீழ்க்கண்ட முறைகளில் வெளிப்படுகிறது.

(1) அடிப்படை முரண்பாட்டின் முழுமை வடிவத்திலேயே வரும். எடுத்துக்காட்டாக, இந்தியா-பாகிஸ்தான் யுத்தங்களின் போதும் பங்களாதேஷ் விடுதலையின் போதும் இலங்கை யில் இரண்டுமுறை இந்திய ஆக்கிரமிப்பு படைகளை அனுப்பியபோதும் இந்திய விரிவாதிக்கத்திற் கெதிரான முரண்பாடே முதன்மை முரண்பாடாக இருந்தது.

(2) ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அடிப் படை முரண்பாடுகள் இணைந்து ஒரே முதன்மை முரண்பாடாக வெளிப் படும்.

எ-கா இந்திய பெரு முதலாளி வர்க்க மும், மூலதன நிலக்கிழாரியமும் இணைந்து ஒரே முதன்மை முரண்பாடாக வரும் அல்லது ஏகாதி பத்தியம் இணைந்தும் வரலாம்.

(3) அடிப்படை முரண்பாட்டின் முதன்மைக் கூறில் ஒரு பிரிவுக்கு எதி ராக முதன்மை முரண்பாடு வெளிப் படும்.

எ-கா அதிகார வர்க்க முதலாளித்து வம் என்ற முதன்மைக் கூறில் ஒருபிரி வாகிய இந்திராகாந்தியின் பாசிசத்திற் கெதிராக அவசரநிலை காலகட்டத்தில் முதன்மை முரண்பாடு மேலெழுந்தது.

மேற்கண்ட வடிவங்களிலேயே அடிப் படை முரண்பாட்டில் இருந்து முதன்மை முரண்பாடு எழுகிறது.

அடிப்படை முரண்பாடுகளின் கூறுக ளில் உள்ளடங்கி இருந்தாலும் தனித்த அடையாளங்களுடன் சில முக்கிய (அ) பெரிய முரண்பாடுகள் சமூகத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அவை,

 1. இந்திய ஆளும் வர்க்கங்களுக் கிடையிலான முரண்பாடு

2.இந்துத்துவா பயங்கரவாதத் திற்கும் X மதச்சிறுபான்மையினருக்கும்

3. மொழிவழி தேசிய வளர்ச்சிக்கும் X இந்திய தேசியத்திற்கும்

4. தேசிய வளர்ச்சிக்கும் X சாதியத்திற்கும்

5. சாதியத்திற்கும் X தாழ்த்தப்பட்ட வர்களுக்கும்

6. ஆணாதிக்கத்திற்கும் X பெண்களுக்கும்

7. பெருந்தேசிய இனத்திற்கும் X மொழிச் சிறுபான்மையினருக்கும் (மாநிலம்)

8. தேசிய வளர்ச்சிக்கும் X பிராந்திய ஏற்றத் தாழ்விற்கும் (மாநிலம்)

9. பழங்குடியினருக்கும் X பழங்குடி அல்லாதோருக்கும்

10. அண்டை தேசிய இனங்களுக் கிடையிலான முரண்பாடு

என முக்கிய (அ)பெரிய முரண்பாடு கள் நிலவுகின்றன.

இவைகளில் சில முரண்பாடுகள் அடிப்படை முரண்பாடுகளின் இயக்கப் போக்கின் தீவிரத்தால் கடுமையாகி தற்காலிகமாக முதன்மை முரண்பாடு களாகவோ அல்லது மண்டலம் (அ) வட்டாரம் சார்ந்து முக்கிய முரண் பாடுகளாகவோ முன்னுக்கு வரும். இவை களை கையாளும்பொழுது வர்க்க கண்ணோட்டத்திலிருந்து எச்சரிக்கை யாக கையாள வேண்டும். இல்லை எனில் ஆளும் வர்க்க நலனுக்கும் சதிக்கும் இரையாக வேண்டி இருக்கும்.

மேற்கண்ட முக்கிய அல்லது பெரிய முரண்பாடுகள் மட்டுமல்லாமல், துணை (அ) சிறிய முரண்பாடுகளும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக் கின்றன. எடுத்துக்காட்டுகளாக,

 1. பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கும் X குட்டிமுதலாளி வர்க்கத்திற்கும்

 2. குட்டி முதலாளி வர்க்கத்திற்கும் X உழவர்களுக்கும்

 3. பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கும்       X உழவர்களுக்கும்

4. பணக்கார உழவர்கள், நடுத்தர உழவர்கள் X கூலி உழவர்கள்

5. பணக்கார உழவர்கள் X நடுத்தர உழவர்கள்

6. வணிகர்களுக்கும் X உழவர்களுக்கும்

7. வணிகர்களுக்கும் X முதலாளிகளுக்கும்

8. நகரங்களுக்கும் X கிராமங்களுக்கும்

போன்றவைகளாகும்.

அடிப்படை முரண்பாடுகளின் வளர்ச்சிப் போக்கும் அதனுடனான பெரிய, சிறிய முரண்பாடுகளுக்கும் உள்ள உறவைப் பற்றி மாவோவின் கூற்றுகளில் பார்ப்பது சிறப்பானதாகும்.

‘ஒரு பொருளின் வளர்ச்சிப் போக்கி லுள்ள அடிப்படை முரண்பாடும் இந்த அடிப்படை முரண்பாட்டால் நிர்ண யிக்கப்பட்ட உட்சாரமும் இவ்வளர்ச்சிப் போக்கு முற்றுப்பெறும் வரை மறையாது; ஆனால் ஒரு நீண்ட வளர்ச்சிப் பாதையில் உள்ள ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அதனதன் நிலைமைகள் வேறுபடும், ஏனெனில், ஒன்றின் வளர்ச்சிப்போக்கில் அடிப்படை முரண்பாட்டின் தன்மையும், இந்த அடிப்படை முரண்பாட்டால் நிர்ண யிக்கப்பட்ட உட்சாரமும், இந்த போக்கு முற்றுப்பெறும் வரை மறையாது. ஆனால் ஒரு நீண்ட வளர்ச்சிப் பாதையில் உள்ள ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நிலைமைகள் வேறு படுவது இயல்பு. ஏனெனில் ஒன்றின் வளர்ச்சிப் போக்கிலுள்ள அடிப்படை முரண்பாட்டின் தன்மையும், வளர்ச்சிப் போக்கின் உட்சாரத்தின் தன்மையும் மாறாமல் இருந்த போதிலும், இந்நீண்ட போக்கில் ஒரு கட்டத்திலிருந்து அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்லும்போது அடிப் படை முரண்பாடானது மேன்மேலும் கடுமையானதாகிறது. கூடவே, அடிப் படை முரண்பாட்டால் நிர்ணயிக்கப் படுகிற அல்லது அதன் தாக்கம் பெறுகிற பல்வேறு பெரிய அல்லது சிறிய முரண்பாடுகளில் சில கடுமையாகின்றன. சில தற்காலிகமாகவோ, அல்லது அரை குறையாகவோ தீர்வுப் பெறுகின்றன; அல்லது அவற்றின் கடுமை தணிக்கப் பெறுகின்றன. அத்துடன் சில புதிய முரண்பாடுகளும் தோன்றுகின்றன. இதனால் தான் இந்தப் போக்குகள் பல கட்டங்களாக வடிவம் பெறுகின்றன. ஒரு பொருளின் வளர்ச்சிப் போக்கில் உள்ள பல கட்டங்களில் கவனம் செலுத்த முடியாதவர்களால் அம்முரண்பாடு களைச் சரியாக கையாள முடியாது.’

இலக்குகள் மற்றும் இயக்குசக்திகள்

மேற்கண்ட அடிப்படை முரண்பாடுகள் மிகத் தெளிவாக வர்க்கங்களை இருபிளவாக அணிச் சேர்த்துள்ளது. இதில் சமூக மாற்றத்திற்கு தடையாக உள்ள இலக்குகளாக, (1) இந்திய பிராந்திய பெரு முதலாளி வர்க்கம் , ஏகாதிபத்தியம், மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்கள், அதிகார வர்க்க முதலாளிகள் ஆகிய நான்கு பேரும் உள்ளனர். இந்த நான்கு மலைகளையே இந்தியாவிலுள்ள மக்கள் தூக்கி எறிய வேண்டி உள்ளது.

இந்த இலக்குகளை தூக்கி எறியும் இயக்கு சக்திகளாக உள்ளவர்கள் (1) தொழிலாளிகள் (2) விவசாயிகள் (3) குட்டி முதலாளி வர்க்கங்கள் (4) தேசிய முதலாளி ஆகிய நான்குப் புரட்சிகர வர்க்கங்களும்

(1) பெண்கள் (2) தலித்துகள் (3) மதச் சிறுபான்மையினர் (4) பழங்குடிகள் (5) மீனவர்கள் ஆகிய அய்ந்து புரட்சிகர சமூக பிரிவினரும் புரட்சியின் இயக்கு சக்திகள் ஆவர்.

பாட்டாளி வர்க்கத் தலைமையில் விவசாயிகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த புரட்சிகர அணிச் சேர்க்கையில் புரட்சிகர சமூகப்பிரிவி னரின் ஆளும் வர்க்கங்களும் தேசிய முதலாளிகளில் ஊசலாடும் பிரிவி னரும் இலக்குகளாக மாறுவர்.

புரட்சியின் கட்டங்கள்

திட்டம் என்பது புரட்சியின் கட்டத் திற்கேற்பவே தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதை முன்பே பார்த்தோம். சோசலிசப் புரட்சிக்கான திட்டம் அதிகபட்ச திட்டம் என்றும், முதலாளியக் கூறுகளைக் கொண்ட சனநாயகப் புரட்சியை அதாவது, சோசலிசத்திற்கு முந்தையக் கட்டத்திற்கான திட்டத்தை குறைந்த பட்ச திட்டம் என்றும் கருதப்படுகிறது.

இந்தியாவைப் பொருத்தவரை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட உற்பத்தி முறை யைப் பார்த்தோம். அதாவது, மூலதன, சாதி-நிலவுடைமை, தொல்குடி உற்பத்தி முறைகளைக் கொண்டதாக உள்ளது. இவை கலந்துள்ளதுகூட இந்தியா முழுவதும் ஒரே மாதிரியாகக் கிடையாது. இது கடும் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் மாறு பாடுகளையும் கொண்டதாகவும் உள்ளது. சாதி அடையாளங்கள் சாராம்சத்தில் இனக்குழு தன்மை யைக் கொண்டதாகும். இது ஏற்கன வே உள்ள பிரதேச ஏற்றத்தாழ்வு களுடன் தன்னைக் குறுக்கிக் கொள் கிறது. இதனால் மொழிவழித் தேசிய வளர்ச்சிக்கு மிகப்பெரும் தடை நிலவுகிறது.

இதனால், இந்தியாவில் சாதி - அரைநிலவுடைமை எந்தத் தன்மை யில் நிலவுகிறது என்பதைச் சார்ந்தே அந்தப் பகுதிகளில் புரட்சியின் கட்டத்தையும் திட்டத்தையும் தீர்மா னிக்க முடியும்.

ஏனெனில், இந்தியா முழுவதும் ஒரேமாதிரியான நிலையில் மாற்றங் கள் இல்லை. இதற்கான முக்கிய காரணங்கள் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய இந்திய பிராந்தியப் பெருமுதலாளி வர்க்கம் விவசா யத்தில் முதலுடைமை மாற்றங்களைக் கொண்டு வரத்தயா ரில்லாமல், மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார் களுடன் சமரசம் செய்துக் கொண்டது ஆகும்.

தனது தேவைக்கும், நெருக்கடி களுக்கேற்ப சில விவசாயச் சீர்திருத் தங்களை அவ்வப்பொழுது செய்து வருகின்றனர். இதனால், ஏற்கனவே சாதி-நிலவுடைமை வரலாற்று உரு வாக்கத்தில் பிரதேசரீதியான மாறு பாடுகளைக் கொண்டிருந்ததின் மேலாகவே, இந்த சீர்திருத்தங்கள் அழுந்துவதினால், ஏற்றத் தாழ்வான வளர்ச்சிகளாக (அ) மாற்றங்களாக நீடிக்கின்றன.

இந்த மாற்றங்கள் (அ) வளர்ச்சிகளைப் புரிந்துக் கொள்வதில் உள்ள ஒருபக்கப் பார்வை புரட்சிகர முகாமை (மார்க்சிய - லெனினியக் குழுக்களை) இரண்டு பிளவாகப் பிரித்துள்ளது.

ஒரு பிரிவினர், முதலுடமை வளர்ச்சி களைக் குறைத்து மதிப்பிடுகின்றனர். அரைநிலவுடைமை என்று கூறிய போதிலும் நிலவுடைமைச் சமுதாய மாகவே அணுகுகின்றனர். தங்களுக்கான அரசியல் வழி, இராணுவ வழிகளை இதைச் சார்ந்து அமைத்துக் கொள்கின் றனர். இதன்மூலம் முதலா ளித்துவ அதிகாரக் கட்டமைப்புகளையே எதார்த்தத்தில் மறுக்கின்றனர். சமுதாயத்தின் வளர்ச்சிப் போக்கை மறுக்கும் பின்தங்கிய அரசியலின் இந்த பிரிவினரே வலதுப் போக்கை கொண்டவர்களாவர். எழுப தில் உருவான மா.லெ கட்சிமுதல் இன்றைய இந்திய மாவோயிஸ்டு கட்சி வரை இந்த வகையினர் ஆவர்.

மற்றொரு பிரிவினர் முதலுடைமை வளர்ச்சிகளை மிகையாக மதிப்பிடுகின் றனர். அளவு மாற்றங்களை பண்புரீதி யான மாற்றங்களாக காணுகின்றனர். உற்பத்திச் சக்திகளின் வளர்ச்சியில் நவீன எந்திரங்களைப் பயன்படுத்துவதை மட்டுமே கணக்கில் கொள்கின்றனர். உழைப்புச் சக்தியின் தன்மையை சரியாக மதிப்பிடுவதில்லை. அதே போல் உற்பத்தி உறவுகளின் தன்மையையும் சொத்து டைமையின் தன்மையையும் பற்றி கணக்கிலெடுப்பதில்லை.

 எடுத்துக்காட்டாக இந்தியாவில் நிலத்தின் உரிமையில் 80 சதவிதம் சிறு, குறு (5 ஹெக்டருக்குறைவாக) விவசாயி கள் என்று 2010 ஆண்டு “ஒன்றிய” அரசின் பொருளாதார அறிக்கை கூறுகிறது. உழைப்புச் சக்திகளின் நவீன மின்மை ஒருபக்கம் இருந்தாலும் கூலி சமத்துவ மின்மையின் தன்மையைக் கணக்கில் கொள்ளப்படுவதில்லை. சாதி, பெண்கள் என்று சாதி-நிலவுடைமை பாரபட்சத் தைக் கொண்டிருப்பதை இவர்கள் கணக்கிலெடுப்பதில்லை.

“விவசாயத்தில் மூலதனம் சிற்றள வான உற்பத்தியை ஒழிப்பதன் மூலமே முதலுடைமையின் பெருவீத உற்பத்தி கட்டமைக்கப்படுகிறது” என்ற மார்க்சின் கூற்றை மறுக்கின்றனர்-சமூக வளர்ச்சியை மிகையாக மதிப்பிடு கின்ற இப்பிரிவினரே இடது போக்கைக் கொண்டவர்களாவர்.

வலது போக்கினர், 40 ஆண்டுகளாக நிலவுடைமையை மாறாத முதன்மை முரண்பாடாக கொண்டுள்ளனர். பெரும் பான்மை மக்கள் முரண்பட்டுள்ளனர் என்ற தலைக்கட்டுக் கணக்குப் போடு கின்றனர். அரைநிலவுடைமை என்று கூறும் இவர்கள், மற்றொரு அரைத் தன்மையான முதலுடைமையுடன் அதே தலைக்கட்டுக் கணக்கில் பெரும்பான்மை மக்கள் முரண்படுவதை காணமறுக்கின் றனர். இவர்கள் பார்க்க மறுக்கும் இந்த முதலாளித்துவ நிறுவனங்கள்தான் இவர் களை ஒடுக்குவதையும் துடைத்தெறி வதையும் செய்கின்றன.

இடது போக்கினர், தொழிலாளி வர்க்கம் என்ற ஒற்றை பிரிவினருக்குள் ளேயே அனைவரையும் உள்ளடக்குகின் றனர். ஆனால், எதார்த்தத்தில் இந்தியா வின் பன்முகத்தன்மை இவர்களின் கற்பனையான ஒன்றாம் வாய்ப் பாட்டிற்கு பொருந்தாமல் போகிறது. இதனால் கடந்த 30 ஆண்டுகளாக சில தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகள், சில கிராமப்புறச் செயல்பாடு என்று ஒரு குறுகிய வட்டத்திலேயே இவர்களின் செயல்பாடு கள் குறுகி உள்ளன.

வலதுபோக்கினர் புதிய சனநாயகப் புரட்சிக் கட்டத்தை தங்களது திட்ட மாகவும் இடது போக்கினர் சோசலிசப் புரட்சியை தங்களது திட்டமாகவும் கொண்டிருக்கின்றனர். இருசாராரும் இந்திய அளவில் இத்திட்டங்களை எந்திரகதியாகவே பொருத்துகின்றனர்.

எடுத்துக்காட்டாக, வலது போக்கின ரான இந்திய மாவோயிஸ்டு கட்சி பலமாக இருக்கும் சத்தீஸ்கர், ஜார்கண்ட் மாநிலங்களின் சமூகநிலைமைக்கும் இவர் களின் திட்டத்திற்கும், இவர்களின் மாறாத நிலவுடைமை முதன்மை முரண் பாட்டிற்கும் என்ன சம்மந்தம்?

ஆனால், இவர்களில் ஒரு பிரிவினரான முன்னாள் மக்கள் யுத்தக் கட்சி, தண்ட காரண்யாவில் பழங்குடிகளுக்கு காட்டு நிலங்களைப் பகிர்ந்தளித்தது. பழங் குடிகள் கூட்டுத்தன்மையை கொண்டி ருப்பதனால் அவர்களை நேரிடையாக சோசலிச சமூகத்திற்கு மாற்றவேண்டும் என்றும் ஆனால், மாற்றங்கள் மெதுவாக நடைபெறும் என்றும் மார்க்சிய ஆசான் கள் உரைத்துள்ளனர்.

எனவே, இவர்களின் செயல்பாடு என்பது உயர்ந்த வளர்ச்சிக் கொண்ட சோசலிசத்தின் கூட்டுப் பண்ணை என்பதற்கு பதிலாக, இதற்கு முந்தைய வடிவமான நிலங்களை பகிர்ந்து அளித்தல் என்ற பின்னோக்கிய வலது செயல்பா டாகவே, உள்ளது. இது இந்திய சமூகங்களின் வளர்ச்சி பற்றிய இவர்களின் பின்தங்கிய வலது பார்வையையே காட்டு கிறது. மேலும், இந்தியா முழுவதும் ஒரே திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த முயல் வதன் எந்திர கதியான செயல்பாடு கூட மேற்கண்ட தவறிற்கு மற்றொரு காரணமாகும். இதனால்தான் இன்றைய அளவில் கூட தமிழ்நாடு, கேரளா, கர்நாடகா, ஆந்திரா, மகாராஷ்டிரா, பஞ்சாப் போன்ற வளர்ச்சி அடைந்த மாநிலங்களில் இவர்களால் வளரமுடி யாமல் பின்னடைவுக்குள்ளாவது ஆகும்.

இதே போல், இடது போக்கினரின் திட்டம் மொழிவழித் தேசியங்கள் எத்தனைக்கு பொருத்தமாக இருக்கும்? இன்றைய பீகாரில் பொருந்துமா? இப்படி இந்தத் திட்டங்களுடன் பொருந்தா எதார்த்தங்கள் நிறைய உண்டு, உண்மை யில் வளர்ச்சி அடைந்த மாநிலங்களாக சொல்லப்படும் தமிழ் நாடு, பஞ்சாபிற்கு ஒரே திட்டத்தை வைக்க முடியுமா என்பதே கேள்விக் குறிய விசயமாகும்.

மேற்கண்ட தவறுகளின் படிப்பி னைகளில் இருந்து பார்ப்போமா னால், இந்தியாவில் சாதி-அரைநில வுடைமை நிலவும் பகுதிகளில் புரட்சிக்கான கட்டம் பொதுவாக இருந்த போதிலும் விவசாயத் திட்டங் களின் கூறுகளில் தரப்படும் முதன்மை தன்மைகள் மாறுபடும். இதுதான் அப்பகுதி மக்களை திரட்டுவதை தீர்மானிக்கிறது. ஒரே திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தப்படும் பொழுதும் அப்பகுதிக்கு பொருந்தாத பொழுதும் தோல்வியைத் தழுவுகிறது.

எனவே, சாதி-அரைநிலவுடைமை நிலவுகின்ற பகுதிகளில் புதிய ஜனநா யகப் புரட்சிக்கான கட்டம் பொது வாக இருந்த போதிலும், திட்டத்தில் மக்கள் ஜனநாயக கூறுகளும், சோசலிச கூறுகளும் அளவிலும் தன் மையிலும் வேறுபாட்டையே கொண் டிருக்கும்.

அதே போல், பழங்குடி பகுதிகளில் சில ஜனநாயகக் கூறுகளைக் கொண்ட சோசலிச புரட்சிக்கான திட்டமும், சில மாநிலங்களில் விவசாயத்தில் முதலுடைமை பெருவீத உற்பத்தி பெரும்பான்மையான வளர்ச்சி அடையும் பட்சத்தில் சில மக்கள் ஜனநாயக கூறுகளைக் கொண்ட சோசலிச திட்டமும் முன் வைக்க வேண்டிவரும்.

ஒட்டுமொத்தத்தில், சோசலிச புரட்சிக் கட்டம், சோசலிசத்திற்கு முந்தைய கட்டமான புதிய ஜனநா யகப் புரட்சிச் கட்டம் என்ற இரண்டு வகையான கட்டங்களையும் புதிய ஜனநாயப் புரட்சி சோசலிசப் புரட்சி களை சாராம்சமாகக் கொண்டு, விவசாயத் திட்டத்தில் மாறுதல் களைக் கொண்ட ஒன்றுக்கு மேற் பட்ட திட்டங்களையும் கொண்டி ருக்கிறது என்பதே எதார்த்த உண்மை யாகும்.

புரட்சியின் இலக்குகள் ஏறத்தாழ எல்லோருக்கும் பொதுவாக இருப்பினும், இயக்கு சக்திகளில் வர்க்கம், சாதி, மதம், மொழி என்று கடும் மாறுபாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தியா முழுவதும் சமூக வளர்ச்சி ஒரே மாதிரியாக இருக்கும் பட்சத்தில் அது பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு சாதகமானது. ஆனால், ஏற்றத்தாழ்வான பன்முக வேறுபாடுகள் என்பது ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு சாதகமாக உள்ளது.

ஒரு பக்கம் இந்திய ஒருமைப் பாட்டை பற்றி ஆளும் வர்க்கங்கள் கதைத்த போதிலும் வேற்றுமைகளை முன்னிறுத்தி மக்களை சாதி, மத, பிரதேச ஏற்றத்தாழ்வுகளினடிப்படையில் பிளவுபடுத்தி திட்டமிட்டு மோதவிடு கிறது. வர்க்க ஒற்றுமைகளையும், மொழி வழி தேசிய வளர்ச்சியை தடுத்து நிறுத்தும் நோக்கில் ஒரு பக்கம் உழைக்கும் மக்களை பிளவுபடுத்துவதும் மறுபக்கம் அடக்குமுறையை கட்டவிழ்த் தும் விடுகிறது.

இந்திய பெரு முதலாளி வர்க்கத்தால் சந்தையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட இந்திய ‘தேசியம்’ பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு என்ற இடைக்கட்டத்தில், ஒப்பிட்டளவில் முற்போக்கு பாத்தி ரத்தை வகித்தது. ஆனால், அரசியல் அதிகாரத்திற்கு வந்த பின்னரும், இன்றைய கட்டத்திலும் ஆளும் வர்க்கத் தின் தேசிய இனங்களுக்கெதிரான ஒடுக்குமுறையின் அடையாளமாகவே உள்ளது.

இப்படி ஒரே சமூகமாகவும், ஒரே தேசியமாகவும் யதார்த்தத்தில் இல்லாத சூழலில் பாட்டாளி வர்க்க கட்சி எவ்வாறு திட்டத்தை முன்வைப்பது? எத்தகைய புரட்சியை முன்னெடுப்பது? என்ற சிக்கலான கேள்விகள் முன் நிற்கின்றன.

ஒரு பக்கம் இந்திய ஆளும் வர்க்கங்கள் போலியான இந்திய தேசியம் என்ற ஒரே அடையாளத்தை முன்வைத்து அதே சமயத்தில் உழைக்கும் மக்களை பிளவு படுத்தி மோத விடுவதை செய்யும் பொழுது மறுபக்கம், பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சி இயல்பான மொழிவழி தேசியங் கள் மற்றும் பழங்குடிகள் தங்களுக்கான சுதந்திர தேசங்களுக்கான தனிதிட்டத் துடன் விடுதலைப் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பதும் அதே சமயத்தில் போலி இந்திய ஒன்றிய சிறைக்கூடத்தை தகர்த்து தன் விருப்பத்துடன் சுதந்திரமான தேசங்களின் கூட்டரசை உருவாக்கும் நோக்கோடு ஒருங்கிணைந்து போராடு வதற்கான திட்டத்தை முன் வைப்பதுமே அறிவியல் பூர்வமானதாக இருக்கும்.

எனவே, பாட்டாளி வர்க்கம் தங்களது தேசங்களைப் பற்றி பருண்மையான பகுப்பாய்வின் மூலம் மொழி வழித்ó தேசõய இனங்கள் மற்றும் பழங்குடி தேசங்களுக்கான திட்டத்தை, முன் வைத்து தங்களது தேசிய விடுதலையை முன்னெடுக்க வேண்டும்.

அதேசமயத்தில், பொது எதிரியான பலம் பொருந்திய இந்திய மண்டல வல்லரசை வீழ்த்த கூட்டக (federal) திட்டம் மிகவும் முன் நிபந்தனை யானது. பொதுவான வளர்ச்சிப் போக்கில் ஒருங்கிணைந்தே இந்திய அரசை வீழ்த்த முடியும். சர்வதேச, இந்திய சூழல்கள் சாதகமாக இருக்கும் பட்சத்தில் தனித்த விடுதலை சாத்தியம்.

தமிழ்த்தேசிய திட்டம்

முதலில் தமிழக வரலாற்றை சுருக்க மாக பார்ப்போம்!

தமிழகத்தை பொருத்தவரை திட்ட வட்டமான வர்க்க சமூகம் என்பது சங்க காலகட்டங்களிலே உருவானது. இதற்கு முன்பே உருவானதாக கருதப்படுகிற ஆதிச்சநல்லூர் போன்றவைகள் ஆராய்ச் சிக் கட்டத்தில் உள்ளன. சங்க காலம் சுமார் கி.மு.500-கி.பி.300 என்று வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

சங்க காலக்கட்டத்தின் தொடக்கத்தில் இனக் குழுச் சமூகம் அழிக்கப்பட்டு அதன்மீது வர்க்க சமூக உருவாக்கங்கள் தொடங்கியது. இது படிப்படியாக குறுநில மன்னர்கள் உருவாக்கத்திலிருந்து பிரதேச அரசுகளாக உருவாக்கம் பெற்றது. தமிழகத்தில் சேர,சோழ,பாண்டிய, தொண்டை அரசுகள் இங்கு பிரதேச அரசுகளாக உருவாக்கப் பெற்றன.

இக்காலக் கட்டத்தில் பருவக்காற்றின் அறிவாக்கம் முறைப்பட்டதால், கடல் வாணிகம் செழிப்புற்றது. வாணிகத்தை சார்ந்து கைத்தொழில்களும், விவசாயமும் வளர்ச்சியுற்றன. வணிக செழிப்பானது உழவர்களில் ஒரு பிரிவினர் பெரும் நிலவுடைமையாளர்களாக மாற வழி வகுத்தது. அதே போல் வணிகர்களிலும் ஒருபகுதியினர் நிலவுடைமையாளர் களாக மாறி இருந்தனர். இவை மக்களி டையே பெரும் வர்க்கப் பிளவை ஏற்ப டுத்தியிருந்தன.

இக்கட்டத்தில் இறுதியாக ரோமின் வணிகத் தடை தமிழகத்தில் கடும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. பொருளா தார சீர்குலைவு, வறட்சி என்று சமூகத் தின் அவலங்களை இக்காலகட்டத்தின் இலக்கியங்கள் தெளிவாகவே படம் பிடிக்கின்றன.

இக்கட்டத்தில் ஆளும் வர்க்கங்களான நிலக்கிழாரிய வர்க்கங்கள் புதிய சமூக கட்டமைப்பை உருவாக்க பல்லவர்களின் ஆட்சியில் முயற்சித்துக் கொண்டிருந் தனர். இதற்கு எதிராக உழவர்கள் கடும் போராட்டத்தை நடத்தினர். இக்கட்டத் திலே களப்பிரர்களின் ஆட்சி (கி.பி.300-500)ஏற்பட்டது. களப்பிரர்கள் உழவர் களுக்கு ஆதரவாக பழைய காணியர் (உழவர்) உற்பத்தியே தொடர ஆதர வளித்தனர்.

அதே சமயத்தில் புதிய ஆதிக்க சக்தி களாக வளர்ந்து இருந்த நிலக்கிழார்கள் நிலவுடைமையை கட்டியமைக்க தீவிர மாயினர். இதன்விளைவே புதிய சமூக மாற்றத்திற்கு தடையாக இருந்த களப் பிரர்கள் ஆட்சியானது பல்லவர்-பாண்டியர்-சாதவாகனர் கூட்டின் மூலம் தூக்கியெறியப்பட்டது.

இது சைவ-சமண மோதலாக சித்தரிக்கப்பட்டு ஆயிரக்கணக்கில் உழவர்களே சமணர்களாக கொல்லப் பட்டனர் என்பதே தற்கால ஆய்வு களின் கேள்வியாகும்.

எப்படி இருப்பினும், புதிய சமூக மாற்றத்திற்கு தடையாக இருந்த களப் பிரர் ஆட்சி அகற்றப்பட்டு, எதிர்த்த உழவர்கள் கொல்லப்பட்டு, பிராமணர் கள் வெளியிலிருந்து கொண்டு வரப் பட்டு, புதிய ஆளும் வர்க்கமான வெள்ளா ளர்-பிராமண கூட்டிலே சாதிய நிலவு டைமைச் சமூகம் தமிழகத்திலே கட்டி அமைக்கப்பட்டது.

சாதி-நிலவுடைமை உற்பத்திமுறை பல்லவர் காலத்தில் தொடங்கி, பிற்கால சோழர்காலத்தில் திடப்படுத்தப்பட்டது. நாயக்கர் ஆட்சிக் காலத்தில் இறுக்க மடைந்தது.

சாதியடிப்படையில் பரம்பரை வேலைப்பிரிவினை, அகமணமுறை, தீட்டு என்ற கூறுகளுடன் சாதி-நிலவு டைமை கட்டியமைக்கப்பட்டது. வேலையின் தன்மை, எதிர்ப்பவர்கள், அரசாதரவு குழுக்களுக்கெதிரானவர்கள் என்று தீண்டத்தகாதர் சாதிகள் உருவா யின.

சாதியமுறை சமூக வளர்ச்சிக்கு பெரும் தடையாகவே நீண்டகாலங்கள் இருந் தன. இருப்பினும், பிரிட்டிஷ் வருகைக்கு முன்பே நெகிழத் தொடங்கியது. பட்டறைத் தொழில்கள் வளர்ச்சி பெற்றன.

இருப்பினும், கிழக்கிந்திய கம்பெனி யின் அபகரிப்புகளும் அழித்தல்களும் தென்னகத்திலிருந்தே தொடங்கின. பாளையக்காரர்கள் முதல் திப்புசுல்தான் வரை கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கெதிரான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு போராட்டம் இந்திய துணைக்கண்டத்தில் இங்கிருந்தே தொடங்கியது என்றால் மிகையாகாது.

பிரிட்டிசார் ஆட்சியின் பிறபகுதி களைப் போன்றே இங்கும் இந்திய பெருமுதலாளிகளும், மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்களும் உருவாயினர். சுதந்திரத் திற்கு பிறகும் இங்கு பலமான அதிகார வர்க்க முதலாளிகள் உருவாகி உள்ளனர் என்பதும் மிக முக்கியமாகும்.

அதே சமயத்óதில், தமிழகம் பாரம் பரியமிக்க போராட்டங்களைக் கொண்ட தொழிலாளர்களையும், விவசாயிகளையும் கொண்டது என் பதையும், பெரியாரின் சுதந்திர தமிழ்நாடு கனவு, இந்தி எதிர்ப்பு போராட்ட வரலாறு, இன்றைய ஈழவிடுதலை ஆதரவு கோபங்களை யும் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இவைகளுக்கு சாதகமான சமூக பொருளாதார மாற்றங்கள் உருவாகி வளர்கின்றன என்பதையும் தமிழ் தேசிய பாட்டாளி வர்க்கம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

இனி தமிழ்நாட்டின் தற்கால சமூக நிலைகளை பார்ப்போம்.

 தமிழ்நாட்டை பொருத்தவரை, மூலதன, சாதி-அரைநிலவுடைமை உற்பத்திமுறைகள் நிலவுகின்றன. பழங் குடிகளின் எண்ணிக்கை மிக குறைவான தால் தொல்குடி உற்பத்தி முறை என்பது தமிழகத்தை பொருத்தவரை மிக முக்கிய உற்பத்தி முறையாக இல்லை.

எனவே, தமிழ்நாடானது இந்திய பிராந்திய பெருமுதலாளிகள், மூலதன-சாதிநிலக் கிழார்கள், ஏகாதிபத்தியங்கள் மற்றும் அதிகாரவர்க்க முதலுடைமையின் சுரண்டல் காடாக உள்ளது.

மேற்கண்ட நிலையால் தமிழகத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அடிப்படை முரண்பாடுகளை கொண்டதாக தொடக் கம் முதலே நீடிக்கிறது. இன்றைய தமிழகத்தை பொருத்தவரை கீழ்க்கண்ட அடிப்படை முரண்பாடுகள் நிலவு கின்றன.

(1) இந்திய மண்டல ஏகாதிபத்தியம் X பாட்டாளி வர்க்க மற்றும் இதர தமிழ்த் தேசிய மக்கள்

(2) ஏகாதிபத்தியங்கள் X பாட்டாளி வர்க்க மற்றும் இதர தமிழ்த்தேசிய மக்கள்

(3) அதிகார வர்க்க முதலுடைமைத்துவம் X பாட்டாளி வர்க்க மற்றும் இதர தமிழ்த்தேசிய மக்கள்

(4) சாதி - நிலவுடைமை X உழவர்கள் மற்றும் தலித்துகள், பெண்கள்

(5) இந்திய ஒன்றிய அரசமைப்பு X  தமிழ்த்தேசியம்

(6) முதலாளித்துவ மூலதனங்கள் X இயற்கை

மேற்கண்ட அடிப்படை முரண்பாடு களே இன்று தமிழக சமூகங்களை அடிப்படையில் இயக்கிக் கொண்டி ருக்கின்றன. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அடிப்படை முரண்பாடுகள் தமிழ்த் தேசிய சமூகங்களில் நிலவுவதால், இம்முரண்பாடுகளை ஆதிக்கம் செய்யும் முதன்மை முரண்பாட்டை, மாறுகின்ற அரசியல் பொருளாதார சூழலுக்கேற்ப அடையாளங்கண்டு, குறிப்பான திட்டத் தையும் அதற்கான செயல் உத்திகளை யும் வகுத்து செயல்பட வேண்டும்.

தமிழகத்தில் சில முக்கிய (அ) பெரிய முரண்பாடுகள் அவை அடிப்படை முரண்பாடுகளின் கூறுகளில் உள்ளடங்கி இருந்தாலும் தனித்த அடையாளங் களுடன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக் கின்றன. அவை

1. இந்திய ஆளும்வர்க்கங்களுக் கிடையிலான முரண்பாடு

2.தமிழ்த்தேசிய வளர்ச்சி X இந்திய தேசியம்

3. தமிழ் தேசிய வளர்ச்சி X சாதியம்

4. சாதியம் X தாழ்த்தப்பட்டவர்கள்

5. ஆணாதிக்கம் X பெண்கள்

6. இந்துத்துவ பயங்கரவாதம் X மதச் சிறுபான்மையினர்

7. தமிழ் பெருந்தேசிய இனம் X மொழிச் சிறுபான்மையினர்

8. தமிழ்த்தேசிய வளர்ச்சி X தமிழக பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகள்

9. பழங்குடியினர் X பழங்குடி அல்லாதோர்

10. தமிழ்த்தேசியம் X அண்டை தேசிய இனங்கள்

11. தமிழ்த் தேசியம் X இந்திய விரிவாதிக்கம்

12. தமிழ்த் தேசியம் X சிங்கள பேரினவாதம் (இலங்கை அரசு)

என முக்கிய (அ) பெரிய முரண்பாடு கள் நிலவுகின்றன. இவைகளில் சில முரண்பாடுகள் அடிப்படை முரண் பாடுகளின் இயக்கப் போக்கின் தீவிரத் தால் கடுமையாகி தற்காலிக முதன்மை முரண்பாடாகவோ மண்டலம் (அ) வட்டாரம் சார்ந்து முக்கிய முரண் பாடுகளாகவோ முன்னுக்கு வரும். இவை களை கையாளும் பொழுது வர்க்க கண்ணோட்டத்திலிருந்து எச்சரிக்கை யாக கையாள வேண்டும். இல்லை எனில் ஆளும் வர்க்க நலனுக்கும் சதிக்கும் இரையாக வேண்டி இருக்கும்.

தமிழó தேசியப் புரட்சியின் இலக்குகள் மற்றும் இயக்கு சக்திகள்

இனி இவர்களைப் பற்றி சுருக்கமாக பார்ப்போம்.

இலக்குகள்

(1) இந்திய பிராந்திய பெருமுதலாளி வர்க்கம்

பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் இந்திய துணைக் கண்டத்தில் இயல்பான பட்டறை முதலாளியத்தை அழித்து, தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் இந்தியப் பெருமூலதனத்தை அனுமதித்தது. இந்தியப் பெருமுதலாளிகளின் தோற்றம் என்பது எந்த தேசியத் தையும் சார்ந்து வரவில்லை. அதே போல், தனது நலனை புறக்கணித்து விட்டு ஏகாதிபத்தியத்திற்கு ஏஜெண் டாகவும் உருவாகவில்லை.

இந்திய துணைக்கண்ட சந்தை பலத்திலேயே பிராந்திய பெரு முதலாளி வர்க்கம் என்ற தனிப் பண்போடு தனது சொந்த நலனுக்காக பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தை சார்ந்து சார்பு மற்றும் கூட்டு என்ற தன்மை யில் வளர்ந்தது. தனது நலனிறóகாக தந்திரமாக செயல்படுதல் (அ) பேரம் என்ற உத்திகளையே முதன்மையாக கொண்டிருந்தது. இரண்டு உலகப் போர்களிலும் தன்னை பலப்படுத்திக் கொண்ட பெருமுதலாளி வர்க்கம் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பின் உச்சகட்டத்தை காட்டி சமாதான பூர்வமாகவே அரசியல் அதிகாரத்தை கைப் பற்றியது.

1947க்கு பிறகு சில ஆண்டுகள் சார்பு மற்றும் கூட்டு என்பது முக்கிய போக்காக தொடர்ந்தாலும், அமெரிக்க மற்றும் சோவியத் இரஷ்யாவிற்கு இடையிலான பனிப்போரை பயன்படுத்தி தங்களை வளர்த்துக் கொண்டனர். இதை இந்திய பிராந்திய பெரு முதலாளிகளின் வளர்ச்சி யின் முதல் கட்டம் என்று கூறலாம்.

1960க்கு பிறகு அதிகார வர்க்க மூல தனத்தை சார்ந்து தன்னை முழுமையாக பலப்படுத்திக் கொண்டனர். உலக மூல தனச் சுரண்டலில் பங்குதாரர் ஆக, போட்டியிட தன்னை தயார்படுத்திக் கொண்டனர். இதுவே இரண்டாவது கட்டமாகும்.

மூன்றாவது கட்டம் 1990க்கு பிறகு உலகமயமாக்கலுடன் தொடங்குகிறது. தாராளமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்க லில் ஏகாதிபத்தியங்களுடன் போட்டி போடுவது மட்டுமல்லாமல், தங்களது மூலதனத்தை விரிவுபடுத்தவும் செய்துள் ளனர். கடந்த இருபதாண்டுகளில் தெற் காசிய பிராந்தியத்தில் அரசியல் ஆதிக் கத்தை மட்டுமல்லாமல் பொருளாதார ஆதிக்கத்தையும் அடித்தளமாக்கி தெற் காசிய பிராந்திய ஏகாதிபத்தியமாக தன்னை வளப்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர்.

தெற்காசியா மட்டுமல்லாமல் இதர கண்டங்களிலும் தனது மூலதனத்தை விரிவுபடுத்தியுள்ளனர். உலகின் முதன்மை யான 2000 கம்பெனிகளில் 56 இந்திய கம்பெனிகளாகும். டாடா, பிர்லா போன் றவர்களின் மொத்த வருவாயில் 50% க்கு மேல் இந்தியாவிற்கு வெளியில் இருந்து வருகிறது. இன்று உலக அளவில் ஏகாதிபத்தியங்களின் பங்காளிகளாக மாறியுள்ளனர்.

இந்திய நாட்டரசை தீர்மானிப்பதும் ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் மூலதன-சாதி கிழார்களை தமிழ்நாட்டை சூறையாட விடுவதும் இந்தியப் பெருமுதலாளி வர்க்கமே ஆவர். இவர்களே தமிழ்த் தேசிய புரட்சியின் முதன்மை இலக்கு ஆவர். இவர்களுக்கு எந்தவித தேசியத் தன்மையும் கிடையாது. பிற்போக்குத் தனமான பிராந்திய, விரிவாதிக்கத் தன்மை கொண்டவர்கள் ஆவர். சில இனவாத கும்பல்கள் தமிழ் பேசும் இந்தியப் பெருமுதலாளிகளை தமிழ்த் தேசிய போராளிகளாக சித்தரித்து பிரச்சாரம் செய்கின்றனர். இவர்களின் இந்தியப் பெருமுதலாளிவர்க்க அடிவரு டித்தனத்தையும் துரோகத்தனத்தையும் அம்பலப் படுத்தி, இவர்களை தனிமைப் படுத்த வேண்டும். ஏனெனில், இந்திய பிராந்திய பெருமுதலாளி வர்க்க உருவாக்கத்தின் கருவாக உருவான வர்கள்தான் தமிழ்பேசும் இந்தியப் பெரு முதலாளி களும் ஆவர். இவர்கள் இன்று வரை அனைத்து மக்கள் விரோத செயல் களிலும் ஒன்று கலந்தவர்கள்தான்; இவர் களை தனியாக பிரிக்க முடியாது. எனவே எவ்வித தயவு தாட்சண்யமின்றி இந்திய பெருமுதலாளி வர்க்கத்தை தூக்கியெறி வது என்பதே தமிழ்தேச விடுதலையின் மைய இலக்காகும்.

ஏகாதிபத்தியங்கள்!

காலனிய ஆட்சிக் காலத்தில் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் இந்திய துணைக்கண்டத் தை சுரண்டிக்கொண்டிருக்கிறது. இது மட்டுமல்லாமல் அமெரிக்கா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி போன்ற ஏகாதிபத்தியங்களும் சுரண்டிக் கொண்டிருந்தன.

1947க்கு பிறகு பிரிட்டிஷ் மூலதனம் பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டு அமெரிக்காவின் மூலதனம் முன்னுக்கு வந்தது. அமெரிக்கா மற்றும் சோவியத் சமூக ஏகாதிபத்தி யத்தின் போட்டிக்களமாக இந்தியா மாறியது.

இந்திய பெருமுதலாளி வர்க்கம் அதிகாரவர்க்க மூலதனத்தை சார்ந்து தன்னை பலப்படுத்தி கொண்ட பிறகு, அதாவது 60களுக்கு பிறகு ஏகாதிபத்தி யங்களின் மூலதனம் என்பது மூன்றாவது இடத்திற்கு தள்ளப்பட்டது.

1990களுக்கு பிறகு உலகமயமாக்கல், தாராளமயமாக்கல் மற்றும் தனியார்மய மாக்கலின் மூலம் பெருவாரியான நிதிமூல தனங்கள் குவிகின்றன. இதன் விளைவாக தமிழகம் ஏகாதிபத்தியங்களின் வேட்டை காடாகி உள்ளது. சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்கள் மூலம் விளை நிலங்கள், கடல்வளங்கள் என்று பெருமளவில் கொள்ளை போகின்றன. தமிழகத்தின் இயற்கை வளங்களையும் தொழிலாளர், விவசாய, மீனவர்களின் வாழ்வை பாதுகாப்பது என்பது ஏகாதிபத்தி யங்களை தமிழ்நாட்டிலிருந்து விரட்டு வது என்பதுதான்.

மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்கள்

இந்திய துணைக்கண்டத்தில் ஏற்கன வே இருந்த சாதி-நிலக்கிழார்களில் தங்களை எதிர்த்தவர்களை அழித்து விட்டு, தங்களுக்கு விசுவாசமானவர் களை வைத்து, கிராமப்புறங்களை தங்களது விவசாய பண்ணைகளாக மாற்றியமைத்தது, கிழக்கிந்திய கம்பெனி. இதில் உருவானவர்களே இந்த மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்கள்,

இவர்கள் ஒருபக்கம் பிரிட்டிஷ் கம்பெனிகளுக்கு கச்சாப் பொருட் களை ஏற்றுமதி செய்தும், இந்திய சந்தைகளுக்கு விளைபொருட்களை உற்பத்தி செய்தும், மண்டிகள் மற்றும் அன்றைய போக்குவரத்துகளுக்கு சொந்தகாரர்களாகவும், முதலுடை மையின் அம்சங்களை கொண்டு இருந்தனர். மறுபக்கம், சாதிய சுரண்டல், கொத்தடிமை, கந்து வட்டி, கிராம ஆதிக்கம், குத்தகை சுரண்டல் என்று நிலவுடைமையின் அம்சங்களையும் கொண்டிருந்தனர்.

இதனால் இவர்கள் அரைநிலவுû டமையின் கிராம எசமானர்களாகவும், ஏகாதிபத்தியத்திற்கு சேவை செய்யும் கிராம சேவகர்களாகவும் மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்கள் என்னும் புதிய வர்க்கமாக மாற்றம் பெற்றனர்.

1947க்கு பிறகு இந்தியப் பெருமுத லாளி வர்க்கம் இவர்களை (மூ.சா.நி) அழிக்காமல் தங்களுக்கு கட்டுப்பட்ட கூட்டாளிகளாக மாற்றிக்கொண்டனர்.

இன்று இவர்கள் தங்களை நவீனமாக மாற்றிக்கொண்டு வருகின்றனர். ஒரு பிரிவினர் முதலாளிகளாகவும் வேறு பிரிவினர் தாங்கள் சார்ந்த சாதி அடையா ளங்களை முன்னிறுத்தி வட்டாரங்களில் அரசியல் சக்திகளாக உருவெடுக்கின்றனர். இதன் மூலம் அதிகாரவர்க்க முதலாளி களாக மாறுகின்றனர்.

தமிழக கிராமப்புறங்களில் பிற்போக் குத் தனங்களையும், தமிழ்த்தேசிய வளர்ச்சிக்கு தடையாக இருக்கும் சாதியத் தையும் கட்டிக்காக்கும் இந்த பிற்போக்கு ஆதிக்க சக்திகளே உடனடியாக வீழ்த்தப் படவேண்டிய இலக்காகும்.

அதிகாரவர்க்க முதலாளிகள்

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின்போது பயிற்று விக்கப்பட்ட அதிகாரவர்க்கம் மற்றும் அரசியல் தரகர்கள், 47க்கு பின் முக்கிய பங்கை வகித்து வருகின்றனர். இந்திய பெரு முதலாளி வர்க்கம் தன்னை திடப்படுத்திக் கொள்வதற்காக, தனது நலனிலிருந்து அரசு மூலதனத்தை வளர்த் தெடுத்தது. இதில் புதிய வர்க்கமாகவே மேற்கண்ட அதிகார தரகர்களும், அரசி யல் தரகர்களும் அதிகாரவர்க்க முதலாளி களாக உருவாயினர்.

இவர்கள் அரசின் வர்óக்கத்தன் மையில் இருந்து இந்தியப் பெருமுத லாளிகளின் நலனையும், அவர்களின் கூட்டாளிகளான ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் மூ.சா.நிலக்கிழார்களின் நலன்களையும் பாதுகாப்பவர்களா கவே செயல்படுகின்றனர். இவர்களே இவர்களின் தரகர்களாக (அ) ஏஜெண் டுகளாக செயல்படுகின்றனர்.

இவர்களில் ஒரு பிரிவினரான அதிகார வர்க்கமானது பொதுத்துறை இயக்குநர் களாக பெரும் விசியங்களை தீர்மானிக் கின்றனர். நிறுவனப் பங்குகளில் முக்கிய பங்குதாரர் ஆகிறார்கள். பொதுத்துறை யை தனியார்மயமாக்குவது என்பதில் பெரும் பலனை அடைகிறார்கள். ஓய்வு பெற்றதும் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு அதிகாரி (அ) தலைவர் (அ) ஆலோசகர் சட்ட ஆலோசகர்களாகவே தங்களது அந்தஸ்தை தொடர்வது என்பது இன்றைய அதிகாரவர்க்க முதலாளி வர்க்கத்தின் சிறப்பியல்பாகும்.

மற்றொரு பிரிவினரான அரசியல் தரகர்கள் தங்களது அரசியல் கட்சிகளுக் கான நிதியை ஆளும் வர்க்கத்திடமிருந்து பெருமளவில் பெறுகின்றனர். எனவே அவர்ளுக்கு சாதகமான நடவடிக்கை களை மேற்கொள்வதையே தங்களது கடமையாக கொள்கின்றனர்.

மொத்தத்தில், அதிகார வர்க்க முத லாளிகள் சட்டங்களை இயற்றுதல், செயலாற்று ஆணைகள், நீதிமன்ற உத்தரவுகள், திட்டங்கள், மக்கள் நலத் திட்டங்கள், பராமரிப்பு, ஒப்பந்தங்கள், இவற்றில் பெரும் பங்கை லஞ்சமாகப் பெறுகின்றனர். கடன்கள், மானியங்கள், நிதி ஏஜெண்டுகள், அந்நிய செலவாணி, வரி ஏய்ப்பு, தொழில் உரிமங்கள் என்று அனைத்திலும் பெருமளவு அட்டை போல் உறிஞ்சி எடுக்கின்றனர். தங்களது எசமானர்களுடன் சேர்ந்துக் கொண்டு தங்களது அரசாங்கத்தையே திவாலாக்கு கிறார்கள்.

அரசாங்க நிலங்கள், புறம்போக்கு நிலங்கள், விவசாய நிலங்கள், காட்டு வளங்கள், குவாரிகள், சுரங்கங்கள் என்று இயற்கையையே தங்களுக்கு முழுமை யாக பட்டாவாக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

கூலிக்கொலை பட்டாளத்தை உரு வாக்குவது, ரவுடி கும்பல்களை உரு வாக்குவது, கட்டப்பஞ்சாயத்து, கள்ள கடத்தல், விபச்சாரம், சூதாட்டம், நிதிமோசடி கம்பெனிகள், போதை பொருட்களை தயாரித்தல், போதை பொருட்களைத் உற்பத்தி செய்தல் விற்றல் மற்றும் அனைத்து வகையான குற்றங்களுக்கும் உதவியாக இருத்தல் (அ) செய்தல் என்ற தன்மைகளில் இவர்கள் நேரிடையாக ஈடுபடுகின் றனர்.(அ) துணைபுரிகின்றனர் என்ற அளவில் இவர்கள் சமூக விரோத கும்பல் களாக கூட உள்ளனர்.

இவர்கள் தங்களது கொள்ளைகளை பினாமிகள் (அ) உறவினர்கள் மூலமாக பங்குகளாகவும் சொத்துகளாகவும் மாற்றுகின்றனர். இதன்மூலம் இவர்களில் ஒரு பகுதியினர் பெருமுதலாளிகள் பட்டியலில் சேருகின்றனர். தமிழ் நாட்டைச் சேர்நத கருணாநிதி குடும்பம், ஜெ-சசி குடும்பம், இராமதாசு குடும்பம் நல்ல எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.

இவர்கள் ஊடகங்கள், திரைத்துறை, தொழில்கள், சிமெண்ட், அனைத்து போக்குவரத்து துறைகள்,ஸ்டார் ஓட்டல் கள், வணிக நிறுவனங்கள், கல்வி நிறு வனங்கள், பண்ணைகள், தோட்டங்கள், மீன்பிடி கப்பல்கள், நிதி நிறுவனங்கள், வெளி நாட்டில் மூலதனமிடுதல், வெளி நாட்டு வங்கிகளில் பதுக்குதல் என்று அனைத்து இடங்களிலும் பரவி விரவி உள்ளனர்.

இவர்கள் தங்களது கொள்ளைகளை இன்றைய கட்டத்தில் ஒழுங்குமுறைக்கு உட்படுத்தி நிறுவன மயமாக்குகின் றனர். ஆளுங்கட்சி, எதிர்கட்சி, இதர கட்சிகள் மற்றும் உயரதிகாரிகள், கீழ் மட்ட அதிகாரிகள் என்று சதவீத கணக்கில் பங்கைப் பிரிக்கின்றனர். தலைமை அரசியல் வாதியிலிருந்து கீழ்மட்ட வார்டு மெம்பர் வரையிலும் தலைமை அதிகாரி கள் முதல் கீழ்மட்ட கி.நி.அ வரையிலும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பங்கு போய்ச் சேருகிறது.

அதனால்தான், நாம் உள்ளுர்களில் இவர்களின் செழிப்பை பார்க்க முடிகிறது. தற்போதைய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் களில் 306 பேர் கோடீஸ்வரர்கள், இதில் பாதிப்பேர் காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த வர்கள். இவர்கள் கொடுத்த கணக்கின்படி தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் மொத்த சொத்து டூரூ450 கோடியாகும். இவர்கள் மூன்றாவது இடத்தை பிடிக்கின்றனர்.

எனவே, ஒருசில விதிவிலக்கு தவிர மற்றவர்கள் இவர்களின் எசமானர்க ளோடு தூக்கி எறிய வேண்டிய இலக்காவர்.

அடுத்ததாக, அதிகாரவர்க்க மூலதனத் தின் வளர்ச்சி பிரமிப்பூட்டக் கூடியது. அறுபதுகளில் ஏகாதிபத்திய நிதிமூலதனத் தை மூன்றாவது இடத்திற்கு தள்ளிவிட்டு, முதல் இடத்தை பிடித்த அதிகாரவர்க்க மூலதனம் இன்றும் அதே இடத்தில் தொடர்கிறது. சில கோடிகளில் தொடங் கிய சில நிறுவனங்கள் இன்று 1லட்சம் கோடிக்கு மேல் சொத்துகளைப் பெற் றுள்ளன. (எல்.அய்.சி., இந்திய எண் ணெய் நிறுவனம், ஸ்டேட் வங்கி போன்றவை)

மேலும், உலகமயமாக்கலுக்கு பிறகு இந்திய அதிகாரவர்க்க மூலதனத்தின் பிடி தெற்காசிய நாடுகளில் பலமாக இறுகி உள்ளது. இதன் மூலம் தெற்காசிய பிராந்திய அதிகாரவர்க்க ஏகாதிபத்திய மாக வளர்ந்துள்ளது. இதர கண்டங் களுக்கும் தன்னை விரிவுபடுத்திக் கொண் டுள்ளது. தமிழ்தேச விடுதலையில் அதி காரவர்க்க மூலதனம் கைப்பற்றப்பட்டு, அதன் வர்க்கத்தன்மை மாற்றியமைக்கப் பட வேண்டும்.

மேற்கண்ட நான்கு இலக்குகளும் தமிழ்தேச புரட்சியில் தூக்கி எறிய வேண்டிய இலக்குகளாகும்.

இயக்கு சக்திகள்

புரட்சிகர வர்க்கங்கள்

(1) தொழிலாளர்கள்

தமிழ்த்தேசிய விடுலையின் முதன்மை அடிப்படை இயக்குசக்தி தொழிலாளி வர்க்கமே ஆகும். இதில் நவீன ஆலைத் தொழிற்சாலைகளின் முன்னேறிய தொழிலாளி வர்க்கமான பாட்டாளி வர்க்கமே தமிழ்த்தேசிய விடுதலையின் தலைமை சக்தியாகும். பாட்டாளி வர்க்கம் மட்டுமல்லாது அமைப்பாக்கப் பட்ட தொழிலாளர்கள், அமைப்பாக்கப் படாத தொழிலாளர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள் என்று சுமார் 2கோடி பேர் உள்ளனர். இவ்வர்க்கமே தமிழ் நாட்டில் பெரிய வர்க்கமாகும். ஆனால், இதில் பெரும் பகுதி கிராமப்புற மக்களே ஆவர். இவர்களின் நிலையற்ற தன்மை யை அதாவது, நகரும் தன்மையை கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.

நவீன பாட்டாளி வர்க்கம் சுமார் 10லட்சம் என்ற சிறிய பிரிவினராக இருப்பதால், இது இதர தொழிலாளர்கள் மற்றும் அமைப்பாக்கப்படாத, விவசாயத் தொழிலாளர்களையும் அணி திரட்ட வேண்டி உள்ளது. மொத்தத்தில் தொழி லாளி வர்க்கம் என்ற இந்த பிரிவினரின் எண்ணிக்கை என்பது தமிழ்நாட்டுக்கே உரிய சிறப்பம்சமாகும். இவர்கள் தமிழ் நாட்டின் உழைப்புச் சக்திகளில் 60% மேலானவர்கள் ஆவர். இவர்கள் தமிழ் நாட்டின் மொத்த மக்கள் தொகையில் 30% சதவீதம் ஆவர்.

கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் தமிழகத் தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களின் விளைவே இதுவாகும். நகர்ப்புற மக்கள் தொகை 50% நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இது இந்தியாவின் சராசரியை விட மிக அதிகமாகும். இது மட்டுமல்லாமல் நகரும் மக்கள் தொகை என்பது நாளுக்குநாள் பன்மடங்கு அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறது.

கிராமப்புறங்களில் உழைப்புச் சக்தி களை உள்வாங்கக்கூடிய சரியான விவசா யப் பொருளாதார உற்பத்திமுறை இல்லாததால் மக்கள் இதர வாய்ப்புகளை தேடி நகருகின்றனர். ஆனால், இவர்களை முழுமையாக உள்வாங்கும் பலத்தையும் நகரங்கள் கொண்டிருக்கவில்லை. இதனால், நிலையற்ற வாழ்க்கை யுடையோரின் எண்ணிக்கை மிகவும் அபாயகரமாக உள்ளது. இந்நெருக்கடி சமூக மாற்றத்தின் தேவையை ஆழப் படுத்துவதன் மூலம் விரைவுபடுத்துகிறது.

கல்வி வளர்ச்சியும், நகர்புறமய மாக்கலும் ஒருவிதத்தில் இறுகிப்போன கிராமப்புற சாதியச் சிந்தனையிலிருந்து நெகிழ்வடையச் செய்கிறது. இது வர்க்கப் போராட்ட அணிதிரட்டலுக்கும் தமிழ்த் தேசிய விடுதலையின் வளர்ச்சிக்கும் உதவிகரமாகவே இருக்கும்.

(2) விவசாயிகள்

அ) கூலிவிவசாயிகள்

கிராமப்புறங்களில் உழைக்கும் வர்க்கத் தின் பெரும்பகுதி இவர்களேயாவர். எளிய சிறு உழைப்புக் கருவிகளை கொண் டிருக்கும் இவர்களை மார்க்ஸ் அரைப் பாட்டாளி வர்க்கம் என்று குறிப்பிடு கிறார். அதே சமயத்தில் இவர்கள் நில மற்றவர்களாகவும் உழைப்பை சுதந்திர மாக விற்கும் தொழிலாளர்களாகவும் உள்ளனர்.

இவர்களுக்கு மூலதன-சாதி-நிலக் கிழார்கள், கோயில், மடங்கள் மற்றும் அரசின் நிலங்களும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டும். அதே சமயத்தில் கூட்டுப் பண்ணைகளுக்கான தேவைகளை தொ டக்கத்திலிருந்தே உணர்த்த வேண்டும்.

(ஆ) குறு, சிறு, நடுத்தர விவசாயிகள்:

தமிழகத்தில் விவசாய உடைமை உரிமைகளில் தலையாய சிக்கல் நிலம் துண்டுபடுதலே ஆகும். தமிழ்நாட்டின் நிகர சாகுபடி பரப்பு-55லட்சம் ஹெக் டேர் ஆகும். இதன் உடைமைகளின் எண்ணிக்கை 80 லட்சங்கள் (2004-5) ஆகும். 1ஹெக்டேருக்கு குறைவாக குறு விவசாயிகள் 59 லட்சங்களும் 2 ஹெக் டேருக்கு கீழே சிறு விவசாயிகள் 12 லட்சங்களும் கொண்டுள்ளனர். மொத்த பாசன நிலத்தின் உரிமையில் 85%க்கு மேல் குறு, சிறு விவசயாயிகளே பெற்றுள்ளனர்.

 கிராம கூட்டுச் சொத்துடைமையின் தகர்வு நிலம் துண்டுபடுதலில் மிக முக்கிய பங்கை வகிக்கிறது. அது மட்டு மல்லாமல், அரசின் சீர்திருத்தங்களான குத்தகைதாரர் சட்டம், நிலம் அளித்தல் போன்றவை களும் சிறிய அளவு பங்கை கொண்டிருக் கின்றன. இவை மட்டு மல்லாமல், இயற் கையின் சிக்கல், நதிநீர், சிக்கல், அராஜக சந்தையின் பாதிப்புகளினால் விவசா யத்தில் இருந்து பகுதி அளவை விற்பது என்பதும், நகர் புறத்தைச் சேர்ந்த நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் உடைமைகளு மாக பல காரணிகள் உள்ளன.

எப்படி இருப்பினும், உற்பத்தி சக்தி களின் வளர்ச்சிக்கு தடையாக இருக்கும் நிலம் துண்டுபடுதல் என்ற சிக்கலை தீர்ப்பதே தமிழக விவசாய சிக்கலின் மையக்கடமையாகும். இச்சிக்கலை பாட்டாளி வர்க்கம் கூட்டு உடைமை என்ற சோசலிச தீர்வின் மூலமே தீர்க்க முடியும். இதன் மூலம் கட்டுபடுத்தப் பட்ட நிலக்குவிதல் நடைபெறும். மேலும் இதற்கு உதவிகரமாக உற்பத்தி கருவிகள், மூலதனத்திற்கான கூட்டுறவு கள் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். இன் றைய சுதந்திரமான போட்டி என்ற பெயரில் உள்ள அராஜகவாத சந்தைக்கு பதிலாக, உழவர்களால் கட்டுப்படுத்தப் படும் சந்தை உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

(இ) குத்தகை விவசாயிகள்

தமிழகத்தில் அரசு விவரப்படி சுமார் 9 லட்சம் ஏக்கர் அறக்கட்டளைகள், கோயில்கள், சத்திரங்கள், மடங்களுக்கு சொந்தமாக உள்ளது. இதில் 5.5 லட்சம் குத்தகைதாரர்கள் என குறிப்பிடப் படுகிறது. இது உள் குத்தகை சார்ந்து 20 லட்சமாக குத்தகைதாரர்கள் இருக்கலாம் என்று இதர ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இதில் தஞ்சை போன்ற மாவட்டங் களில் கணிசமாக தாழ்த்தப்பட்டோர் உள்ளனர். மேலும், அதிக எண்ணிக்கை யில் குத்தகை எடுப்போரும் (10ஹெக்டே ருக்கு மேல்) உள்ளனர். எனவே, குத்தகை தாரரின் தன்மைக்கேற்பவே “உழுபவ னுக்கே நிலம் சொந்தம்” என்ற முழக்கத் தின் அடிப்படையில் நிலத்தை சொந்த மாக்க வேண்டும். இதர நிலங்களை நிலமற்றோருக்கு வினியோகிக்க வேண்டும்.

தனியார் நிலங்களின் குத்தகைகளில் எதிர் குத்தகையை (reverse tenancy) கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். எனவே, குத்தகை சிக்கலை பொருத்த வரை குறித்த நபரின் தன்மையிலிருந்தே தீர்மானிக்க வேண்டும்.

(ஈ) பணக்கார விவசாயிகள்

பணக்கார விவசாயிகள் என்போர் கிராமப்புற முதலாளிகள் ஆவர். எனவே, இவர்கள் தேசிய முதலாளிகளின் பண்பை பெற்றுள்ளனர். இதனால், பெருமுதலாளி வர்க்கத்துடனும், ஏகாதிபத்தியத்துடனும் முரண்படுகின்றனர். அதே சமயத்தில் இவர்களின் ஊசலாட்டத்தின் காரணமாக புரட்சியில் ஒரு பகுதியினர் நடுநிலை வகிப்பர்.

இவர்களுக்கான விவசாய உடைமை களை அனுமதிக்கும் அதே வேலையில், குத்தகை நிலங்களை இவர்களின் உடைமையின் அளவில் இருந்தே அணுகவேண்டும். இவர்கள் தமிழ் தேசிய விடுதலையில் ஊசலாடும் கூட்டாளி களாவர்.

(3) குட்டி முதலாளி வர்க்கம்:

கைத்தொழிலர், சிறுவணிகர்கள், ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள், அரசு ஊழி யர்கள், அறிவுஜிவிகள், பொறியாளர்கள், மருத்துவர், வழக்குரைஞர்கள் போன் றோர் இந்த வர்க்கத்தை சேர்ந்தவர்கள் ஆவர்.

இப்பிரிவினரில் ஒரு பகுதியினர் இன்றைய நிலையில் ஈழச்சிக்கலை ஒட்டி தமிழ்தேசிய விடுதலையில் ஆர்வமுடை யோராய் உள்ளனர்.

இப்பிரிவினரில் கீழ் நடுத்தர வர்க்க தன்மையை கொண்டோரே உறுதியான கூட்டாளிகளாக இருப்பர். மற்றவர்கள் ஊசலாடும் தன்மையையே வெளிப் படுத்துவர்.

(4) தேசிய முதலாளி வர்க்கம்

 தேசிய முதலாளி வர்க்கம் என்று இங்கு குறிப்பிடுவதின் பொருள் இம்முதலாளி வர்க்கம் மூலதன அளவில் சிறியதாக இருப்பதால் பெருமுதலாளி களின் தன்மையை பெற்றிருக்கவில்லை என்பதுதான். இவர்களின் பலவீனத் தன்மையில் இருந்து இந்தியப் பெரு முதலாளி வர்க்கம் மற்றும் ஏகாதிபத்திய மலைகளால் கடுமையாக அழுத்தப் படுகின்றனர்.

இதனால் இவர்கள் முரண்பட்டாலும், தேசிய சந்தையை வளர்த்தெடுக்க தயாராக இல்லாமல் இந்திய அளவிலான பிராந்தியத்தன்மையில் வளர்வதையே தங்களது கனவாகவும் முயற்சியாகவும் கொள்கின்றனர். அதனால் இவர்கள் புரட்சியில் ஊசலாடும் பிரிவினரே ஆவர்.

மேற்கண்ட நான்கு வர்க்கங்கள் மட்டுமல்லாமல் சிறு கருவிகளை உடைமையாக கொண்ட தச்சர், மெக் கானிக் போன்ற அரைப்பாட்டாளி வர்க்கமும் உற்பத்தியில் ஈடுபடாத திருட்டு, ரவுடித்தனம், கடத்தல், விபச்சாரம் போன்ற தொழில்களில் ஈடுபடும் உதிரிபாட்டாளி வர்க்கங் களும் கணிசமானோர் உள்ளனர்.

இவர்களில் உதிரி பாட்டாளி வர்க்கத் தின் ஒரு பகுதி எதிர்ப்புரட்சிகர சக்தி களாக அரசால் மாற்றப்படுவர்.

புரட்சிகர சிறப்பு பிரிவினர்

இவர்கள் உற்பத்தியில் நேரிடையாக வர்க்க பாத்திரத்தை வகிப்பவர்கள் அல்ல. அதே சமயத்தில் ஒரு சிறுபிரிவினர் ஆளும் வர்க்கத்தில் இருந்தபோதும், இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் அரசியல், சமூக, பொருளாதார தளங்களில் ஒடுக்கப் படுகின்றனர்.

எனவே, இவர்களில் பெரும்பான்மை யோர் அரசியல் அதிகாரத்தையும், உற்பத்தி சாதனங்களையும் கைப்பற்றும் தேவையில் உள்ளனர். எனவே, தமிழ்த் தேச விடுதலையில் இயக்கு சக்திகளாக தங்களது வர்க்கத் தன்மைகேற்ப இவர்கள் வினையாற்றுவர்.

பெண்கள்

தமிழகத்தில் சங்ககாலத்தில் வர்க்க சமூக உருவாக்கத்துடன் பெண்ணடிமைத் தனம் உருவானது. சுமார் 2000 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தமிழகத்தில் அடிமைகளாக உள்ள ஓர் இனம் பெண்களாகத்தான் இருப்பர். சிறுவர் திருமணம், கற்பு பேணுதல், கைம் பெண்நிலை, தாசிகளாக்குவது என்று தொடர்ந்து இவர்களின் மீது சொல்ல வொண்ணா ஒடுக்குமுறைகள் ஏவப் பட்டன.

சங்க காலத்திற்கு பிறகு பல்லவ ஆட்சியில் தொடங்கிய சாதி-நிலவுடை மை உருவாக்கம் என்பது பிற்கால சோழர்கள் ஆட்சியில் தமிழகமெங்கும் பலமாக நிலைநாட்டப்பட்டது. இச்சாதி-நிலவு டைமை சமூகத்தில் பெண்களின் பங்கானது வாரிசுகளை பெற்றெடுத்தல், வீட்டு நிர்வாகம் (வீட்டடிமை) ஆதிக்க சாதி பெண்களுக்கு உற்பத்தியில் ஈடுபட உரிமையின்மை, சொத்துடைமையில் உரிமையின்மை, தாசியாக இருத்தல் என்பனவாக இருந்தது. இது நாயக்கர் ஆட்சியில் மேலும் இறுகியது.

பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய ஆட்சியில் கொண்டு வரப்பட்ட கல்வியானது ஆதிக்கசாதி, மேட்டு குடிப்பெண்களை சமூகத்தில் பங்காற்ற வைத்தது. அரசியல் சுதந்திரத் திற்கு பிறகு ஏற்பட்ட சீர்திருத்தங்களில் கணிசமானோர் கல்வி கற்க தொடங்கினர். தாராளமயமாக் கலுக்கு பிறகு, மலிவு விலை உழைப்பின் காரணமாக பெருமளவு பெண்கள் உற்பத்தியில் ஈடுபடத் தொடங்கி யுள்ளனர். தமிழகத்தில் சுமார் 30% உற்பத்தியில் ஈடுபடுகின்றனர். இருப்பி னும், உற்பத்தி சாதனங்களின் உடைமை யில் மிகவும் சொற்ப அளவிலேயே உள்ளது. சொத்துரிமை சட்டம் நடை முறையில் செயலற்றதாகவே உள்ளது. அதேபோல், அரசியல் அதிகாரத்தில் பங்கு என்பது கணவர்களின் இரப்பர் ஸ்டாம்ப் என்ற அந்தஸ்தை மட்டுமே பெற்றுத் தந்துள்ளது.

எனவே, பெண்கள் உற்பத்தி சாதனங் களின் உடைமைக்கும், அரசியல் அதிகா ரத்திற்கும் சமத்துவத்திற்கும் போராட வேண்டிய உறுதிமிக்க இயக்கு சக்திகளாக உள்ளனர்.

தலித்துகள்

தமிழகத்தை பொருத்தவரை சாதி-நிலவுடைமை உருவாக்கத்திலேயே இங்கு தீண்டாமை தொடங்கிவிட்டது. தொ ழில் சார்ந்து, அடங்கமறுத்தவர்கள் மற்றும் போரில் பிடிக்கப்பட்டவர்கள், அரசு ஆதரவு சாதிகளுக்கெதிரானவர்கள் என்று தீண்டாமை சாதிகள் உருவாக்கப் பட்டன.

சித்தர்களில் தொடங்கி நந்தன் வரையிலும் கலகங்களும், மக்கள் போ ராட்டங்களும் வரலாறு நெடுகிலும் நடந்தன. பிரிட்டிசாரின் காலத்தில், அதற்கு பிறகும் தலித்துகளின் நகரம் நோக்கிய நகர்வு சாதிய நிலவுடைமையின் இன்றைய நெகிழ்வுக்கு முக்கிய காரணி களில் ஒன்றாகும்.

சாதிய ஒழிப்பிலேதான் இதர ஆதிக்க சாதி உழைக்கும் மக்களின் விடுதலையும் அடங்கி உள்ளது. தலித் மக்களின் விடுதலையும் அடங்கி உள்ளது. தமிழ் தேசிய புரட்சியின் வளர்ச்சியும் அடங்கி உள்ளது.

எனவே, தலித்துகள் இன்றைய சில சீர்திருத்தங்களின் மாயத்தோற்றத்தில் மயங்கிவிடாமல், உண்மையான அதிகா ரத்திற்கும், உற்பத்தி சாதனங்களில் உரிமையாளர்கள் ஆவதற்கும் உறுதிமிக்க இயக்குசக்திகளாக இருப்பது தவிர்க்க முடியாதது.

மதச்சிறுபான்மையினர்

நவீன பிராமணியத்தின் இந்தி, இந்து, இந்தியா என்ற மூன்று கூறுகளில் முக்கிய கூறான இந்து என்ற அடையாளத்தின் கீழ் மக்களை அணிதிரட்டி, உழைக்கும் மக்களை மோத விடுவதன் மூலம் ஆளும்வர்க்க நலனை பாதுகாக்கும் சதியாகவே, ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸால் திட்ட மிட்டு, உலகமயமாக்கலுக்கு பின் தீவிர மாக செயல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

பாபர் மசூதி இடிப்புக்கு பிறகு இந்துத்துவா பயங்கரவாதத்தின் வளர்ச்சி மிகவேகமாக உள்ளது. இதன் எதிர் விளைவாக மதச்சிறுபான்மையினரின் குறிப்பாக இஸ்லாமிய அடிப்படை வாதமும் தன்னை பலப்படுத்திக் கொள்ள முயற்சி செய்கிறது. இருப்பினும், சிறுபான்மை மக்கள் சகோதரநேயத் தையும், மனித மாண்புகளையும் காத்து வருகின்றனர்.

ஆனால், அதே சமயத்தில் இவர்கள் தங்கள் வாழ்விற்கான ஆதாரங்களையும், பாதுகாப்பையும் இழந்துவருகின்றனர் என்பதை ‘சச்சார்’ கமிட்டி அம்பலப் படுத்தியுள்ளது. இது மட்டுமல்லாமல் இந்துத்துவா பாசிசம் அரசு எந்திர மயமாகி உள்ளதும் அம்பலமாகி உள்ளது.

மேலும் இந்துத்துவா காவிகும்பல் மக்கள் விரோத பயங்கரவாத செயல் களில் ஈடுபட்டதும் அம்பலமாகி உள்ளது.

எனவே, இந்துத்துவா பயங்கரவாதத் திடமிருந்து சிறுபான்மை மக்களை பாதுகாப்பது இதர மக்களின் மற்றும் சனநாயக, புரட்சிகர ஆற்றலின் கடமை யாகும். அதே போல் தமிழ்த்தேசிய விடுதலையில் முக்கிய இயக்கு சக்திகளாக மதச்சிறுபான்மையினரை அணிதிரட்டு வதும் முக்கிய கடமையாகும்.

மீனவர்களும், பழங்குடிகளும்

தமிழகத்தில் மீனவர்கள் 35 லட்சம் பேர் இருப்பதாக கருதப்படுகிறது. அதே போல் பழங்குடிகளும் சில லட்சம் பேர் உள்ளனர். இருவருமே வரலாற்று ரீதியாக வே இயற்கையை சார்ந்து தங்களுக்கென தனித்த சமூக வாழ்க்கையை கொண்டவர் களாவர்.

இந்தியப் பெருமுதலாளி வர்க்கத் தாலும், ஏகாதிபத்தியத்தாலும் கடுமை யாக சுரண்டப்படுவதாலும் இயற்கை வளங்களை அழிப்பதால் அதாவது வன வளங்கள், கடல் வளங்கள் அழிக்கப் படுவதால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள் ளனர்.

வீரப்பன் தேடுதல் வேட்டை, நக் சலைட்டுகள் தேடுதல் வேட்டை என்ற பெயரில் போலீசின் காட்டுமிராண்டித் தனமான சித்திரவதைகளால் கடுமையாக பழங்குடி மக்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். அதே போல், சிங்கள பேரினவாத இலங்கை அரசு இதுவரை நூற்றுக் கணக்கான தமிழக மீனவர்களை சுட்டுக் கொன்றுக்கொண்டிருக்கிறது.

இவைகளினால், இவர்கள் கடும் அரசு எதிர்ப்பு சிந்தனை கொண்டவர்களாக உள்ளனர். இயல்பிலேயே உறுதியான போராட்டக் குணம் கொண்ட இவர்கள் தமிழ்தேசிய விடுதலையின் தவிர்க்க முடியாத இயக்கு சக்திகளாவர்.

பாட்டாளி வர்க்கத் தலைமையிலான மேற்கண்ட புரட்சிகர வர்க்கங்களும், புரட்சிகர சிறப்பு பிரிவினருமே தமிழ் தேசிய விடுதலையின் புரட்சிகர மக்கள் முன்னணி ஆவர்.

தமிழ்தேசிய புரட்சியின் கட்டம்

தமிழ் தேசத்தின் புரட்சிக்கான கட்டம் என்பது சோசலிசத்திற்கான இடைக் கட்டமான முந்தைய கட்டத்தையே கோருகிறது. அதாவது, மக்கள் சனநாயக புரட்சியையே முன் நிறுத்துகிறது. ஏனெ னில், தமிழகம் மற்ற மாநிலங்களை விட ஒப்பீட்டளவில் முதலாளிய வளர்ச்சி பெற்றிருப்பினும் சில முதலாளித்துவ சனநாயக பொருளாதார கூறுகளை விவசாயத்தில் செய்ய வேண்டிய தேவை உள்ளது.

எடுத்துக்காட்டாக, நிலமற்ற உழவர் களுக்கு நிலத்தை பகிர்ந்தளிப்பது என்ப தாகும். இதுமட்டுமல்லாமல், உற்பத்தி சாதனங்களையும், அரசியல் அதிகாரத் தையும் பாட்டாளி வர்க்கம் மட்டுமல் லாமல் தமிழ்தேசத்தில் உள்ள உழவர்கள் உட்பட இதர ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கங் களும், பெண்கள்-தலித்துகள்-மதச்சிறு பான்மையோர்-பழங்குடிகள்-மீனவர்களும் கைப்பற்ற வேண்டிய தேவையில் உள்ளனர்.

அதாவது, புரட்சியின் மைய கடமையான அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றுவது என்பது பாட்டாளி வர்க்கத் தலைமையிலான கூட்டு சர்வாதிகாரத்தையே கோருகிறது. எனவே, சோசலிச கூறுகளை அதிகமாகவும் சில முதலாளித்துவ சனநாயகக் கூறுகளையும் கொண்ட புதிய சனநாயக புரட்சியே தமிழ் தேசியப்புரட்சியின் கட்டமாகும்.

இக்கட்டம் முழுவதும் இதற்கான திட்டம் மாறாது. அதே சமயத்தில் முதலுடைமையின் படிப்படியான மாற்றங்கள் வேகமடைந்து கிராமப் புற சமூகம் உச்சபட்ச நெகிழ்வை அடையும் பொழுது நமது பொது திட்டத்தில் இப்பகுதிகளில் மாற்றம் இருக்கும். இது புரட்சியின் கட்டத் தை மேல்கட்டுமானத்தை சார்ந்த சில சனநாயக கூறுகளைக் கொண்ட சோச லிச புரட்சிக் கட்டமாக மாற்றும்.

ஆனால், சோசலிசப்புரட்சிக் கட் டம் என்பது இணக்கம் காண முடி யாத பகை வர்க்கங்களான முதலாளித் துவ வர்க்கத்திற்கும் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குமான போராட்ட மாகும். இது பலாத்காரத்தின் மூலமே தீர்க்க முடியும். இன்றைய கட்டத்தில் முதலாளி வர்க்கத்திற்கும்-மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்களுக்குமான முரண் பாடும்; முதலாளி-பாட்டாளி வர்க்கத் திற்குமான முரண்பாடும் அடிப்படை யாக உள்ளது.

இதில் முதலாவது முரண்பாடு முதலாளி வர்க்கத்திற்கு இணக்க மானதும் கட்டுப்பட்டதும் ஆகும். எனவே, முதலாளி வர்க்கம் தனது தேவைக்கேற்ப இம் முரண்பாட்டை மந்தமாகவும் விரைவாகவும் தீர்த்துக் கொள்கிறது. நிலக்கிழாரிய வர்க்கமும் தனது இருத்தலின் நீடிப்பிற்கேற்ப, தனது தேவையிலிருந்தும் தனது தன்மைகளை படிப்படியாக முதலா ளித்துவ தன்மைக்கு மாற்றிக்கொள் கிறது. இப்போக்கே இம்முரண் பாட்டின் பகைத்தன்மைகளை இணக்கத்துடன் தீர்த்துக் கொள்கிறது. தன்னை வர்க்க மாற்றம் செய்துக் கொள்கிறது.

எனவே, புரட்சி தள்ளிப் போகும் பட்சத்திலோ முதலுடைமை மாற் றங்கள் வேகமாக மேலோங்கும் பொழுதோ புரட்சியின் கட்டம் மாறுவது தவிர்க்க முடியாதது.

இரண்டாவது, முரண்பாடு பகைத் தன்மையின் காரணமாக பலாத்காரத் தின் மூலம் மட்டுமே தீர்க்க முடியும். இதனால் இம்முரண் பாடு புரட்சியின் இரண்டு கட்டங்களிலும் நீடிப்பது மட்டுமல்லாமல், சோசலிச சமூக நிர்மாணத்திலும் வர்க்கங்கள் இல்லா மல் போவது வரை நீடிக்கும்.

தமிழ்த்தேசிய புரட்சியின் பொது திட்டம்

தமிழ் தேசியப்புரட்சியின் பொது திட்டம் இரு பகுதிகளைக் கொண் டது. (1) தமிழ்தேசிய பொதுதிட்டம் (2) கூட்டக பொது திட்டம் ஆகும்.

தமிழ்த்தேசிய பொது திட்டத்தின் அடிப்படையிலேயே கீழ்க்கண்ட மக்கள் சனநாயக குடியரசின் கடமைகள் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.

தமிழ்த்தேச மக்கள் சனநாயக குடியரசின் கடமைகள்.

I அரசியல் கடமைகள்

(1) தமிழ்தேச மக்கள் சனநாயக விடுதலையின் மையக் கடமையான அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றிய பிறகு முதல் கடமையாக இந்திய ஒன்றிய அரசு என்ற சிறைக்கூடத் திலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டதாக அதாவது, தமிழ்தேச மக்கள் சனநாயக குடியரசை பிரகடனப்படுத்தும்.

(2) நாடாளுமன்ற முதலாளித்துவ சனநாயகம் என்ற திரைமறைவிற்கு பின்னால் உள்ள பிராந்திய இந்திய பெருமுதலாளிய வர்க்கம் மற்றும் மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்கள் கூட்டு சர்வாதிகாரத்தை தூக்கியெறிந்து, பாட்டாளி வர்க்க தலைமையிலான மக்கள் சனநாயக சர்வாதிகாரத்தை பிரகடனப்படுத்தும்.

அதாவது, பாட்டாளி வர்க்கத் தலைமையில் விவசாயிகள், குட்டி முதலாளிகள், தேசிய முதலாளிகள் உள்ளிட்ட புரட்சிகர வர்க்கங்கள் மற்றும் பெண்கள், தலித்துகள், மதச் சிறுபான்மையினர், மீனவர்கள், பழங்குடிகள் போன்ற புரட்சிகர பிரிவினரின் கூட்டு சர்வாதிகாரம் நிலைநாட்டப்படும்.

(3) முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற போலி சனநாயக முறைக்கு பதிலாக, மக்கள் சனநாயக குடியாட்சி மன்றங் கள் மூலம் கீழிருந்து மேல் நோக்கி அதிகார அலகுகள் கட்டப் படும். அதிகாரங்கள் அனைத்தும் ம.ச.குடி யாட்சி மன்றங்களுக்கு இருக்கும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளை திருப்பி அழைக்கும் உரிமை மக்க ளுக்கு உண்டு.

கீழிருந்து மேல் வரை பாட்டாளி வர்க்கத்தலைமையில் புரட்சிகர வர்க்கங்களும் புரட்சிகர சிறப்பு பிரிவினரும் மட்டுமல்லாமல், மொழிச் சிறுபான்மையினர் மற்றும் வட்டா ரங்களில் தனித் தன்மைகளும் கணக் கில் கொண்டு விகிதாச்சார பிரதிநிதித் துவம் செயல்படுத்தப்படும்.

(4) தமிழ்தேச மக்கள் சனநாயக குடியரசுக்கான புதிய அரசியல் சாசனம் மக்களின் ஒப்புதலுடனேயே இயற்றப்படும். அதாவது, மக்களின் கருத்துக்கணிப்பின் மூலம் பொது வாக்கெடுப்பிலேயே தீர்மானிக்கப் படும். முக்கிய கொள்கைகள், சட்டங்கள் மக்களாலேயே இரண்டு தடவை பொதுவாக்கெடுப்பு மூலம் தீர்மானிக்கப்படும்.

(5) அதிகாரிகள் முதல் நீதிபதிகள வரை மக்களாலேயே தேர்ந்தெடுக்கப்படுவர்.

(6) 18 வயது நிரம்பிய குடிகள் எவரும் தேர்ந்தெடுக்கவும், தேர்ந்தெடுக்கப் படவும், தேர்ந்தெடுத்தவர்களை திருப்பி அழைக்கவும் உரிமை பெற்றிருப்பர். மேலும் ஒவ்வொரு குடிகளுக்கும் கருத்துரிமை, பேச்சுரிமை, கூட்டம் கூடும் உரிமை, சங்கம் அமைக்கும் உரிமை போன்ற சனநாயக உரிமைகள் உத்தர வாதம் செய்யப்படும்.

(7) நிகழ்கால ஒடுக்குமுறையா ளர்களான இந்தியப் பெருமுதலாளிகள், மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்கள், ஏகாதிபத்தி யங்கள் ஆதரவு அரசியல் இயக்கங்கள், கட்சிகள் தடைசெய்யப்படும். இந்துத் துவா பயங்கரவாத அமைப்புகள், ஆதிக்க சாதி அமைப்புகள், பெண்விரோத அமைப்புகள் தடை செய்யப்படும். அதே சமயத்தில் இவர்களின் இதர தனிநபர் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படும்.

(8) தமிழ்த் தேச மக்கள் சனநாயக குடியரசை பாதுகாக்க மக்களை ஆயுத பாணியாக்கும்.

II பொருளியல் கடமைகள்

(1) முதலாளித்துவ தேசிய பொரு ளாதாரம் கட்டியமைப்பதற்கு பதி லாக, தமிழ்தேசிய மக்கள் சனநாயக புதிய பொருளாதார கொள்கை நடைமுறைப்படுத்தப்படும். அதா வது, இப்பொருளாதாரக் கொள்கை.

(அ) சோசலிச பொருளாதாரக் கூறுகள் பெரும்பகுதியாகவும், சிறிய பகுதி முதலாளிய பொருளாதாரக் கூறுகளைக் கொண்டதாகவும் இருக் கும்.

(ஆ) உற்பத்திசக்திகளின் கட்டுப்பா டற்ற வளர்ச்சி, பொருளாதார மையப்படுத்தல் மற்றும் அனைத்தும் மையசார்பு, கனரக இயந்திர உற்பத்தி யை முதன்மையாக்கல் என்பதற்கு மாற்றாக;

கட்டுப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சி, பரவலாக்கும் தற்சார்பு பொருளாதாரம், இலகு ரக உற்பத்தியை முதன்மையாக்கல் போன்ற பொருளாதாரமே அடிப் படையாக இருக்கும்.

(இ) இலாபநோக்கில் இயற்கையை அழிக்கும் முதலாளித்துவ அழிவுப் பொருளாதாரத்திற்கு மாற்றாக; இயற்கையுடன் இயைந்த கட்டுப் படுத்தப்பட்ட பொருளாதார முறை நடைமுறைப் படுத்தப்படும்.

அதாவது, இயற்கையில் மறு உற்பத்தி சுழற்சிக்கு உட்படுத்த வாய்ப்புள்ள சூரிய ஒளி, காற்று, நீர், தாவரம் போன்றவற்றை வாழ்வா தாரங்களாக கொண்டு சமூகத்தின் தேவையின் பெரும்பகுதியை நிறை வேற்றிக் கொள்வது, அறிவியல் ஆய்வு களை இக்கோணத்தில் முனைப்புடன் மேற்கொள்வது என்பதாகும்.

மேலும், மறுசுழற்சிக்கு உட்படாத கனிம வளங்களை மிகவும் எல்லைக் குட்பட்டே பயன்படுத்துவது. (எ.டு) அபாய மற்றும் கடின உழைப்பை தவிர்க்க, கல்வி, மருத்துவம், அறிவியல் சோதனை போன்ற மிகமுக்கிய தேவைகளில் பயன்படுத்துவது, மற்றவைகளை படிப்படியாக மறு உற்பத்தி சுழற்சியின் மூலம் இயற்கை ஆதாரங்களில் தீர்த்துக் கொள்வது என்பதாகும்.

(ஈ) மக்களின் தேவைக்கேற்ற உற்பத்தி, உற்பத்தியின் தேவைக்கான உழைப்பு, உழைப்பிற்கேற்ப ஊதியம், சமவேலைக்கு சமஊதியம்.

மேற்கண்ட நான்கு கூறுகளே தமிழ்தேச மக்கள் சனநாயக குடி யரசின் புதிய பொருளாதார கொள் கையின் முக்கிய அடிப்படைக் கூறுகளாகும்.

(2) இந்திய மற்றும் தமிழக அரசுகள் உலக வங்கி போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்களுடன் போட்டுள்ள அனைத்து வகையான ஒப்பந்தங்களும் எவ்வித நிபந்தனையின்றி இரத்து செய்யப்படும்.

(3) பிராந்திய இந்திய பெருமூலதனம் மற்றும் ஏகாதிபத்தியங்களின் நிதிமூல தனங்கள் மற்றும் சொத்துக்கள் இழப் பீடின்றி கைப்பற்றப்படும்.

(4) அதிகார வர்க்க மூலதனத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் பொதுத்துறை தொழில் நிறுவனங்கள், நிதி நிறுவனங் களும் சமூக உடைமையாக்கப்படும். இதன் வர்க்கத்தன்மை மாற்றியமைக்கப் பட்டு மக்கள் சனநாயக குடியரசின் கீழ் நிர்வகிக்கப்படும்.

(5) எட்டு மணி நேர வேலை நடை முறையாக்கப்படும். 6மணி நேர வேலை இலக்காக கொள்ளப்படும்.

(6) சிறு தொழில்களும், தேசிய தொழில்களும் ஊக்குவிக்கப்படும்.

(7) மண்டல ஏற்றத்தாழ்வுகள் கணக்கில் எடுக்கப்பட்டு பின்தங்கிய பகுதிகளுக்கு தனிக்கவனம் செலுத்தப் படும்.

(8) மக்கள் சனநாயக குடியரசின் தேவைகளை கணக்கில் கொண்டு ஏற்றுமதி - இறக்குமதி கொள்கை கடைப்பிடிக்கப்படும்.

(9) மக்களின் கருத்திற்கிணங்க ஒரேமாதிரியான வரிவிதிப்பு முறை உருவாக்கப்படும்.

(10) அனைவருக்கும் வேலை உத்தரவாதம் அளிக்கப்படும். சிறப்பு பிரிவினரான பெண்கள். தலித்துகள், மதச்சிறுபான்மையினர், மீனவர்கள், பழங்குடிகளுக்கான இடஒதுக்கீடு பின்பற்றப்படும். மாற்றுத்திறனாளிகள், அரவாணிகள் போன்ற சிறிய பிரிவி னருக்கு நிபந்தனையற்ற முன்னுரிமை விரும்பிய வாய்ப்புகளில் அளிக்கப்படும்.

(11) வெளிதேசங்கள் மற்றும் நாடுகளிலுள்ள தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந் தவர்கள் இங்கு தொழில் தொடங்க அனுமதிக்கப்படுவர்.

விவசாயத்துறை

(1) இந்திய பெரு முதலாளிகள், ஏகாதிபத்தியங்கள், மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்களின் பண்ணைகள், தோட்டங்கள் பறிமுதல் செய்யப் படும். இவைகள் வரையறுக்கப்பட்ட அளவில் கூட்டுப் பண்ணைகள் ஆக்கப்படும்.

(2) மூலதன-சாதி-நிலக்கிழார்களின் நிலங்கள், கோவில் மற்றும் மடத்து நிலங்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு, “உழுபவனுக்கே நிலம் சொந்தம்” என்ற அடிப்படையில் குத்தகைதாரர் களுக்கும் (பெருங்குத்தகைதாரர், எதிர்குத்தகைதாரர் நீங்கலாக) நிலமற்ற கூலி, ஏழை விவசாயிகளுக்கு நிலம் பகிர்ந்தளிக்கப்படும். இவை படிப்படியாக கூட்டுப் பண்ணை களாக மாற்றப்படும்.

(3) தமிழகத்தை பொருத்தவரை நில உடைமை உரிமையில் 85 சதவீதத் திற்கும் மேலான சிறு, குறு, நடுத்தர விவசாயிகளின் சிக்கலே தமிழக விவசாயத்தின் முக்கிய சிக்கலாகும். நிலம் துண்டுபடுதல் என்பது உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சிக்கு மிகப்பெரும் தடையாக உள்ளது. உற்பத்திச் சக்தியின் வளர்ச்சி என்பது நிலக்குவி தலை கோருகிறது. எனவே, நிலஅளவு வரையறுக்கப்பட்ட கூட்டுப் பண் ணைகள் விவசாயிகள் விருப்பத்தின் பேரில் தொடக்கம் முதலே உருவாக் கப்படும். மூலதனம் மற்றும் உற்பத்தி கருவிகளுக்கான கூட்டுறவுகளும் உருவாக்கப்படும்.

(4) பணக்கார உழவர்களின் நிலங்கள் பறிமுதல் செய்யப்படாது. குத்தகை நிலச் சிக்கல் அவர்களின் சொந்த நிலவுடைமை யின் அளவிலிருந்து தீர்க்கப்படும்.

(5) விவசாயத்தில் நிகழ்கால கடும் உடல் உழைப்பு தவிர்க்கப்பட்டு நவீன கருவிகள் பயன்படுத்தப்படும். அதே சமயத்தில், இயற்கை சார்ந்த மண்வளம், சத்துவளம், வீரிய வித்துகள் முதலியவை அறிவியல் மெய்ப்பித்தல் மூலம் படிப்படி யாக நடைமுறைப்படுத்தப் படும்.

(6) சாதிச்சுரண்டல்கள், ஒப்பந்தடிமை, நவீன கொத்தடிமை போன்ற கொடுமை யான உழைப்புச் சுரண்டல்கள் ஒழிக்கப் படும்.

(7) சாதி, பாலின வேறுபாடின்றி சமக்கூலி 6மணி நேரபணி நடைமுறை யாக்கப்படும்.

(8) நவீன பெரிய அணைகட்டுகள், என்பதற்கு மாறாக, சிறிய நீர்த்தேக்கங் கள் மற்றும் பாரம்பரிய பாசன முறைகள் அறிவியலுடன் மேம்படுத்தப்படும்.

கால்நடை வளர்ப்பு

(1) கால்நடை வளர்ப்பில் உள்ள ஏகபோகங்கள் ஒழிக்கப்படும். மூலதன-நிலக்கிழார்கள் பெருமுத லாளிகள் மற்றும் ஏகாதிபத்தி யங்களின் பண்ணைகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு கூட்டு பண்ணை யாக்கப்படும்.

(2) கால்நடை வளர்ப்போர்கள் கூட்டு பண்ணையை அமைக்க அனைத்து விதமான உதவிகளும் செய்யப்படும். அதே சமயத்தில் தனிப்பண்ணைகள் இருக்கவும் அனு மதிக்கப்படும். கூட்டுறவுகள் முறைப் படுத்தப்படும்.

(3) முதலாளித்துவ இலாபநோக்கில் செய்யப்படும் அனைத்துவிதமான செயற்கையான தீவனங்கள் மற்றும் மருந்துகள் தடை செய்யப்படும். இயற்கை சார்ந்த கால்நடை வளர்ப்பே அனுமதிக்கப்படும்.

(4) கால்நடைகளை உழைப்பில் ஈடுபடுத்துவது தடை செய்யப்படும்.

வனத்துறை:

(1) வனத்தை ஆக்கிரமித்திருக்கும் பெருமுதலாளிகள், ஏகாதிபத்தியங் களும் வெளியேற்றப்படுவர்.

(2) பழங்குடிகளின் அரை தொல்குடி உற்பத்தி முறையிலிருந்து நேரிடையாக கூட்டு பண்ணைகள் முறைக்கு கொண்டு போகப்படும். தேவையான நவீன முறைகள் படிப் படியாக அறிமுகப் படுத்தப் படும்.

(3)பழங்குடிகளுக்கு தனிக்கவனம் செலுத்தப்பட்டு அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் மேம்படுத்தப்படும். கூட்டுறவுகள் அமைக்கப்படும்.

(4) வட்டங்கள்தோறும் சராசரி காடுகள் வளர்ப்பு கட்டாயமாக்கப்படும்.

மீனவத்துறை

(1) இந்திய பெருமுதலாளிகள் மற்றும் ஏகாதிபத்தியங்களின் கடல் சார்ந்த நிறுவனங்களும், மீனவம் சார்ந்த நிறுவனங்களும் சமூக உடை மையாக்கப்படும்.

(2) மீனவர்களின் கூட்டுறவுகளை முறைப்படுத்துதல், புதியதாக உரு வாக்குதல் என்பதன் மூலம் மீனவர் களின் வாழ்க்கை திட்டவட்ட படுத்தப்படும்.

(3) முதலாளித்துவத்தின் இயற்கையின் மீதான தாக்குதலின் ஒருபகுதியாக கடல் வள ஆதாரங்கள் மாசுபடுவதும், அழிவதும் தடுத்து நிறுத்தப்படும். கடல் வளங்கள் பாதுகாக்கப்பட்டு ஆதாரங்கள் வளர்த்தெடுக்கப்படும்.

III பண்பாட்டுத்துறை

(1) நவீன பிராமணியம், தமிழ்த் தேசிய பிராமணியமான நவீன வெள்ளாளியம் போன்ற பிற்போக்குத் தனமான கருத்தியல்களுக்கெதிரா கவும் காலனிய, ஏகாதிபத்திய சீரழிவு பண்பாடுகளுக்கெதிராகவும், சீர்திருத்தவாதத்திற்கெதிராகவும் தொடர்ந்து மக்கள் சனநாயக பண்பாட்டு இயக்கங்கள் நடைபெற வேண்டும். முதலாளிய தனிஉடை மை, தனிநபர்வாத சிந்தனைகளுக்கு மாற்றாக கூட்டுச் சிந்தனை, கூட்டு செயல்பாடு, கூட்டு வாழ்க்கை என்ற சிந்தனை போக்கை ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். இவை பல பண்பாட்டு புரட்சிகளின் அங்கமாக தொடர்ந்து நடைபெற வேண்டும்.

(2) அனைத்துவிதமான பாகுபாடு களும் அதாவது, பாலின, சாதி, மத, இன, பிரதேச பாகுபாடுகளும் ஒழிக்கப்பட்டு அனைத்து மக்களுக்கும் சமஉரிமை வழங்கப்படும்.

(3) ஒடுக்கப்பட்ட சிறப்பு பிரிவினாó அனைத்து தளங்களிலும் முன்னிலையில் பங்குபெற சிறப்பு கவனம் செலுத்தப் பட்டு வளர்த்தெடுக்கப்படுவர்.

(4) நிகழ்கால கல்விமுறை ஒழிக்கப் பட்டு ஆரம்பக் கல்வி முதல் ஆராய்ச்சி கல்வி வரை அறிவியல்பூர்வமான கல்வி வழங்கப்படும். இது அனைவருக்கும் இலவசமாகவும், கட்டாயமாகவும், தாய்மொழியிலும் அளிக்கப்படும்.

(5) தேசிய மொழிச் சிறுபான்மை யினருக்கு தாய்மொழிக் கல்வி உத்தர வாதமும், ஆட்சி மொழி பாதுகாப்பும் வழங்கப்படும்.

(6) மருத்துவம், சுகாதாரம் அரசே பொறுப்பெடுத்துக்கொள்ளும். குழந்தைகள், முதியோர்கள் பராமரிப்பும் அரசே ஏற்றுக் கொள்ளும்.

(7) போலி இந்து மத அடையாளங்கள் நீக்கப்படும். மதம் என்பது தனிநபர் உரிமையாக அங்கீகரிக்கப்படும்.

IV. அயலகக் கொள்கைகள்

(1) இந்திய ஒன்றிய அரசின் அனைத்து மக்கள் விரோத ஒப்பந்தங்களையும் இரத்து செய்வது.

(2) நேருவின் அய்ந்துநெறிக் கொள்கையை (பஞ்சசீலம்) அனைத்துலக உறவுகளில் கையாள்வது. அதாவது, (அ) நாடுகளின் சுயாட்சி உரிமையையும் பிரதேச ஒருமைப்பாட்டையும் மதித்தல்.

(ஆ) ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்தல்.

(இ) நாடுகளின் உள்விவகாரங்களில் தலையிடாது இருத்தல்.

(ஈ) சமத்துவ அடிப்படையில் பரஸ்பர நலன்களை அமைத்தல்.

(உ) சமாதான சகவாழ்வைக் கடை பிடித்தல்.

(3) உலகில் நடக்கும் ஒடுக்குமுறைக் கெதிரான போராட்டங்களுக்கு ஆதரவு அளிக்கும்.

கூட்டக பொது திட்டம்

(1) இந்தியாவில் உள்ள இதர தேசிய இனங்கள் மற்றும் பழங்குடி களுடன் இணைந்து, இந்திய ஒன்றிய அரசை வீழ்த்தி, தமிழ்தேசிய விடுதலையை உறுதிப்படுத்துவ தாகும்.

(2) விடுதலை பெற்ற மக்கள் சனநாயக மற்றும் சோசலிச குடியரசு களின் கூட்டரசை உருவாக்குதல், ஒவ்வொரு குடியரசும் மக்களின் பொது வாக்கெடுப்பின் மூலம் விருப்பத்துடன் இணைவது, தனியே பிரிந்து போவதென்றால் மக்களின் பொதுவாக்கெடுப்பின் மூலமே பிரிந்து போவது என்ற நடைமுறையை கொண்டிருக்கும்.

(3) கூட்டரசின் பணிகளை, வரலாற்றில் அதிகபட்ச தேசிய உரிமை களை நடைமுறைபடுத்திய சோவியத்தின் (முன்னாள்) அனுபவத்திலிருந்து அதன் சரி, தவறுகளிலிருந்து பெறப்பட்ட படிப்பினைகளினடிப்படையில், அனைத்து குடியரசுகளின் விருப்பத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

(4) தெற்காசிய கூட்டரசை படைப்பதை நோக்கமாக கொள்வது. அதற்கான ஒருங்கிணைப்பை உருவாக்கு வதன் மூலம், இந்திய பிராந்திய ஏகாதிபத்தியத்தின் அனைத்து வேர்க்கால் களையும் வெட்டி எறிவது என்பதாகும்.

புரட்சியின் மூன்று மந்திரக்கோல்கள்

மேற்கண்ட திட்டங்களை நடை முறைப்படுத்துவது என்பது தோழர் மாவோ உரைத்த கட்சி, அய்க்கிய முன்னணி, படை என்ற மூன்று மந்திரக் கோல்கள் மூலமே சாத்தியமாகும்.

மேற்கண்ட திட்டத்தின்படி தமிழ் தேசிய பாட்டாளி வர்க்க கட்சி, தமிழ் தேசிய அய்க்கிய முன்னணி, தமிழ்தேசிய மக்கள் விடுதலை படை கட்டப்பட வேண்டும்.

இன்று தமிழகத்தில் புரட்சிகர சக்திகள் சிதறுண்டு இருக்கும் நிலையில் அவர்களை இணைத்து ஒருங்கிணைந்த ஒரே பாட்டாளி வர்க்க கட்சி கட்டப் படுவதே தனது முதல் லட்சியமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

தமிழ்த்தேசிய பாட்டாளி வர்க்க கட்சியானது சோவியத், சீன பின்ன டைவுகளிலிருந்து படிப்பினைகளை பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும். கட்சி யானது அரசியல் தலைமை தர வேண்டும். மக்களுக்கான அமைப்பு, நடைமுறை என்பது மக்கள் முன் னணி, மக்கள் படையின் மூலமே செயல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

கட்சியானது அதிகாரத்தில் நேரிடை யாக பங்கு பெறக்கூடாது. கட்சியில் 3ல் 1பகுதியினரே அதிகாரத்தில் பங்கு பெற வேண்டும். அதுவும் சுழற்சி முறையில் இருக்க வேண்டும். கட்சியின் முதன்மைப் பணி மக்களை இறுதி லட்சியத்திற்கு தயார்படுத்துவதே, எனவே, புரட்சிக்கு முன் அரசியல் அதிகாரத்திற்கு தயார் படுத்துவதும், புரட்சிக்குப்பின் பண் பாட்டு புரட்சிகளில் தொடர்ந்து ஈடுபடுவதுமே கட்சியின் முதன்மைப் பணிகளாகும்.

எனவே, பாட்டாளி வர்க்க கட்சி என்பது அதிகாரத்தின் மூலம் மட்டுமே சமூகத்தை மாற்றுவது என்பதற்கு பதிலாக, புரட்சிக்கு பின்னும் அரசை கண்காணிப்பது, மக்களை பல பண் பாட்டு புரட்சிகளின் மூலம் மாற்றி யமைப்பது என்பதே ரசிய, சீன படிப்பினைகளில் முக்கியமானதாக இருக்கும்.

தமிழ்த்தேசிய மக்கள் சனநாயக அய்க்கிய முன்னணியானது, பாட் டாளி வர்க்கத்தலைமையில் இதர புரட்சிகர வர்க்கங்களையும் புரட்சிகர பிரிவினரையும் கொண்ட பரந்து பட்ட மக்கள் திரளினரைக் கொண்ட மக்கள் சனநாயக முன்னணியை ஏற்படுத்துவதே இதன் கடமையா கும்.

இதில் இன்றைய தமிழக சூழலை கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். ஒருபக்கம் புரட்சிகர குழுக்களும், இதர குட்டி முதலாளிய அமைப்பு களும் முக்கியமாக சாதி-நிலவுடைமை சிந்தனைகளில் சிக்கி உள்ளனர். அதாவது, சாதி இனக் குழுவாதத் திலும், நிலக்கிழாரிய பிளவு வாதத் திலும் சிக்குண்டுள்ளனர்.

மறுபக்கம், இவர்களின் பலவீனம் காரணமாகவும், 90களில் ஏற்பட்ட சோவியத்தகர்வு, பின் நவீனத்துவ சிந்தனைகளின் தாக்கத்தால் எண் ணற்ற ‘பாளையக்கார அமைப்புகள்’ உருவாகியுள்ளன. இவைகள் அமைப்பு விரோத போக்கை கொண் டுள்ளன. தனிநபரை முன்னிறுத்தி கலைப்புவாத பிழைப்புவாதத்தை செயல்படுத்துகின்றனர்.

எனவே, ம.ச.அ, முன்னணி இவர்க ளுடன் ஒற்றுமை-போராட்டம்-ஒற்றுமை என்ற அடிப்படையில் ஒருங்கிணைக்க முயற்சி செய்யும் அதே வேளையில், பரந்துபட்ட மக்களை நேரிடையாக அணிதிரட்டுவதையே தனது முதல் கடமையாக கொள்ள வேண்டும். முன்ன ணியே பாட்டாளி வர்க்க தலைமையில் அரசியல், அதிகாரத்தை கைப்பற்றும் மக்கள்திரள் வடிவமாகும்.

தமிழ்த்தேசிய மக்கள் படையை பொருத்தவரை, தமிழ்த்தேசிய விடுதலையின் அதிகாரத்தை கைப்பற்றுவதில் தீர்மானகரமான பங்கை ஆற்றும். இது மக்கள்திரள் எழுச்சி என்ற முன் நிபந் தனையுடன் உருவாகும். குழு,புழு, என்ற பிற்போக்கு வடிவங்களில் இல்லாமல் மக்கள் படை என்ற பாட்டாளி வர்க்க வடிவத்திலேயே உருவாகும். “ஆயுத போராட்டம்” என்று சிறுபிள்ளைத்தனமான வடிவத்தில் இல்லாமல் தொடக்கம் முதலே மக்கள் யுத்தம் என்ற மக்கள் திரள் வழியின் உயர்ந்த போர் வடிவத்தில் தொடங்கும்.

பாட்டாளி வர்க்க கட்சியானது அரசியல் தலைமை மட்டுமல்லாமல், அனைத்திற்கும் அடிப்படை அமை ப்பு வடிவமாகும். அய்க்கிய முன்ன ணியே முதன்மையான மக்கள் திரள் அமைப்பு வடிவமாகும். மக்கள் படையே புரட்சியின் தீர்மான கரமான அமைப்பு வடிவமாகும்.

மேலும், இந்திய அளவில் ஒருங் கிணைந்த செயல்பாட்டுக்கு கூட்டக கட்சி (Federal party), கூட்டக முன்னணி, தேவையின் அடிப்படையில் கூட்டுபடை உருவாக்கப்பட வேண்டும். இந்த மூன்று மந்திரகோல் களும் மக்கள் திரள் வழியை அடிப்படை யாகக் கொண்டே செயல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

கட்சியானது, இத்திட்டத்தினடிப் படையில் மூலஉத்திகளை வகுக்கும். இடைக்கட்டம்-குறிப்பான திட்டங் களின் மூலம் தனது செயலுத்திகளை வகுத்துக் கொண்டு நடைமுறைக்கு செல்லும்.

கருத்தியல் தளத்தில் தாக்குதல் உத்தி

இந்திய ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்தியலான நவீன பிராமணியம் மற்றும் சீர்திருத்தவாதம், தமிழக ஆதிக்கச் சக்திகளின் கருத்தியலான நவீன வெள்ளாளியமும் நாம் முதன்மையாக தாக்குதல் தொடுக்க வேண்டிய கருத்தியலாகும்.

அதேபோல், புரட்சிகர முகாமில் திருத்தல்வாதமும், சீர்திருத்தவாதமும் தீவிர தாக்கத்தை கொண்டுள்ளன. சீர்திருத்தவாதம் ஆதிக்கத்தை செலுத்து கிறது. சமூகங்களின் வளர்ச்சிப் போக்கை காண்பதிலும், மக்களை அணிதிரட்டு வதன் வடிவிலும், நடைமுறை உத்தி களிலும் தீவிர ஆதிக்கத்தை செலுத்து கின்றன.

அறிவுமறுப்பியம் அடிப்படையா கவும், வரட்டுகோட்பாட்டுவாதம் (Dogmatism) இணைந்தும் பெரும் பாலான தவறுகளை தோற்றுவிக்கின்றன. இவைகளுக்கெதிராக ஒற்றுமை-போரா ட்டம்-ஒற்றுமை என்ற அடிப்படையில் கறாரான கருத்தியல் போராட்டத்தை நடத்த வேண்டும்.

அதே போல், பெரியாரியம், அம்பேத்காரியத்தை பொருத்தவரை அதன் அரசியல் பொருளாதார தவறுகளை விமர்சிக்கும் அதே வேளை யில்,கருத்தியல் தளத்தில் ஆளும் வர்க்க கருத்தியலான பிராமணியத் தின் மீது பெரியாரும் அம்பேத்காரும் மிகச்சரியாகவே தாக்குதல் தொடுத் தனர் என்பதை முன்கொண்டு செல்ல வேண்டும். இவர்களின் கருத்துக்கள் ஆளும் வர்க்கத்தால் ஒதுக்கப்படும் அதே சமயத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நம்பிக்கைக்குரியவைகளாக உள்ளது என்பதையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.

அதே சமயத்தில், இக்கருத்தியல்களை காட்டி உருவான அரசியல் தரகர்களை யும், பெரு முதலாளிகளையும் எவ்வித தயவு தாட்சயமின்றி தாக்குதல் தொடுக்க வேண்டும். இத்தலைமைகளின் சந்தர்ப்ப வாதம் மற்றும் பிழைப்புவாதத்தை அம்பலப்படுத்த வேண்டும்.

அதேபோல் குட்டி முதலாளித்துவ அமைப்புகளின் தலைமையை அம்பலப் படுத்தி தனிமைப்படுத்துவதும், அதன் அணிகளை ஒற்றுமை-போராட்டம்-ஒற்றுமை எனற அடிப்படையில் அய்க்கி யப்படுத்த வேண்டும்.

புரட்சியின் பாதை

புரட்சி என்பது சமாதானத்தின் மூலமே அடைந்துவிட முடியும் என்று குருசேவிய திரிபுவாதம் முன்வைத்தது. அதை அடியொற்றி இந்திய கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியும். மார்க்சிஸ்ட் கட்சியும் நாடாளுமன்ற வடிவத்தின் மூலமே மாற்றத்தை கொண்டுவரமுடியும் என்று திரிபுவாதப் பாதையை தேர்ந்தெடுத் தனர்.

ஆனால், இத்திரிபுவாத பாதையை முறியடித்து, இந்திய மார்க்சிய-லெனினிய கட்சி பலாத்கார பாதையை முன்வைத்தது. இதுவே, இந்தியா வில் உள்ள புரட்சிகர குழுக்களின், கட்சிகளின் புரட்சியின் பாதையாக உள்ளது. தமிழ் தேசிய மக்களின் சனநாயகப் புரட்சியும் பலாத்காரப் பாதையின் மூலமே வெற்றி அடைய முடியும்.

குறிக்கோள்;

தெற்காசிய மண்டலத்தில் பலமான ஒருங்கிணைந்த கூட்டரசை அமைப் பதும், ஏகாதிபத்தியத்தை உலகிலிருந்து ஒழித்து கட்ட உதவுவதும், உலகம் முழுவதும் சோசலிச ஒருங்கிணைப்பை உருவாக்குவதும் பொதுவுடைமை சமூகத்திற்கு மாறிச்செல்வதும் என்ற உயர்ந்த குறிக்கோளை தமிழ் தேசிய பாட்டாளி வர்க்க கட்சி கொண்டி ருக்கிறது.

Pin It

இந்திய நிலவியலரசியல் (Geopolitics) எல்லைக்குட்பட்ட இவ்விரு பகுதிகளிலும் இரு மகத்தான போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. ஒன்று நேபாளத்தில் தேசிய சனநாயகத்திற்கான போராட்டம். மற்றொன்று ஈழத்தில் தேசிய விடுதலைக்கான போராட்டம். நம்மை சாட்சியாகக் கொண்டு நடைபெற்ற இப்போராட்டங்களில் நேபாளம் 250 ஆண்டுகளாக மன்னனின் கொடுங்கோல் ஆட்சியை வீழ்த்தி வெற்றி கண்டது; ஈழம் சிங்கள இனவெறி அரச பயங்கரவாதத்திடம் வரலாறு காணாத தோல்வியைத் தழுவியது. இவ்விரண்டு வெற்றி தோல்விகளையும் நமது வெற்றி தோல்விகளாகக் கருதி படிப்பினைகளைப் பெறுவதே அவற்றின் விலைமதிப்பற்ற தியாகத்திற்கு செலுத்தும் மரியாதையாக இருக்கும். இரண்டையும் ஒப்பிடுவதற்கான ஒரே காரணம் அவை இந்திய விரிவாதிக்க அரசின் ஆதிக்க பரப்புக்குள் உள்ளன என்பதும் இந்திய அரசின் தலையீட்டால் அவை வெவ்வேறு முடிவுகளை எட்டியுள்ளன என்பதும்தான்.

வல்லாதிக்க வல்லூறுகளும் விடுதலை இயக்கங்களும்

இந்திய அரசின் தலையீடு வியப்புக்குரிய வகையில் நேபாளத்திலும் ஈழத்திலும் எதிரெதிர் தன்மை கொண்டதாக இருந்தது. நேபாளத்தில் முடியாட்சி ஒழிப்புக்கு ஆதரவு அளிக்காவிட்டால் நேபாளம் சீனாவின் பக்கம் சென்றுவிடும் என்று சொல்லி மாவோயிஸ்டுகளுக்கு ஆதரவு அளித்த இந்திய அரசு, இலங்கையில் தமிழின அழிப்புக்கு ஆதரவு அளிக்காவிட்டால் இலங்கை, சீனாவின் பக்கம் சென்று விடும் என்று சொல்லி ஆதரவு அளித்தது. நேபாளத்தில் தேசிய சனநாயகத்திற்கு ஆதரவு; ஈழத்தில் தேசிய விடுதலைக்கு எதிர்ப்பு; இப்படி முரண்பட்ட தலையீட்டுக்கு இந்தியா சொல்வது போல் சீனாதான் காரணமா? ‘சீனா நீதி அநீதி என்ற வரைமுறைகள் இன்றி ஏகாதிபத்திய செங்கோலை கையில் எடுத்தது, பதிலுக்கு இந்தியா தேசப் பாதுகாப்பு அஸ்திரத்தை கையில் எடுத்தது’ என்பது இந்திய அரசாதரவு ஊடக முழக்கம்.

சீனாவின் நோக்கம் என்ன? உலக சண்டியராவதன் பகுதியாக ஆசிய சண்டியராவது. இந்தியாவின் நோக்கம் என்ன? தெற்கு ஆசிய சண்டயராவது, இரண்டுக்கும் இடையிலான பிராந்திய வல்லாதிக்க போட்டியில் எதிரியை ஒவ்வொரு அரங்கிலும் தோற்கடிப்பது என்பதே இரண்டின் குறிக்கோளாகும். மியான்மரில் இராணுவ ஆட்சி நடந்தால் என்ன? நேபாளம், பூட்டானில் மன்னராட்சி நடந்தால் என்ன, அவற்றின் கவனம் எல்லாம் அவை தமது ஆதிக்க வரம்புக்குள் நடக்கிறதா? இல்லையா? என்பதுதான்.

அரசதிகாரப் போட்டியில் போராடும் இரு பிரிவில் எதன் கை மேலோங்குகிறதோ அதனை தற்காலிகமாக ஆதரிப்பது; நீண்டகால நோக்கில் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்து தனது ஆதிக்க பரப்பை விரிவு செய்வது என்பதே இவற்றின் அணுகுமுறை. இந்தியா சீனா மட்டுமின்ற உலக வல்லாதிக்கங்களின் அணுகுமுறையும் இதுதான். நிலவுகிற அரசுகளுக்கு இடையே ஏற்கனவே இந்த சித்து வேலையை நீண்ட காலமாகவே செய்து வருகின்றன. ஆனால் அவை நிலவுகிற அரசுக்கு எதிரான விடுதலை இயக்கங்களின் கை ஓங்கினால் அவற்றை தயக்கமின்றி ஆதரிப்பது இல்லை. அவை தமது முதலாளிய வர்க்க நலன்களுக்கு எதிரானது என்பதால் தயக்கம் காட்டுகின்றன. ஆனால், அவை தம் வல்லாதிக்க நலனுக்கு உதவும் என்ற நிலை இருந்தால் மட்டுமே ஆதரிக்கின்றன.

சோவியத் யூனியன் அதன் புரட்சிகர தன்மையை இழக்கும் வரை உலகில் ரீதியான போராட்டங்களுக்கு அரசியல், இராணுவ, பொருளாதார உதவிகளை செய்து வந்தது. அதற்கு பின்பும் சரி, முன்பும் சரி நீதிநெறிகள் அற்ற வல்லாதிக்க நெறி மட்டுமே கோலேச்சி வருகிறது. இன்று மக்களின் விடுதலைப் போராட்டங்கள் தீவிரவாதம், பிரிவினைவாதம், பயங்கரவாதம் போன்ற எளிமையான சட்டகங்களுக்குள் அடையாளப்படுத்தப்பட்டு நெரிக்கப்படுகின்றன. செப்டம்பர் 11, 2000க்கு பிறகு தீவிரவாதம் என்ற பதம் எல்லாம் ஓரங்கப்பட்டு பயங்கரவததம் என்ற ஒற்றைப்பதம் உலகமயமாக்கப்பட்டது. விடுதலைப் புலிகள், நேபாள மாவோயிஸ்டுகள் உள்ளிட்ட அனைத்து இயக்கங்களும் பயங்கரவாத இயக்கங்களாக அறிவிக்கப்பட்டன. இத்தகைய சூழலில்தான் விடுதலை இயக்கங்களும், புரட்சிகர இயக்கங்களும் வல்லாதிக்க முரண்பாட்டை தமக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இது விடுதலையின் தவிர்க்கவியலாமை.

நேபாளம்

நேபாளத்தில் இந்தியா நேரடி அரசியல் பொருளாதார ஆதிக்கம் கொண்டுள்ளது. இந்திய நேபாள நட்புறவு ஒப்பந்தத்தை நேபாள மக்கள் அடிமைச் சாசனமாகவே கருதுகின்றனர். நேபாள மன்னர் பிரேந்திராவை அரண்மனை படுகொலை செய்து ஞானேந்திராவை பதவியில் அமர்த்தியது இந்திய உளவுத் துறை. தன் கைத்தடி அரசை வைத்து சீனாவோடு நேபாளத்தை நெருங்க விடாமல் செய்து வந்தது. சீனா அக்கறை காட்டிய விசயம் இதுதான். நேபாளத்தில் இந்தியாவையும் அதன் அடிவருடிகளையும் அகற்றுவதில் சீனாவின் நலன் அடங்கியிருக்கிறது.

உள்நாட்டில் மன்னன் மட்டுமின்றி காங்கிரசு உள்ளிட்ட மற்ற அரசியல் கட்சிகளும் இந்திய அடிவருடிகளாகவே இருந்தன. இந்நிலைமையில் தான் ‘முடியாட்சியை ஒழிப்போம்’ என்ற முழக்கத்தை வெளிப்படையாக முன்வைத்து மாவோயிஸ்டுகள் மக்களை திரட்டினர். 40 அம்ச திட்டம் ஒன்றை மக்கள் முன்வந்து அணிதிரட்டலைச் செய்தனர். நாடெங்கும் ஆதரவு அலை பெருகியது. முடியாட்சியின் கொடிய அடக்குமுறையும் இராணுவ ரீதியான “ரோமியோ நடவடிக்கையும்” மாவோயிஸ்டுகளை ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு தள்ளியது. ஆயுதம் தங்கிய இயக்கமும், வெற்றி மேல் வெற்றி குவித்து விடுதலை பிரதேசங்களை நிறுவியது. இந்நிலைமை முடியாட்சிக்கு கடும் நெருக்கடியை கொடுத்தது. இந்திய ஆலோசனைப்படி முடியாட்சியும் இருக்கும்; பாராளுமன்ற சனநாயகமும் இருக்கும் என்ற “இரட்டைத்தூண் கொள்கையை” மன்னன் முன்வைத்தான். மாவோயிஸ்டுகள் முடியாட்சி ஒழிப்பில் உறுதியாக இருந்தனர். இந்நிலை மாவோயிஸ்டுகளுக்கு மகத்தான அரசியல் சாதகத்தை அளித்தாலும் மிக முக்கியமான சிக்கல் ஒன்று இருந்தது. அது உள்நாட்டு எதிரியையும் வெளிநாட்டு எதிரியையும் தனிமைப்படுத்துவது என்பதாகும்.

உள்நாட்டில் மன்னனுக்கு காங்கிரசு, யூஎம்எல் உள்ளிட்ட 7 கட்சிகளின் ஆதரவு இருந்தது. இருந்தாலும் இக்கட்சிகள் முடியாட்சிக்கு எதிரான மக்களின் கிளர்ச்சியை கண்டு அஞ்சி “சனநாயகக் குடியரசு” என்ற முழக்கத்தை எழுப்பத் தொடங்கின. இம்முரண்பாட்டை மாவோயிஸ்டுகள் அடையாளம் கண்டனர். இதனை மேலும் விரிசல் ஆக்குவதன் மூலம் மன்னனை தனிமைப்படுத்த முடியும் என தீர்மானித்தனர். ஆனால் 7 கட்சிகளும் மாவோயிஸ்டுகளை ஆதரிக்கவில்லை.

சர்வதேச ரீதியில் மன்னனுக்கு முழு ஆதரவு அளித்தது இந்தியாவும் அமெரிக்காவும்தான். இந்த கூட்டணியை தனிமைப்படுத்த வேண்டி இருந்தது. சீனாவும் ரஷ்யாவும் இந்த கூட்டுக்கு எதிரான நடவடிக்கையை ஆதரித்தது. ஆனால் மாவோயிஸ்டுகளை வெளிப்படையாக ஆதரிக்கவில்லை. இதனை தீவிரமாக பரிசீலித்த மாவோயிஸ்டுகள் 7 கட்சி மற்றும் சர்வதேச நாடுகளோடு வெளிப்படையான அணிசேர்க்கைக்கு மடை திறக்க முடிவு செய்தனர். அதுவரை மாவோயிஸ்டுகள் பாட்டாளி வர்க்க தலைமையிலான மக்கள் சனநாயக குடியரசு என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்து வந்தனர். இதனை உள்நாட்டு முதலாளித்துவ கட்சிகளான 7 கட்சிகளும் சர்வதேச அளவிலான எல்லா முதலாளித்துவ அரசுகளும் கடுமையான எதிர்த்தன. இதுவே மாவோயிஸ்டுகளின் முதன்மை கவனத்திற்குரிய அம்சமானது.

நேபாள சனநாயக புரட்சியின் மூலவுத்தி இலட்சியமான மக்கள் சனநாயக குடியரசு என்ற முழக்கத்தை தற்காலிகமாக திரும்பப் பெற்றனர். அதற்கு பதிலாக நேபாளத்தில் உள்ள அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் இணைந்த (முதலாளித்துவ) ‘சனநாயக குடியரசு’ அமைப்போம் என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்தனர். அதனை வெற்று முழக்கமாக மட்டுமின்றி நடைமுறைப்படுத்தவும் செய்தனர். உள்நாட்டு தரகு வர்த்தகம் மற்றும் அதன் அரசியல் கட்சி தலைவர்களிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட நிலங்களைத் திரும்ப அளித்தமை போன்ற நடவடிக்கைகளின் மூலம் அவர்களின் அவநம்பிக்கையை போக்கினர். அதன்பின் அணிசேர்க்கை தலைகீழாக மாறியது. நேபாள காங்கிரசு உள்ளிட்ட 7 கட்சிகளும் மன்னனை அதோகதியில் விட்டுவிட்டு மாவோயிஸ்டுகளுடன் இணைந்து 8 கட்சி கூட்டணியாயின.

சர்வதேச அளவில் சீனா, ரசியா, ஐரோப்பிய யூனியன் ஆகியவை தயக்கமின்றி ஆதரித்தன. இந்தியாவிற்கு பெருத்த ஏமாற்றம். தனது எடுபிடியான நேபாள காங்கிரஸ் கட்சி மன்னனை கைவிட்டு மாவோயிஸ்டுகளுடன் சேர்ந்து கொண்டது மட்டுமில்லாமல் தான் வைத்த “இரட்டைத் தூண்” கொள்கையையும் கைவிட்டது என்பதால் விரக்தி அடைந்தது. கடைசியில் இரட்டைத்தூண் கொள்கை மன்னனோடு சேர்ந்து அநாதையாகி தனிமைப்பட்டது. மாவோயிஸ்டுகளின் முழு செயலுத்தித் திட்டமும் வெற்றியடைந்தது. மன்னர் அதிகாரம் பறிக்கப்பட்டு அரசியல் நடைபிணமானார். இறுதியில் இந்தியா வேறு வழியின்றி சனநாயக குடியரசை ஆதரித்தது. இந்த ஒட்டுமொத்த அரசியல் அணிசேர்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் மாவோயிஸ்டுகளின் தெளிவான அரசியல் பார்வை மற்றும் செயல் உத்தித் திட்டத்தால் வெற்றி பெற்றது.

நேபாளத்தில் சனநாயக குடியரசை ஆதரிக்க வேண்டும்; இல்லாவிட்டால் அது சீனாவின் பக்கம் சென்று விடும் என்று முடிவு எடுத்து மாவோயிஸ்டுகளை ஆதரித்த இந்தியா, இலங்கையை ஈழத்தை ஆதரிக்க வேண்டும்; இல்லாவிட்டால் அது தனக்கு பாதகமாக முடியும் என்று ஏன் முடிவு எடுக்கவில்லை?

ஈழம்

நேபாள மாவோயிஸ்டுகளைவிட பன்மடங்கு வலிமையான நீண்ட போராட்ட அனுபவம் வாய்ந்த தரைப்படை, கடற்படை, வான்படை என வரலாற்றில் முத்திரை பதித்த ஒரு மாபெரும் விடுதலை இயக்கம், உலகில் தன்னிகரில்லா போர் உத்திக்காரர் என்று சிங்களத் தளபதி ஒருவரால் போற்றப்பட்ட தலைவரால் வழி நடத்தப்பட்ட இயக்கம் எப்படித் தோற்றது? உள்நாட்டு எதிரியை தனிமைப்படுத்துவது, வெளிநாட்டு எதிரியை தனிமைப்படுத்துவது என்ற உத்தியில் ஈழத்தின் அனுபவம் என்ன?

உள்நாட்டைப் பொறுத்தவரை சந்திரிகா ஆட்சி காலத்தில் 2002-2004 வரையிலான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தை காலம் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவில் விடுதலைப்புலிகளுக்கு அரசியல் களத்தை திறந்துவிட்ட காலம். சனாதிபதியாக இருந்த சந்திரிகாவும் பிரதமராக இருந்த ரணில் விக்ரமசிங்கேவும் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதில் எதிரெதிராக முரண்பட்டிருந்த காலம். அமைதிப் பேச்சின் மூலம் தீர்வு என்ற நிலைப்பாட்டிற்கு ஆதரவு - எதிர்ப்பு என்ற அடிப்படையில் சிங்கள அரசியல் கட்சிகளிடையே பிளவு ஏற்பட்டிருந்த காலம். அமைதி பேச்சுவார்த்தை என்பதும் அரசியல் யுத்தம் என்கிற வகையில் மோதிக் கொள்ளும் இருவரில் யார், யாரை தனிமைப்படுத்தி நம்மை பலப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தே அவர்களின் எதிர்கால வெற்றி அமையும்.

ரணில் ஒரு புறம் “இலங்கையில் அமைதியை ஏற்படுத்தி விட்டேன்; பொருளாதாரத்தை சீரமைக்கப் போகிறேன் உதவுங்கள்” என்று கூறி பல மில்லியன் டாலர்களையும் நெருக்கத்தையும் மேற்குலகிடமிருந்து சம்பாதித்துக் கொண்டார். இராணுவத்தை பலப்படுத்தினார். மறுபுறம் புலித்தலைவர்களிடையிலான முரண்பாட்டை பயன்படுத்தி கருணாவை வைத்து புலிகளின் கிழக்கு மாகாண பலத்தை வீழ்த்தினார். பேச்சுவார்த்தையை அதிபர் சந்திரிகா முடிவுக்கு கொண்டு வந்தபோது தோல்வியுள்ள ரணில், சிங்கள அரசுக்கு பல வெற்றிகரமான அடித்தளங்களை விட்டுச் சென்றிருந்தார். ரணில் அரசு வடகிழக்கில் சுய அதிகாரமுடைய இடைக்கால நிர்வாகம் என்ற புலிகளின் கோரிக்கையை இறுதிவரை கொள்கை அளவில் கூட அங்கீகரிக்கவில்லை.

ரணிலால் தாங்கள் ஏமாற்றப்படுவதாக உணர்ந்த புலிகள் மற்றுமோர் அரசியல் தவற்றைச் செய்தனர். தமிழரோடு நடந்த குறைந்தபட்ச சமாதான முயற்சிகளையும் எதிர்த்து நின்ற ராசபக்சே, ஜே.வி.பி., ஜாதிக ஹெல உறுமய என்ற இனவெறிக் கூட்டணி வெற்றிபெறும் வகையில் தேர்தலை புறக்கணித்து ரணிலைத் தோற்கடித்தனர். மொத்தத்தில் சமாதானகாலம் சர்வதேச அளவிலும் உள்நாட்டு அளவிலும் விடுதலைப்புலிகளுக்கு பலத்த இழப்பை ஏற்படுத்தியது. தான் போட்ட அடித்தளத்தில் நின்று தான் ராசபக்சே வெற்றி பெற்றார் என்ற ரணிலின் கூற்று கவனிக்கத்தக்கது.

ராசபக்சே பதவி ஏற்ற 7ம் நாள் தனது வெளியுறவு அமைச்சரை இந்தியாவிற்கு அனுப்பி உறவை பலப்படுத்தினார். இந்திய-சீன முரண்பாட்டை புரிந்து கொண்ட ராசபக்சே ஏற்கனவே சந்திரிகாவின் காலத்தில் சீனாவுடன் இருந்த உறவை பலப்படுத்தி நெருக்கமடைந்தார். அதைக் காட்டியே இந்தியாவிடம் இலங்கைக்கு உதவுவதில் இருந்த துளியளவு தயக்கத்தையும் துடைத்தழித்து போர்க்களத்திற்கே இழுத்து வந்தார். தவிர பாகிஸ்தான், இசுரேல் மற்றும் பல சர்வதேச நாடுகளையும் அணி சேர்த்துக் கொண்டார். இது சர்வதேச அரங்கில் புலிகளுக்கு மிகப் பாதகமாக அமைந்தது.

இந்திய அமைதிப்படையின் நேரடியான ஆக்கிரமிப்பும் அமைதிப் படையின் ஜெனரலாக இருந்து சதீஷ் நம்பியார் சந்திரிகா காலந்தொட்டு இலங்கை இராணுவ ஆலோசகராக இருந்து வருவதும் யாழ்ப்பாணத்தை புலிகள் முற்றுகைவிட்டபோது இந்தியா “போர்க் கப்பலை அனுப்பத் தயார்” எனச் சொன்னதும் சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தத்தை இலங்கையுடன் போட்டுள்ளதும் 15 ஆண்டுகளுக்கு மேல் புலிகளை தடை செய்து வைத்திருப்பதும் ஆணித்தரமாக ஒன்றைப் பறைசாற்றி வந்தது. அது இந்தியாவிடமிருந்து எதிர்பார்க்க ஒன்றுமில்லை என்பதைத்தான்.

ராசபக்சே ஹிட்லர் பாணி இன அழிப்பை தொடங்கியபோது புலிகளின் தலைமை உள்நாட்டு நிலைமையில் இருந்து போர் உத்தியை வகுக்காமல் அயல்நாடுகளின் தலையீடுகளை எதிர்பார்த்து போர் உத்தியை வகுத்தது. ஈழத்தின் ஆயுதப் போராட்டமும் துவக்கம் முதற்கொண்டு அதன் அச்சாக விளங்கிய கெரில்லாப் போர் முறையை பயன்படுத்தி செயல் உத்தி ரீதியான வலிந்த தாக்குதலை (Tactical offensive) மேற்கொண்டு தம்மை தற்காத்துக் கொள்ளவில்லை.

மாறாக இந்திய பாராளுமன்றத் தேர்தல் மாற்றத்தால் சாதகமான தலையீடு நடக்கும்; அமெரிக்கா தலையிடும் என்றெல்லாம் நம்பி முழுத்தற்காப்பு போர் உத்தியை வகுத்தது என்பது எதிரிக்கு சாதகமாகிப் போனது. ராசபக்சே, தான் பிரபாகரனாக இருந்தால் கெரில்லா போர் உத்தியை பயன்படுத்தி இருப்பேன் என்று பகடி செய்ததில் வெற்றித் திமிரும் விசயத்தில் உண்மையும் இருந்தது. எந்த ஒரு விடுதலை இயக்கமும் தனது சொந்த நிலைமைகளின் பலாபலன்களின் அடிப்படையில் திட்டமிட வேண்டுமே ஒழிய புற ஆதரவை அடிப்படையாகக் கொண்டு திட்டமிடக் கூடாது. அது தோல்வியை தரும். வடக்கில் புலிகளால் அமைக்கப்பட்ட மிகச்சிறந்த நிர்வாக கட்டமைப்புகள் உலகின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. அதை பாதுகாக்க அவர்கள் தலையிடுவார்கள் என்று புலிகளின் தலைமை மிகைமதிப்பீடு செய்தது. அது முதலாளித்துவ அரசுகள் மீதான குட்டி முதலாளிய நல்லெண்ண மதிப்பீட்டின் ஈடுசெய்ய முடியாத தவறாக அமைந்துவிட்டது.

புலிகள் தம்மளவில் சிங்கள ஜனநாயக சக்திகள், இடதுசாரிகள், மலையகத் தமிழர்கள், முஸ்லிம் தமிழர்கள் ஆகியோரோடு வலுவாக ஒன்றுபட்டு சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்திற்குள் சந்தர்ப்பவாதமாக ஜனநாயகம் பேசும் பிரிவுக்கும் சிங்கள பேரினவாத பிரிவுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை தீவிரப்படுத்தி, பிளவுபடுத்தி பேரினவாதிகளை தனிமைப்படுத்த அரசியல் தந்திரத்தை தொடக்கத்திலிருந்து மேற்கொள்ளவில்லை. முஸ்லிம் தமிழர்களை எவ்வித பண்பாட்டு தொடர்போ உறவோ இல்லாத சிங்கள தரப்பிற்கு தள்ளியது புலிகளின் கடும் தவறாகும். சுமார் 70 ஆயிரம் முஸ்லிம் தமிழர்களை யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேற சொன்ன பிறகு புலிகளின் மாவீரர் பட்டியலில் முஸ்லிம்கள் இடம் பெறவில்லை. மத அடிப்படைவாத குழுக்கள் தோன்றுவதற்கும் அதுவே அடிப்படையானது.

மலையகத் தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமை கோரிக்கை ஈழப் போராட்டத்தின் பகுதியாக இல்லை. சமாதான காலத்தில்கூட இதற்கான கொள்கை ரீதியான அணுகுமுறையோ முயற்சியோ இல்லை. போராளி இயக்கத் தலைவர்களின் அரசியல் துரோகங்களை அம்பலப்படுத்தி தனிமைப்படுத்தும் அணுகுமுறையைவிட அவ்வியக்கங்களை அழித்தொழிக்கும் முறையையே இறுதி வரை கடைப்பிடித்து வந்தது. இதில் அவ்வியக்கங்களின் செயல் வீரர்கள் நூற்றுக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டனர். இது தமிழர் ஒற்றுமையை குலைத்து போராட்ட வலிமையை குறைத்தது. மொத்தத்தில் புலிகள் ஐக்கிய முன்னணி தந்திரத்தை தொடக்கத்திலிருந்தே கோட்பாட்டுப் புரிதலிலிருந்து அணுகவில்லை. நடைமுறை ரீதியாகக் கூட பயன்பாட்டுவாத அணுகுமுறையில் சில நேரங்களில் ஐக்கியத்தை கடைபிடித்திருந்தாலும் அடிப்படையில் மாற்றம் இல்லை.

விடுதலைப்புலிகளின் வீரம் செரிந்த மகத்தான போராட்டம் ஆரம்பம் முதலே சில அடிப்படையான அரசியல் மற்றும் அமைப்புரீதியான பலவீனங்களைக் கொண்டிருந்தது. தொடக்கத்திலிருந்தே நிலக்கிழாரிய பிளவுவாத மோதலில் சிக்கிக் கொண்டமை, அமைத்துறையில் சனநாயகக் கட்டமைப்பு இல்லாமை, அரசியல் பலவீனம், இராணுவவாதம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அரசு, ஏகாதிபத்தியங்கள் குறித்த தெளிவான பாட்டாளி வர்க்க நிலைப்பாடு இல்லாமை, அரசுகளின் முதலாளித்துவ காரியவாத காய்நகர்த்தல்களுக்கு எதிராக பலவீனமான குட்டி முதலாளிய காரியவாத அணுகுமுறையை கைக்கொண்டமை ஆகியனவாகும். முதலாளி வர்க்கத்திற்கும் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான குட்டி முதலாளிய பார்வை உண்மையில் ஊசலாட்டமான தெளிவற்ற நிலைப்பாட்டையே எடுக்க நிர்ப்பந்திக்கிறது. அதுதான் இந்திய அரசின் விரிவாதிக்கபண்பை அதன் ஆளும் வர்க்க நலனை அறுதியிட்டு எல்லைக் கோடை வரையறுத்து அணுகாமல் இந்திய நாடாளுமன்ற தேர்தல் மாற்றங்களை எதிர்பார்த்து காத்திருந்த தவறின் நிலைக்களன். அதுதான் அமெரிக்க-இந்திய கூட்டணியின் ஏகபோக நலனை அறியாமல் ஒபாமாவின் மாறுபட்ட அணுகுமுறையை எதிர்பார்த்தமைக்கும் நிலைக்களன் ஆகும்.

விடுதலைப்புலிகளின் அன்னியோன்யமான தமிழக ஆதரவு தலைமைகளில் அனைவரும் இந்திய அரசு குறித்த முதலாளித்துவ தப்பெண்ணங்களிலும் நல்ல எண்ணங்களிலும் மூழ்கி கிடப்பவர்கள். அவர்களின் பயன்பாட்டு வரம்பை தீர்மானிக்காமல் அவர்களையே மலைபோல் நம்பினர். இவையெல்லாம் வீரம்செரிந்த விடுதலைப்படை தோற்றதன் அரசியல் பலவீனங்கள் என்பதே நமது மதிப்பீடு.

இந்த ஒப்பீட்டு படிப்பினை என்பது கம்யூனிச இயக்கங்கள் எல்லாம் சரி; மற்ற விடுதலை இயக்கங்கள் அனைத்தும் தவறு என்று நிறுவ முயலும் முயற்சியும் அல்ல. இது பகுதிகளிலும் வேறுபட்ட சூழ்நிலையை பொருட்படுத்தாமல் நமது எதிர்பார்ப்பை சுமத்தும் முயற்சியும் அல்ல. அடிப்படையில் எதிரிகளையும் நண்பர்களையும் சரியாக வரையறுத்து தெளிவான அரசியல் யுத்தத்தை தொடுக்காத எந்தவகை இயக்கமும் தோல்வியை தழுவும் என்ற படிப்பினையையும் அதற்கு உதவும் அனைத்து கோட்பாடுகளையும் உள்வாங்கிச் செயல்படுதல் வெற்றிக்கு உதவும் என்ற படிப்பினையையும் பெறுவதே இதன் நோக்கம். அதிலும் அரசை எதிர்த்த எந்த ஒரு விடுதலை இயக்கமும் அரசு ஒழிப்புக் கோட்பாடான மார்க்சிய கோட்பாட்டை புறந்தள்ளுவதும் மிகப்பெரிய பலவீனமாகும். மார்க்சிய கோட்பாடு என்பது வேறு; மார்க்சியத்தின் பெயரால் மகுடி வித்தை காட்டுவோர் என்போர் வேறு என்ற தெளிவு இருந்தால் நலம்.

இப்பின்னணியில் இந்தியப் போக்கு ஒன்றைப் பரிசீலிப்போம். இந்தியாவில் குறிப்பிடத்தக்க சக்தியாக கருதப்படும் மாவோயிஸ்ட் கட்சி “ஆயுதப் போராட்டம் நடத்தும் இயக்கங்களோடு மட்டுமே ஐக்கிய முன்னணி அமைப்போம்” என்று பிரகடனப்படுத்தி உள்ளது. சனநாயகப் புரட்சி என்பது பாட்டாளிகள், உழவர்கள், சிறுமுதலாளிகள், தேசிய முதலாளிகள் ஆகிய வர்க்கங்களின் கூட்டுப் புரட்சி என்று கூறும் இக்கட்சி ஆயுதப் போராட்டத்தை ஐக்கிய முன்னணிக்கு நிபந்தனையாக்குவதன் மூலம் இந்திய அளவிலான எதார்த்தத்தை முற்றிலுமாக புறந்தள்ளுகிறது.

உண்மையில் ஐக்கிய முன்னணிக் கொள்கை என்பது ஏகாதிபத்திய - நிலஉடைமை எதிர்ப்பில் உடன்படும் மேற்கூறிய வர்க்கங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கட்சிகள், அமைப்புகள், சங்கங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றுபடுத்துவதாகவே இருக்க முடியும். மாவோயிஸ்ட் கட்சியோ ஆயுதப் போராட்டத்தை நிபந்தனையாக்குகிறது. பிறகு வடகிழக்கு மற்றும் காஷ்மீரின் ஆயுதப் போராட்ட அமைப்புகளை தவிர்த்து ஒன்றுபட அதற்கு வேறு இயக்கங்கள் இல்லை. உண்மையில் இவை தவிர்த்த இந்தியப் பகுதியே மிகப்பெரும் பொருண்மையைக் கொண்டது. இது அப்பட்டமான குறுங்குழுவாத கொள்கையாகும். ஆயுதம் தாங்கிய புரட்சியானது ஆயுதம் தாங்கிய எதிர் புரட்சியை தொடக்கத்திலிருந்தே எதிர்கொள்கிறது என்று சீன நிலமையில் இருந்து மாவோ வரையறுத்த ஐக்கிய முன்னணி உத்தியை அப்படியே நகல் எடுப்பதன் விளைவு இது.

ஆயுதமே தன்னியல்பில் புரட்சிகரமானது இல்லை. நிறுவனமயமான அரசுக்கெதிராக பாட்டாளி மக்களிடம் இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் அவர்களின் எண்ணிக்கை பலம் மட்டுமே என்ற மார்க்சின் கூற்றுக்கும் மாவோயிஸ்டுகளின் ஆயுதப் போராட்ட வடிவ வழிபாட்டுக்கும் எந்த உறவும் இல்லை. ஒட்டுமொத்த மக்களையும் கிளர்ந்தெழ வைக்காமல் நிலவுகிற அமைப்பை மாற்றி அமைப்பது சாத்தியமில்லை. நேபாளமும் ஈழமும் நம் கண் திறக்கட்டும்.

“எதிரியை புரிந்து கொள், உன்னையும் புரிந்து கொள், உன்னால் தோல்வியின் பயமின்றி நூறுமுறை சண்டையிட முடியும்”. - சன் ஷு வு 

- தங்கப் பாண்டியன்

Pin It

க்கள்திரள் பங்கேற்பை மறுக்கும் எந்தவொரு போராட்டமும் ஒழிக்கப்பட்டுவிடும் என்பதற்கு அண்மைய எடுத்துக்காட்டுகள் கண்ணெதிரே இருக்கின்றன. ஒன்று ஈழம், மற்றொன்று லால்கர்.

இந்திய மாவோயிஸ்ட் கட்சியை ஆதரித்து அதன் நிலைப்பாடுகளை வெளியிடுகின்ற People’s Truth என்ற Bulletin எண் 7ல் (செப். 2009) “தமிழீழ போராட்டமும் அதன் படிப்பினைகளும்” என்ற தலைப்பிட்ட கட்டுரையில் “விடுதலைப்புலிகளின் தோல்வியும் படிப்பினைகளும்” என்ற குறுந்தலைப்பில் “மக்களே வரலாற்றைப் படைப்பவர்கள்” என்ற மாவோவின் கூற்றை மேற்கோள் காட்டி “மாவீரர்களே வரலாற்றை படைப்பவர்கள்” என்ற விடுதலைப் புலிகளின் அணுகுமுறையை விமர்சித்து... “புலிகள் நடத்திய ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்திலோ மக்கள் வெறும் ஆதரவாளர்கள் மட்டும்தான் ... மக்கள் மட்டுமே வரலாற்றை உண்மையாக உருவாக்குபவர்கள் என்ற உலகம் முழுவதும் போராடும் மக்களின் அனுபவத்திலிருந்து கிடைக்கப்பெற்ற வரலாற்று ரீதியான உண்மையையும் எவ்வளவுதான் போர்க்குணம் உள்ளதாக இருப்பினும் நீண்டகால தன்மை கொண்டதாக இருப்பினும் இந்த வரலாற்று அனுபவங்களிலிருந்து திசை விலகுவது தவிர்க்க முடியாதபடி தோல்வியை ஏற்படுத்தும் என்பதை உள்வாங்குவதில் விடுதலைப் புலிகள் தோல்வியடைந்தனர். ...” என இரவீந்திரன் எழுதியுள்ளார்.

இது அப்படியே இந்திய மாவோயிஸ்ட் கட்சிக்கு பொருந்தும். அது எவ்வாறு என்பதைப் பார்ப்போம்.

லால்கர் பழங்குடி மக்களுடைய போராட்டம் இன்றுவரை யிலும் ஆதரிக்கப்பட வேண்டியதே. மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் மீதான அரசு அடக்குமுறையையும் கடுமையாக கண்டிக்கப் பட்டு அதற்கு எதிராக களத்தில் இறங்க வேண்டிய தருணம் இது. இதில் எந்தக் கேள்விக்கும் இடமில்லை.

இந்திய மாவோயிஸ்ட் கட்சி மக்கள்திரள் வழியை புறக்கணித்து மேற்கொண்ட இராணுவவாத செயலினால் விளைந்த அரசு அடக்குமுறையை எதிர்த்து லால்கர் மக்கள், மக்கள் திரள் வழியில் திரண்டு அதை பின்வாங்க வைத்து 6 மாதங்களாக வெற்றிகரமாக போராடிக் கொண்டிருந்த வேளையில் அதை மீண்டும் இராணுவவாத வழியிலேயே சிதைத்து அந்த மக்கள்மீது அரசு அடக்குமுறை ஏவப்படுவ தற்கு பிரதான காரணமாகி விட்டது. எனினும் இந்திய மாவோயிஸ்ட் கட்சியின்மீது தொடுக்கப்படும் அரசு அடக்குமுறைக்கு எதிராக இயன்ற அளவு அனைத்தையும் செய்யவேண்டிய தருணம் இது.

முதலாவதாக, இந்திய மாவோயிஸ்ட் கட்சியானது. நவம்பர் 2008ல் மேற்குவங்க முதலமைச்சர் புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யா பயணம் செய்த தடத்தில் இரண்டு காரணங்களுக்காக கண்ணிவெடிகளை வெடிக்க வைத்தது. அவையாவன: புத்ததேவ், அரசு அடக்குமுறையை ஏவுகிறார். (2) இந்தியப் பெரு முதலாளி ஜிண்டால் அமைக்கின்ற சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலம் அமைக்கப்படக் கூடாது.

மக்கள் விரோத முதலமைச்சர் இறப்பது பற்றி மக்களுக்காக இருப்போருக்கு வருத்தம் இருக்கப் போவதில்லை. ஆனால் அத்தகைய முதலமைச்சருக்கு எதிராக மக்கள்திரள் வழியில் மேற்கு வங்கத்தில் போராட்டங்கள் எதையும் இந்திய மாவோயிஸ்ட் கட்சி நடத்தவில்லை.

மேலும் முந்நாளைய மக்கள்யுத்தக் கட்சியானது 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பேயே புத்ததேவுக்கு மரண தண்டனையை அறிவித்துவிட்டது. இந்த 10 ஆண்டுகளில் அவருக்கு மரண தண்டனையை வழங்குவதை நியாயப் படுத்தும் வகையில் மக்கள்திரள் போராட் டம் எதையும் முந்நாளைய மக்கள் யுத்தக் கட்சியோ இந்நாளைய மாவோயிஸ்ட் கட்சியோ நடத்தவேயில்லை.

அடுத்து, சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம் (சி.பொ.ம.) அமைக்கப்படுவதற்கு எதிராக போராட்டம் எதையும் நடத்தவில்லை. மாறாக, இந்தியாவில் ஹரியானா, மஹாராஷ்டிரா, ஓரிசா ஆகிய இடங்களில் மக்கள்திரள் வழியில் பெரிய அளவில் சி.பொ.ம. அமைக்கப்படுவதற்கு எதிராக நடைபெற்று வருகின்றன.

ஒரிசாவில் தென்கொரிய தொழிற்கழகமான போஸ்கோ அமைக்கவுள்ள சுரங்கம், தொழிற்சாலை, துறைமுகம் ஆகியவற்றிற்கு எதிராக 5 ஆண்டுகளாக வெற்றிகரமாக நடைபெற்று இன்றுவரையிலும் அந்தத் தொழிற்கழகம் தோல்வியை சந்தித்து இதற்காக எதையும் செய்ய இயலாமல் திண்டாடி வருகிறது. அரசு அடக்குமுறை ஏவப்பட்டும் பலன் இல்லை. இப்பகுதியில் பொது வாக்கெடுப்பை நடத்துவதென ஒரிசா மாநில அரசாங்கம் ஜனவரி 2010 3ஆம் வாரத்தில் முடிவெடுத்துள்ளது.

அதே ஒரிசாவில் டாடா அமைப்பதாக இருந்த ஒரு பெரிய இராட்சச தொழிற்சாலை திட்டத்தை எதிர்த்து ஆண்டுக்கணக்கில் போராட்டம் நடந்ததால் டாடா அந்தத் திட்டத்தையே அண்மையில் கைவிட்டு விட்டது.

மஹாராஷ்டிராவில் ரிலையன்ஸ் அமைக்கவுள்ள சி.பொ. மண்டலத்தை எதிர்த்த போராட்டத்தில் மக்கள், பொது வாக்கெடுப்பை நடத்த நிர்ப்பந்தித்து மாவட்ட ஆட்சியர் அதை வேறுவழியில்லாமல் செய்தார். அதில் ரிலையன்சுக்கு எதிராகவே அதிக வாக்குகள் பதிவாயின. ரிலையன்ஸ் சில அடிகள் பின்வாங்கி சில சலுகைகளைஅளிக்க முன் வந்துள்ளது.

இதனால் இந்தச் சி.பொ. மண்டலத்திற்கு புதுப்பித்தல் அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை.

அடுத்ததாக, பி.எஸ். குல்கர்னி பூனாவில் அமைக்க உள்ள சி.பொ. மண்டலத்திற்கும் உள்ளூர் உழவர்களிடமிருந்து கடும் எதிர்ப்பு இருக்கிறது. இந்த சி.பொ. மண்டலத்திற்கான இறுதி அறிவிக்கை கூட இதனால் தள்ளிப் போகிறது.

சட்டீஸ்கர் பாஜக அரசாங்கம் அந்த மாநிலத்தில் 3 சி.பொ. மண்டலங்களை அமைக்க தீர்மானித்து 25-30 கிராமங் களைச் சேர்ந்த 7000 ஏக்கர் விவசாய நிலங்களை கையகப் படுத்த உத்தரவிட்டது. பின்னர் உழவர்களின் போர்க்குணமிக்க போராட்டத்தினால் இந்த சி.பொ. மண்டலங்களை அமைப்பதை தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது. இந்த சி.பொ. மண்ட லங்களை எதிர்த்து மக்களை திரட்டவே இல்லை மாவோயிஸ்ட் கட்சி. முதலமைச்சருக்கு எதிராக கண்ணிவெடியையும் வைக்கவே இல்லை.

அடுத்ததாக, மாவோயிஸ்ட் கட்சி மிகவும் பலமாக உள்ள பஸ்தர் மாவட்டத்தில் டாடா - எஸ்ஸார் குழுமம் பைலாடிலாவில் இரும்புத் தாதுவை வெட்டியெடுத்து குழாய் வழியாக விசாகப்பட்டினம் வரை கொண்டு செல்வதற்காக 375 கி.மீ. அளவுக்கு குழாயை அமைத்து விட்டது.

லால்கரில் இருப்பதைவிட இம்மாவட்டத்திலும் ஒட்டுமொத்த சட்டீஸ்கர் மாநிலத்திலும் பலமாக இருக்கும் மாவோயிஸ்ட் கட்சியானது இவற்றை எல்லாம் தடுக்க மக்களை ஏன் திரட்டவில்லை? இந்த 375 கி.மீ. குழாய்க்கோ முதலமைச்சருக்கோ கண்ணிவெடியை வைக்கவே இல்லை.

இவ்வாறு ம.தி.வழியில் போராடுவதற்கு மாறாக இராணுவவாத வழியில் கண்ணி வெடிவைத்து ஜிண்டால் கம்பெனியை அமைக்கவிடாமல் செய்துவிடலாம் என மாவோயிஸ்ட் கட்சி நம்புகிறது.

இந்திய மாவோயிஸ்ட் கட்சியானது சி.பொ. மண்டலத்திற்கு எதிரான மக்கள்திரள் வழியிலான போராட்டங்களுக்கு பதிலாக இத்தகைய வடிவத்தையே மேற்கொண்டது.

மக்கள் திரள் வழி மற்றும் போராட்டங்களின் முக்கியத் துவம் பற்றி முந்நாளைய மக்கள் யுத்தக் கட்சி, மாவோயிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் மையம் (MCC) இந்நாளைய இந்திய மாவோயிஸ்ட் கட்சி ஆகியவற்றின் ஆவணங்கள் என்ன கூறுகின்றன என்பதைப் பார்ப்போம்.

“நமது கட்சியானது நமது மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சிக்கான பாதையாக நாடாளுமன்ற பாதைக்கு எதிராக ஆயுதப் போராட் டமே ஒரே பாதை என சரியாக வகுத்தது. ஆனால் நாம் ஆயுதப் போரட்டப் பாதையுடன் இதர போராட்ட வடிவங்களை குழப்பிக் கொண்டோம்...”

இதர போராட்ட வடிவங்களும் அமைப்பு வடிவங்களும் (மக்கள்திரள் போராட்டமும் மக்கள்திரள் அமைப்பு களும்) இன்றியமையாதவை. அவை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ புரட்சிகரப் போருடன் இணைக்கப் பட வேண்டும். நாம் ஆயுதப் போரட்ட வடிவத்தை ஒரே போராட்ட வடிவமாக தவறாக மேற்கொண்டோம்.

ஸஆதாரம்: “கடந்த காலத்தை தொகுத்து ஆயுதப் போராட் டப் பாதையில் வெற்றிகரமாக முன்னேறுவோம்” (சுய-விமர் சன மீளாய்வு); வெளியீடு - மையக் குழு, (இந்தியக் கம்யூ னிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட் - லெனி னிஸ்ட்) (மக்கள் யுத்தம்) ; 22. 4. 1980; பிரசுரிப்பு-டிசம்பர் (1984); ஆங்கிலப் பிரதி)]

“.... மக்கள்தான் பலமான கோட்டை - இரும்பினாலான கோட்டை என்று மிக வேகமாக நாம் கூறிய நேரத்திலும் நடைமுறையில் அவர்களை அணிதிரட்டி உறுதிப்படுத்தும் அவசியத்தை உணரத் தவறினோம். மேலும் வெகுஜன ஸ்தாபனங்கள், ஆயுதப் போராட்டத்திற்குத் தடைகள் என்று கருதினோம். அதன் விளைவாக போராட்டத்தின் கடந்த பத்தாண்டின்போது மக்கள் தங்களுடைய தயார்நிலை, உணர்வு ஆகியவற்றின் வளர்ச்சிக்கு உகந்த வகையில் உறுதிப்படுத்துவதற்கு வசதி அளித்து இருக்கக் கூடிய போராட்ட வடிவங்கள், ஸ்தாபன வடிவங்கள் ஆகிய இரண்டு சம்பந்தப்பட்ட மட்டிலும் முழுக்க, முழுக்க எதிர்மறையான ஒரு அணுகுமுறையை நாம் மேற்கொண்டோம். அந்த அளவில், மக்களிடையே ஊடுருவுவதிலும் அவர்களை முதலாளித்துவ, குட்டி முதலாளித்துவ, திருத்தல்வாத செல்வாக்கு ஆகியவற்றில் இருந்து அவர்களை வெளிக்கொண்டு வருவதிலும் அவர்கள்மேல் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் மேலாதிக்கத்தை நிறுவுவதிலும் நமது கடமையின் பங்கை நிறைவேற்ற நாம் தவறினோம்.”

(மேலே பார்த்த சுய- விமர்சன மீளாய்வு, பக். 33-34)

இந்த மீளாய்வு அறிக்கை இந்தத் தவற்றை சீர்செய்வதற்கான வழியை இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறது.

“வெகுஜன ஸ்தாபனங்களின் முக்கிய நோக்கம் புரட்சிக்கு மக்களை அணிதிரட்டுவதாகும். மக்கள் முறையாக அணி திரட்டப்படாதவரை, புரட்சி வெற்றிகரமாக மாற முடியாது. புரட்சியின் வெற்றிக்கு ஒரு பலமான கம்யூனிஸ்ட் கட்சி நீடிப்பது ஒரு நிபந்தனையாக இருப்பது போல், ஒரு பலமான மக்களின் ஸ்தாபனமும் ஒரு முன்நிபந்தனை யாகும். கடந்த காலத்தில் இந்த விஷயத்தில் நாம் செய்த தவறுகளை நாம் உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்....”

(மேலே பார்த்த ஆவணம், பக். 59)

மேலே பார்த்த இரு பத்திகளில் உள்ளவை கடைப்பிடிக்கப்படவேயில்லை என இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட் -லெனினிஸ்ட்) (மக்கள் யுத்தம்) 1995-ல் நடத்திய அனைத்திந்திய சிறப்பு மாநாட்டின் அரசியல் - அமைப்பு மீளாய்வு அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது.

அடுத்ததாக

“...மக்கள்திரள் அமைப்புகள் மற்றும் இயக்கங்களில் நம்மிடையே சில குறைபாடுகள் உள்ளன. அவையாவன:

1. திறமையாகவும் ஆக்கப்பூர்வமாகவும் மக்கள்திரள் அமைப்புகளையும் இயக்கங்களையும் கொண்டு செல்லும் திறமையான செயல்வீரர்கள் இல்லாமை.

2. மக்கள் திரள் இயக்கங்களை தொடர்ச்சியாக கொண்டு செல்வதற்கான உடனடி நிகழ்ச்சி நிரல் இல்லாமை

3. மக்கள்திரள் அமைப்புகளின் கொள்கை அறிக்கை மற்றும் விதிப்படி, அமைப்பு கட்டமைப்பு மேற்கொள்ள திட்டமின்மை...”

(ஆதாரம் :- இந்திய மாவோயிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் மையத்தின் (MCC) அரசியல் அமைப்பு மீளாய்வு அறிக்கை, 2004 - பக். 69) (தமிழ் பிரதி)

“...பல பகுதிகளில் நமது கட்சியின் செயற்பாடு இன்னமும் ஆயுதக்குழுவை மையமாக கொண்டு இருக்கிறது. இது மக்கள் திரள்களை செயலற்ற ஆதரவாளர்களாக ஆக்குகிறது; போராட்டங்களை மேற்கொள்வதற்கு ஆயுதக் குழுக்கள் மீது சார்ந்திருப்பதாக ஆக்குகிறது.”

(ஆதாரம்: இந்திய மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் -அமைப்பு அறிக்கை, இந்திய மாவோயிஸ்ட்டுகள், ரேடிகல் பப்ளிகே ஷன்ஸ்,கோல்கத்தா, 2009 பக். 99, ஆங்கிலம்.)

“...அரசியல் சிக்கல்களின் மீதான பரந்த அடிப்படையிலான மக்கள்திரள் இயக்கங்களை கட்டியமைப்பதில் சரியான திசைவழி என்ற பிரச்னை இன்னமும் இருக்கிறது.”

(ஆதாரம்: மேற்கண்ட நூல்; பக். 104)

மேலே பார்த்த பத்திகள் மக்கள்திரள் வழி மற்றும் மக்கள்திரள் அமைப்பு -இயக்கத்தின் முக்கியத்துவம் பற்றியும் அவை நடைமுறையில் இல்லாதது பற்றியும் சுயவிமர்சனமாக பார்க்கப் பட்டுள்ளன.

ஆனாலும் இந்த சுயவிமர்சனப் பார்வை லால்கர் சிக்கலில் பிரயோ கிக்கப்படவே யில்லை.

லால்கர் மக்கள் மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் இராணுவவாத செயற் பாட்டால் ஏற்பட்ட அரசு அடக்கு முறையினை போர்க்குணமிக்க வகையில் மக்கள்திரள் வழியில் எதிர்கொண்டு 6 மாதங்களுக்கும் மேலாக அரசு அடக்குமுறையினை பின்வாங்க வைத்து இருந்தனர்.

எட்டு போலீஸ் முகாம்களை அப்புறப்படுத்த வைத்தனர். அரசாங்க நிர்வாகம் பேச்சுவார்த்தைக்கு வந்தது. போலீசை மக்கள் சமூக பகிஷ்காரம் செய்து தனிமைப்படுத்தினர். நாடாளுமன்ற தேர்தலின்போது போலீஸ் இதைச் சாக்காக வைத்து நுழைந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக வாக்குச் சாவடிகளை வேறிடங்களில் அமைக்க வைத்து உறுதியாக இருந்து அதில் வெற்றிபெற்றனர்.

சிபிஎம் கட்சி நாடாளுமன்ற தேர்தலில் கடும் தோல்வி யடைந்த பின்னர் லால்கர் பகுதியில் உள்ள சிபிஎம் ஆதிக்கச் சக்திகளை முறியடிப்பதற்கு மக்கள்திரள் வழியை மேற் கொள்வதற்கு மாறாக, மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் ஆயுதக் குழுவினர் ஆங்காங்கே அவர்களை அழித்தொழித்தனர். காலங்காலமாக சிபிஎம் அரசாங்கத்தின்மீது இருக்கும் கோபத்தில் ஒரு பிரிவு பழங்குடிகளும் இந்த ஆதிக்கச் சக்திகளின் மீதான தாக்குதல்களில் பங்குகொண்டு அவர்களின் வீடுகளை அடித்து நொ இந்தப் பங்கேற்பை வைத்து லால்கர் பகுதியை விடுதலைப் பிரதேசமாக அறி வித்துவிட்டது. விடுதலைப் பிரதேசம் என ஒரு பகுதி குறிப் பிடப்படுவதற்கு மாவோயிஸ்ட் கட்சி சொல்கின்ற வரையறைகளுக்கு முரணாகவே இந்த அறிவிப்பு இருக்கிறது.

மத்திய -மாநில அரசாங்கங்கள் நாடாளுமன்ற தேர்தல் முடிந்துவிட்டதாலும் விடுதலைப் பிரதேசம் என அறிவிக்கப்பட்டதாலும் தாக்குதலை தொடுக்கத் தொடங்கின.

மாவோயிஸ்ட் கட்சி மக்களை முன்னிறுத்தி இந்த அரசு அடக்குமுறையை எதிர்கொள்ளாமல் கெரில்லாவாத அணுகுமுறையில் எதிர் கொண்டு பின்வாங்கியது. லால்கர் பகுதியை சேர்ந்த எண்ணற்ற ஆண்கள் அப்பகுதியைவிட்டு வெளியேறி விட்டனர். பெண்களும் குழந்தைகளும் முதியோரும் உண்ண உணவில்லாமல் அரசாங்கமும் திருணாமுல் காங்கிரசும் ஏற்பாடு செய்த முகாம்களுக்கு செல்ல வேண்டியதாயிற்று.

இந்த நிலையில் ஜனநாயக சக்திகளாக உள்ள சில அறிவு ஜீவிகளின் தலையீட்டின்பேரில் பேச்சுவார்த்தைக்கு தயார் எனவும் சில கோரிக்கைகளை முன்வைத்து அதை அரசாங்கம் நிறைவேற்ற வேண்டும் எனவும் மாவோயிஸ்ட் கட்சி கூறியது.

மூன்று கட்டங்களாக வைக்கப்படவேண்டிய கோரிக்கை களை முதல் கட்டத்திலேயே வைக்கப்பட்டதால் அது அடுத்த கட்டத்திற்கு நகரவில்லை.

முதல் கட்டத்தில் வைக்கப்பட வேண்டிய கோரிக்கைகள்:

1. மத்திய- மாநில படையினரை திரும்பப் பெறுவது.

2. மக்கள் மீதான அடக்குமுறைக்கு காரணமான போலீஸ் அதிகாரிகள் மீதான நடவடிக் கை.

3. கைது செய்யப்பட்டோரை விடுதலை செய்வது.

4. பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு எல்லாவிதமான ஈட்டுத் தொகைகளையும் வழங்குவது.

நவம்பர் 2008ல் அரசு அடக்குமுறையின் விளைவாக அமைக்கப்பட்ட போலீஸ் அடக்குமுறைக்கு எதிரான மக்கள் கமிட்டி (PCAPA) யின் 13 அம்ச கோரிக்கைப் பட்டி யலும் இவற்றை ஒட்டியே இருந்தன.

ஆனால் மாவோயிஸ்ட் கட்சியோ இரண்டாம் கட்டத்தில் வைக்கப்பட வேண்டிய குடிநீர் மற்றும் மின்சாரம் சார்ந்த கோரிக்கைகளையும் மூன்றாம் கட்டத்தில் வைக்கப்பட வேண்டிய சந்தால் மொழியில் கல்வி, அல்சிகி வரி வடிவத்தில் சந்தால் மொழி கற்பிப்பு ஆகிய கோரிக்கை களையும் முதல் கட்டத்திலேயே வைத்தது.

இதன் விளைவாக, கோரிக்கைகள் வைக்கப்பட்ட தோடு சரி. அடுத்த கட்டத்திற்கு இவற்றை நகர்த்த முடியவில்லை. அரசாங்கத்தின் தேடுதல் வேட்டைகளும் கைதுகளும் விசாரணைகளும் சித்ரவதைகளும் தொடர்ந்து நடக் கின்றன. மக்கள் அடுத்தடுத்து போராடுவதும்கூட முதல் கட்டமாக பார்க்கப்படக் கூடிய கோரிக்கைகளை வைத்துத் தான் நடக்கிறது. இன்றைக்கு மாவோயிஸ்ட் கட்சியானது பேச்சுவார்த்தைக்கு தயார் எனவும் மத்திய - மாநில படைகளை திரும்பப் பெறுமாறும் சிறைப் பட்டோரை விடுவிக்குமாறும் முதல் கட்டமாக பார்க்கப்படக் கூடிய கோரிக்கைகள் (அ) நிபந்தனைகளையே வைக்கிறது. மேலும் மாவோயிஸ்ட் கட்சி தனது ஆவணத்திலேயே இந்தியப் புரட்சியை இரண்டு கட்டங்களாகவும் (புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி, சோசலிசப் புரட்சி) இராணுவ மூலவுத்தியை மூன்று கட்டங்களாகவும் (மூலவுத்திரீதியான தற்காப்பு கட்டம், மூலவுத்திரீதியான சமநிலைக்கட்டம், மூலவுத்தி தியான தாக்குதல் கட்டம்) என்பதாகவே வகுத்துள்ளது.

அடுத்ததாக, மாவோயிஸ்ட் கட்சியையும் PCAPAவையும் ஒன்றாகப் பாவிக்கும் போக்கு மாவோயிஸ்ட் கட்சியிடம் இருக்கிறது. இதற்கு ஒரு எடுத்துக் காட்டை முக்கியமாகக் கூறலாம்.

மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில் ஜார்கண்டில் பிரான்சிஸ் இந்த்வார் என்ற உளவுத்துறை ஆய்வாளரை கடத்திக் கொண்டு போய் அவரை விடுவிக்க வேண்டுமெனில் கோபட் காண்டி (மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் பொலிட் பீரோ உறுப்பினர்), சத்ரதர் மஹட்டோ (ஞஉயயீய நிர்வாகி), பூஷன் யாதவ் (மாவோயிஸ்ட் கட்சியில் முன்பு இருந்தவர்) ஆகியோரை விடுவிக்க வேண்டுமென்று ஊடகங்களுக்கு செய்தியை வெளியிட்டது. அரசாங்கம் இவர்களை விடுவிக்காததால் அவர் கொல்லப்பட்டார்.

இதில் பூஷன் யாதவ் எப்பொழுதோ கட்சியைவிட்டு விலகிவிட்டார். இத்தகைய ஒருவருக்காகவும் ஞஉயயீய தனி அமைப்பு என்று மாவோயிஸ்ட் கட்சி சொல்லும் நிலையில் அதன் நிர்வாகியான சத்ரதர் மஹட்டோவை கட்சியின் உறுப்பினர் போன்று காட்டுகின்ற வகையில் அவருக் காகவும் இந்த கடத்தல் நடத்தப் பட்டுள்ளது.

சத்ரதர் மஹட்டோ மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர் என காட்டு கின்ற வகையில் இத்தகைய செயல் நடக் கும்போது அரசாங்கம் அவரை வேறுவிதமாகத்தான் கையாளும். அவரின் விடுதலைக்காக மக்கள் திரளை வைத்து ஞஉயயீய சார்பில் போராடுவதே சரியாக இருக்கும். கட்சி அவரின் விடுதலைக்காக குரல் கொடுக்கலாம். இதர வடிவங்களில் செயற்படலாம்.

இவ்வாறு மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் இராணுவவாத வழியானது மக்கள் திரள் வழியைப் புறக்கணித்து 6 மாதங்கள் மக்கள்திரள் சாதித்த வெற்றிகளையும் பின்னுக்கு இழுத்து அரசு அடக்குமுறையையே கொண்டு வந்தது. இதனால் லால்கர் பகுதியில் மக்களின் ஆற்றலினால் உட்புறம் பூட்டிக் கொண்டு செயற்பட்ட போலீஸ் நிலையம் மீண்டும் வழக்கம் போல் செயற்படத் தொடங்கி விட்டது; ஆங்காங்கே போலீஸ் முகாம்கள் அமைக்கப் பட்டுவிட்டன. அரசு பாதுகாப்புப் படையினர் மணல் மூட்டைகளை அடுக்கி தீவிர பாதுகாப்பிலும் ரோந்திலும் இருந்து வருகின்றனர்.

இதன் விளைவாக மாவோயிஸ்ட் கட்சி லால்கர் பகுதியில் கடும் பாதிப்பை சந்தித்து வருகிறது. பலர் கைது செய்யப் பட்டுள்ளனர். மக்களும் கடும் அடக்குமுறைகளுக்கு ஆளாகின்றனர். ஞஉயயீய நிர்வாகி சத்ரதர் மஹட்டோவும் கைது செய்யப்பட்டுவிட்டார்.

இச்சிக்கலில் மாவோயிஸ்ட் கட்சி செய்த இதர தவறுகள்:

1. மக்கள்திரளிடையே கண்ணியமற்று நடந்து அவர்களின் உணர்வுகளை புறந்தள்ளியமை.

2. ஐக்கிய முன்னணி அணுகுமுறையை அமல் படுத்தாமை.

3. தன்னெழுச்சி.

4. கைவிடப்பட்ட அழித்தொழிப்பு வழி கடைப் பிடித்தமை.

5. வாய்ச்சவடால்கள்.

முதல் தவற்றிற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாக,

*மார்ச் 2009-ல் சிபிஎம்மைச் சேர்ந்த பழங்குடிப் பெண் ஆதரவாளர்கள் சிலர் செருப்பு மாலை அணிவிக்கப்பட்டு ஊர்வலங்களில் கலந்து கொள்ள கட்டாயப்படுத்தப் பட்டனர். சாதாரண பின்னணியைச் சேர்ந்த சிபிஎம் மின் ஆதரவாளர் கோபிநாத் மர்மு என்பவர் அடித்துக் கொல்லப்பட்டார்; அவரது மனைவி ஊர்வலத்தில் கலந்துகொள்ளு மாறு இழுத்து வரப்பட்டார்.

(ஆதாரம்: CPI(ML) (Provisional Central Committee) என்ற கட்சியின் பொதுச் செயலர் சந்தோஷ் ராணா மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் கிழக்கு மண்டல பீரோ வுக்கு எழுதிய கடிதம்)

*கார்த்திக் மஹட்டோ என்ற 34 வயதை உடைய ஒருவர் சல்போனி யில் உள்ள போரோ ஜம்டா உயர் நிலைப் பள்ளியில் ஆசிரியராக இருந்தவர். இவர் 14.9.09 அன்று மாணவர்கள் முன்னிலையிலேயே வகுப்பறையில் மாவோயிஸ்ட் ஆயுதக் குழுவினால் கொல்லப் பட்டார்.

*சிபிஎம் அலுவலகம் எதிரே சல்கு என்பவரின் உடல் வீசி எறியப் பட்டு அழுகும் அளவிற்குக் கிடந்தது.

(ஆதாரம் :- அதிகாரம் - கட்சி -காவல் என்ற கட்டுரை, குமார் ராணா, பக்.51, நூல் -லால்கர் - ஒரு மூன்றாவது பார்வை; புலம் வெளியீடு, சென்னை, 2009)

*ஜார்கண்டில் கொல்லப்பட்ட பிரான்சிஸ் இந்த்வார் என்ற உளவுத்துறை ஆய்வாளரின் உடல் தலை வெட்டப்பட்டு தனியே கிடந்தது.

*1.12.09 அன்று மேற்கு மிட்னாபூர் மாவட்டம் சிரிஸ்போனி கிராமத்தில் சத்யசிங்கர் ஹன்ஸ்டா என்ற பள்ளிக்கூட ஆசிரியர் கடத்தப்பட்டு தலை தனியாகவும் உடல் தனியாகவும் கிடந்தது.

இது போன்றவைகளை தவறென்றே மாவோயிஸ்ட் கட்சி ஒப்புக்கொள்கிறது.

அதுவும் கடத்தப்பட்டு தலை தனியே வெட்டப்பட்டு கொல்லப்பட்ட முறை (அதுவும் கட்சியை விட்டு விலகிச் சென்ற ஒருவரின் விடுதலையைக் கோரி) தவறென்றே மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் பொலிட்பீரோ உறுப்பினர் கிஷன்ஜி கூறியுள்ளார். (ஆதாரம்: கிஷன்ஜி நேர்காணல், டெஹல்கா, 21 நவ. 2009)

கடத்தல்கள் பற்றி முந்நாளைய மக்கள் யுத்தக்கட்சி பின்வருமாறு மீளாய்வு செய்தது.

“ஒவ்வொரு சிறிய கோரிக்கைக்கும் அரசியல் தலைவர்களையும் அதிகாரிகளையும் கடத்துவது சரியான வழி முறை இல்லை. சிக்கல்களை தீர்ப்பதற்கோ எதிர்ப்பை முன்னிறுத்தவோ மக்கள்திரள்கள் பெரிய அளவில் திரட்டப்படக்கூடிய போராட்ட வடிவங்களையே தெரிவு செய்ய வேண்டும்; அவற்றின் மீதே கவனத்தை குவிக்க வேண்டும். மக்கள் திரள்களை பெரிய அளவில் திரட்டாவிடில் புரட்சி நிறைவேறாது. கட்சித் தலைமை முதல் கிராம மட்டத்திலான அலகு வரை இதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கடத்தல் என்பது ஒரு போராட்ட வடிவம் என்ற வகையில் இறுக்கமான வரம்புகளை உடையது என்பதை குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

ஆதாரம்: மைய அரசியல் - அமைப்பு மீளாய்வு, 1995, பக். 140 (ஆங்கிலப் பிரதி)]

மேலும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் 1998வாக்கில் கடத்தல் குறித்து சுற்றறிக்கை கட்சி உறுப்பினர்களிடம் விநியோ கிக்கப்பட்டது. அதில் கடத்தலை அரிதான வடிவமாக பயன்படுத்த வேண்டும் எனவும் உரியமட்டத்தில் நன்கு விவாதிக்கப்பட்ட பின்னரே அதை மேற்கொள்ள வேண் டும் எனவும் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. இதையும் கிஷன்ஜி கூறியுள்ளார். மேலும் இத்தகைய ஒரு நிகழ்விற்கு விளக்கம் கோரப்பட்டுள்ளது எனவும் கூறியுள்ளார்.

அடுத்ததாக, ஐக்கிய முன்னணி அணுகுமுறை முழுமையாக கடைப்பிடிக்கப்படவே இல்லை.

PCAPAவை தங்கள் முன்னணி அமைப்பு என்று கருது வதால்தான் அதன் நிர்வாகி சத்ரதர் மஹட்டோவை விடுவிக்கக் கோரி ஜார்கண்டில் உளவுத் துறை ஆய்வாளர் கடத்தப்பட்டார்.

PCAPAவில் மாவோயிஸ்ட் கட்சியினை சேர்ந்தவர்கள் அல்லது அதன் ஆதரவாளர்கள் கணிசமாக இருப்பதால் அது மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் - இராணுவவழியில் கொண்டு செல்லப்பட்டு லால்கர் மக்கள் தமது போராட்டத்தில் பார்வையாளர்களாக குறுக்கப் பட்டார்கள்.

PCAPA வை மாவோயிஸ்ட் கட்சி இழுத்துச் செல்லும் விதம் குறித்தும் அதில் உள்ள இதர அமைப்புகளை கையாளும் விதம் குறித்தும் சந்தோஷ் ராணா எழுப்பிய கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லவேயில்லை மாவோயிஸ்ட் கட்சி.

(ஆதாரம்: (1) மேலே பார்த்த சந்தோஷ் ராணாவின் கடிதம்

2) அஜய் எழுதிய கட்டுரை, Peoples March, அக். 2009.

இவ்வாறாக, மாவோயிஸ்ட் கட்சியானது லால்கர் சிக்கலில் மக்கள்திரள் வழியை புறக்கணித்து லால்கர் மக்கள் திரள்களின் போராட் டத்தை சிதைத்து ஏற்கனவே அம்மக் கள் பெற்ற வெற்றியை 6 மாதங்களுக்கு மேல் நீடிக்கவிடாமல் அதை அரசாங் கத்திடம் ஒப்புவித்துவிட்டது. இதற்கு காரணம், மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் வழியே ஆகும். ஆயுத சீர்திருத்தவாதம் என்பதே அந்த வழியாகும். அதை இறுதியாகப் பார்ப்போம். அதற்கு முன்னர் மக்கள்திரள் வழிபற்றி அக்கட்சி கொண்டுள்ள புரிதலைப் பார்ப்போம்.

மக்கள்திரள் வழி பற்றிய ஒரு கட்டுரையில் (Peoples March, ஜூலை 2005, பக். 19-20) அது வெறுமனே மக்கள் திரளிடமிருந்து வரும் கருத்துகளை பரிசீலிக்க வேண்டும் எனவும் அவர்களை அதிகாரம் செலுத்தக் கூடாது எனவும் மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகிறது.

புறநிலையை துல்லியமாக ஆய்வுசெய்து மக்கள்திரள் எப்பொழுது எந்த வடிவத்தில் போராட வருவார்கள் என்ப தை கீழிறங்கி அறிந்து கொண்டு அதற்கேற்ப அவர்களை அணி திரட்டும் திட்டத்தை வகுத்து பின்னரே அரசியல் பிரக்ஞையுடன் அவர்களை வளர்க்கும் எண்ணத்துடன் அரசியல் அதிகாரத்திற்காக திரட்ட வேண்டும்; திரட்டவும் முடியும்.

இவ்வாறு சொல்லும் பொழுது, மக்கள் திரளின் பிரக்ஞைக்கு வால்பிடிப்பதாக பொருள் அல்ல, அவர்களின் போராடும் அரசியல் பிரக்ஞையை இடைவிடாது தொடர்ச்சியாக வளர்க்கும் முகமாகவே நம்முடைய அனைத்து செயற்பாடுகளும் இருக்கவேண்டும்.

--- “கட்சியானது முன்னே செல்வது மட்டுமல்ல; மாறாக பரந்துபட்ட மக்கள்திரள் பின்தொடர்வதையும் உறுதிப் படுத்தியாக வேண்டும். பரந்து பட்ட மக்கள்திரள்கள் பின்தொடராமல் முன்னே செல்வது என்பது உண்மையில் இயக்கத்திலிருந்து முறித்துக் கொள்வதாகும். பின் புலப் படையிடமிருந்து முறித்துக் கொண்டு பின்புலப் படை தொடர்வதை உறுதிப்படுத்த முடியாமல் முன்னே செல்வது என்பது மக்கள் திரள்களின் முன்னேற்றத்தை குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு தடுக்கக்கூடிய வகையில் முன்னே பாய்வதாகும். லெனினிய தலைமையின் சாரம் என்பது துல்லியமாக முன்னணி படையானது பின்புலப் படையின் பின்தொடர்தலை உறுதிப்படுத்த ஏதுவாக இருந்திட வேண்டும்; அதாவது முன்னணிப் படையானது மக்கள் திரள்களிடமிருந்து முறித்துக் கொள்ளாமல் முன்னே செல்ல வேண்டும் என்பதாகும். ஆனால் முன்னணிப் படையானது மக்கள் திரள்களிட மிருந்து முறிக்காத வண்ணம் இருப்பதற்கு, முன்னணிப் படையானது பரந்துபட்ட மக்கள் திரள்கள் பின்தொடர் வதை உண்மையிலேயே உறுதிப்படுத்துவதற்கு தீர்மானகர மான நிலைமை தேவைப்படுகிறது. அதாவது முன்னணிப் படை வெளியிட்ட கட்டளைகளும் ஆணைகளும் முழக் கங்களும் சரியானவை என மக்கள்திரள்கள் தமது சொந்த அனுபவத்தின் மூலமாக தாமே ஏற்க வேண்டும்.

இதை எதிர்ப்போரின் நிலை என்னவெனில் பரந்த மக்கள் திரள்களுக்கு தலைமை தாங்கு வதற்கு இந்த சாதாரண லெனினிய விதியை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; கட்சி மட்டுமே, முன்னேறிய குழு மட்டுமே பரந்துபட்ட மக்கள் திரள்களின் ஆதரவு இல்லாமல் புரட்சியை படைக்க முடியாது என்பதை புரிந்து கொள்வதில்லை; இறுதிப் பகுப்பாய் வில் பரந்துபட்ட மக்கள் திரள்களே புரட்சியை படைக்கின் றனர்.”

ஆதாரம் : சர்வதேசச் சூழலும் சோவியத் சோசலிச குடியரசு ஒன்றிய பாதுகாப்பும், ஸ்டாலின், ஆக, 1, 1927, ஸ்டாலின் தேர்வு நூல்கள், 10ஆம் தொகுதி, பக். 29-30 (ஆங்கிலப்பிரதி)]

“----தலைமை என்றால் கட்சிக் கொள்கையின் சரியான தன்மை குறித்து மக்கள் திரள்களை ஏற்க வைக்கும் திறமையே ஆகும்; மக்கள்திரள்களை கட்சியின் நிலைப்பாடுகளுக்கு கொண்டுவந்து கட்சிக் கொள்கையின் சரியான தன்மையை அவர்களின் சொந்த அனுபவத்தின் மூலமாக அவர்கள் உணர்வதற்கு உதவும் வகையில் முழக்கங்களை முன்வைத்து மேற் கொள்வதற் கான திறமையே ஆகும்; கட்சியின் பிரக்ஞை என்ற மட்டத்திற்கு உயர்த்துவதற்கான திறமையே ஆகும். இவ்வாறு மக்கள்திரள்களின் ஆதரவையும் தீர்மானகரமான போராட்டத்திற்கான அவர்களின் தயார்நிலையையும் உறுதிப்படுத்துவதே ஆகும்.”

ஆதாரம்: லெனினிய சிக்கல்கள் சம்பந்த மாக, ஜன. 25, 1926, ஸ்டாலின் தேர்வு நூல்கள், தொகுதி 8, பக். 54-55 (ஆங்கிலப் பிரதி)]

“தலைமை என்பது காலை முதல் மாலை வரை கூக்குரலிடும் முழக்கம் அல்ல; பணிவை கோரும் திமிர்பிடித்த கோரிக்கையும் அல்ல. சரியாகச் சொல்வதெனில், கட்சிக்கு வெளியே உள்ள மக்கள் நமது முன்மொழிதல்களை விருப்பத்தோடு ஏற்கின்ற வகையில் இணங்கவைத்து கற்பிப்பதற்கு கட்சியின் சரியான கொள்கைகளை பயன்படுத்துவதிலும் நமது சொந்த பணியின் வாயிலாக நாம் காட்டுகின்ற உதாரணத்தை பயன்படுத்துவதிலுமே அடங்கி இருக்கிறது.”

(ஆதாரம்: ஜப்பான் எதிர்ப்பு தளப் பகுதிகளில் அரசியல் அதிகாரச் சிக்கல் பற்றி, மாவோ, மார்ச், 6, 1940, தேர்வு நூல்கள், தொகுதி 2, பக். 4157 (ஆங்கிலப் பிரதி)].

“நமது குறிக்கோள் அதன் வெற்றிக்கு பலரையும் சிலர் வரம்புக்குட்பட்ட பாத்திரம் மட்டும் ஆற்றுவதையுமே சார்ந்து இருக்கிறது. சிலர், அதாவது தலைவர்களும் ஊழியர்களும் ஒரு பாத்திரத்தை ஆற்றுகிறார்கள். அதை அங்கீகரித்திட வேண்டும். அதே சமயத்தில் அது பெரிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பாத்திரமும் அல்ல. மக்கள் திரள்களே பெரிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பாத்திரத்தை ஆற்றுகின்றனர். ஊழியர்களுக்கும் மக்கள் திரள்களுக்கும் இடையிலான சரியான உறவு என்பது ஊழியர்கள் தலைமை யை அளித்து மக்கள் திரள்களே மெய்யான பணியை செய்வதாகும். ஊழியர்களின் பாத்திரம் மிகைப்படுத்தப்படக் கூடாது.”

(மாவோ, நிறைவு உரை, சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தேசிய மாநாட்டின் உரைகள், மார்ச் 31, 1955, தேர்வு நூல்கள், தொகுதி 5, பக். 166, ஆங்கிலப் பிரதி).

“---மக்களை அணிதிரட்டாமல் அவர்களுடைய உடனடி கோரிக்கைகளை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாமல் தனி நபர்களை கொலை செய்வது போன்ற நடவடிக்கைகள், வறட்டுத்தனமான அரசியல் ஆகியவைகளில் மட்டுமே ஈடுபடுவது - கம்யூனிஸ்டுகளை மக்களிடமிருந்து தனிமைப் படுத்துவதில் கொண்டுபோய்விடும். தனிநபர்களைக் கொல்வது, மக்களைத் தூண்டி எழுப்புவதற்கான ஒரே வழிமுறையாகும் என்ற கருத்தோட்டம் மக்களிடையே யான வேலைக்கு முற்றிலும் விரோதமானதாகும். எவ்வளவு சாதாரணமானவைகளாக இருந்தாலும் உடனடியான தேவைகளைக் கவனத்தில் கொண்டே தீரவேண்டும். மக்களை உணர்வுப்பூர்வமாக தட்டியெழுப்ப அவற்றை இறுதியான நோக்கங்களுடன் இணைக்கவேண்டும். மக்களை அணிதிரட்டாமல் தனிநபர்களை கொல்லும் நடவடிக்கையானது எந்தத் தயாரிப்பும் இல்லாத மக்கள் மீது அரசு இயந்திரத்தின் தாக்குதலைக் கொண்டுவரும். எதிர்த்தாக்குதலுக்கு தயாராயில்லாத நிலையில் மக்கள் இருப்பர். எனவே, இது மக்களுக்கு ஊறு விளைவிக்கிறது.”

(ஆதாரம்: கதீப் அன்சாரி, மக்களிடையே நமது பணிகள், பக். 17, கீழைக்காற்று வெளியீட்டகம், சென்னை, ஆக, 2001)

இந்த நூலாசிரியர் கோபட் காண்டி என்ற இயற்பெயரை உடையவர் ஆவார். இவர் மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் பொலிட்பீரோ உறுப் பினர் ஆவார். சென்ற செப்டம்பரில் டில்லியில் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டு உள்ளார்.

இப்பொழுது இப்போராட்டத்தில் மாவோயிஸ்ட் கட்சியிடம் தன்னெழுச்சி என்ற தவறு எவ்வாறு செயற்பட்டது என்பதைப் பார்ப் போம்.

லால்கரில் இப்படியொரு போராட்டம் தொடங்கும் என மாவோயிஸ்ட் கட்சிக்கே கணிப்பு இல்லை. லால்கர் இயக்கமானது அரசு பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான தன்னெழுச்சியான வெடிப்பே என அக்கட்சியே ஒத்துக்கொள்கிறது (ஆதாரம்: அஜய் கட்டுரை, ஞநடியீடந’ள ஆயசஉh, அக். 2009)புத்ததேவுக்கு எதிராகவும் சி.பொ. மண்டலத்திற்கு எதிராகவும் வைக்கப்பட்ட கண்ணி வெடியில் ஏற்பட்ட அரசு அடக்குமுறை யின் விளைவாக, லால்கர் மக்கள் சிபிஎம் அரசாங்கத்தின் மீது காலம் காலமாக இருந்து வந்த கோபத்தினாலும் போராட்ட பாரம் பரியத்தினாலும் மக்கள்திரள் வழியில் போர்க் குணமிக்க போராட்ட வழியில் வெற்றியை சாதித்து 6 மாதங்கள் வீறுநடை போட்டனர்.

இதை அடுத்தகட்டமாக வளர்த்தெடுப்பது பற்றி அறவே எந்தப் பார்வையும் இல்லாத மாவோயிஸ்ட் கட்சி, 15ஆண்டுகளாக அந்தப் பகுதியில் பணியாற்றிய நிலையில் ஆயுதப் போராட்டத்தினை எப்படியாவது ஆரம்பித்துவிட முடியாதா என்ற எண்ணத்தில் அகநிலை காரணியின் வளர்ச்சி மட்டத்தை புறம்தள்ளி சி.பி.எம்.மின் ஆதிக்கச் சக்திகளை அழித்தொழிக்கத் தொடங்கியது. மக்களில் ஒரு சிறிய பிரிவினர்ஆதிக்கச் சக்திகளின் வீடுகளை அடித்து நொறுக்கினர். அவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. கட்சி அதை அரசியல்ரீதியான அடுத்த கட்டத்திற்கு வளர்த்திருக்க வேண்டும்.

மாறாக ஆயுதப் போராட்டம் தொடங்கிவிட்டது (அ) அடுத்த கட்டத்தை அடைந்து விட்டது என எண்ணத் தொடங்கிவிட்டது. விடுதலை பிரதேசம் அமையத் தொடங்கி விட்டது எனவும் ஊடகங்களிடம் பேசவும் செய்தது. (ஆயுதக்குழு அமைத்த அன்றே ஆயுதப் போராட்டம் தொடங்கிவிட்டது என்றும் கூட அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளலாம். உண்மையில் முந்நாளைய மக்கள் யுத்தக் கட்சியும் மாவோயிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் மையமும் இந்நாளைய மாவோயிஸ்ட் கட்சியும் அவ்வா றே கருதுகின்றன)

“----அகநிலை அம்சங்கள் எதுவாக இருந்தபோதிலும் அது புரட்சியின் வெற்றிப்பாதை யில் நிற்கமுடியாது. இந்தக் கண்ணோட்டத்தின்படி எங்கெல்லாம் முடியுமோ அங்கெல்லாம் ஆயுதப் போராட்டத்தை நாம் தொடங்க மட்டுமே வேண்டும்; அது தானாகவே தன்னுடைய இயக்க விசையைத் திரட்டிக் கொள்ளும் --- இந்தக் கணிப்புதான் மக்களை திரட்டுவதற்கும் ஸ்தாபனப் படுத்துவதற்கும் கட்சி ஸ்தாபனத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்கும் போதுமான கவனத்தை கொடுக்காமலேயே ஆயுதம் தாங்கிய நடவடிக்கையானது எல்லாவற்றையும் சரியாக்கிவிடும் என்ற சிந்தனைக்கு இட்டுச் சென்றது----”

(மேலே பார்த்த சுயவிமர்சன அறிக்கை, பக்.21)

இந்தப் பத்தியில் சொல்லப்பட்டுள்ள வைதான் நடந்தன.

கைவிடப்பட்ட அழித்தொழிப்பு வழி மீண்டும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டமை

இந்தச் சிக்கலில் சி.பி.எம். மின் ஆதிக்கச் சக்திகளையும் கருங்காலிகளையும் எதிர்த்து மக்கள் திரள் வழியில் மக்களை அணிதிரட்டுவதற்கு மாறாக 1970களில் கடை பிடிக்கப்பட்டு தவறென பின்னர் மீளாய்வு செய்யப்பட்ட அழித்தொழிப்பு வழி மீண்டும் கடைப் பிடிக்கப்பட்டது.

இந்த ஆதிக்கச் சக்திகளும் கருங்காலிகளும் இறப்பது பற்றி மக்கள் நலனை நேசிக்கும் யாருக்கும் வருத்தம் இருக்கப் போவதில்லை. ஆனால் மக்களுக்காக மேற்கொள்ளப்படும் எந்தவொரு நடவடிக்கையும் அவர்களை ஈடுபடுத்தியே மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

மக்களை ஒடுக்கும் (அ) சுரண்டும் ஆதிக்கச் சக்திகள், மக்களை காட்டிக் கொடுக்கும் கருங்காலிகள் ஆகியோ ருக்கு எதிராக மக்களைத் திரட்டி போராடுவதற்கு பதிலாக மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் ஆயுதக் குழுக்களே அவர்களை அழித்தொழித்து விடுகின்றன.

“----வர்க்க எதிரிகளை அழித்தொழிப்பது--- போராட்ட வடிவங்களில் ஒன்றாக மேற்கொள்வது தவறல்ல. ஆனால் இந்த போராட்ட வடிவத்தை வர்க்கப் போராட்டத்தின் எல்லா பிரச்னைகளையும் தீர்க்கும் அரசியல் போர்த் தந்திரப் பாதையின் நிலைக்கு விஸ்தரித்ததில்தான் நம்முடைய கோளாறு அடங்கி இருக்கிறது.---”

“----அழித்தொழிப்பு பாதையில் பார்க்கப்பட்ட முறையானது வெகுஜனப் போராட்டத்தை கட்டவிழ்த்து விடவும் புரட்சிகர வெகுஜன ஸ்தாபனங்களை கட்டவும் உதவும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டபோதிலும் இறுதி விளைவு அதற்கு நேர்மாறாக இருந்தது.---- மக்கள் படையின் அடிப்படையான மக்களின் ஆயுதந்தாங்கிய ஸ்தாபனம் இந்தப் பாதையை பின்பற்றுதலின் மூலம் கட்டப்பட முடியாது. மிக முன்னேறிய போர்க்குணமிக்க வர்களைக் கொண்ட சில குழுக்கள் மட்டுமே கட்டப்பட முடியும். இப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையில் மக்களின் செயலற்ற தன்மையை துடைத்தெறிய இந்தக் குழுக்கள் அதிக நடவடிக்கைகள் மூலம் முயற்சி செய்தால் அவை “வீரர்களே வரலாற்றை உருவாக்க முடியும்” என்ற தத்துவத்தால்தான் வழிகாட்டப்பட முடியும்----”

“எனவே அழித்தொழிப்பு பாதையை மறுப்பதற்கு நாம் மார்க்சியத்துக்கு அந்நியமான, தவறான தத்துவத்தையும் அதனுடைய விளைவான அரசியல், ஸ்தாபன வெளிப்பாடுகளையும் மறுக்க வேண்டும். இந்தப் பிரச்னையை வேறுவிதமாக முன்வைப் பது அதனை முழுமையாக உணரு வதற்கு நமக்கு உதவாது. எதிரி அழித் தொழிக்கப்பட்ட வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதோ அல்லது பிற போராட்ட வடிவங்கள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதல்ல பிரச்னை. மாறாக பிரச்னை என்ன வென்றால் கட்சியானது வெகுஜனப் பாதையை மேற்கொள்ள வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதே ஆகும்---”

“உண்மையான தவறு, அழித்தொழிப்பே ஒரே வர்க்கப் போராட்ட வடிவமென்று ஏற்றுக் கொள்கின்ற, பிற போராட்ட வடிவங்களை பொருளாதார வாதம் என்றும் வர்க்கப் போ ராட்டத்துக்கு தடைகள் என்றும் கூறி மறுக்கின்ற ஒரு பாதையாக அழித்தொழிப்பை கருதுவதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது. ஒரு ரகசிய சதி முறையில் ரகசிய குழுக்களை உருவாக்கி வெறுக்கப்படுகின்ற வர்க்க எதிரிகளை அழித்தொழிப்பதை தீவிரப்படுத்துவதன் மூலம் மக்களுடைய முன்முயற்சி கட்டவிழ்த்து விடப்பட முடியும் என்று கொள்ளப்பட்டது. அழித்தொழிப்பை மேற் கொள்வதற்கு முன்னால் தீவிரமான அரசியல் பிரச்சாரத்துக்கு அதிக அழுத்தம் கொடுப்பது தவறானது என்று சுட்டிக் காட்டப்பட்டது. வேறு வார்த்தையில் சொல்லப் போனால் அழித்தொழிப்புகள் தாங்களே பிரச்சாரத்தின் பாத்திரத்தையும்கூட நிறைவேற்றும் என்று கொள்ளப் பட்டது. இந்த வகையான குழுக்கள், முழுமையான ரகசிய செயல்முறையை இன்னும் தேர்ச்சி அடைந்து இருக்காத பிரதேச கட்சி கிளைகளிடம் இருந்தும்கூட ரகசியமாக வைக்கப்பட வேண்டி இருக்கும். இது கட்சியின் அரசியல் தலைமைப் பாத்திரத்தை ஒவ்வொரு போராட்டத்திலும் புறக்கணித்திருக்கிறது.”

“--- உண்மையான தவறானது அந்த வடிவத்தை குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையை கண்டு கொள்ளாமல் அதாவது அந்த குறிப்பிட்ட இடத்தில் வர்க்கப் போராட்டத்தின்போது அதை ஒரு ஆயுதமாக பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியம் உண்மையில் தோன்றியதா என்ற உண்மையை கண்டுகொள் ளாமல் - அந்த வடிவத்தை நாம் மேற்கொண்டதில்தான் அடங்கியுள்ளது..---”

“----இந்தப் போராட்ட வடிவத்தை நாடு முழுமைக்கும் ஒரே போராட்ட வடிவமாகவும் செயல்படுத்தியதில்தான் தவறு அடங்கி இருக்கிறது. சுருக்கமாகக் கூறினால் விவசாயிகளின் ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு சம்பந்தப்பட்ட எல்லா பிரச்னைகளையும் தீர்க்கக் கூடிய ஒரு போராட்ட வடிவமாகவும் எல்லாவற்றிற்குமான ஒரு சர்வரோக நிவாரணியாகவும் வர்க்க எதிரியை அழித்தொழிப்பதை முன்வைத்ததிலும் பிற போராட்ட வடிவங்களையும் ஸ்தாபன வடிவங்களையும் மறுத்ததிலும் தவறு அடங்கி இருக்கிறது.”

“-----பிற எந்த போராட்ட வடிவத்தையும் போல அழித்தொழிப்பு போராட்ட வடிவமும் தன்னுடைய சொந்த வரையறையை கொண்டிருக்கிறது. எந்த ஒரு போராட்ட வடிவமும் சர்வவியாபக மதிப்புடையதாக மாறமுடியாது.---- எதிரியுடைய சக்திக்கும் மக்களின் சக்திக்கும் இடையில் உள்ள சக்தியின் சமநிலை படிப்படியாக மக்களுக்கு சாதகமாக மாறமாற கெரில்லா போர்முறை யானது நிலையான போர்முறை (இந்தச் சொல்லுக்கு ஆங்கிலப் பிரதியில் (Mobile warfare என்று இருக்கிறது) வடிவத்தை எடுக்கும்; அப்போது கெரில்லாப் போர்முறை ஒரு துணை வடிவமாக மாறும். ஒரு யுத்தத்தில் முன்னேற்றகரமான மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப போராட்ட வடிவமும் மாறும்; உயர்ந்த வடிவங்களாக மாறுதலை அடையும்.

வர்க்க எதிரியின் அழித்தொழிப்பும் இதற்கு விதி விலக்கல்ல. மக்கள் படையின் தோற்றத்தின்போதும் அரசின் படைக்கும் மக்கள் படைக்கும் இடையில் உள்ள யுத்தம் ஒரு முக்கிய வடிவமாக முன்னணியில் வளரும் போதும் வர்க்க எதிரி அழித்தொழிப்பானது ஒரு துணை வடிவமாக மாறலாம். மக்கள் யுத்தம் தீவிரம் அடைய அந்த போராட்ட வடிவம் தன்னை மக்கள்யுத்தத்தில் மூழ்கடித்துக் கொண்டு மறைந்துகூட போகலாம். ---- புரட்சிகர தலைமையானது போராட் டத்தின் வளர்ச்சியின்போது அந்தந்த போராட்ட வடிவங் களின் எல்லைகளை அறிந்து கொள்ளக் கூடியதாக இருக்க வேண்டும். அவற்றை புரட்சியின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப பயன்படுத்த திறமையை வளர்க்க வேண்டும். இது வர்க்க எதிரி அழித்தொழிப்புக்கும்கூட மிகச் சரியாகப் பொருந்தும்.”

(ஆதாரம்: மேலே பார்த்த சுய விமர்சன அறிக்கை, பக். 26-31)

30ஆண்டுகளுக்கு முன்பேயே அழித்தொழிப்புவழி பற்றி இவ்வாறு மீளாய்வு செய்யப் பட்டிருந்தாலும் மாவோ யிஸ்ட் கட்சி இதை பிரயோகிக்கவே இல்லை. மாறாக, மக்கள்திரளின் மக்கள்திரள் வழிமூலம் சாதிக்கப்பட்ட வெற்றிகளைக்கூட பின்னுக்கு இழுக்கும் வகையில் கட்சி யின் ஆயுதக் குழுவினர் அழித்தொழிப்பு வழியையே பின்பற்றத் தொடங்கி அதில் தெரிந்த தோற்ற வெற்றியில் ஏமாந்து விடுதலைப் பிரதேசம் என அறிவிக்கப்போய் இருந்ததையும் இழந்ததுதான் பலன்.

அழித்தொழிப்பு வழியை பின்பற்றி கடந்த 7 மாதங்களில் மட்டும் சிபிஎம்மைச் சேர்ந்த 52 பேர் அழித்தொழிக்கப் பட்டுள்ளனர் (ஆதாரம் : கிஷன்ஜி நேர்காணல், டெஹல்கா, 21 நவ. 2009)

லால்கரில் மக்கள்யுத்தம் நடப்ப தாகவும் இன்னும் பிறவாகவும் மிகைப் படுத்திச் சொல்லும் மாவோயிஸ்ட் கட்சியா னது மேலே பார்த்த வாசகங் களின்படி அழித்தொழிப்புகள் நின்று வேறு போர் வடிவங்கள் தோன்றி யிருக்கவேண்டும் என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் அவ்வாறு நடைபெறவில்லை. மாறாக, அழித்தொழிப்புகளே தொடர் கதையாகின்றன.

அடுத்து வாய்ச்சவடால்கள் எவ்வாறு மாவோயிஸ்ட் கட்சியிடம் விளை யாடுகின்றன என்பதைப் பார்ப் போம்.

6 மாதங்களுக்கும் மேலாக அரசு நிர்வாகத்தை முடக்கி மக்கள்திரள் வழியின் செல்வாக்கில் இருந்த லால்கர் பகுதியில் அதை மேலும் வலுப்படுத்துவதற்கு பதிலாக கைவிடப்பட்ட அழித்தொழிப்பு வழியினை மீண்டும் மேற்கொண்டு மக்கள்திரள் செல்வாக்கில் இருந்த அப்பகுதியை மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் ஆயுதக் குழுக்களின் செல்வாக்கின் கீழ் கொண்டுவர முயற்சிக்கப்பட்டது. அதன் அங்க மாக சிபிஎம் ஆதிக்க சக்திகளும் கருங்காலிகளும் அழித்தொழிக் கப்பட்டபோது மிகச் சிறிய அளவில் மக்கள் திரளில் ஒரு பிரிவினர் பங்கெடுத்ததாலும் உள்ளூர் சிபிஎம்காரர்கள் தங்கள் கட்சியிலிருந்து விலகி தமது உயிர்களை காப்பாற்றிக் கொள்ள பகிரங்கமாக அம்முடிவை அறிவித்ததாலும் விடுதலைப் பகுதி என ஆர்ப்பாட்டமாக அறிவித்தது மாவோயிஸ்ட் கட்சி.

அடுத்தடுத்து இதையே அறிவித்ததால் மத்திய - மாநில அரசாங்கத்தின் கூட்டுப் படைகள் அப்பகுதியில் இறங்கி அடக்கு முறையில் ஈடுபட்டதால் இருந்த செல்வாக்கை இழந்ததுதான் மிச்சம்.

ஆனால் அதுபோன்ற வாய்ச்சவடால்களை மட்டும் நிறுத்தவில்லை மாவோயிஸ்ட் கட்சி. அதை வரிசையாக பார்ப்போம்.

* 2011 சட்டமன்ற தேர்தலுக்கு முன்பேயே கோல்கத்தா நகரத்தில் ஆயுதங்களுடன் நடமாடுவோம்.

* லால்கர் இயக்கம் இரண்டாவது நக்சல்பாரி ஆகும்.

* இந்த இயக்கத்தில் 1100 கிராமங்கள் எங்களுடன் இருக்கின்றன.

* முந்தைய இயக்கத்தில் (நக்சல்பாரி) நடைபெற்றதைப் போலவே அரசின் மிகப் பலவீனமான புள்ளியில் தாக்கினோம். அது தானாவே எங்களின் கோட்டையாக மாறுகிறது. -கிஷன்ஜி

(ஆதாரம் : கிஷன்ஜி நேர்காணல், டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா, ஜுலை, 2009, கோல்கத்தா பதிப்பு)

நாங்கள் 5000 கிரமாங்களை கட்டுப் படுத்துகிறோம். -கிஷன்ஜி.

(ஆதாரம் கிஷன்ஜி நேர்காணல், ஆசியன் ஏஜ், ஆங்கில நாளிதழ், (26-9-09), புதுடெல்லி பதிப்பு)

மேலே உள்ள கூற்றுக்களின் அபத்தங் களை யாவரும் அறிவர். ஜுலை 1 அன்று 1100 கிராமங்களில் செல்வாக்கு இருக்கும் என்று சொல்லும் நிலையில் ஏன் அம்மக்களை முன்னிறுத்தி அடக்குமுறையை எதிர்கொள்ளவில்லை?

அடுத்த இரண்டு மாதத்திற்குள்ளாகவே 5000 கிராமங்களை கட்டுப்படுத்துவதாக கூறுவது எவ்வாறு சாத்தியம்?

அரசு அடக்குமுறைக்கு எதிரான உணர்வையும் சிபிஎம் அரசாங்கத்திற்கு எதிரான கோபத்தையும் செல்வாக்கு என்பதாகவும் கட்டுப்படுத்துதல் என்பதாகவும் விடுதலைப் பிரதேசம் என்பதாகவும் அர்த்தம் கொள்ளலாமா?

இதற்கும் மேலாக இந்த இயக்கத்தை இரண்டாவது நக்சல்பாரி என்று கிஷன்ஜி கூறுகிறார்.

இவ்வாறு கூறுவது சாரு மஜூம்தாரை கொச்சைப் படுத்துவதாகும்.

நக்சல்பாரி எழுச்சி புதிய ஒரு அரசியல் வழியோடு ஏற்பட்டது.

லால்கர் இயக்கத்தினோடு எந்தவொரு புதிய அரசியல் வழியும் வரவில்லை.

மேலும் கிஷன்ஜியின் இந்த கூற்றுகள் எதுவும் மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் வெளியீடுகள் எவற்றிலும் வரவில்லை. அடுத்ததாக, அக் -17 அன்று வெளியான மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் கணபதியின் நேர்காண லிலும் இவ்வாறு குறிப்பிடப் படவில்லை.

இறுதியாக மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் அத்தனை தவறுகளுக்கும் காரணம் அதன் அரசியல் வழியிலேயே அடங்கி இருக்கிறது. ஆயுத சீர்திருத்தவாதம்தான் அந்த அரசியல்வழி ஆகும்.

லால்கர் மக்கள் PCAPAவை அமைத்து போராடத் தொடங்கிய பின்னர் அப்பகுதியின் அடிப்படை வசதிகளை தமக்குத்தாமே நிறைவேற்றிக் கொண் டனர். இது கருணாநிதியின் நமக்கு நாமே திட்டம் போன்றதே.

அடிப்படை வசதிகளை செய்துதரக் கோரி அரசாங்கத்தை நோக்கி மக்களை போராடச் செய்வதற்கு பதிலாக தமக்குத்தாமே நிறைவேற்றிக் கொள்ளுமாறு வழிகாட்டுகிறது மாவோயிஸ்ட் கட்சி. ஜார்கண்டிலும் சட்டீஸ்கரிலும் முன்பு ஆந்திரப் பிரதேசத்திலும் இவ்வாறே வழிகாட்டப்பட்டது. இவ்வாறு மேற்கொள்ளப்படும் பகுதிகளை தற்போது தளப்பகுதி (அ) விடுதலைப்பகுதி என மாவோயிஸ்ட் கட்சி குறிப்பிட்டு விடுகிறது. அதற்கு முந்தைய இரண்டு கட்டங்களான சிவப்பு எதிர்ப்பு பகுதி (Red Resistance Area), கெரில்லாதளம் என்பதாகவும்கூட குறிப்பிடப் படுவ தில்லை.

ஆனால் அக்கட்சியின் ஆவணத்திலோ தளப்பகுதி என்பதற்கு வேறு மாதிரியான வரையறைகளே இருக்கின்றன.

எனினும் அக்கட்சியானது தனது புரிதலில் எவ்வாறு இருக்கிறதோ அதைத்தானே நடைமுறைப்படுத்தும்.

கட்சியிடம் பொருளாதாரவாதப் புரிதல்தான் இருக்கி றது எனவும் பாசனவசதித் திட்டம், அணைகட்டுதல், சாலை அமைத்தல், குடிநீர்வசதி திட்டம் போன்றவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு அதிக அழுத்தம் இதில் வெளிப் படுகிறது எனவும் அரசியல் அதிகாரத்திற்காக மக்களை திரட்டுதல் என்ற பிரக்ஞை கட்சியிடம் இல்லை; எனவே மக்களிடம் அதற்காக திரள வேண்டும் என்ற பிரக்ஞை இல்லை எனவும் முந்நாளைய மக்கள் யுத்தக் கட்சியின் மையக் குழு உறுப்பினர் ஷ்யாம் போலி மோதலில் கொல்லப்படுவதற்கு முந்தைய மாதம் (நவ. 1999) எழுதிவிட்டுச் சென்றார்.

கட்சி கொடுத்த பணியின் பேரில் கட்சியின் செல்வாக்கு பலமாக உள்ள இடங்களில் சுற்றுப்பயணம் செய்து கட்சியிடம் பொருளாதாரவாதப் போக்கு உள்ளதென ஒரு ஆய்வறிக்கையை அளித்தார்.

அவரது இக்கட்டுரை முந்நாளைய மக்கள் யுத்தக் கட்சியின் மையக் குழு நடத்திய உட்கட்சிப் பத்திரி கையான மக்கள்யுத்தம் என்ற பத்திரிகையில் அவர் இறந்தபின் வெளியானது.

இந்த மீளாய்வு கணக்கில் எடுக்கப் படாததால் ஆயுத சீர்திருத்தவாதம் என்ற பரிமாணத்தை எடுத்துள்ளது.

இதுவரை நாம் பார்த்த லால்கர் போராட்டத்தில் மாவோயிஸ்ட் கட்சியிடமிருந்து எதிர்மறை அம்சங்களை தொகுத்து உரைத்தால்....

* மக்கள்திரள்வழியை புறக்கணித்தமை.

* மக்களிடம் கண்ணியமில்லாமல் ஜனநாயகமற்று நடந்து அவர் களின் உணர்வுகளை புறந்தள்ளி யமை.

* ஐக்கிய முன்னணி அணுகுமுறை இல்லாமை.

* உச்சகட்ட தன்னெழுச்சி.

* கைவிடப்பட்ட அழித்தொழிப்பு வழியை கடைப் பிடித்தமை.

*மக்களைவிட ஆயுதங்களையும் ஆயுதக் குழுக்களையும் நம்பியமை.

* ஆயுத சீர்திருத்தவாதம்.

ஆயுத சீர்திருத்தவாதம் என்ற அரசியல் வழியிலிருந்து மாவோயிஸ்ட் கட்சி மீண்டால்தான் இதுபோன்ற தவறுகளை இழைக்காது.

இதற்கு அக்கட்சியின் தமிழ் மாநிலக்குழு வெளியிடும் இதழான “போராளி” (எண். 24, நவ. 2009) இதழில் வெளிவந்திருக்கும் மாவோ எழுதிய “நமது படிப்பைச் சீர்செய்வோம்” என்ற கட்டு ரையில் சொல்லப் பட்டி ருக்கும் கருத்துகளையே பிரயோகிக்க வேண்டும்.

முந்நாளைய மக்கள் யுத்தக் கட்சி 1980ல் வெளியிட்ட சுய-விமர்சன மீளாய்வு அறிக்கையும் ஷ்யாம் எழுதிய கட்சியில் பொருளாதாரவாதம் பற்றிய ஆய்வு அறிக்கையும் கவனத்தில் கொள்ளப்பட்டால்தான் ஆயுத சீர்திருத்தவாதத்தில் இருந்து விடுதலை அடையமுடியும். இந்த இரண்டு அறிக்கைகளும் வழிகுறித்த சிக்கலை அடிப்படையாகத் தீர்க்கவில்லை. எனினும் நடைபெற்ற தவறுகளை சரிசெய்வதற்கு கவனத்தில் கொண்டே ஆக வேண்டும்.

“---- நமது கட்சியைப் போன்றதொரு பெரிய அரசியல் கட்சிக்கு நாம் சேகரித்துள்ள விசயங்கள் சிறுதுண்டுகளே. அரசியல், இராணுவம், பொருளாதாரம், பண்பாடு ஆகிய ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் நமது ஆராய்ச்சி ஒழுங்கற்ற தாகவே இருக்கிறது.... புறநிலை யதார்த்தத்தை பரிசீலித்து படிக்கும் நிலையில் இல்லாதவர்களாக நாம் இருக்கிறோம். ---”

“--- மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின் ஆகியோரிடமிருந்து மேற்கோளை மனம் போன போக்கில் ஒருதலைப் பட்சமாக எடுத்துக் காட்டுவதற்கு மட்டும்தான் அவர்களால் முடியும். ----- மார்க்சிய - லெனினியத்தை இப்படி அணுகுவது பெரும் தீமையை விளைவிக்கிறது. குறிப்பாக, மேல்தட்டு, இடைத்தட்டு ஊழியர்களிடையே இப்படிப்பட்ட அணுகல்முறை ஊறுவிளைவிப்பதாக உள்ளது.”

“நாம் பல தவறான வழிகளில் சுற்றி வந்திருக்கிறோம். ஆனால் தவறுகள் என்பது அனேகமாக சரியானது எது என்பதன் முன்னறிவிப்பாளனாகவே இருக்கிறது.---”

-மாவோ (“நமது படிப்பைச் சீர்செய்வோம்”)

(ஆதாரம்: போராளி இதழ் எண். 24, நவ. 2009, பக் - 35,39]

-          பாஸ்கர்

Pin It

லெனினுடைய பொருள் முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும் என்ற படைப்பை பயில்வது பற்றிய குறிப்புகள் 

மார்க்சியத்தை தீவிரமாக வாசித்து பயின்று நன்றாக உட்கிரகிப்பீர்என்ற தலைவர் மாவோவின் போதனையை கடைப்பிடித்து கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின் ஆகியோரின் பல படைப்புகளையும் தலைவர் மாவோவின் படைப்புகளை யும் திட்டமிடப்பட்ட வழியில் பயில்வதற்கு எனது முயற்சிகளை அதிகரித்தேன்.

முன்பு சாதாரண தொழிலாளியாக இருந்தேன். இப்பொழு தோ முன்னணி பொறுப்புகள் சிலவற்றை கொண்டிருக்கிறேன்.

அண்மையில் நான் லெனினுடைய பொருள் முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும் என்ற படைப்பைப் படித்தேன். அது புரட்சிகர கோட்பாட்டை பயில்வதற்கும் அனுபவ வாதத்தை வெற்றிகொள்வதற்கும் இரண்டு வழிகளுக்கு இடையிலான போராட்டம் பற்றிய எனது பிரக்ஞையை மேம்படுத்துவதற்கும் என் முயற்சிகளை இரட்டிப்பாக்குவதற்கு மிகவும் அவசியமானது ஆகும். அதை எப்போதை யும்விட மிகவும் ஆழமாக உணர்ந்திருக்கிறேன். நான் இந்த வழியில் மட்டுமே உணர்வுபூர்வ அறிவுத்தெளிவுடைய புரட்சியாளனாக மாற முடியும்; தலைவர் மாவோவின் பாட்டாளி வர்க்க புரட்சிகர வழியின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் உறுதியாக முன்னேற முடியும்.

அனுபவம் பற்றிய எதிரெதிரான இரண்டு அனுபவங்கள்

தலைவர் மாவோ சுட்டிக் காட்டியிருப்பதாவது:

“அகநிலைக்கும் புறநிலைக்கும் இடையிலான முறிந்த தன்மையை கருத்துமுதல்வாதமும் எந்திர பொருள்முதல் வாதமும் சந்தர்ப்பவாதமும் சாகசவாதமும் உடையவை; நடைமுறையிலிருந்து அறிவு பிரிந்த தன்மையையும் உடையவை.” (நடைமுறை பற்றி)

ரஷ்யாவில் போக்டனோவும் அவரைப் போன்ற மற்ற ஏமாற்றுக்காரர்களும் திருட்டுத்தனமாக கட்சிக்குள் உட்பு குந்த அத்தகைய சந்தர்ப்பவாதிகள் ஆவர். லெனின் “பொருள்முதல் வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும்” என்ற தனது படைப்பில் இவர்களின் தன்மையை கூர்மையாக அம்பலப்படுத்துவதன் மீது தனது முயற்சிகளை ஒன்றுகுவித்தார். இந்த அயோக்கியர்கள் புரட்சிகர நடைமுறையை எதிர்த்தனர். அனுபவம் குறித்த பொருள் முதல்வாத கோட்பாட்டை மறுதலித்து உரைத்தனர். அதே சமயத்தில் புரட்சிகர கோட்பாடுகளை எதிர்க்க வும் செய்தனர்; இயங்கியல் பொருள் முதல்வாதத்தை “புதிர்” எனவும் “வறட்டுச் சூத்திரம்” எனவும் கயமைத்தனமாக அவதூறு செய்து பொருள்முதல்வாதத்தின் இடத்தில் கருத்து முதல்வாதத்தையும் மார்க்சியத்தின் இடத்தில் திருத்தல்வாதத்தையும் வைக்க தங்கள் மூளைகளை கசக்கினர்.

இந்த வகையில் அவர்கள் தனியாக இல்லை. லியுஷாவோ சியும் இதர அரசியல் ஏமாற்றுக்காரர்களும் அதையே அச்சுஅசலாகச் செய்தனர். அவர்கள் “மேதைமை” என்று அழைக்கப்படுகிற கோட்பாட்டை கொம்பூதுவதற்கு மிகையாக செயல்படும் அதே சமயத்தில் மனிதனின் திறமை நடைமுறையிலிருந்து தோன்றுகிறது என்ற பொருள்முதல்வாத கருத்துநிலையை எதிர்த்தனர். அதே சமயத்தில் மார்க்சியம் - லெனினியம் காலாவதியானது என அதை மூர்க்கமாகத் தாக்கினர். மக்கள்திரள்களை கண்காணா இடத்திற்கு வழி நடத்துவதற்கும் ஏமாற்றுவதற்கும் புரட்சிகர மக்கள் திரள்களை புரட்சிகர கோட்பாடுகளிலிருந்து பிரிப்பதற்கு அற்பமாக எத்தனித்தனர். இவையனைத்தும் காட்டுவது என்னவெனில் நாம் கருத்துமுதல்வாதத்திற்கும் இயங்காவியலுக்கும் ஆளாவதை தடுப்பதற்காக சந்தர்ப்பவாதத்திற்கு எதிராக போராட்டங்களை தொடுத்தாக வேண்டும். அதே சமயத்தில் நாம் நடைமுறைக்கு முதல் இடம் கொடுக்கும் கருத்துநிலையை உயர்த்திப் பிடித்து கருத்துமுதல்வாத காரண காரியவாதத்தை எதிர்த்தாக வேண்டும். அதே நேரத்தில் புரட்சிகர கோட்பாடுகளின் வழிகாட்டும் பாத்திரத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளித்து அனுபவவாதத்திற்கு எதிராக விழிப்புடன் இருந்து அதை வெற்றி கொண்டாக வேண்டும்.

வர்க்கப் போராட்டத்தில் நடைமுறையிலிருந்தே அனுபவம் வருகிறது என மார்க்சியம் மெய்ப்பித்து நிலைநாட்டுகிறது. அந்த வர்க்கப் போராட்டமானது உற்பத்திக்கும் அறிவியல் பரிசோதனைக்குமானது ஆகும். “அனைத்து உண்மையான அறிவும் நேரடி அனுபவத்திலிருந்தே தோன்றுகிறது” (நடைமுறை பற்றி). இது என்னுடைய சொந்த அனுபவத்திலிருந்தே உண்மை யாக உள்ளது. சுன் (Chun) துரப்பண துளைக் கருவி ஒரு எடுத்துக்காட்டு ஆகும். இது வானத்திலிருந்து கீழே விழவில்லை. நம் மனங்களிலும் உள்ளார்ந்து இல்லை. அது டஜன் ஆண்டுகளுக்கு மேலாக அனுபவத்தை உடைய நமது ஆராய்ச்சி குழுவின் உறுப்பினர்கள் உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் முன்னேறிய அனுபவத்தை உடையோரின் சற்றேரக்குறைய ஓராயிரம் பரிசோதனைகளின் பலன்ஆகும். வேறு சொற்களில் கூறுவதெனில், துரப்பண எந்திரத்தை இயக்குவோரின் நடைமுறை அனுபவத்தின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டது.

அதே போல் என்னுடைய சொந்த அனுபவத்திலிருந்தும் அதிகமாக கற்று இருக்கிறேன். நான் ஷாங்காயில் அன்னிய முதலாளிக்கு சொந்தமான தொழிற்சாலை ஒன்றில் பதினோரு வயதிலேயே குழந்தை தொழிலாளியாக ஆனேன். தாங்கமுடியாத துயரத்தோடு உழைத்து பிழைப்புக்காக கஷ்டப்பட்டேன். அன்னிய முதலாளிகள் மற்றும் சுரண்டும் வர்க்கங்களின் கடுமையான ஒடுக்குமுறையின் கஷ்டங்களை ஏராளமாக அனுபவித்தேன். தலைவர் மாவோ மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையினால்தான் பிற்போக்கு கோமிண்டாய் ஆட்சியையும் தீய சுரண்டல் அமைப் பையும் தூக்கியெறிந்தோம். தொழிலாளர்களாகிய நாங்கள் அதுமுதற்கொண்டு எங்களது சொந்த தலைவிதியின் எஜமானர்கள் ஆனோம். இப்பொழுது சோசலிசத்தின் கீழ் மகிழ்வான வாழ்வை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

கட்சியால் பேணப்பட்டு பயிற்றுவிக்கப்பட்ட நான் எனது அரசியல் பிரக்ஞையை விரைவாக உயர்த்தினேன். எனது பாட்டாளி வர்க்க உணர்வுகள் - முதலாளியத்தின் மீதான ஆழமான துவேஷம் மற்றும் சோசலித்திற்கான உணர்ச்சிபூர்வ நேசம்- உடன்பிறந்தவை அல்ல; மாறாக எனது அனுபவத்தின் விளை வே ஆகும். வர்க்கப் போராட்டத்தில் நீடித்த சொந்த நடைமுறையும் உற்பத் திக்கான போராட்டமும் நேரடி அனுப வம் மிகவும் மதிப்பு வாய்ந்தது என உணர்வதற்கு எனக்கு வழிவகை செய்திருக்கிறது. ஏனெனில் அது அறிதிறன் நிகழ்வுப் போக்கில் வரிசை யில் முதலாவது ஆகும். நேரடி அனு பவம் இல்லாமல் நமது அறிவு என்பது வேர்கள் இல்லாத மரங்களைப் போன்றதாக இருக்கும்; ஊற்று இல்லாத நீர் போன்றதாக இருக்கும். புரட்சியாளர்களாகிய நாம் உலகத்தை சரியாக அறிந்து மாற்றியமைப்பதற்கு நடைமுறையையும் அனுபவத்தையும் மதித்தாக வேண்டும்.

அனைத்து கருத்துமுதல்வாதிகளும் அறிவு குறித்த பொருள்முதல்வாத வழியினை எதிர்ப்பதில் அவர்கள் மாறாமல் செய்யக் கூடியது என்னவெனில் அனுபவத்தினுடைய உள்ளடக்கங்களின் புற யதார்த்தத்தை மறுதலிப்பது ஆகும். அவர்கள் தம்மை மறைத்துக்கொண்டு மற்றவர்களை ஏமாற்றுவதற்கு அனுபவம் என்ற பதாகையை தூக்கிப்பிடிக்கும் சூழ்ச்சியையே அடிக்கடி மேற்கொள் கின்றனர். ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் அனுபவத்தை கருத்து முதல்வாத நோக்கு நிலையிலிருந்தே வியாக்கியானம் செய்கின்றனர். இதைத்தான் போக்டனோவும் அவரது வகையறாக்களும் அச்சு அசலாகச் செய்தனர். அவர்கள் அனுபவத்தையும் பிரக்ஞையையும் “முழுதொத்த கருத்தாக் கங்கள்” (Identical Concepts) எனவும் “இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவை” எனவும் புலன் உணர்வுகளின் முழு மொத்தம் எனவும் இன்னபிறவாகவும் பிதற்றினர்.

அனுபவமும் பிரக்ஞையும் நடைமுறையிலிருந்து தோன்றவில்லை எனவும் புறவய உள்ளடக்கங்கள் இல்லாதவை எனவும் அகவயமாகவே வந்தன எனவும் கூறுகின்றனர். ஆகவே அவர்கள் தோற்றத்தில் அனுபவம் பற்றி பேசினர்; ஆனால் யதார்த்தத்தில் அவர்களின் உருத்திருபுகளும் குழப்புதல்களும் அனுபவத்தை ஏதோவொரு கருத்துமுதல் வாத தன்மையதாக மாற்றிவிட்டன. லெனின் “தத்துவத்தில் பொருள்முதல்வாதம், கருத்துமுதல்வாதம் ஆகிய இரண்டு வழிகளும் ‘அனுபவம்’ என்ற சொல்லின் கீழ் மறைக்கப்படலாம் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை” (பொருள் முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனம்) என சுட்டிக்காட்டும் பொழுது அனுபவம் என்ற கருத்தாக்கத் தோடு விளையாடும் அவர்களது சூழ்ச்சியை அறிவுக்கூர் மையுடன் அம்பலப்படுத்தி விமர்சித்தார். அனுபவத்தினுடைய உள்ளடக்கங்களின் புறவய யதார்த்தத்தை பற்றி நிற்பது என்பது அறிவுத்திறன் பற்றிய பொருள்முதல்வாத வழியை உயர்த்திப் பிடிப்பதற்கான முன்தேவையாகும் என இவ்வாறு காணலாம்.

அனுபவத்தை முழுமுதலானதாக ஒருபோதும் கருதாதீர்

நமக்கு நேரடி அனுபவம் இருக்கும் பொழுது அறிதிறன் பற்றிய பொருள் முதல்வாத வழியின்படி நமது பணியை தன்னியக்கமாக செய்ய முடியுமா? இல்லை. பகுதியளவிலான அனுபவத் தை மாற்ற முடியாத சூத்திரமாக பயன்படுத்தி எங்கணும் பொருத்துதல், மாறிவிட்ட, வளர்ந்துவிட்ட புதிய விஷயங்களை பார்ப்பதற்கு பழைய அனுபவத்தை பயன்படுத்துதல் அல்லது நமது பகுதியளவிலான அனுபவத்தை குறைத்து மதிப்பிடுதல் (அ) மிகையாக மதிப்பிடுதல் (அ) மற்றவர் கள் மற்றும் மக்கள் திரள்களின் சரியான அனுபவத்தை மறுக்கவும் செய்தல் - என்ற வகையில் நேரடி அனுபவத்தை முழுமுதலானதாகவும் இறுகிப் போனதாகவும் கருதுவோமானால் அனுபவவாத தவறுகளை இழைத்தவர்கள் ஆவோம். விளைவு என்னவாக இருக்குமென்றால் போக்டனோவும் அவரைப் போன்றோரும் விளம்பரப்படுத்திய கருத்து முதல்வாத அனுபவக் கோட்பாட்டிலிருந்து முழுமையாக இன்னமும் முறித்துக் கொள்ள முடியாதவர்களாக இருப்போம்; மேலும் பிரக்ஞையுடனோ பிரக்ஞை இல்லாமலோ கருத்துமுதல் வாதம் எனும் புதைகுழியில் மூழ்குவோம்.

உலகில் உள்ள அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று தொடர் புடையது. அதே சமயத்தில் ஒன்று மற்றதிலிருந்து வேறுபட்டதும் ஆகும். நாம் நடைமுறையில் விஷயங்களின் பொதுப் பண்புக்கு மட்டும் கவனத்தை செலுத்துக்கூடாது. ஒவ்வொன்றின் தனிப்பண்புக்கும் கவனத்தை செலுத்த வேண்டும் என்பது மிக முக்கியமானது. அதாவது ஒரு பொருளை மற்ற பொருட்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகின்ற குறித்த முரண்பாட்டிற்கு கவனத்தை செலுத்த வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அதற்கேற்ப முரண்பாட்டை தீர்ப்பதற்கு தகுந்த செயல் முறைகளை மேற்கொள்ள முடியும். இதுதான் பூட்டை திறப்பதற்கு சரியான சாவியை பயன்படுத்துதல் என்பதாகும். அதே போல் ஒரு மருந்து அனைத்து நோய்களையும் குணமாக்குவதற்கு பயன்படுத்த முடியாது. ஒரு விஷயத்திலிருந்து பெறப்பட்ட அனுபவங்களைப் பொறுத்தவரை, சில அனுபவங்கள் இதர விஷயங்களுக்கும் பிரயோகிக்கலாம்; சில அனுபவங்களை பகுதியளவில் பிரயோகிக்கலாம்; மேலும் சில அனுபவங்களை முழுவதுமாக பிரயோகிக்கப்பட முடியாமல் இருக்கலாம். முரண்பாடுகளின் குறித்த தன்மையை புறம்தள்ளி பழைய அனுபவத்தை எந்திரத்தனமாக பொருத்துவது அனுபவவாதமே ஆகும்.

எடுத்துக்காட்டாக, நான் எஃகில் துளைகளை இட்டதுண்டு. அதனால் அனைத்து வகையான எஃகி னை பதனம் செய்வதன் சிறப்பு இயல்புகளுடன் முழுவதுமாக பரிச்சயத்துடன் இருந்தேன். ஆனால் வார்ப்பு இரும்பு மற்றும் செம்பினுடைய பண்புகள் பற்றி அதிகம் அறியாமல் இருந்தேன். ஒரு தடவை அத்தகைய உலோகங்களை பதனம் செய்யுமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டேன்.

நான் அது பற்றி ஆராயப் புகாமலேயே அது ஏறத்தாழ எஃகை ஒத்ததே என நினைத்தேன். இதனால் எஃகு பாகங்களை பதனம் செய்வதைப் போன்றே அதே வழியில் பணியாற்றினேன். விளைவாய், முதல் துரப்பண துளைக் கருவி கண்ணிமைப் பொழுதில் எரிந்து விட்டது. இரண்டாவது துரப்பண துளைக்கருவியோ ஆழமாக துளையிடுவதற்கு முன்பேயே உடைந்து போயிற்று. என்ன காரணம்? ஏனெனில் நான் எஃகை துளையிடுவதில் பெற்ற அனுபவத்துடனேயே ஒரு பக்கமாக இறுகிப் போய் பகுதியளவிலான அனுபவத்தை ஏதோவொரு முழுமுதல் என கருதியதால்தான் ஆகும். நான் வார்ப்பு இரும்பு மற்றும் செம்பினுடைய பிரத்யேக பண்புகளை கவனித்து பண்புரீதியாக வேறுபட்ட முரண்பாடுகளை தீர்ப்பதற்கு வேறுபட்ட வழிமுறைகளை பயன் படுத்தாததால் புற நிலை யிலிருந்து அகநிலையினை முறித்துக்கொண்டு எதிர்பாராத் தடங்கலில் மாட்டிக் கொண்டேன்.

உலகத்தில் ஒவ்வொன்றும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. அது தன் வளர்ச்சிப் போக்கில் குறிப்பிட்ட ஒரு கட்டத்தில்தான் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. ஆகவே நமது சிந்தனையானது புறத்தில் உள்ளவற்றின் குறிப்பிட்ட வளர்ச்சிக் கட்டத்தை கடக்கக் கூடாது. எதிர்காலத்தில் என்ன செய்ய முடியுமோ அதை நிகழ்காலத்தில் செய்யக் கூடாது. எல்லாவற்றையும் ஒரே வீச்சிலேயே செய்து முடிக்கும் கனவு இருக்கக்கூடாது. எனினும் புறத்தில் உள்ள வை மாறுவதால் நமது சிந்தனையும் அதற்கேற்ப மாறியாக வேண்டும். அதனால் புற எதார்த்தத்தின் வளர்ச்சிக்கு பின்தங்காமல் புதிய சிக்கல்களை தீர்ப்பதற்கு பழைய அனுபவத்தை பயன்படுத்தாமல் இருப்போம். கடந்தகால அனுபவம் சரியானதே என நாம் கூறுகிறோம். ஏனெனில் அது நடைமுறையின் மூலம் பெறப்பட்டதே. ஆனால் நிலைமைகள் மாறியபொழுதும் அதனோடு விடாது ஒட்டிக்கொண்டு இருப்போமானால் அப்பொழுது அத்தகைய அனுபவம் ஏதோ அகவயமானதாக மாறுகிறது.

நான் தொழிற்சாலையில் முன்னணி பொறுப்பை மேற் கொண்டதிலிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் பல சிக்கல்களை எதிர்கொண்டு வருகி றேன். இந்த தொழிற் சாலையில் தேர்ச்சிபெற்ற வேலையா ளாகிய நான் அதனுடைய அரசியல் மற்றும் உற்பத்தி நிலைமைகளில் நன்றாக பரிச்சயமானவன் எனவும் எனது கடந்த கால அனுபவத்தினால் எந்தவொரு சிக்கலையும் போதிய அளவுக்கு கையாள முடியும் எனவும் எண்ணினேன். ஆனால் நான் கற்பனை செய்திருந்ததற்கு முர ணாக, கடுமையாக முயற்சித்தாலும் எனது பணியில் சிலவற்றை திருப்திகரமாக செய்வதற்கு தவறினேன். இதற்கு காரணம் என்னவெனில் நான் பழைய வழியிலேயே விஷயங்களைச் செய்வதற்கு பரிச்சயத்துடன் இருப்பதுடன் என்னுடைய சிந்தனையானது யதார்த்தத் திற்கு பின்னால் பின்தங்கி இருப்பதேயாகும். அதே சமயத்தில் நிலைமைகள் ஓயாது மாறிக் கொண்டும் வளர்ந்து கொண்டும் வருவதுடன் கடந்த காலத்திய சிக்கல்களிலிருந்து மாறுபட்ட புதிய சிக்கல்கள் எதிர்பாராமல் ஏற்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன.

நான் பின்னர் இந்த சூழலை சீர்ப்படுத்துவதற்கு ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு பயிலுவதற்கு கவனத்தைச் செலுத்தி அரசியல் திசைவழி மற்றும் வழியோடு தொடர்புடைய சிக்கல்களுக்கு அதிக நேரத்தையும் ஆற்றலையும் அர்ப்பணிப்பதற்கு செக்குமாட்டுத் தனமான வேலையிலிருந்து என்னை விடுவித்து எனது வேலை முறைகளை மேம்படுத்த முனைந்தேன். இந்த வழியில் எனது பணியில் பெரிய தன்முனைப்பாக்கத்தைப் (initiative) பெற்றேன்.

நடைமுறை செயற்பாட்டின் எல்லையானது தீவிரமாக பரவலாக இருக்கிறது. ஆனால் தனிநபருடைய நடைமுறையின் வீச்செல்லை எப்பொழுதும் வரம்புக் குட்பட்டே இருக்கிறது. நாம் தனிப்பட்ட நடைமுறையிலிருந்து பெறப்பட்ட நேரடி அனுபவத்திற்கு முக்கியத்துவத்தை கொடுக்கும் அதே சமயத்தில் மக்கள் திரள்களின் ஆக்கங்களை சேமித்து போற்றி வைக்க வேண் டும்; ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு பயில்வதில் சிறந்து விளங்க வேண்டும்; ஏனைய மக்களின் அனுபவத்திலிருந்து திறந்த மனதோடு கற்கவேண்டும். இவ்வாறு மட்டுமே நமது பணியை சிறப்பாகச் செய்யமுடியும்.

சுன் துரப்பண துளைக் கருவி எவ்வாறு கண்டு பிடிக்கப்பட்டு புதிதாக மாற்றியமைக்கப்பட்டது என்பதை நினைவு கூர்கையில் மக்கள்திரள்களின் நடைமுறை என்பது அசலான ஞானக்கடல் என்ற ஆழமான புரிதலுக்கு வந்தேன். துரப்பணத்தில் மக்கள் திரள்களின் கண்டுபிடிப்புகளையும் புதுமைகளையும் மனச்சாட்சியோடு பயின்று ஆய்வு செய்து அவர்களின் வளமான அனுபவங்களிலிருந்து ஊட்டத்தை உட்கொண்ட பின்னரே சுன் துரப்பண துளைக்கருவியால் ஒப்புநோக்கத்தக்க ஐந்து பெரிய மாறுதல்களை மேற்கொள்ள முடிந்தது. யாருக்கும் எல்லாவற்றிற்கும் நேரடி அனுபவத்தை பெற்றிருக்க முடியாது. பெரும்பாலான அறிவு மெய்யாகவே மறைமுக அறிவிலிருந்தே வருகிறது.

யாராவது ஒருவர் தன்னை மட்டுமே நம்பி மக்கள்திரள்களின் அனுபவத்திற்கு எதிராக தனது தனிப்பட்ட அனுபவத்தை வைப்பாரானால் அவர் கூட அனுபவவாத தவறுகளை இழைப்பார். தலைவர் மாவோ கூறியிருப்பதாவது; “திறந்த மனதுடன் ஏனை யோரின் அனுபவத்திலிருந்து கற்பதும் அவசியமானதே. அனைத்து விஷயங்களிலும் ஒருவரின் சொந்த தனிப்பட்ட அனுபவத்தை வலியுறுத்துவது என்பது அப்பட்டமான ‘குறுகிய அனுபவவாதமே’. அந்த தனிப்பட்ட அனுபவம் இல்லாத நிலையில் ஒருவர் தனது சொந்த கருத்துகளை பிடிவாதமாக பற்றிப் பிடித்து ஏனையோரின் அனுபவத்தை நிராகரிப்பதும் குறுகிய அனுபவவாதமே ஆகும்.” (சீனப் புரட்சிகரப் போரில் மூல உத்திச் சிக்கல்கள்)

ரஷ்யாவில் உள்ள போக் டனோ முதல் சீனாவில் உள்ள லியு ஷாவோசி போன்ற அரசியல் ஏமாற்றுக்காரர்கள் வரை அனைத்து சந்தர்ப்பவாதிகளும் தமது திரிபுவாத அரசியல் வழிகளை முன் தள்ளுவதற்கு எப்பொழுதுமே பொருள்முதல்வாதத்தை எதிர்த்து கருத்துமுதல்வாதத்தை வெறிகொண்டு வாதிட்டனர். அனுபவவாதம் என்பது அகநிலைவாதம் மற்றும் பெயரளவு வாதத்தின் வெளிப்பாடு ஆகும். அது கருத்தியல்ரீதியாக இயங்கியல் பொ ருள் முதல்வாதம் மற்றும் வரலாற்று பொருள்முதல் வாதம் என்ற அடிப் படை கொள்கைகளுக்கு எதிராக பயணம் செய்கிறது. ஏன் அனுபவவாதிகள் இடது அல்லது வலது சந்தர்ப்ப வாதிகளை முரட்டுத் தனமாக அடிக்கடி பின்பற்றுகிறார்கள் என்பதற்கான கருத்தியல் மூலவேர் இதுவே. திரிபு வாதிகள் மார்க்சி யத்தின் கோட்பாட்டு வெற்றியைத் தொடர்ந்து மக்களை ஏமாற்றுவதற்கு வதந்திகளையும் தர்க் கத்தையுமே மேலும் மேலும் மேற்கொள்கிறார்கள்.

லெனின் இவ்வாறு சொன்னதாவது: “மார்க்சிய முகமூடியின் கீழ் மார்க்சியத்தை எப்போதுமே சூட்சுமமாக ஏமாற்றுவது, பொருள்முதல்வாத எதிர்ப்பு நெறிமுறைகளை எப்போதுமே சூட்சுமமாக வைப்பது - இதுதான் பொதுவாக அரசியல் பொருளாதாரத்தில், செயலுத்தி குறித்த சிக்கல்களில், தத்துவத்தில் அதே அளவில் அறிதல் இயலிலும் சமூகவியலிலும் நவீன திரிபுவாதத்தின் அம்சமாக இருக்கிறது.” (பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும்). இந்தச் சூழ்நிலைமைகளின்கீழ் அனுபவவாதத்துடன் இருப்போர் புரட்சிகர நடைமுறையில் மார்க்சியத்தின் வழிகாட்டும் பாத்திரத்தை புறம் தள்ளுவதால், புரட்சிகரக் கோட்பாட்டினை பயில்வதில் கவனத்தைச் செலுத்தாததால், எப்போதாவது ஏற்படும் வெற்றிகள் மற்றும் உண்மை குறித்த தெளிவற்ற காட்சித் துணுக்குகளின் மீது மெத்தனமாக இருப்பதால், குறுகிய, கொள்கை இல்லாத “நடைமுறைவாதம்” (Pragmatism) என்பவற்றால் நஞ்சூட்டப்பட்டு இருப்பதால், எதிர்காலம் இல்லாத மூளையற்ற “நடைமுறை மனிதர்களாக” இருப்பதால், உறுதியான சரியான அரசியல் திசைவழி இல்லாமல் இருப்பதால், போலி மார்க்சியவாதிகளாகிய அரசியல் மோசடிக்காரர்களின் இயல்பான கருத்தியல் கைதிகளாக இருக்கிறார்கள்.

கடமையுணர்ச்சியுடன் பயின்று அனுபவவாதத்தை வெற்றிகொள்ளுதல்

அனுபவவாதத்தை வெற்றிகொள்வதற்கான அடிப்படை வழி என்பது மார்க்சியத்தை கடமையுணர்ச்சியுடன் பயில்வதே, லெனின் ரஷ்யாவில் கட்சிக்குள்ளே கருத்தியல் மற்றும் அரசியல்வழி மீதான போராட்டத்தின் வரலாற்று அனுபவத்தை தொகுத்து மார்க்சிய கோட்பாட்டின் முக்கியத்துவம் மற்றும் அவசியத்தை திரும்பத்திரும்ப விளக்கினார். அவர் ரஷ்யாவில் உள்ள மாக்கியவாதிகளை (Machists) விமர் சிப்பதற்கு மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல் லின் தலையாய தத்துவப் படைப்பு களிலிருந்து பொங்கி வழிகின்றவாறு அனுபவம் குறித்த கருத்துமுதல்வாதக் கோட்பாட்டிற்கு மரண அடிகளைக் கொடுத்து இதன் வாயிலாக கோட்பாட்டு ரீதியாகவும் நடைமுறையிலும் நமக்கு சிறப்பான எடுத்துக்காட்டாக திகழ்கிறார். நாம் அனுபவவாதத்தை கோட்பாட்டு ரீதியாக விமர்சிப்பதற்கு தத்துவத்தை கட்டாயம் பயில வேண்டும்.

தலைவர் மாவோ கூறியிருப்பதாவது: “நடைமுறை வேலையில் அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள் கோட்பாட்டை படிக்க வேண்டும். தீவிரமாகப் படிக்க வேண்டும். அதன் மூலம்தான் அவர்கள் தங்கள் அனுபவத்தை ஒழுங் கமைக்கவும் தொகுக்கவும் கோட்பாட்டு நிலைக்கு அதை உயர்த்தவும் முடியும். இவ்வகையில்தான் அனைத்தும் தழுவிய பேருண்மைக்காக தங்கள் பகுதியளவிலான அனுபவத்தை தவறாகப் பயன்படுத்தமாட்டார்கள். அனுபவவாத தவறு இழைக்கமாட்டார்கள்” (கட்சியின் வேலை முறையினை சீர் செய்க), என்னைப் போன்ற ஒரு தொழிலாளி -ஊழியர் (worker-cadre) கட்சி மீதும் தலைவர் மாவோ மீதும் அதே சமயத்தில் எனது பணியில் உள்ள அனுபவத்தின் மீதும் ஆழமான வர்க்க உணர்ச்சிகளை கொண்டிருப்போர் ஆவர். ஆனால் சாதாரண வர்க்க உணர்ச்சிகள் இரு வழிப் போராட்டத்தில் பிரக்ஞையை இடம் பெயர்க்க முடியாது;தூய நடைமுறை அனுபவம் மார்க்சிய - லெனினியத்தை இடம்பெயர்க்க முடியாது. நான் உலகப் புரட்சி மற்றும் சீனப் புரட்சியின் அனுபவத்தொகுப்பான மார்க்சிய - லெனினிய - மாசேதுங் சிந்தனையை பயில்வதன் முக்கியத்துவத்தை புறம்தள்ளுவேனானால் அனுபவவாத தவறுகளை இழைப்பதை தவிர்க்க முடியாது.

நடைமுறையிலிருந்து பெறப்பட்ட நேரடி அனுபவம் புற உலகின் குறிப்பிட்ட யதார்த்தத்தை பிரதிபலித்தாலும் அது புலன் அறிவு மட்டுமே. அந்தப் பிரதிபலிப்பு என்பது மேலோட்டமானது; பகுதியளவிலானது; முழுமையற்றது. “ஒப்பீட்டளவில் முழுமையான அறிவில்லாமல் நல்ல முறையில் புரட்சிகர வேலை செய்வதென்பது முடியாத ஒன்று” (கட்சியின் வேலைமுறையினை சீர் செய்க, ஒப்பீட்டளவிலான முழுமையற்ற அறிவை ஒப்பிட்டளவிலான முழுமையான அறிவாக மாற்றியமைப்பதற்கு புரட்சிகரக் கோட்பாட்டை கடமையுணர்ச்சி யுடன் பயில்வது அவசியம்; ஒருவரது நேரடி அனுபவத்தை, தனிச் சிறப்பாக, வர்க்கப் போராட்டத்தில் உள்ள அனுபவத்தை, இருவழிப் போராட்ட அனுபவத்தை தொகுப்பதற்கு மார்க்சிய - லெனினிய நோக்குநிலை, பார்வை, வழிமுறை ஆகியவற்றை பயன்படுத்துவது அவசியம். புலனறிவிலிருந்து மறுகட்டுமானம் மூலமாக பகுத்தறிவாக பாய்ச்சல்ரீதியாக மேற்கொள்வதற்கு சக்கையை கைவிட்டு சாரத்தை தேர்ந்தெடுக்க, பொய்மையை ஒழித்துக் கட்டி உண்மையை தக்கவைக்க, ஒன்றிலிருந்து மற்றதற்கு செல்வதற்காக, வெளிப்புறத்திலிருந்து உட்புறத்திற்கு செல்வதற்காக -மார்க்சிய-லெனினிய நோக்குநிலை, பார்வை, வழிமுறை ஆகியவற்றை பயன்படுத்துவது அவசியம்.

இந்த நிகழ்வுப் போக்கில் சரியான நோக்கு நிலை, பார்வை, வழிமுறை ஆகியவை தனிச்சிறப்பாக முக்கியமானவையே. மார்க்சிய நோக்குநிலை, பார்வை, வழிமுறை ஆகியவை இல்லாமல் அறிதிறனில் ஒரு பாய்ச்சல் என்பது அடையப்பட முடியாது. ஒருவர் விஷயங்களை அனுபவவாத கருத்துக் கோணத்திலிருந்து பார்ப்பாரானால் சாரத்திலிருந்து சக்கையை பிரித்தறிய இயலாது இருப்பார். மாறாக பொய்மையையும் உண்மைகளையும் தலைகீழாக்குவார். மேலும் அவரால் அனுபவத்திலிருந்து -வர்க்கப் போராட்டம் மற்றும் இருவழிப் போராட்டத்தின் நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை அனுபவத்திலிருந்து - சரியாக கற்றுக் கொள்ளமுடியாது என்பதில் ஐயமே இல்லை. இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் மற்றும் வரலாற்றுப் பொருள் முதல் வாதம் என்ற கருத்துக் கோணங்களை படிப்படியாக உட்கிரகிப்பதற்கு கடமையுணர்ச்சியுடன் பயின்றால் விஷயங்களின் சாரத்தை ஆழமான முழுமையான வகையில் அறிந்து கொண்டு புற விஷயங்களின் விதியை உட்கிரகித்துக் கொண்டு பிரக்ஞையை மேம்படுத்தி பணியில் குருட்டுத் தனத்தை தவிர்க்க முடியும்.

லெனின் கூறியதாவது: “நாம் மார்க்சிய கோட்பாட்டுப் பாதையை கடைப்பிடிப்பதன் வாயிலாக புறவய உண்மை க்கு (அதை எப்போதும் வெறுமையாக்காமல்) நெருக்க மாகிக் கொண்டே இருப்போம். ஆனால் வேறு எந்தப் பாதையையும் பின்பற்றுவதன் வாயிலாக எதையுமே அடைய மாட்டோம்; குழப்பத்தையும் பொய்களையும் தவிர” (பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும்). வர்க்கப் போராட்டமும் இருவழிப் போராட்டமும் நீண்டகாலம் நிலவும். பழைய முரண்பாடுகள் தீர்க்கப்பட்டபிறகு புதிய முரண்பாடுகள் தோன்றும். ஒரு சண்டையில் வென்ற பிறகு புதிய சண்டைகளில் சண்டையிட வேண்டியிருக்கிறது. புற உலகின் மாறும் இயக்கமானது ஒருபோதும் நிற்காது; நமது நடைமுறையில் உண்மை குறித்த நமது அறிவும் ஒருபோதும் முடிவுறாது. எனவே நாம் வாழ்கின்றவரை புரட்சியை நடத்துவோம்; தொடர்ந்து பயில்வோம். 

நிசிபு

நன்றி : பீகிங் ரிவ்யூ, எண்- 43, அக். 27, 1972

*இது நிசிபு மற்றும் அவர் சார்ந்த குழுவும் துளைக் கருவி வடிவமைப்பு பற்றிய மரபுரீதியான கோட்பாடுகளை தூக்கியெறிந்து கண்டு பிடித்த புதிய வகையிலான துரப்பண துளைக் கருவியை சுட்டுகிறது. இந்த புதிய துளைக்கருவியானது இயக்குதிறத்தை இரண்டிலிருந்து மூன்று மடங்குகளாகவும் ஆயுள் காலத்தை மூன்றிலிருந்து நான்கு மடங்குகளாகவும் அதிகரித்துள்ளது. இவர்களின் கூட்டு முயற்சிக்கு கிடைத்த பலனாக சுன் துரப்பண துளைக்கருவி உருவானது. சுன் என்ற சீன சொல் குழு அல்லது மக்கள் திரள்கள் என பொருளாகும்.

மொழியாக்கம் பாஸ்கர்

Pin It

உட்பிரிவுகள்