காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா பங்கேற்கக் கூடாது என்னும் முழக்கம், தமிழகமெங்கும் ஒரே குரலில் ஒலித்திருக்கின் றது. கட்சி எல்லைகளை எல்லாம் கடந்து, தமிழர்கள் ஒருங் கிணைவது, அரிதினும் அரிதான நிகழ்வே! ஆனால் அதனையும் பொருட்படுத்தாமல், மத்திய அரசின் வெளி யுறவுத்துறை அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித் அம்மா நாட்டில் கலந்து கொண்டார்.

இந்நிலையில், காமன்வெல்த் மாநாடு குறித்துத் தமிழ் மக்களின் கோரிக்கையை இவ்வாறு வரிசைப்படுத்தலாம் :---

1. காமன்வெல்த் அமைப்பிலிருந்தே இலங்கையை இடைநீக்கம் செய்ய இந்தியா முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

2. அது இயலாவிடின், அம்மாநாடு இலங்கையில் நடைபெறுவதையேனும் தடுக்க முயல வேண்டும்.

3. அதுவும் இயலா தெனின், குறைந்தபட்சம், இந்தியா - அதிலும் குறிப்பாக நம் பிரதமர் அம் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளக் கூடாது.

மேற்காணும் மூன்று கோரிக்கைகளில், மூன்றாவது கோரிக்கையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே நிறைவேறியுள்ளது. அதாவது, இந்தியத் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன்சிங் கலந்து கொள்ளவில்லை. அவ்வளவுதான்.

அது மட்டும் போதுமானதன்று. இந்தியாவின் சார்பில் எவரும் கலந்து கொள்ளக் கூடாது என்று வலியு றுத்தி, ஆர்ப்பாட்டங்கள், போராட்டங்கள், தொடர்வண்டி மறியல், கடை அடைப்பு என்று பல்வேறு வகையான போராட்டங்கள் தமிழகத்தில் நடைபெற்றன. (இக்கட்டுரையை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் தருணத்தில், தமிழக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பதவி விலகக் கூடும் என்ற தகவல்கள் கசிகின்றன).

இக்கோரிக்கையை வலியுறுத்தி, தமிழ்நாடு சட்டமன்றம் அவசரமாகக் கூட்டப் பெற்று, சிறப்புத் தீர்மானம் ஒன்றும் நிறைவேற்றப் பட்டது. அத்தீர் மானம் குறித்துச் சட்டமன்றத்தில் வேறுபட்ட கருத்துகளும் தெரிவிக்கப் பட்டன.

“தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றுவதோடு அரசின் பணி முடிந்துவிடாது. ஏற்கனவே நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்கள் தொடர் பாகத் தொடர்ச்சியான முயற்சிகள் எவையும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை” என்று குற்றம் சாற்றினார், புதிய தமிழகம் தலைவர் மருத்துவர் கிருஷ்ணசாமி. உடனே அவர் வெளியேற்றப் பட்டு விட்டார். நம் தமிழக சட்டமன்றத்தில் தான், எதிர்க்குரல்களுக்கு இடமில்லையே!

“கடந்த மாதம் 24ஆம் தேதி நிறை வேற்றப்பட்ட தீர்மானமே போதுமானது. இது தேவையில்லை” என்று கூறி, வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளாமல் வெளிநடப்புச் செய்தனர், சி.பி.எம். கட்சியினர்.

காடுவெட்டிக் குருவின் கைது நடவடிக்கையைக் காரணம் காட்டி, சட்டமன்ற சிறப்புக் கூட்டத்தையே பா.ம.க., புறக்கணித்தது. மற்றபடி, தி.மு.க. உள்ளிட்ட அனைத்துக் கட்சிகளின் ஆதரவோடும், தீர்மானம் ஒருமனதாக நிறைவேறியதாக அறிவிக்கப்பட்டது.

இந்தச் சூழலில், வெளிப்படையாகச் சிலவற்றைப் பற்றி நாம் பேச வேண்டியுள் ளது. காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா பங்கேற்காததால் ஏற்படக்கூடிய நன்மை களையும், பங்கேற்பதால் ஏற்படக்கூடிய தீமைகளையும் நாம் கணக்கிட வேண்டியுள்ளது.

இந்தியப் பிரதமர் கலந்து கொள்ளாமல் இருப்பதே, தமிழகத்திற்குக் கிடைத்த ஒரு சிறு வெற்றி என்பதை முதலில் நாம் ஏற்க வேண்டும். அந்தக் காரணத்தைப் பிரதமர் நேரடியாகத் தன் மடலில் குறிப்பிடவில்லையென்றாலும், உண்மையை உலகே அறியும். தமிழகத்தில் எழுந்த போர்க்குரல்களின் விளைவாகவே, அவர் அம் முடிவை எடுக்க நேர்ந்தது என்பது யாருக்குத்தான் தெரியாது.

அதனால்தான், ‘அது ஓரளவிற்கு ஆறுதல் தருகிறது’ என்று கலைஞர் கூறினார். உடனே, ‘சறுக்கல், பின்வாங் கல்’ என்றெல்லாம் ‘தினமணி’ எழுதியது. என்ன சறுக்கல்? எங்கே பின்வாங்கல்?

ஆங்கிலத்தில் ‘CHOGM’ என்னும் எழுத் துகளால் குறிக்கப்படும் அம் மாநாட்டுப் பெயரின் விரிவு, ‘காமன்வெல்த் நாடுகளின் அதிபர்கள் கூட்டம்’ (Commonwealth Heads of Governments Meeting) என்பதுதான். அம் மாநாட்டில், ஒரு நாட்டின் பிரதமர் அல்லது அதிபர்தான் பங்கேற்க முடியும். சல்மான் குர்ஷித் போன்ற அமைச்சர்கள், பன்னாட்டு அமைச்சர்களின் சந்திப்பில்தான் பங்கேற்க முடியும். காமன் வெல்த் மாநாட் டில் வேறு எந்த அமைச்சரும் கலந்து கொள்ள முடியாது என்பதை, அதன் விதியே (‘No member of State is invited to send its representative’) கூறுகின்றது.

எனவே, பிரதமர் கலந்துகொள்ள வில்லை என்பதே ஓரளவு ஆறுதலான செய்திதான் என்று கலைஞர் கூறியதில் எந்தப் பிழையும் இல்லை. அதே நேரம், எவருமே கலந்து கொள்ளவில்லையென் றால், நம் எதிர்ப்பு அழுத்தமாய்ப் பதியும் என்பதிலும் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.

இருப்பினும், காமன்வெல்த் குறித்து, நம் முதலமைச்சர் இவ்வளவு கவனம் எடுத்துக் கொண்டது ஒரு விதத்தில் வியப்பாகவே உள்ளது. ஈழ மக்களின் மீது அவருக்கு அவ்வளவு அக்கறை உள்ளதா என்ற வினா நம்மிடம் எழுகின்றது. அவருடைய கடந்தகால நடவடிக்கைகள் அவ்வாறு அமையவில்லை என்பதே நம் ஐயத்திற்குக் காரணம்.

அப்படியானால், இப்போது ஏன் இவ்வளவு வேகம்? வேறொன்றுமில்லை, வரவிருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் தான் அதன் பின்புலம் என்பதை நாம் எளிதில் ஊகம் செய்யலாம்.

தன் ஆட்சியில் நடைபெறும் தவறுகளை எல்லாம் மறைப்பதற்கு, ஈழம் இப்போது கேடயமாகப் பயன்படும் என்று அவர் எண்ணுகின்றார். அதன் விளைவாகவே இவ்வளவு விரைவையும் காட்டுகின்றார்.

இந்த உண்மையைத் தி.மு.கழகம் சட்டமன்றத்தில் கூறியிருந்தால், உடனே ‘துரோகிப்’ பட்டத்தைத் தினமணி போன்ற இதழ்கள் இலவயமாக வழங்கியி ருக்கும். ஆனால், தி-.மு.க.,வோ அதனை வரவேற்று வழிமொழிந்து விட்டது. எதிர்ப்பாளர்கள் பாவம் ஏமாந்து போனார்கள்.

ஈழத்திற்கு ஆதரவான நடவடிக்கை களை என்றும் நாம் வரவேற்கிறோம். அதே நேரத்தில் ஈழத்தின் பெயரால் இங்கு நடக்கும் அரசியலையும் நாம் சுட்டிக் காட்ட வேண்டியுள்ளது.

தமிழ்நாடு பாரதிய ஜனதா கட்சி, காமன் வெல்த் மாநாட் டில் இந்தியா கலந்து கொள்ளக் கூடாது என்கிறது. ஆனால் அதே கட்சியைச் சேர்ந்த நிதின்கட்காரி, வெங்கையா நாயுடு, சுப்பிரமணியன் சாமி ஆகியோர் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்கின்றனர்.

தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த ஜி.கே. வாசன், ஜெயந்தி நடராஜன் போன்றோர், பிரதமர் கலந்து கொள்ள எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க, அதே கட்சியைச் சேர்ந்த சுதர்சன நாச்சியப்பன், ஞானதேசிகன், ஞானசேகரன் ஆகியோர் மாற்றுக் கருத்தை வெளியிடுகின்றனர்.

குருவின் கைதைக் காரணம் காட்டி, பா.ம.க., சட்டமன்றத்தைப் புறக்கணிக் கிறது. இடதுசாரிகளோ (சிபிஎம்) வெளிநடப்புச் செய்கின்றனர்.

இன்னும் இரண்டு நாள்கள் உள்ளன. காமன்வெல்த் மாநாட்டையட்டி, அடுத்தடுத்தும் சில காட்சிகள் தமிழ் நாட்டில் அரங்கேறலாம்!

Pin It

‘வாயில் நாக்கில் குற்றம் இருந்தாழொலிய
வேம்பு இனிக்காது - தேன் கசக்காது’
என்பார்கள்.

அப்படித்தான் தமிழ்த் தேசியவாதிகளுக்குத் தந்தை பெரியார் என்றால் பிடிக்காமல் போயிற்று போலும். பல தளங்களில், பல்வேறு வகைகளில், வெவ்வேறு கால கட்டங்களில், அவர்களுடைய பெரியார் எதிர்ப்பு என்பது தொடர்ந்து வெளிப்பட்டுக் கொண்டு வருவது நாம் அறிந்த ஒன்றுதான். என்றாலும், ஈழத் தமிழர் இனப்படுகொலை நினை வாக அமைக்கப்பட்டுள்ள ‘முள்ளிவாய்க்கால் முற்ற’த்தைக் கூட இதற்காக அவர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டதுதான் அவலத்தின் உச்சமாகப் படுகிறது.

முள்ளிவாய்க்கால் முற்றம் அமைப்பதற்கான பணிகள் தொடங்கியது முதல் இன்று வரை, பல்வேறு சிக்கல்கள் எழுந்த வண்ணம் உள்ளன. முற்றம் திறக்கத் தடை, அதனால் அவசரம் அவசரமாக நடைபெற்று முடிந்த திறப்புவிழா, அதற்கும் மேல் ‘ஈழத்தாயின்’ நீதிமன்ற மேல் முறையீடு எனப் பல நெருக்கடிகள் வந்தபோதும், அய்யா நெடுமாறனும், நடராசனும் காதும் காதும் வைத்தாற்போல கச்சிதமாகக் காரியமாற்றிய சாமார்த்தியத்தை எல்லாம் எழுதத் தொடங்கினால், சொற்களுக்குப் பஞ்சம் வந்துவிடும்-. மேலும் அவையெல்லாம் அவர்களின் ‘சொந்த விருப்பு, வெறுப்புகள்’ என்ற காரணத் தால், அதற்குள் போகாமல் பொதுச் செய்திக்கு வருவோம்.

முள்ளிவாய்க்கால் முற்றம் இரண்டு பகுதிகளாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒன்று ஈழம் பற்றியது. அதில், ஈழப் போரின் படுகொலைக் காட்சிகள் கற்சிற் பங்களாக வடிக்கப்பட்டுள்ளன. மற்றொன்று தமிழக வரலாறு பற்றியது. அதில், தமிழ் இனம், மொழிக்காகப் பாடுபட்ட தலைவர்கள், தமிழறிஞர்கள், மொழிப்போர் தியாகிகள் ஆகியோரின் படங்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அந்தப் படங்களின் வரிசையில், தந்தை பெரியாரின் படம் இடம்பெறவில்லை.

இது குறித்து நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, ‘தமிழர் தேசிய இயக்கத்தைப் பொறுத்தவரை எப்போதுமே பெரியாரை ஏற்றுக்கொள்வ தில்லையே’ என்றார். உண்மைதான். ஆனால் இது ஒன்றும் தமிழர் தேசிய இயக்கத்தின் கொள்கை விளக்கக் கண் காட்சியகம் என்று சொல்லப்பட வில்லையே. ‘உலகத்திலுள்ள தமிழர்கள் அனைவரும் வந்து வழிபட வேண்டிய கோயில் போன்றது’ என்று அய்யா நெடுமாறனே சொல்லியிருக்கிறாரே!

அதுவுமில்லாமல், தந்தை பெரியாரைத் தவிர்த்துவிட்டுத் தமிழக வரலாற்றை எழுதினால், அது உண்மையான வரலாறாக இருக்காது என்பது அவருக்குத் தெரியாததா? ஆனாலும் ஏதோ ஓரிடத்தில் பெரியார் அவர்களுக்கு உறுத்தலாக இருக்கிறார். எனவேதான் அங்கே பெரியார் தவிர்க்கப்படுகிறார். திராவிட இயக்கமும் புறக்கணிக்கப் படுகிறது.

அந்த உறுத்தல் வேறு ஒன்றும் இல்லை, சாதிதான். காரணம் அவர்களின் தமிழ்த் தேசியம் சாதியை உள்ளடக்கிய தமிழ்த்தேசியம். பெரியாரின் தமிழ்த் தேசியம், சாதிகளற்ற, சமத்துவ மான இடதுசாரித் தமிழ்த் தேசியம். பெரியார் என்னும் பெருந்தீயை, சாதிப் பொந்தான தங்களுடைய தமிழ்த்தேசிய அரங்கிற்குள் வைத்தால், வெந்து தணிந்துவிடும் என்ற அச்சமே, பெரியாரைத் தவிர்க்கச் செய்கிறது போலும். ஆனால் அதற்காக வரலாற்றை இருட்டடிப்புச் செய்கின்ற நேர்மையற்ற செயலைச் செய்வதா?

ஈழம் தொடர்பான நினைவிடத்தில், அவர்களின் விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றைச் சித்தரிக்கின்ற காட்சிகள், ஈழ விடுதலையை முன்னிறுத்தித் தங்கள் இன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்ட, தாய்த்தமிழகத்தின் தியாகிகளைப் பற்றிய பதிவுகள் உள்ளிட்டவைகளுக்கு மட்டுமே இடம் தந்திருக்க வேண்டும். அல்லது, துணிச்சலோடு வரலாற்றை அப்படியே சொல்லியிருக்க வேண்டும். அதைவிடுத்து, எதற்காக இந்த மறைத்தல்களும், மழுப்பல்களும்?
சாகும்போதுகூட, ‘சூத்திரப் பட்டத்தோடு உங்களை விட்டுச்செல்கி றேனே’ என்று மனம் குமுறியவர் தந்தை பெரியார். ஆனால் ஈழத்தமிழர்களின் சாவில்கூட, தமிழ்த் தேசியச் சாதி அரசியல் செய்யும் இவர்களை வரலாற்றின் எந்த வகையில் சேர்ப்பது? தமிழ்நாட்டுக் குத் தமிழ்நாடு என்று பெயர் வைத்தவர் பேரறிஞர் அண்ணா.

சுயமரியாதைத் திருமணம் செல்லாது என்றும், அவர்களு டைய குழந்தைகள் சட்டத்திற்குப் புறம்பாகப் பிறந்தவர்கள் என்றும் இருந்த இழிநிலையை, சுயமரியாதைத் திருமணச் சட்டத்தின் மூலம் துடைத்தெறிந்தார். அவருடைய படத்தை எழுத்தாளர்களின் வரிசையில் வைத்து, அவருடைய பங்களிப்பையும் ஒற்றை வரியில் சுருக்கிவிட்டார்கள்.

முற்றத்தில் வைத்திருக்கின்ற பெரியவர்களின் படங்களும் பெரும்பாலும் சாதிப் பட்டங்களோடு தான் தொங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

வங்கியில் சொந்தக் கணக்கு கூட வைத்துக்கொள்ளாத முதல்வராக வாழ்ந்த, பெருந்தலைவர் - பெரியாரின் சொற்களில் சொல்வதானால், பச்சைத் தமிழன் காமராசரின் படத்தையும் வைக்காமல் விட்ட, முற்றத்துப் பொறுப்பாளர்களின் மூளைக் கணக்கு என்னவென்று நமக்குப் புரியவில்லை.

ஆனாலும் ஒரு முடிவுக்கு நம்மால் உறுதியாக வரமுடிகி றது. தமிழ்நாட்டு இளைஞர்கள், பொதுமக்களிடம் ஊன்றிப் போயிருக்கின்ற ஈழ ஆதரவு மன நிலையை திராவிட இயக்கத் திற்கும், பெரியாருக்கும் எதிராக மடைமாற்றம் செய்கின்ற வேலையை மணியரசன், சீமான் உள்ளிட்ட பல தமிழ்த் தேசியவாதிகள் செய்து வருகின்றனர்.

இன்று நம்முடைய இளைஞர்களின் நிலை என்னவாக இருக்கிறது? அதிலும் குறிப்பாக, 2009 முள்ளிவாய்க்கால் யுத்தத்திற்குப் பிறகு இளைய தலைமுறை யினரின் போக்கு எப்படி இருக்கிறது? ஈழம் என்று சொன்னால், ஏன், எதற்கு என்று கேட்காமல் ஒன்று திரண்டு போராட்டக் களத்திற்கு வருமளவுக்கு, தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின்பால் ஆழ்ந்த பற்றுள்ளவர்களாக நம்முடைய இளைய தலைமுறையினர் இருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. அவர்களுக்குத் தேசியத் தலைவரின் தலைமையில் தமிழீழம் மலர வேண்டும் என்னும் ஒற்றை விருப்பம் மட்டுமே உள்ளது. ஆனால் அவர்கள் பின்பற்றிச் செல்கின்ற, ஈழ ஆதரவுத் தமிழ்த் தேசியத் தலைவர்களின் நோக்கம் வேறு மாதிரியாக இருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.

ஈழத்தின் பெயரைச் சொல்லி, இளைஞர்களிடம் தவறான வரலாறு களைக் கொண்டு செலுத்துகின்றனர். திராவிட இயக்கத்தின் நூற்றாண்டு பங்களிப்பை மறைத்து, ஈழப்போராட்டத் தின் பின்னடைவுக்கு, பெரியாரும், திராவிட இயக்கமும்தான் காரணம் என்று பதியம் போட முயல்கின்றனர். திராவிட மாயை என்று பேசிக்கொண்டே, இளைஞர்களைத் சாதித் தமிழ்த் தேசிய மாயைக்குள் ஆழ்த்தும் காரியத்தைத் திட்டமிட்டுச் செய்துவருகின்றனர்.

ஈழம் என்பது தமிழர்களின் வாழ்க்கையோடு இரண்டறக் கலந்து விட்ட ஒன்று என்பதில் இருவேறு கருத்துக்கு இடமில்லை. ஆனால் ஈழம் மட்டுமே தமிழ்நாட்டு வரலாறும், தமிழர் களின் வாழ்க்கையும் ஆகிவிடாது என்ற உண்மையையும் நாம் மறுக்க முடியாது. நம்முடைய வரலாற்றில், நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு பகுதியே ஈழம். அதை மட்டுமே பற்றிக் கொண்டு, உணர்ச்சியின் பாதையில் நாம் பயணித்தோம் என்றால், ஈழத்தமிழர்களின் இரண்டாவது தாய் நாடான தமிழ்நாடும் நமக்கில்லாமல் போய்விடும்.

எப்படி?

இளைஞர்கள் உண்மை வரலாறு களைத் தேடிப்போகாதபடி, மேடைகளில் நரம்பு புடைக்கப் பேசி, அவர்களை உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பிலேயே நிலை கொண்டிருக்கும்படி செய்துவிடுகின்றனர். எனவேதான், எம்.ஜி.ஆர்., முதல்வரான தும் ஐயா பெரியாரை சக்கர நாற்காலியல் அமர வைத்து மேடைக்கு அழைத்து வந்தார் என்று சீமான் பேசியபோது, ‘எம்.ஜி.ஆர். முதல்வராவதற்கு முன்பே ஐயா இறந்துவிட்டாரே! செத்தவரை உயிர்ப்பித்தா கொண்டு வந்தார் எம்.ஜி.ஆர்?’ என்று நம் முடைய இளைஞர் களால் கேட்க முடிய வில்லை. ‘திராவிட இயக்கமா எங்களைப் படிக்க வைத்தது?’ என்று கேட்டபோதும், ‘திராவிட இயக்கம் பெற்றுத்தந்த இட ஒதுக்கீடு இல்லை யென்றால், அரணையூர் பெற்ற அண்ணனே, நீங்கள் எப்படி எகனாமிக்ஸ் படித்திருக்க முடியும்?’ என்று கேட்க இயலவில்லை.

முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்திறப்பில், மாவீரர்களைப் பாடிய வாயால், ம.நடராசன் என்னும் நிலப்பிரவுக்கு இளவரசன் பட்டம் சூட்டிப் புகழ்பாடிய தையும், மதவாத சக்திகளை மேடையில் ஏற்றியதையும் நம்முடைய இளைய தலை முறைகள் ஏன் என்று கேட்கவில்லை. ஈழத்திற்கு ஆதரவாகத் தொடக்கம் முதலே தொடர்ந்து போராடி வருகின்ற திராவிட இயக்கங்களைப் புறக்கணித்து விட்டு, புதிய விருந்தாளியாகப் பாரதிய ஜனதா கட்சியை தனக்கருகில் அமர வைத்துக் கொண்ட நெடுமாறனின் அரசியல் குறித்து எந்த ஐயமும் எழுப்பப்படவில்லை. ஒற்றைமுகம் கொண்ட இந்துத்துவ இந்திய தேசியம் தான் பா.ஜ.க.வின் அடிப்படைக் கொள்கை.

தேசிய இனங்களின் உரிமையையோ, விடுதலையையோ - ஈழம் உள்பட, ஒருநாளும் அது ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. தமிழ்த்தேசியம் பேசுகிறவர்கள் எல்லாம், நெடுமாறன் உள்பட, அவர்களைப் பொறுத்தவரை பிரிவினைவாத தீவிரவாதிகள்.

தமிழ்த் தேசியத்திற்கு எதிரானவர்களைக் கூட நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்வோம், ஈழத்திற்காக ரத்தம் சிந்தியிருந்தாலும் திராவிட இயக்கத்தவர்களைப் புறக்கணிப்போம் என்பதில் உள்ள தப்புத்தாளங்களை ஈழத்தை உயிராய் நினைக்கும் இளைய தலைமுறை தட்டிக்கேட்டிருக்க வேண் டாமா? ஈழ ஆதரவு தமிழ்த்தேசிய தலைவர்கள், முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தின் மீது ஜெயலலிதா தொடுத்த கோரத் தாக்கு தல்களை நேரடியாகக் கண்டிக்கும் திராணியற்று நிற்பதற்கு எது காரணம் என்று இளைய தலைமுறை சிந்தித்திருக்க வேண்டாமா? இப்படி எந்த எதிர்வினையும் இல்லாமல் போனதற்குக் காரணம், அவர்களுக்குச் சொல்லப்படுவதெல்லாம், திராவிட இயக்க எதிர்ப்பு, பெரியார் எதிர்ப்பு மட்டும்தான்.

வரலாறு அறிந்தவர், ஒரு கட்சியின் தலைவராக இருப்பவர் வைகோ. அவரும்கூட இந்த வரிசையில் இருப்பது நமக்கு வேதனையைத் தருகிறது. அண்ணாவை எழுத்தாளர் என்ற ஒற்றை வரியில் சுருக்கிவிட்ட, அதுவும் நடராசனின் வற்புறுத்தலுக்காக அண்ணாவின் படத்தை வைக்கச் சம்மதித்த, நெடுமாறன் போன்றவர்களின் மேடையில் தொடர்ந்தும் வைகோ இருப்பாரானால், அவரைவிட அண்ணாவை இழிவு படுத்துபவர்கள் வேறு யாரும் இருக்க முடியாது.

தமிழ்த் தேசியவாதிகள் முன்வைக் கும் இனச்சுத்திகரிப்பு என்பது, சாதித் தூய்மையைப் பாதுகாப்பதற்கு மட்டும் தான் பயன்படுமே அல்லாது, மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கு முனையளவும் உதவாது என்பதை இளையதலை முறையினர் உள்பட அனைவரும் உணரவேண்டும்.

ஒரு தலைமுறைக்குள் தமிழ் வரி வடிவத்தை விட்டுவிட்டு, ஆங்கில வரிவடி வத்திலேயே தமிழர்களின் பிள்ளைகள் படிக்கும்படி செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு ஆர்.எஸ்.எஸ். எழுத்தாளர் எழுதினாரே, எத்தனை இளைஞர்கள் அதைக் கண்டு பொங்கி எழுந்தனர்? இன்றைக்கும் இட ஒதுக்கீடு என்று வரும்போது மட்டும் சாதி தேவையில்லை என்கின்றனரே சிலர், அவர்களோடு கருத்துப் போர் புரிய எத்தனை இளைஞர்கள் முன்வந்தனர்? அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்தை ஜெயல லிதா அரசு சிதைத்துக் கொண்டிருப்பதை, அவருடைய தமிழர் விரோதப் போக்கை எத்தனை இளைஞர்கள் எதிர்த்தனர்?

ஈழப்போராட்டத்தையும், ஈழப்போராளிகளையும், இன்னும் அங்கே உயிரை மட்டுமே சொந்தமாகக் கொண்டி ருக்கும் ஈழத்தமிழர்களையும் தொடர்ந்து கொச்சைப்படுத்தி வருகின்ற துக்ளக் சோ மீது இந்த இளைஞர்களின் அறச்சீற்றம் திரும்பவில்லையே, ஏன்?
தமிழ்நாட்டின் சமூக சீர்திருத்த வரலாறு அவர்களிடமிருந்து திட்ட மிட்டுப் பிரித்து வைக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆரிய மாயைக்குச் சற்றும் குறையாத ‘தமிழ்த் தேசிய மாயை’க்குள் அவர்கள் இழுத்துச் செல்லப்படுகின்றனர். அதனால்தான், தமிழ்நாட்டில் மீண்டும் மதவாத சக்திகள் தலை தூக்குவதையும், சாதி ஆதிக்கம் மேலோங்கத் தொடங்குவதையும், அதனால் ஏற்பட இருக்கின்ற ஆபத்துகளையும் அவர்களால் உணர முடியவில்லை!

ஆனால், இந்தத் தமிழ்த்தேசியவாதிகளின் சாதி அரசியலை, மதவாத ஆதரவு நிலையை நம்முடைய இளைய தலை முறைக்குத் தயங்காமல் அடையாளம் காட்டவேண்டிய மிக முக்கியமான கடமை பெரியாரின் கருஞ் சட்டைத் தொண்டர்களுக்கு இருக்கிறது.

Pin It

“வலியோர் சிலர் எளியோர்தமை வதையேமிகு புரிகுவதா” என்ற புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசனாரின் பாடல் வரிகளை நினைவுபடுத்துவதாக அமைந் திருக்கிறது அ.தி.மு.க. அரசின் பழியுணர்வும், மக்கள் நலப்பணியாளர் களின் அவல நிலையும்.

விளிம்புநிலை மக்கள் வரிசையில் மக்கள் நலப்பணியாளர்களும் அடங்குவர்.

நடுத்தர மக்களுக்குள்ளும் அடித் தட்டில் இருக்கும் சாலைப் பணியாளர் களைப் போலத்தான் மக்கள் நலப் பணியாளர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இந்த மக்களின் வாழ்நிலையை உணர்ந்த தலைவர் கலைஞர், இவர்களுக்குக் குறைந்த பட்சமாக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று எடுத்த முடிவில் உருவானதுதான் மக்கள் நலப் பணியாளர் என்ற பணி.

1989ஆம் ஆண்டு ஊரக வளர்ச்சித் துறையின் கீழ் ஏறத்தாழ 13,000 பணியாளர்கள் பணியில் அமர்த்தப்பட்டார்கள், திராவிட முன்னேற்றக் கழக அரசினால்.

ஜெயலலிதா தலைமையிலான அ.தி.மு.க. அரசு 8.11.2011 அன்று, ஒரே நாளில் 13,000 மக்கள் நலப்பணி யாளர்களின் வேலையைப் பறித்து வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டது.

ஓர் அரசுக்குத் தன் குடிமக்களின் அடிப்படைத் தேவையான உணவு, உறை விடம், வேலை ஆகிய மூன்றையும் செய்து தர வேண்டிய கடமையும், பொறுப்பும் இருக்கிறது.

இதற்கு மாறாக 13,000 குடும்பங்கள் பரிதவிக்கும் அளவுக்கு, மக்கள் நலப் பணியாளர்களைப் பணிநீக்கம் செய்தது அ.தி.மு.க. அரசு.

இந்தப் பணிநீக்க அரசாணையை ஏற்காத பணியாளர் சங்கங்கள், தமிழக அரசின் அரசாணைக்கு எதிராகச் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தை நாடி னார்கள்.

வழக்கை ஏற்று விசாரித்த நீதிமன்றம், 23.1.2012ஆம் நாள், தமிழக அரசின் மக்கள்நலப் பணியாளர் பணிநீக்க ஆணையை நீக்கி, மீண்டும் அவர்களுக்குப் பணி வழங்க ஆணை பிறப்பித்தது.

இவ்வாணையை ஏற்க மறுத்து அ.தி.மு.க. அரசு உயர்நீதிமன்ற அமர்வில் மேல்முறையீடு செய்ததன் விளைவாக, கடந்த ஆண்டு ஏப்ரல் 26ஆம் நாள் அளித்த தீர்ப்பில், தமிழக அரசின் பணிநீக்க ஆணை செல்லும் என்றும், ஐந்து மாத ஊதியத்தை மட்டும் மக்கள் நலப் பணியாளர்களுக்குக் கொடுத்து விடவும் தீர்ப்பு வழங்கியது.

உயர்நீதிமன்ற அமர்வின் தீர்ப்பை எதிர்த்து தமிழ்நாடு மக்கள் நலப்பணி யாளர்கள் முன்னேற்ற சங்கம், திண்டுக்கல் மக்கள் நலப் பணியாளர் சங்கம் இணைந்து மேல்முறையீடு செய்த வழக்கின் தீர்ப்பை அதிரடியாக வழங்கியுள்ளது உச்சநீதிமன்றம்.

சென்னை உயர்நீதிமன்ற அமர்வு அளித்த தீர்ப்பை ரத்து செய்வதுடன், மக்கள் நலப் பணியாளர்களின் மேல் முறையீட்டு மனுவை அவர்களின் புதிய மனுவாக விசாரித்து 6 மாதங்களுக்குள் தீர்ப்பளிக்க வேண்டும் என்றும் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் அனில் ஆர்.தவே, தீபக் மிஸ்ரா தீர்ப்பு வழங்கி யுள்ளார்கள்.

இதில் குறிக்கத்தக்க செய்தி என்னவென்றால், வழக்கு விசாரணை முடியும்வரை, தமிழக அரசு வாய்தா போன்ற இழுத்தடிப்புகளைச் செய்யக் கூடாது என்றும் அறிவுறுத்தியுள்ளது.

இவ்வழக்கில் பணியாளர் சங்கம் சார்பாக வாதிட்ட வழக்கறிஞர் அந்தி அர்ஜுனா, மக்கள் நலப் பணியாளர்கள் நீக்கப்பட்டது அ.தி.மு.க. அரசின் பழிவாங்கும் செயல், இதற்கு அரசியல் காரணம் உள்ளது என்று தம் வாதத்தின் போது கூறியிருக்கிறார்.

தமிழக அரசு சார்பில் வழக்கறிஞர் ராகேஷ் துவேதி இதை மறுத்தாலும், உண்மை அதுதான் என்பது வெள்ளிடை மலையாகத் தெரிகிறதே!

இப்பணியாளர்களை முதல் முதலாகப் பணியில் அமர்த்தியவர் கலைஞர். ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமா இதை?

கலைஞரால் நியமனம் செய்யப்பட்ட இப்பணியாளர்கள் அரசுப் பணியாளர் களே இல்லை.

அவர்கள் வெறும் ஒப்பந்தப் பணியாளர்கள்தாம். ஆகவே அவர்களைப் பணியில் இருந்து நீக்க வேண்டும் என்பது தமிழக அரசின் வாதம்.

உண்மை வேறுவிதமாக இருக்கிறது. தி.மு.க. ஆட்சியின் போது, மக்கள் நலப்பணியாளர்கள் பணிக்கான விளம்பரம் முறையாகச் செய்தித்தாள் களில் வெளியிடப்பட்டது. அதற்கான நேர்முகத் தேர்வு நடத்தப்பட்டு, மாவட்ட ஆட்சியரால் முறையாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டவர்கள் இப்பணியாளர்கள்.

அப்படியிருந்தும் ஒப்பந்தப் பணியாளர்கள் என்று சொல்லி 2011ஆம் ஆண்டுமுதல் 13,000 பணியாளர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பக் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு இருக்கிறது அ.தி.மு.க. அரசு என்றால், இது கலைஞரைப் பழிவாங்கு வதாக நினைத்துக் கொண்டு மக்களைப் பழிவாங்கும் செயல் இல்லாமல் வேறென்ன!

அண்மையில் உலக சிக்கன நாள் கூட்டத்தில் அமைச்சர் ஓ.பன்னீர் செல்வம் பேசும்போது, தமிழக வரி வருவாய் 89 கோடி ரூபாயில் 44 கோடி சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டத்திற்கு ஒதுக்குவதாகப் பேசியிருக்கிறார்.

தமிழகத்தின் மொத்த ஒதுக்கீட்டில் இது 50 விழுக்காடு.

மக்கள் நலப்பணியாளர்களின் பணி என்ன? அரசின் நலத்திட்டங்களை மக்களிடம் கொண்டு செல்வதும், அது குறித்து மக்களுக்கு விளங்கச் சொல்லி, அவைகளை ஒட்டிய பணிகளைச் செய்வதும்தான் மக்கள் நலப் பணி.

இவர்களுக்கு மட்டும் என்ன சமூகப் பாதுகாப்பு இல்லையா? அல்லது கலைஞரால் பணி பெற்றவர்கள் என்பதனால் சமூகப் பாதுகாப்புக் கொடுக்கக் கூடாதா?

தமிழக அரசு வழக்கறிஞர் உச்ச நீதிமன்றத்தில், மக்கள் நலப்பணியாளர் களுக்கு நிவாரணத் தொகை யாக ரூபாய் 34 கோடி கொடுக்கப்பட்டிருப்பதாகச் சொல்கிறார்.

இவையெல்லாம் தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் போக்குவரத்துச் செலவுகளுடன் ஒப்பிட்டால் குறைவுதான்.

தாம்பரத் திற்கு அண்மை யில் உள்ள ஒரகடம் என்ற ஊரில் நிகழ்ச்சி ஒன்றுக்குக் கலந்து கொள்ள வந்த ஜெயலலிதா, சென்னையில் இருந்து மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்திற்குக் காரில் வருகிறார். அங்கிருந்து ஒரகடத் திற்கு அதே காரில் சென்றால் அதிகபட்சம் ஒருமணி நேரம்தான் ஆகும்.

அப்படிச் செய்யாமல் ஜெயலலிதா, மீனம்பாக்கத்தில் இருந்து அந்த ஒரு மணி நேரப் பயணத்தை ஹெலிகாப்டரில் சென்று வந்திருக்கிறார்.

ஒரகடத்தில் ஹெலிகாப்டர் இறங்க, ‘ஹெலிபேட்’ அமைத்தது உள்பட இது போன்ற பயணச் செலவுகள் கணக்கில் அடங்கா விளம்பரப் பதாகைகள், நாளிதழ்கள் உள்பட வண்ண வண்ண விளம்பரங்கள் என்று அவருக்காக அரசு செலவிடும் தொகையோடு ஒப்பிட்டால், மக்கள் நலப்பணியாளர்கள் பெறும் ஊதியம் கூட மிகவும் குறைவானதுதான்.

கலைஞர் ஆட்சியில் தொடங்கப் பட்ட அல்லது கொண்டுவரப்பட்ட எந்த ஒரு திட்டத்தையும், அது மக்கள் நலம் பயக்கும் திட்டமாக இருந்தாலும் கூட, அதனை நிறைவேற்றாமல் ஒதுக்கித் தள்ளும் வேலையைத் தானே அ.தி.மு.க. அரசு செய்து கொண்டு இருக்கிறது.

அப்படித்தான் தி.மு.க. ஆட்சியில் கலைஞரால் கொண்டுவரப்பட்ட மக்கள் நலப்பணியாளர் வேலைத்திட்டத்தையும் முடக்க முயல்கிறது இந்த அரசு.

ஆனாலும் உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பு, அ.தி.மு.க. அரசின் பழியுணர்ச்சிக்குத் தடையாய் அமைந்து விட்டது

பழி உணர்வும் பகை உணர்வும் ஒரு நாளும் வெல்வதில்லை!

Pin It

தஞ்சையில் உருவாக்கப்பெற்ற முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தின் ஒரு பகுதியை எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி, 13.11.13 அதிகாலையில் ஜெயலலிதா அரசின் காவல்துறை தகர்த்துள்ளது. பழ. நெடுமாறன் உள்ளிட்ட பலர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். அரசின் இதுபோன்ற அத்துமீறல்களைத் திராவிட இயக்கத் தமிழர் பேரவை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது. ஒருவேளை அந்நினைவகம் சட்ட விதிகளுக்குப் புறம்பாகக் கட்டப்பட்டிருப்பின் அதனைக் கட்டும்போதே தடுத்திருக்க வேண்டும். அல்லது அதற்கான உரிய விளக்கத்தைக் கோரி இருக்க வேண்டும். எதுவும் இன்றி, அப்பகுதியைத் தகர்த்திருப்பது தமிழின உணர்வுகளின் மீது ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிற மாறாத காயம். ஒரு பக்கம் ஈழத்திற்கு ஆதரவாய்ச் சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றுவதும், மறுபக்கம் ஈழத்தமிழர்களின் நினைவகத்தை இடித்துத் தகர்ப்பதும் ஜெயலலிதா அரசின் அப்பட்டமான இரட்டை வேடத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

Pin It

ஆட்சிக்கலைப்பு என்பது தமிழ்நாட்டு மக்களுக்குப் புதிய விஷயமில்லை. எழுபதுகளின் மத்தியில் எமர்ஜென்ஸி என்கிற நெருக்கடி நிலை அமலில் இருந்த சமயத்தில் தமிழ்நாட்டில் முதன்முறையாக திமுக அரசு கலைக்கப்பட்டது. அதன் பின்னணியில் இருந்தவர் அப்போதைய பிரதமர் இந்திராகாந்தி.

ரேபரேலி மக்களவைத் தொகுதியில் இந்திரா காந்தி வெற்றிபெற்றது செல்லாது என்று அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்திருந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக பிரதமர் பதவியை விட்டு விலகவேண்டிய நிர்பந்தம் இந்திராவுக்கு உருவானது.

நிலைமையைச் சமாளிக்கும் வகையில் நாட்டில் நெருக்கடி நிலையைக் கொண்டுவந்தார் இந்திரா. அதிகார அத்துமீறல்கள் அநாயாசமாக ஆரம்பித்தன. அரசியல் சட்டங்களையே திருத்தம் செய்யும் காரியங்கள் தொடங்கின “உங்களுக்கு ஏற்பட்ட சட்ட நெருக்கடிகளைத் தீர்த்துக்கொள்வதற்காக ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையும் நெருக்கடியில் தள்ளாதீர்கள். அது ஜனநாயகத்தை ஊனப்படுத்திவிடும்’ என்று எச்சரித்தார் தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் கலைஞர்.

“ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் பிரதமராக இருக்கும் என்னை ஒரு சாதாரண மாநில முதலமைச்சர் எச்சரிப்பதா?’ என்று ஆவேசப்பட்டார் இந்திரா. அந்த நொடியில் திமுக அரசைக் கலைக்கும் முடிவு எடுக்கப்பட்டது. அப்போது அவர் கையில் எடுத்த ஆயுதம், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டப் பிரிவு 356.

இந்திரா காந்தியின் விருப்பத்தை இம்மி பிசகாமல் செய்து முடித்தார் அன்றைய குடியரசுத் தலைவர். அறுதிப் பெரும்பான்மையைக் காட்டிலும் அதிகமான பலத்துடன் இருந்த திமுக அரசு அநியாயமான முறையில் கலைக்கப் பட்டது. ஆட்சிக்கலைப்பு, அதிகார அத்துமீறலின் உச்சம் என்று அனைத்து எதிர்க்கட்சிகளும் கண்டித்தன.

உண்மையில், 356 ஆவது பிரிவின் கீழ் கலைக்கப்பட்ட முதல் அரசு திமுக அரசு அன்று. அதற்கு முன்னரும் பின்னரும் பல்வேறு மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் மற்றும் காங்கிரஸ் அல்லாத அரசுகள் கலைக்கப்பட்டுள்ளன. அப்படிக் கலைக்கப்பட்ட அரசுகளில் கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு சதவிகிதம் அரசுகள் காங்கிரஸ் அல்லாத அரசுகளே என்பதும் கலைக்கும் உத்தரவுகளை முதலில் பிறப்பித்ததும் அதிகம் பிறப்பித்ததும் காங்கிரஸ் அரசுகளே என்பதும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்த வில்லை. மாறாக, அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. ஆம். இத்தனைக்குப் பிறகும் காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சிக்கட்டிலில் இருக்கிறதே என்பதுதான் அதிர்ச்சிக்கான காரணம்.

சட்டம் ஒழுங்கு மோசம், பெரும்பான்மை இல்லை, நிர்வாகம் சரியில்லை என்று ஒவ்வொரு கலைப்புக்கும் ஒவ்வொரு காரணம் சொல்லப்பட்டது. ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலான காரணங்கள் ஒப்புக்குச் சொல்லப்பட்ட வைதானே தவிர உண்மையான காரணங்கள் அல்ல என்கிறார் பத்திரிகையாளர் தி. சிகாமணி. இந்திய அரசியல் குறித்துத் தொடர்ச்சியாகப் பேசியும் எழுதியும் வருபவர் இவர்.

‘356 : தலைக்கு மேல் கத்தி’ என்ற தலைப்பில் இவர் எழுதியிருக்கும் புத்தகத்தை, இந்தியாவில் நடந்த ஆட்சிக் கலைப்புகள் பற்றிய தகவல் களஞ்சியம் என்று சொல்லலாம். சுதந்தரம் தொடங்கி இன்று வரையிலான காலகட்டத்தில் நடந்த ஒவ்வொரு ஆட்சிக்கலைப்பின் பின்னணியில் இருக்கும் அரசியலையும் காரணங்களையும் தகுந்த ஆதாரங்களுடனும் நுணுக்கமான ஆய்வுடனும் பதிவுசெய்திருக்கிறார்.

ஆட்சிக்கலைப்பு, குடியரசுத்தலைவர் ஆட்சி, 356 என்பன போன்ற பதங்கள் காதில் விழுந்தாலே கம்யூனிஸ்ட் அரசு கலைக்கப்பட்டதும் கலைஞர் அரசு கலைக்கப்பட்டதும்தான் சட்டென்று நினைவுக்கு வரும். ஆனால் 1951 ஆம் ஆண்டு முதலே இத்தகைய நடவடிக்கைகள் தொடங்கி விட்டன என்று சொல்லும் நூலாசிரியர், இந்தியாவுக்கென்று பிரத்யேக அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் வருவதற்கு முன்பே பாட்டியாலா மற்றும் கிழக்கு பஞ்சாப் மாநிலத்தில் (இன்றைய பஞ்சாப்) குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமல்படுத்தப்பட்டதை உதாரணம் காட்டுகிறார்.

சட்டம் ஒழுங்குச் சீர்குலைவு, நிர்வாகச் சீர்குலைவு என்ற பொத்தாம் பொதுவான காரணத்தை முன்வைத்தே பெரும்பாலான மாநில அரசுகள் கலைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் கடந்த கால அரசியல் நிகழ்வுகளைக் கவனமாகப் பார்த்தால், ஆட்சிக் கலைப்புக்கான காரணங்களை நான்கு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்.

• உட்கட்சிப் பிரச்னைகளைச் சமாளிப்பதற்காக.
• எதிர்க்கட்சிகளை ஒடுக்குவதற்காக.
• ஆளுமையை வெளிப்படுத்துவதற்காக.
• பழிவாங்கும் நடவடிக்கையாக.

ஒவ்வொரு காரணத்துக்கும் பொருத்தமான உதாரணங்கள் புத்தகம் நெடுக விரவிக் கிடக்கின்றன. பஞ்சாப் ஆட்சிக்கலைப்பு காங்கிரஸ் கட்சியின் உட்கட்சிச் சிக்கலைச் சரிசெய்வதற்காகச் செய்யப்பட்டது. கேரளத்து கம்யூனிஸ்ட் அரசு கலைக்கப்பட்டது எதிர்க்கட்சிகளை ஒடுக்கும் நோக்கத்துக்கு உதாரணம். திமுக அரசைக் கலைத்தது பழிவாங்கும் நடவடிக்கைக்கு எடுத்துக்காட்டு. காஷ்மீர் ஆட்சிக்கலைப்பு ஆளுமையை வெளிப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் செய்யப்பட்டதற்கான ஆதாரம்.

சுதந்திரம் அடைந்த காலத்தில் இருந்து இன்றுவரை 111 முறை 356 ஆவது அரசியல் சட்டப்பிரிவு பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளது. அவற்றில் நியாயமான நடவடிக்கைகளை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். தொண்ணூறு சதவிகிதத்துக்கும் அதிகமானவை அதிகார அத்துமீறல்களே. அதைத் தொடங்கி வைத்ததும் காங்கிரஸ் கட்சிதான். அதில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதும் காங்கிரஸ் கட்சிதான் என்பதை ஆதாரங்களுடன் பதிவு செய்திருக்கிறார் நூலாசிரியர்.

இத்தனைக்கும் இந்த அரசியல் சட்டப்பிரிவு விவாதக்களத்தில் இருந்தபோதே பலத்த சர்ச்சை களைக் கிளப்பியிருக்கிறது. குறிப்பாக, ஆளுநரின் பரிந்துரையின் பேரில்தான் இந்தப் பிரிவு பயன்படுத் தப்படவேண்டும் என்று முதலில் வரையறை செய்யப்பட்டிருந்தது. பின்னர், ஆளுநரின் பரிந்துரையிலோ அல்லது வேறு வகையிலோ என்றொரு திருத்தம் செய்யப்பட்டது. “வேறு வகையிலோ” என்று சொல்வதன்மூலம் அத்துமீற லுக்கு வழிகாட்டப்படுகிறது என்று எச்சரிக்கைகள் எழுந்தன.

அதற்கு விளக்கம் அளித்த டாக்டர் அம்பேத்கர், “பிராந்திய அரசின் நிர்வாகத்தில் மத்திய அரசு தலையிடவேண்டும் என்பதற்காக இந்தச் சட்டப்பிரிவு கொண்டுவரப்படவில்லை. அதேசமயம், நான் எதிர்பார்ப்பது என்னவென்றால், அந்தச் சட்டப்பிரிவுகள் எப்போதும் பயன் பாட்டுக்கு வரக்கூடாது. அவை டெட் லெட்டர் எனப்படும் உயிரற்ற பிரிவுகளாக இருக்கவேண்டும் என்பதுதான்’ என்றார். மேலும், இந்தப் பிரிவு துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படுமானால், அது 356இல் உள்ள குறைபாடு என்பதைவிட, அதைப் பயன்படுத்தும் ஆட்சியாளர் மீதே குறைபாடு என எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்றார் அம்பேத்கர்.

ஆனால் 356 விஷயத்தில் அம்பேத்கரின் நம்பிக்கை 111 முறை நொறுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான் இந்தப் புத்தகம் சொல்லும் முக்கியமான செய்தி. இந்திய அரசியலை உலுக்கிய பஞ்சாப், தமிழ்நாடு, ஜம்மு - காஷ்மீர், உத்தரபிரதேசம், கேரள ஆட்சிக் கலைப்புகள் அனைத்தையும் வெறும் தகவலாக, புள்ளிவிவரங்களின் தொகுப்பாகச் சொல்லாமல், சமகால அரசியல் பின்புலத்துடன் சொல்லியிருப்பது புத்தகத்தின் சிறப்புக்குரிய அம்சம்.

356 ஆவது பிரிவு தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதால் அந்தப் பிரிவை அடியோடு நீக்கவேண்டும் என்கிறது ஒரு தரப்பு. இல்லை, அப்படியரு பிரிவு அவசியம். இல்லையென்றால் இந்தியாவின் ஒருமைப்பாட்டுக்கே ஊறு நேர்ந்துவிடும் என்கிறது இன்னொரு தரப்பு. ஆனால் சில திருத்தங்களைச் செய்து, 356 ஆவது பிரிவை எச்சரிக்கையுடன் பயன்படுத்த வழிவகை செய்யவேண்டும் என்ற குரலும் கேட்கிறது. ஒவ்வொரு கோரிக்கையின் பின்னால் இருக்கும் ஆதரவு, ஆபத்துகளை அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார் நூலாசிரியர்.

ஆட்சிக்கலைப்பு என்றால் அதற்கு காங்கிரஸ் மட்டுமே பொறுப்பன்று, காங்கிரஸ் அல்லாத அரசுகளும் அந்தக் காரியத்தைச் செய்திருக்கின்றன என்கிறார் நூலாசிரியர். அதற்கு ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் நடந்த ஆட்சிக்கலைப்பை உதாரணம் காட்டுகிறார். ஆனால் அதன்பிறகு காங்கிரஸ் அல்லாத கட்சிகளால் பெரிய அளவில் ஆட்சிக்கலைப்புகள் நடக்கவில்லை என்பதும் கவனத்துக்குரியது.

ஆட்சிக்கலைப்பு என்ற ஆயுதத்தை ஏந்திக்கொண்டு கட்டுக்கடங்காத குதிரையாகத் திரிந்துகொண்டிருந்த மத்திய அரசுக்குக் கடிவாளம் போட்டது எஸ்.ஆர். பொம்மை வழக்கு. அதுநாள்வரை ஆட்சிக்கலைப்பு என்பது அரசியல் நடவடிக்கை என்று சொல்லி, அதில் தலையிடாமல் ஒதுங்கியிருந்தது நீதித்துறை. ஆனால் 1989 ஆம் ஆண்டு கர்நாடகத்தில் ஆட்சியில் இருந்த எஸ்.ஆர். பொம்மை அரசு கலைக்கப்பட்டபோது அவர் சட்ட யுத்தத்தைத் தொடங்கினார்.

வழக்கின் முடிவில் ஆட்சிக்கலைப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு சில ஒழுங்கு விதிகள் உருவாக்கப்பட்டன. மத்திய அரசின் அதிகாரங்கள், ஆளுநரின் செயல்பாடுகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு விஷயங்களில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. அவற்றைப் பற்றிய தகவல்கள் ஒரு அத்தியாயம் முழுக்க பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது. தவறவிடக்கூடாத அத்தியாயம் அது.

ராஜமன்னார் குழு பரிந்துரைகள் என்ற தலைப்பில் ஒரு அத்தியாயம் இடம்பெற்றுள்ளது. அதில், திமுக பற்றிய பத்தியில், “தனித்தமிழ்நாடு கோரிக்கையை 1962-ல் கைவிட்ட அந்தக் கட்சியின் நிறுவனர் அண்ணாதுரை’ என்ற வரி இடம்பெற்றுள்ளது. உண்மையில், தனித்தமிழ்நாடு கோரிக்கையை திமுக முன்வைக்கவும் இல்லை. கைவிடவும் இல்லை. திமுகவின் கோரிக்கை, திராவிட நாடு. மத்திய அரசு பிரிவினைத் தடைச் சட்டத்தைக் கொண்டு திமுகவின் கைகளை முறுக்கியபோது, திராவிட நாடு கோரிக்கை கைவிடப்பட்டது என்பதுதான் வரலாறு. கண்ணில் பட்ட குறைபாடு இதுமட்டுமே.

ஆட்சிக்கலைப்புகளை மட்டும் அலசாமல், மத்திய - மாநில உறவுகள் குறித்து இந்திய அளவில் நடத்தப்பட்ட விவாதங்கள், மத்திய அரசு அமைத்த சர்க்காரியா ஆணையம், திமுக அரசு அமைத்த ராஜமன்னார் குழு, திமுகவின் மாநில சுயாட்சிக் கோரிக்கை என்று பல விஷயங்கள் குறித்தும் இந்தப் புத்தகம் விவாதிக்கிறது.

இந்திய அரசியலில் தவிர்க்கமுடியாத அங்கமாக மாறியிருக்கும் கலைப்பு/கவிழ்ப்பு அரசியலின் கறுப்புப்பக்கங்களை காத்திரமான தரவுகளுடன் காட்சிப்படுத்துகிறது இந்நூல். சமகால அரசியலை அறிந்துகொள்ளவும் புரிந்துகொள்ளவும் விரும்பும் அனைவரும் வாங்கி, வாசிக்க வேண்டிய நூல்!

356: தலைக்கு மேல் கத்தி!
தி. சிகாமணி
பாவை பப்ளிகேஷன்ஸ் வெளியீடு
விலை : ரூ 70/-

Pin It