kavithaasaran_logo_100

இது அரசியல் பற்றிய ‘வெறுவாய்’ அரசியல் அல்ல; அரசியல் ஆளுமை பற்றிய நறுவிசான தோலுரிப்பு. இதன் கணுக்கள் தேர்தல் வெளிச்சத்தில் வலிமை பெற்றாலும் தேர்தல் முடிவுகளை அளவீடாகக் கொண்டதில்லை. இது எழுத்தைப் பற்றிய மதிப்பீடாகவும் எழுதியவரைப் பற்றிய மதிப்பீடாகவும் திராவிடக் கட்சிகளின் தகவமைப்பில் பொருள் தேடுகிறது. ஒரு மரத்தின் கடைசிக் கொழுந்தை மரத்தின் தொடர் விளைவாகவே மதிப்பீடு செய்கிறது.

 வைகோவின் ‘சிறையில் விரிந்த மடல்கள்’ என்னும் நூலை கவிஞர் சுதா முருகேசன் எனக்குப் படிக்கக் கொடுத்தார். அந்த நண்பருக்கு வைகோவின் ஆரவாரம் பிடிக்கும். கலைஞர் கருணாநிதியையும் சில விமர்சனங்களோடு பிடிக்கும். கருணாநிதியின் ஏகபோக அரசியல் பற்றிப் பேச்சு வரும்போது அவர்மீது சாய்மானம் உள்ளவர்கள் அனைவரும் படும் அல்லல் அது. ஆனால் அவர்கள் உண்மையில் முனைந்தால் உலகளாவிய அதிகார அரசியலை மேற்கோள் காட்டித் தங்கள் அல்லலுக்கு மருந்து கண்டுபிடிக்கலாம். இந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்துகொண்டு செத்த காலத்தின் பொதுவாழ்வுச் சூத்திரங்களைச் சுமந்து திரிவதன் சுகம் தந்த அல்லல் அது.

புத்தகத்தைப் படித்து முடித்ததும் நண்பரிடம் அதைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டேன். அடுத்த சில நாட்களில் வைகோ ஒரு ‘மகத்தான’ அரசியல் அணிமாற்றத்தை நிகழ்த்திக் காட்டியதும், அவசர அவசரமாக அதை மீண்டும் வாசிக்க வேண்டும் என்று சொல்லித் திரும்ப வாங்கிக் கொண்டேன்.

புத்தகத்தை மீண்டும் படிக்க வேண்டும் என்றது வெளிப்படையாகச் சொல்லப்பட்ட ஒரு காரணம். ஆனால் உண்மைக் காரணம் சற்று விசித்திரமானது. வைகோவின் மேல் ‘தமிழ்வெளி’யிலிருந்து சிறுகச் சிறுக மிதந்து வந்து என் மனச் சிமிழுக்குள் சேகரமான ஈர்ப்பின் காரணமாக எனக்கொரு மனப்பிராந்தி ஏற்பட்டுவிட்டது. எங்கே, புத்தகத்தின் விலையான 500 ரூபாய்க்குப் பதிலாக 1000 ரூபாய் கொடுத்தேனும், விற்றுத் தீர்ந்த படிகளையெல்லாம் தேடிப்பிடித்துத் திருப்பி வாங்கி, விற்காத படிகள் இருப்பின் அவற்றையும் சேர்த்துப் போட்டு எரித்து விடுவாரோ என்றொரு அச்சம் ஏற்பட்டுவிட்டது. அதனால் இந்த ஒரு படியையாவது காப்பாற்றலாமே என்றுதான் வாங்கி வைத்துக் கொண்டேன். ஆனால் நான் அஞ்சியபடி ஒன்றும் நடக்கவில்லை. உண்மையில் அது என் மிகையான மனப்பிராந்திதான் என்பதும் தெளிவாகிவிட்டது.

இதைப்பற்றி வைகோவின் கேள்விக்கப்பாற்பட்ட தொண்டர் என்று கருதப்பட்ட ஒருவரிடம் மனந்திறந்து பேசினேன். பேசிய பிறகுதான் தெரிந்தது அவர் வைகோவை விட்டு விலகித் தன் சுயமதிப்பீட்டில் காலூன்றி நிற்கிறார் என்ற விஷயம். பொதுவாக தொண்டர்களிடம் காணக்கிடைக்காத பண்பு இது. தொண்டர்கள் எப்போதும் தலைவர்களைச் சார்ந்தே நிற்பார்கள். வில்லங்கம் நேரும்போது வைகோவைப் போலத் தலைமையை மாற்றிக் கொள்வார்களே தவிர தனித்து நின்று தடுமாறுவதில்லை. நான் பேச்சுக் கொடுத்த நண்பர் வெறும் தொண்டர் மட்டுமல்லாமல் சுயசிந்தனை உள்ளவராகவும் இருந்தார். அந்தச் சிந்தனையில் கட்சி அரசியல் சக்கரம் பதித்த தடங்கள் இருக்கத்தான் செய்தன. இதுவும்கூட வைகோ அவருக்களித்த கொடையாகவே எடுத்துக் கொள்ளலாம். நான் பேசியதைப் பொறுமையாகச் செவிமடுத்தபோது அவர் எனக்கு ஆறுதல் சொன்னாரா அல்லது தனக்குத்தான் சொல்லிக் கொண்டாரா, தெரியவில்லை. சிறிது மௌனத்திற்குப் பிறகு அவர் கடகடவென்று கொட்டத் தொடங்கினார்:

"வைகோவின் நெத்தியடியான நேர்மை, பளிங்குத் தன்மைமிக்க சத்திய ஆவேசம், புனிதப்படுத்தப்பட்ட தன்மானம் ஆகிய எதனோடும் இந்த நூலுக்கும் அதன் உயிர்நிலைக்கும் ஒரு தொடுப்பும் இல்லை. உயிர்நிலை என்பது வைகோவின் மீது ஜெயலலிதா நிகழ்த்திய அரசியல் வன்கொடுமை. அந்த வன்கொடுமைதான் இந்த புத்தகத்தைப் பெற்றுப் போட்ட பிறப்புறுப்பு. அதைப் பெற்றவரே காரணமற்றுச் சிதைச்சார்னா, அது மோசமான கற்பழிப்புதான். ஆகவே இந்த சகாப்தத்தில் ஒரு புத்தகம் துடிக்கத் துடிக்கக் கற்பழிக்கப்பட்டதுன்னா (அவர் இன்னமும் திராவிடக் கட்சிக்காரர்தான். அந்தக் கட்சிக்காரர்களுக்கு ‘கற்பழிப்பு’ என்னும் சொல், வர காப்பிக்குக் கடித்துக் கொள்ளும் பனங்கருப்பட்டி மாதிரி) அது வைகோவின் இந்தப் புத்தகமாத்தான் இருக்கும். மகளைப் பெண்டாளத் துணியும் அப்பன் மாதிரி அவர். (ரிக் வேதத்தில் தங்கையைப் புணர பற்பல சமாதானங்களைச் சொல்லி சம்மதிக்க வைக்க முயலும் அண்ணனைப் பற்றிப் பாடப்பட்டிருக்கும் விவரம் அறிந்தால் என்ன சொல்வாரோ என்று தோன்றியது.)

ஒரு பத்துப் பதினைந்து வருசமிருக்கும் -ஆனந்த விகடன் குழுமப் பத்திரிகை ஒன்னுல ஒரு உண்மைச் சம்பவம்னு போட்டிருந்ததப் படிச்சேன் சார். ஒரு அப்பன் தன் பொண்ணுகிட்ட "நான் என்ன குடிக்கிறனா, சீட்டாடுறனா, கண்டவளோட ஊர் சுத்துறனா, ஒழுங்கா சம்பாதிக்காதவனா, பொய்ப்பித்தலாட்டக்காரனா? என்னைவிட நல்லவன் உனக்கு எங்க கிடைப்பான்? வீணா பிடிவாதம் பிடிக்காம இணங்கிப்போ”ங்கிறான். அவனைப் பெத்த கிழவி தன் பேத்திகிட்ட "ஒங்கொப்பன் உன்னை நாசம் பண்ணிடுவான், வேற எவனையாவது தேடிக்கிட்டு இங்கிருந்து ஓடிடு”ங்கறா. "அந்தப் பொண்ணு சம்மதிச்சா நான் அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்”னு ரொம்பப் பேர் கடிதம் எழுதினாங்க. அதுல நானும் ஒருத்தன். அந்தக் கேடுகெட்ட உத்தமனுக்கும் இந்த வைக்கோவுக்கும் என்னங்க வித்தியாசம்?”

வைகோவைப் போலவே அவரது தொண்டர்களும் உணர்ச்சிப் பிழம்பாகவே இருக்கின்றனர். வைகோவின் கொடையா அல்லது இதுதான் மற்றவர்களை அவரிடம் கொண்டுவந்து சேர்த்ததா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவர் இவ்வளவு பதற்றப்படுவார் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. மனசுக்கு ஆறுதலாகவும் இருந்தது. தலைவனைக் கேள்வி கேட்கிற தொண்டன் உருவாவது நல்லதுதானே. எனக்குப் பதற்றமொன்றும் இல்லை. ஆனாலும் அதற்கான கூறுகள் இருந்திருக்கும். இல்லையென்றால் அவரிடம் விரிவாகப் பேசத் தோன்றியிருக்காது என்று இப்போது தோன்றுகிறது. பிறந்த குழந்தையைப் பற்றிக் கொள்கிற மண்ணின் சுவாசம்போல, இந்தியன் என்று உணர்கிறவனுக்குப் பார்ப்பன சுவாசமும், திராவிடன் என்னும் சுட்டலில் தன்னடையாளம் கொண்டவனுக்கு திராவிடக் கட்சிகளின் சுவாசமும் அடிநாதமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும்போல. இதைவிட பதற்றமே இல்லாத ஒரு பட்டிக்காட்டு விமர்சனத்தையும் என் காதால் கேட்டேன். அண்மையில் நான் திருநெல்வேலி சென்றிருந்தபோது வழியில் ஒரு பெரிய மனுசி ரிக்ஷாக்காரனிடம் வெகு சவடாலாகச் சொல்லிக் கொண்டு போனாள்: "எல்லாருக்குந்தான் ஆசை அந்தம்மா சாண்டக் குடிக்க. இப்ப இவரு குடிக்காரு. அதுக்கென்னா?”

அரசியல் சுகவாசத்துக்கு வைகோவை வலுவான தெப்பமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்த மதிமுகவின் இரண்டாம் நிலை - மூன்றாம் நிலை தலைவர்கள் போக, மற்ற எல்லாருக்குமே - கட்சிக்காரரோ, கட்சிக்கப்பாற்பட்டவரோ – வைகோவின் அணிமாற்றம், செரிக்காமல் வெளியேறும் தேத்தாங் கொட்டையைப் போலத்தான் தொண்டைக்குள் இறங்கியிருந்தது. அந்த அளவுக்கு - வை.கோபால்சாமி என்னும் பெயரை எப்படி சிக்கெனப் பொருந்தும்படி ‘வைகோ’ என்று செதுக்கிக் கொண்டாரோ, அதுபோல தனக்கொரு பிம்பத்தை- ‘நல்ல அரசியல்வாதி’ என்னும் பிம்பத்தைக் கட்டியெழுப்பிக் கொண்டிருந்தார். திராவிடக் கட்சிகளின் அரசியலில் திட்டுத்திட்டாகப் பிசுக்கேறிக் கசகசத்துப்போய், நல்ல காற்றை உள்வாங்கிக் கொள்ளப் பிரியப்பட்ட ஒவ்வொருவரும் தனக்குப் பிடித்த மாதிரியெல்லாம் நீட்டித்துப் பார்த்துக் கொள்ளக்கூடிய வெகு நம்பிக்கையான பிம்பம் அந்த ‘நல்ல அரசியல்வாதி’. அப்படிப்பட்டதொரு நயமான கட்டுமானம் வெகு கோரமாகச் சிதைந்து போனதன் பதற்றம்தான் அந்த வெடிப்பான விமர்சனங்கள். சிதைந்த பிம்பத்துக்குள்ளே ஆகச் சாமானியமான ஒரு அரசியல்வாதி - திராவிடக் கட்சிகளின் எல்லா பரம்பரை நோய்க்கூறுகளையும் உள்வாங்கிக் கனிந்த ஒரு அரசியல்வாதி இருக்கிறார் என்பதை நம்புவதற்கான நிதானத்தைத் தள்ளிப் போடுகிறவர்களின் பதற்றம் அது.

திராவிடக் கட்சிகளில் அண்ணாதுரையிலிருந்து எல்லாருமே பிம்பக்காரர்கள்தாம். தங்கள் பிம்பங்களை மிகைஒளிக்குள் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் முயற்சிகள்தாம் அவர்கள் சூட்டிக்கொண்டுள்ள பட்டப்பெயர்கள். ‘புரட்சிப்புயல்’ வைகோ தன் பிம்பத்தை அசல் போலவே அதிகப் பளபளப்புடன் பேணிக் காத்தவர். அதைச் சேதப்படுத்த சூழ்ந்த பல சந்தர்ப்பங்களிலிருந்தும் தன் ‘அறச்சீற்றத்தால்’ தன்னைத் தற்காத்துக் கொண்டவர். எம்ஜியார் தனக்கொரு ‘ஏழைபங்காளன்’ பிம்பத்தை வடிவமைத்துக் கொண்டு கடைசிவரை அந்த பிம்பமாகவே - தனது பகையழிக்கும் வன்ம வில்லத்தனத்தையும் முடியிழந்த மொட்டைத் தலையையும் பொதுப்புலத்திற்கு காட்சிப்படுத்தாமலே- போய்ச் சேரவில்லையா. அதுபோல வைகோவும் தன் பிம்பத்தையே பிறவிச் சித்திரமாக நீட்டித்திருப்பார் என்று வெகு அசட்டுத்தனமாக எதிர்பார்த்தவர்கள் பலர். அந்த அரசியல் உணர்வுள்ளவர்களின் மிக மோசமான ஏமாற்ற வெளிப்பாடுகள்தாம் அவர்களது எண்ணம் - எழுத்து- பேச்சில் பீறிட்ட விமர்சனங்கள்.

திமுக மீண்டும் மீண்டும் உடைவுகளையும் வெளியேற்றங்களையும் சந்தித்த பிறகும் வலிமையுள்ள முதல்நிலைக் கட்சியாகவே முன்னிலை வகிக்கிறது. உடைவுக்கும் வெளியேற்றத்திற்கும் காரணமாயிருந்த கலைஞர் கருணாநிதியே கட்சியின் மீண்டெழுகிற வலிமையாகவும் இருக்கிறார். அவருக்குப் பிறகு கட்சியானது சொத்துள்ள மடமாகச் சிறுத்துவிடுமா அல்லது சிதைந்துவிடுமா என்று பலரும் புனைந்து கேட்கும் அளவுக்கு கட்சியின் அரசியல் ரீதியான கடைசி வல்லமையாக கலைஞர் தன்னை மாத்திரமே மையப்படுத்திக்கொண்டு தன் வாழ்வின் விளிம்பைத் தொட்டு நிற்கிறார். திமுகவுக்கு இரண்டு சொத்துகள் உள்ளன. ஒன்று திமுகவின் அசையாச் சொத்து - கட்டடங்கள், காசுபணங்களாக. மற்றொன்று அசையும் சொத்து - கட்சித் தொண்டர்களாக. வைகோ இப்போது தனிக் கட்சி நடத்திக்கொண்டிருந்தாலும், கலைஞருக்குப் பிறகு திமுகவின் அசையாச் சொத்தை யார் அனுபவித்தாலும் அதன் அசையும் சொத்து வைகோவின் தலைமையில் திரளக்கூடும் - திரளவேண்டும் என்பதாகப் பலருக்கும் ஒரு மௌனக்கனவு இருந்தது. அந்தக் கனவின் அச்சுறுத்தலால்தான் கருணாநிதியே வைகோவை வெளியேற்றினார். அப்படியும் கலைஞரோடு பகை பாராட்டாமல் அந்தக் கனவுக்கு உயிர் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த வைகோவே இந்தத் தடவை அதைக் காலால் எத்திக் கலைத்துவிட்டார்.

"இந்தக் கூறுகெட்ட செயலில் தன்னை ஒரு கோமாளியாக அல்லது சூனியக்காரனாகத் தாழ்த்திக் கொண்டுவிட்டார். இதன்மூலம் ஒரு சராசரி மனிதனுக்குரிய நம்பகத் தன்மையைக்கூட அவர் தக்க வைத்துக் கொள்ளத் தவறிவிட்டார்”

இதுதான் தேர்தலினூடாகத் தமிழ்வெளியில் பொதுவாக எதிரொலித்த நிராகரிப்பின் மௌனக்குரல். அதிகமாக உயர ஆசைப்படுகிறவர்கள், விழுந்தால் எழ முடியாதபடி அந்த உயரமே முடமாக்கிவிடும் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஆனால் வைகோ எந்த உயரத்துக்கு ஆசைப்பட்டார் என்பது விடையில்லாத கேள்வி.

எல்லோருக்கும்போல எனக்கும் இதில் பாதிப்பும் வருத்தமும் உண்டு. அதனால்தான் இதை எழுதும்படியாகிறது. நான் கட்சிக்காரன் இல்லை என்றாலும், கட்சிக்காரர்களை விட்டு - அதுவும் திராவிடக் கட்சிக்காரர்களை விட்டு என்னால் முற்றும் விலகிச் சென்றுவிட முடியாது. அவர்களோடு நான் எவ்வளவுதான் முரண்பட்டாலும் அவர்கள்தான் என் அடையாளத்தைக் காட்டும் கண்ணாடியாக இருந்தவர்கள். ஒரு இக்கட்டு சூழ்ந்தால் எதிர்காலத்திலும் இருப்பார்கள் என்றொரு நம்பிக்கை. தென்னகத்திலிருந்து தொலைதூர நாடுகளுக்குக் கூலிகளாகக் கடத்தப்பட்டுத் திக்கற்றுப் போய்த் தங்கள் அடையாளங்களைத் தொலைத்தார்களே தமிழர்கள், அப்படியொரு அடையாள அழிப்பு இந்தியாவுக்குள்ளேயே நிறைவேற்றப்படாது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்? இந்த அச்சம் வரும்போது நான் யாரைப் பற்றிக் கொள்வது? சோ.ராமசாமியையா? சுப்பிரமணியன் சாமியையா? அடையாளம் அழிப்பதே ‘நான் அடிமை’ என என் வாயாலேயே சொல்ல வைக்கத்தானே. இதை முறியடிக்க நினைக்கும்போது கருணாநிதியும் வைகோவும்தானே என் கண்ணுக்குள் வருகிறார்கள். என் அடையாளம் என்பது அவர்களின் அடையாளமும்தான்.

நடைமுறையில் அடையாள அழிப்புக்குத் துணை போகிறவர்களாகவே அவர்கள் அரசியல் நடத்தினாலும் "அடப்போங்கய்யா. நீங்க என் உடன்பொறப்பே இல்லை போ” என்று கத்திச் சண்டைபோடுவதற்கேனும் அவர்கள்தான் என் உடன்பிறப்புகளாய் இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் நான் என் சொந்தங்களோடு அந்நியப்படுவது அவர்களின் சிதைவுகளைப் படம் பிடிக்கத்தான். எல்லாருக்கும் எல்லாக் காலத்துக்கும் ஒற்றைக் கோட்பாடு இல்லை என்னும் செயல்பாடே அதை வலியுறுத்துகிறவர்கள் நம்மிடம் காணும் முரண்பாடாகிறது.

தேர்தல் காலம், குதிரைகள் ஓடிய புழுதிக்காடு போல. மலை மலையாய்த் தூசுப்படலம் எழும். தேர்தல் முடிந்து முடிவுகள் தெரிந்த சில நாட்களுள் அந்தப் புழுதி, மழை பொழிந்த நிலம் போல அடங்கிவிடும். அதையும் மீறி சில காயங்கள், சில நியாயங்கள், சில மலினங்கள், சில ஊனங்கள், விபத்தில் சிதைந்த உடல்ரணமாய்ப் பதிவு பெறும். வைகோவின் அணி மாற்றமும், அதற்குப் பின்னான அவர் ஆவேசங்களும், உறவாடல்களும் அத்தகைய விளைவுகளை உண்டாக்குபவை. எதிர்காலத்தில் அதன் சமூகப் பாதிப்பை மறந்தாற்போல நடித்தாலும் மக்கள் மனங்களிலிருந்து அவ்வளவு எளிதாகத் துடைக்க முடியாதவை. இதில் அதிகம் வெளிச்சப்படுவது வைகோவின் ஆளுமை பற்றிய மதிப்பீடு. அவரது நிறம், குணம், மனம் பற்றிய மறு மதிப்பீடு. அடிப்படையில் அவரது தகவமைப்பு பற்றிய புதிய விழிப்புணர்வு.

வைகோவின் அணி மாற்றம் சுயமரியாதை (கண்மூடித்தனமாகத் தலைமைக்குத் துதி பாடத் தொடங்கியதால் திராவிடக் கட்சிகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தொலைத்துவிட்ட மூலக்கூறு?) உள்ள எவரையும் முகஞ்சுளிக்க வைக்கும் என்பதாகத்தான் எனக்குப் படுகிறது. வைகோ முகஞ்சுளிக்கவில்லை எனில் 19 மாத சிறைவாசத்தில் அவருடைய முகத் தசைகள் இறுகிப் போயிருக்கும். ஜெயலலிதாவுடன் அவர் அணி சேர்வது இது முதல் தடவையல்ல. ஆனால் இந்தத் தடவை மனித மாண்புக்குப் பொருந்தாத சூழலில் அது நடந்ததை நம் செல்லப் பிராணிகள்கூட சொல்லிச் சினக்கும். 19 மாதங்கள் சிறையில் இருந்திருக்கிறார். சிறை வாசத்தில் எழுதிய கடிதங்களைத் தொகுத்துப் புத்தகம் தயாரித்திருக்கிறார். புத்தகத்தின் அடிநாதம் ஜெயலலிதா அவருக்கிழைத்த கொடுமை. புத்தகத்தின் பக்கங்களை ஒரு நொடியில் சொற்குப்பைகளாக்கிவிட்டார் அவர். தற்கொலை செய்து கொள்கிறவன்கூட இத்தகைய சுயம்அழித்தலுக்கு சம்மதிக்க மாட்டான். சுயமற்றவனுக்கு வேண்டுமானால் அது சாத்தியமாகலாம்.

அவரைக் கைது செய்த ஆட்சி முடிவுக்கு வந்து, தகுந்த இடைவெளிக்குப் பிறகு இந்த அணி சேர்க்கை நடந்திருந்தால் அது இயல்பாய் இருந்திருக்கும். முறைதலை இல்லாத கூட்டணிகள் என்பது பொதுவான குற்றச்சாட்டாயிருக்குமே தவிர வைகோவுக்கான மாண்பற்ற செயலாகக் கட்டம் கட்டிப் பார்க்கப்பட்டிருக்காது.

"இது கொள்கைக் கூட்டணியல்ல. இடப் பகிர்வுக்கான கூட்டணி” என்றுதான் எல்லாக் கூட்டணிக் கட்சிகளும் சொல்லின. ஆனால் தேர்தல் களத்தில் "ஜெயலலிதா 5 ஆண்டுகளும் நல்லாட்சிதான் நடத்தினார்; அடுத்த 5 ஆண்டுகளுக்கும் அவர் ஆட்சியே தொடரப்போகிறது” என்று குடுகுடுப்பைக்காரன் போலக் குறி சொன்னார். தேர்தல் காலத்தில் எல்லாரும் அள்ளிவிடும் ஒலிக்குப்பைகள்தான். ஆனால் வைகோ சொன்னபோது அவரது தன்மானத்தின்மீது அவரே உமிழ்ந்த சொல்லாகிறது. அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதை நூறு சதவீதம் நியாயப்படுத்திவிட்டார். ஈழத் தமிழர்களுக்காக அவர் பரிந்து பேசியதை ஈனத்தனமான பயங்கரவாதக் குற்றம் என்று ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தந்துவிட்டார். தன்னைத் தண்டித்த ஆட்சியைப்பற்றிய அவரது முந்தைய வாக்குமூலத்தை அப்பட்டமாக மறுதலித்துவிட்டார். குஜராத்தில் ஷேக் ஹஜீரா இப்படி பல்டியடித்ததற்காக சிறைவாசமும் அபராதமும் விதிக்கப்பட்டார். வைகோ மீது அதைவிடக் கொடுமையான பொடா வழக்கே இருக்கிறது. இனி அவர் எதைச் சொல்லி வழக்காடுவார்? தேர்தலுக்காகத்தான் என்றாலும் வைகோ இப்படி தன்னை ஒரு பித்தலாட்டக்காரராக முத்திரை குத்தி கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

அவர் தேர்தல் களத்தில் திமுகவைத் தோலுரித்துக் காட்டும் தனிமனிதப் படையாக வலம் வந்தார். கருணாநிதிக்கெதிராகவும், மாறன் குழுமத்திற்கெதிராகவும் கடும் குற்றச்சாட்டுகளைப் புள்ளி விவரங்களோடு அடுக்கடுக்காக அள்ளி வீசினார். அக்குற்றச்சாட்டுகளில் ஒன்றிரண்டு தகவல் பிழைகள், மிகை படல்கள் இருக்கக்கூடும். மற்றபடி அவை அனைத்தும் உண்மை, உண்மை, உண்மை என்று வெகு பாமரத்தனமாக முரசறைந்து சாட்சியம் சொல்லவே தோன்றும். நாட்டுக்கும் நாட்டு மக்களுக்கும் அவர் ஆற்றிய நற்பணி என்று அவரைப் பாராட்டி மகிழலாம். ஆனால் நமக்கு அது அவ்வளவு எளிதாய் இல்லை. ஏனெனில் அவ்வளவு குற்றச்சாட்டுகளும் ஒரு பித்தலாட்டக்காரரின் வாக்குமூலம். குற்றங்குறைகளைச் சொல்வதற்குக்கூட ஒருவருக்குத் தகுதி வேண்டியுள்ளது. வெளிப்படையாக நிகழும் முறைகேடுகள்கூட நிரூபிக்கப்பட்டால்தான் குற்றங்கள். இல்லையென்றால் அவை பழிதூற்றல்தான். வைகோவைப்போலத் தன்மீதே மரியாதை இல்லாத ஒருவர் சொல்லும் குற்றச்சாட்டுக்கு முகமதிப்பில் எந்த நம்பகத்தன்மையும் இருக்க முடியாது. நிரூபணம் என்று வந்துவிட்டால் தாமதப்படுத்துவதன் மூலமே வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்ய வைத்துவிடலாம் என்று ஜெயேந்திரரிலிருந்து எத்தனை பேர் கம்பீரமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கருணாநிதிக்கு மட்டும் அந்த வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டுவிடுமா.

சட்ட மன்றத் தேர்தலில் கருணாநிதியிடம் வைகோ கூடுதலாகக் கேட்டது ஒரே ஒரு இடம்தான். அதைக் கொடுத்திருக்கலாம். கொடுத்திருந்தால் அவர் அலம்பல் பண்ணியிருக்க மாட்டார். எல்லாக் குற்றங்களையும் மூடி மறைத்திருப்பார், இல்லையா? தனக்குத் தெரிந்த குற்றங்களை மூடி மறைக்கிறவன் குற்றங்களுக்கு உடந்தையாயிருந்தவன்தானே. தனக்கு உதவாதபோது குற்றங்களை அம்பலப்படுத்துகிறவன் அச்சுறுத்திப் பழிவாங்குகிறவன்தானே.

வைகோ ஒன்று செய்திருக்கலாம். "நீ ஒரு சீட் போட்டுத் தரலேன்னா உன் வண்டவாளத்தையெல்லாம் போட்டு ஒடைச்சிறுவேன்” என்று கருணாநிதியை "பிளாக்மெயில்” செய்திருக்கலாம். செய்யக்கூடியவர்தான் என்பதை இப்போதுதான் காட்டியிருக்கிறார். ஆனால் செல்வமும் செல்வாக்கும் புரளும் சீமாட்டியிடமிருந்து ஒரு இடத்திற்குப் பதில் 13 இடங்கள் கூடுதலாகக் கிடைத்ததால் வெளியே வந்து குற்றம் சொல்லத் தொடங்கி விட்டார். அவர் உண்மைகளையே சொன்னாலும் அவை அவதூறுகளாகவே அறியப்படும். அதுமட்டுமல்ல. காட்டிக் கொடுத்த கருங்காலி எனப் பெயர் பெறுவதும் இப்படித்தான். ஜெயலலிதா என்னும் செல்வாக்குள்ள பெண்மணி மட்டும் உதவிக்கு வராமல் போயிருந்தால், ஒன்று கருணாநிதி கொடுத்த இடங்களைப் பெற்றுக் கொண்டு கூட்டணியில் நீடித்திருப்பார். அல்லது அமர்ந்து பேசிய நாற்காலியை உதைத்தெறிந்துவிட்டு வெளியே வந்து தன்னந்தனியாக நின்று தேர்தலைச் சந்தித்திருப்பார். ஏற்கனவே அப்படிச் செய்தவர்தான். இவ்விரண்டில் எதைச் செய்திருந்தாலும் அவர் தன்னுடைய "நல்ல அரசியல்வாதி” என்னும் பிம்பத்தை இன்னும் அதிக மதிப்புடன் உயர்த்திப் பிடித்திருப்பார். தமிழகம் அதற்காகப் பெருமைப்பட்டிருக்கும்.

ஜெயலலிதா அவரை சிறையில் மாத்திரம் அடைக்கவில்லை. அவருடைய பிம்பத்தையும் சிதைத்துச் சின்னாபின்னப் படுத்திவிட்டார். இந்த வீழ்ச்சிக்குத் தகுதியுடையவர்தான் என்பதை வைகோவும் ஒரு தேர்ந்த நடிகனைப்போல நிரூபித்து விட்டார்.

வைகோ தனிக்கட்சி தொடங்கியதிலிருந்து தன் எதிராளிகளை ஓரளவு கண்ணியமாகவே விமர்சித்திருக்கிறார். இந்தத் தடவைதான் அவர் எந்த எல்லைக்குள்ளும் நில்லாமல் திமுக என்னும் எதிராளியை எதிரியாகவே பிரகடனம் செய்து துவைத்தெடுத்திருக்கிறார். கருணாநிதியையும் மாறன் குழுமத்தையும் காறித்துப்பாத குறையாக கடித்துக் குதறியிருக்கிறார். சன் குழுமம் சில லட்சங்களில் தொடங்கி, இன்று பல்லாயிரம் கோடிக்குச் சொந்தமாகும் வரை காத்திருந்து வளரவிட்டு, பேரம் படியாததால் கடித்துக் குதறியிருக்கிறார். சொல்லப் போனால் மக்களுக்குத் தெரியாத எதையும் இவர் புதிதாகச் சொல்லி விடவில்லை. இவர் பங்குக்குப் புள்ளி விவரங்களை இணைத்திருக்கிறார் என்பதுதான் புதுமை. இதை ஏன் அவர் இதற்குமுன் செய்யவில்லை? சொல்லவில்லை?

கருணாநிதியின் மேல் ஒவ்வொருவரும் அவரவர்க்குப் பிடித்தமானபடி குற்றச்சாட்டுகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். அதற்கு அவர் முற்றும் தகுதியுள்ளவர் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தே கிடையாது. இதிலுள்ள நல்லம்சம் என்னவெனில் அவர் கடும் உழைப்பாளியாக அறியப்படுவதே. குற்றச்சாட்டுகளையோ பாராட்டுகளையோ உழைப்பாளிகள்தான் அறுவடை செய்ய முடியும். உழைக்கும் உடம்பில்தான் வியர்க்கும். பிணத்துக்கென்ன பிரிதோர் அழுக்கு?

அவர் மேல் என்னைப் போன்றவர்களின் குற்றச்சாட்டு என்னவெனில், "இவ்வளவு உழைப்பும் உறுதியும் தப்பிக்கும் திறனும் உள்ளவர், தன் குடும்பத்துக்கிணையாக தமிழையும் தமிழ்நாட்டையும் அடிநிலை மக்களையும் வளர்த்தெடுக்கவில்லையே” என்பதுதான். "இந்தச் சாதிய சமூகத்தில் இவரால் மட்டுமே செய்து முடிக்க முடியும் என்று நம்பப்பட்ட பல சமூகச் சமத்துவப் பணிகளைப் புறந்தள்ளிவிட்டு, அந்த இடத்தைத் தன் குடும்ப சாம்ராஜ்யப் பட்டறையாக மாற்றிக்கொண்டுவிட்டாரே” என்பதுதான்.

பார்ப்பனர்களின் குற்றச்சாட்டு, தாங்கள் கோலோச்ச வேண்டிய ரேடியோ, தொலைக் காட்சி, பத்திரிகை ஆகிய துறைகளில் ஒரு சூத்திரன் ஏகபோக முதலாளியாகிவிட்டானே என்பதாயிருக்கிறது. முதலாளியானது சன் குழுமம்தான் என்றாலும் அதிலிருந்து கருணாநிதியை யாரும் கழற்றிவிடத் தயாராயில்லை. சன் குழுமம் கண்டுள்ள அசுர வளர்ச்சியின் ஓர் அங்கமாக சில மாதங்களாக காலை, மாலை பத்திரிகைகளைப் பொதுச் சந்தையின் பிரபல விற்பனைப் பண்டமாக விநியோகம் செய்து, இந்தத் துறையில் ஏற்கெனவே கொட்டை போட்டுக்கொண்டிருந்த எல்லார் வயிற்றெரிச்சலையும் கொட்டிக் கொண்டுவிட்டது. கால்வைக்கும் திசையெல்லாம் பிறரை அண்ட விடாது ஏகபோகம் செய்யும் அதன் அதிவேக வளர்ச்சியானது தொழில் உலகத்தைத் திக்குமுக்காட வைப்பதாகத்தான் உள்ளது. ஆகவே, கிடைக்கும் முதல் சந்தர்ப்பத்தில் அதைத் தொலைத்துக் கட்டிவிடத் துடிக்கிறார்கள் பலரும். அதற்கேற்றாற்போல் தயாநிதி மாறன் டாடாவை மிரட்டினார் என்றொரு குற்றச்சாட்டை இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிகை எழுப்பியது. அதன்மேல் பார்ப்பன ஆசீர்வாதம் சங்கரராமனின் ரத்தாபிஷேகம்போலப் பெருகியது.

சோ துள்ளிக் குதித்துச் சொன்னார், "தயாநிதி மாறன் அமைச்சராயிருந்தால் இனி ஒருத்தருமே தொழில் நடத்த முடியாது” என்று. சுப்பிரமணியன்சாமி சொன்னார், "தயாநிதி ரௌடியைப் போல மிரட்டியிருக்கிறார்” என்று. ஞாநி சொன்னார், "உடனே ராஜிநாமா செய்திருக்க வேண்டும் - அந்த வெட்க உணர்ச்சியெல்லாம் அவர்களுக்குக் கிடையாது” என்று. குருமூர்த்தி சொன்னார், "சன் டிவிக்காக, தயாநிதியால் இயக்கப்படுவதுதான் தொலைத் தொடர்பு அமைச்சகம்” என்று. தினமணி நாளிதழ், அந்தச் செய்தி வந்த நாளிலிருந்து தன் முகமூடிகளையெல்லாம் தூக்கி எறிந்துவிட்டு கருணாநிதிக்கு எதிரான தொனிஅரசியலைக் கைக்கொண்டு விட்டது. இதில் ஒரு கூடுதல் தகவலாக டாடா நிறுவனத்தார் மகா கண்ணியத்தோடு தொழில் செய்கிறவர்கள் என்று நற்சான்று வேறு வழங்குகிறார்கள். அதாவது சன் குழுமம் போல அற்பர்கள் நடத்தும் நிறுவனம் அல்ல என்று அதற்கு அர்த்தம். பேட்டை ரௌடிகள் எல்லா தில்லுமுல்லுகளையும் செய்துவிட்டு நம் கண் முன்னாலேயே பிறகொருநாள் கண்ணியவான்களாகத் திரிவதில்லையா? அந்தக் கதைதான் எல்லாத் தொழில் நிறுவனங்களுக்கும். இதில் டாடா என்ன, சன் என்ன?

எந்த ராட்சச நிறுவனமும் அரசியல் செல்வாக்கில்லாமல் வளர்ந்ததாக வரலாறில்லை. அரசாங்கக் கோழிமுட்டை அம்மியையே உடைக்கும் என்பது முக்காலத்து உண்மை. தொழில் நிறுவனங்கள் பாராளுமன்றத்தில் கேள்வி கேட்டுப் பதில் பெறுவதற்காக உறுப்பினர்களுக்குப் பணம் கொடுத்த கதையை நாம் அண்மையில் பார்த்தோம். தொழிலதிபர்கள் பலர் மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களாக எதற்காக வருகிறார்களாம்? எப்படி வருகிறார்களாம்? அண்மையில், மாநிலங்களவை உறுப்பினராக முயன்ற தொழிலதிபரை - 25 ஆண்டுகள் கர்நாடகத்திலேயே தொழில் செய்து, தன் வருமானத்தை அங்கேயே முதலீடு செய்து வாழும் தொழிலதிபரை புகழ் பெற்ற கன்னட எழுத்தாளரான யூ.ஆர்.ஆனந்தமூர்த்தி "அவர் மண்ணின் மைந்தர் இல்லை” என்று சொல்லி எதிர்த்து நின்று தோற்றாரே அதெல்லாம் என்ன அரசியல்? அமைச்சர்கள் பலர் தொழில் நிறுவனங்களின் அரவணைப்பாளர்களாகத் தின்று கொழுப்பது நிறுவனங்கள் தோன்றிய காலத்திலிருந்து தொடரும் நாய்ப் பிழைப்புதான். ஆகவே கருணாநிதியும் தயாநிதி மாறனும் தங்களுக்குப் பிரியமான நிறுவனங்களை அரவணைப்பதில் துறவிகளாய் இருப்பது பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருப்பது, போக்கிரிகளின் மத்தியில் விவாதிக்கிறவர்கள் தங்களை முட்டாள்களாகப் புனைந்து கொள்வதற்குச் சமம்.

அதற்கு மாறாக ஒன்று செய்யலாம். அவர்கள் எந்தெந்த முறையற்ற வழிகளில் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தினார்கள், பிறர் வயிற்றில் அடித்தார்கள், அதனால் நாட்டுக்கு ஏற்பட்ட நட்டங்கள், பின்னடைவுகள், பொது வாழ்வின் பணிஇழப்புகள் என்ன எனப் பட்டியலிட்டு, அவர்களை விசாரணைக்குட்படுத்துவதே ஊருக்குழைப்பவர்கள் செய்யக்கூடிய யோகம். இந்த விஷயத்தில் வைகோ, தன்னையே தகுதி நீக்கம் செய்து கொண்டுவிட்டதன் மூலம் அந்த யோகத்தை வெறும் கேலிக்கூத்தாக்கிவிட்டார் என்பது நம் வாதம். ஒரு விஷயத்தில் வைகோவை நாம் பாராட்டியே ஆக வேண்டும். அவர் எங்கே, எவரோடு உறவாடுகிறாரோ, அங்கே, அவர்களுக்குக் கண்மண் தெரியாத ஆதரவை வாரி வழங்குவார். இது ஒருவகை அடியாள்தனம் மாதிரி. ஆனால் வைகோவுக்கு தன் நம்பகத்தன்மையை நிரூபிக்கும் சரணாகதி - சுயம் கொல்லும் சரணாகதி.

பார்ப்பனர்கள் இப்போது அலறுகிறார்களே, அது நியாயம் என்றுதானே படுகிறது? ஆனால் அவர்கள் ஏன் எல்லா அநியாயங்களுக்கும் குரல் கொடுப்பதில்லை? சில மாதங்களுக்கு முன் வெளியூர் தொலைபேசி அழைப்புகளை உள்ளூர் அழைப்புகளாகப் பொய்க் கணக்கு காட்டி தொலைத்தொடர்பு நிறுவனத்தை - அதாவது அரசாங்கத்தைப் பல ஆயிரங்கோடிகளுக்கு அம்பானி நிறுவனம் ஏமாற்றியதே? அப்போது இந்தப் பார்ப்பனர்கள் ரிலையன்ஸ் கம்பெனிக்கு எதிராக இந்த அலறு அலறவில்லை. குஜராத்தில் மோடி அரசு போக்குவரத்துக்கு இடைஞ்சலாயிருப்பதாகச் சொல்லி தர்காக்களை இடித்து, அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறவர்களைச் சுட்டுத் தள்ளுகிறதே, அதைப் பார்த்து இவர்கள் "ஐயோ” என்று அலறுவதில்லை. வேண்டுமானால் சுட்டுத்தள்ளச் சொல்லித்தான் அலறுவார்கள். ஆக, அவர்களுக்கு வேண்டுமென்றால் அயோக்கியத்தனங்களை ஆதரிக்கிறவர்கள்தான். அதே எதிர்அலைவரிசைதான் வைகோவினுடையதும்.

பார்ப்பனர்களின் தர்ம நியாயங்கள் தொழில்படும் விதத்தைச் சுட்டிக்காட்டத்தான் இதைச் சொன்னோமே தவிர, சன் குழுமத்தின் கழிசடைத்தனமான செயல்பாடுகளை உச்சிமோந்து மெச்சி மகிழ்வதற்கல்ல. இந்தியாவில் பார்ப்பனர்களைப் பகைத்துக் கொண்டோ அல்லது அலட்சியப் படுத்திவிட்டோ எந்தத் தொழில்-வணிக நிறுவனமும் நிம்மதியாக இயங்கிவிட முடியாது. இன்றைக்கு வரை செலாவணியிலிருக்கிற எழுதப்படாத விதி இது. இதில், சூத்திர நிறுவனமெனில் பார்ப்பன தர்மங்களுக்குத் தெண்டனிட்டுக் கொள்வதில் கூடுதல் கவனம் வேண்டும். சமூக அறங்களைப் போதிக்கிறவர்களாகவும் பரப்புகிறவர்களாகவும் பராமரிக்கிறவர்களாகவும், மீறுகிறவர்களைத் தண்டிக்கிறவர்களாகவும் காட்டிக் கொடுக்கிறவர்களாகவும் வழிக்குக் கொண்டு வருகிறவர்களாகவும் பார்ப்பனர்களே இன்னமும் கோலோச்சிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பார்ப்பன ஆளுமையில் ஊடகங்கள் திருமால் கை சங்கு சக்கரம் போல இன்னமும் வலிய ஆக்டொபஸாகத்தான் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

சன் குழுமத்தைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு பார்ப்பன நிறுவனம் போலத்தான். நடைமுறை வழக்கத்தில், நிர்வாக மேலாண்மையில், கலாச்சாரப் பரிவர்த்தனையில், நட்புக்கும் ஆலோசனைக்குமான வட்டத்தில் எனப் பார்ப்பனியம் பரந்த அளவில் கோலோச்சும் நிறுவனம். அங்கே யாகம் செய்யப்படுகிறதா, சங்கராச்சாரி சேவிக்கப்படுகிறாரா எனத் தெரியவில்லை. இதைவிட முக்கியமான விஷயம், மாறன்கள் பார்ப்பனப் பெண்மணியின் புதல்வர்கள்; பார்ப்பனப் பெண்ணரசிகளின் கணவன்மார்கள். இந்தப் பரிணாமத்தில் அவர்களுக்குள்ள ஒரே அசௌகரியம் அவர்கள் கருணாநிதியின் பேரன்களாயிருப்பதுதான். சொல்லப்போனால் இது ஒன்றே போதும் பார்ப்பனர்களின் வன்மத்துக்கு. நமக்குள்ள விவஸ்தையில்லாத உறவென்பது, கருணாநிதியை பார்ப்பனர்கள் ஒருபோதும் ஏற்க மாட்டார்கள் என்பதுதான்.

நான் இந்த மதிப்பீட்டை வைகோவின் நூலிலிருந்து நேரடியாகத்தான் தொடங்கியிருக்கிறேன். நூலின் விடுபட்டுப்போன கடைசிப் பக்கங்களை முன்கூட்டியே மதிப்பிட்டுக் கொண்டதுதான் இதிலுள்ள முறைமாற்றம். மற்றபடி நூல் அதன் சமகாலத்தில் வைகோவை மதிப்பிடுவதற்குப் போதுமான ஆவணமாகவே விளங்குகிறது. நூலின் பல சிறப்பம்சங்களைக் கட்சிக்காரர்கள் பட்டியலிடக்கூடும். நாம் அதன் அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்லலாம். படிக்கும் பழக்கம் உள்ளவர்கள் ஒரு 50, 60 புத்தகங்களைத் தேடிப் படிக்கும் பலனை இந்த ஒரு நூலைப் படிப்பதன் மூலமே பெற்றுவிட முடியும் என்பது இதன் சிறப்பம்சம். ஒவ்வொருவரும் சுதந்திரத்தின் மீது, தேசத்தின் மீது, சண்டையிட்டாவது நிறுவப்படும் சமாதானத்தின் மீது, நீதி நேர்மையின் மீது பற்றுகொண்ட லட்சியக் குடிப்பிறவியாக வளர வேண்டும் என்பதை நூல் முழுதும் வைகோ தன் கனவாகவே பதிவு செய்திருக்கிறார். புத்தி சொல்லும் அதிகாரமுள்ள பொது மனிதர்களின் வரம்புக்குட்பட்ட விஷயம் இது. இங்கே வைகோவின் சொற்கள் சரசரவென, அருவியென, அடைமழையெனப் பொழிகின்றன. ஆழங்காணலின் மூச்சுக் கவசமாக, மொழியை யோசித்து யோசித்துப் புதிதாகத் தேடியடைகிற கருத்தோட்டங்களால் செறிவூட்டுகிற தேவை அவருக்குத் தென்படவில்லை.

"காலை எழுந்தவுடன் படிப்பு பின்னர் கனிவு கொடுக்கும் நல்ல பாட்டு, மாலை முழுதும் விளையாட்டு என்று வழக்கப்படுத்திக்கொள்ளு(ம்) பாப்பா”க்களுக்கு அவரது அறிவுத் திரட்டல்கள் படியிறக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன. தான் படித்த நூல்களை மீட்டுருவாக்கித் தருவதில் வைகோவின் ஆற்றல் பிரமிக்க வைக்கிறது. ஒரு கதை சொல்லி, ஒரு பிரவசனக்காரர், ஒரு கூத்துக் கலைஞர் எப்படித் தன் சொற்களுக்காகத் தடுமாறுவதில்லையோ, அதுபோன்றதொரு ஆற்றொழுக்கு வைகோவின் வார்த்தைப் பிரவாகத்தில் நீந்திச் செல்கிறது. பள்ளி, கல்லூரிப் பருவங்களிலேயே தான் பங்கேற்ற பேச்சுப் போட்டி, கட்டுரைப் போட்டிகளுக்குக் கணக்கற்ற வரலாறுகளையும் மேற்கோள்களையும் மனப்பாடமாகவே தொகுத்திருப்பார் போல. சிறைநிழல் இளைப்பாறலில் தன்னால் முடிந்தவரை அவற்றை மீட்டெடுத்துத் தன் தோழர்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறார்.

அவரது அரசியல் வாழ்வே மாணவப் பருவத்தில் கற்றுத் தேர்ந்த பேச்சாற்றலின் மேல்தான் கட்டியெழுப்பப் பட்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. இது போதுமா எனில், திராவிடக் கட்சியினர்க்குப் போதுமானதாகவே இருந்து கொண்டிருக்கிறது. இதிலுள்ள ஓர் எதிர்மறை அம்சம், சிறை வாழ்க்கை தனக்கு அரிதில் கிடைத்த ஓய்வாகவும் தானாய்ப் புகழ் வரும் வழியாகவும் அவர் கருதியிருக்க மாட்டார் என்றே நம்பலாம். அப்படி கருதாத பட்சத்தில் சிறைபட்டதன் தாக்கமாக மனப்பெருவெளியில் அவர் தனது அரசியல் தேடலையாவது நிகழ்த்தியிருக்க வேண்டும். அதன் நீட்சி, அரசியலுக்கான தத்துவத் தேடலாக முளை விட்டிருக்கும். அவ்வாறு எதுவும் நிகழவில்லை.

படிக்கும் காலத்தில் முதல் மாணவனாகத் திகழ்ந்தவர் வைகோ. ஒரு கட்சித் தலைவரான பின்னும் அந்தக் கற்றலின் துறைசார் துல்லியமே அவரை வழி நடத்துவதை நூல் பளிச்செனப் புலப்படுத்துகிறது. ஐன்ஸ்டீன் போன்ற மேதைகள் படிப்பிலும் பணியிலும் துப்பு கெட்டவர்களாகத்தான் தெரிந்தார்கள் என்பதைப் பரவசப்படுவதற்குரிய விதிவிலக்காகத்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். சுயசிந்தனையாளர்களும் விதிவிலக்கானவர்கள்தாம். நல்ல தலைவர்கள்கூட விதிவிலக்காகத்தான் முளைத்தெழுகிறார்கள்.

பொது அறத்திலும் நடத்தையிலும் ஒரு ராணுவ ஒழுங்கு இருக்க வேண்டும் என்பது வைகோ என்னும் அரசியல் கட்சித் தலைவரின் வில்லங்கமில்லாத அமைப்புச் சூத்திரமாகிறது. "ஒழுங்குக்கும் கட்டுப்பாட்டுக்கும் எடுத்துக்காட்டு கூற வேண்டுமெனில் இனிமேல் மதிமுகவைச் சொல்லலாம்” என்பது வைகோவின் வைரக்கனவு வரிகள். ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும் பழக்கமாக வேண்டுமே தவிர அவையே பணிகளாகி விடுவதில்லை என்பது இங்கே நினைவு கூரப்படவில்லை. இவ்வாறாக, ஒரு மரபான திராவிடக் கட்சியின் பிசிறில்லாத செதுக்குச் சிற்பமாகத் திகழ்வதில் அவர் அதிதீவிரக் கவனம் கொண்டவராகவே அறியப்படுகிறார்.

நூல் வெகு நேர்த்தியாகத் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நல்ல தாள், நல்ல அச்சு, தன்வரலாறு போன்ற தோற்றம் தரும் குடும்பப் பாங்கான அரசியல் படத் தொகுப்பு, மேலுறையிட்ட காலிகோ அட்டை, உறுதியான கட்டுமானம். அரசியல் தலைவரின் புத்தகம் என்றாலும் அதிக விலை என்று சொல்ல முடியாது.

நூல் "கண்ணகி பதிப்பகம்” என்னும் பெயரில் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. மெரினா கடற்கரையிலிருந்து இரவோடு இரவாக அகற்றப்பட்டு, இப்போது பேச நாதியற்றுக் காணாமலே போய்விட்ட கண்ணகி சிலைதான் பதிப்பகத்தின் முத்திரைச் சின்னமாக நூலின் மேலுறையில் அச்சிடப்பட்டுள்ளது. முகப்பு முழுதும், முதிர்ச்சியே ஓர் அழகாய்த் தெரியும்படி ஒப்பனை செய்தெடுக்கப்பட்ட வைகோவின் படம். அதன் வலது கீழ்ப்புறத்தில் சிறைக்கூண்டினுள் ஒடுங்கி அமர்ந்து கடிதம் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் வைகோ. முதன்முதலில் புத்தகத்தைக் கையில் வாங்கியபோது அந்தப்படத்தின் மீதே பார்வை சிக்குண்டது. மனம் தளும்பிக்கொண்டு வந்தது. இந்தியாவே வெட்கமற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த முடிவற்ற அலைக்கழிப்புப் பயணங்களும் கால்கடுக்கும் விசாரணைகளுமான நீண்ட சிறை வாழ்வு நினைவில் நிழலாடியது. எனக்கு அது ஒரு நெகிழ்வான தருணம். மறுமுறை புத்தகத்தைக் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டபோது மீண்டும் அதை உற்று நோக்கத் தோன்றியது. கிளிக் கூண்டில் சிறகு துணிக்கப்பட்ட பறவையாக "எனக்கு எப்ப நல்ல காலம்?” என்று கேட்கும் தொலைக்காட்சி விளம்பரக் கிளியாக அது உருமாற்றம் பெற்றிருந்தது.

காலம் எவ்வளவு கருணையற்ற வள்ளல் என்று கவலை கொள்வதொன்றுதான் மிச்சமாயிருந்தது. நூல் மேலுறையின் உள்மடிப்புகளில் புகழ்பெற்றவர்களின் பொன்மொழிகள் அச்சிடப்பட்டுள்ளன. அவை வாசிக்க நன்றாயிருந்தாலும் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. இவ்வகை அலங்காரம் ஒரு தலைவனை வெறும் வகுப்பறைவாதியாகப் படம் பிடித்துக் காட்டவே பயன்படும். ஊசித் துவாரத்தில் ஒட்டகம் தெரியுமானால், அப்போது ஒட்டகத்தைவிட ஊசித்துவாரம்தான் பெரிது என்னும் உணர்வு முன்னிறுத்தப்பட வேண்டும். விமானத்தின் இறக்கைகள் அதில் பயணிக்கிறவர்களின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத பன்முகச் சிறகுகளைவிடச் சின்னஞ்சிறியவையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

இந்த நூலைப் படிக்குமுன் நான் படித்து முடித்திருந்தது "எதிர்ப்பும் எழுத்தும்” என்னும் நூல். மெக்சிகோவின் சியாபாஸ் பகுதியில் இயங்கும் ஜபடிஸ்டா இயக்கத்தின் துணைத்தளபதி மார்க்கோஸைப் படம் பிடித்துக் காட்டும் நூல். மார்க்கோஸ் பற்றி நான் இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தேன்: "ஒரு தலைவன் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு உதாரணமாய், இலக்கியப் பேழையாய், தெளிவு மிக்க கோட்பாட்டாளராய், படைக்களத்தில் காணக்கிடைக்கும் அரிய வகை சிந்தனையாளராய் அவர் திகழ்கிறார். அவரோடு நம் தலைவர்களை ஒப்பிடும்போது வெறுமையில் மூச்சுத் திணறுவதை நம்மால் தவிர்க்க முடியவில்லை”.

இந்த நூல் கைக்குக் கிடைத்தபோது நான் வாசித்துக்கொண்டிருந்தது காந்தியடிகளின் "சத்திய சோதனை.” அதை நான் முழுமையாகப் படித்தது தற்பொழுதுதான். அதையும் இதையும் மாறிமாறிப் படித்து ஏறக்குறைய ஒன்றாகவே முடித்தேன். தலித் பிரச்சினையில், அம்பேத்கரை எதிர்கொள்வதில் காந்தியின் போதாமையை நான் கடுமையாக உணர்ந்திருக்கிறேன். ஆயினும் அவரைத் தலைவராக்கியது எது என்பதை "சத்தியசோதனை” மிக நுணுக்கமாக உணர்த்தியது. அந்த மனிதரின் எளிமை ஒருவகையில் அசாத்தியமானது. இன்னொரு வகையில் வெகு பாமரத்தனமானதும்கூட. இனி பசுவின் பாலை அருந்துவதில்லை எனத் தீர்மானித்து அதைத் தவிர்க்கிறார். பின்னர் ஒருசமயம் நோயுற்றபோது மருத்துவர் அவரைப் பால் அருந்தச் சொல்கிறார். காந்தி தன் சத்தியத்தைக் காக்கும் பொருட்டு அதை ஏற்க மறுக்கிறார். "நீங்கள் பசுப் பால்தானே அருந்துவதில்லை என்று உறுதி எடுத்தீர்கள். ஆட்டுப் பால் அருந்தலாம் அல்லவா?” என்று மடக்குகிறார் சரோஜினி நாயுடு. "ஆமாம், நான் அருந்தலாம்தானே” என்று அவரும் ஒத்துக்கொள்கிறார். "என்ன வினோதமான கிறுக்கு மனிதர்” என்று பரிகசிக்கத்தான் தோன்றுகிறது. ஆனால் அவர் எதை நம்புகிறாரோ, அதைச் சோதிப்பதிலும் கடைபிடிப்பதிலும் பிறருக்குப் போதிப்பதிலும் அவர் காட்டிய உறுதியும் ஒருமையுணர்வும் அல்லவா அந்தக் கிறுக்கரைத் தவிர்க்க முடியாத தலைவராக்கியது.

"சிறையில் விரிந்த மடல்கள்” ஊடாக வைகோ என்னும் தலைவரைச் சந்தித்தபோது எனக்கேற்பட்ட ஏமாற்றம் சொல்லிக் கொள்ளும்படியானதுதான். அரசியல் பழிவாங்கலாக 577 நாட்களைச் சிறையில் கழித்திருக்கிறார். அது ஓர் அற்புதமான திறப்பை அவருள் உண்டாக்கியிருக்க வேண்டும். அரசியல் ரீதியாக, சமூக ரீதியாக- அதுவும் ஏற்றத்தாழ்வு மலிந்த இந்தியச் சமூக ரீதியாக அவரிடம் புதிய விழிப்புகள் துளிர்த்திருக்க வேண்டும். கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தில் ஒரு தத்துவ ஞானியாகவே சமைந்திருக்கலாம் என்றாலும் குறைந்த பட்சம் சாத்தியப்படும் ஒரு தத்துவத்தின் விளிம்பையாவது தன் எழுத்தில் தொட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. அவர் எப்போதோ படித்ததைப் பற்றியும் புதிதாகப் படித்ததைப் பற்றியும் கதைச் சுருக்கங்கள் எழுதியுள்ளார். மீதி நேரத்தில் கைப்பந்து ஆடிக் களித்திருக்கிறார். சிறையை விட்டு வெளியே வந்ததும் அதன் ஞாபகத்தையே தொலைத்துவிட்டு முன் எப்போதும் நிகழ்த்தியிராத வம்பளப்பு அரசியலில் திளைத்திருக்கிறார்-அதுவும் தனக்கெதிராக சாட்சியம் அளித்தபடியே. திராவிடக் கட்சி அரசியலில் இதற்கு மாறாகவெல்லாம் எதிர்பார்ப்பது முட்டாள்தனம்தான். ஆனால் வைகோ இந்த முட்டாள்தனங்களின் நடுவேதான் தலைவனாக நின்றுகொண்டு தன்மானம், சத்தியம், தலை வணங்காமை, ஒழுங்குமுறை என்றெல்லாம் சத்தம் போட்டுக் கதை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.

என் ஏமாற்றம் எதிர்பாராததல்ல என்பதால் விழுங்கிக்கொள்வது கடினமாயில்லை. அதனால்தான் இந்த மதிப்பீட்டைச் சமகால அரசியலின் பகுப்பாய்வாகத் தொடர முடிகிறது. நூல் முழுதும் குதித்தோடும் நடையழகில் மயங்கியபோது நான் நினைத்தேன்: அண்ணாவைப்போல், கலைஞரைப்போல் இவர் மட்டும் சினிமாவுக்குள் நுழைந்திருந்தால் அவர்களைவிடவும் வெற்றிகரமான கதைவசனகர்த்தாவாகப் புகழ் பெற்றிருப்பார் என்று. ஆனால் காலம் மாறிவிட்டதால் கருணாநிதியாலேயே திரும்பக் காலூன்ற முடியாத அந்தத் துறையில், அதே பாணியைப் பின்பற்றும் வைகோவுக்கும் அதுதானே நேரும் என்றும் மறுயோசனை ஓடியது. எல்லாத் துறைகளிலும் காலமாற்றம் நேரும். ஆனால் திராவிடக் கட்சி அரசியல் மட்டும் அன்று பிறந்த மேனிக்கே இருந்து, தேய்ந்து, இற்று, அழியும்.

 

நூலைப் படித்து முடித்தபோது வைகோவின் ஒன்றிலொன்று பொருந்தும்படியான இரண்டு சித்திரங்களை அவதானிக்க முடிந்தது. ஒன்று, கட்சி அரசியலில் வைகோ கருணாநிதியின் அச்சு அசலான நகலாகவே இருக்கிறார். இரண்டு, கருணாநிதியிடமிருந்து தோள் மாற்றிக்கொண்டவராக திராவிடக் கட்சிகளின் ஒட்டுமொத்த முற்றெச்சமாக இவரே திகழ்கிறார்.

அடிப்படையில் இவர் ஒரு தலைவராயிருப்பதன் தத்துவம் என்ன என்னும் கேள்வியைத் தவிர்த்துவிடலாம். ஏனெனில், திராவிடக் கட்சிகள் என்றில்லை, எல்லாக் கட்சித் தலைவர்களையுமே- ஜனநாயகக் கம்யூனிஸ்டுகளையும் சேர்த்தே- பார்த்துக் கேட்க வேண்டிய கேள்வி இது. வைகோவைப் பொறுத்தவரை ஒரு நல்ல தலைமையின் துணையிருப்பில் பந்தயக் குதிரை போன்றதொரு சாகச வீரனாகச் செயல்படுவதில் முழுமை பெறுவார் என்று கணிக்கத் தோன்றுகிறது. ஒரு தலைவன் கட்சியைத் தன் கட்டளையால் வழிநடத்த வேண்டும். கட்சி தன் கட்டளையால் தலைவனைத் தண்டிக்கக் கூடாது. அப்படி நேர்ந்தால் அந்தக் கட்சி, தலைவனுக்கேற்படும் தலைகுனிவுகளையும் சேதாரங்களையும் பற்றிக் கொஞ்சமும் அக்கறை கொள்ளாதவொரு "பொறுக்கித் தின்னும்” கூட்டமாயிருக்கும்.

கட்சி அரசியல் களத்தில் கருணாநிதிதான் வைகோவை ஒளிப்புள்ளியின் கீழ் வெளிச்சப்படுத்தினவர். ஆனால் அதன் பிறகு வைகோவின் கைதட்டல் பெறும் உணர்ச்சிகரப் பேச்சுகளும் ஊடகக் கவனம் பெறும் அதிரடி நடவடிக்கைகளும் கருணாநிதியை எச்சரித்திருக்க வேண்டும். எனவே, அவர் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களிலெல்லாம் வைகோவை அந்நியப்படுத்தினார்; தள்ளிவைத்தார்; புறக்கணித்தார். இந்தப் புறக்கணிப்புகளைப் பற்றிய ஆதாரங்களை, கருணாநிதி அவர் மேல் காட்டிய அக்கறைபோல் பொய்த்திரை போட்டுக்கொண்டு புத்தகம் விவரிக்கிறது. உதாரணமாக, மொழி பற்றிய அரசியல் சட்டப் பிரிவைக் கொளுத்தும் உறுப்பினர்கள் பட்டியலிலிருந்து கருணாநிதி அவர் பெயரை நீக்கிவிட்டார். ஆனால் வைகோ அதில் கலந்துகொண்டு கொளுத்தி சிறை சென்றார். அந்தப் போராட்டத்தில் கலந்துகொண்ட 10 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் பதவியை மாநில அரசு பறித்தது. வைகோ மாநிலங்களவை உறுப்பினரானதால் பதவி பறிக்கப்படவில்லை. கருணாநிதிக்கும் வைகோவுக்கும் இடையிலான உறவும் பிரிவும் பற்றி இச்சம்பவம் மூலம் விரிவாக ஊகித்தறியலாம். வைகோ மிசாவில் கைதானபோது முரசொலியில் வந்த பெயர்ப் பட்டியலில் அவர் பெயர் இருட்டடிப்புச் செய்யப்பட்டது....

இரண்டு சிறுவர்கள்- சகோதரர்கள். பெரியவன் சின்னவனுக்கு பசியறிந்து ஒரு ரொட்டித் துண்டைக் கொடுக்கிறான். சின்னவன் இயல்பாகவே அண்ணன் மேல் பாசம் வைத்துள்ளான். அவன் சொல்லிக் கொடுப்பதைப் பற்றிக்கொள்கிற பிள்ளை. ஆனால் பெரியவனோ அதைப்பற்றி அக்கறை கொள்ளாமல் தம்பியைக் குட்டிக்கொண்டும் திட்டிக்கொண்டுமே செல்கிறான். கடைசியில் ஒருநாள் தன்னைப் பின்னாலிருந்து தாக்கத் திட்டமிட்டதாகக் கூறி அவனைக் காணடித்துவிடுகிறான். அந்தச் சகோதரர்களாகத்தான் கருணாநிதியும் வைகோவும் எனக்குத் தெரிகிறார்கள். வைகோவின் தீராத பிரச்சினை என்னவெனில், அரசியல் ரீதியாக கருணாநிதிதான் அவருக்கு இன்னமும் அண்ணனாக இருக்கிறார். இது ஒரு வகை மரபணு உறவு போல. அவரே மறுக்க நினைத்தாலும் அவரது மொழி அப்பட்டமாக இதைத் திணிக்கிறது.

திமுகவை விட்டு வெளியேறியவர்கள், வெளியேறக் காரணமாயிருந்த கருணாநிதியை எதிர்த்தே அரசியல் நடத்தினார்கள். ஆனால் வைகோ மட்டும் சொந்த வீட்டுக்குப் போகும் பெண் மறுகிமறுகித் தன் பெற்றோர்களைப் பற்றிக்கொள்ள முனைவதுபோல் கருணாநிதியோடு திருப்பித் திருப்பித் தொடர்பு வைத்துக்கொண்டவர்.

ஏன் அப்படி?

இந்தக் கேள்விக்கான அனுமான விடைகள் எதுவும் உவப்பாய் இருக்கப் போவதில்லை. ஆனால் உண்மையாய் இருக்கப் போவதில்லை என்று சொல்ல வைகோ எந்த நம்பகத் தன்மையையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

சன் தொலைக்காட்சிக்கு வைகோ என்றொரு அரசியல் கட்சித் தலைவர் தமிழ்நாட்டில் இருப்பதே தெரியாது. அப்படியொரு அருவருப்பான புறக்கணிப்பைத் திட்டமிட்டுச் செய்துவருகிறது. இது கருணாநிதிக்கும் தெரியும். (கருணாநிதியாலும் சரிப்படுத்த முடியவில்லை என்பதை வைகோ கடைசியாகக் கண்டறிந்ததுகூட அவரது அணி மாற்றத்துக்குக் காரணமாயிருக்கலாம்.) இப்படி தெரிந்தே செய்யும் புறக்கணிப்புக்காகவே அவர் திமுகவைத் தன் முதல் அரசியல் எதிரியாகத் தள்ளி வைத்திருக்க வேண்டும். தனித்து நின்று தன்னைத் தவிர்க்கமுடியாத கட்சியாக வளர்த்தெடுத்திருக்க வேண்டும். அதற்கொரு இடைக்கால ஏற்பாடாக வேண்டுமானால், திமுகவால் வெளியேற்றப்பட்டவரால் தொடங்கப்பட்ட கட்சி என்னும் வகையில் அதிமுகவோடு கூட்டணியைத் தொடர்ந்திருக்கலாம். (அரசியல் நாம் நினைக்கிற மாதிரி அவ்வளவு எளிய சூத்திரத்திற்குள் அடங்குவதில்லை என்று சொல்வதானால், பிறகு தன்மானம், நேர்மை என்னும் சவடால்களையெல்லாம் மூட்டை கட்டி வைத்துவிட்டு எதார்த்தக் கழிசடை அரசியல் நடத்தலாம்தானே. எங்களுக்கெதற்கு எதிர்பார்ப்பு?) அதை விட்டுவிட்டு கருணாநிதியோடு ஏன் உறவு வைத்துக்கொள்ளவேண்டும்?

அதற்கொரு காரணம், தன்னைக் கருணாநிதியின் நகலாகவே பார்த்துப் பழகிவிட்டதால் தான் ஒரு மூலப்பிரதி என நிறுவத் தோன்றவில்லை. நிலவு, என்ன முயன்றாலும் இந்த நிலத்தை விட்டுத்தொலைக்க முடியாதல்லவா. அல்லது, என்றாவது ஒருநாள் திமுகவைக் கைவசப்படுத்திவிடலாம் என்று ஒரு மனக்கணக்கு இருந்திருக்க வேண்டும். அதற்கொரு முகாந்திரமாக கலைஞரோடு தீராப் பகை என்றில்லாமல் தொட்டும் தொடாமல் உறவு வைத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும். தற்போது ஒரேயடியாய் முறித்துக்கொண்டு வந்ததற்குக் காரணம் மாறன்கள் குறுக்கீட்டிலிருந்து கட்சியை வென்றெடுக்கவே முடியாது என்னும் புதிய ஞானோதயம் பிறந்துவிட்டதாக இருக்கலாம்.

எப்படியானாலும், கருணாநிதியை விட்டு இப்போது பிரிந்தது ஒரு பிரச்சினையே அல்ல. அதை வைகோவுக்கே உரிய கௌரவத்தோடு, அல்லது கலைஞருக்கே உரிய தந்திரத்தோடு செய்திருக்கலாம். ஆனால் சிறை வைத்தவர்களோடே சல்லாபம் என்பதுதான் அபத்தத்தின் உச்சம். இது ஒருவகையில் அடியாள் பணிக்குத் தன்னை ஆட்படுத்திக்கொண்டதுபோலத்தான். காளிமுத்து போன்ற தனியாட்கள் அதைச் செய்யலாம். ஆனால் வைகோ போன்ற ஒரு கட்சித் தலைவர் அதைச் செய்யலாமா?

காளிமுத்து வைகோவின் நண்பர். "திமுகழகம்தான் எனது உயிர் என்று மதுரையில் மாலையில் அறிக்கை கொடுத்துவிட்டு ரயில் ஏறி சென்னை வந்து நேரடியாக எம்ஜியார் தோட்டத்துக்குச் சென்று அதிமுகவில் சேர்ந்தவர் காளிமுத்து” என்பது வைகோவின் வாசகம். ஆக, காளிமுத்து வைகோவை போயஸ் தோட்டத்துக்கு அழைத்தது மட்டுமல்ல. நுழைவதற்குத் தன்னை முன்னுதாரணமாகவும் வழங்கியுள்ளார். காளிமுத்துவுக்கு அவரது அழகுத் தமிழ்வசவுக்கேற்பவே கட்சியில் பதவியும் தகுதியும் நிர்ணயிக்கப்படும். கடைசியில் அவருக்குப் பதிலியாகத்தான் வைகோ போய்ச் சேர்ந்தார். அவருக்கிட்ட பணி கருணாநிதி குழுமத்தைப் புரட்டிப் புரட்டி அடிப்பது. அதைக் கச்சிதமாகச் செய்து முடித்தார். அதைக் காசு வாங்கிக்கொண்டு செய்தாரா, அல்லது இலவசமாகச் செய்தாரா என்பது முக்கியமல்ல. அது ஒரு அடியாள் வேலை என்பதுதான் முக்கியம். அவர் தன் கட்சி சார்பில் பேட்பாளர்களை நிறுத்தி வைத்தார். "எங்களை வெற்றிபெறச் செய்தால் மக்களுக்கு இன்னின்ன பணிகள் செய்வோம்” என்று ஒருவார்த்தை சொல்லவில்லை. ஒப்டைத்த வேலையை மட்டுமே கச்சிதமாகச் செய்து முடித்தார்.

வைகோவின் ‘சிறையில் விரிந்த மடல்களி’லிருந்து மாதிரிக்காக இது:

"பட்டாபிசேகத்துக்கே கட்டளை பிறப்பித்தார் காகபட்டர். அதைவிடக் கொடும் இழிவு அன்றோ "திராவிட இயக்கம் சரிதத்தில்” இன்று நடப்பது; கொலு பீடத்தில் யார்? கோட்டையில் கொட்டம் அடிப்பது யார்? எவருடைய உழைப்பில்? அடிவருடிகளாக, கொத்தடிமைக் கூட்டமாகச் சிங்கத் திருநாட்டின் செல்வங்கள் சீரழிந்து போனதால். காகபட்டரே முடியைத் தன் தலையில் சூடிக்கொள்ளும் காட்சியை அண்ணா கனவில்கூடக் கற்பனை செய்து இருக்க மாட்டாரே. கொலுபீடத்திலேயே காகபட்ட நர்த்தினி. ஆம். நர்த்தகி ஒருவர் காகபட்டர் ஆகிவிட்டாரே. இன்று மமதைமொழி புகலும் மகுடதாரி.... வெட்கம், வெட்கம் வேலாகப் பாய்கிறது நெஞ்சில் இந்நிலையைப் பற்றிய நினைப்பு.”

அந்த ‘வெட்கம்’தான் மீண்டும் அரியணை ஏறிட வேண்டும் என்று வேலை செய்தார் வைகோ. வெட்கம் யாருக்கு? இச்சொற்கள் ஒலிக்குப்பைகளல்லாமல் வேறென்ன?

அந்த மொழியைப் பாருங்கள். அண்ணா, கலைஞர், காளிமுத்து, வைகோ- யார் பேரை வேண்டுமானாலும் போட்டுக் கொள்ளலாம். பழமையின் சின்னம். செவிப்பறை கிழிகிற மாதிரியான முரசறைதலில், வரிகளிடையே ஒளிந்திருக்கும் படைப்பாளியின் இதயத் துடிப்பை வாசகன் வருடிக்கொடுக்கவே வாய்ப்பில்லை.

மனிதர்கள் இப்படியெல்லாம்கூட நடந்து கொள்வார்களா? மனிதர்கள் நடந்துகொள்வார்களோ என்னவோ. திராவிடக் கட்சிக்காரர்கள் நடந்துகொள்வார்கள். அதற்குச் சான்றுதான் வைகோ.

இங்கே புரட்சிப் புயல் இப்படிச் சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில் ஈழத்தில் தமிழர்கள் குண்டு வீசித் தாக்கிக் கோரமாகக் கொல்லப்பட்டார்கள். இன்றுவரை (10-5-2006) 147 பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். உலகம் பதறியது. ஆனால் வைகோ வாய் திறக்கவில்லை. யாருக்கும் கடிதமும் எழுதவில்லை. ஜெயலலிதாவுக்குப் பிடிக்காதென்பதால் அதைச் செய்யவில்லை. சேதுசமுத்திரத் திட்டம் செயல்படுகிறது. தனக்குத்தான் அதில் முதல் பங்குண்டு என்பதைக்கூட தேர்தல் காலத்தில் மக்கள் மனத்தில் பதிய வைக்கவில்லை. பின்னர் கட்சியை எப்படி வளர்ப்பது? செம்மொழிக்காகக் குரல் கொடுத்ததை இப்போதல்லவா சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும்? கொள்கைக் கூட்டணி அல்ல என்று சொல்லிய பின்னும், ஜெயலலிதாவுக்குப் பிடிக்காததைச் சொல்வதில்லை என்றால் அவர் செய்து முடித்தது அரசியல் அடியாள் சேவகம் என்று சொல்லக்கேட்டு வருத்தப்படலாமா? தமிழ் மக்கள்தாம் தலை குனிய வேண்டும் தாங்கள் எப்படிப்பட்ட தலைவர்கள் கையில் வசமாகச் சிக்கியிருக்கிறோம் என்று. ஈழப்புலிகளை இந்து நாளேடு "கொலைகாரக் கும்பல்” என்று மகுடம் சூட்டி மகிழ்கிறது. வைகோவுக்கு அதில் வருத்தம் இருக்கலாம். ஆனால் காட்டிக்கொள்ள வில்லை. நெடுமாறன்கள்தாம் நெஞ்சு பதறுகிறார்கள். ‘இந்து’ என்.ராம் வைகோவின் நண்பர். இருவருக்கும் இடையே நட்பு நசுங்கவில்லை, பாருங்கள். படிக்கிற காலத்தில் அவரது தந்தையின் பிரதிபலிப்பாக ராஜாஜியைத்தான் வைகோ ஒரு தலைவராக அறிவார். பின்னர்தான் கலைஞர் அவருக்குத் தலைவராகியிருக்கிறார். கலைஞருக்கும் அவர் மூதறிஞர்தானே.

 

தமிழ் நாட்டில் பார்ப்பனரல்லாதார் கட்சிகள்தாம் திராவிடக் கட்சிகள் என்று அறியப்படுகின்றன. இந்த அறிதலை ஆகப்பெரும் அழிநெருப்பில் போட்டு ஆகுதியாக்கியவர் பார்ப்பன வல்லமைச் சின்னமான ஜெயலலிதா. அவர் வகித்த முதல்வர் பதவி, காலம் வழங்கிய கொடையா, அல்லது கட்சி வழங்கிய கொடையா எனில், நிச்சயமாகக் கட்சிக்குக் காலம் வழங்கிய கொடை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ஜெயலலிதாவின் ஆட்சியும், பார்ப்பன முற்றதிகாரச் சின்னமாகத் தன்னை வளர்த்துக்கொண்ட ஜெயேந்திரரின் வீழ்ச்சியும் கட்சிக்குக் காலம் நல்கிய பரிசல்லாமல் வேறென்ன? காலம் வேறொரு பார்ப்பனரை முதலமைச்சராக அனுமதிக்காது என்பதை நன்கறிந்துதான், ஜெயேந்திரரையே வீழ்த்தியவராயினும் அதைப் பொருட்படுத்தாது ஜெயலலிதாவை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று பிராமணர் சங்கம் சுற்றறிக்கை விட்டு கட்டளையிட்டது. எனவே, ஜெயலலிதாவைத் தவிர்க்கமுடியாத விதிவிலக்காக ஏற்றே, தமிழ்நாடு தன் வரலாற்றை எழுதிக் கொள்கிறது.

பார்ப்பனர்கள், பார்ப்பனரல்லாதோர் மேல் இரண்டு சமூக அழுத்தங்களை வழக்குகளாகத் திணித்தார்கள். ஒன்று, பார்ப்பனர்கள் உயர்பிறப்பாளர் என்று நம்பச் செய்வதான வழக்கு. நீண்ட கலாச்சாரத் தாக்குதல்களாலும் எண்ணற்ற பொய்ப் புனைவுகளாலும் அதை ஓர் உளவியல் சார்ந்த நம்பிக்கையாகவே விதைத்து, முடிவில் வென்றனர். பார்ப்பனரல்லாதோரில் செல்வாக்கு பெற்ற சாதியினரே தங்களை "சற்சூத்திரர்கள்” என்று சொல்லிப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் அளவுக்கு பார்ப்பனர்களின் மேன்மைவாதம் வேதமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுவிட்டது. இந்த வெற்றியைத் தொல்காப்பியர் காலத்துக்கு முன்பே பெற்றுவிட்டார்கள் என்று சொன்னால் அது மிகையில்லை. தொல்காப்பியம், தமிழ்ச் சமூகத்தின்மேல் பார்ப்பனக் கலாச்சாரத் தாக்கத்தின் வெற்றியையையும் பார்ப்பன சமூகஅறத்தின் ஏற்பையும் இலைமறைகாயாக அங்கீகரித்துக்கொண்டு எழுதப்பட்ட முதல் நூலாகும். அது தமிழுக்கு எழுதப்பட்ட முதல் இலக்கண நூல் என்பதைவிட பார்ப்பனச் சாரம் படிந்த தமிழ் வாழ்வைச் சித்திரமாக்கிப் பார்ப்பனர்களுக்கு எழுதிக் கொடுக்கப்பட்ட ஒப்புதல் ஆவணம் என்றே சொல்லலாம். (இதைப் பிரிதொரு சமயம் விரிவாகப் பேசலாம்).

இரண்டாவது வழக்கு, பார்ப்பனர்கள் தமிழ்ச் சமூகத்தில் அதிகாரப் பங்காளிகளாய் உரிமை கோருவது பற்றியது. இதில் பார்ப்பனர்கள் அவ்வளவு எளிதாகவும் நிரந்தரமாகவும் வெற்றி பெற்றுவிட முடியவில்லை. இரு குழுக்களும் அதிகாரத்தை பங்குபோட்டுக் கொள்வதில் கடும் மோதல்களும், சமரசங்களும், சாதிகளின் அணிமாற்றங்களும் தொடர்கதையாய் நிகழ்ந்து வந்துள்ளன.

அதிகாரம் என்பது மனிதனுக்கு நிலத்தில் முளைத்திருக்கக் கிடைத்த வேர். அதை இழக்க எந்த மனிதனும் விரும்புவதில்லை. சராசரி மனிதன் சுதந்திரத்தை விட்டுக்கொடுத்தேனும் அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவே விரும்புகிறான். எனவே, இரண்டாவது வழக்கைப் பார்ப்பனர்களுக்குத் தாரைவார்த்துக் கொடுக்க பார்ப்பனரல்லாதோர் உடன்பட்டதில்லை. இதிலுள்ள முதன்மையான அம்சம் என்னவெனில், பார்ப்பனருக்கும் பார்ப்பனரல்லாதோருக்கும் இடையே தொடர்ந்து வரும் சண்டை அடிப்படையில் அதிகாரப் போட்டி பற்றியதுதானே தவிர பிறவி உயர்வு தாழ்வுப் பிரச்சனை பற்றியதல்ல.

அந்நியர் ஆட்சிக்காலங்களில், அதிகாரத் தரகர்களாகச் செயல்படுவதில் பார்ப்பனர்களே எப்போதும் உச்சம் பெற்றிருந்தனர். இதைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாமல் போனதால், ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்தில் இதற்கோர் முடிவுகட்ட எண்ணி, பார்ப்பனர்களுக்கு எதிராக வெளிப்படையாகக் கட்சி கட்டியவர்கள் நீதிக்கட்சியினர். அவர்கள் முயற்சி வெற்றி பெற்று ஆட்சி அதிகாரத்தையே வென்றெடுத்தனர். உடன்நிகழ்வாய், அவர்களுக்கு உறுதுணையாகவும் ஆலோசகராகவும் இருந்ததோடு, தீர்ந்துபோனதாகக் கருதப்பட்ட முதல் வழக்கை - அதாவது பார்ப்பனர்கள் உயர்பிறப்பாளர்கள் என்ற கற்பிதத்தைக் கடுமையாக கேள்விக்குள்ளாக்கி, மோதிச் சிதைத்து, சமூக இயங்குதளத்தில் சமத்துவத்தையும் சமதர்மத்தையும் நிலைநாட்டுவதற்காகப் பெரும் போர் தொடுத்தவர் பெரியார் ஈ.வெ.ரா. இதற்கு முன்பாகவே தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் பிரச்சினை

தாழ்த்தப்பட்டவர்களாலேயே முன்வைக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. அயோத்திசாதர் அக்கட்டத்தைச் சார்ந்த எழுத்துப் போராளியாய் அறியப்படுகிறார். இப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில்தான், தலித் பிரச்சனையைப் புறக்கணித்துவிட்டுப் பார்ப்பன எதிர்ப்பை வென்றெடுக்க முடியாது என்பதைப் பெரியார் தன் பொதுவாழ்வுச் சூத்திரமாக முன்மொழிகிறார். பொதுப்புலத்தில் தலித் பிரச்சனையைப் பெரிய அளவில் பேசுபொருளாக்கியவர் பெரியார் என்பதால்தான், பார்ப்பனர் - பார்ப்பனரல்லாதோர் மோதலில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் தங்களுக்கான பிரச்சினைகளின் விழிப்புணர்வோடு பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்தில் பெருமளவு பங்கு பற்றினர். அதே வேளையில், தலித் மக்கள் தங்கள் மேம்பாட்டை வேண்டி சிறுசிறு குழுக்களாக ஆங்கில அரசுக்கு விண்ணப்பங்கள் அனுப்புவதை இயக்கப் பணியாகச் செய்துவந்திருக்கின்றனர்
.
பார்ப்பனர்கள் எப்போதும் ஆளும் வர்க்கத்தின் பக்கம்தான் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வர். ஆகவே, அவர்கள் பார்வைக்கு வரும் பிரச்சனைகளை எப்போதும் ஒற்றைத் தன்மையுள்ளதாய் உருமாற்றிக்கொண்டே அணுகுவார்கள். ஆட்சியதிகாரத்தில் உள்ளோர்க்கு இந்த ஒற்றைத்தன்மை அணுகுமுறைதான் அதிகாரத் திமிரோடு கூடிய எளிதான தீர்வுமுறையாகத் தோன்றுகிறது. ஆளப்படுவோர் எப்போதும் பன்மைத்தன்மை கொண்ட பார்வையுள்ளவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களே ஆள்கிறவர்களாக மாறிவிட்டால் தங்கள் பன்மைத்துவத்தை வெறும் பேசுபொருளாகக்கூட நினைவுகூர மறந்து விடுவார்கள். அதிகாரத்துக்கு ஒற்றைக் குரல்தான் உண்டு. அதனால்தான் பார்ப்பன அதிகாரத்துக்கு எதிராகப் போராடிய நீதிக்கட்சியினரை விடவும், அவர்களின் வழித்தோன்றல்களாகச் செயல்பட வந்த திராவிடக் கட்சிக்காரர்கள் ஆட்சியதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியதும் இந்திய சமூகத்தின் கழிச்சடைத்தனங்களுக்கு தீர்வுகாணும் பன்மைத்துவப் பார்வையைச் செழுமைப்படுத்தத் தவறியவர்களாய் ஒற்றைதன்மைவாதிகளாகவே திரிந்து போனார்கள்.

இந்த விஷயத்தில் நீதிக்கட்சியினர் மரியாதைக்குரியவர்களாகவே செயல்பட்டார்கள் என்பதை நாம் பெருமையோடு நினைவு கூரலாம். நீதிக்கட்சியினர் தலித்துகளுக்கும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கும் இட ஒதுக்கீடு வழங்கினார்கள். தலித்துகளை அமைச்சர்களாக அமர்த்தினார்கள். சமூக நீதிக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தார்கள். ஆயினும் இப்பணிகள் யாவும் அவர்களுடைய தலையாய பணியாகிய பார்ப்பனர்களிடமிருந்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதினூடாக மேற்கொண்ட கிளைப்பணிகளாகவே அமைந்தன. ஆளுங்கட்சியாகப் பல சீர்திருத்தங்களை மேற்கொண்டாலும் அடிப்படையில் அவர்கள் ஆதிக்க சாதியினராகத்தான் அறியப்பட்டார்கள். சாதிப் பிரச்சனைகளை கையிலெடுப்பதும் சாதியொழிப்பை முதன்மைப்படுத்துவதும் பார்ப்பனர்களுக்குப் போலவே ஆளும் சூத்திரர்களுக்கும் தள்ளிவைக்க வேண்டிய பிரச்சினைகளாகவே இருக்கின்றன. இவ்விஷயத்தில் திராவிடக் கட்சிக்காரர்கள் தெரிந்தே தவறிழைக்கிற மோசமான ஏமாற்றுக்காரர்களாகவே தங்களை நிறுவிக்கொண்டுள்ளார்கள்.

பார்ப்பனர் ஷ் பார்ப்பனரல்லாதார் என்னும் எதிர்வை அரசியல் படுத்தியவர்களும், பார்ப்பனர்களிடமிருந்து அதிகாரத்தை வென்றெடுத்தவர்களும் சமூகப்படி நிலையில் ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது அடிக்கோடிட்டுக்கொள்ள வேண்டிய புள்ளி. பார்ப்பனர்கள் இந்த ஆதிக்க சாதிகளை இழிபடுத்தினார்கள் என்பது உண்மை. ஆனால் இந்தச் சூத்திரர்கள் தலித் சாதியினரை இழிவுபடுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல் விலங்குகளைப் போல அடித்து உதைத்துக் கொல்லவும் செய்கிறார்கள். ஆதிக்க சாதியினர் இதற்குப் பரிகாரம் தேடாமல், தங்கள் சூத்திரப் பட்டத்தைப் போக்கிக்கொள்ள முடியாது என்று சொன்னவர் பெரியார். அன்னிய ஆட்சிதான் என்றாலும் ஆங்கில ஆட்சியில் கிடைத்த பொதுப்பலனாக, உலகளாவிய கருத்துகளோடு தொடர்புகொள்ளும் சாளரங்கள் ஆங்கில மொழியால் திறந்து வைக்கப்பட்டன. இதைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு பெரியார் தன்னுடைய சுயமரியாதை இயக்கத்தவருக்கு உலகம் தழுவிய அறிஞர்கள்- சிந்தனையாளர்களின் கருத்துகளையெல்லாம் கட்டுரைகளாக வெளியிட்டு அறிமுகப்படுத்திவைத்தார்.

மரபான ஆதிக்க சாதி மனிதர்களிடம் பெரியார் மனித மாண்பைப் போற்றும் கருத்துகருவூலங்களை ஊட்ட முயன்றது, சமூக வனத்தில் ஒட்டுமாங்கன்றுகளை நட்டுவைப்பதைப் போன்ற செயலாய் இருந்தது. இந்தக் கன்றுகளில் அடிப்போத்து, பண்ணைச் சமூகத்தின் அதிகாரச் சாதிப் பண்புள்ளது. மேல்போத்து, சமத்துவ சமூகம் படைக்கும் கருத்தூட்டம் சார்ந்தது
.
இதில் அசல் ஒட்டுமாமரமாக விளைச்சலைத் தந்தவர் பெரியார் மட்டுமே. அவரை விட்டுப் பிரிந்து சென்றவர்கள் பெரியாரின் சீடர்கள் என்று பெருமை தேடிக்கொள்ள முனைந்தார்களே தவிர, பண்பில், பழக்கத்தில், செயல்பாட்டில் எல்லாம் அடிப்போத்திலிருந்து கிளைத்த மரபான சாதியவாதிகளாகவே முற்றிப் போனார்கள். மரபான ஆதிக்கச் சாதிக்காரர்களைப்போலவே பழமையை நேசிக்கிறவர்களாய், பழமையை மறுவாசிப்புக்கு உட்படுத்துவதைப் பற்றி யோசிக்க மறந்தவர்களாய், "ஆயிரங்காலத்துக்கு முற்பட்ட என் பாட்டன் என்னைவிட அறிவு மிகுந்தவன்” என்று நம்பிக் கோவண அழுக்கை ரசிக்கிறவர்களாய் மாறிப்போனார்கள். சோழர்களின் காலம் பொற்காலம் என்றும், களப்பிரர்கள் காலம் இருண்டகாலம் என்றும், தொல்காப்பியமே தமிழின் அசலான சாரம் என்றும், தாங்கள் என்றோ படித்ததைக் கிளிப்பிள்ளைகள் போலச் சொல்லித் திரிகிறார்கள்.

அவர்கள் இன்றும்கூட எப்போதோ வாயில் போட்டுக்கொண்ட சுயிங்கத்தை வெறும் சவ்வாகத் தொடர்ந்து மென்று கொண்டிருப்பதைப்போல, புரட்சிக்கருத்துகளையும் புரட்சியாளர்களையும் பேசுபொருளாக உதிர்த்துக் கொண்டிருக்கிறவர்கள்தான். பெரியாரிடமிருந்து சேமித்த பெயர்ப் பட்டியலை மட்டுமே பயன்படுத்தி புது யுகத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகத் தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளும் ஏமாற்று வித்தை அது. அதற்கும் மேலாக, அவர்கள் அடிப்படையில் நேர்மையற்றவர்கள். சொற்களுக்கு பொருளுண்டு என்பதையே மறந்துபோனவர்கள். பெரியாரை விட்டு வெளியேறி அரசதிகாரப் போட்டியில் பங்கேற்க முடிவுசெய்தபோதே தங்களிடம் எஞ்சியிருந்த நல்லம்சங்களையும் தொலைத்து விட்டார்கள். அதிகாரத்தை விரட்டிப் பிடிக்கிறவனுக்குத் தத்துவம் ஒரு பொருட்டல்ல. தத்துவமின்மையையே தத்துவமாகக் கொண்டுவிட்ட கூக்குரல்காரர்கள்.

ஒரு சான்றுக்காக இதைச் சொல்லத் தோன்றுகிறது: அவர்கள் பெரியாரோடு தங்கியபோது "கடவுள் இல்லை” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். பெரியாரை விட்டு விலகி வந்து அதிகாரத் தேடலில் இறங்கிய உடனே "ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்” என்று மாற்றிக் கொண்டார்கள். இந்த மாற்றத்தைக் கண்டடைய அவர்கள் என்ன சிரமத்தை அல்லது தத்துவத்தை பேசித் தீர்த்தார்கள்? எத்தனை பேரைக் கலந்து ஆலோசித்தார்கள்? எத்தனை இரவுகள் மனங்குழம்பித் தவித்தார்கள்? இது எவ்வளவு பெரிய தலைகீழ் மாற்றம்? ஆனால் அவர்களுக்கோ வெறும் சொல் புரட்டு மாத்திரமே.

"மாற்றான் வீட்டு மல்லிகையும் மணக்கும்” என்றாராம் அண்ணா. அவர்தான் "அவள் படிதாண்டா பத்தினியுமல்ல. நான் முற்றும் துறந்த முனிவனுமல்ல” என்று தத்துவம் பேசியவர். ஆகவே மல்லிகை மணம் கூட ஒரு தத்துவம் போலத்தான். மல்லிகை, பூ மட்டுமல்ல; பூவையும்கூட என்பதுதானே நடைமுறை வரலாறு? பொதுவாழ்வில் அசிங்கங்களையெல்லாம் குத்தகையெடுத்து கொட்டிக் கவிழ்த்தாற்போல் பேச்சல்லாம் பொருளற்ற ஒலிக் குப்பைகளாய்க் கொட்டிக் கவிழ்த்துக் கைதட்டல் பெற்றுப் பூரித்து மகிழ்கிறவர்கள். இப்போது அவர்கள் ஆதிக்க சாதிகளின் மரபான அதிகாரத்தை ருசித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள். அவர்கள் என்ன சொன்னார்கள் என்பதைவிட எதை மறந்தார்கள் என்பது வரலாறாகக்கூடும்.

அதிகாரத்தை ருசிக்கும் தத்துவமற்றவர்களுக்கு தங்கள் இயங்குவெளியில் இடைவெளிகளும் வெற்று வெளிகளும் நிறைய கிடைக்கும். அவற்றை புத்திசாலித்தனமாக நிரவிச் செழுமை கண்டவர் கலைஞர் கருணாநிதி - அது சொந்த சாம்ராஜ்யச் செழுமை. மற்றவர்கள் சொற்குப்பைகளால் அவற்றை நிறைக்க முயல்கிறவர்கள், வைகோ உட்பட.

இந்தத் தேர்தலில் கலைஞர்தான் தமிழ்நாடே என்பதுபோல எல்லாரும் - அவர் தரப்பைச் சேர்ந்தவர்களும் சரி, எதிர்த் தரப்பைச் சேர்ந்தவர்களும் சரி- எல்லாருமாகச் சேர்ந்து அவரைக் கொண்டாடிவிட்டார்கள். இந்த நாடு எவ்வளவு வறுமைப்பட்டுப் போய்விட்டது என்று வருத்தமாய் இருக்கிறது.

கருணாநிதியை ஆதரித்தவர்களுக்கு அவர் கடவுள்போல. எதிர்த்தவர்களுக்கு அவர் சாத்தான்போல.
கடவுளுக்கு நிகரானவன் ஒரே ஒருவன்தான்; ஆன்மீகவாதிகளைக் கேட்டால் சொல்வார்கள்,
அவன் சாத்தானைத் தவிர வேறெவனாய் இருக்க முடியும்?

வைகோவுக்கு நிகரானவர்கள் முக்குகளெங்கும் மலிந்து கிடக்கிறார்கள் - திராவிடக் கட்சிகளின் உச்ச முற்றெச்சங்களாய்.

Pin It

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் (1823-1874) தமிழ்ச் சமூகத்தில் வாழ்ந்த சிதம்பரம் இராமலிங்கம் எனும் வள்ளலார் குறித்த தொன்மங்கள் சுவையானவை. சில தனி மனிதர்களின் செயல்பாடுகள் பெரிதும் தனித்து இருக்கும் போது, அவர்களை சமகால நிகழ்வுகளிலிருந்து அந்நியப்படுத்தி, தொன்மங்களை உருவாக்கி, அவரை "கடவுள்” தன்மைமிக்கவராகக் காட்டுவது மரபு. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த வள்ளலாருக்கும் மேற்குறித்த தன்மை நிகழ்ந்தது. சாகாக்கலை கைவரப்பெற்று அவர் மறைந்து விட்டதாக இன்றும் நம்பப்படுகிறது. அவர் மீண்டும் வருவார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. வள்ளலார் தொடர்பான இவ்வகையான தொன்மை உருவாக்கம் குறித்த உரையாடல் இங்கு நிகழ்த்தப்படுகிறது. அவரது செயல்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு இவ்வுரையாடலை நாம் நிகழ்த்தலாம்.

1823ஆம் ஆண்டில் மருதூர் என்னும் சிற்றூரில் பிறந்தார். பிறந்த அடுத்த ஆண்டே அவரது குடும்பம் சென்னைக்கு இடம் பெயர்ந்தது. இளமை வாழ்க்கை சென்னையில் தொடங்கியது. தமது 12ஆம் வயதில் அவர் கவிதை பாடத் தொடங்கியதாகக் கருதப்படுகிறது. 1835 முதல் வள்ளலார், புற உலகில் செயல்படத் தொடங்கினார் என்று கருத முடியும். விவரம் அறியா பருவத்தில் தந்தையை இழந்தவர். தமது தமையனால் வளர்க்கப்பட்டவர். தாயையும் இளமையில் இழந்தவர். பெற்றோரை இளம் வயதில் இழந்து வாழும் மனநிலையைக் கவனத்தில் கொள்வது அவசியம். 1858 ஆம் ஆண்டு வரை சென்னையில் வாழ்ந்திருக்கிறார். பிரித்தானியர் ஆட்சிக் காலங்களில், சென்னை அப்போது நகரமாக வளர்ந்து வந்த காலம்.

இந்நகரின் மீது ஈடுபாடு அற்றவராகவே அவ்வூரில் வாழ்ந்திருக்கிறார். இக்காலங்களில், திருவொற்றியூர், திருத்தணிகை ஆகிய இடங்களில் உள்ள இறைவனைப் பற்றிய பாடல்களைப் பாடியவராக வாழ்ந்தார். இவைகளே பின்னர் 1867இல் ஐந்து திருமுறைகளாகத் தொகுக்கப்பட்டவை. 3269 பாடல்களை இக்காலங்களில் பாடியிருக்கிறார். ஆறாம் திருமுறையில் உள்ள சில பாடல்களும் இக்காலங்களில் பாடப்பட்டவை. 34 ஆண்டுகள் சென்னையில் வாழ்ந்தபோது, திருமணம் உள்ளிட்ட அனைத்து நிகழ்வுகளும் நடந்தேறின. இக்காலங்களில் இவரது வாழ்க்கை பற்றிய ஆதாரபூர்வமான தகவல்கள் கிடைப்பது என்பது அரிது. எனவே தொன்மங்களாகவே சில நிகழ்வுகள் இக்காலங்களில் இவரைப் பற்றிக் கூறப்படுகின்றன. வள்ளலாரைப் புரிந்துகொள்ள அவை பெரிதும் உதவாது. இக்காலங்களில் இவர் மேற்கொண்ட பதிப்புப்பணிகள், ஓரளவு இவர் குறித்த புரிதலுக்கு உதவக்கூடும். 1851இல் "ஒழிவிலொடுக்கம்” எனும் நூலைப் பதிப்பித்துள்ளார். இக்காலங்களில் பெரிதும் விவாதத்தில் இருந்த வேதாந்தம், சித்தாந்தம் குறித்த உரையாடலின் ஒரு வடிவமாக இச்செயலைப் பார்க்கலாம்.

சைவ சித்தாந்தங்களான மெய்கண்ட சாத்திரங்களின் தொடர்ச்சியாக, சைவ சித்தாந்தம் குறித்துப் பேசும் நூலாக இதனைக் கருதமுடியும். இவ்வகையில் சைவ சித்தாந்தப் புரிதலில் தம்மை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு, அதன் வெளிப்பாடாகவே இந்நூலை வள்ளலார் பதிப்பித்துள்ளார். இதன் தொடர்ச்சியாக 1854இல் இவரால் உருவாக்கப்பட்ட உரைநடை நூல் "மநு முறை கண்ட வாசகம்”. வேதாந்தத்தை எதிர்கொண்ட வள்ளலார், சித்தாந்தத்தை முதன்மைப்படுத்தினார் என்பதற்கு மேற்குறித்த செயல்பாடுகள் சான்றுகளாக அமைகின்றன. வேதாந்தம் - சித்தாந்தம் என்பது அன்றைய சூழலில் தமிழ்மரபு - வைதீக மரபு என்ற இருமைகளின் முரண்களாகச் செயல்பட்டிருக்க வேண்டும். இத்தன்மை சார்ந்து வள்ளலார் எவ்வகையில் செயல்பட்டார் என்பது குறித்தும் விரிவாகப் பேச இடமுண்டு. அவரது சிந்தாந்த ஈடுபாடு, பின்னர் அனைத்தையும் இணைக்கும் முயற்சி ஆகியவை குறித்து தனித்து விரிவாக உரையாட இடமுண்டு. அதனை வேறு சந்தர்ப்பத்தில் செய்யலாம்.

வள்ளலாரின் "மநு முறை கண்ட வாசகம்”, அவரது செயல்பாடுகளில் ஒரு திருப்புமுனையாகக் கருதலாம். அன்றைய சூழலில் உரைநடை வடிவத்தில் எழுதுவது என்பதே ஓர் அரசியல் செயல்பாடு. இதனை ஆறுமுக நாவலர் பெரிதும் உணர்ந்து செயல்பட்டார். அவரது "பெரிய புராண வசனம்” இதனை உறுதிப்படுத்தும். (உரைநடை குறித்த அவரது பார்வைகள் குறித்து பிரிதொரு கட்டுரையில் விரிவாகப் பேசியுள்ளேன்.) நாவலர் உரைநடை குறித்துக் கூறியுள்ள பின்வரும் செய்திகள், அன்றைய உரைநடையின் அரசியலைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.

"செய்யுள் வடிவாகிய நூல்களும் அவைகளின் உரைகளும் கற்றுவல்லார் சிலருக்கன்றி மற்றவர்களுக்குப் பயன்படாவாம். ஆதலால், விவேகமில்லாதவர்களுக்கும், விவேகமுள்ளவர்களுள்ளும் இங்கிலீசு பாஷையைக் கற்றலிலும் வெளகிகங்களைச் செய்தலிலும் தங்கள் காலத்தைப் பெரும்பான்மையும் போக்கிறவர்களுக்கும், பெண்களுக்கும் எளிதிற் பயன்படும் பொருட்டு, நீதி நூல்களையும், சரித்திரங்களையும், சமய நூல்களையும், வெளகிக நூல்களையும் வெளிப்படையாகிய வசன நடையிற் செய்து, அச்சிற் பதிப்பித்துப் பிரகடனஞ் செய்தல் வேண்டும்.” (திருக்கோவையார்: 1860)

இவ்வகையில் தமிழ் உரைநடை குறித்து, தமிழில் முதன்முதல் விரிவான அகராதி உருவாக்கிய வின்சுலோ, மாயூரம் வேதநாயகம்பிள்ளை ஆகிய பிறர் கூறியுள்ள செய்திகள், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தமிழ் உரைநடை அரசியலைப் புரிந்துகொள்ள உதவும். இது குறித்து பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில், வரிவாகப் பேசலாம். இங்கு வள்ளலார் தமது மநுமுறை கண்ட வாசகத்தை உரைநடையில் உருவாக்கியது மேற்குறித்த பின்புலத்தில் புரிந்து கொள்வது அவசியம். வைதீக மரபு சார்ந்த "மநு தர்மம்” பேசப்பட்ட சூழலில், சைவ மரபு சார்ந்த, பெரிய புராண வழிப்பட்ட "மநு” பற்றி இவர் பேசுவதும் வேறொரு கோணத்தில் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய செய்தியாகும். வள்ளலார் என்ற மனிதர், வேதாந்தம்-சித்தாந்தம், சைவமரபு - வைதீக மரபு என்ற இருமைகள் குறித்த புரிதலோடு செயல்பட்டவர் என்றும் கருதமுடியும். இது நிற்க,

"மநுமுறை கண்ட வாசகத்”தில் வள்ளலார் என்ற மனிதநேயம் மிக்க மனிதரை நாம் பார்க்க முடியும். அவரது பின்கண்ட வரிகள் இப்பின்புலத்தில் குறிப்பிடத்தக்கவை.

"நல்லோர் மனத்தை நடுங்கச் செய்தேனோ!
வலிய வழக்கிட்டு மானங் கெடுத்தேனோ!
தானங் கொடுப்போரைத் தடுத்து நின்றேனோ!
கலந்த சினேகரைக் கலகஞ் செய்தேனோ!
மனமொத்த நட்புக்கு வஞ்சகஞ் செய்தேனோ!
குடிவரி யுயர்த்திக் கொள்ளை கொண்டேனோ!
ஏழைகள் வயிறு எரியச் செய்தேனோ!
தருமம் பாராது தண்டஞ் செய்தேனோ!
மண்ணோரம் பேசி வாழ்வழித்தேனோ!
உயிர்க்கொலை செய்வோர்க்கு உபகாரஞ் செய்தேனோ!
களவு செய்வோர்க்கு உளவு சொன்னேனோ!
பொருளை இச்சித்துப் பொய் சொன்னேனோ!
ஆசை காட்டி மோசஞ் செய்தேனோ!
வரவுபோக் கொழிய வழியடைத்தேனோ!
வேலை யிட்டுக் கூலி குறைத்தேனோ!
பசித்தோர் முகத்தைப் பாராதிருந்தேனோ!
இரப்போர்க்குப் பிச்சை இல்லையென்றேனோ!
கோள் சொல்லிக் குடும்பங் குலைத்தேனோ!
நட்டாற்றிற் கையை நழுவ விட்டேனோ!
கலங்கி யொளிந்தோரைக் காட்டிக் கொடுத்தேனோ!
கற்பழிந்தவளைக் கலந்திருந்தேனோ!
காவல் கொண்டிருந்த கன்னியை அழித்தேனோ!
கணவன்வழி நிற்போரைக் கற்பழித்தேனோ!
கருப்ப மழித்துக் களித்திருந்தேனோ!
குருவை வணங்கக் கூசி நின்றேனோ!
குருவின் காணிக்கை கொடுக்க மறந்தேனோ!
கற்றவர் தம்மைக் கடுகடுத்தேனோ!
பெரியோர் பாட்டிற் பிழை சொன்னேனோ!
பக்ஷியைக் கூண்டில் பதைக்க அடைத்தேனோ!
கன்றுக்குப் பாலூட்டாது கட்டி வைத்தேனோ!
ஊன்சுவை யுண்டு உடல் வளர்த்தேனோ!
கல்லும் நெல்லும் கலந்து விற்றேனோ!
அன்புடை யவர்க்குத் துன்பஞ் செய்தேனோ!
குடிக்கின்ற நீருள்ள குளம் தூர்த்தேனோ!
வெய்யிலுக் கொதுங்கும் விருக்ஷ மழித்தேனோ!
பகை கொண்டு அயலோர் பயிரழித்தேனோ!
பொது மண்டபத்தைப் போயிடித்தேனோ!
ஆலயக் கதவை அடைத்து வைத்தேனோ!
சிவனடியாரைச் சீறி வைதேனோ!
தவஞ்செய் வோரைத் தாழ்வு சொன்னேனோ!
சுத்த ஞானிகளைத் தூஷணஞ் செய்தேனோ!
தந்தைதாய் மொழியைத் தள்ளி நடந்தேனோ!
தெய்வ மிகழ்ந்து செருக்கடைந்தேனோ!
என்ன பாவம் செய்தேனோ! இன்னதென் றறியேனே!

(மநு முறை கண்ட வாசகம்)

மகனது செய்கையால் மநுச்சோழன் புலம்புவதாக எழுதப்பட்டிருக்கும் இவ்வரிகள், வள்ளலார் என்ற மனித நேயரின் சொற்களாகக் கருத வேண்டும். சமகால வாழ்வின் அவலங்கள் அனைத்தையும் பட்டியல் இட்டுத் தந்துள்ளார். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு குறித்து அறிய உதவும் அரிய சமூக ஆவணமாக இவ்வரிகள் அமைகின்றன. இவ்வகையான மனநிலையோடு வாழ்ந்தவர், சென்னை நகரை விட்டுக் கிளம்பி 1858 இல் கருங்குழி என்னும் சிற்றூரில் வேங்கட ரெட்டியார் என்பவர் வீட்டில் தங்கத் தொடங்கினார். 1867 வரை, ஒன்பது ஆண்டுகள், இப்பகுதியில் வாழ்ந்தார். பின்னர் 1867-1870 வரை கடலூரில் வாழ்ந்தார். வள்ளலர் என்ற மனிதரின் செயல்பாடுகள் முற்றும் முழுதாக வேறு தளத்தில் செயல்படத் தொடங்கிய காலம் 1865-1974 என்று கூறுமுடியும். இறுதிக் காலங்களில் அவரது செயல்பாடுகளை பின்கண்டவாறு தொகுத்துக் கொள்ளலாம்.

- அவருடைய "ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம்” என்னும் படைப்பு இக்காலத்தில்தான் உருவானது.

- சுத்த சன்மார்க்க சங்கம் (1865), சத்திய தருமச் சாலை (1867), சத்தியஞான சபை (1872), சித்திவளாகம் (1870) ஆகியவை இக்காலங்களில்தான் உருப்பெற்றன.

- "அருட்பா” தொகுக்கப்பட்டு முதல் ஐந்து திருமுறைகள் 1867இல் வெளிவந்தது. ஆறாம் திருமுறை அவரது மறைவிற்குப் பின்பு (1888) வெளிவந்தது.

ஐம்பது ஆண்டுகள் ஒன்பது மாதங்கள் - மட்டுமே வாழ்ந்த வள்ளலாரின் கடைசி ஒன்பது ஆண்டுகளே, அவரைப் புரிந்துகொள்ளப் பெரிதும் உதவும் காலம். இளமை முதல் சிவ வழிபாடு மிக்க இளைஞராக வளர்ந்து, திருமூலர், மாணிக்கவாசகர், திருஞானசம்பந்தர், சேக்கிழார், தாயுமானவர் ஆகிய பிற சைவப் பெரியவர்களின் ஆக்கங்களில் தம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டு வாழ்ந்தவர். 1865 வரை அவர்களைப் போலவே பாடல்களை எழுதி வந்தவர். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நேரடித்தாக்கங்களுக்கு உட்பட்டவர் என்பதை அவரது "மநு முறை வாசகம்” தவிர, பிற ஆக்கங்களில் நேரடியாக அறிவது அவ்வளவாக இல்லை. பாரம்பரியமான சைவப் பாடல்களாகவே அவரது பாடல்கள் இருந்தன. ஆனால் அவரது இறுதிக் காலங்களில் பாடியவை பெரும்பகுதி ஆறாம் திருமுறையாக (1888) தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. அப்பாடல்களில் பல, முன்னர் உள்ள பாடல்களின் பாடுபொருளிலிருந்து வேறுபட்டிருப்பதைக் காண முடிகிறது. மிகப்பெரும் மனித நேயராக அவரை ஆறாம் திருமுறைப் பாடல்களே வெளிப் படுத்துகின்றன.

"சாதியும் மதமும் சமயமும் பொய் என
ஆதியில் உணர்த்திய அருட்பெருஞ்சோதி”

(அருட்பெருஞ்சோதி அகவல் - ஆறாம் திருமுறை)

"சாதி சமயச் சழக்கைவிட்டேன் அருட்
ஜோதியைக் கண்டேனடி – அக்கச்சி”

(ஆறாம் திருமுறை - அக்கச்சி 129)

எனப் பல வகையில் சாதி, மதம் தொடர்பான - விமரிசனங்களைப் பிற்காலங்களில்தான் வெளிப்படுத்துகிறார். மனிதனின் பசியே முதன்மையான செயல் என்பதாகப் பலபடக் கூறுகிறார். 1865இல் சன்மார்க்கம் தொடங்கிய காலத்தில் அவரால் எழுதத் தொடங்கிய நூல் "ஜீவ காருண்யம்”. அந்நூல் கருத்து என்பது பசிப்பிணிக்கு எதிரான போர் என்பதுதான். அந்நூலில் அவர் வெளிப்படுத்தும் கருத்து பின்வருமாறு:

"பசியினால் வருந்துகின்றவர்கள் எந்தத் தேசத்தாராயினும் எந்தச் சமயத்தாராயினும் எந்தச் சாதியாராயினும் எந்தச் செய்கையாராயினும் அவர்கள் தேச வொழுக்கம் சமயவொழுக்கம் சாதியொழுக்கம் செய்கையொழுக்கம் முதலானவைகளைப் பேதித்து விசாரியாமல், எல்லாச் சீவர்களிடத்தும் கடவுள் விளக்கம் பொதுவாய் விளங்குவதை அறிந்து பொதுவாகப் பார்த்து அவரவர் ஒழுக்கத்திற்குத் தக்கபடி அவர்கள் பசியை நிவர்த்தி செய்விப்பதே ஜீவ காருண்யம்.”

(ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம்)

இவ்வகையில் பசி பற்றிய அக்கறை கொண்ட இவர், அதனை நடைமுறைப்படுத்தவே "சத்திய தருமச் சாலை (1867) உருவாக்கி, அணையா அடுப்பை நடைமுறைப்படுத்தினார். பசி குறித்த இவரது அக்கறை, இக்காலங்களில் வேறு எவருக்கும் இவ்வகையில் இருந்ததாக அறிய முடியவில்லை. இவரது வாழ்நாளில் கடும் பஞ்சங்கள் ஏற்பட்டதைப் பார்த்திருக்கிறார். இவரது மறைவிற்குப் பிறகு 1875-79 ஆம் ஆண்டுகளில் சென்னை இராஜதானிப் பகுதியில் உருவான கடும் பஞ்சத்தின் ஆரம்பக் கூறுகளை இவர் நேரில் உணர்ந்திருக்கக்கூடும். எனவே மக்களுக்கு நாம் ஆற்றும் முதன்மைப் பணி பசி நீக்குதலே என்பதைத் தமது நடைமுறையாகக் கொண்டு வந்தவர் வள்ளலாராகத்தான் கருத வேண்டியுள்ளது. பஞ்சம் அதன் மூலம் ஏற்பட்ட துன்பங்கள், அதனால் மக்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஆகியவை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஏற்படுத்திய விளைவுகள் அடிப்படையில், வள்ளலாரின் அணுகுமுறைகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய தேவையுண்டு. (அதனை வேறு சந்தர்ப்பத்தில் விரிவாகப் பேசலாம்.)

சமூகத்தில் சமயத்துறையில் செயல்படுபவர்கள், வெறும் தொண்டு செய்பவர்களாக இருக்கும்வரை, எவருக்கும் சிக்கல் இல்லை. ஆனால், அவர்கள் நிறுவனங்களை உருவாக்கும் போது, பல்வேறு எதிர்விளைவுகளை சந்திக்க வேண்டிய தேவை ஏற்படுவது தவிர்க்க இயலாது. வள்ளலார் நிறுவனங்களை உருவாக்கத் தொடங்கும்போது, அவர் எதிர்கொண்ட செயல்பாடுகளைப் பின்கண்டவாறு தொகுத்துக் கொள்ளலாம்.

1867இல் இவரது பாடல்கள் அருட்பா என்னும் பெயரில் தொகுக்கப்பட்டு வெளிவந்தமை; 1865இல் இவர் உருவாக்கிய "சமரச சன்மார்க்க சங்கம்” ஆகியவை ஆறுமுக நாவலருக்கு உவப்பனதாக அமையவில்லை. எனவே அவர் தமது எதிர்விளைவுகளை காட்டுகின்றார்.

- இவர் உருவாக்கிய நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளில் ஈடுபட்டவர்கள், வள்ளலாருக்கு மனத்துன்பத்தைத் தருகிறார்கள்.

1851இல் வள்ளலார் பதிப்பித்த "ஒழிவிலொடுக்கம்” நூலை உருவாக்கிய "காழிக் கண்ணுடைய வள்ளலார்” என்பவர் பதினான்காம் நூற்றாண்டின் இறுதி பதினைந்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் (1375-1425) வாழ்ந்தவர். சமயத்தைப் பரப்புவதற்கான மடங்களை நிறுவியவர்களில் இவர் முதல்வராகக் கருதப்படுகிறார். (பார்க்க: மு. அருணாசலம் இலக்கிய வரலாறு 14 & 15 ஆம் நூற்றாண்டு). இவரை அடிப்படையாகக் கொண்டே தமிழ்நாட்டில் 14ஆம் நூற்றாண்டு முதல் சமயங்கள் உருவாக்கிய மடங்கள் உருப்பெற்றன. இவ்வகையில் உருவான சமய மடங்களின் தொடர்ச்சியாக, அதன் அடிப்படைத் தன்மைகளில் பெரிதும் வேறுபட்ட அமைப்புகளை வள்ளலார் உருவாக் கினார். இதே காலத்தில் ஆறுமுக நாவலரும் இவ்வகையான செயல்பாடுகளில் ஈடுபட்டார். குறிப்பாக, பிரித்தானியர் முன்னெடுத்த கல்வி நிறுவன உருவாக்கப் பணியில், அவரது பங்களிப்பு முதன்மையானது. இந்தப் பின்புலத்தில் நாவலர் - வள்ளலார் முரண்களைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். வள்ளலார் முன்னெடுத்த சமரச சன்மார்க்கம், நாவலரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இத்தன்மைகள் குறித்து, வள்ளலாரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை முழுமையாக எழுதிய ஊரன் அடிகள் பதிவு குறிப்பிடத்தக்கது.

"பழுத்த சைவராகிய ஆறுமுக நாவலருக்கு வள்ளற் பெருமானின் சமரச சன்மார்க்கக் கொள்கைகள் பிடிக்கவில்லை. அடிகளின் சீர்திருத்தக் கொள்கைகள் புறச்சமயத்தார்களுக்கு, முக்கியமாகக் கிறித்தவர்களுக்கு இடங்கொடுப்பதாக உள்ளனவென்று அவர் கருதினார். இக்காரணிகளால் வள்ளற் பெருமானின் மீது நாவலருக்கு ஒருவகை வெறுப்பு உண்டாயிற்று.” (இராமலிங்க அடிகள் வரலாறு. ப.425)

மேற்குறித்த பின்புலத்தில்தான் "போலியருட்பா மறுப்புப்” போர் உருப்பெற்றதாக ஊரன் அடிகள் எழுதுகிறார். வள்ளலார் உருவாக்கிய சத்திய தருமச் சாலையில் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள் குறித்து வள்ளலாரின் 9-3-1872 கடிதத்தின் மூலம் அறிய முடிகிறது. அதில் பின்கண்டவாறு வள்ளலார் எழுதுகிறார்.

"அப்பாசாமி செட்டியாரவர்களுக்கு,

இந்த சாலையால் எனக்கு மிகவும் சலிப்புண்டாகிறது. அந்த சலிப்பு இரண்டு பக்கத்திலும் உபத்திரவம் பண்ணும். ஆதலால் சாலையில் இருக்கிறவர்கள் எல்லாம் சன்மார்க்கத்திற்கு ஒத்து வாயடங்கி மனமடங்கி இருக்க வேண்டும். என்மேல் பழிஇல்லை. சொல்லிவிட்டேன். பின்பு வந்ததைப் படவேண்டும்.”

வள்ளலார் உருவாக்கிய சத்திய ஞான சபை செயல்பாடுகள் குறித்து ஊரன் அடிகள் பதிவு செய்திருப்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்வது அவசியம்.

"அடிகளின் கட்டளைகளுக்கிணங்க ஞானசபை இன்று நடைபெறவில்லை. நேர்மாறாகவே நடைபெறுகிறது. அடிகளின் கட்டளைகளுக்கு அறவே மாறாக நடக்கத் துணிந்தோர் அறியாமையால் அன்று. அறிந்தே நடக்கத் துணிந்தோர் - இன்ன பயனை அனுபவிப்பர் என்று கூற நாம் விரும்பவில்லை. அது அவர்களுக்குத் தெரியும். இரண்டொருவர் பயனை அனுபவிக்கத் தொடங்கி விட்டனர்...”

(மேற்படி நூல்: 482)

பிற்காலத்தில், வள்ளலார் உருவாக்கிய அமைப்புகள் செயல்பாடுகள் குறித்து திரு.வி.க. பதிவு செய்கிறார்.

"... சமரசக் கோயிலை (வடலூர் சபை) அமைத்துச் சென்றார். இங்கேயாதல் சுவாமிகள் கொள்கை ஆட்சியிலிருக்கிறதா? ஈங்கும் வழிப்பேய் புகுந்து தன்னாட்சி செலுத்துகிறது. இந்தக் கொள்ளைக்கு - இந்தக் கொலைக்கு - என் செய்வது? (இராமலிங்க சுவாமிகள் திருவுள்ளம் (1955) ப.34)

இவ்வகையில் வள்ளலார் காலத்திலேயே அவர் உருவாக்கிய அமைப்புகள் சிக்கலுக்கு ஆட்பட்டதைக் காண்கிறோம். அதன் தொடர்ச்சிதான் மேற்குறிப்பிட்டவாறு தொடர்வதை நாம் உணர முடிகிறது. வள்ளலார் சித்தி வளாகத்திலும் தருமச் சாலையிலும் வசிப்பவர்கள் எவ்வகையில் ஒழுக வேண்டும் என்ற விதியையும் உருவாக்கியுள்ளார் (1872).

"..... கால பேதத்தால் அல்லது மற்ற வகையால் அவ்வத் தருணங்களில் நேரிடும் பேதத்தால் அல்லது மற்ற வகையால் அவ்வத் தருணங்களில் நேரிடும் குரோதத் தால் விளையும் துவேஷாதிகள் உண்டாயினாலும் .... எதிர்த்துச் சண்டை தொடுப்பவர்களும் இங்கிருத்தல் அனாவசியம். அப்படிப் பட்டவர்களை ஒரு பேச்சுமில்லாமல் இந்த இடம் விட்டுப் போய்விடத் தக்க முயற்சி ஒவ்வொரு வரும் செய்தல் வேண்டுவது.”

சி. இராமலிங்கம்
(திருஅருட்பா உரைநடைப்பகுதி - ப.436)

மேற்குறித்த தகவல்கள் அனைத்தும் வள்ளலார் உருவாக்கிய நிறுவனங்கள் செயல்பட்ட முறைமைகளைப் புரிந்து கொள்ள உதவுகின்றன. 1865ஆம் ஆண்டு முதல் வள்ளலார் பல்வேறு வகையிலும் உலக நிகழ்வுகளால் பெரிதும் பாதிப்புக்கு ஆட்பட்டு வந்ததைக் காண்கிறோம். இதன் விளைவாக அவர் ஒருவகையான மனப்பிராந்திக்கு (Hallucination) ஆட்பட்டார். இதனால் மன ரீதியாக ஒருவகையான உருவெளி மயக்கத்திற்கு ஆட்படுகிறார். இதன் விளைவு அவர் வடலூரில் வாழ விரும்பவில்லை. தாம் உருவாக்கிய சத்திய தருமச் சாலை, சத்திய ஞான சபை ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு, மேட்டுக்குப்பத்தில் சிறிய குடில் ஒன்றில் தங்கத் தொடங்குகிறார். வைணவர்களால் கட்டப்பட்ட அந்தக் குடிலில் சுமார் நான்கு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார். இக்காலப் பகுதி முழுவதும் அவர் பாடல்களிலும் உபதேசங்களிலும் மனப்பிராந்தி நிலைசார் தன்மைகள் இருப்பதைக் காண்கிறோம்.

தாம் தொடக்க காலத்தில் செயல்பட்டதையெல்லாம் மறுக்கிறார். அது "அற்ப அறிவு” என்கிறார். எந்தச் சமயத்திலும் இலட்சியம் வைக்க வேண்டாம் என்கிறார். "இப்போது ஆண்டவர் என்னை ஏறாத நிலைமேல் ஏற்றியிருக்கிறார். இப்போது எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டதினால் வந்த லாபம் இது...”

.... என்னை ஏறாநிலை மிசை ஏற்றி விட்டது யாதெனில் தயவு. தயவு என்னும் கருணைதான் என்னை தூக்கி விட்டது..... இப்போது என்னுடைய அறிவு அண்டாண் டங்களுக்கு அப்பாலும் கடந்திருக்கிறது.... (உரைநடைப் பகுதி: பேருபதேசம் 1974)

மேட்டுக்குப்பத்தில் வள்ளலார் நிகழ்த்திய இறுதிப் பேருபதேசம் என்பது, அவர் உலகத்தை மறுப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. உலக நிகழ்வுகளை மறுக்கிறார். ஒளி வடிவம் பற்றியே பேசுகிறார். இச்சூழலில், ஜனவரி முப்பதாம் தேதி 1874இல் மேட்டுக்குப்பத்தில் உள்ள சித்தி வளாகத்தில், உட்புறம் தாழ்ப்பாளைப் போட்டுக் கொண்டார். அந்நாள் அவரது இறுதிநாள்.

வள்ளலார் என்ற மனிதர், தமது கடைசி ஆண்டுகளில், சாதிக்கு எதிராக, சமயத்துக்கு எதிராகப் போராடினார். பசிப்பிணி போக்கும் தயவே வாழ்க்கை என்று பேசினார். ஜீவ காருண்யமே தமது இலட்சியம் என்று வாதிட்டார். இவ்வகை நிகழ்வுகளுக்கு எதிரான விளைவாகத்தான் ஆறுமுக நாவலர் குழுவினர் செயல்பட்டனர். வள்ளலாரின் அமைப்பில் இருந்தவர்களும் அவரது கோட்பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டவர்களாக அவரால் கருத முடியவில்லை. அதற்கான சான்றுகளை நாம் காண முடிகிறது. எனவே அவர் உலக வாழ்வை மறுத்து, தம்மை மாய்த்துக்கொள்ளும் முடிவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும். அவரது "மநுமுறை வாசகம்” (1851) தொடங்கி "ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம்” (1869) வரை அவரது மனிதநேய வளர்ச்சியை நாம் காணமுடிகிறது.

மனித நேயத்தை சமயம் வளர்க்கவில்லை என்பதை உணர்கிறார். எனவே அதனை விடுக்க அறைகூவல் விடுகிறார். இவ்வகையான செய்திகளை ஆறாம் திருமுறையிலும் உபதேசங்களிலும் "ஜீவ காருண்ய ஒழுக்கத்”திலும் காண முடிகிறது. இவை அனைத்தும் இவரது பிற்கால படைப்புகள் (1865-1974). இத்தன்மைகள் நடைமுறையில் சாத்தியப்படுத்த அவர் மேற்கொண்ட இயக்கம் சார்ந்த செயல்பாடுகள் தோல்வியடைகின்றன. இப்பின்புலத்தில், உலக மறுப்பு என்பதும் உடலை மாய்த்துக் கொள்ளுதலும் இயல்பாகவே நடைபெறும் சாத்தியக் கூறுகள் மிகுதி. மிகவும் கருணை மிக்க மனநிலையுடைய வள்ளலாருக்கு, "வாடிய பயிரைக் கண்டு வாடியவருக்கு” இவ்வகையான முடிவுகள் இயல்பாக அமையும். இதற்கான கூறுகளை அவரது இறுதிக்கால உபதேசங்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

வள்ளலாரின் இவ்வகையான முடிவை ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத உலகம், அவர் பேசிய "மரணமிலாப் பெருவாழ்வு” என்ற கருத்தாக்கத்தையும், அவர் குறித்துப் புனையப்பட்ட தொன்மங்களையும் முதன்மைப்படுத்தி, அவரை தொன்மங் களால் கட்டமைத்துவிட்டனர். சமூகக் கொடுமைகளுக்கு எதிராகப் போராடியவர்கள் தொன்மங்களால் கட்டப் படுவது உலக வழக்கு. நமது கதைப் பாடல்களிலும், நாட்டார் கதைகளிலும் வரும் தொன்ம மனிதர்கள் போன்றே, சமயம் சார் தொன்ம மனிதராக வள்ளலார் கட்டப்பட்டு, மறைந்து விட்டதாகவும் மீண்டும் வருவதாகவும் பேசும் தொன்மங்கள் நிலைத்து விட்டன. அம்மனிதரின் செயல்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்ளாத உலகம், அவரை தொன்ம மனிதராக்கிவிடும் தந்திரத்தை மேற்கொண்டு விட்டது. "நேதாஜி சுபாஸ் சந்திர போசும் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறார்” என்று நம்பும் மனிர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

அவ்வகையில் வள்ளலார் இறப்பை, மாயமாக்கிவிட்டார்கள். இதன் மூலம் அவரை மீண்டும் நவீன சைவராக்கி வழிபடுவதையும் காண்கிறோம். அவரது பாடல்களில் உள்ள ஒலிநயம் சார்ந்த கவர்ச்சி, ஈடுபடுபவரை வெகு ஆழமாக ஈர்க்கும் என்பது இயல்பு. வரலாற்றில் இவ்வகையான விநோதங்கள் இயல்பே. மேற்குறித்தப் பின்புலத்தில், தமிழகத்தில் ஜரோப்பிய புத்தொளித் தாக்கத்தால் செயல்பட்ட இயக்கம் 1878-1888 ஆண்டுகளில் செயல்பட்டதை அறிகிறோம். இந்து சுயாக்கியான சங்கத்தாரால் பரிபாலிக்கப்பட்டு வருகின்ற, வாராந்திர ஆங்கிலோ திராவிட சுயாக்கியான பத்திரிக்கை” ஒன்று 1882-1888 வரை வெளிவந்தது. "தத்துவ விவேசினி” என்ற அவ்விதழில் (மார்ச் 18, 1883) வள்ளலார் "தற்கொலை” புரிந்துகொண்டார் என்ற செய்தி வெளிவந்துள்ளது. அச்செய்தியை வள்ளலார் மீது ஈடுபாடு கொண்ட காஞ்சி வரதராஜ முதலியார் மறுத்துள்ளார். (25-3-1883) அதற்கு மறுப்பையும் "தத்துவ விவேசினி” அடுத்த இதழில் வெளியிட்டுள்ளது.

வள்ளலார் மறைவு குறித்து தொன்மக் கருத்தாக்கத்தில் மாட்டிக்கொண்டுள்ள நமக்கு அவர் மறைந்த ஒன்பதாவது ஆண்டில், அம்மறைவு குறித்துப் பேசப்பட்டுள்ள செய்தி முக்கியமானது. அவர் மறைந்து 15-20 ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு மறைமலையடிகள், பின்னர் திரு.வி.க. ஆகியோரும் அவரது தொன்ம மறைவை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. கிறித்தவ நிறுவனங்கள் அவரது செயல்பாட்டை சமகாலத்திலேயே விமரிசனம் செய்துள்ளன. 1871இல் இ. ஆக்ஸ் எனும் டேனிஷ் மிஷினரியைச் சார்ந்தவர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்.

"ஏமாற்று வித்தைக்காரன் ஒருவன் வடலூர் வட்டாரத்தில் உலவுகின்றான். செத்தாரை எழுப்பப் போவதாகப் பறை சாற்றுகின்றான். மக்கள் சென்னை போன்ற இடங்களிலிருந்து வந்தபடி இருக்கிறார்கள். அண்மையில் கள்ளர் அவன் திரட்டி வைத்திருந்த செல்வத்தைச் சூறையாடிச் சென்றனர். ஆகவே இப்போது பணம் திரட்ட இப்புது வழியைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறான்”.

(இந்தியாவில் தற்கால சமய இயக்கங்கள். மதி: இறாபின்சன் 1971)

இவ்வகையான பதிவுகளை முழுவதுமாகப் புறக்கணிப்பதற்கில்லை. வள்ளலார் பற்றிய தொன்மக் கதைகளில், திருடர்கள் திருட்டு பற்றி வருவதைக் காண்கிறோம். மேற்குறித்த செய்தியோடு இதனை இணைத்துப் பார்க்க வாய்ப்பு உண்டு.

இவ்வகையில் "தத்துவ விவேசினி” கூறும் வள்ளலாரின் தற்கொலை என்ற செய்தி நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியதாக அமைகிறது. ஏனெனில் நாம் முன்னர் விளக்கியதைப் போல், வள்ளலாரைப் போன்ற மனிதர்கள் தற்கொலையைத் தெரிவு செய்வதற்கான நிறைய கூறுகளை அவரது கடைசி காலப் பதிவுகளில் காண முடிகிறது. அவரது உபதேசங்களும் கடைசிக் காலப் பதிகங்களும் அம்மனநிலையை உறுதிப்படுத்துகின்றன. இவ்வகையான மனப்பிராந்தி (Hallucination) அவருக்கு ஏற்பட்டமையும் அதனால் தன்னை மாய்த்துக் கொண்டதையும் ஏற்க மறுத்த உலகம், அவரை தொன்மங்களில் கட்டமைத்துவிட்டது. இத்தொன்மங்களை கட்டவிழ்த்து, ஒரு சமூகப் போராளியின் வாழ்வில் ஏற்பட்ட சோகமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய தேவை நமக்குண்டு.

சான்றாதார நூல்கள்:

1. திருஅருட்பா ஐந்து திருமுறைகள், திருஅருட்பிரகாச வள்ளலார் தெய்வ நிலைய வெளியீடு, இரண்டாம் பதிப்பு 2002.

2. திருஅருட்பா ஆறாம் திருமுறை, திருஅருட்பிரகாச தெய்வ நிலைய வெளியீடு: இரண்டாம் பதிப்பு 2002.

3. திருஅருட்பா உரைநடைப்பகுதி, இராமலிங்கர் பணி மன்றம் - சென்னை, இரண்டாம் பதிப்பு 1981.

4. திருஅருட்பா, திருமுகப் பகுதி - 1934, ஆ. பாலகிருஷ்ண பிள்ளை.

5. ஒழிவிலொடுக்கம், இரத்தின நாயக்கர் சன்ஸ் பதிப்பு.

6. இறாபின்சன் ஞான (பதிப்பு) இந்தியாவில் தற்கால சமய இயக்கங்கள். கிறித்தவ இறையியல் இலக்கியக் குழு 1971.

7. ராஜ் கௌதமன். கண்மூடி வழக்கம் எல்லாம் மண்மூடிப்போக. சி. இராமலிங்கம் 1823-1974 தமிழினி 2001.

8. ப. சரவணன், அருட்பா X மருட்பா, தமிழினி, 2001.

வாசகர் கருத்துக்கள்
svbabu
2009-03-30 03:18:00
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

importent

G.Munuswamy
2009-06-27 07:43:00
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

Dear Sir, I want to purchase the entire AAru thirumarai of Thiruarutpa by Malivu vilai pathippu, where I can get these complete sets. Please send a reply by E.Mail at the earliest.

N Natarajan
2009-06-30 05:05:00
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

I had been researching Sprituality and Spiritualists for twenty years.

Every spiritualist born, grow with time. It is like doctors, accountants and engineers. With the progress of time, they mature and also their perceptions - grow or rather change. Their thoughts become nobler. They donot want anything from us other than the welbing of we the mass.

Always there are people in the society who are benefitted by using caste, religion , oppression on the basis of caste ethnic religious divide among people. They are mere tools to enslave the masses for their narrow moniory gains of a few. Such people will reformers who wake up the down trodden. Such noble souls. Jesus, Prophet were not treated well by people of their time.

It takes ages before people understand their noble nature and appreciate (If not follow them).

Good wishes

Natarajan.nagarethinam

ramalingar dhaya
2009-12-05 09:38:00
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

6 thirumuraigalai sariyaga padithu unaramal yezuthiathal ARAIVEKKADAGA ULLADHU

Pin It

சமய வரலாறு

“சமயங்களின் வரலாறு எல்லாம், ஒரு கோணத்திலிருந்து பார்த்தால், புரோகிதர்களுக்கும் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் இடையே நடந்த போராட்டத்தின் வரலாறே” என பிரித்தானிய மார்க்சியரான ஜான்லூயி குறிப்பிடுகிறார்.1

சமயத் தலைவர்கள் யாவரும் அவர்கள் காலத்தில் நிலவிய சமயத்தை எதிர்த்த கலகக்காரர்களே.

இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டார். முகமது நபி, தாயூப் என்ற ஊரில் கல்லால் அடிக்கப்பட்டார். அப்போதிருந்த சமயக் கொள்கைகளையும் ஆதிக்கத்தையும் எதிர்த்த கலகத்திற்கான தண்டனைகளே இவை.

சமயத் தலைவர்களின் காலத்திற்குப்பின் அவர்கள் நிறுவிய சமயங்களும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் நிறுவனமயப் படுகின்றன. புதிய கலகக்காரர்கள் தோன்றுகிறார்கள். நிறுவன இசுலாம் மன்சூர் ஹல்லாஜ் என்ற பெரும் சூஃபியப் பிரிவுத் தலைவரை இவ்வாரே படுகொலை செய்கிறது.

வரலாற்றின் எல்லாக் காலங்களிலும் சித்தர்கள், சூஃபிகள், மறை ஞானிகள் (Mystics) என நிறுவனச் சமயங்களை எதிர்த்த கலகக் குரல்கள் தோன்றிய வண்ணமாகவே சமய வரலாறு தொடர்ந்து வருகின்றது.

இரட்டைச் சமயங்கள்

நிறுவன மயமான மதங்கள் யாவும் இரட்டைச் சமயங்களாகவே இயங்கி வருகின்றன. ஒரே காலத்திலும் கூட மதங்களின் கொள்கைகளை அப்படியே கடைப்பிடிக்கும் மேட்டுக்குடிச் சமய மரபும், சற்று நெகிழ்ந்த தன்மையுடன் அச்சமயத்தை ஏற்று வாழும் பொதுமக்கள் சமய மரபும் என இரட்டைச் சமயமாகவே பெரும் சமயங்கள் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகின்றன. வைதிக இந்து சமயம் மற்றும் பொதுமக்கள் இந்துசமயம் (Popular Hinduism) என்ற சொல்லாடல்கள் பொருள் பொதிந்தவை.

தமிழகத்தில் சித்தர் மரபும், வடநாட்டில் பல்வேறு ‘பந்தி’ மரபுகளும், கிறித்துவத்தின் மறைஞான மரபும், இசுலாத்தின் சூஃபிய மரபும் இவ்வாறுதான் தோற்றம் பெற்று இரண்டுவித சமய மரபுகள் சேர்ந்தே இயங்கி வருகின்றன.

இறைஞான சுதந்திரச் சிந்தனையாளர்கள் (spiritual free masonry) எல்லாக் காலங்களிலும் அனைத்துச் சமயங்களிலும் வாழ்ந்து வந்திருக்கின்றனர். கிறித்துவத்தின் பிரான்சிஸ் அஸிஸி இதற்கான சிறந்த சான்றாவார்.

முகமது நபிகளாரின் காலத்திலேயே "உவைஸ்” என்ற சூஃபி ஆசான் வாழ்ந்திருக்கிறார்.2 திண்ணைத் தோழர்கள் என்றழைக்கப்பட்ட நபிகளாரின் சம காலத்தவர்கள் சூஃபியர்களே.

இசுலாமியச் சூஃபிய மரபு கி.பி. 8ஆம் நூற்றாண்டில் தோற்றம் கொண்டு கி.பி. 12ஆம் நூற்றாண்டில் உச்சத்தை அடைந்ததாக வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிட்டாலும், சூஃபியச் சிந்தனையாளர்கள் (சுதந்திரச் சிந்தனையாளர்கள்) எல்லா நாடுகளிலும், எல்லாக் காலங்களிலும் வாழ்ந்து வந்திருக்கின்றனர்.

சூஃபி என்ற சொல்லாட்சி

இசுலாமிய மரபில் "சூஃபி” என்ற சொல்லாட்சியின் தோற்றம் குறித்து ஆய்வாளர்கள் பலவிதமாகக் கூறுகின்றனர்.

1) முகமது நபிகளாரே, அவருடைய காலகட்டத்தில் அரபிய, குறைசிகுல, காபாவிலுள்ள இறைவணக்க மேலாண்மையை எதிர்த்தவராக அடையாளம் கொள்கிறார். எனவே ஒவ்வொரு சூஃபியும் முகமது நபியைத் தமது முதல் குருவாக வரித்துக் கொள்கிறார். நபிகளார் கம்பளி ஆடையை விருப்பமுடன் அணியும் வழக்கமுள்ளவர். எனவே சூஃபியரும் கம்பளி ஆடை அணியும் வழக்த்தைப் பின்பற்றத் தொடங்கினர். அரபு மொழியில் "சூஃபி” என்றால் கம்பளி என்று பொருள். எனவே இச்சொல்லிலிருந்து "சூஃபி” என்ற சொல்லாட்சி வந்ததாகச் சில ஆய்வாளர் கூறுகின்றனர்.

2) "சஃபா” என்றால் வரிசை. ஒவ்வொரு சூஃபியும் தான் பின்பற்ற வேண்டிய ஆன்மீகப் படிநிலை வரிசைகளைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர். எனவே இந்த "சஃபா” என்ற சொல் சூஃபி என்ற சொல்லிற்கு மூலமானது என்று சிலர் கருதுகின்றனர்.

3) நபிகளாரின் காலத்தில், மக்காவிலுள்ள பெரிய பள்ளியான "காபா”வின் திண்ணையிலும், நபிகளார் போன்ற பெரியோர்களின் வீட்டுத் திண்ணையிலும் தங்கி வாழ்ந்த ஒருவகைத் துறவிகளை "அஸ்காபுஸ் சஃபா” என்று அழைத்து வந்துள்ளனர். இச்சொல்லிலிருந்து, சூஃபி என்ற சொல் தோற்றம் கொண்டதாகச் சிலர் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளனர்.

4) "சஃபூ” என்ற அரபியச் சொல்லுக்குத் "தூய்மை” என்பது பொருள். இதுவே சூஃபி என்பதின் மூலமாகவும் கொள்ளப்படுகிறது.

5) மக்காவின் பெரிய பள்ளியான காபாவின் பணியாளர்கள், "பணுசூஃபா” என்றழைக்கப்பட்டுள்ளனர். இச்சொல்லே "சூஃபி” யின் முதல் சொல் என்ற கருத்தும் உள்ளது.

6) "சோஃபியா” என்ற கிரேக்கச் சொல்லிற்கு "அறிவு” என்று பொருள். (Philo sophy = அனைத்து அறிவு). இந்த கிரேக்கச் சொல்லில் இருந்தே அறிவாளர் - சிந்தனையாளர் என்று பொருள்படும் சூஃபி என்ற சொல் வந்ததாக ஆய்வாளர் சிலர் கருத்துரைக்கின்றனர்.

7) "தஸ் உப்” என்ற சொல்லில் இருந்தும் சூஃபி என்ற சொல்லாட்சி ஏற்பட்டதாகவும் ஒரு கருத்து உண்டு. தஸ் உப் என்ற சொல்லின் அரபியக் குறியீடான ‘TSVF’ என்பதைக் கீழ்க்கண்டாறு விரித்து உரைக்கின்றனர்.

T - TARK - துறவு
S - SABF - பொறுமை
SABA - தூய்மை
V - VAD - அன்பு
F - FANA - தனிமை
FARD - நிர்மூலம்

சூஃபி என்ற சொல்வரலாறு எப்படி இருப்பினும் அதன் அடையாள மூலங்களை இச்சொல்லாட்சி ஒருவாறு நமக்கு உணர்த்துகின்றது.

சூஃபி அடையாளம் / நெறி

துறவு, பற்றற்ற தன்மை, உடைமை இன்மை, பயணம், மருத்துவம், இசை, சமய நல்லிணக்கம், நாயகிபாவம், பரிபாஷை, யோகம், படைப்பு அவதார நம்பிக்கை என சூஃபியரின் அடையாளங்கள் பற்பல தளங்களில் இயங்குபவை.

1) துறவு: ஒருவித துறவு சூஃபியரின் இயல்பூக்கமாகியுள்ளது. சூஃபியரின் பற்றற்ற தன்மை, தன்னல மறுப்பு, உடைமை இன்மை (non possessiveness) அன்னாரின் வாழ்முறையாகிறது.

சூஃபியரின் துறவு "இல்லறத் துறவு” என்ற சிறிய கூண்டிற்குள் அடைபடுவதல்ல. தனக்கான ஆசைகளைத் துறத்தல், பொருள் மயமான வாழ்வின் மீதான பற்று நீக்கம் என்றெல்லாம் பரந்து விரிந்த பொருள் கொண்டது சூஃபியரின் துறவு. இத் துறவுநிலையே சூஃபியரின் இறைப் பயணத்திற்கான விடுதலையை ஒவ்வொரு சூஃபிக்கும் அளிக்கின்றது.

2) மருத்துவம்: உலகில் சாதி, சமயம், நாடு, மொழி என்ற மானிட எல்லைகளைக் கடந்தது மருத்துவம். இந்த எல்லைகளை யெல்லாம் கடந்தவன் சூஃபி. அத்துடன் அவன் சமூக நலத்தை நாடும் ஏழைகளின் நண்பன். எனவே மருத்துவத்தை சூஃபியர் அடையாளமாகக் கைகொள்கின்றனர். உடல் மருத்துவம், ஏன் உள்ள மருத்துவமும் கூட சூஃபியரின் அடையாளமாகிறது. தமிழர் மருத்துவம் சித்த மருத்துவம் என்றே அழைக்கப்படுகிறது.

மருத்துவத்தை ஒரு சேவையாகவே சூஃபியர் மேற்கொள்கின்றனர். ஒரு சூஃபி மருத்துவன் தன்னுடைய மருத்துவச் சேவைக்காக ஒரு கைப்பிடி தானியத்திற்கு மேல் பெறக்கூடாது என்பதை சூஃபியர் பொது வரையறையாகக் கொள்கின்றனர்.

3) பயணம்: "சித்தர் போக்கு சிவன் போக்கு” என்று ஒரு பழமொழி உண்டு. சிவனை நாம் பித்தன் என்று கூறுவது மரபு. இப்பழமொழியில் சிவன் போக்கு என்பது பித்துப்பிடித்த பைத்தியக்காரனின் போக்கு. அதாவது சித்தப்பிரமை பிடித்தவனின் பயணம் போன்றது என்று பொருள்.

பயணம் எந்த ஒரு சாதாரண மனிதனையும் கூடப் புடம் போட்டுவிடும் வல்லமை கொண்டது. பயணத்தின் புதிய இடம், புதிய பண்பாடு, புதிய வடிவங்கள், புதிய மனிதர், புதிய அனுபவம் என்று பல புதுமைகளைச் சந்தித்து மானிடர் புதிய சிந்தனைத் தளத்திற்குச் செல்கின்றனர்.

ஒரு சூஃபியின் பயணம் இரண்டு தளங்களில் இயங்குகிறது. அது உடல் பயணமாகவும் (physical travel) ஞானப் பயணமாகவும் (mystic travel) அமைகின்றது.

ஒரு பயணாளி, பயணித்து தனது இலக்கான சேர வேண்டிய இடத்தை அடைவதுபோல ஒரு சூஃபியானவன் தனது ஞானப் பயணத்தால் சூஃபியப் படிநிலை ஞானத்தை அடைகின்றான்.

பல்வேறு இடங்களுக்கான, பல்லாண்டுப் பயணம் சித்தார்த்தரைப் புத்தராக்கியது. போதி மரத்தடியில் புத்தர், நிர்வாணம் (ஞானம்) அடைந்ததாகச் சொல்வது ஒரு குறியீட்டு விளக்கம் மட்டுமே. மக்காவிலிருந்து ஷாம் (சிரியா) நாட்டிற்கு நபிகள் நாயகம் சென்று வந்தது வெறும் வணிகப் பயணம் மட்டும் அல்ல. இயேசு பெருமானின் வாழ்வை ஒரு பயண வாழ்வாகவே விவிலியம் விவரிக்கின்றது.

குணங்குடி மஸ்த்தான் தான் பிறந்த இடம் நீங்கி, தமிழகத்தின் பற்பல இடங்களுக்கும் பயணித்து சென்னைக்கு அப்பாலுள்ள இடங்களுக்கும் சென்று தம் வாழ்வின் இறுதிக் காலத்தில் மட்டுமே சென்னையில் தங்கியுள்ளார். இவ்வாறு குணங்குடியாரின் வாழ்வு பயண வாழ்வாகவே அமைந்துள்ளது.

4) சமய நல்லிணக்கம்: இசுலாம் அரேபிய வட்டாரம் தாண்டி பயணம் செய்யத் தொடங்கும் நிலையில், புதிய சமூகங்களின் சமய, பண்பாட்டுத் தளங்களுடன் உறவாட வேண்டிய நிலை ஏற்படுகின்றது. எனவே வட்டாரப் பாதிப்பு இசுலாத்தில் ஊடுருவிய காலகட்டத்தில் அந்தந்த வட்டாரத்திற்கு ஏற்ற வகையில் இசுலாம் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய தேவை ஏற்படுகின்றது.

இத்தேவையை சூஃபியர் நிறைவு செய்கின்றனர். இத்தகைய பங்களிப்பினால், இசுலாமிய மத ஒழுங்கு முறைக்கு முரணாக சூஃபியத் தத்துவ தரிசனம் இருப்பதாக அதன் மேல் ஒரு குற்றச் சாட்டும் வரலாற்றில் உண்டு.

சூஃபியர் பலர் தூய-நிறுவன இசுலாத்தினால் (institutionalized islam) துன்புறுத்தப்பட்டதற்கு இத்தகைய பார்வையே காரணமாகி உள்ளது.

மாபெரும் சூஃபி ஞானியராகிய "மன்சூர் அல்லாஜ்” சித்திரவதை செய்யப்பட்டுக் கொடூரமாகக் கொலை செய்யப்பட்டதற்கு இத்தகைய பார்வையே காரணமாகி யுள்ளது. இமாம் கஸ்ஸாலி போன்ற மாபெரும் இசுலாமிய சூஃபி அறிஞர்களால் இத்தகைய வேற்றுமை மிகுந்த அளவு சரி செய்யப்பட்டது.

சூஃபியர் அடக்கமாகியுள்ள தர்க்காக்களின் கந்தூரி விழாக்கள் இன்றும்கூட இசுலாத்திற்கு விரோதமானது என்ற கருத்தே முன்வைக்கப் படுகிறது. "தர்கா கலாச்சாரம்” எனச் சில வேளைகளில் கொச்சையாக விமர்சனம் செய்யப் படுகின்றது. ஆனால் நடைமுறையில் சமூக நல்லிணக்கத்திற்கு ஒரே அடையாளமாகப் பெருந்திரள் மக்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவது தர்காக்களே. அனைத்து மதத்தினரும் கலந்து கொள்ளும் விழாக்களாக தர்காக் கந்தூரி விழாக்கள் அமைந்துள்ளன.

"காஸ்கா” என்ற சூஃபி சத்திரங்களில் சைவ உணவே பரிமாறப்படுகின்றது. அக்மீர் காஜா மொய்னுதீன் சிஸ்தியின் மடைப் பள்ளியில் சைவ உணவே வழங்கப் படுகின்றது. சகோதரச் சமயமான இந்து பெருமக்களும் உண்ணுமாறு சைவ உணவு படைப்பது மேலான சமூக நல்லிணக் கத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்வதின் அடையாளம்.

மேலும் சூஃபிகள் உள்ளூர் மொழிகளுக்கும், கலாச்சாரத்திற்கும் பெரிதும் முக்கியத்துவம் தருகின்றனர் என்பது சமூக நல்லிணக்கத்திற்கான மேலும் ஒரு நகர்வாகிறது.

பள்ளிவாசல்கள் நிறுவன இசுலாத்தின் ஆன்மீக மையமாகவும், தர்காக்கள் பெருந்திரள் அனைத்து மதத்தினரின் ஆன்மீக மையமாகவும் நம் சமூகத்தில் மாறியுள்ளதை எளிதில் புறந்தள்ளிவிட முடியாது.

நிறுவனச் சமயத் தலைவர்களுடன் உறவாடினால், நம்மை மதமாற்றம் செய்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் பிற சமயத்தாருக்கு உண்டு. ஆனால் சூஃபியர்கள் மதம் மாற்றி விடுவார்கள் என்று யாரும் அச்சப்படுவதில்லை. ரிஸ்வி, ஹபீப் போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள், மத மாற்றத்தைச் சூஃபியர் செய்வதில்லை என்றே தெரிவிக்கின்றார்கள்.

மதத்தலைவர்களைவிட சகோதர சமயத் தவர்களுக்கு சூஃபியர் மேல் ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது. பல சமயத்தவர் வாழும் இந்திய சமூகத்தில் சமய நல்லிணக்கத்திற்கு தர்காவையும் சூஃபியரையும் நாம் நாட வேண்டியுள்ளது என்பதில் இருவித கருத்து இருக்க முடியாது.

குணங்கடி மஸ்த்தானுக்கு மகாவித்வான் திருத்தணிகை சரவணப்பெருமாள் அய்யர், கோவளம் சபாபதி முதலியார் மற்றும் வேங்கிட இராயப்பிள்ளை முதலானோர் சீடர்களாக இருந்துள்ளனர். தமிழகத்துச் சிறந்த எழுத்தாளர்களுள் ஒருவரான "கோணங்கி”, சென்னையில் குணங்குடியாரின் அடக்க இடத்தை அடையாளம் கண்டு வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இதிலிருந்தே சூஃபியர் கற்பித்த சமய நல்லிணக்கம் எவ்வாறு தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகின்றது என்பதை அறியலாம்.

5) யோகம் / தியானம்: தவம், யோகம், தியானம், மூச்சுப் பயிற்சி என்பன உலகப் பொதுவானவை. சித்த யோகம் என்றே தமிழகத்தில் யோகம் வழங்கப்படுகின்றது.

புத்தர், இயேசு, முகமது நபி ஆகியோர் தவம், தியானம் என்ற இறைசிந்தனையில் மூழ்கியவர்களே. குணங்குடி மஸ்த்தான் தான் பயணம் செய்யும் ஊர்களில், ஊருக்கு வெளியே தங்கியிருந்து தவம் செய்த செய்திகள் கிடைக்கின்றன. மதுரை நாகமலை, யானை மலைகளில் தவம் செய்ததும், சிக்கந்தர் அவுலியா அடக்கமாகியுள்ள சிக்கந்தர்மலை என வழங்கும் திருப்பரங் குன்ற மலையில் யோகநிலையில் ஆழ்ந்திருந்ததும் தெரிய வருகின்றது.

6) பரிபாஷை: சித்தர் பரிபாஷை என்றே ஒரு வழக்கு தமிழகத்தில் உண்டு. இதே போல் குணங்குடியார் ஏனைய சூஃபி ஞானியர் போல் பரிபாஷைகளைத் தம் பாடல்களில் பதித்து வைத்திருக்கின்றார். சிவம், உமை, தட்சிணாமூர்த்தி, வாலை, மனோண்மணி போன்ற பரிபாஷைச் சொல்லாடல்களை உள்ளூர் மொழியான தமது தாய் மொழியிலேயே வைத்துள்ளார். வாலை, மனோண்மனி என்பவை குண்டலினி சக்தியைக் குறிப்பிடுகின்றன. இறைவனையும் குறிப்பிடுகின்றன. இவ்வாறு பரிபாஷை என்பது சித்தர், சூஃபியரின் அடையாளமாக உள்ளது.

7) படைப்பின் அவதார நம்பிக்கை: அவதாரம் என்பது மேலிருந்து கீழாக இறங்குவது என்று பொருள்படுவது. எட்டாத உயரத்தில் இருப்பதாக நம்பப்படும் இறைவனை, பூமிக்கு வரவழைத்து மனிதனுடன் உலவவிடும் ஒரு முயற்சியே அவதாரக் கொள்கை. இது வைணவ சம்பிரதாயத்தில் பெரு வழக்குப் பெற்றது. இதன் மாற்றாக "திருவிளையாடல்” என்பது சைவத்தின் வழக்காகியுள்ளது. இறைவன் நேராகவே வந்து நம்முடன் திருவிளையாடல் புரிவது இது.

அவதாரக் கொள்கையிலோ, இறைவன் நேரடியாக வருவதிலோ இசுலாம் நம்பிக்கை கொள்வதில்லை. ஆயினும் ஒருவித அவதாரக் கொள்கையில், "தனஸ் ஸீலத்” - சூஃபியம் நம்பிக்கை கொள்கிறது. உலகப் படைப்புகள் யாவும் பரம்பொருளின் அவதாரமே என்பது சூஃபியர் கொள்கை.

மிகச் சிறந்த பாரசீக சூஃபி ஞானியும், கவிஞருமான ஜலாலுதீன் ரூமியின் "மஸ்னவி சரிப்” என்ற நூலிலுள்ள ஒரு இசைப் பாடல் இவ்வாறு செல்கிறது:

“நானே நற் செய்தியாளன் (நபி);
நானே தாவீதின் இசைப்பாடல்;
நானே குர்-ஆன்;
நானே உஸ்ஸா சரலாத்து (Arabic deities);
நானே வன தேவதை;
நானே சாத்தான்;
நானே ஆவி;
நானே மனிதன்”4

புகழ்பெற்ற தமிழகச் சூஃபி ஞானி தக்கலை பீர்முகமது இவ்வாறு பாடுகிறார்:

“காணும் எழுகாடு உயர் கானமும் நீயே
காசினியும் வான் உலகும் கடல் மலையும் நீயே
தானம் ஒரு சொர்க்கம் எரி நரகமும் நீயே
கருதிய நெஞ்சத்தருளிய
கஃபத்துல்லாவே”5
குணங்குடியார்,

“ஆதிமுன்னிற்கவே அகது உகதுவாகி
---------------------------------
அத்துவித வஸ்து முன்னிற்கவே
-------------------------------
நாதமுன்னிற்கவே நாதனொளி பெற்ற நபி
நாயகம் முன்னிற்கவே...”
(முகியத்தின் சதகம் பாடல் 1)

என்று பாடி, படைப்பு எல்லாம் நபிகள் உட்பட இறைவனின் வெளிப்பாடாகவே காண்கின்றார்.

8) நாயகி பாவம்: நாயக நாயகி பாவம் என்பது இறைக்காதலைக் குறிப்பது. ஆன்மாவை நாயகியாகவும் இறைப் பேரான்மாவை நாயகனாகவும் பாவிப்பது நாயக நாயகி பாவம் (Bridal Mysticism).

ஆனால் தன்னை ஆணாகவும், இறைவனைக் காதலியாகவும் பாவித்துப் பாடுவது சூஃபியர் மரபு. இறைவனை வாலைக்குமரி என்றும், மனோண்மணி என்றும் காதலியாகப் பாடுவது சித்தர், சூஃபியர் மரபு.

“கல்வி நிறை வாலைப் பெண் காதலி...”6
என்றும்,

“வாலைக்கு மேலான தெய்வமில்லைஃஃ7

என்றும், கொங்கணச் சித்தர் வாலைக் கும்மி பாடுவார்.

இங்கு வாலை என்பது இறையைக் காதலியாகப் பாவித்துப் பாடுவது. பாரதியும்

“.... வாலைக் குமரி யோடி கண்ணம்மா...”

என்று இறைவனைக் கண்ணம்மா என்று காதலியாகப் பாவித்துப் பாடுகிறார்.

“வீண் காதல் தந்ததல்லால் வேற்றில்
உனைக் கண்ணாலும்
காண்க அரிதாகிவிட்டாய் கண்ணே
பராபரமே” 8

என்று கண்மணி மாலைக் கண்ணியிலும்,

“என்னைவிட்டால் மாப்பிள்ளைமார்
எத்தனையோ உந்தனுக்கே
உன்னைவிட்டால் பெண் எனக்கும்
உண்டோ மனோண்மணியே” 9

என்றும் இறைவனைக் காதலியாகப் பாவித்தே குணங்குடியார் பாடுகின்றார்.

என்னை விட்டால் யாருமில்லை கண்மணியே உன் கை அணைக்க உன்னை விட்டால் வேறொருத்தி எண்ணவில்லை நான் காதலிக்க.

என்று பிற்காலக் கவிஞரும் பாடுகிறார்.

ஓர் எல்லையில்,

“வேத வேதாந்த மெல்லாம்
விட்டேறியே கடந்து
காதலித்து நின்றேன் கண்ணே ரகுமானே”

என்று வேத வேதாந்தங்களையெல்லாம் தூக்கியடித்து விட்டு இறைக்காதலுக்குக் குணங்குடியார் முதன்மை தருகிறார். இவ்வாறு இறைவனைக் காதலியாகவும், தன்னைக் காதலனாகவும் பாடுவது என்ற மாற்று மரபு சூஃபிய மரபாகிறது.

9) இசை: சாதி, சமய, மொழி, நாடு என்று எந்த பேதமும் இல்லாதது இசை. எந்த பேதமும் இல்லாத சூஃபிய மரபும் இசையைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டதில் அதிசயமில்லைதான். இறையை நாதமாகக் கண்டு நாதம் மூலமே இறையை அடைய வழி கண்டது சூஃபிய மரபு.

குணங்குடியாரும் மற்ற எந்த சூஃபியையும் போல தம்மை ஒரு பாட்டுக்காரராகவே அடையாளம் காட்டுகிறார். புலவர் மரபிலான வெண்பா, ஆசிரிய விருத்தம், சதகம், பத்து பாடியிருந்தாலும், ஆனந்தக் களிப்பு, நிராமயக் கண்ணி, பராபரக்கண்ணி, இரகுமான் கண்ணி, எக்காலக் கண்ணி, நந்தீஸ்வரக்கண்ணி, என்று மக்கள் இசையான, இசைப்பாடல்களையும் பாடுகிறார்.

குணங்குடியார் காதரிய்யா தரீக்கா என்ற சூஃபி பிரிவைச் சேர்ந்தவர். தனது சூஃபியக் குருவான முகைதீன் அப்துல்காதர் ஜெய்லானி மீது முகியித்தீன் சதகம் பாடுகிறார். ஒவ்வொரு சூஃபியும் தனது முதல் குருவாக முகமது நபியையே வரித்துக் கொள்கிறார். குணங்குடியார் தனது முகியித்தீன் சதகத்தில் ஒவ்வொரு பாடலின் இறுதியிலும்,

“வள்ளல் இற சூல் வருகவே”
என்றே பாடுகிறார். ஈற்றடிகளில்,

“வளம் அருள் நிறை குணங்குடி வாழும் என் இருகண்மணியே முகியித்தீனே”
என்று தனது சூஃபிய ஞான குருவை வாழ்த்துகிறார்.

குணங்குடியார் வாழ்ந்த காலம் தமிழிசை மரபில் கீர்த்தனைகள் கோலோச்சிய காலம். மிகச்சிறந்த கீர்த்தனைப் பாடல்கள் பாடிய சூஃபியர்களில் ஒருவர் குணங் குடியார்.

பாடல்களின் ஈற்றில் ஒத்த சொற்கள் இயைந்து வருவது "இயைபு” என்ற அணி. சொற்களுக்குச் சிறந்த ஓசை நயம் அளித்து, பாடல்களின் இனிமையை அதிகப் படுத்துவதில் இந்த இயைபுகளுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு. சான்றாக, “யானே உனை நம்பினேன்” என்று தொடங்கும் கீர்த்தனையில், “செய்வையோ” எனும் இயைபுச் சொல்லை 36 தடவைகள் பயன்படுத்திக் காட்டுகிறார்.

“இந்த அமைப்பு பெரும் வியப்பை உண்டாக்குகிறது” 11 என்பார் தமிழிசை ஞாயிறு வீ.ப.கா. சுந்தரம். குணங்குடி மஸ்த்தான் பிறந்த ஊர் தொண்டிக்கு அருகிலுள்ள குணங்குடி. குணங்குடியாரை மக்கள் தொண்டியார் என்றும் அழைத்திருக்கின்றனர். சென்னையில் அவருடைய அடக்கத்தை தொண்டியார் பேட்டை என்றே மக்கள் அழைத்துள்ளனர். அது இன்றைய தண்டையார் பேட்டை. குணங்கள் அனைத்தும் குடி கொண்டவன் இறைவன் என்ற பொருளில், இறைவனைக் குணங்குடியார் என்றும் பாடுகிறார். தனது பாடல்களில்

“ஆண்டவன் என் செய்வானோ - குணங்குடி
ஆண்டவன் என் செய்வானோ”
என்றெல்லாம் பல இடங்களில் இறைவனைக் குணங்குடி என்றே அழைக்கிறார்.
“கத்திக்கத்தித் தொண்டையும் கட்டிச்
செத்தேனே
காணும் எங்கள் குணங்குடிச் சித்தனே”

என்று தனது கீர்த்தனை ஒன்றில் குணங்குடி எனும் சித்தனாகவே தன்னை அடையாளம் காட்டுகிறார்.

இசுலாமும் சூஃபியமும்

ஒவ்வொரு சூஃபியும் இசுலாத்தின் தலையாய கொள்கையான ஓர் இறைக் கொள்கையை ஏற்றுக் கொள்கிறார். ஆயினும் உலகிலுள்ள படைப்புகள் அனைத்தையும் இறையின் அம்சமாகவே சூஃபியர் கருதுகின்றனர். இசுலாமிய ஓர் இறை நெறியிலிருந்து, பிறழாதும் சற்றுப் பிறழ்ந்தும் சூஃபிய மரபு நிற்கிறது.

“வானாகி ஊனில் உயிராகி எவ்வுலகுமாய்” என்று தொடங்கும் பாடலில், “கானாகி, மலையாகி...” என்று அனைத்துப் படைப்புகளையும் இறைவனாகவே பாடுகிறார். இசுலாமிய ஏக இறைக் கொள்கைக்கு இது மாறுபட்டதே.

பிரம்மம் மட்டுமே உண்மை; ஏனையயாவும் மாயை என்று வைதிகம் கூறும்.

கடவுள் உண்மை; கடவுளின் வெளிப் பாடான உலகும் உண்மை என்று சூஃபியம் கூறும்.

ஜீவாத்மா - பரமாத்மா ஒன்றிக் கலத்தல் (FANA Extinction) என்பதில் வைத்ல்கத்தைச் சூஃபியம் நெருங்குகிறது. குர்-ஆன் மறையை இறை ஞானத்தின் வெளிப்பாடு (spiritual revelation) என இசுலாம் கூறுகின்றது. காடு, மலை, ஆறு, கடல் என்றிவைகளை இறைவனின் பொருள்நிலை வெளிப்பாடு (Material revelation) என்று சூஃபிய மரபு கருதுகிறது.

குருமுறை இசுலாத்தில் இல்லை. நபிகள் நாயகம் ஒரு இறைத்தூதர் மட்டுமே. ஆனால் குருமுறை என்பது சூஃபியத்தில் மிக முக்கியமானது. குருவின் பெயராலேயே சூஃபியப் பிரிவுகள் பெயர் பெறுகின்றன.

இவ்வாறு இசுலாத்தைத் தழுவியும் சற்றே விலகியும், நெகிழ்ந்த தன்மையான ஓர் இசுலாமிய மரபாகச் சூஃபியம் தன்னை அடையாளப்படுத்தியுள்ளது.

சாமுன் காதல்

"நான்” என்ற செருக்கை அறுக்க வேண்டும் என்பதே நம் நாட்டில் தோன்றிய முனிவர், சித்தர், சூஃபியரின் முதன்மைக் கொள்கை.

“நான் சாமுன் நான் சாக நாடினேன் நான் சாமுன்
நான் சாக அருள் புரியவும்
நான் வருமுன் நான் சாக நான் வந்து நான் சாக
நான் வருமுன் அருள் புரியவும்”

என்று மடித்து மடித்துப்பாடி, சூஃபியர்க்கே உரிய செருக்கு அறுக்கும் கொள்கையைப் பாடுகின்றார் குணம் குடிகொண்ட குணங்குடியார்.

"மஸ்த்” என்றால் இறைக்காதல் போதை என்று பொருள். இறைக்காதலாளன் என்று பொருள்படும் "மஸ்த்தான்” என்றே தன்னைப் புணைந்து கொள்கிறார். (இயற்பெயர் சுல்த்தான் அப்துல்காதர்.)

தமது 17ஆம் வயதில் சூஃபியப் பயணத்தை மேற்கொண்டு, சமய நல்லிணக்கத்திற்கு ஓர் அடையாளமாக வாழ்ந்து,

“சொல்லு மெய்ஞ்ஞானச் சுகக்கடலை
உண்டுயான்
சும்மா இருக்க அருள்வாய்”

என்று இரக்கத்தின் ஆனந்தம் பாடி, தம் 47ஆம் அகவையில் இறைக்காதலியுடன் இரண்டறக் கலந்து விடுகிறார் குணங்குடி மஸ்த்தான்.

மேற்கோள் பட்டியல்:

1) இராஜதுரை எஸ்.வி. எக்ஸிஸ்டென் சியலிசம் 1983. பக்.38.

2) ஹாமீம் முஸ்தபா (தொ.ஆ), சூஃபிகள் தர்காக்கள் - சிலமாற்று உரையாடல்கள், பக்.18.

3) Indies shah. Sufis p.xii - 1990,

4) Thomas Patrick Hughes Islamic encyc 2002, ட,752,

5) சூ*பி ஞானி தக்கலை பீர்முகமது, ஞானப் புகழ்ச்சி, பாடல் 70

6) கொங்கணச் சித்தர் - வாலைக்கும்மி காப்புச் செய்யுள்

7) மேலது பாடல் 75.

8) குணங்குடியார் பாடல் கோவை. கண்மணி மாலைக் கண்ணி 24.

9) குணங்குடியார் பாடல் கோவை. மனோண்மணிக் கண்ணி 73.

10) குணங்குடியார், இரகுமான் கண்ணி 88.

11) வீ.ப.கா. சுந்தரம், தமிழிசைக் கலைஞர் பக்.148/II

அருஞ்சொல் விளக்கப்பட்டியல்

1. தர்கா - அடக்க இடம் Grave yard

2. கந்தூரி - நினைவு நாள்

3. ருஹு - உயிர் மூச்சு

4. வஹி - இறைச்செய்தி

5. சுப் - கம்பளி

6. சஃபா - தூய்மை

7. முரீது - தீட்சை

8. தவ்ஹீத் - ஓர் இறைக்கோட்பாடு

9. ஷிர்க் - இறைக்கு இணைவைத்தல்

10. ஷரீயத், தரீக்கத், ஹகீகத், மரீஃபத் - சூஃபி ஞானப்படித்தரம் சைவ சமயத்தின் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்பவைக்கு ஒப்பானது.

11. சஃபர் - பயணம்

12. சாலிஃகு - பயணி

13. மரி*பத் - மூதறிவு

14. தரிக்கா - வழிமுறை, பள்ளி (school). குருமுறை

15. திக்ரு - இறை தியானம்

16. "ஜகிலியா” - அறியாமைக்காலம் - நபிகளாரின் காலத்திற்கு முந்திய காலத்தை அரபிய வரலாற்றில் இவ்வாறு குறிப்பிடுகின்றனர்.

17. பாங்கு - ஐங்கால இறைத் தொழுகைக்கான அழைப்பு

18. மூசா - மோசஸ்

19. ஈசா - இயேசு

20. ரசூல் - முகமது நபி

21. தௌராத் - யூத மறை

22. இஞ்சீல் - திருவிவிலியம்

23. புறுக்கான் - திருக்குர் ஆன்

24. சபூர் - தாவூதின் சங்கீதம்

25. இத்திஃகாத் - பேரின்ப நிலை (பரவசநிலை)

26. காஃபா - மக்காவிலுள்ளபள்ளிவாசல்

27. பராபரம் - அருஉரு - உறுவமற்றது

28. நிராமயம் - நோயின்மை

29. மனோண்மணி - குண்டலினி, இறை

30. வாலை - குண்டலினி, இறை

31. சந்ததம் - நிரந்தரம்

32. நூறு - ஒளி

33. சிர்க் - மாறானது

34. ஆலிம் - சமயக் கல்வி அறிஞர்

35. சப் - வரிசை

36. பனுசூபா - காஃபா பணியாளர்

37. மகாமத் - ஆன்மப் படிநிலை

38. முரீது - தீட்சை

39. கல்வத் - யோகநிட்டை

40. மஸ்த்து - பித்து, போதை, சித்து,

41. மஸ்த்தான் - சித்தன், பித்தன், இறைக்காதலன்

42. சோபியா - அறிவு

43. மஜ்னு - காதல் பித்தன்

44. தைக்கா - ஆசிரமம்

45. பாத்திகா - நேர்ச்சைப் படையல்

46. தனஸ்ஸீலத் - அவதாரம்

47. மகபூபு சுபஹானி - இறைவனின் காதலர்

48. இஷ்க் - காதல்

49. கீகத் - துறவு

50. வஸல் - ஒருமை

51. பஃனா - கலத்தல்

52. பஃகா - ஒருமை நிலையில் நிலையாகத் தங்குமிடம்

(குறிப்பு: குனங்குடியாரின் அடக்க இடத்தை கோணங்கிதான் முதலில் கண்டு சொன்னார் என்பதுபோலக் கட்டுரையாளர் குறிப்பிடுகிறார். அது அவ்வளவு சரியல்ல. எழுத்தில் புழங்கும் பலருக்கும் அதற்கு முன்பே தெரியும். எனக்கும் தெரியும். 1964இல் 6 மாத காலம் ஒரு நூறு முறையாவது நான் அந்த இடத்தைத் தேடி இளைப்பாறியிருப்பேன். குனங்குடியாரின் அடக்க இடம் தண்டையார்பேட்டை அல்ல. அது இராயபுரம் மேற்குப் பகுதி - பள்ளம் என்று சொல்வார்கள். அதற்கு மேற்புறம் வண்ணைப் பகுதி. இராயபுரம் - வண்ணைக்கு வடக்கேதான் தண்டையார்பேட்டை உள்ளது. எல்லா மகான்களுக்கும் போல் குனங்குடி யாருக்கும் இப்படியொரு தொன்மம் புனையப்பட்டிருக்கலாம் - இதழாசிரியர்)

Pin It

மனிதர்களின் உலகில் பல்வேறு இணை முரண்கள் மாபெரும் இயங்கு சக்திகளாக வினைபுரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இரவு X பகல், உயர்வு X தாழ்வு, நன்மை X தீமை, கடவுள் X சாத்தான் முதலிய பலப்பல இணை முரண்களில் மனிதர்களுக்குத் தீராத சிக்கலாக நீடிப்பது இன்பம் X துன்பம் என்ற இணை முரண்தான். மனிதன் என்றால் யார் எனச் சுருக்கமாக வரையறுக்கச் சொன்னால், இன்பம் X துன்பம் என்ற இணை முரணின் விளையாட்டுப் பொம்மை எனச் சொல்லி விடலாம் போல் தோன்றுகிறது. புறநானூற்றுப் புலவர் பக்குடுக்கை நன்கணியார், இந்த இணை முரணைக் கீழ்க்கண்டவாறு அடுக்குகிறார்.

ஓர் இல்லத்தில் இறப்பு- அழுகை, அதே நேரத்தில் பக்கத்து வீட்டில் பிறப்பு- இன்பம். மற்றொரு வீட்டில் இணைந்து இருந்தவர்கள் பிரிகின்றனர்; அங்கே வீடு முழுக்க சோகம். அதற்குப் பக்கத்து வீட்டில் பிரிந்திருந்தவர்கள் கூடுகின்றனர்; எங்கும் மகிழ்ச்சி வெள்ளம்.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்தப் புலவர்,

"இன்னா தம்ம இவ்வுலகம்
இனிய காண்க இதன் இயல்புணர்ந்தோரே!” (புறம்-194)

என்று இறுதியில் இந்த உலகம் துன்பமயமானது என்றே முடிக்கின்றார்.

"பிறந்தோர் உறுவது பெருகிய துன்பம்”

எனச் சொல்லும் மணிமேகலை,

"அவலக்கவலை கையாறு அழுங்கல்
தவலா உள்ளந் தன்பால் உடையது
மக்கள் யாக்கை”

என்று யாக்கை சுமக்கும் உள்ளத்தையும் அந்த உள்ளத்தில் பெருக்கெடுக்கும் பல்வேறு வகையான கவலைகளையும் இனம்பிரித்துச் சொல்கிறது. சமஸ்கிருதத்தில் கூட "ஸ்ர்வம் துக்கமயம் ஜெகத்” என்றொரு வாசகம் உண்டு. நமது சமகாலக் கவிஞர் கண்ணதாசன் கூட, "கண்ணிலே நீரெதற்கு?” என்ற வினாவைக் கேட்டுவிட்டு, "காலமெல்லாம் அழுவதற்கு” எனப் பதிலும் கூறுகிறார். கருவறை தொடங்கிக் கல்லறை வரை தொடரும் மனிதனின் அழுகையைக் கவிஞர் வாலி,

"பாலுக்கு அழுவான் குழந்தையிலே - பின்
கூழுக்கு அழுவான் வறுமையிலே
நூலுக்கு அழுவான் பள்ளியிலே - பின்
மாலுக்கு அழுவான் இளமையிலே”

எனப் பலவாறு அடுக்கிவிட்டுக் கடைசியில் இவ்வாறு முடிக்கிறார்:

"எத்தால் இவனைத் தேற்றுவது? – அட!
எவர்தான் இவனை மாற்றுவது?
செத்தால் அழுகை நிற்கிறது - உடன்
மற்றவர் அழுகை கேட்கிறது.”

இவ்வாறு ஒட்டுமொத்த மனித வாழ்க்கையையே அழுகையின் வரலாறாகப் படம் பிடிக்கிறார்அந்தக் கவிஞர். ஆக, மனித வாழ்க்கையின் மையப் பிரச்சினையாக இருப்பது இந்தத் துன்பம்தான் எனப்படுகிறது. புத்தரின் வாழ்க்கையே இதற்குச் சான்று. எல்லோரும் துன்பத்திலிருந்து தப்பித்து ஓடவே முயலுகின்றனர்.

துன்பம் பெருக்கெடுத்தால் சிலருக்கு முகத்தில் தாடி பிறக்கிறது. சிலர் போதைப்பொருட்களால் துன்பத்தைச் சாகடிக்க முயன்று முடியாமல் போகவே நொந்து வெந்து செத்துப் போகின்றனர். வேறு சிலர் சூதாட்டம், குதிரைப் பந்தயம், பரத்தையர் வீடு என இடறி விழுகின்றனர். மற்றும் சிலர் "துன்பத்தை வெல்லுவது எப்படி?” எனப் புத்தகங்களைத் தேடிப் படிக்கின்றனர். மேலும் நகைச்சுவை மன்றங்கள், சிரிப்பு பட்டிமன்றங்கள், அரட்டை அரங்கங்கள் எனப் பல அமைப்புகள் மூலமாகத் துன்பத்தை மறக்கடிக்க முயலுகின்றனர். வசதி படைத்த வர்க்கத்தினர் ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஓஷோ, சாயிபாபா, பங்காரு அடிகளார், சங்கராச்சாரியார், வேதாத்ரி மகரிஷி, அமிர்தானந்த மயி, யோகி ராம்சுரத்குமார், சிவசங்கர பாபா, கல்கி என ஞானிகளாகக் கருதப்படுபவர்களின் பேருரைகளில் தங்கள் புண்பட்ட மனத்திற்கு மருந்து தேடி அலைகின்றனர்.

பெருவாரியான ஏழை மக்கள் சாமியார்களின் மந்திர தந்திரங்களில் தங்கள் துன்பத்திற்கு விடுதலை கிடைக்காதா? என்று இரவு பகலாக வரிசையில் காத்துக்கிடக்கின்றனர். முதுமைக் காலத்தில் கோயில் கோயிலாகச் சுற்றிக் கடவுளோடு பேரம் பேசிப் பலியிடுகின்றனர். மொட்டை அடிக்கின்றனர். தங்கக் கட்டிகளை உண்டியலில் போடுகின்றனர். பக்திப் பாடல்களைப் பரவசமாகப் பாடுகின்றனர். சோதிடம், வாஸ்து என்று சரணடைகின்றனர். சூன்யம், மாயை போன்ற மயக்கும் தத்துவச் சொற்களால் தங்களது துன்பத்தைத் துடைக்க முயல்பவர்களும் உண்டு. "துன்பம் நேர்கையில் யாழெடுத்து நீ இன்பம் சேர்க்க மாட்டாயா?” என்றும் "துன்பக்கடலில் நீந்தும்போது தோணியாவது கீதம்” என்றும் கலை இலக்கியங்கள் மூலமாகவும் துன்பத்தைத் துடைக்கப் பார்க்கிறார்கள். இன்னும் பில்லி சூனியம், தாயத்து, கல் மோதிரம், எண் சாஸ்திரம் முதலியவை மூலமாகவும் துன்பத்தை விரட்ட முயல்கின்றனர். எதுவும் முடியாத பட்சத்தில் தூக்க மாத்திரைகளை விழுங்கித் துக்கத்திலிருந்து தற்காலிகமாக மட்டுமே விடுதலை அடைகின்றனர். இப்படித் துன்பத்தை எதிர்கொள்ள எத்தனையோ வகையான முயற்சிகளை மேற்கொண்டாலும் மனிர்களுக்குத் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை உண்டா?

இவ்வளவு கேள்விகளும் விசாரணைகளும் இங்கே விரிவாக முன்வைக்கப்பட்டது எதற்காக? திருவள்ளுவர் இதற்கு என்ன வழி சொல்லுகிறார் என்பதை ஆராய்வதற்காகத்தான்.

வள்ளுவருக்கும் இந்தத் துன்பம்தான் மனித இனத்தின் தலையாய சிக்கலாகப் பட்டிருக்கிறது. எனவேதான் "கடவுள் வாழ்த்து” என்று வரும் பகுதியிலேயே இடும்பை இல்லாமல் வாழ்வதற்கு வேண்டுதல் - வேண்டாமை இல்லாதவனின் அடியைச் சேர்ந்தொழுக வேண்டும் (குறள்-4) என்றும், தனக்கு நிகராக ஒருவரையும் சொல்ல முடியாத ஒருத்தரைச் சேர்ந்து வாழத் தெரியாமல் இருந்தால் மனக்கவலையை மாற்றிக்கொள்ள முடியாது என்றும் (குறள்-7) இரண்டு குறளில் பேசுகிறார். இங்கே கவலையைக் கடிவதற்கு அவர் காட்டும் வழி விருப்பு வெறுப்பற்ற, நிகரென்று யாரும் சொல்ல முடியாத நிலைக்குத் தன்னளவில் ஒவ்வொருத்தரும் உயர்ந்து கொள்ளும் கட்டத்தில்தான் விடுதலை சாத்தியம் என்பதாகும். "துன்பத்தை” ஒரு புறப்பொருளாகப் புனைந்து கொண்டு அதிலிருந்து தப்பித்து ஓடுவதற்கான வழிமுறைகளை வடிவமைப்பதன் மூலம், பலர் உழைக்காமல் சம்பாதித்துத் தங்கள் "பிழைப்பை” நடத்துவதற்கான எளிய முறையைக் கண்டுபிடித்துள்ளனர். இதை உணர்ந்த வள்ளுவர், கணியன் பூங்குன்றனார் போலத் "தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா” என்ற பார்வையை உள்வாங்கியவராகத் தென்படுகிறார். துன்பம் என்பது வெளியே இருப்பதல்ல; நம் கூடவே பிறந்தது. சிரிப்பைப் போல, கோபத்தைப் போல, காமத்தைப் போல நாமிருக்கும் வரை நம்மோடு கூடவே வாழ்ந்து கூடவே அழிவது. அது ஒரு "மனோபாவம்”. அது ஓர் இயல்பு. இப்படிப்பட்ட புரிதல்தான் துன்பத்தை எதிர்கொள்ள உன்னதமான வழியெனச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் வள்ளுவர்.

"இடுக்கண் அழியாமை” என்று ஓர் அதிகாரத்தையே அமைத்து இது குறித்து ஆராய்கிறார். "யார் துன்பக்குழியில் எளிதாக வீழ்ந்து மடிகிறார்கள்? என ஒரு புள்ளிவிவரம் எடுக்கிறார். அடைந்தோம், அடைந்தோம் என்று ஆனந்தப்படுபவர்கள்தான், இழந்தோம், இழந்தோம் என்று துன்பப்படுகிறார்கள் என்றொரு முடிவுக்கு வருகிறார். உடனே இப்படி ஒரு குறளை அமைக்கிறார்:-

அற்றோம்என்று அல்லல் படுபவோ பெற்றேம்என்று
ஓம்புதல் தேற்றா தவர்.” (குறள்-626)

இப்படியாகச் சிலபேரின் துன்பத்திற்குக் காரணத்தையும், அதைக் களைவதற்கான வழியையும் முன்மொழிகிறார். இரட்டை நிலையைக் கடப்பதுதான், துன்பத்தைக் கடப்பதற்கான ஒரே வழி என்கிறார். எனவேதான் மேலும் ஒரு குறளை அதேபோல் அமைக்கிறார்.

"இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான் துன்பத்துள்
துன்பம் உறுதல் இலன்” (குறள்-629)

இந்தக் குறள் நுட்பமான தளத்திற்கு நம்மை அழைக்கிறது. இந்த உலகத்தாரால் கட்டமைக்கப்பட்டு "இன்பமானவை” எனச் சில உலவி வருகின்றன. அப்படிப்பட்டவை தமக்கு நேரும்போது, அவற்றில் இன்பத்தை அனுபவிக்க விரும்பாமல், அதைக் கடந்த ஒரு மனநிலையில் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் ஆற்றல் கொண்டவன், துன்பம் வரும்போதும் அப்படியொரு கடந்த நிலையைக் கைவரப் பெறுவான் என அழகாகக் கூறுகிறார். ஆகத் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை காண்பது என்பது, அதன் இணைமுரணான இன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதன் விகிதாச்சாரத்தில் இருக்கிறது என்கிறார் வள்ளுவர். இவ்வாறு "இன்பத்தை” வென்றுவிடும்போது அந்த மனிதருக்குள் மற்றொரு "ஞானம்” பிறக்கிறது; அந்த "ஞானம்” என்ன? "துன்பம் இயல்பானது; இயற்கையானது; இந்த உடம்பின் குணங்களுள் ஒன்று; உடம்பெடுத்த யாரும் இத்துன்பத்தை அனுபவித்தே தீர வேண்டும்”, என்பதுதான் அந்த ஞானம். எனவேதான் இப்படி இரண்டு குறட்பாக்களை அமைக்கிறார்,

"இலக்கம் உடம்பு இடும்பைக்கு என்று கலக்கத்தைக்
கையாறாக் கொள்ளாதாம் மேல்.” (குறள்-627)

என்றும்,

இன்பம் விழையான் இடும்பை இயல்பு என்பான்
துன்பம் உறுதல் இலன்.” (குறள்-628)

இங்கே பெரும்பாலும் மனித சுயத்தின் தன்னலத்தினால் உருவாகும் உள்ளக் கலக்கமே, அச்ச உணர்வினால் உருவாகும் எண்ண ஓட்டங்களே, துன்பப் பெருக்கிற்கு ஏதுவாக அமைகின்றன. இதைத்தான் பாரதியார் "எண்ணக்கவலை” என்பார். நாம் அடைகிற பல கவலைகள் எண்ணங்களில் உருவாகும் "கற்பனை” வடிவங்களே என்பதை நமது அனுபவமும் நமக்குச் சொல்லுகின்றன. எனவேதான் "கலக்கத்தைக் கையாறாக் கொள்ளாதாம் மேல்” என அற்புதமாக அடையாளம் காணுகிறார். மேலும் இதையே விளக்குவதற்கு,

"வெள்ளத்து அனைய இடும்பை அறிவுடையான்
உள்ளத்தின் உள்ளக் கெடும்” (குறள்-622)

என்ற ஒரு குறளையும் எழுதுகிறார்; ""உள்ளம்” நினைத்தால் எதையும் இல்லாமல் ஆக்கலாம்; எதையும் உள்ளதாக்கலாம். உள்ளம் துளியைக் கடலாக்கிக் காட்டும்; கடலைத் துளியாக்கியும் காட்டும். எனவேதான் வள்ளுவர் அத்தகைய உள்ளத்தால், இன்னாததையே இன்பமெனக் கொண்டாடப் பழகிவிடுங்கள் என்கிறார்.

"இன்னாமை இன்பம் எனக்கொளின் ஆகும்தன்
ஒன்னார் விழையும் சிறப்பு.” (குறள்-630)

இவ்வாறு உள்ளத்தைப் பழக்க என்ன செய்ய வேண்டும்? உழைப்பு; உழைப்பு. இது ஒன்றுதான் மனிதர்களை ஈனக்கவலைகளில் இருந்து மீட்டெடுக்கும். அதற்கு உவமையாகத் தடைகள் பல வந்தாலும் தளராமல் தன் பாரத்தை இழுத்துச் செல்வதிலேயே "குறியாக” இருக்கும் "எருதினைக்” காட்டுகிறார் வள்ளுவர். இப்படிப்பட்ட வனிடம் தப்பித் தவறி துன்பம் வந்து மாட்டிக்கொண்டால், அந்தத் துன்பமே துன்பப்படுமென அழகாகக் கவிதை வரைகிறார் வள்ளுவர்.

"மடுத்தவாய் எல்லாம் பகடுஅன்னான் உற்ற
இடுக்கண் இடர்பாடு உடைத்து. (குறள்-624)

இவ்வாறு எதற்கும் அழியாமல் முயற்சியில் காலூன்றி நிற்பவரை நோக்கி "எறும்பும் துன்பமும் அடுக்கி வரும்” என்ற பழமொழிக்கேற்ப கோடித்துன்பம் கூட்டமாய் வந்தாலும், அந்தத் துன்பங்கள்தான் துன்பப்படுமே தவிர, அந்த மனிதர் அல்லர் என்கிறார் வள்ளுவர்.

அடுக்கி வரினும் அழிவு இலான் உற்ற
இடுக்கண் இடுக்கண் படும்.” (குறள்-625)

இவ்வளவு சொன்ன வள்ளுவர், இவற்றையும் மீறித் துன்பம் வந்தால் என்ன செய்வது? என்று வரும் வினாவிற்கும் பதில் சொல்லுகிறார். துன்பம் வரும்போது "சிரித்து விடுங்கள்”. அதைவிட அதை வெல்லுவதற்கு வேறு வழியில்லை என்று வழிகாட்டுகிறார்.

"இடுக்கண் வருங்கால் நகுக, அதனை
அடுத்தூர்வது அஃதுஒப்பது இல்.” (குறள்-621)

சிரிப்பினால் "முப்புரங்களை” அழிக்க முடியுமென்றால், துன்பத்தை ஏன் அழிக்க முடியாது என்பதுதான் வள்ளுவரின் கேள்வியாக இருக்கிறது; ஆனால் சிரிக்கிறவர்கள் சிவனைப் போல வேண்டுதல், வேண்டாமை கடந்தவர்களாக, தன்னளவில் வளர்ந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். தன்னை வளர்த்துக்கொள்ளாமல் தன் மனத்தை உயர்த்திக்கொள்ளாமல் துன்பத்தைத் துடைக்கத் தூய மார்க்கம் ஏதும் இல்லை என்பதுதான் வள்ளுவம். எனவேதான் காமத்துப் பாலில் ஒரு தலைவி, தம் நெஞ்சமே துன்பத்திற்குத் துணையாகாவிட்டால், வேறு யார்தான் துணையாக முடியும் எனக் கேட்கிறார்:-

"துன்பத்திற்கு யாரே துணையாவார் தாமுடைய
நெஞ்சம் துணையல் வழி” (குறள்-1299)

ஆக, துன்பத்தைக் கடக்க வெளியே வழிகள் ஆயிரம் காட்டப்படலாம்; அத்தனையும் வீண். மனம் மட்டுமே துன்பத்தை வெல்லத் துணையாக முடியும் என்பதுதான் வள்ளுவர் காட்டும் வழியாக இருக்கிறது.

துன்பத்தைக் கண்டு சிரித்துவிடச் சொன்னார். சிரிப்பையும் மீறித் துன்பம் தொடர்ந்தால் என்ன செய்வது? வள்ளுவர் அதற்கும் வழிகாட்டுகிறார். அந்தத் துன்பத்தை அனுபவியுங்கள் என்கிறார். "கொன்றால் பாவம் தின்றால் தீரும்” என்பதுபோல "வரும் துன்பத்தை வரவேற்று அனுபவித்துத் தீர்ப்பதால் முடிந்துவிடும்”. முடிவது மட்டும் அல்லாமல், தன்னைச் சுமந்து அனுபவித்த அந்த மனிதரையும் மேன்மைப்படுத்தும் என அழகான ஓர் உவமை மூலம் உரைக்கிறார்:

"சுடச்சுடரும் பொன்போல் ஒளிவிடும் துன்பம்
சுடச்சுட நோற்கிற் பவர்க்கு.” (குறள்-267)

இப்பொழுது என்ன தெரிகிறது? மனக்கவலையை மாற்றுவதற்குத் தனக்குவமை சொல்ல முடியாத அளவிற்கு உயர்ந்த நிலையை எட்ட வேண்டும் என்கிறார். அந்த உயர்ந்த நிலையை எட்டுவதற்குத் தங்கம் போன்று "துன்பம்” என்ற நெருப்பில் குளிக்க வேண்டும் என்கிறார்; இதுதான் வள்ளுவம் காட்டும் வழி. வாழ்க்கையின் முரணை முரணாகவே முன்வைக்கும் உன்னத சிந்தனை என்பது இதுதான். இத்தகைய இடங்களில்தான் வள்ளுவர் மாபெரும் தனித்த ஒரு தத்துவச் சிந்தனையாளராக வெளிப்படுகிறார்; எந்த ஒன்றிற்கும் "இதுதான் தீர்வு” என எதையும் முன்வைக்காமல், அதனுடைய பலதரப்பட்ட முகங்களையும் சிந்திப்பவர்கள் முன்னே விரித்துக் காட்டிவிட்டு "நிச்சயமற்ற தன்மையை” நோக்கி நம்மைக் காட்டிவிடுபவராக விளங்குகிறார். இந்த ஆழ்ந்த புலமைதான், அவரை எந்த ஒரு தனித்த கோட்பாட்டிற்குள்ளோ, தத்துவப் பிரிவிற்குள்ளோ, தனியொரு மதத்திற்குள்ளோ மடக்கிப்போட முடியாத மாபெரும் ஆற்றலை அவருக்கு வழங்கியிருக்கிறது; இந்தத் தன்மைதான் அவரது பனுவல்(பங்ஷ்ற்) காலம், இடம், இனம், மொழி கடந்து வரலாறுதோறும் புதுப்புது அர்த்தங்களை வாசகர்கள் தொடர்ந்து உற்பத்தி செய்து கொள்வதற்கான களமாக நின்று நிலவுவதற்கான வலுவைக் கொடுத்திருக்கிறது.

Pin It

தோழர்களே

ஆனைமுத்து ஜூன் 21இல் 81-அய்த் தாண்டுகிறார். 60 ஆண்டுகள் - தமிழ் - தமிழன் - தமிழ்நாடு சிக்கல்களுக்கு தீர்வு காண உழைத்திருக்கிறார். களப்பணி - பிரச்சாரம் - எழுதிக் குவித்தது - எல்லாம் காற்றில் கலந்த பேரோசையாக! இவர் எழுத்தில் நூலானது - 1980இல் - ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே!

பெரியாருக்கும் ஆலோசகர்: பலருக்குத் தெரியாது - தோழர் ஆனைமுத்து பெரியாருக்கும் ஆலோசகர் என்பது. இலக்கிய - சட்ட - வரலாற்றுச் செய்திகளில் நாள் தேதி இடம் - உட்பட நினைவில் வைத்திருக்கும் கம்ப்யூட்டர் இவர். புத்தமதத்துக்குப் போனாலும் - நாத்திகன் ஆனாலும் - இந்து இல்லை என்று எழுதிக் கொடுத்தாலும் நீங்கள் இந்துதான் - என்ற செய்தியை ஆதாரங்களுடன் - நீதிமன்ற தீர்ப்பு சான்றுகளுடன் பெரியார் முன் வைத்தார் ஆனைமுத்து. "தப்பு பண்ணிட்டேன்” என்று பெரியார் தலையில் அடித்துக் கொண்டார். அதுமுதல் ஆனைமுத்தை முதன்மை பிரச்சாரகர் ஆக்கினார், பெரியார்.

இலக்கியச் சுரங்கம்: தமிழ் இலக்கியங்களை எழுத்தெண்ணிப் படித்தவர் - ஆனைமுத்து. எந்த இலக்கியத்தில் - எந்தச்சொல் - எந்த இடத்தில் இருக்கிறது என்று தெரிந்தவர். திருக்குறளில் பெரிய ஆராய்ச்சியே செய்து - அது ஒரு நீதி நூல் மட்டுமே - மனுநீதியிலும், அர்த்த சாஸ்திரத்திலும் இருக்கும் ஈவிரக்கமற்ற அரசக் கொடுங்கோன்மைக் கருத்துக்கள் - திருக்குறளில் இல்லை என்றவர் ஆனைமுத்து. மனு - கவுடில்யர்படி ஆண்டவர் வென்றார்கள். திருக்குறள்படி வாழ்ந்தவர்கள் - வீழ்ந்தார்கள். ஆட்சிக்கு வன்முறை அவசியம். இராணுவம் அவசியம். புத்தமத வீழ்ச்சிக்கு முதல் காரணம் - அசோகன் ராணுவத்தைக் கலைத்ததுதான் - என்பன போன்ற ஆனைமுத்து கருத்துகள் "அட்சரம் லட்சம்” பெறும்!

குடும்ப நிலைமை / பொருளியல்: மக்களுக்காகப் பாடுபடும் - தோழர் ஆனைமுத்துவின் பொருளியல் நிலை என்ன? குடும்ப நிலை என்ன? எங்கேயும் யாரிடமும் இவர் பேசாத செய்திகள் இவை. இருந்த 8 ஏக்கர் நிலத்தை - வந்த அந்நாள் (1950) ரூ.8000-10,000 பணத்தை - இயக்கம் வளர்த்ததிலும் பத்திரிகை நடத்தியதிலும் "பாழ் பண்ணியவர்” ஆனைமுத்து. ஒருபிடி நிலக்கடலையும் - இரண்டு பேரீச்சம்பழமும் இரவு உணவாகச் சாப்பிட்டு புத்தகம் - கட்சி அறிக்கை கட்டுகள் - இந்தக் கையில் 20 கிலோ - அந்தக் கையில் 20 கிலோவுடன் டெல்லி - மும்பை ரயில் மேம்பாலங்களில் இவர் ஏறும் காட்சி - துயரத்திலும் துயரம். அது அல்ல நம் கவலை! ஆனைமுத்துவின் சிந்தனை - எழுத்து - தன் வரலாறு - நூலாகாதது! பல ஆண்டுகளாக இவர் எழுதும் சிந்தனையாளன் Periyar Era - தலையங்கம் அனைத்தும் நூலாகத் தகுந்த - தமிழ்மக்கள் மேம்பாட்டு மாமருந்து. நூலாகவில்லை. அது நமக்கு இழப்பில்லையா? அதுவே நம் கவலை!

பெரியார் தமிழ்ப் பேரவை: எத்தனையோ பேரறிஞர்களின் சிந்தனைகள் - எழுத்துக்கள் - காற்றில் கலந்து மண்ணோடு மண்ணாகின - தமிழனின் பொறுப்பற்ற புறக்கணிப்பால்! ஆக்ஸ்போர்ட் படிப்பாளி - கம்யூனிசத் தந்தை - KTK தங்கமணியின் சிந்தனைகள் - தன் வரலாறு நூலானதா? தமிழை - புது பீடத்தில் ஏற்றிய பாவாணருக்குத் தன்வரலாறு இருக்கிறதா? சுர்ஜித் - நல்லகண்ணு - வரதராசன் என்று கம்யூனிசக் கனவில் தம் வாழ்வை அழித்த பேரறிஞர் - யாருக்கும் அவர் தம் சிந்தனைகள் நூலாக நாம் வழி செய்யவில்லையே! அதனால் பெரியார் தமிழ்ப் பேரவை களமிறங்கியிருக்கிறது - மக்களிடம் பணம் திரட்டி அறிஞர்களின் சிந்தனைகளை நூலாக்க! இதில் முதல் முயற்சி - உடன் இருப்பு - அருகாமை கருதி தோழர் ஆனைமுத்துவுக்கு. இந்த எம்பணி - எம் தொடர் திட்டத்தில் முதல்படி தான்!

கொடுங்கள் - கொடுங்கள் தோழர்களே! அள்ளிக் கொடுங்கள் - கொட்டிக் கொடுங்கள், ஒரு லட்சம் என்பது - இரண்டு லட்சமானால் - அது தமிழனின் பொறுப்புணர்வின் வெற்றி! அனைத்து நன்கொடைக்கும் முறையான ரசீது உண்டு. ஒரு பேரறிஞனை - அவர் வாழும் காலத்தில் பாராட்ட பணம் தாருங்கள்!

நன்கொடையை வே. ஆனைமுத்து, பா. இராமமூர்த்தி என்னும் இணை பெயரில் காசோலை வரைவோலைகளாக அனுப்ப வேண்டிய முகவரி:

சங்கமித்ரா, பெரியார் தமிழ்ப்பேரவை, ப.எண்.1/429, தென்பெரும் நெடுஞ்சாலை, வண்டலூர் வாயில், சென்னை - 600 048. பேசி : 9841359717

Pin It