பண்பாடு என்ற சொல் விரிந்த பொருளுடையது. பல அறிஞர்கள் இதற்கு பல்வேறு விளக்கங்கள் வழங்கி செழுமைப்படுத்தியுள்ளனர். ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி மக்கள் ஒரே சூழலில் தொடர்ந்து வாழ்ந்ததின் விளைவாய் கற்றுக்கொண்ட மொழி, கலை, இலக்கியம், அறிவு, சிந்திக்கும் முறை, பழக்க வழக்கங்கள், மதிப்பீடுகள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் பண்பாடு என்கின்றனர். உணவு, உடை, திருமணம் செய்கிற முறை, இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்யும் சடங்கு, விருந்தோம்பல், குழந்தை வளர்ப்பு போன்றவையும் இவற்றில் அடங்கும். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், பண்பாட்டின் வரையறைக்குள் வராத எதுவும் வாழ்வில் இல்லையென்று கூறலாம். அவை அனைத்தையும் குறித்து எழுத வேண்டுமானால் அது நீண்டுகொண்டே போகும். இச்சிறு கட்டுரையில் நாட்டார் வழக்காற்றியல் வழி தமிழர் பண்பாட்டின் அடையாளங்கள் சிலவற்றைக் கோடிட்டுக் காட்ட நான் முயன்றிருக்கிறேன்.

 பண்பாடுகளை வெகுஜனப் பண்பாடு, செவ்வியல் பண்பாடு, மற்றும் நாட்டார் பண்பாடு என்று பிரித்துப் பார்க்கிற முறைமை ஆய்வாளர்களால் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஒரே பண்பாடுள்ள மக்கள் குழுவை நாட்டார் என்று அழைக்கிறார்கள். இவர்களிடம் புழங்குகிற அல்லது புழங்கிய பாடல்கள், நிகழ்கலைகள், வாய்மொழி இலக்கியங்கள், பழமொழிகள், சொலவடைகள், நாட்டார் தெய்வங்கள், சடங்குகள் போன்றவற்றை உற்று நோக்குவதன் மூலம் தமிழர் வாழ்வியலின் அடிப்படை அடையாளங்கள் சிலவற்றையும் நம்மால் கண்டுகொள்ள முடியும். ‘ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் கூக்குரல்’ என்று அழைக்கப்படும் வாய்மொழி இலக்கியங்களில் மக்களின் ஏக்கங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், கோபங்கள்... எல்லாம் பட்டுத் தெறிக்கின்றன.

பத்துகாணி நஞ்ச புஞ்ச இங்க இருக்க
பண்ருட்டிக்கி போனானாம் ஒண்ணுக்கிருக்க

வாய்த்திருக்கிற சூழலில் வாழத் தெரிய வேண்டும். அதை விட்டுவிட்டு வேறு இடம் போவது ஏற்புடையதல்ல என்பதைக் கிண்டலாகச் சொல்கிற வாய்மொழி இலக்கியம் இது.

கூரையேறி கோழி பிடிக்கத் தெரியாதவன்
வானமேறி வைகுந்தம் போனானாம்.
அறுக்க மாட்டாதவன் இடுப்புல
அம்பத்தெட்டு அருவாளாம்
புள்ள தெரத்த பேலவுட்டுப் பாத்தா
புல்ல புடிச்சிகிட்டு தர்ருபுர்ருங்குதாம்

போன்ற சொலவடைகளும் இதே மதிப்பீட்டை வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் பதிவு செய்துள்ளன. காலம்காலமாய் சொல்லப்படுவதைப் பழமொழி என்கிறார்கள்.

அய்ந்தில் வளையாதது
அய்ம்பதில் வளையாது

இது எல்லோருக்கும் தெரிந்த பழமொழி. வளரும் வயதிலேயே நல்ல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் அது காலத்துக்கும் நின்று நிலைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இதில் வெளிப்படுகிறது.

ஆரா மீனுக்கும் அயிர மீனுக்கும்
நடு ஏரியில சண்ட
வெலக்கப் போன வெறா மீனுக்கு
ஒடஞ்சி போச்சாம் மண்ட

சம்மந்தமில்லாதவற்றில் தலையிட்டால் கேடு வந்து சேரும் என்பதை அழகாகச் சொல்கிறது இந்தச் சொலவடை.

தாலாட்டுப் பாடல், ஒப்பாரிப் பாடல், நலுங்குப் பாடல், நடவுப் பாடல், விளையாட்டுப் பாடல், வண்டிக்காரன் பாடல், கும்மிப் பாடல், ஒயில் பாடல், வாழ்த்துப் பாடல், பிரச்சனைப் பாடல்... இப்படி பலவகைப் பாடல்கள் இருக்கின்றன.

கொம்பூதிக் கொட்டடிச்சி
குனிஞ்சி கும்மியடிப்போம்
கொலவ போட்டு பாட்டுப் பாடி
ஒயிலாட்டம் நடிப்போம்.
நம்மூரு அய்யனாருக்கு
அர்ச்சன பண்ணப் போவோம்
எல்லா பேரும் நல்லாருக்க
ஏகவிரதம் இருப்போம்

ஒயில் பாடலில் மகிழ்ச்சி மட்டும் பொங்கவில்லை; எல்லோரும் நல்லாயிருக்க வேண்டுமென்ற ஆசையும் பொங்கி வழிகிறது. நாட்டார் கலைகளின் சிறப்புகளில் ஒன்று கூட்டாக நிகழ்த்தப்படுவதாகும். அனைத்துத் தரப்பு மக்களின் அபிலாஷைகளை அனைவரும் புரிந்துகொள்ளும் பாங்கைக் கீழ்க்கண்ட கும்மிப்பாடலில் காணலாம்:

கத்தரிக்கா அண்ணாவே
கூடையில அண்ணாவே
கொண்டுவந்தேன் அண்ணாவே
ஓம்பந்தலுக்கு அண்ணாவே
எனக்குன்னுதான் அண்ணாவே
பொறந்த பொண்ண அண்ணாவே
எதிராளிக்கி அண்ணாவே, நீ
தரலாமோ அண்ணாவே,
நீ தாரும் நல்ல அண்ணாவே,
பணமும் சரி அண்ணாவே
ஏந்தலகடத்தான் அண்ணாவே
கல்லுஞ்சரி அண்ணாவே
எண்ண கொடம் அண்ணாவே
றான் ரெண்டெடுத்து அண்ணாவே
எல்லையில அண்ணாவே
நான் போட்டுடைப்பேன் அண்ணாவே
ஓடையில ஏம்மாமா, நான் அறுப்பறுத்து ஏம்மாமா
ஒழுங்கியில ஏம்மாமமா, நான் கட்டு கட்டி ஏம்மாமா
கட்டு கட்டி ஏம்மாமா, நான் தூக்கையிலே ஏம்மாமா
கண்ண கண்ண ஏம்மாமா, நீ காட்டுறியே ஏம்மாமா

ஒரு பெண் தன் மகனுக்குப் பெண் கொடுக்காத தன் அண்ணன் மீதுள்ள வருத்தத்தைப் பாடுகிறாள். இன்னொரு பெண் தன் மாமன் மீதுள்ள காதலைப் பாடுகிறாள். இரண்டு செய்திகளையும் பாரபட்சமின்றி கும்மியடிக்கும் பெண்கள் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.

‘ஆண்டாண்டு காலம் அழுது புரண்டாலும் மாண்டவர் வருவதில்லை மாநிலத்தில்’ என்றொரு பழைய பாடல் உண்டு. அழுவதால் இழந்தது எதுவும் திரும்ப வராது. ஆனால் இழப்பினால் ஏற்படும் துயரத்திற்கான மிகப்பெரிய வடிகால் அழுகையாகத்தான் இருக்கிறது. தமிழில் உள்ள ஒப்பாரிப் பாடல்கள், துயரத்தோடு தமிழர் வாழ்வு சார்ந்த செறிவான மதிப்பீடுகளை இனங்காட்டுகின்றன. இறந்த தாயின் முகத்தைக் காண மகள் ஓடோடி வருகிறாள். அவள் வருவதற்குள் பிணத்தை எடுத்து விடுகிறார்கள். இதையறிந்து மகள் கதறியழும் ஒப்பாரிப்
பாடல்:

தங்க அரிசி கொண்டு
தனியா ரயிலேறி
தங்க மக வரும் வரைக்கும்
சவமிருந்தால் ஆகாதோ
பொன்னு அரிசி கொண்டு
புதுசா ரயிலேறி
பொன்னுமக வரும் வரைக்கும்
பொணமிருந்தால் ஆகாதோ

பிறந்த பெண் வரும் வரை இறந்தவர்களை இடுகாட்டுக்கு எடுத்துப் போகக் கூடாது என்று இன்றைக்கும் வலியுறுத்தப்படுவதைக் காணலாம். அது பிறந்த பெண்ணுக்கு இந்த சமூகம் தரும் மரியாதையின் அடையாளம். பிறந்து வளர்ந்த வீட்டை விட்டு, நாற்றங்காலிலிருந்து பிடுங்கி நட்ட பயிரைப் போல் புருஷன் வீட்டுக்குப் போன பெண்ணுக்கு உயிர்ப்பின் தொடர்ச்சியாக மிச்சமிருப்பது தாயும் தந்தையும். ஆகவே அவர்களது மரணம் ஈடுசெய்ய முடியாத வெற்றிடத்தை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. அதை இட்டு நிரப்ப முடியாத இயலாமையின் வெளிப்பாடாகத்தான் பிறந்த பெண் தனது ஒப்பாரியில் உலகத்து சோகங்களையெல்லாம் அள்ளிக்கொண்டு வந்து கொட்டுகிறாள்.

கண்ணுக்கெதிரே நடக்கும் அநியாயத்தைக் கண்டு நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் கோபப்படுவதும் கொதித்தெழுவதும் தமிழ் வாழ்வின் வீரியமிக்க அடையாளங்களில் ஒன்றாகும்.

பத்துமூட அரிசி வந்தா பாதிதானே போடுறாக
அஞ்சி மூட அரிசியத்தான் ராசாக்கா - மக்களுக்கு
அடையாளமே காட்டலியே அய்யாக்கா.
அதிகாரிங் கமிசன்தானே கமிசந்தானே
நம்ம ஊரு கணக்கப்புள்ளையுங்
கமிசன்தானே ராசாக்கா மக்களுக்கு
கடமையோடு ஒழைப்பாரில்ல அய்யாக்கா.
முயற்சியெடுக்க வேணும் முடிவு பண்ணி பாக்க வேணும்
மக்களெல்லாம் ஒண்ணா சேந்து ராசாக்கா - மந்திரிகிட்ட
மனுகொடுத்து பேச வேணும் அய்யாக்கா

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் பால்-வண்-ணத் தேவருடைய மகள் பாலம்மாளின் அழகைப் பார்த்து மயங்கி அவளைத் தனது கோட்டைக்குத் தூக்கிவரச் சொல்கிறார், பாளையக்காரர். பதறிப்போன பாலம்மாளின் தந்தையும் சகோதரர்களும் பாளையக்காரரால் பாலம்மாள் சூறையாடப்படுவதை அனுமதிக்கக் கூடாது என்று வீட்டுக்குள்ளேயே ஒரு குழி தோண்டி பாலம்மாளை உயிரோடு புதைத்துவிட்டார்கள். அவளை இன்றைக்கும் மக்கள் பாலம்மாள் தெய்வம் என்று வழிபடுகிறார்கள். பெண்களின் ஒழுக்கத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கிற பண்பாட்டின் அடையாளம் இது. மகாபாரதத்தின் சரடாய் புதிதுபுதிதாய் உருவான அல்லி அரசாணி, ஆரவல்லி சூரவல்லி, பவளக்கொடி போன்ற ஏராளமான கிளைக் கதைகள் பெண்களின் ஆளுமையை உயர்த்திப் பிடிக்கின்றன.

அநியாயத்தை எதிர்த்தவர்களை மக்களுக்காகப் போராடி உயிர் நீத்தவர்களை வீர மரணமடைந்தவர்களை, மரபு மீறிய காதலில் ஈடுபட்டதால் கொலையுண்டவர்களை சிறு தெய்வங்களாக மக்கள் வழிபடுகிறார்கள். பெருந்தெய்வங்களைவிட சிறு தெய்வங்களோடுதான் தமிழ் மக்கள் வாழ்வு பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது. சிறு தெய்வங்களை நன்மைசெய் தெய்வங்களென்றும் தீமைசெய் தெய்வங்களென்றும் மக்கள் தரம் பிரித்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

தங்கள் வாழ்வை ஒத்த தன்மைகளோடுதான் தங்கள் தெய்வங்களையும் மக்கள் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அதனால்தான் சிறு தெய்வங்களுக்கு கறி, சாராயம், சுருட்டு போன்றவைகள் படைக்கப்படுகின்றன. இப்படிப்பட்ட பண்பாட்டுக் கூறுகள் மக்களிடம் ஊடாடியிருப்பதால்தான் தெய்வங்களை வணங்குகிற அதே நேரத்தில் நடைமுறை வாழ்வுக்கு உதவாத தெய்வங்களை கிண்டலடிக்கிற பாடல்களையும் காணமுடிகிறது.
உதாரணத்திற்கு ஒரு பாடல்,

நூத்தப் பத்த செலவு செஞ்சி
நூதனமா குதர செஞ்சி
தூக்கி தூக்கி தோளசந்து போனோமே - சாமி
தொரத்தியே சவாரி செய்ய காணோமே
காணி மண்ணு கல்லு மரம்
தன்னால் ஒரு பொம்ம செஞ்சி
கட்டடமும் வீடும் கட்டி வச்சோமே - ஒரு
காலணாவும் வாடகையக் காணோமே
கண்ட கண்ட இடமெல்லாம்
கையெடுத்து கும்புட்டாலும்
கல்லுசாமி புள்ள தருமா - ராத்திரிக்கி
கணவனாக மாறி வருமா

உழைப்புதான் போற்றப்பட வேண்டிய உன்னதமான விஷயம் என்பது நம் உயர்ந்த மதிப்பீடுகளில் ஒன்று. இதை அழகாகச் சொல்லுகிற பாடல் ஒன்றைக் கீழே பாருங்கள்:

மழ வருது மழ வருது
நெல்ல வாருங்க
முக்காப்படி அரிசி போட்டு
முறுக்கச் சுடுங்க
ஏறு ஓட்டுற மாமனுக்கு
எண்ணி வையிங்க
சும்மாருக்குற மாமனுக்கு
சூடு வையிங்க

சடங்குகளின் தொகுப்புதான் மதம் என்பார்கள். ஆனால் மதம் சாராத கணக்கிலடங்கா சடங்குகள் தமிழ் மக்கள் வாழ்வில் இருக்கின்றன. இவற்றில் சில காலமாற்றத்தால் வீரியம் இழந்துள்ளன. புதிய சடங்குகளும் சில உருவாகியுள்ளன. ஆனால் எல்லா சடங்குகளிலும் மரபும் மூடநம்பிக்கையும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.

நன்றி : புத்தகம் பேசுது

Pin It

முதன்முதலில் மனிதன் எப்போது தோன்றினான்? எங்கே தோன்றினான்? ஆசியாவிலா? ஆப்பிரிக்காவிலா? ஐரோப்பாவிலா? இந்தக் கேள்விக்கு இதுவரை விடை தெரியாமல் இருக்கிறது. ஆனால், உலகம் முழுவதும் நடைபெற்று வருகின்ற மனிதர்களின் குருதி குறித்த ஆய்வுகளின் முடிவில், முதன்முதலில் மனிதன் எங்கே தோன்றினான் என்பதை, அறிவியல் அறிஞர்கள் அறுதியிட்டு உறுதியாக விரைவில் அறிவிக்க இருக்கிறார்கள்.

மனிதர்கள், ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ முடியுமா? முடியும் என்று மருத்துவ அறிவியல் மெய்ப்பித்து வருகிறது. 2025 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் பிறக்கின்ற குழந்தைகள் 1000ஆண்டுகள் வரையிலும் வாழக்கூடிய வாய்ப்புகள் பெருகி வருகின்றன என்பதை அண்மையில் வெளியாகி உள்ள பல ஆய்வுக் கட்டுரைகள் தக்க சான்றுகளுடன் விவரிக்கின்றன. மனித உடற்கூறின் அடிப்படை மரபு அணு 15 சதவீதம் கண்டு அறியப்பட்டு உள்ளது. அடிப்படை தெரிந்துவிட்டதால், மேற்கொண்டு ஆராய்ச்சிகள் விரைவாக நடைபெற்றுக்கொண்டு இருக்கின்றன. அடுத்தசில ஆண்டுகளில் வியக்கத்தக்க மாறுதல்கள் ஏற்பட இருக்கின்றன.

- சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆடை அணியாமல் திரிந்த மனிதன் வெயிலிலும், மழையிலும், பனியிலும், குளிரிலும் பாதிக்கப்பட்டான். பெரும்பாலும் 25 ஆண்டுகளே உயிர் வாழ்ந்தான்.

- எப்போது மனிதன் ஆடை அணியத் தொடங்கினானோ, அப்போதிலிருந்து அவனது வாழ்நாள் பத்து ஆண்டுகள் கூடியது.

- ஒரு வீட்டைக் கட்டி அதில் குடியேறியபோது மேலும் பத்து ஆண்டுகள் கூடுதலான வாழ்நாள் பெற்றான்.

- பச்சையாக உணவு உண்ணும் பழக்கத்தில் இருந்து விடுபட்டு, நெருப்பின் மூலம் சமைத்த உணவை உண்ணத் தொடங்கியபோது மேலும் கூடுதல் வாழ்நாள் பெற்றான்.

- நடந்து செல்கிற இடங்களுக்கு வண்டிகளைப் பயன்படுத்துவதால், மூட்டுத் தேய்மானம் தவிர்க்கப்படுகிறது. வீணாக சக்தி விரயம் ஆவதும் தவிர்க்கப்படுவதால், ஐந்து ஆண்டுகள் கூடப்பெற்றான். எனவே, வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்றால் கால்களால் நடக்காதீர்கள். காலையில் நடை பழகுங்கள்.

- காலில் செருப்பு அணியத் தொடங்கியபோது மேலும் ஐந்து ஆண்டுகள் கூடுதல் வாழ்நாள் பெற்றான்.

- கடுமையான உடல் உழைப்பினால் செய்துவந்த பணிகளையெல்லாம் மின்பொறிகளைக் கொண்டு செய்ய வைத்ததால், மேலும் 10 ஆண்டுகள் வாழ்நாள் பெற்றான். எனவே, உடல் உழைப்பைக் குறையுங்கள். உடற்பயிற்சி செய்யுங்கள்.

- தூய்மையைக் கடைப்பிடித்து, குளிர் மற்றும் கோடை காலங்களில் அறை வெப்பநிலையை சமச்சீரான அளவில் வைத்துக்கொள்வதால் மேலும் வாழ்நாள் கூடுகிறது.

கடந்த நூற்றாண்டில் கிடைக்கத் தொடங்கிய மருத்துவ வசதிகள் மனிதனுடைய உடல்நலத்தைப் பாதுகாப்பதிலும், வாழ்நாளைக் கூட்டுவதிலும் எத்தகைய பங்கு வகிக்கின்றன என்பதை நாம் அறிவோம். இவ்வாறான புறக்காரணிகளால், மனிதனுடைய வாழ்நாள் கூடுதலாகி வந்து இருப்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. தற்போது மனிதர்களின் வாழ்நாள் 70 வயதைக் கடந்து உள்ளது. ஜப்பான் நாட்டில் 100 வயதை நெருங்கியவர்கள் 22,000 பேர் இருக்கிறார்கள்.

வருமுன் காப்போம்

நோய்கள் வந்தபின்பு மருத்துவம் பார்த்த காலம் மாறி, நோய்கள் வருவதைத் தடுப்பதற்கான மருத்துவ முறைகள் வந்துவிட்டன. நம்முடைய காலத்திலேயே பெரியம்மை, இளம்பிள்ளைவாதம் போன்ற பல நோய்களுக்குத் தடுப்பு மருந்துகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்பட்டதைக் கண்டோம். அதிலும் பெரியம்மை நோயின் அறிகுறிகள் குறித்துத் தகவல் தருபவர்களுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் பரிசு என்று வீதிகள் தோறும் அறிவிக்கப்பட்டது. தற்போது பிறக்கின்ற குழந்தைகளுக்கு பல்வேறு நோய்கள் வராமல் தடுப்பதற்காகத் தடுப்பு ஊசிகள் போடப்படுகின்றன. மூன்று ஆண்டுகளுக்கு என்னென்ன தடுப்பு ஊசிகள் போட வேண்டும் என்பதை ஒரு பட்டியல் அட்டவணையாக அச்சடித்துக் கையில் கொடுத்துவிடுகிறார்கள்.

இரண்டு மாதக் கருவாக இருக்கின்றபோதே, குழந்தையின் உடல் உறுப்புகளின் வளர்ச்சியில் குறைபாடு ஏதும் ஏற்படுமா? இல்லையா? என்பதைக் கண்டு அறியவும், அவ்வாறு குறைபாடுகள் ஏற்படக்கூடுமானால், இரண்டு மாதக் கருவிலேயே தகுந்த அறுவைச் சிகிச்சை செய்யக்கூடிய அளவுக்கு மருத்துவ அறிவியல் முன்னேறி விட்டது.

கடந்த நூற்றாண்டில், சமச்சீரான சத்துகள் கொண்ட உணவு கிடைக்காததால், போதுமான அளவு உடல் வளர்ச்சி இன்றி, பல்வேறு உடல்நலக்குறைவுகள் ஏற்பட்டன. நோய்க்கிருமிகள் எளிதில் உடலைத் தாக்கி உட்புகுந்தன. ஆனால், இப்போது நம்முடைய உணவுப் பழக்கவழக்கங்களில் ஏராளமான மாறுதல்கள் ஏற்பட்டு உள்ளன அதனால், உடல் வளர்ச்சி கூடிவருகிறது.

எடுத்துக்காட்டாக 1990ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் தமிழகத்தில் எத்தனை ஆயிரம் கோழிக்கறிக் கடைகள் புதிதாகத் திறக்கப்பட்டு உள்ளன என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள். எனது சொந்த ஊரான சங்கரன்கோவிலில், 1990 ஆம் ஆண்டு கோழிக்கறிக் கடை எதுவும் கிடையாது. தற்போது, சுமார் 150க்கும் மேற்பட்ட கடைகள் இருக்கின்றன.

தற்போதைய மருத்துவ வசதிகள் அதிகப்படியானவை, தேவையற்றவை என்று பலர் கருதுகிறார்கள். தெருவில் நாடோடிகளாகத் திரிபவர்களுக்கு நோய் வருகிறதா? என்று எதிர்வினா எழுப்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு என்ன நோய்கள் இருக்கின்றன என்பதைப் பரிசோதனை செய்து பார்த்தால் அல்லவா தெரியும்? மருத்துவர்களிடம் செல்வதற்கு அவர்களிடம் பணம் இல்லை - கல்வி அறிவு இல்லை. நரிக்குறவர்கள், வீதியில் வசிப்பவர்கள் நன்றாக இருப்பதாகக் கருதினால் அது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்வது ஆகும். அவர்களுடைய வாழ்க்கைத் தரத்தையும் உயர்த்தி மேன்மை அடையச் செய்ய வேண்டும்.

என்னதான் ஆயிரத்தைக் கண்டுபிடித்தாலும் குழந்தைப் பிறப்பைத் தடுக்க முடியுமா? அது இறைவன் கொடுக்கும் வரம் அல்லவா? என்றார்கள். இன்று குழந்தை வேண்டுமா? வேண்டாமா? என்பதை நாம்தான் தீர்மானிக்கிறோம். கருவில் இருப்பது ஆணா? பெண்ணா? என்று கண்டுபிடிக்க முடியுமா? என்று பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை நம்மில் பலர் சவால் விட்டுக்கொண்டு இருந்தார்கள். ஸ்கேனர்கள் வந்தபின்பு இன்று அவர்கள் அதைப் பற்றிப் பேசுவதே கிடையாது. கருவில் இருக்கும் இரண்டு மாதக் குழந்தை அழுவதும், சிரிப்பதும் வண்ணப் படங்களாக வெளிவரத் தொடங்கிவிட்டன. இரண்டு மாதக் கருவிலேயே அறுவைச் சிகிச்சைகள் நடைபெறுகின்றன.

எல்லாம் இறைவன் செயல் என்று சொல்லித் தன்னுடைய பொறுப்பைத் தட்டிக்கழித்துவிடுவது, வேறு ஒருவர் கண்டுபிடித்துத் தந்த வசதிகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்வது என்பது தன்னை நம்பாதவர்களின் இயல்பு. எந்தவொரு புதிய கண்டுபிடிப்பையும் அதன் அறிமுக நிலையில் மதவாதிகள் ஆண்டவனுக்கு எதிரானது என்றே முத்திரை குத்தினர். ‘கடவுளின் சினமே இடியாக ஒலிக்கிறது - கடவுளின் சிறுநீர் மழையாகப் பொழிகிறது’ என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டது. விண்வெளி குறித்து மனிதன் மேற்கொண்ட ஆய்வுகளால், அந்தப் பொய், புரட்டு, கற்பனைகள் வலு இழந்தன. தங்களுடைய எதிர்ப்பு முனைமுறிந்து போகிறபோது மதவாதிகள் வேறு ஆயுதங்களைக் கையில் எடுத்துக் கொள்வார்கள். அவர்கள் இப்போது தொலைக்காட்சியில் மடமையைப் பரப்பி வருகிறார்கள்.

நோயைக் கண்டு அறிய ஸ்கேனர்களைப் பயன்படுத்துவது தேவை இல்லாதது, மருத்துவர் அதிகப்படியாகச் செலவை ஏற்படுத்துகிறார் என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். அது தவறான கருத்து.

‘நோய்நாடி - நோய்முதல் நாடிஅது தணிக்கும்
வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்’

என்றார் வள்ளுவர். நோயின் தன்மையைத் தெளிவாகக் காண்பதற்கு ஸ்கேன் பரிசோதனை, குருதி, சிறுநீர் மற்றும் இதர பரிசோதனைகள் கட்டாயத் தேவை ஆகும். அதன்வழியாக நோயின் தன்மையைக் கண்டு அறிந்து, அதற்கு ஏற்ற வகையில்தான் சிறப்பான மருத்துவ உதவிகள் அளிக்க முடியும். ஆண்டுக்கு ஒருமுறை அல்லது குறிப்பிட்ட கால இடைவெளிகளில் அனைவரும் தங்கள் உடலை முழுமையாகப் பரிசோதனை செய்து கொள்வது நல்லது. குருதிக்கொடை அளிப்பது உடலுக்கு நல்லது. அதன் மூலம் - குருதி ஓட்டத்தில் அழுத்தம் குறையும். புதிய குருதி ஊறும். மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை குருதிக்கொடை அளிக்கலாம்.

தரம் பிரிக்கப்பட்ட பால்

உலக நாடுகள் ஒன்றியப் பொதுப் பேரவையின் புத்தாயிரம் ஆண்டுச் சிறப்புக் கூட்டத்தொடரில்(2000), இந்தியாவின் சார்பில் தியாகவேங்கை வைகோ அவர்கள் பங்கு பெற்றபோது அவருடைய செயலாளராக உடன் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. நியூயார்க் நகரின் மன்ஹாட்டன் பகுதியில் நாங்கள் தங்கி இருந்த விடுதி அறையில், காஃபி மட்டும் நாமே தயாரித்துக் கொள்வதற்கு காபி மேக்கர்கள் இருந்தன. எனவே, காலையில் கடைக்குச் சென்று பால் வாங்கி வந்து காஃபி தயாரித்துக்கொள்வேன். ஒவ்வொரு நாளும் வாங்கி வந்த பாலில் வேறுபாடு இருந்தது. தினமும் நாங்கள் தங்கி இருந்த அறைக்கு வந்து எங்களது தேவைகளைக் கவனித்து விருந்தோம்பிக் கொண்டு இருந்த உசிலம்பட்டி ஜெயராஜ் அவர்களிடம், அமெரிக்காவிலேயே பாலில் தண்ணீரை அதிகமாகக் கலந்து விற்கிறார்களே? என்றேன். அவர் விளக்கம் சொன்னார். அப்போதுதான், அமெரிக்காவில் பால் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்றவகையில் தனித்தனியான அளவுகளில் பால் விற்கப்படுகின்ற விவரம் தெரிந்தது. ஒரு பால் திக்காகவும் மற்றொன்றில் தண்ணீரின் அளவு கூடுதலாகவும் இருக்கிறது. சுமார் 15 வகையான பால் அங்கே விற்பனை ஆகிறது. ஒவ்வொருவரும் எந்தச் சத்துகள் அடங்கிய பாலைக் குடிக்க வேண்டும் என்று மருத்துவர்களிடம் பரிந்துரை பெற்றே பால் அருந்துகிறார்கள்.

ஆனால், நம் நாட்டில் கொழுப்புச்சத்து இல்லாதவர்களுக்கும் - கொழுப்புச்சத்து கூடுதலாக உள்ளவர்களுக்கும் அனைவருக்கும் ஒரேவிதமான பால்தான் கிடைக்கிறது. பெரியவர்கள், நடுத்தர வயதினர், குழந்தைகள் என நாம் அனைவரும் ஒரே தரத்திலான பாலை வாங்கி, அவரவர் தேவைக்கு ஏற்றவாறு தண்ணீர் கலந்து குடித்துக்கொண்டு இருக்கிறோம். அதுவே பெரிய தவறு. நம் நாட்டில் பால், குழந்தைகள், நடுத்தர வயதினர், பெரியவர்களுக்கு ஏற்ற வகையில் பலவகையாகத் தரம் பிரிக்கப்பட வேண்டும். தற்போது சென்னையில் நான்கு வகையான தரத்தில் பால் கிடைக்கிறது. அனைவரும், தாங்கள் குடிக்கின்ற பாலில் என்ன சத்துக்கள், எந்த அளவு கலந்து இருக்கின்றன என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நம்முடைய உணவில், ஒரு நாள் கத்தரிக்காய், மறுநாள் உருளை, அடுத்த நாள் கீரை என்று சாப்பிடுகிறோம். ஆனால், அமெரிக்க, ஐரோப்பிய நாடுகளில் ஒவ்வொரு நாளும், பல காய்கறிகள், பழங்களைச் சாப்பிடுகிறார்கள். ஒவ்வொரு காய்கறியிலும் ஒவ்வொரு சத்து இருக்கிறது. எனவே, ஒரு நாளில், குறைந்தது ஒரு முட்டை, கீரை, பால், பழங்கள் கட்டாயம் சாப்பிடுங்கள். காலையில் எழுந்தவுடன் வெறும் வயிற்றில் காபி, டீ குடிப்பதைக் கண்டிப்பாகத் தவிர்த்துவிடுங்கள். நம்முடைய கிராமத்துப் பெரியவர்களைக் கேட்டால், காலையில் பழைய தண்ணீர் சாப்பிடுவது உடலுக்கு நல்லது என்பார்கள். அவர்கள் அறிந்த சத்தான பானம் அதுதான். தற்கால உணவு வகைகளைப் பற்றி அறியாதவர்கள்தான், இப்படி அறிவுரை சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். காலையில், காய்கறி, மக்காச் சோளம் உள்ளிட்ட சூப் வகைகள் சாப்பிட வேண்டும். காலை உணவைக் கட்டாயம் 9.00 மணிக்குள் உட்கொண்டுவிட்டு, அதற்குப் பின்னர் காபி, டீ குடிக்கலாம்.

உணவைத் தீர்மானியுங்கள்

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உடலை அவ்வப்போது பரிசோதனை செய்து கொண்டு தேவையான, சமச்சீரான உணவை உட்கொள்ள வேண்டும். அதற்காக ஊட்டநெறித் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களிடம் (டயட்டீசியன்) உங்களுக்குத் தேவையான உணவுக்கான அட்டவணையைத் தயார் செய்து பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதன்படி உணவு அருந்த வேண்டும். நாம் அன்றாடம் செய்கின்ற ஒவ்வொரு வேலைக்கும் நம் உடலில் எவ்வளவு கலோரி சத்து செலவு ஆகிறது? - அன்றைக்குச் செலவழித்த கலோரி சக்தியைப் பெறுகிற அளவுக்கு எந்த உணவை உண்ண வேண்டும்? என்று திட்டமிட்டுத்தான் மேலைநாட்டவர் உண்கிறார்கள். அதுபோல் உங்கள் உணவுப்பழக்கத்தைத் திட்டமிடுங்கள்.

நான்கு இட்லி சாப்பிட்டேன், ஐந்து தோசை சாப்பிட்டேன் என்று எண்ணிச் சாப்பிடுவதை நிறுத்துங்கள். சாப்பிடுகின்ற உணவில் எத்தனை கலோரி இருக்கிறது என்பதைக் கணக்கிட்டுச் சாப்பிடுங்கள்.

இந்திய நாட்டின் கிராமங்களில் இருக்கின்ற விவசாயிகள், ஒட்டிய வயிறும், உருக்குலைந்த தோற்றத்துடனும்தான் இருக்கிறார்கள். காரணம் என்ன? அவர்கள் செய்கின்ற மிகக் கடுமையான உடல் உழைப்புக்கு ஏற்ற சத்து உள்ள உணவை அவர்கள் சாப்பிடுவது இல்லை. தகுந்த வருமானம் இல்லாததால், மூன்று வேளை வயிறார உணவு கிடைப்பது இல்லை. கிராமத்து விவசாயிகள், 40 வயதிலேயே எண்பது வயதுக்கான தோற்றத்தில் காட்சி அளிப்பார்கள். தற்போது, விவசாய வேலைகளைச் செய்வதற்கான கருவிகள் வந்துவிட்டதால், விவசாயிகள் உடல் உழைப்பைக் குறைக்க வேண்டும்.

இல்லையில்லை, கடுமையாக உடல் உழைப்புச் செய்ய வேண்டும், அப்போதுதான் உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கும். உடல் உழைப்பு செய்யாததால்தான், தற்போது ஏகப்பட்ட வியாதிகள் வருகின்றன என்றெல்லாம் சிலர் சொல்லுகிறார்கள். அவர்கள் யார் என்று பார்த்தால், கண்டிப்பாக கிராமத்தில் இருந்து நகரத்துக்குக் குடிபெயர்ந்து, அங்கேயே வசிப்பவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். அவர்களால், மீண்டும் கிராமங்களுக்குத் திரும்பி வந்து வாழ முடியுமா? இல்லை. அறிவுரை மட்டும்தான் சொல்ல முடியும்.

இயற்கை உணவு என்ற பெயரில் சிலர் சமையலை நிறுத்திவிட்டுக் காய்கறிகளைப் பச்சையாகவே சாப்பிடுவதாகச் செய்திகள் வருகின்றன. பச்சையாகக் காய்கறிகளைத் திண்பவர்கள், பச்சையாக இறைச்சியைச் சாப்பிடுவார்களா? சிலர் தண்ணீர் மட்டுமே குடித்து வாழ்வதாகவும் செய்திகள் வருகின்றன. இது ஒன்றும் சாதனை அல்ல - வேதனை. தற்கொலை முயற்சி என்றுதான் சொல்லவேண்டும். காலத்துக்கு ஏற்பத் தங்களை மாற்றிக்கொள்ள இயலாதவர்கள் - இப்படிப்பட்டவர்கள் காடுகளுக்குள் சென்று உடை எதுவும் அணியாமல், இயற்கையோடு ஒன்றி கற்கால வாழ்க்கை நடத்தலாமே?

ஒரே கால்நடை - ஒரே மனிதன்

எல்லாம் சரி - இப்போது மனித வடிவம் பெற்று இருக்கின்ற உடல் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழத் தகுதியானதாக இருக்கிறதா? இல்லை. இப்போது உள்ள உடல் 150 ஆண்டுகள் வரை மட்டுமே வாழத் தகுதி உள்ளதாக இருக்கிறது. அதற்கு மேல் வாழ வேண்டுமானால் மனித உடலில் பல மாற்றங்கள் செய்யப்பட வேண்டும். அதன்படி, இனி நம்முடைய உடலில் பல பாகங்கள் சிறிய அளவிலான கருவிகளைக் கொண்டு இயக்கப்படும்.

எடுத்துக்காட்டாக, இருதயத் துடிப்பை சீராக இயக்குவதற்கு தற்பொழுது ‘பேஸ் மேக்கர்’ என்ற கருவி பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. தற்போது, நம் உடலில் கண்களை மாற்றலாம்; காதுகளுக்கு ஒலிபெருக்கும் கருவியைப் பயன்படுத்தலாம்; பற்களை மாற்றலாம்; முக சீரமைப்பு சிகிச்சை செய்துகொள்ளலாம்; சிறுநீரகத்தை மாற்றலாம்; மூட்டுகளை மாற்றலாம்; எலும்புகளை மாற்றலாம்; எலும்புக்கு உள்ளே இருக்கின்ற மஜ்ஜையை எடுத்துவிட்டுப் புதிதாக நிரப்புகிறார்கள்; தோலை மாற்றலாம்; அமெரிக்காவில் கணையம், கல்லீரலைக்கூட மாற்றுகிறார்கள். 60 வயதானவுடன், கால் மூட்டுக்களை மாற்றிவிட்டுப் புதிதாகப் பொருத்திக் கொள்ளுங்கள். தற்போது, எல்லோரது காதுகளுக்கு வெளியே இருக்கின்ற செல்போன், கூடிய விரைவில் காதுகளிலேயே நிரந்தரமாகப் பொருத்தப்பட்டுவிடும்.

அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு சட்ட முன்வடிவு தாக்கல் செய்யப்பட்டு உள்ளது. கூடுதலாகப் பால் மற்றும் இறைச்சியைத் தரக்கூடிய ஒரே அளவிலான நல்ல தரமான கால்நடைகளை மட்டுமே படியாக்க முறையில் (குளோனிங்) உருவாக்குவதற்கான அனுமதியைக் கேட்டு அந்தச் சட்ட முன்வடிவு தாக்கல் செய்யப்பட்டு இருக்கிறது. நாடாளுமன்றத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுமானால், 2010ஆம் ஆண்டுக்குள் அந்தச் சட்டம் நடைமுறைப் படுத்தப்படலாம். முதலில் கால்நடை. அதற்கு அடுத்த கட்டமாக, நல்ல உடல் அமைப்புக் கொண்ட ஒரு ஆணும், பெண்ணும் தேர்ந்து எடுக்கப்பட்டு அவர்களைப் போலவே ஒரே வகையான மனிதர்களும் உருவாக்கப்படலாம்.

அப்போது அடையாளம் காண்பது எப்படி? என்று கேட்கலாம். அடையாளம் காண்பதற்கான வகையில் மனித உடலில் கருவிகள் பொருத்தப்படும்.

பல மருத்துவமனைகளின் தீவிர கண்காணிப்புப் பிரிவுகளில் மருத்துவக் கருவிகளின் உதவியுடன்தான் உயிர்கள் பாதுகாக்கப்படுவதை நாம் பார்க்கிறோம். வருங்காலத்தில் அக்கருவிகள் அளவில் சிறிதாக வடிவமைக்கப்பட்டு நம்முடைய உடலிலேயே இடம்பெற்றுவிடும். ஆயுள் முடிந்துபோன செல்கள், திசுக்கள் புதுப்பிக்கப்படும். ஆங்கிலத் திரைப்படங்களில் காண்பிக்கப்படுவதைப் போல வருங்காலத்தில் மனிதர்களுடைய உடலும் ஒரே வடிவில் செயற்கையாக வடிவமைக்கப்படும். ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை ஒவ்வொருவரும் தங்கள் முகத்தைப் படம் எடுத்து ஒரே பக்கத்தில் வரிசையாக ஒட்டி வர வேண்டும். அப்பொழுதுதான் தங்களுடைய உருவம் எப்படி மாறி வருகிறது என்பதை அறிய முடியும்.

நமக்கு என்ன பெருமை?

இக்கட்டுரையைப் படிக்கும் யாரும் மனிதன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழப்போகிறான் என்பதை ஒப்புக்கொள்வார்கள் என்று நம்புகிறேன். இது ஆரூடம் அல்ல,- நடக்கப் போகும் உண்மை என்பதை அறிவியல் முன்னேற்றங்கள் நாளுக்கு நாள் மெய்ப்பித்து வருகின்றன. என்ன ஒன்று, நமக்குத்தான் அந்தக் கொடுப்பினை இல்லை. ஆனால், மின்சாரம், தொலைக்காட்சி, கணினி என தற்போதைய கண்டுபிடிப்பு வசதிகள் இல்லாத காலத்தை நாம் பார்த்தோம், தற்போது அவை இருக்கிற காலத்தையும் நாம் பார்க்கிறோம். அது ஒன்றுதான் நமக்குப் பெருமை. நமக்கு முந்தைய தலைமுறையினர் இவை எதையும் பார்த்தது இல்லை. நமக்குப் பிந்தைய தலைமுறை பிறக்கும்போதே அத்தனை வசதிகளும் இருக்கின்றன.

நம்முடைய தாத்தாவுக்குத் தாத்தாவின் பெயர் நமக்குத் தெரியாது. அந்தக் காலத்தில் ஒளிப்படக் கருவிகள் இல்லாததால், நம்முடைய முன்னோர்களின் உருவங்கள் பதிவு செய்யப்படவில்லை. ஆனால், ஐரோப்பியர்கள் ஓவியங்களாக வரைந்து வைத்து இருக்கிறார்கள். எனவே, எதிர்காலத் தலைமுறையினர் அறிந்துகொள்வதற்காக, நம்முடைய உருவத்தைப் படங்களாக, வீடியோ படக் காட்சிகளாகப் பதிவு செய்து வைத்துவிட்டால், அவற்றை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பாதுகாக்கக்கூடிய வசதிகள் இருக்கின்றன. எனவே, உங்கள் உருவத்தை, நீங்கள் பேசுவதைப் பதிவு செய்து வையுங்கள்.

இன்றைக்கு நம்முடைய அலுவலகங்களில் சிறிய அளவில் இடம்பெற்று உள்ள கணினிகள், கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காலத்தில் ஒரு அறையையே அடைத்துக் கொள்ளக்கூடிய அளவுக்கு மிகப்பெரிய அளவில் இருந்தது.

முதன்முதலாக கணினி வடிவமைக்கப்பட்டபோது அதற்கான மின் இணைப்புகள் எல்.ஐ.சி. கட்டடத்தின் உயரத்துக்கு இருந்தன. சிப்புகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதற்குப் பின்னர் நாளடைவில் அதன் கன பரிமாணங்கள் குறைந்துவிட்டன. தற்போது ஜப்பான், அமெரிக்கா மற்றும் வளர்ந்த நாடுகளில் பெரும்பாலும் தொலைக்காட்சிகள் சுவர்களில்தான் மாட்டி வைக்கப்பட்டு உள்ளன. நம் வீடுகளில் இடத்தை அடைத்துக் கொண்டு இருக்கிற நிலை விரைவில் மாறிவிடும். செல்போன்களில் படம் பார்க்கக்கூடிய வசதி வந்துவிட்டது.

இவையெல்லாம் நடக்காது என்று சொல்வதற்கு இல்லை. எதையும் முடியாது என்று சொல்வது இனி முடியாது.

நலவாழ்வு வாழ.... மிதமான உணவு, நடை பழகுதல், எளிதான உடற்பயிற்சிகள், இசையை ரசித்தல் - கோபப்படாதிருத்தல், நகைச்சுவை உணர்வு, அனைத்துச் சத்துகளும் அடங்கிய உணவு. நீங்கள் 100 ஆண்டுகளும், உங்கள் தலைமுறையினர் 1000 ஆண்டுகளும் வாழலாம்.

Pin It

காலம், சதாசர்வ காலமும், ஓய்வு ஒழிச்சலின்றி இயங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. கலைஞன் இன்று தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி கண்டு பிரமிப்புடன் இருக்கிறான். புகைப்படக் கருவி வந்த புதிதில் ஓவியருக்கான இடம் இனி எப்போதும் இல்லை எனப் பயந்தார்கள்.

நாட்கள் நகர, நகர காலங்கள் செல்லச் செல்ல விஞ்ஞான வளர்ச்சியைச் செரித்துக்கொண்டு அடுத்த கட்டத்திற்கு தன்னை தயார் செய்துகொண்டு, அதுவரை யதார்த்த பாணி ஓவியங்களை வரைந்து வந்த ஓவியர்கள், அதிலிருந்து சற்றே விலகி மேற்கத்திய பாணியைப் பின்பற்றி, உருவங்களை கலைத்துப்போட்டும், உடைத்துப்போட்டும் நவீன பாணி என்று தனக்குத் தோன்றியதையெல்லாம் வரைந்தார்கள். வரைந்து காட்சிப்படுத்தினார்கள் அதுவும் பார்வையாளர்கள் மிரண்டுபோகும் அளவு, அவனது சிந்தனையைக் குழப்பி வந்தார்கள். இன்றளவும் அது தொடர்கிறது.

அது புரியவில்லை. கேன்வாசில் எதை முன்வைத்து செய்திருக்கிறீர்கள் என்றால், இதுகூடத் தெரியவில்லையா? “நீங்கள் ஆர்ட் ஏரியாவில் நிறைய ட்ராவல் பண்ண வேண்டும்’’, அப்பொழுதுதான் உங்களுக்குப் புரியும் என்பார்கள். கலர்ஸ்க்கு என்று லாங்குவேஜ் இருக்கிறது, அது போகப்போகத்தான் தெரியும், அது பற்றி நீங்கள் கவலை கொள்ளத் தேவையில்லை என்பார்கள்.

பார்வையாளர்களாக வந்தவர்கள், நமக்கும் ஓவியத்துறையில் ஞானம் இருப்பதாகக் காட்டிக்கொண்டு, இந்தக் கேன்வாசில் வண்ணங்களை அருமையாக ஆளுமை செய்திருக்கிறீர்கள், இது உங்கள் படைப்பில் ஒரு மாஸ்டர் பீஸ் என்பார்கள். அடுத்த படைப்பைப் பற்றி நகர்ந்துவிடுவார்கள்.

இன்றைய காலத்தில், சமகால சமூகத்தில் நிகழும் போக்குகள் குறித்து ஓவியத் துறையில் மிக மிகக் குறைவாகவே பதிவாகியிருக்கிறது.

கடந்த 2005ஆம் ஆண்டு நெல்லையில், காஞ்சனை திரைப்பட இயக்கமும், பச்சையம் அமைப்பும் இணைந்து ஏற்பாடு செய்திருந்த, தமிழகத்தின் பிரபல ஓவியரும் சிற்பியுமானவரும் இன்றைய சென்னை அரசு கவின் கலைக் கல்லூரியின் முதல்வராக இருக்கின்ற “சந்ரு’’ அவர்களின் “சித்திரமும் கைப்பழக்கம்’’ என்ற தலைப்பில், இருபத்துநான்கு (24) ஓவியங்கள் அடங்கிய கண்காட்சி, இரண்டு நாட்கள் நடைபெற்றது.

நான் மிகுந்த ஆர்வத்தோடு, சங்கரன்கோவிலிலிருந்து சென்று, இரண்டாம் நாளின் இறுதி நேரத்தில் பார்த்திடும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அதன் நிறைவு விழாவில் சந்ரு அவர்கள் பேசினார்கள் அதன்பின் பார்வையாளர்களுக்கும், அவருக்கும் கலந்துரையாடல் நடைபெற்றது. அதில் கலையின் இன்றைய போக்கு பற்றியும், அவற்றின் இடம் எதுவாக இருக்கிறது எனத் தெளிவாகவும், விளக்கமாகவும் கூறினார்.

நவீனம் என்ன என்று கேட்டதற்கு, பளிச்சென பதில் வந்தது அவரிடமிருந்து.

இருத்தலில் மாற்று புதுமை என்று சூழ-லுக்கும் ஏற்ப அர்த்தம் கொள்ளப்படும் ஒரு வார்த்தை நவீனம்.
தற்போதைய காலச்சூழலை, விஞ்ஞான யுகம், கலியுகம் என்று கூறுகிறோம். கவின்கலைத் துறையோடு நவீனம் என்ற சொல்லைப் பொருத்துகிறபோது மனித உரிமை, தனி மனித சுதந்திரம் என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. அதேவேளை நவீன கலை என்பது ஐரோப்பியக் கண்டுபிடிப்பாகக் கருதப்படுகிறது. இனம், மொழி, நாடு, மதம் என்பவற்றைத் தவிர்த்து கவின்கலை என்பது படைப்பு நிலையில் படைப்பாளி பெற்ற சுக அனுபவமும், அறிவு விசாலமும் பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் அடையாளமாக அமைகிறது என்று பொருள் கொள்ளும்போது இது காலம் தொட்டு மனித இனம் முழுமைக்கும் பொதுவானதாக இருக்க, ‘நவீன கலை’ என்ற சொல்லின் அடிநாதம் ஐரோப்பியர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது என்றும் அதை இந்தியா போன்ற நாடுகள் இரவில் வாங்கிக்கொண்டது என்று கருத நேர்வதும் மிக வேடிக்கையான சூழல் என்றார்.

மேலும் இன்றைய காலகட்டத்தில் மிகவும் பிரபலமானவர்களை மட்டும் கொண்டாடும் ஊடக மனோபாவத்தையும் சுட்டிக்காட்டினர்.

கடந்த ஆண்டில் எம்.எப். உசேன் கேன்வாஸ் பெயிண்டிங்கை நூறு கோடிக்கு ஏலத்தில் எடுத்திருக்கும் ஏஜெண்ட் ஒருவரிடம் ஆங்கிலப் பத்திரிகையாளர், இவ்வளவு அதிகமான தொகைக்கு ஏலம் எடுத்திருக்கிறார்களே எனக் கேட்டதற்கு அவர் கூறிய பதில், இன்னும் சில வருஷங்கள் கழித்து இதில் உள்ள ஒவ்வொரு சதுர அடியும் பல லட்சங்கள் பெற்றுத்தரும் எனக் கூறியிருக்கிறார். அப்படியானால் அவரின் கலையைப் பற்றிய மதிப்பீடு என்னவாக இருக்கிறது. இங்கே அதிக விலைக்கு விற்கப்படும் பெயிண்டிங்குகளை செய்பவர்களைத்தான் பெரிய படைப்பாளியென முன்வைக்கப்படுகிறார்கள். ஊடகங்களும் அவர்கள் பின்புதான் செல்கிறது என்று கவலையோடு குறிப்பிட்டார்.

இன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் இடம் எதுவாக இருக்கிறதென்றால் அவன் லௌகீக வாழ்வில் அவனிடம் இருக்கும் நிலம், பங்களா போன்ற அல்லது அரண்மனை கட்டி அதில் சகல நவீன வசதிகளோடு வசித்து அதில் அமைதியான சூழலில் பெரிய பெரிய கித்தான்களில் வண்ணங்களை இட்டு நிரப்பி, இது அரூபவகையில் செய்தது என பம்மாத்து செய்து சர்வதேசச் சந்தைக்குப் போகும் சூட்சுமத்தை லாவகமாகக் காய் நகர்த்தி வருகிறார்கள்.

இன்றைய காலத்தில் விளம்பரப் பணியில் ஈடுபடும் கலைஞனின் நிலை கனவுக்கும், யதார்த்தத்திற்குமான இடைவெளியில் இயங்கி வருகிறது. இப்பொழுது நவீனமாக வந்திருக்கும் எண் இலக்க அச்சு முறை (டிஜிட்டல் பிரிண்ட்) தமிழகத்தில் லட்சக்கணக்கான விளம்பர ஓவியர்களின் வாழ்க்கையைப் புரட்டிப் போட்டுவிட்டது.
இதைப்பற்றி ஊடகங்கள் இதுவரை கவனித்ததாக தெரியவில்லை.

ஆனால் அரசும் இதைப்பற்றி சிறிதும் பொருட்படுத்தவில்லை. நான் மிகுந்த கவலையுடன் நவீன தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சி அனேக விளம்பரக் கலைஞர்களின் வாழ்வை ஸ்தம்பிக்கத் செய்துவிட்டதே என ஓவியர் சந்ரு அவர்களிடம் கேட்டபோது, என்ன பெரிய பாதிப்பு வந்துவிடப் போகிறது. இவ்வளவு நாளும் தூரிகையிலும், வண்ணங்களிலும் செய்ததை மவுஸை வைத்து செய்யப் போகிறோம். வேறு ஒன்றும் ஆகிவிடாது, பயம் கொள்ளத் தேவையில்லை என்றார். நாம் வேலை செய்யும் மெட்டீரியல்தான் மாறியிருக்கிறது. வேறொன்றும் இல்லை. எந்தத் தொழில்நுட்பம் வந்தாலும், படைப்பாளியின் படைப்பாக்க வெளிப்பாட்டைத் தடுக்கமுடியாது என்று ஆணித்தரமாக வெளிப்படுத்தியபோது பெரிதும் நம்பிக்கை வந்தது.

நான் ஓவியர் சந்ருவிடம் சால்வடர் டாலியின் கம்பீரத்தையும், பிரைடோ காலோவின் நம்பிக்கையையும் பார்க்கிறேன். எந்த பாசாங்குமில்லாமல் எளிமையாகப் புரிய வைப்பதில் அவருக்கு நிகர் அவரே.
இன்றைய கலை ஆசிரியர்கள் கத்தரிக்காய் வரைவதற்குகூட ஒரு மாத காலம் வரை மாணவர்களுக்கு பயிற்சியளிக்கிறார்கள். இந்தச் சூழ்நிலை தொடர்ந்தால் இளைய தலைமுறை எப்படி கலைத்துறையில் செழிப்பான வளர்ச்சி அடைய முடியும். கற்றுக்கொடுப்பவர்கள் பணிக்கு வந்தவுடன் கற்பதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள். இதைச் சொல்வதில் எந்த அச்சமும் இல்லை. எங்கள் ஊரில் ட்ராயிங் மாஸ்டராக இருந்த ஒருவர் அருவாமனை வரைவதற்கு ஒரு வார காலம் சொல்லிக் கொடுத்தார் என பதினைந்து வருடத்திற்கு முன் அவரிடம் பயின்ற நண்பர்கள் சொல்வதுண்டு.

அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு மத்தியில் உயர்நிலைப் பள்ளியோ, மேல்நிலைப் பள்ளி இறுதிவரை படிக்காதவர்களை விளம்பரத் துறையில் இயங்கிவரும் ஓவியர்களை அழைத்து காட்சித் தொடர்பியல் துறையின் உதவியுடன் கணிப்பொறிப் பயிற்சி கொடுத்து ஒரு முன்மாதிரியாகச் செயல்பட்டு வருகிறார் சந்ரு அவர்கள். சென்னை அருகே சோழமண்டலம் ஓவியக் கிராமத்தை கே.சி. பணிக்கர் அவர்கள் நிறுவினார்.

அதில் கலைஞர்கள் தங்கள் படைப்பாற்றலை வளர்த்துக்கொள்ளவும், காட்சிப்படுத்தவும் ஒரு இடம் வேண்டுமென்றுதான் அதை உருவாக்கினார். ஆனால் இன்று அங்கே வளரும் இளம் தலைமுறைக் கலைஞர்கள் யாரும் அங்கு போய் இணைய முடிவதில்லை. எதற்காக ஆரம்பிக்கப்பட்டதோ அதற்கு எதிராக இருக்கிறது.
தன்னலம் ஒன்றுதான் குறிக்கோள் என கலைஞர்கள் தயாராகும்போது வளரும் தலைமுறைகள் எப்படி கலையில் தழைத்தோங்க முடியும்?

கடந்த மாதத்தில் ஸ்ரீரங்கத்தில் பகுத்தறிவைப் பரப்பி வந்த தந்தை பெரியாரின் சிலையைத் தாக்கினார்கள். தங்களை மிதவாதிகள் என்றும் அகிம்சைவாதிகள் எனவும் பறைசாற்றிவரும் இவர்கள் இப்படி தீவிரவாதிகள் போல் செயல்பட்டதைக் கண்டித்து ஒரு தட்டி போர்டு வைத்தோம். அதை ஒரு மணி நேரத்தில் ஆன்மீகக் காவலர்களாகச் செயல்பட்டு வரும் காவல்துறை, போர்டை காவல்நிலையத்திற்கு எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்கள்.
போர்டை எழுதிய என் மேல் கேஸ் போடுவோம் எனவும், தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்படி உள்ளே வைத்துவிடுவோம் என்றும் மிரட்டுகிறார்கள்.

பெரியாரின் கொள்கைகளை முன்வைத்து ஆட்சி அதிகாரத்தைப் பிடித்தவர்கள், இன்று மஞ்சள் சால்வைக்குள் போய்விட்டதால் போர்டு எழுதியவனைக் காவல் துறை அலைக்கழித்துக் கொண்டு இருக்கிறது. கருத்தை முன்வைக்கும் கலைஞனின் நிலை இதுதான். தொடரட்டும் தந்தை பெரியார் வழியில் வந்தவர்களின் கொள்கைப்பற்று. இது கேலி அல்ல வேதனை.

Pin It

சவலை, சவலைப்பிள்ளை அல்லது சவலை பாய்தல் என்னும் சொற்றொடர்கள் நாட்டுப்புற வாழ்வியலில் வழங்கப்படுபவை ஆகும். ஒரு குழந்தை தனது தாயிடத்திலிருந்து பால் குடிக்கும் வழக்கத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கு அல்லது அதீதப் பாசப்பிணைப்பிலிருந்து விடுபடுவதற்கு முன்பாக, அத்தாய் அடுத்த குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கத் தயார் நிலையை எய்துகிறபோது, அம்மூத்த குழந்தையின் செயல்பாடுகள் உடல் வளர்ச்சி முதலியவற்றில் ஒருவித மந்தத்தன்மை தோன்றும். இதனால் அக்குழந்தை அதன் உணவு, விளையாட்டு முதலான இயற்கையான செயல்பாடுகளை மறுத்து உம்மென்று முகத்தை வைத்துக்கொண்டு உடல் வளர்ச்சியிலும் ஒரு தேக்கத்தைக் காட்டுகிறது. மூத்த குழந்தையின் இத்தன்மையைச் சவலை பாய்தல் என்றும் அக்குழந்தையைச் சவலை அல்லது சவலைப் பிள்ளை என்றும் அழைக்கின்றனர்.

இது பற்றிய ஒரு நாட்டுப்புறக் கதையை கி. ராஜநாராயணன் தந்திருக்கின்றார். “மகன் பதினாலு வயது இளவட்டம். நல்லா கலப்பை பிடித்து உழுதுகொண்டிருந்தான். அவனுடைய தாய் உண்டாகி இருந்தாள். கலப்பை பிடித்து உழும்போது அவனுக்குக் கொஞ்ச நாளாய் என்றுமில்லாத ஒரு ஆயாசமும் சோர்வும் கண்டிருப்பது அவனுக்கே ஆச்சரியமாக இருக்கும். ஒரு நாள் சோர்வு தாளாமல் காட்டில் கலப்பையை நிறுத்திவிட்டு மரத்து நிழலடியில் வந்து அப்படியே அயர்ந்து படுத்துக் கிடந்தான். தாய் அவனுக்குக் கஞ்சி கொண்டு வந்தபோது கலப்பை நிறுத்திக் கிடப்பதையும் மகன் சோர்ந்து மரநிழலில் படுத்துக் கிடப்பதையும் பார்த்து ஆச்சரியப்படவில்லை. பெண்களுக்கு இதைப் பற்றித் தெரியும். மகன் எவ்வளவு சத்தான ஆகாரம் சாப்பிட்டாலும் ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டாலும் அந்தச் சோர்விலிருந்தும் ஆயாசத்திலிருந்தும் மீள முடியவில்லை. “அம்மா எனக்கு என்ன வந்தது, ஏன் இப்படி இருக்கிறது? என்று கேட்டுக்கொண்டேயிருப்பான். பத்து மாதம் கழித்த அந்தத் தாய்க்கு ஒரு குழந்தை பிறந்த அடுத்த நாளே அந்த மகனுடைய சோர்வு, ஆயாசம் எல்லாம் போய் பழைய திடம் வந்துவிட்டதாம்’’ (கி. ராஜநாராயணன் 1982 _ 120)

கி. ராஜநாராயணன் குறிப்பிடும் இக்கதையில் ஒரு தாய் இன்னொரு குழந்தையைப் பெறவிருப்பது அவளது மூத்த மகனை எவ்விதம் மனத்தளவில் பாதித்துள்ளது என்பதனைச் சுட்டுகிறது. அதனால்தான் அம்மூத்த இளைஞன் சோர்வு அடைந்துள்ளான். இவ்வகையான ஒரு தாயின் மூத்த பிள்ளை தனக்கு அடுத்துப் பிறந்திருக்கும்/பிறக்கவிருக்கும் இளைய பங்காளியின் வரவு தன்னை எவ்வாறு பாதித்துள்ளது என்பதனை வெளிப்படுத்தும் செயல்பாடுகள் மூத்த பங்காளிகளால் உணர்த்தப்படும். இவ்வுணர்வுகளுக்கான வடிகாலாக அவர்களது வழக்காறுகள் அமைகின்றன. இவ்வுணர்வு வெளிப்படுத்தல் பகிரங்கமானதாகஇருப்பதில்லை. மாறாக அது பூடகமாகவும் மறைமுகமாகவும் எளிதில் புரிந்து கொள்ளவியலாத குறியீடாகவும் உணர்த்தப்படுகின்றது.

ஏனென்றால் வெளிப்படையான வெறுப்பு, எதிர்ப்பு, பெற்றோரால், சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் சாத்தியம் இல்லை எனக் குழந்தைகள் புரிந்து கொண்டுள்ளனர். மேலும் அது எதிர்ப்பையும் தண்டனையும் பெற்றுத் தரக்கூடியது என்றும் புரிந்து கொண்டுள்ளனர். எனவே இளைய பங்காளி மீதான வெறுப்பு, எதிர்ப்பு உணர்வு, பிறர் காணாவண்ணம் துன்புறுத்துதல், சில வேளைகளில் ஆபத்தான துன்புறுத்தலையும் தருதல் என்று அமையும். இந்நடத்தைகள் அன்றாடம் நமது வாழ்வில் சந்திப்பவையாக இருப்பது தெளிவு.

பங்காளி மீதான வெறுப்பு, எதிர்ப்பு உணர்வுகள் மெல்லிய இழைகளாக சிறுவர்களது வழக்காறுகளில் மாற்றீடு பெறுகின்றன. சிறுவர் கதைகள், பாடல்கள், விளையாட்டுக்கள், விடுகதைகள் போன்ற வழக்காறுகளை உற்று நோக்குகையிலும், அவற்றை ஆழ்விசாரணைக்கு உட்படுத்துகையிலும் இது புலப்படும். இவ்வாறு சிறுவர்கள் தமது இளைய பங்காளியை எதிர்கொள்வதில் எழும் எதிர்ப்பு, வெறுப்பு உணர்வு என்பதனையே இங்கு பங்காளிக் காய்ச்சல் என்னும் உளவியல் சிக்கலாகக் குறிப்பிடலாம்.

இனிக் குழந்தைகள் நாட்டுப்புறப் பாடல் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு பங்காளிக் காய்ச்சல் என்னும் உளவியல் மனநிலை எவ்வாறு அதன் உள்ளீடாக, பூடகமாக இருக்கின்றது என விளக்கலாம். எ.மு. ராஜன் (1989) தொகுத்த சிறுவர் பாடல்களில் இருந்து ஒரு பாடலை இந்த வாசிப்புக்கு உட்படுத்தலாம்.

“மாவாளியாம் மாவாளி
மாவாளிக்காரன் பெண்டாட்டி
மரக்கால் புள்ளை பெத்தாளாம்
எடுக்க வந்த சீமாட்டி
இடுப்பொடிந்து செத்தாளாம்
பாக்க வந்த சீமாட்டி
பல்லொடைந்து போனாளாம்
கேக்க வந்த சீமாட்டி
கீழே விழுந்து போனாளாம்
சும்மா வந்த சீமாட்டி
சுருண்டு விழுந்து செத்தாளாம்’’
(எ.மு. ராஜன் 1989, ப. 54)

இப்பாடலை மேலோட்டமாக வாசிக்கும்போது, ஒரு தாய் (மாவாளிக்காரன் பெண்டாட்டி) ஒரு குழந்தை பெற்றெடுக்கிறாள். அது ஓர் உண்மையான குழந்தை அன்று. ஒரு மரக்கால் (மரக்கால் என்பது (1) மரம் + கால் (2) தானியங்களை அளக்கப் பயன்படும் மரத்தாலான அளவியற் கருவி என்று பொருள்படும்) மட்டுமே. அது ஓர் உயிரற்ற சடப்பொருளேயாகும். இத்தகைய குழந்தைகளை எடுக்க, பார்க்க, கேட்க, சும்மா (பார்க்க) வந்த பெண்கள் அனைவரும் முறையே இடுப்பு ஒடிதல், பல் உடைதல், கீழே விழுதல், சுருண்டு விழுதல் போன்ற உடல் துன்பங்களைப் படுகின்றனர். இறந்தும் போகின்றனர் என்ற பொருளைப் பெற முடியும். ஆனாலும் இப்பாடலின் பொருண்மை இவ்வளவுதான் அல்லது இதனை மீறிய பொருண்மையுடன் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று கூறி ஒதுக்கிவிடலாமா? என்ற கேள்வி எழுகிறது.

நாட்டுப்புறவியலில் ஒவ்வொரு வழக்காறும் ஏதோ ஒரு பொருண்மையை அது வழங்கப்பெறும் சூழலில் தனக்குள் சுமந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். அது அதனை வழங்கி வருவோரிடத்தில் ஏதோ பொருண்மையைத் தந்துகொண்டிருக்க வேண்டும். அன்றின் அக்கூறினை அவர்கள் வீணாகச் சுமந்துகொண்டிருப்பதில் எவ்விதப் பொருளும் இருக்க முடியாது. இவ்வாறான சூழலில், ஒரு வழக்காற்றினைப் புழங்கும் சமூகக் குழுவினிடத்தில் (textual community) அவர்கள் அதற்குத் தரும் விளக்கங்களைக் கேட்டறிதல் அவ்வழக்காற்றின் பொருண்மையைக் கண்டறிய உதவும். இங்கு அச்சமூகம் ஒரு குழந்தைகளின் குழுவாக அமைந்துவிடுகிறபோது, அவர்கள் கொண்டிருக்கும் வழக்காறுகளின் பொருண்மையை அவர்களிடமிருந்தே தருவித்துக்கொள்வது என்பது அவ்வளவு எளிதான செயல் அல்ல.

ஆலன் டண்டிஸ் (1980 - ப. 33-61) மேற்குறிப்பிட்ட குழந்தைகள் பாடலைப் போன்றதொரு அமெரிக்கக் குழந்தைகள் கயிறு தாண்டி விளையாடும்போது (skipping rope rhyme) பாடும் பாடலை எடுத்துக்கொண்டு அதனை உளப்பகுப்பாய்வுக் குறியியல் (psychoanalytic semiotics) ஆய்வுக்குட்படுத்தி விளக்கம் தருகிறார். அவர் குறிப்பிடும் பாடலும் இத்தமிழ்ப் பாடலும் ஒரே மாதிரியாக அமைந்துள்ளன. அவர் அப்பாடல் பங்காளிக் காய்ச்சல் (sibling rivalry) என்னும் குழந்தைகளின் உளவியல் சிக்கலை வெளிப்படுத்துகிறது என்கிறார். இவ்வாறான பார்வையில் இத்தமிழ்ப் பாடலை ஆழ்நிலை வாசிப்புக்குட்படுத்தும்போது பின்வருமாறு பொருண்மைப்படுத்தலாம். குழந்தைகள், மாவாளிக்காரன் பெண்டாட்டி (யாரோ ஒருவன் மனைவி, இவள் தமது தாயைப் பதிலீடு செய்கிறாள்) பெற்ற குழந்தை ஒரு குழந்தையே அன்று. அது உயிரற்ற சடப்பொருள் என்று சொல்வதன் மூலம். தனது தாய்க்குத் தன்னையடுத்துப் பிறந்துள்ள குழந்தையை (தங்கை/தம்பி) ஓர் உயிரற்ற சடமாக முன்வைக்கிறார்கள்.

இதனை ஒரு குழந்தையாக அங்கீகரிக்கும் அனைத்துப் பெண்டிரும் (அவர்களும் தனது தாயைப் பதிலீடு செய்கின்றனர்) இவ்வுயிரற்ற சடத்தினை ஒரு குழந்தையாக அங்கீகரிப்பதன் மூலம் தனது இருப்பினையும் தனது தாய்க்கும் தனக்கும் உள்ள உளவு வெளியை (வெளி என்பது தனது இருப்பை மறுத்துத் தனது தாயிடத்தே தனக்கு இருக்கிற முழு சுதந்திரத்தைப் பறித்தல். தாய் தனது முழு உடைமை என்பதை மறுத்து அவனை இன்னொரு குழந்தைக்கும் உடைமை எனப் பங்கிட்டுக் கொடுத்தலையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றனர், எனவே இவர்களும் ஏதோ ஓர் உடல் உபாதையால் அவதிப்படுகின்றனர். இறந்து விடுகின்றனர். அக்குழந்தையின் தாயும் (தனது தாய்) பதிலித் தாயார் அனைவரும் செத்துவிட வேண்டும் என்ற உளவியல் அவாவை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

முதன்மையாக தனது தாய்க்கும், தனக்கும் உள்ள வெளியை அந்நியப்படுத்தும். தனது உடைமையின் (தாய்) மீதுள்ள முழு உரிமையையும் பங்கு போடவும் வந்துள்ள புதிய குழந்தையை உயிரற்ற ஒரு சடம் என்று மொழிவதன்மூலம் தனது தாய் மீது தனக்குள்ள உடைமை உரிமையையும் வெளியையும் தனது மனவெளியில் இறுக்கமாகத் தக்கவைத்துக் கொள்கிறது. மேலும் அக்குழந்தையின் மீது ஓர் அகப்போர் தொடுக்கிறது. அதாவது அக்குழந்தையைத் தனது அகஉலகில் இருந்து அப்புறப்படுத்திவிடுகிறது. இவ்வாறு ஒரு குழந்தை தனக்கடுத்துப் பிறந்துள்ள குழந்தையின் மீது தொடுக்கும் போரையே பங்காளிக் காய்ச்சல் எனலாம்.

அமெரிக்கப் பாடல் குழந்தையை ஆணுமில்லாத, பெண்ணுமில்லாத ஒன்றாகவும் மலமாகவும் குறிப்பிடுகிறது. இம்மலத்தைத் தாளில் சுற்றிக் கழிப்பறைக் குழாய் வழியே எறிந்து அழித்துவிட வேண்டும் என்றும் கூறுகிறது. இப்பாடலில் குழந்தைகள், தமது இளைய பங்காளியின் இருப்பை மறுப்பதே முதன்மை இடம் பெறுகின்றது. தாயைப் பழிப்பதோ சாபமிடுவதோ நிகழவில்லை. ஆனால் தமிழ்ப்பாடலில் குழந்தையின் மனித இருப்பு மறுக்கப்பட்டாலும், முதன்மையாக இத்தகைய குழந்தையை அங்கீகரித்திடும் தாய், பதிலித் தாயார் அனைவரையும் அழித்திட வேண்டும் என்ற வேட்கையே மிகுந்துள்ளது. இங்ஙனம் தாய்மார்களை அழிப்பதன்மூலம் மேலும் புதிய பங்காளிகளின் வருகையையும் தடுத்திட முடியும் என்பதால்தான் தாய் அழிப்பு/தாய் மறுத்தல் என்பது நிகழ்கிறது. மொத்தத்தில் இப்பாடல் குழந்தைகளின் பங்காளிக் காய்ச்சல் எனும் உளவியல் உந்துதலையே வெளிப்படுத்துவதாக அமைகின்றது.

இவ்வாறான வாசிப்புக்குட்படுத்தும்போது, குழந்தைகளிடம் இத்தகைய அழித்தல் வேட்கை ஏன் வெளிப்படையாக இல்லாது மறைமுகமாக இருக்கிறது என்ற வினாவும் எழாமல் இல்லை. உளப்பகுப்பாய்வியலர் இப்பண்பினைப் புறச்சாட்டுதல் என்னும் கருத்தாக்கத்தால் விளக்குகின்றனர். நேரடியாகச் சமூகத்தில் அங்கீகாரம் பெறமுடியாத, வெளிப்படுத்த முடியாத அல்லது தடைசெய்யப்பட்ட உள்ளுணர்வுகளை வேறொன்றின் மீது மறைமுகமாக ஏற்றிக் கூறுதலே புறச்சாட்டுதல் எனப்படும். இப்பாடலிலும் பங்காளிக் காய்ச்சல் என்னும் குழந்தைகளின் உளவியல் பண்பு மறைமுகமாகவும் குறியீட்டு ரீதியாகவும் வேறொன்றின் மீது ஏற்றிக் கூறப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.

இந்தப் பாடலின் முதல் இரு வரிகளில் குறிப்பிடப்படும் ‘மாவாளி’ ‘மாவாளிக்காரன்’ என்பது பற்றித் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. என்றாலும் இது மகாபலிச் சக்கரவர்த்தியைக் குறிக்கும் ஒன்றாகக் கொள்ள வாய்ப்பு உண்டு. இப்பாடல் ஆர்க்காடு, தஞ்சைப் பகுதிகளின் நாட்டுப்புற வழக்காறுகளில் இடம்பெறுகிறது. இப்பாடல்கள் மாவாளிப் பாடல்கள் எனப்படுகின்றன. இப்பாடல் சிறுவர்களின் ‘கார்த்திகைப் பொறி’ என்ற விளையாட்டுடன் பாடப்படுகிறது. கார்த்திகை மாதங்களில் பனைப் பொருளான, பனம் பூக்களை ஒரு குழிக்குள் வைத்து நெருப்பு மூட்டி அதிலிருந்து நெருப்புக் கங்கு பெறப்படுகிறது. இந்நெருப்புக் கங்கைத் துணியில் பொதிந்து வைத்து அதனை இரவு நேரங்களில் சிறுவர்கள் சுற்றி விளையாடுவர். இவ்வாறு சுழற்றி வீசும்போது இதிலிருந்து தீப்பொறிகள் பறந்து தெறிக்கின்றன. இச்சமயம் இப்பாடல் பாடப்படுகிறது. கார்த்திகை மாதத்தில் வீடுகளின் முற்றங்களில் ஒளியேற்றி வைத்தல் (கார்த்திகை தீபம்) என்னும் வழக்கம் பெரும்பாலும் நடைமுறையில் உள்ளது.

இந்நடைமுறை முற்காலத்திய மகாபலிச் சக்கரவர்த்தியை மீள்நினைவு கூறுவதாகவும் அவரது மறுவருகையை எதிர்நோக்கி அமைவதாகவும் கொள்ள வாய்ப்பு உண்டு. மகாபலிச் சக்கரவர்த்தி மிகச்சிறந்த திராவிட நாட்டு அரசன் என்பதும் அவர் வஞ்சிக்கப்பட்டு அழிக்கப்பட்டாலும் மீண்டும் வருவார். நல்ல ஆட்சி தருவார் என்ற எதிர்பார்ப்பின் அடிப்படையில் மக்கள் நிகழ்த்தும் சடங்கு இது எனக் கொள்ளலாம். கேரளப் பகுதியின் ஓணம் பண்டிகையைக்கூட இதன் வழியில் எண்ணிப் பார்க்கலாம். எனவே, ‘மாவாளி’, ‘மாவாளிக்காரன்’ என்பதை மகாபலிச் சக்கரவர்த்தி என்பதாகக் கருத இடமுண்டு. (இக்கருதுகோள் பேரா. ஆறு. இராமநாதன், முனைவர் மு. சுதர்சன் ஆகியோருடன் நடந்த நேரடிக் கலந்துரையாடலில் இருந்து பெறப்பட்டது) இவ்வாறான ஒரு பன்முக வாசிப்புக்குக் குழந்தைகள் வழக்காறுகளை உட்படுத்தும்போது அவர்களின் உளவியல் உள்ளிட்ட பல்வேறு பண்புகளின் உள்ளளிகளை வெளிக்கொணர முடியும்.

Pin It

எனது தாயார் இறந்தபோது நான் ஒன்பது நாள் குழந்தை. அன்றிலிருந்து தந்தையும், தாயுமாய் இருந்து வளர்த்து படிக்க வைத்தது தாத்தா பெரிய ஈஸ்வரன் - பாட்டி பார்வதியம்மாள். தனது நாயனக்கலை மூலம் இரண்டு ஆசிரியர்களைப் படிக்க வைத்தார். அதன் மூலம் இரண்டு மருமகள்களை ஆசிரியராக வரவழைத்தார். எண்பத்திமூன்று வயதைத் தாண்டிய அவர் தனது நையாண்டி மேளக் கச்சேரிகளில் நடந்த சுவையான சம்பவங்களை நகைச்சுவையோடு கூறுவார். சில நேரங்களில் பல கதைகள் கூறுவார். அவை சிரிக்கக்கூடிய அளவில் சுவையாக இருக்கும். இதோ அவர் கூறிய கோடாங்கி கதை.

ஒரு ஊர்ல பெரிய குடும்பம் நாலு அண்ணன்மார். ஒண்ணே ஒண்ணு கண்ணே கண்ணு என்று ஒரு பெண். செல்லமா வளர்ந்து வருகிறார். தாங்குவார் கோடி, தடுப்பார் கோடி என்று வளர்கிறாள். இந்த குடும்பம் புதியதாக எஸ்டேட் பகுதியில் இருந்து வந்தவர்கள். அதனால் ஊர் நெளிவு, சுழிவுகள், நல்லது கெட்டதுகளில் சில முறைமைகள் தெரியாது. வெள்ளந்தியான குடும்பம், எஸ்டேட்டில் இருந்து வந்த புதிதில் ஆடம்பரமான உடை, உணவு என்று சிறப்பாக இருந்தது. இதற்கிடையில் வடிவழகி பெரியவளாகி குச்சிலுக்குள் அமர்ந்துவிட்டாள்.

உறவுமுறைக்காரர்கள் உளுந்தங்கழி, பணியாரம், வடை, இட்லி, பலகாரம் என்று அவுக அவுக சக்திக்கு ஏற்ப கொண்டுவந்தார்கள். இருப்புச் சாப்பாடு இல்லையா ஆளு நல்ல அழகு சிலையா மினுமினுத்தாள். அப்புறம் சடங்கு முடிந்து வெளிப்பழக்கத்துக்கு வந்து மனத்தேறி கண்மாய்க்கு வேலைக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள்.
கிராமத்தில் வசதி என்று வந்தாலும் சொந்த வேலை முடிந்தால் அயல் வேலைக்கும் செல்வது உண்டு. போன மகளுக்கு என்ன ஆச்சோ தெரியலை மூச்சுப் பேச்சு இல்லாம விழுந்துகிடந்தா. கூட இருந்த பொம்பளைக அடித்துக்கொண்டு அழுதார்கள்.

தண்ணீர் கொண்டு தெளித்தவுடன் கண்விழித்தாள் வடிவழகி. மெதுவா மாட்டு வண்டியிலேற்றி வீடு வந்து சேர்ந்தார்கள். அன்னையிலிருந்து அவள் ஒரு மாதிரியாக இருந்தாள். சரியா சாப்பிடுவது இல்லை. உறக்கம் இல்லை. எதையோ பறிகொடுத்த மாதிரி வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் வடிவழகி.

‘‘சே நம்ம பிள்ளை செல்லமா வளர்ந்தது. இப்படி போயிட்டாளே” என்று பெற்றோரும், அண்ணன்மாரும் துடித்தார்கள். கோயிலுக்குப் போனார்கள், திருநீறு போட்டார்கள். ஒன்றும் கேட்கவில்லை. அந்த நேரம் பார்த்து அங்கமுத்து பாட்டி வந்தார்கள். ‘‘ஏ பொசலுகட்ட கழுதைகளா போய் நம்ம கோடாங்கி கோவிந்தசாமியைக் கூட்டிட்டு வந்து குறிபாருங்க. முனி கினி பிடிச்சிருக்கும்” என்று சொன்னார்.

ஆமா அதையும் பார்த்துவிடுவோம் என்று கோடாங்கியைக் கூட்டி வந்தார்கள். கோடாங்கி ஆளு வாட்டசாட்டமான ஆளு, திருக்கு மீசை, பகட்டுப் பார்வை. ஆளுக்கேத்த கதை அதுக்கு தொடுப்பா கணக்கப்பிள்ளை. நாள் குறிக்கப்பட்டது. முட்டைக்கோழி, முருங்கைக்காய், ஐந்து முட்டை, பிராந்தி, கள்ளு, சுருட்டு என்று பெரிய படையல் மாடனுக்கு. அவனை வழிபட்டால்தான் கோடாங்கி பேசும். எல்லாம் தயாராகி சன்னை ஆரம்பித்தது.

பாடல் என்ன தாளமென்ன, அலைப்பு என்ன அடேயப்பா கோடாங்கி வர்ணனைக்கே கொஞ்ச நேரம் ஆடிட்டுப் போவோம் என்று குமரிப் பிள்ளைகள் ஏங்கிப்போவார்கள். வடிவழகி அம்மா கோடாங்கி சத்ததுக்கு தலை அசைத்தாள். பிறகு ஆட்டம் சூடு பிடித்தது. வாய் திறந்து பாட நாலு நாள் ஆகும். கோடாங்கி பாட்டுப்பாடி பேசி அப்படி இப்படி என்று வடிவழகியிடம் மயங்கிப் பேசினான்.

கோடாங்கி பார்க்க வந்தவுக குட்டி குருமானம் என்று பதினொரு மணி வரை வாயில ஈ போறது தெரியாம பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அப்புறம் செவனேன்னு தூங்கிடுவாக. படிப்படியாக விளையாட்டை ஆரம்பித்துவிட்டார் கோடாங்கி. அவன் வலையில் பேயாடி வடிவழகி சொக்கிப் போனாள். காதல் சிக்சாட்டம் போட்டார்கள்.

பேய் போய் இவர்கள் காதலர்களாக ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் ஊரார் முன் பேயாட்டம் மட்டும் தெளிவாக நடந்தது. பேய் எத்தனை நாள் ஆடினாலும் ஊரை விட்டுப் போகும் நாள் சொல்ல வேண்டும். அதன்படி போய் சேரும் நாளைக் கூறியது. அதுமட்டுமல்ல. சேலை, துணிமணி, பவுடர், பொட்டு, பாத்திரம் என்று இல்லாத புது சாமான்களைக் கேட்டது.

நம் தங்கையை விட்டு இந்த முனி போனாப் போதும் என்று அண்ணன்கள் எல்லாம் வாங்கிக் குறிப்பிட்ட நாளில் எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு வேட்டி வரிந்து கட்டி பூச்சூடி ஆண் வேடம் போட்டு தலையில் கல் தூக்கி முனி புறப்பட்டது. இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு. கூடவே நான்கு அண்ணன்மாரும் கூடவே சென்றார்கள்.

எல்லை கழிந்து மயானக் கரை அருகில் நான்கு அண்ணன்மார்களையும் ஏழு கோடு கிழித்து அதற்குள் நிற்க வைத்து நெற்றி நிறைய திருநீறு பூசி நாலு நாட்டு வாழைப்பழத்தை தோலை உரித்து நாலு பேர் வாயிலேயும் வைத்தார் கோடாங்கி. நானும் உன் தங்கையும் முனியை விரட்டிவிட்டு திரும்பி வரும்வரை வாயில் இருக்கும் வாழைப்பழத்தையும் எடுக்கக் கூடாது. கோட்டையும் தாண்டக் கூடாது என்று சொல்லி வா மகளே வா என்று முன்னே விட்டு கூட்டிக்கொண்டு சென்றார். போனவர்கள் வரவேயில்லை. நாலு பேரும் மெயின் ரோடு பாலத்துக்கு அடியில் நிற்கிறார்கள்.

பாதையில் செல்பவர்கள் பார்த்தால் நன்றாகத் தெரியும். காலை ஐந்து மணியாச்சு. அப்பவும் இந்த பைத்தியார அண்ணன்களுக்குப் புரியவில்லை. தங்கச்சி திரும்பி வரட்டும் என்று பயபக்தியா வாயில் இருந்த பழத்தை எடுக்காமல் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். ஊரிலிருந்து ஆட்கள் காடு கரைக்குப் புறப்பட்டு வந்துகொண்டிருந்தார்கள். இவர்கள் நின்ன கோலத்தைப் பார்த்ததும் கெக்கெக்க என்று சிரித்தார்கள். என்னப்பா விசயம்? என்று ஒரு விவசாயி விபரம் கேட்கவும் நாலு பேரும் ஒன்றுபோல் கையசைத்தார்கள் ‘‘எதுவும் பேசாதீர்கள்” என்று. அவர் கூட வந்தவர்களிடம் ஏம்பா இவங்க வாயில் உள்ள வாழைப்பழத்தைப் பிடுங்குங்கப்பா என்றதும் வெடுக்கென்று பழத்தைப் பிடுங்கிவிட்டனர். அதன்பின் விபரம் கேட்டார்கள். நடந்த விபரத்தை வரிவிடாமல் கூறினார்கள் அந்த பைத்தியக்கார அண்ணன்கள்.

‘‘போடா பொசலுகட்ட பயலுகளா. கோடாங்கி உன் தங்கச்சியும் கவுத்துட்டு கூட்டிட்டு போய்ட்டான், உங்க வாயிலையும் பழத்தை வச்சுட்டுப் போய்ட்டான். போங்க போங்க வீட்டுல போய் மற்ற வேலையைப் பாருங்க” என்றதும், நம்மை ஏமாத்திட்டாளே உடன்பிறப்பு என்று அழுது புரண்டார்கள். வீடு வந்து சேருமுன்னே எப்படி தெரிஞ்சுச்சோ மக்க விழுந்து விழுந்து கேலி பேசி சிரிச்சாக. சொல்லணுமா ஊர் பொரளி பேசுவதற்கு. அன்னைக்கு போன கோடாங்கிதான். வடிவழகியும் அவனும் சந்தோசமாக வாழ்ந்தார்கள். ஊரு பக்கம்தான் தலை காட்ட முடியவில்லை. என்று வாழைப்பழக் கதையை சிரிக்க சிரிக்க சொல்லி முடித்தார் தாத்தா.

Pin It